بالا چپ : ثقةالاسلام
بالا راست : سیدعبدالله بهبهانی
پایین راست : سیدمحمد طباطبایی
پایین میانه : سیدافجهای
پایین چپ : سه مجتهد نجف
بالا راست : سیدعبدالله بهبهانی
پایین راست : سیدمحمد طباطبایی
پایین میانه : سیدافجهای
پایین چپ : سه مجتهد نجف
✴️ «اشتباه انسانی» ، «نابسامانی سیستمی» ، «بیکارگی مسئولان» ، «کج بودن خشت اول یا ولایت فقیه»
1ـ رئیس جمهور روحانی در بیانیهای سقوط هواپیمای سفر تهران ـ کیف را «اشتباه انسانی» دانست. با این اعتراف دروغهای «مسئولان» را در این سه روز (که مراسم قسامه را بیاد میآورد) به آشکار آورد. با این اعتراف ، بیشرمیها را هرچه نمایانتر ساخت. ولی اعتراف او بسیار چیزهای دیگر را نیز روشنتر گردانید.
2ـ در کمتر از یک هفتهی گذشته جز کشته شدن مسافران این هواپیما ، کشته شدن 50 تن در نمایشهای خاکسپاری قاسم سلیمانی و 20 تن دیگر در واژگونی یک اتوبوس در جادهی فیروزکوه ـ شاهی نیز به اندوهها بسیار افزود. مردم از خود میپرسیدند آیا ایران کشوری در امنیت و آرامش است یا در کار جنگیدن ـ که در کمتر از یک هفته این اندازه کشته میدهد؟!
این پیشامدها چون یکی پس از دیگری روی داد این پرسش را در اندیشهها پدید میآورَد که آیا چنین رخدادهایی را میتوان عادی شمرد؟!
3ـ در همهی کشورها این احتمال هست که در یک فراهم آمدن انبوهِ مردم ، کسانی زیر دست و پا کشته شوند. این هست که قطاری از ریل بیرون افتاده صد تن بیشتر کشته شوند. این هست که اتوبوس از پل به رودخانه پرتاب شده نیمی از مسافران نابود شوند. این هست که با یک «اشتباه انسانی» هواپیمایی بکوه برخورد کند یا دو هواپیما بهم خورند و مانندهای اینها. لیکن در اینجا چند نکته هست :
نخست ، در آنجاها اینگونه پیشامدها سالی چند بار رخ میدهد؟!
اینگونه خبرها همیشه از عنوانهای نخست خبرگزاریهاست ، و در نتیجه همه کمابیش از آنها آگاه میگردند. ولی ما بیاد نداریم در کشوری در مدت چند روز چنین کشتارهایی رخ دهد.
در کدام کشورست که در تاریخچهی مسافربری هوایی خود این اندازه «اشتباه انسانی» کرده باشد؟!
🔸4ـ دوم ، همیشه آنجا که زورشان رسیده گناه را بگردن «نقص فنی» یا «خطای خلبان» (که کشته شده بوده) انداختهاند. لیکن در این پیشامد کشورهای دیگری پا بمیان داشتند و آن «ادعا» با جعبهی سیاه پوچ میشد. پس چنین دانستند که دروغ مانند گذشته نمیتواند بکار آید. اینست راز اعتراف. وگرنه «جمهوری اسلامی» کجا پابند راستگوییست؟! تا دیروز که اینترنت و ماهواره نبود ، مردم را با دروغهاشان ـ که دروغهای پیشوایان تاریخی شیعیگری را بیاد میآورد ـ فریب دادند. ولی امروز آن دروغ و نیرنگهاشان کمتر تأثیر دارد.
🔸5ـ سوم ، بسیاری از «نقصهای فنی» نیز ریشهاش در «اشتباه انسانی» و همهی آنها ریشهاش در «نابسامانی سیستمی» است.
آمدیم به نابسامانیهای سیستمی. آن هم ریشهاش در اندیشههاست. اندیشههایی که ازآنِ این روزگار نیست. ازآن نه روزگار هواپیما بلکه روزگار اسب و گاریست. اندیشههایی که دست کم دویست سالست تار و پود فرسودهاش نمایان گردیده ولی یک مشت غوغاییان و دروغسازان بیشرم ، با رجزخوانیها از اینکه نگاهدار «کرامت انسانها» و «مستضعفان جهان» هستند ، دارندهی «بهترین دمکراسی» و «نیرومندترین ارتشهای جهان» ، کمترین فساد ... مردم عامی را فریب میدادند. بماند «صدور انقلابشان».
🔸6ـ ایرانیان باید بدانند کسانی که سه یک سال را با دعا و مراسم کیشی و نمایشهای آن بسر میبرند ، کسانی که ریش انبوه ، جای مهر نماز روی پیشانی ، پیراهنی که بروی شلوار افتاده ، یقهی بسته و انگشترهای عقیق درشت در انگشتان ، گریستن و خود را گریان نمودن در محرم ، خود را معتکف و روزهدار و نمازخوان نشان دادن ، و مانندهای اینها برایشان بیش از دانش و فهم و میهنپرستی و دلسوزی ارج دارد و شایستگان کشور را با صد ناراستی و بیشرمی از میدان بدر کردهاند ، در گام نخست گناهکار چنین پیشامدهایی هستند. در گام دوم آن اندیشههایی که چنین کسانی را پیش آورده و بر مسند نشانیده باید بدآموزی و گمراهی بدانند. و در گام سوم باید خود را از اینکه نمیتوانند حکومتی مردمی با اندیشههای پاک و راستکارانه بر سر کار آورند سرزنش کرده چارهجویی کنند.
1ـ رئیس جمهور روحانی در بیانیهای سقوط هواپیمای سفر تهران ـ کیف را «اشتباه انسانی» دانست. با این اعتراف دروغهای «مسئولان» را در این سه روز (که مراسم قسامه را بیاد میآورد) به آشکار آورد. با این اعتراف ، بیشرمیها را هرچه نمایانتر ساخت. ولی اعتراف او بسیار چیزهای دیگر را نیز روشنتر گردانید.
2ـ در کمتر از یک هفتهی گذشته جز کشته شدن مسافران این هواپیما ، کشته شدن 50 تن در نمایشهای خاکسپاری قاسم سلیمانی و 20 تن دیگر در واژگونی یک اتوبوس در جادهی فیروزکوه ـ شاهی نیز به اندوهها بسیار افزود. مردم از خود میپرسیدند آیا ایران کشوری در امنیت و آرامش است یا در کار جنگیدن ـ که در کمتر از یک هفته این اندازه کشته میدهد؟!
این پیشامدها چون یکی پس از دیگری روی داد این پرسش را در اندیشهها پدید میآورَد که آیا چنین رخدادهایی را میتوان عادی شمرد؟!
3ـ در همهی کشورها این احتمال هست که در یک فراهم آمدن انبوهِ مردم ، کسانی زیر دست و پا کشته شوند. این هست که قطاری از ریل بیرون افتاده صد تن بیشتر کشته شوند. این هست که اتوبوس از پل به رودخانه پرتاب شده نیمی از مسافران نابود شوند. این هست که با یک «اشتباه انسانی» هواپیمایی بکوه برخورد کند یا دو هواپیما بهم خورند و مانندهای اینها. لیکن در اینجا چند نکته هست :
نخست ، در آنجاها اینگونه پیشامدها سالی چند بار رخ میدهد؟!
اینگونه خبرها همیشه از عنوانهای نخست خبرگزاریهاست ، و در نتیجه همه کمابیش از آنها آگاه میگردند. ولی ما بیاد نداریم در کشوری در مدت چند روز چنین کشتارهایی رخ دهد.
در کدام کشورست که در تاریخچهی مسافربری هوایی خود این اندازه «اشتباه انسانی» کرده باشد؟!
🔸4ـ دوم ، همیشه آنجا که زورشان رسیده گناه را بگردن «نقص فنی» یا «خطای خلبان» (که کشته شده بوده) انداختهاند. لیکن در این پیشامد کشورهای دیگری پا بمیان داشتند و آن «ادعا» با جعبهی سیاه پوچ میشد. پس چنین دانستند که دروغ مانند گذشته نمیتواند بکار آید. اینست راز اعتراف. وگرنه «جمهوری اسلامی» کجا پابند راستگوییست؟! تا دیروز که اینترنت و ماهواره نبود ، مردم را با دروغهاشان ـ که دروغهای پیشوایان تاریخی شیعیگری را بیاد میآورد ـ فریب دادند. ولی امروز آن دروغ و نیرنگهاشان کمتر تأثیر دارد.
🔸5ـ سوم ، بسیاری از «نقصهای فنی» نیز ریشهاش در «اشتباه انسانی» و همهی آنها ریشهاش در «نابسامانی سیستمی» است.
آمدیم به نابسامانیهای سیستمی. آن هم ریشهاش در اندیشههاست. اندیشههایی که ازآنِ این روزگار نیست. ازآن نه روزگار هواپیما بلکه روزگار اسب و گاریست. اندیشههایی که دست کم دویست سالست تار و پود فرسودهاش نمایان گردیده ولی یک مشت غوغاییان و دروغسازان بیشرم ، با رجزخوانیها از اینکه نگاهدار «کرامت انسانها» و «مستضعفان جهان» هستند ، دارندهی «بهترین دمکراسی» و «نیرومندترین ارتشهای جهان» ، کمترین فساد ... مردم عامی را فریب میدادند. بماند «صدور انقلابشان».
🔸6ـ ایرانیان باید بدانند کسانی که سه یک سال را با دعا و مراسم کیشی و نمایشهای آن بسر میبرند ، کسانی که ریش انبوه ، جای مهر نماز روی پیشانی ، پیراهنی که بروی شلوار افتاده ، یقهی بسته و انگشترهای عقیق درشت در انگشتان ، گریستن و خود را گریان نمودن در محرم ، خود را معتکف و روزهدار و نمازخوان نشان دادن ، و مانندهای اینها برایشان بیش از دانش و فهم و میهنپرستی و دلسوزی ارج دارد و شایستگان کشور را با صد ناراستی و بیشرمی از میدان بدر کردهاند ، در گام نخست گناهکار چنین پیشامدهایی هستند. در گام دوم آن اندیشههایی که چنین کسانی را پیش آورده و بر مسند نشانیده باید بدآموزی و گمراهی بدانند. و در گام سوم باید خود را از اینکه نمیتوانند حکومتی مردمی با اندیشههای پاک و راستکارانه بر سر کار آورند سرزنش کرده چارهجویی کنند.
🔸7ـ ما در نوشتههای خود میکوشیم نخست به خردها تکان دهیم و تا میتوان از تحریک احساسات افسارگسیخته بپرهیزیم. زیرا اگر ریشهی بدبختیهای کنونی را پیشامدهای سال 57 بشماریم (حال آنکه بسیار کهنتر از آنست) ، دیده و میدانیم که در آن هنگام مردم فریبخوار ایران را با چند سخن که بیشتر آنها راست نبود شورانیدند بیآنکه به خردها و فهمها تکانی دهند و نتیجه آن شد که همه میدانیم و امروز هم همان کسان که در شورش 57 دست داشتند صد پشیمانی مینمایند.
🔸8ـ اینکه امروز مردم ماهیت مسئولان را شناختهاند ، تکان خوردن فهم و خرد نیست. این شناختن یک رنگی از رنگهای فریب است. فردا فریب را با رنگی دیگر پیش خواهند آورد و یک 57 دیگری تکرار خواهد شد. فهم و خرد با یاد گرفتن«حقایق زندگی» تکان میخورد و نیرومند میگردد. اینست علت آنکه ما به تحریک احساسات نمیپردازیم.
کسانی که گفتارهای ما را دنبال میکنند نیک دریافتهاند که ما چه میگوییم ، به چه موضوعات بنیادی پروا داریم و بیش از همه به آنها میکوشیم.
🔸8ـ اینکه امروز مردم ماهیت مسئولان را شناختهاند ، تکان خوردن فهم و خرد نیست. این شناختن یک رنگی از رنگهای فریب است. فردا فریب را با رنگی دیگر پیش خواهند آورد و یک 57 دیگری تکرار خواهد شد. فهم و خرد با یاد گرفتن«حقایق زندگی» تکان میخورد و نیرومند میگردد. اینست علت آنکه ما به تحریک احساسات نمیپردازیم.
کسانی که گفتارهای ما را دنبال میکنند نیک دریافتهاند که ما چه میگوییم ، به چه موضوعات بنیادی پروا داریم و بیش از همه به آنها میکوشیم.
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست پنجم 48
بهر حال آنچه باین نام مینویسند ، ارجی نتوان گزاشت. گذشته از آنکه ما در این گفتههای خود بآن جملهها نیز (چه راست و چه ساخته) پاسخ گفتیم.
اگر من در آغاز کار معنای دیگری برای «خاتمالنبیین» نمیشناختهام و چون چیزی برایم روشن نمیبوده خاموشی گزیده بودم و در پاسخ کسی که پرسیده ، گفتهام جز همان معنایی که مسلمانان میدانند نمیشناسم ، این بایندهاش آنست که سپس که معنای راست آن را شناختهام و هنگام گفتگو نیز رسیده بوده دیگر چیزی نگویم و باز بخاموشی گرایم؟!. مگر من بارها نگفته بودم : «این راه را گام بگام میپیمایم؟!». نگفته بودم : «مرا نیز آموزگاری هست؟!». مگر میبایستی همهی چیزها را یکجا بدانم؟!.
اگر من در راهی که گام بگام میپیمودم ، نخواستهام پیش از آنکه معنی راست دین روشن گردد و دیگر دانستنیها دانسته شود ، سخن از داستان امام ناپیدا و از بیپایی آن رانم و از کسانی که در نشستهای ما در این باره بگفتگو میپرداختند جلو گرفتهام ، بایندهاش آنست که همیشه در آن باره بخاموشی گرایم و هیچگاه بسخنی نپردازم؟!.
دوباره میگویم : ما در این یازده سال پیاپی پیش آمدهایم و آنان میپندارند همچنان ایستادهایم. این یکی از رازهای کار ماست که کمکم پیش آمده برای سخنانی که گفتنش بسیار دشوار میبود زمینه آماده گردانیدهایم. در همان زمینهی امام ناپیدا داستانی هست که گواه نیکی باین سخن میباشد.
در سالهای دوم و سوم پیمان که ما سخن از «خرد» رانده و پیاپی میگفتیم : «دین باید با خرد سازگار باشد» و بدینسان زمینه آماده میگردانیدیم ، یکی از کسانی که دلبستگی بسیار بکیش شیعی میداشت و پیمان را نیک میخواند ، شبی بنزد من آمده چنین گفت : «پس شما بامام ناپیدا نیز باوری نمیدارید؟!». گفتم : «ما تاکنون سخنی در آن زمینه نراندهایم و شما این را از کجا میگویید؟!». گفت : «شما که میگویید دین باید با خرد سازگار باشد پیداست که آن را هم نخواهید پذیرفت». از این سخن من خندیدم و گفتم : «راست گفتهاند : چوب را که برداشتی گربه دزده تکلیف خود را میفهمد. پس داستان امام ناپیدا با خرد ناسازگارست آقای سعیدی؟!»
در پایان گفتار از همهی اینها نیز میگذریم. من میگویم : گرفتم که گفتههای ما دربارهی قرآن و اسلام «متناقض» است. آیا این چارهی درد شما خواهد بود؟! آیا این کتاب «شیعیگری» یا «داوری» را که بگفتهی یکی از یاران کتاب هزار و یک ایراد است از میان خواهد برد؟! در همان زمینهی قرآن و اسلام ، آیا این جلوی ریشخندهای بدخواهان و دشمنان را خواهد گرفت؟! آیا بایرادهای بسیاری که بیدینان میگیرند پاسخ خواهد بود؟!
یک چیز دیگر که از نافهمی ایشان باید شمرد آنست که میپندارند گردش جهان بروی همین گفتگوهاست و کوششهای ما نیز جز در همان زمینه نمیباشد. چون خودشان دین را تنها گفتگو از قرآن و اسلام و بتأویل کشیدن آیهها و حدیثها شمارند میپندارند کار ما نیز در همان پیرامونهاست و ما نیز در همان میدان بسیار تنگ و کوچک بکوشش برخاستهایم ، و اینست همانکه پس از رنجکشیها دفتری بدینسان پدید آورده بگمان خود بما ایرادهای هَناینده گرفتهاند ، بخود مژده دادهاند که دستگاه ما را بهم زدهاند و آنچه بایستی کردهاند. در جایی که میدان کوششهای ما بسیار بزرگتر است و گفتگو از قرآن و اسلام که در دیباچهی کوششهای خود میبایست بآنها پردازیم بیش از صدیک کارهای ما نیست و آنچه در نزد یاران ما کمتر ارج میدارد همین زمینه است و آن مژدهای که آنان بخود دادهاند بسیار بیپایه بوده.
پایان
🔶 نشست پنجم 48
بهر حال آنچه باین نام مینویسند ، ارجی نتوان گزاشت. گذشته از آنکه ما در این گفتههای خود بآن جملهها نیز (چه راست و چه ساخته) پاسخ گفتیم.
اگر من در آغاز کار معنای دیگری برای «خاتمالنبیین» نمیشناختهام و چون چیزی برایم روشن نمیبوده خاموشی گزیده بودم و در پاسخ کسی که پرسیده ، گفتهام جز همان معنایی که مسلمانان میدانند نمیشناسم ، این بایندهاش آنست که سپس که معنای راست آن را شناختهام و هنگام گفتگو نیز رسیده بوده دیگر چیزی نگویم و باز بخاموشی گرایم؟!. مگر من بارها نگفته بودم : «این راه را گام بگام میپیمایم؟!». نگفته بودم : «مرا نیز آموزگاری هست؟!». مگر میبایستی همهی چیزها را یکجا بدانم؟!.
اگر من در راهی که گام بگام میپیمودم ، نخواستهام پیش از آنکه معنی راست دین روشن گردد و دیگر دانستنیها دانسته شود ، سخن از داستان امام ناپیدا و از بیپایی آن رانم و از کسانی که در نشستهای ما در این باره بگفتگو میپرداختند جلو گرفتهام ، بایندهاش آنست که همیشه در آن باره بخاموشی گرایم و هیچگاه بسخنی نپردازم؟!.
دوباره میگویم : ما در این یازده سال پیاپی پیش آمدهایم و آنان میپندارند همچنان ایستادهایم. این یکی از رازهای کار ماست که کمکم پیش آمده برای سخنانی که گفتنش بسیار دشوار میبود زمینه آماده گردانیدهایم. در همان زمینهی امام ناپیدا داستانی هست که گواه نیکی باین سخن میباشد.
در سالهای دوم و سوم پیمان که ما سخن از «خرد» رانده و پیاپی میگفتیم : «دین باید با خرد سازگار باشد» و بدینسان زمینه آماده میگردانیدیم ، یکی از کسانی که دلبستگی بسیار بکیش شیعی میداشت و پیمان را نیک میخواند ، شبی بنزد من آمده چنین گفت : «پس شما بامام ناپیدا نیز باوری نمیدارید؟!». گفتم : «ما تاکنون سخنی در آن زمینه نراندهایم و شما این را از کجا میگویید؟!». گفت : «شما که میگویید دین باید با خرد سازگار باشد پیداست که آن را هم نخواهید پذیرفت». از این سخن من خندیدم و گفتم : «راست گفتهاند : چوب را که برداشتی گربه دزده تکلیف خود را میفهمد. پس داستان امام ناپیدا با خرد ناسازگارست آقای سعیدی؟!»
در پایان گفتار از همهی اینها نیز میگذریم. من میگویم : گرفتم که گفتههای ما دربارهی قرآن و اسلام «متناقض» است. آیا این چارهی درد شما خواهد بود؟! آیا این کتاب «شیعیگری» یا «داوری» را که بگفتهی یکی از یاران کتاب هزار و یک ایراد است از میان خواهد برد؟! در همان زمینهی قرآن و اسلام ، آیا این جلوی ریشخندهای بدخواهان و دشمنان را خواهد گرفت؟! آیا بایرادهای بسیاری که بیدینان میگیرند پاسخ خواهد بود؟!
یک چیز دیگر که از نافهمی ایشان باید شمرد آنست که میپندارند گردش جهان بروی همین گفتگوهاست و کوششهای ما نیز جز در همان زمینه نمیباشد. چون خودشان دین را تنها گفتگو از قرآن و اسلام و بتأویل کشیدن آیهها و حدیثها شمارند میپندارند کار ما نیز در همان پیرامونهاست و ما نیز در همان میدان بسیار تنگ و کوچک بکوشش برخاستهایم ، و اینست همانکه پس از رنجکشیها دفتری بدینسان پدید آورده بگمان خود بما ایرادهای هَناینده گرفتهاند ، بخود مژده دادهاند که دستگاه ما را بهم زدهاند و آنچه بایستی کردهاند. در جایی که میدان کوششهای ما بسیار بزرگتر است و گفتگو از قرآن و اسلام که در دیباچهی کوششهای خود میبایست بآنها پردازیم بیش از صدیک کارهای ما نیست و آنچه در نزد یاران ما کمتر ارج میدارد همین زمینه است و آن مژدهای که آنان بخود دادهاند بسیار بیپایه بوده.
پایان
🔶 زبان ایرانی - 79
🔸 گفتن و نوشتن
1ـ گزافهراني و اندازه نگاهنداري (مبالغه) زبان را از ارج میاندازد (تکهی دو از دو)
از اين بالاتر كه برويم بگزافهرانيهاي شعرا خواهيم رسيد كه بايد گفت آبرويي براي زبان بازنگزاردهاند. ولي ما از شعرا در جاهاي ديگري گفتگو نمودهايم و در اينجا بگفتگوي ديگري نميپردازيم.
شايد كساني اين گزافهرانيها را عيب نشمارند. ولي بايد دانست از بدترين عيبهاست و زبان را از ارج مياندازد. بدانسان كه كسي چون بدروغگويي شهرت يافت سخن او از ارج افتاده راستگوييهاي او را نيز باور نمينمايند در گزافهراني نيز زبان نيروي خود را از دست ميدهد. در جايي كه يك را هزار ميخوانند آيا خود هزار را چه بايد خواند؟!.. كسي كه جوي كوچكي را سيل مينامد آيا خود سيل را چه خواهد ناميد؟!.. نه اينست كه در اين گونه جايها خواهد درماند؟!
بيشتر مردم عيب را در خودشان نميفهمند ولي چون آن را در ديگري ديدند آن زمانست كه عيببودنش را درمييابند. چنين فرض كنيد به ديهي رفتهايد و ميبينيد هنگام ناهار ميزبان به نوكرش ميگويد : برو ده خروار نان بگير بيار ميهمان داريم. یا ميگوید : بگو آشپز يك دريا آش بپزد. يا بداستان سرايي پرداخته ميگويد : درختهاي باغ ما سرهاشان بآسمان رسيده. يا ميگويد : دیشب بآسمان تماشا میکردم شیر فلک از ترس جان بخود میلرزید. یا میگوید : در فلان هنگامه چنان نعره زدم كه گوشهاي فلك كر شد ... آيا شما بچنين ميزباني چه پاسخ خواهيد داد؟! آيا جز ديوانگي گمان ديگري دربارهاش خواهيد برد؟!
آخر يك يك است و هزار هزار. براي چه يك را هزار ميخوانيد؟! اين چه هنريست كه هر چيزي را از اندازهي خود بيرون برده صد برابر و هزار برابر بزرگترش گردانيد؟!
🔸 گفتن و نوشتن
1ـ گزافهراني و اندازه نگاهنداري (مبالغه) زبان را از ارج میاندازد (تکهی دو از دو)
از اين بالاتر كه برويم بگزافهرانيهاي شعرا خواهيم رسيد كه بايد گفت آبرويي براي زبان بازنگزاردهاند. ولي ما از شعرا در جاهاي ديگري گفتگو نمودهايم و در اينجا بگفتگوي ديگري نميپردازيم.
شايد كساني اين گزافهرانيها را عيب نشمارند. ولي بايد دانست از بدترين عيبهاست و زبان را از ارج مياندازد. بدانسان كه كسي چون بدروغگويي شهرت يافت سخن او از ارج افتاده راستگوييهاي او را نيز باور نمينمايند در گزافهراني نيز زبان نيروي خود را از دست ميدهد. در جايي كه يك را هزار ميخوانند آيا خود هزار را چه بايد خواند؟!.. كسي كه جوي كوچكي را سيل مينامد آيا خود سيل را چه خواهد ناميد؟!.. نه اينست كه در اين گونه جايها خواهد درماند؟!
بيشتر مردم عيب را در خودشان نميفهمند ولي چون آن را در ديگري ديدند آن زمانست كه عيببودنش را درمييابند. چنين فرض كنيد به ديهي رفتهايد و ميبينيد هنگام ناهار ميزبان به نوكرش ميگويد : برو ده خروار نان بگير بيار ميهمان داريم. یا ميگوید : بگو آشپز يك دريا آش بپزد. يا بداستان سرايي پرداخته ميگويد : درختهاي باغ ما سرهاشان بآسمان رسيده. يا ميگويد : دیشب بآسمان تماشا میکردم شیر فلک از ترس جان بخود میلرزید. یا میگوید : در فلان هنگامه چنان نعره زدم كه گوشهاي فلك كر شد ... آيا شما بچنين ميزباني چه پاسخ خواهيد داد؟! آيا جز ديوانگي گمان ديگري دربارهاش خواهيد برد؟!
آخر يك يك است و هزار هزار. براي چه يك را هزار ميخوانيد؟! اين چه هنريست كه هر چيزي را از اندازهي خود بيرون برده صد برابر و هزار برابر بزرگترش گردانيد؟!
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هفتادوششم)
🔶 دنبالهی «خردهگیری و پاسخ آن»
(بخش دوم)
5) در این گفتار بصراحت از اینکه در جنبش مشروطه و سالهای پس از آن ملایان مردم عامی را برمیانگیختند سخن بمیان آمده. باید دانست تكیهگاه ملایان یكی مردم عامی و نادان و دیگری كسانیست كه برای پاك كردن گناهان خود یا بجهت سودها و بهرهمندیهای خود نیازمند این كیشند ـ همچون مقدسان بازاری ، حاجیهای دغلكار ، برخی از دولتیان و اینگونه كسان. اینجا بیشتر مردم نادان مورد نظر ماست و تاكنون جز این نبوده كه همیشه ایشان افزار دست ملایان (و دیگر خودكامگان) بودهاند. یك تودهای با چنین مردمی نادان چگونه میخواهند از گلوگاههای تاریخ راه بسوی پیشرفت باز كنند؟!.. آیا این شدنیست؟!.. آیا نباید چارهای بحال دُژآگاهی ایشان كرد؟!. آیا چنین كاری جدا از كوششهای سیاسی است؟!. آشكار بگوییم :
🔸كوشندگان سیاسی ما تاكنون ، به تغییر باورها و پدید آوردن تكان در مردم عادی و نادان باور نداشته كوششی نكردهاند. همیشه پنداشتهاند نباید سخنی گفت و کاری کرد که ایشان برنجند. از آنسو ، ملایان و خیانتكاران ، ایشان را ـ كه اوباش و «گروه فشار» از آنان برمیخیزد ـ همیشه پایگاه استواری برای خود دانسته از آنان سودهای بسیار بردهاند.
6) دیده میشود كه درسهای جنبش مشروطه در پیشامدهای بعدی بكار بسته نشده زیرا تاریخ ملایان را شناسانیده بود ولی با اینهمه در آستانهی جنبش سال 57 ، پیشینهی ملایان و سرشت سودجوی ایشان را كمتر كسانی به مردم بازنمودند. چرا چنین بود؟!.. در آستانهی برافتادن محمدرضاشاه دیده نشد دستهای از كوشندگان سیاسی ، تاریخ را یاد آورده ملایان را به مردم بشناسانند. در آن دوره هرچه بود غوغای براندازی شاه (و نه شاهی و خودکامگی!) بود. اگر گاهی گفتگو از فرجام كشور پس از رفتن شاه بمیان میآمد ، بیشتر كوشندگان سیاسی دورنمایی از حکومت را تصویر میكردند كه در آن با بکار افتادن دمکراسی ، جایی برای چیرگی ملایان نخواهد بود!
درسهای جنبش مشروطه را باید از تاریخ جست و یاد گرفت. ولی آنچه دیده میشد و میشود آنست كه تودهی مردم از هزار تن یكی تاریخ كشور خود را نخوانده و نمیداند ، تاریخ مشروطه را نیز بیش از این شمار نخوانده و نمیدانند.
تاریخ بماند ، امروز كه از مشروطه بیش از صدوده سال میگذرد ، معنی درست مشروطه یا دمكراسی را از صد تن یكی نمیداند. پس شگفت نیست كه ما در راه دستیابی به دمكراسی همان جاییم كه هشتاد سال پیش بودهایم.
🔸بجاست یادآوری گردد كوششهای پرچم و پیمان كه برانداختن گمراهیها و بیك شاهراه درآوردن ایرانیان و همدست و یكدل گردانیدن ایشان بوده دنبالهی كوششهای جنبش مشروطه است.
زیرا دمکراسی یا مشروطه حکومت را در دست توده میداند. چنین تودهای خود باید کارها را بدست گیرد. باید در ادارهی کشور همه دست بدست هم دهند. این نیز با هماندیشگی و یگانگی (اتحاد) بدست میآید. پراکندگی (تفرقه) دشمن همدستی است. اینست برای هموار گردانیدن راه دمکراسی هیچ کاری ارجدارتر از نبرد با پراکندهاندیشیها نیست.
7) یك موضوع دیگر كه در اینجا به گفتگو گزارده شده شكاف میان دولت و مردمست. این یكی از مهمترین موضوعات در این كشور بوده و اینست میخواهیم در پایان این گفتار به آن پردازیم تا بازتر گردد. باید دانست از زمان قاجاریان تاكنون (آری تاكنون!) دیده میشود كه در این كشور یك پادشاهی بوده تاجدار كه فرمانروای كشور او شمرده میشده ولی دیگرانی نیز بیآنكه بفرمانروایی گمارده شده باشند به همچشمی با او میكوشیدهاند. سخن ما اینجا از خانها و خانخانی نیست كه آن درد و گرفتاری به هر حال پس از برآمدن مشروطه كاسته شد و بروزگار رضاشاه بیكبار برچیده گردید.
سخن ما از «علما» است كه ایشان نیز یك پای فرمانروایی بوده و هر یك از ایشان بدلخواه خود مردم را براهی میكشانیدهاند. بلكه اگر درپی ریشه باشیم سخن از شیعیگریست زیرا از روی آن كیش حكومت ازآنِ امامانست و چون آخرین ایشان ناپیداست فقها یا مجتهدان جانشینان اویند كه حكومت تا «ظهور» او ازآنِ ایشانست. بهمین عنوان ملایان «سهم امام» گرفته و میگیرند. در كار «صغیر» دست داشتهاند ، زمینهای «مجهول المالك» را فروختهاند. بهمین عنوان دولتها را ـ استبدادی یا دمكراسی ـ «غاصب» دانستهاند و مالیات دادن و سربازی رفتن را حرام شماردهاند. بهمین عنوان میرزای قمی ساختمانهای دولتی را به فتحعلیشاه باجاره میداده (در پاسخ بدخواهان ص11).
(تکهی هفتادوششم)
🔶 دنبالهی «خردهگیری و پاسخ آن»
(بخش دوم)
5) در این گفتار بصراحت از اینکه در جنبش مشروطه و سالهای پس از آن ملایان مردم عامی را برمیانگیختند سخن بمیان آمده. باید دانست تكیهگاه ملایان یكی مردم عامی و نادان و دیگری كسانیست كه برای پاك كردن گناهان خود یا بجهت سودها و بهرهمندیهای خود نیازمند این كیشند ـ همچون مقدسان بازاری ، حاجیهای دغلكار ، برخی از دولتیان و اینگونه كسان. اینجا بیشتر مردم نادان مورد نظر ماست و تاكنون جز این نبوده كه همیشه ایشان افزار دست ملایان (و دیگر خودكامگان) بودهاند. یك تودهای با چنین مردمی نادان چگونه میخواهند از گلوگاههای تاریخ راه بسوی پیشرفت باز كنند؟!.. آیا این شدنیست؟!.. آیا نباید چارهای بحال دُژآگاهی ایشان كرد؟!. آیا چنین كاری جدا از كوششهای سیاسی است؟!. آشكار بگوییم :
🔸كوشندگان سیاسی ما تاكنون ، به تغییر باورها و پدید آوردن تكان در مردم عادی و نادان باور نداشته كوششی نكردهاند. همیشه پنداشتهاند نباید سخنی گفت و کاری کرد که ایشان برنجند. از آنسو ، ملایان و خیانتكاران ، ایشان را ـ كه اوباش و «گروه فشار» از آنان برمیخیزد ـ همیشه پایگاه استواری برای خود دانسته از آنان سودهای بسیار بردهاند.
6) دیده میشود كه درسهای جنبش مشروطه در پیشامدهای بعدی بكار بسته نشده زیرا تاریخ ملایان را شناسانیده بود ولی با اینهمه در آستانهی جنبش سال 57 ، پیشینهی ملایان و سرشت سودجوی ایشان را كمتر كسانی به مردم بازنمودند. چرا چنین بود؟!.. در آستانهی برافتادن محمدرضاشاه دیده نشد دستهای از كوشندگان سیاسی ، تاریخ را یاد آورده ملایان را به مردم بشناسانند. در آن دوره هرچه بود غوغای براندازی شاه (و نه شاهی و خودکامگی!) بود. اگر گاهی گفتگو از فرجام كشور پس از رفتن شاه بمیان میآمد ، بیشتر كوشندگان سیاسی دورنمایی از حکومت را تصویر میكردند كه در آن با بکار افتادن دمکراسی ، جایی برای چیرگی ملایان نخواهد بود!
درسهای جنبش مشروطه را باید از تاریخ جست و یاد گرفت. ولی آنچه دیده میشد و میشود آنست كه تودهی مردم از هزار تن یكی تاریخ كشور خود را نخوانده و نمیداند ، تاریخ مشروطه را نیز بیش از این شمار نخوانده و نمیدانند.
تاریخ بماند ، امروز كه از مشروطه بیش از صدوده سال میگذرد ، معنی درست مشروطه یا دمكراسی را از صد تن یكی نمیداند. پس شگفت نیست كه ما در راه دستیابی به دمكراسی همان جاییم كه هشتاد سال پیش بودهایم.
🔸بجاست یادآوری گردد كوششهای پرچم و پیمان كه برانداختن گمراهیها و بیك شاهراه درآوردن ایرانیان و همدست و یكدل گردانیدن ایشان بوده دنبالهی كوششهای جنبش مشروطه است.
زیرا دمکراسی یا مشروطه حکومت را در دست توده میداند. چنین تودهای خود باید کارها را بدست گیرد. باید در ادارهی کشور همه دست بدست هم دهند. این نیز با هماندیشگی و یگانگی (اتحاد) بدست میآید. پراکندگی (تفرقه) دشمن همدستی است. اینست برای هموار گردانیدن راه دمکراسی هیچ کاری ارجدارتر از نبرد با پراکندهاندیشیها نیست.
7) یك موضوع دیگر كه در اینجا به گفتگو گزارده شده شكاف میان دولت و مردمست. این یكی از مهمترین موضوعات در این كشور بوده و اینست میخواهیم در پایان این گفتار به آن پردازیم تا بازتر گردد. باید دانست از زمان قاجاریان تاكنون (آری تاكنون!) دیده میشود كه در این كشور یك پادشاهی بوده تاجدار كه فرمانروای كشور او شمرده میشده ولی دیگرانی نیز بیآنكه بفرمانروایی گمارده شده باشند به همچشمی با او میكوشیدهاند. سخن ما اینجا از خانها و خانخانی نیست كه آن درد و گرفتاری به هر حال پس از برآمدن مشروطه كاسته شد و بروزگار رضاشاه بیكبار برچیده گردید.
سخن ما از «علما» است كه ایشان نیز یك پای فرمانروایی بوده و هر یك از ایشان بدلخواه خود مردم را براهی میكشانیدهاند. بلكه اگر درپی ریشه باشیم سخن از شیعیگریست زیرا از روی آن كیش حكومت ازآنِ امامانست و چون آخرین ایشان ناپیداست فقها یا مجتهدان جانشینان اویند كه حكومت تا «ظهور» او ازآنِ ایشانست. بهمین عنوان ملایان «سهم امام» گرفته و میگیرند. در كار «صغیر» دست داشتهاند ، زمینهای «مجهول المالك» را فروختهاند. بهمین عنوان دولتها را ـ استبدادی یا دمكراسی ـ «غاصب» دانستهاند و مالیات دادن و سربازی رفتن را حرام شماردهاند. بهمین عنوان میرزای قمی ساختمانهای دولتی را به فتحعلیشاه باجاره میداده (در پاسخ بدخواهان ص11).
راه نیرو گرفتن این آخوند «خدعه» زن ، استاد «تقیه» و فریبکار را سیاست بیگانگان و دستههای بسیاری هموار کردند.
ولی این را نباید فراموش کرد که تا خود مردم به پیشوازش نمیرفتند و همراهیش نمیکردند او نمیتوانست مسیر تاریخ این کشور را بدینسان دیگر گرداند.
در این میان آن دسته از کوشندگان سیاسی که مردم را به گرد آمدن «زیر پرچم امام» میخواندند بیشترین خامی را در هموار کردن راه او کردند.
ولی این را نباید فراموش کرد که تا خود مردم به پیشوازش نمیرفتند و همراهیش نمیکردند او نمیتوانست مسیر تاریخ این کشور را بدینسان دیگر گرداند.
در این میان آن دسته از کوشندگان سیاسی که مردم را به گرد آمدن «زیر پرچم امام» میخواندند بیشترین خامی را در هموار کردن راه او کردند.
✴️ خامی تا کی؟!...
خوانندهای در اینستاگرام نوشته : «استاد کسروی صد سال پیش فرمودند که ما به آخوندها یک حکومت بدهکاریم تا متوجه بشیم چه انسانهای رذلی هستند. روانت شاد بزرگمرد حیف حیف که صدای نوشتارت صد سال دیگه به گوش ما مردم دور از کتاب رسید».
🔸چون این دروغ را از زبان آن یگانهمرد بسیار بازگفتهاند ما در نوشتههای خود از جمله گفتار اخیر «خردهگیری و پاسخ آن» (بخش سوم) که چند روز پیش در کانال آمد به این موضوع اشاره کرده نوشتیم که این سخن را بدروغ ساخته و رواج دادهاند. این بسود برخی کسان و خود ملایان بوده و پیداست ما باید خود بجلوگیری برخیزیم.
در پاسخ آن نوشته باید گفت : کسروی هرگز چنین سخنی نگفته و ننوشته!. بوارونهی این دروغ ، او بجان کوشید که مردم را آگاه گرداند تا از آخوند و ملا پیروی نکنند. برای این کار باک از جان نکرد و از نوشتن کتاب شیعیگری (داوری) در چنان موقعیتی هراس بدل راه نداد.
کسروی برای جلوگیری از نیرو گرفتن ملایان با دولت نیز طرف شد. او در کتاب «دولت بما پاسخ دهد» از نمایندگان مجلس تا نخست وزیر بیات و محمدرضاشاه همه را سرزنش و نکوهش کرد که به ملایان میدان و پرو بال میدهند و به ایشان نیک فهمانید که ملایان «دعوی حکومت» دارند ـ گرچه آشکاره بزبان نیاورند. به ایشان پیشنهاد کرد که ملایان را به کاخ بخوانند و از آنها در این باره بپرسند :
🔸🔸«از دو حال بیرون نیست : یا ملایان آن داعیهها را دربارهی حكومت میدارند و شاه كشور و نخستوزیر و وزیران و نمایندگان پارلمان و دیگران را غاصب و جائر میدانند و مالیات دادن را حرام میشمارند ، و یا اینها هیچ كدام نیست و ما بآنان تهمت میزنیم. اگر آن یكیست كه هرآینه باید بپرسشهای ما پاسخ دهند و هر دلیلی دارند بازنمایند ، و اگر این یكیست كه دانسته شود و ایرادهای ما خودبخود از میان رود.
ناچارم در اینجا یادآوری كنم كه چه اعلیحضرت محمدرضاشاه و چه جناب آقای بیات و چه هر نخستوزیر دیگری ، شاه این توده و نخستوزیر این تودهاند ، و این بایندهی[وظیفه] ایشانست كه بیش از همه و پیش از همه درپی آسایش و فیروزی این توده باشند.
چه شاه و چه نخستوزیر حق ندارند توده را فراموش كنند و تنها درپی پیشرفت كار خود باشند.
این داستان ملاها امروز گرفتاری بزرگیست. اگر انگیزهی بدبختی ایران سه چیز باشد یكی همینست. چه شاه و چه پارلمان و چه دولت نباید آن را آسان شمارند و سرسری گیرند و بملایان رو دهند و مماشات كنند.
اگر با ملایان مماشات خواهد شد پس مشروطه را رها كنند و باری مردم را از این دودلی و سرگردانی بیرون آورند. مشروطه را رها کنند و بیش از این آبروی دمكراسی را نبرند.
آخر در كجای جهانست كه مردم حكومتی را كه میدارند و در زیر سرپرستی آن میزیند «غاصب» و «جائر» شناسند و مالیات دادن بآن را حرام ، و بسربازی رفتن را گناه ، و دزدیدن از داراییش را حلال شناسند؟!.. چنین چیز ننگآوری در كجای جهانست؟!.. آیا اینست معنی دمكراسی كه گرفتهاید و رها نمیكنید؟!..».
این دروغ دانسته نیست از نافهمی ساخته شده یا از روی غرض. هرچه هست کسانی که بسودشان بوده آن را رواج دادهاند. از جمله خود ملایان و یک انبوهی از «تنبلان و بیدردان» که میپندارند نکاشته و نداشته درویدن خواهند توانست. آنها میپندارند که گرفتاریهای این کشور را خدا ، فرشتگان ، «جبر تاریخ» یا تجربههای پرآسیبی مانند سرکار آوردن ملایان در سال 57 و مانندهای آن باید از میان بردارد. هرگز در «شأن» ایشان نیست که آستین خود را بالا بزنند. همین که مردم ملا را بشناسند کافیست. برای چنین شناختی هم باید 40 سال تاوان دهند.
این دروغ بسود ایشان بوده که به مردم بگویند : ما آخوندها را نمیشناختیم (چنانکه کسروی هم گفته) باید سر کار بیایند تا آنگاه بشناسیم. پس «یک حکومت به آخوندها بدهکاریم».
یکی نبوده به آن دبنگ یا نیرنگبازی که این دروغ را ساخته بگوید : اگر بنا بر این بوده که مردم یک حکومت ملایی را سر کار بیاورند تا آنها ماهیت ملا را بشناسند میبایست کتاب در ستایش حکومت آخوندی نویسد ، نه کتاب «شیعیگری» یا «داوری» را. نه «گفت و شنید» یا «پرسش و پاسخ» را. تو گویی گرفتاری این کشور تنها این بوده که مردم ملایان را نمیشناسند و آنگاه تنها راهش آنست که آنان را بر خود فرمانروا گردانند و دهها سال بدبختی کشند تا بفهمند! کدام خردمندی برای شناختن کسی او را بر خود فرمانروا میگرداند؟! یا کدام تودهای برای شناختن توده یا دولتی دیگر آنها را بر خود فرمانروا میگرداند؟! افسوس! صد افسوس از این نادانی!
خوانندهای در اینستاگرام نوشته : «استاد کسروی صد سال پیش فرمودند که ما به آخوندها یک حکومت بدهکاریم تا متوجه بشیم چه انسانهای رذلی هستند. روانت شاد بزرگمرد حیف حیف که صدای نوشتارت صد سال دیگه به گوش ما مردم دور از کتاب رسید».
🔸چون این دروغ را از زبان آن یگانهمرد بسیار بازگفتهاند ما در نوشتههای خود از جمله گفتار اخیر «خردهگیری و پاسخ آن» (بخش سوم) که چند روز پیش در کانال آمد به این موضوع اشاره کرده نوشتیم که این سخن را بدروغ ساخته و رواج دادهاند. این بسود برخی کسان و خود ملایان بوده و پیداست ما باید خود بجلوگیری برخیزیم.
در پاسخ آن نوشته باید گفت : کسروی هرگز چنین سخنی نگفته و ننوشته!. بوارونهی این دروغ ، او بجان کوشید که مردم را آگاه گرداند تا از آخوند و ملا پیروی نکنند. برای این کار باک از جان نکرد و از نوشتن کتاب شیعیگری (داوری) در چنان موقعیتی هراس بدل راه نداد.
کسروی برای جلوگیری از نیرو گرفتن ملایان با دولت نیز طرف شد. او در کتاب «دولت بما پاسخ دهد» از نمایندگان مجلس تا نخست وزیر بیات و محمدرضاشاه همه را سرزنش و نکوهش کرد که به ملایان میدان و پرو بال میدهند و به ایشان نیک فهمانید که ملایان «دعوی حکومت» دارند ـ گرچه آشکاره بزبان نیاورند. به ایشان پیشنهاد کرد که ملایان را به کاخ بخوانند و از آنها در این باره بپرسند :
🔸🔸«از دو حال بیرون نیست : یا ملایان آن داعیهها را دربارهی حكومت میدارند و شاه كشور و نخستوزیر و وزیران و نمایندگان پارلمان و دیگران را غاصب و جائر میدانند و مالیات دادن را حرام میشمارند ، و یا اینها هیچ كدام نیست و ما بآنان تهمت میزنیم. اگر آن یكیست كه هرآینه باید بپرسشهای ما پاسخ دهند و هر دلیلی دارند بازنمایند ، و اگر این یكیست كه دانسته شود و ایرادهای ما خودبخود از میان رود.
ناچارم در اینجا یادآوری كنم كه چه اعلیحضرت محمدرضاشاه و چه جناب آقای بیات و چه هر نخستوزیر دیگری ، شاه این توده و نخستوزیر این تودهاند ، و این بایندهی[وظیفه] ایشانست كه بیش از همه و پیش از همه درپی آسایش و فیروزی این توده باشند.
چه شاه و چه نخستوزیر حق ندارند توده را فراموش كنند و تنها درپی پیشرفت كار خود باشند.
این داستان ملاها امروز گرفتاری بزرگیست. اگر انگیزهی بدبختی ایران سه چیز باشد یكی همینست. چه شاه و چه پارلمان و چه دولت نباید آن را آسان شمارند و سرسری گیرند و بملایان رو دهند و مماشات كنند.
اگر با ملایان مماشات خواهد شد پس مشروطه را رها كنند و باری مردم را از این دودلی و سرگردانی بیرون آورند. مشروطه را رها کنند و بیش از این آبروی دمكراسی را نبرند.
آخر در كجای جهانست كه مردم حكومتی را كه میدارند و در زیر سرپرستی آن میزیند «غاصب» و «جائر» شناسند و مالیات دادن بآن را حرام ، و بسربازی رفتن را گناه ، و دزدیدن از داراییش را حلال شناسند؟!.. چنین چیز ننگآوری در كجای جهانست؟!.. آیا اینست معنی دمكراسی كه گرفتهاید و رها نمیكنید؟!..».
این دروغ دانسته نیست از نافهمی ساخته شده یا از روی غرض. هرچه هست کسانی که بسودشان بوده آن را رواج دادهاند. از جمله خود ملایان و یک انبوهی از «تنبلان و بیدردان» که میپندارند نکاشته و نداشته درویدن خواهند توانست. آنها میپندارند که گرفتاریهای این کشور را خدا ، فرشتگان ، «جبر تاریخ» یا تجربههای پرآسیبی مانند سرکار آوردن ملایان در سال 57 و مانندهای آن باید از میان بردارد. هرگز در «شأن» ایشان نیست که آستین خود را بالا بزنند. همین که مردم ملا را بشناسند کافیست. برای چنین شناختی هم باید 40 سال تاوان دهند.
این دروغ بسود ایشان بوده که به مردم بگویند : ما آخوندها را نمیشناختیم (چنانکه کسروی هم گفته) باید سر کار بیایند تا آنگاه بشناسیم. پس «یک حکومت به آخوندها بدهکاریم».
یکی نبوده به آن دبنگ یا نیرنگبازی که این دروغ را ساخته بگوید : اگر بنا بر این بوده که مردم یک حکومت ملایی را سر کار بیاورند تا آنها ماهیت ملا را بشناسند میبایست کتاب در ستایش حکومت آخوندی نویسد ، نه کتاب «شیعیگری» یا «داوری» را. نه «گفت و شنید» یا «پرسش و پاسخ» را. تو گویی گرفتاری این کشور تنها این بوده که مردم ملایان را نمیشناسند و آنگاه تنها راهش آنست که آنان را بر خود فرمانروا گردانند و دهها سال بدبختی کشند تا بفهمند! کدام خردمندی برای شناختن کسی او را بر خود فرمانروا میگرداند؟! یا کدام تودهای برای شناختن توده یا دولتی دیگر آنها را بر خود فرمانروا میگرداند؟! افسوس! صد افسوس از این نادانی!
دانسته نیست سازندهی این دروغ هیچ فهمیده که با این دروغش به مردم و همچنین کسروی توهین میکند؟! آن که این را بزبان میآورد نیز باید بداند این نشان است که او یک کتاب بلکه یک گفتار در این زمینهها از کسروی نخوانده زبان به سخن گفتن ازو گشاده. اگر مثلاً یکی از کتابهای در پاسخ حقیقتگو ، شیعیگری (داوری) ، گفت و شنید ، پرسش و پاسخ ، در پاسخ بدخواهان یا یکی از دهها گفتار از کسروی را در زمینهی دین و «ایرادهایی که به شیعیگری توان گرفت» ، خوانده بود میفهمید که این سخن چه اندازه بیپاست.
آقای ضیاء مقدم
سرفراز باش ای نیکمرد! روزگارانی نام تو آرایش ساتها خواهد بود وملیونها کسان با دلهای پر از سهشهای پاک آن را بزبان خواهند آورد.
چون در بهمنماه 1322 در مراغه و تبریز و میاندوآب یک رشته دُژخوییهای بسیار دلخراش رخ داد و نخست کسانی که آماجگاه آن دژخوییها شدند آقای ضیاءمقدم و دخترش دوشیزه ماهرخ بودند که در خیابان دژخویان بآنان تاختند و بآقای ضیاء گزند بسیار رسانیدند ، اینست بنام همدردی در برابر آن گزندها و ارجشناسی از شکیب و پایداری آقای ضیاءمقدم و پایداریهای مردانهی همسر گرامیشان ، این دفتر [در پاسخ بدخواهان] از سوی باهماد پاکدینان بآن نیکمرد و خانوادهاش ارمغان میگردد.
سرفراز باش ای نیکمرد! روزگارانی نام تو آرایش ساتها خواهد بود وملیونها کسان با دلهای پر از سهشهای پاک آن را بزبان خواهند آورد.
چون در بهمنماه 1322 در مراغه و تبریز و میاندوآب یک رشته دُژخوییهای بسیار دلخراش رخ داد و نخست کسانی که آماجگاه آن دژخوییها شدند آقای ضیاءمقدم و دخترش دوشیزه ماهرخ بودند که در خیابان دژخویان بآنان تاختند و بآقای ضیاء گزند بسیار رسانیدند ، اینست بنام همدردی در برابر آن گزندها و ارجشناسی از شکیب و پایداری آقای ضیاءمقدم و پایداریهای مردانهی همسر گرامیشان ، این دفتر [در پاسخ بدخواهان] از سوی باهماد پاکدینان بآن نیکمرد و خانوادهاش ارمغان میگردد.
🔶 زبان ایرانی - 80
🔸 گفتن و نوشتن
2ـ يك زشتي ديگر پرداختن بآسمانهاست
يك زشتي ديگر پرداختن بآسمانهاست. كسي كه گفتگو از مردي در روي زمين مينمايد چرا رشتهي سخن را تا بآسمان بكشاند؟!. اين عبارتها : «گوش فلك كر ميشد» ، «شير فلك از هيبتش ميلرزيد» ، «كيوان غاشيهي بندگيش بدوش ميكشيد» جز سرسام نميتواند بود. فرياد بلندي را كه ميستايي ميتوان گفت : «تا نيم ميل راه فراميگرفت» پهلواني را كه ستايش ميكني ميتواني گفت : «دلها از ترس او پر بود» يا «هر که میدیدش دل بلرزه میافتاد». پادشاهی که ببزرگی یاد میکنی میتوان سرود : «بزرگان گردن بفرمان او نهاده بودند و كسي را ياراي گردنكشي نبود». از اين گونه عبارتها فراوان ميتوان پيدا كرد.
از هيچ مغز درستي اين نميتراود كه در انديشه از پیشامدهاي زميني بآسمان بپردازد و پاي ستارههايي را كه هزارها و مليونها فرسنگ از زمين دور است بميان بياورد. اين جز هنگام تبلرز و سرسام روي نميدهد كه كسي «برج اسد» را براستي شيري پندارد و آن را در برابر يك مردي بخود لرزاند يا زحل را كه كرهي بيجاني بيش نيست آدمي پنداشته حلقهي غلامي فلان پادشاه را بگوش او بياويزد.
رواج اين گونه عبارتها در يك زباني گواه پريشانانديشي مردم آن زبان ميباشد و كساني كه باين گونه انديشههاي آشفته خو گيرند بيگمان از درستي فهمشان خواهد كاست.
🔸 گفتن و نوشتن
2ـ يك زشتي ديگر پرداختن بآسمانهاست
يك زشتي ديگر پرداختن بآسمانهاست. كسي كه گفتگو از مردي در روي زمين مينمايد چرا رشتهي سخن را تا بآسمان بكشاند؟!. اين عبارتها : «گوش فلك كر ميشد» ، «شير فلك از هيبتش ميلرزيد» ، «كيوان غاشيهي بندگيش بدوش ميكشيد» جز سرسام نميتواند بود. فرياد بلندي را كه ميستايي ميتوان گفت : «تا نيم ميل راه فراميگرفت» پهلواني را كه ستايش ميكني ميتواني گفت : «دلها از ترس او پر بود» يا «هر که میدیدش دل بلرزه میافتاد». پادشاهی که ببزرگی یاد میکنی میتوان سرود : «بزرگان گردن بفرمان او نهاده بودند و كسي را ياراي گردنكشي نبود». از اين گونه عبارتها فراوان ميتوان پيدا كرد.
از هيچ مغز درستي اين نميتراود كه در انديشه از پیشامدهاي زميني بآسمان بپردازد و پاي ستارههايي را كه هزارها و مليونها فرسنگ از زمين دور است بميان بياورد. اين جز هنگام تبلرز و سرسام روي نميدهد كه كسي «برج اسد» را براستي شيري پندارد و آن را در برابر يك مردي بخود لرزاند يا زحل را كه كرهي بيجاني بيش نيست آدمي پنداشته حلقهي غلامي فلان پادشاه را بگوش او بياويزد.
رواج اين گونه عبارتها در يك زباني گواه پريشانانديشي مردم آن زبان ميباشد و كساني كه باين گونه انديشههاي آشفته خو گيرند بيگمان از درستي فهمشان خواهد كاست.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هفتادوهفتم)
🔶 دنبالهی «خردهگیری و پاسخ آن»
(بخش سوم)
اینكه حكومت ازآنِ ایشانست را آشكاره بزبان نمیآوردند و خمینی (شاید) نخستین كسی بود كه آن را در كتابی بیپرده گردانید و با عنوان «ولایت فقیه» از آن یاد كرد. (با اینهمه او هم در نخستین سخنرانیهای خود در تهران در بهمنماه سال 57 در زمینهی مشروعیت حكومت شاه و شكل حكومت آینده ، به قانون (كدام قانون؟) ، «قوانین عقلی» و «حقوق بشر» تكیه میكرد و از حق حكومت علما یاد كردن نمییارست).
در هر حال انبوه مردم از یكسو از علما حرف شنوی داشتند (چنانكه هنوز نیز تا اندازهای دارند) و از سویی دیگر میبایست گوش بفرمان پادشاه باشند. هم مالیات به دولت پردازند و هم زكات و خمس و سهم امام به ملایان دهند. به سخن دیگر یك روستا بود و چندین كدخدا.
توانایی كشورهای پیشرفته از نیروییست که از یگانگی دولت و مردم پدید میآید و ناتوانی ایران یكی از علتهای مهمش همین فرمانروایی بیتاج و تخت ملایان و كشاكش «دو دولت» باهم و از آنسو سرگردانی و گمراه گردیدن مردم در این گیرودار بوده.
چون با همهی دشمنیهای ملایان با مشروطه ، سرانجام مشروطهخواهان فیروز درآمدند ، این به بهای بیآبرویی آنان سرآمد و براستی مشروطه بزرگترین ضربات را به دستگاه ایشان نواخت : بدینسان که یك گروه از آنان كه پیشتر محضرهای شرع (برای قضاوت و رفع اختلافها) را در دست داشتند و از این راه نان میخوردند ، دستگاهشان برچیده شد و كار قضاوت به داوران دادگستری سپرده گردید ، عاقدی و سندنویسی و اینگونه كارها نیز از دستشان بیرون آمد ، آنهایی كه از مكتبداری روزی دریافت میكردند با باز شدن دبستانها از كار بیكار گردیدند ، با رواج روزنامهها انبوهی از مردم كه پیشتر گوش به سخنان ایشان داشتند به روزنامهها روی آوردند و این نیز منبرهاشان را از گرمی انداخت.
با روی كار آمدن رضاشاه دستگاه ایشان بیكبار رو به سستی رفت : اوقاف از دستشان درآمد و از آن پولهای مفت بیبهره شده گوشهنشین گردیدند. نمایشهای بیخردانهی محرم غدغن گردید. جلو روضهخوانیها گرفته شد ، چادر برداشته شد و زنان بمیان توده درآمدند ، پوشیدن جامهی ملایی محدود به شمار كمتری گردید و منبرها و حوزههای ملایی بزیر دیدهبانی دولت آمد.
تنها در این دوره بود كه دولت از همچشمی ملایان در امان ماند و از مداخلات آنها آسوده گردید. با آنكه ملایان «روحانیت را خاتمه یافته» [1] دیده حتا كسانی جامهی ملایی از تن درآوردند با اینهمه آتش زیر خاكستر بازماند و خاموش نگردید. زیرا هنوز بودند مردمی كه پابندی به كیش را از دست نداده و گوش بدهان ملایان داشتند. (گفتیم كه تكیهگاه ملایان به مردم عامی و نادان و نیز «گناهكاران حرفهای» است كه میخواهند گناهشان پاك گردد و به آنجهان ، بیگناه گام گزارند.)
اینها بدینسان میرفت تا آنكه شهریور1320 فرارسید و روزگار خوشایندی را برای ملایان فراهم نمود. با رفتن رضاشاه و درآمدن سپاهیان دو كشور بیگانه به میهن ، دستهای بدخواهی بكار افتاد و ارتجاع خاموش و خفته را بیدار كرد. در این كار فراموشی توده نیز مؤثر بود : آن نسلی كه دشمنی ملایان را با كشور و پیشرفت دیده و با گوشت و پوست حس كرده بود درگذشته یا به روزگار پیری رسیده بود ، از اینسو جوانان ، ناآگاه از پیشامدهای تاریخی و سیاهدلیهایی كه از ایشان سر زده بود به پا گرفتن دستگاه ملایی بیپروایی میکردند. (نگاه کنید به پیشگفتار كتاب «انكیزیسیون در ایران»).
هنوز یك سال و اند نگذشته بود كه ارتجاع نشانههایش را هویدا نمود : بازگشت چادر ، میدانداری ملایان ، پدیدار گردیدن كلاه پوستی ، از سر گرفته شدن روضهخوانی ، زنجیر و قمهزنی و اینگونه نمایشها.
دو سال نگذشته «پادشاهان بیتاج و تخت» توانستند اوقاف را بدست گیرند ، دبستانهای مختلط را ببندند ، آموزشهای «دینی» در درسها بگنجانند ، گرمابههای خزینه را باز كنند و دوشها را بردارند. پس از آن سخن از تعمیر و نوسازی امامزادهها ، مخالفت با دبیرستانهای دخترانه بمیان آمد و آزار رساندن باقلیتها بویژه یهودیان و بهاییان و حتا بهاییكشی ، تحریك مردم عامی و عشایر برای میدانداری و قدرتنمایی آغاز شد. كاروانهای زیارتی دوباره راه افتاد. كوتاه سخن : دولتی از دل دولت رسمی بیرون آمد و میدان را به آزادیخواهان تنگ گردانید.
[1] : اندیشهایست که ملایان در زمان رضاشاه یافته بزبان میآوردند.
(تکهی هفتادوهفتم)
🔶 دنبالهی «خردهگیری و پاسخ آن»
(بخش سوم)
اینكه حكومت ازآنِ ایشانست را آشكاره بزبان نمیآوردند و خمینی (شاید) نخستین كسی بود كه آن را در كتابی بیپرده گردانید و با عنوان «ولایت فقیه» از آن یاد كرد. (با اینهمه او هم در نخستین سخنرانیهای خود در تهران در بهمنماه سال 57 در زمینهی مشروعیت حكومت شاه و شكل حكومت آینده ، به قانون (كدام قانون؟) ، «قوانین عقلی» و «حقوق بشر» تكیه میكرد و از حق حكومت علما یاد كردن نمییارست).
در هر حال انبوه مردم از یكسو از علما حرف شنوی داشتند (چنانكه هنوز نیز تا اندازهای دارند) و از سویی دیگر میبایست گوش بفرمان پادشاه باشند. هم مالیات به دولت پردازند و هم زكات و خمس و سهم امام به ملایان دهند. به سخن دیگر یك روستا بود و چندین كدخدا.
توانایی كشورهای پیشرفته از نیروییست که از یگانگی دولت و مردم پدید میآید و ناتوانی ایران یكی از علتهای مهمش همین فرمانروایی بیتاج و تخت ملایان و كشاكش «دو دولت» باهم و از آنسو سرگردانی و گمراه گردیدن مردم در این گیرودار بوده.
چون با همهی دشمنیهای ملایان با مشروطه ، سرانجام مشروطهخواهان فیروز درآمدند ، این به بهای بیآبرویی آنان سرآمد و براستی مشروطه بزرگترین ضربات را به دستگاه ایشان نواخت : بدینسان که یك گروه از آنان كه پیشتر محضرهای شرع (برای قضاوت و رفع اختلافها) را در دست داشتند و از این راه نان میخوردند ، دستگاهشان برچیده شد و كار قضاوت به داوران دادگستری سپرده گردید ، عاقدی و سندنویسی و اینگونه كارها نیز از دستشان بیرون آمد ، آنهایی كه از مكتبداری روزی دریافت میكردند با باز شدن دبستانها از كار بیكار گردیدند ، با رواج روزنامهها انبوهی از مردم كه پیشتر گوش به سخنان ایشان داشتند به روزنامهها روی آوردند و این نیز منبرهاشان را از گرمی انداخت.
با روی كار آمدن رضاشاه دستگاه ایشان بیكبار رو به سستی رفت : اوقاف از دستشان درآمد و از آن پولهای مفت بیبهره شده گوشهنشین گردیدند. نمایشهای بیخردانهی محرم غدغن گردید. جلو روضهخوانیها گرفته شد ، چادر برداشته شد و زنان بمیان توده درآمدند ، پوشیدن جامهی ملایی محدود به شمار كمتری گردید و منبرها و حوزههای ملایی بزیر دیدهبانی دولت آمد.
تنها در این دوره بود كه دولت از همچشمی ملایان در امان ماند و از مداخلات آنها آسوده گردید. با آنكه ملایان «روحانیت را خاتمه یافته» [1] دیده حتا كسانی جامهی ملایی از تن درآوردند با اینهمه آتش زیر خاكستر بازماند و خاموش نگردید. زیرا هنوز بودند مردمی كه پابندی به كیش را از دست نداده و گوش بدهان ملایان داشتند. (گفتیم كه تكیهگاه ملایان به مردم عامی و نادان و نیز «گناهكاران حرفهای» است كه میخواهند گناهشان پاك گردد و به آنجهان ، بیگناه گام گزارند.)
اینها بدینسان میرفت تا آنكه شهریور1320 فرارسید و روزگار خوشایندی را برای ملایان فراهم نمود. با رفتن رضاشاه و درآمدن سپاهیان دو كشور بیگانه به میهن ، دستهای بدخواهی بكار افتاد و ارتجاع خاموش و خفته را بیدار كرد. در این كار فراموشی توده نیز مؤثر بود : آن نسلی كه دشمنی ملایان را با كشور و پیشرفت دیده و با گوشت و پوست حس كرده بود درگذشته یا به روزگار پیری رسیده بود ، از اینسو جوانان ، ناآگاه از پیشامدهای تاریخی و سیاهدلیهایی كه از ایشان سر زده بود به پا گرفتن دستگاه ملایی بیپروایی میکردند. (نگاه کنید به پیشگفتار كتاب «انكیزیسیون در ایران»).
هنوز یك سال و اند نگذشته بود كه ارتجاع نشانههایش را هویدا نمود : بازگشت چادر ، میدانداری ملایان ، پدیدار گردیدن كلاه پوستی ، از سر گرفته شدن روضهخوانی ، زنجیر و قمهزنی و اینگونه نمایشها.
دو سال نگذشته «پادشاهان بیتاج و تخت» توانستند اوقاف را بدست گیرند ، دبستانهای مختلط را ببندند ، آموزشهای «دینی» در درسها بگنجانند ، گرمابههای خزینه را باز كنند و دوشها را بردارند. پس از آن سخن از تعمیر و نوسازی امامزادهها ، مخالفت با دبیرستانهای دخترانه بمیان آمد و آزار رساندن باقلیتها بویژه یهودیان و بهاییان و حتا بهاییكشی ، تحریك مردم عامی و عشایر برای میدانداری و قدرتنمایی آغاز شد. كاروانهای زیارتی دوباره راه افتاد. كوتاه سخن : دولتی از دل دولت رسمی بیرون آمد و میدان را به آزادیخواهان تنگ گردانید.
[1] : اندیشهایست که ملایان در زمان رضاشاه یافته بزبان میآوردند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✴️ سیل بلوچستان و سیستان
هممیهنان گرامی ، سیل بلوچستان گزندهای بسیاری به مردم آنجا رسانیده. بیاری ایشان بشتابیم تا از دردها و گزندهاشان بکاهیم. یکشنبه 22 دی 1398
هممیهنان گرامی ، سیل بلوچستان گزندهای بسیاری به مردم آنجا رسانیده. بیاری ایشان بشتابیم تا از دردها و گزندهاشان بکاهیم. یکشنبه 22 دی 1398