پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
4- این داستان گریه و زیارت با آن پاداشهایي که نوید داده شد زیان بسیار بزرگ‌ دیگري را دربر میدارد ، و آن اینکه شیعیان به بدکاري گستاخ باشند.

باید دانست که مردم عامي درباره‌ي نیک و بد فهم و بینشی را که می‌بایست ندارند و یک چیز که بد است (مثلا دزدی) آنان درباره‌اش تنها این را دانند که گناهست و مایه‌ي خشم خدا باشد و بدکاره (یا دزد) به دوزخ خواهد رفت ، و یگانه جلوگیرشان همان ترس دوزخ مي‌باشد. ابنکه بدیها زیان به زندگاني رساند و مایه‌ي نابساماني آن گردد چیزیست به اندیشه‌ی ایشان نرسیده.

اينست چون مي‌شنوند که کسي که گريه به حسين کرد و يا به زيارت بارگاه او رفت همه‌ي گناهانش
آمرزيده گردد و بهشت به او بايا باشد ، از ترسي که مي‌داشته‌اند ايمن شده به هر بدي پا ميگزارند.

اين چيزيست که از نخست آزموده بود و در اين چند سال که به شوند جنگ در ايران خواروبار کم شد و نرخها بالا رفت آزمايش ديگري بدست آمد. زيرا ديده شد که کساني که انبارداري کردند يا پياپي به نرخها افزودند و هزارها خاندان از پا انداختند بيشتر حاجيان « مقدس» و مشهديان « لب‌جنبان» ميبودند.

نيز ديده شد که همان پولهائي را که از راه برانداختن خاندانها بدست آورده بودند برداشتند و با پيشاني باز روانه‌ي کربلا و نجف شدند که زيارت کنند و به ملايان پولهايي دهند.

اين نامردان که بهانه در دست ميدارند و به کشور و توده پروايي نمي‌نمايند و به ميهن‌پرستي ريشخند ميکنند ، بدينسان از بدکاري نيز نمي‌پرهيزند و در سايه‌ي کيش بيپايي که ميدارند خود را به هر «دلخواهي» آزاد مي‌شمارند.

شما اگر زماني به توده‌ي عامي پردازيد و باورهاي آنان را نيک سنجيد ، خواهيد ديد در سايه‌ي سخناني که هميشه از ملايان و روضه‌خوانان شنيده‌اند چنين مي‌پندارند که آدمي در اين جهان ناچار از گناهست و چاره‌ي کار همان گريستن به امام حسين و رفتن به زيارت او و ديگران مي‌باشد. اينست خدا روز «الست» با امام حسين آن پيمان را بسته است.

اگر شما با يک شيعي که به کربلا مي‌رود به سخن پرداخته بپرسيد : «چرا به کربلا مي‌رويد؟!.» پاسخ خواهد داد : « آقا ، ما گناهکاريم بايد برويم و از گناهان پاک شويم». اگر بگوييد : « بهتر است گناه نکني تا نيازمند پاک شدن نباشي» با شگفتي پاسخ خواهد داد : « مگر آدم ميتواند گناه نکند؟!...».

در تبريز سخني هست و بارها از زبانهاشان شنيده‌ام. ميگويند : « سگ که ناپاکست چون به نمکزار افتاد و نمک گرديد پاک شود. ما گناهکاريم و ناپاکيم و خود را به نمکزار مي‌اندازيم تا پاک شويم». اگر نيک انديشيد در اين باره باورهاي شيعيان بي‌مانندگي به باورهاي مسيحيان (درباره‌ي گناه و کفاره) نمي‌باشد.

اين نکته را ميتوان با زبان ديگري نيز باز نمود. چنانکه ميدانيم آدمي داراي دو گوهر است : يکي گوهر جان که خواهان بديهاست ، و ديگري گوهر روان که خواهان نيکيهاست. در بسياري از مردم گوهر جان بسيار چيره باشد و اينست ايشان خودداري از بديها نتوانند. ليکن در همانحال روانشان بيکار نمانده آنانرا نکوهش کند و فرجادشان(وجدانشان) هميشه ناآسوده باشد.

چنين کساني همانکه بشنوند اگر کسي به امام‌حسين گريست يا به زيارت رفت گناهانش آمرزيده شود ، همچون تشنه‌اي که به آب رسد با خشنودي و شادماني پذيرند ، و اين را يک پاسخي به نکوهشهاي فرجاد گرفته خود را آسوده گردانند.

به گفته‌ي عاميان : « کور از خدا چه خواهد؟! دو چشم!». يک آدمکش ، يک انباردار ، يک دزد ، يک زن بدکاره ، يک آخوند فريبکار به چه نيازمند است؟... يک دستگاه آنچناني که بي‌رنج و کوشش گناهان خود را بيامرزاند.

از همينجاست که شما مي‌بينيد تيمورلنگ با آن خونخواري و تيره‌دلي که در اسپهان در يکروز هفتاد هزار آدم کُشت و در بغداد از سرهاي کُشتِگان مناره‌ها برافراشت ، هميشه در جستجوي پيران صوفي مي‌بوده و چون يکي را مي‌يافته دست به دامنش مي‌يازيده.

مي‌بينيد صمدخان با آن پليديش که افزار سياست نکولا گرديد و کسان بسياري از آزاديخواهان غيرتمند را کُشت ، روضه ميخوانانيده و هرساله چهارصد تومان پول شمع به کربلا ميفرستاده. اينها رازش همانست که باز نموديم....

(کتاب داوری)



✅ @pakdini
چنانکه گفتيم اين نوشته‌هاي ماربين و جوزف جداگانه به نام « سياست الحسينيه» چاپ شده.

اين دفتر تاريخچه‌اي دارد که من بايد اينجا بنويسم : در سال 1327 که در ايران شور آزاديخواهي بسيار نيرومند مي‌بود و آزاديخواهان پس از يک سال و بيشتر جنگ با محمدعلي‌ميرزا و ملايان فيروز درآمده تهران را هم گشاده بودند ، و دشمنان آزادي ، که بيشترشان روضه‌خوانان و ملايان و پيروان ايشان ميبودند پس از ايستادگيها و جنگها نوميد شده و آتش سينه‌هاشان رو به خاموشي نهاده بود ، و از آنسوي دولت خودکامه‌ي روس سپاه به ايران آورده و آذربايجان و ديگر شهرها را گرفته به کاستن از نيروي آزاديخواهان ميکوشيد ، ناگهان اين دفترچه به ميان افتاد. تو گفتيي نفت بروي آتش ريختند.

ملايان و روضه‌خوانان و بسياري از مردم به تکان آمده ، و با آزاديخواهان که به کاستن از روضه‌خواني مي‌کوشيدند پرخاش آغازيده چنين گفتند : « پس فرنگيها امام حسين را مي‌شناسند و شما نمي‌شناسيد ، اي بيدينها؟!...». اين را گفته به تکان آمدند.

بيش از همه در تبريز شوري برخاست و نتيجه آن بود که همگيِ روضه‌خوانان که بيش از دويست تن مي‌بودند دست بهم داده چنين نهادند که در بازارها و کويها روضه‌خوانيهاي همگاني برپا گردانند. نخست در بازارها اين کار را کردند. يک بازار را ميگرفتند و از اين سر تا آنسر فرش مي‌گستردند و در ميانه منبر ميگزاردند و جلو آمد و شد را بسته آنجا را انجمن ميگردانيدند و روضه‌خوانها هريکي با پيروانشان مي‌آمدند و فراهم مي‌نشستند و يکي پس از ديگري به منبر رفته مردم را گريانيده پائين مي‌آمدند. سه روز و چهار روز بدينسان بسر برده چند روز ديگري بازار ديگري را برمي‌گزيدند ، و در همه‌ي اين کارها دشمني خود را با مشروطه فراموش نميکردند.

پس از ديري رو به کوي‌ها آوردند. در تبريز هفده و هجده کوي از بزرگ و کوچک شمرده ميشد. نوبت به نوبت آنها را گرديدند که در هر يکي چند روزي با گرد آمدن و روضه‌خواندن و دروغها سرودن و به مشروطه نيش زدن به سر مي‌بردند. ديدني ميبود که از نوشته‌هاي دو اروپائي چه شور و تکاني برخاسته و چه کارهايي کرده ميشد.

يک نتيجه‌ي ديگر «سياست‌الحسينيه» پيدايش دسته‌هايي به نام «انتظاريون» بود. چنانکه گفتيم دکتر جوزف از پندار شيعيان درباره‌ي امام ناپيدا ستايش نوشته و چنين گفته که اميد بستن به پيدايش چنان کسي و چشم به راه او دوختن مايه‌ي زندگي يک توده باشد.

برخي ملايان همين را دستاويز گرفته در مشهد و تبريز و ديگر جاها دسته‌هاي انتظاريون (بيوسندگان) پديد آوردند. صد تن و دويست تن و هزار تن فراهم مي‌نشستند ، دعاي « ندبه» ميخواندند ، از دير کردن امام ناپيدا ميناليدند ، ميگريستند ، کم‌کم به شيون کردن و به سر و روي خود کوفتن مي‌رسانيدند و کساني افتاده از خود مي‌رفتند ، و از بامداد تا شامگاه با اين کارها به سر مي‌بردند. همي‌خواستند با زور و ناله و گريه امام ناپيدا را به بيرون آمدن وادارند.

در تبريز داستان ديگري هم پيش آمد ، و آن اينکه چون از ناليدنها و گريستنها و به سر و روي خود کوفتنها سودي بدست نيامد ، سيد روضه‌خواني که پيشواي بيوسندگان ميبود چنين گفت : « همه با هم رو به کربلا آوريم ، برويم آيَفْت (حاجت) خود را از آن درگاه خواهيم».

اين پيشنهاد را پذيرفتند و انبوهي از توانگر و کمچيز ، و از سواره و پياده به راه افتادند. نميدانم چند هزار تن به راه افتادند و چه اندازه از ايشان در راه از پا افتاده نابود شدند. اين ميدانم که صد خاندان به گدايي افتاد. نيک به ياد ميدارم که در آن سال گدايان تازه‌اي در کوچه‌ها پيدا شده و براي آنکه از مردم آسانتر پول بگيرند ، چنين مي‌گفتند : « ما پدرمان به کربلا رفته».

اينست تاريخچه‌ي «سياست‌الحسينيه» ، اينست نمونه‌اي از آمادگي شيعيان به نمايشهاي بيهوده‌ي بيخردانه.

(کتاب داوری)


✅ @pakdini
ما نيك آگاهيم كه حيدرعمواغليها و علي‌مسیوها و شریف‌زاده‌ها و ميرزاجهانگيرها كه بآن جنبش برخاسته بودند از حال گرفتاري ايران در ميان همسايگان نيرومند آزمند ناآگاه نميبودند و در راه استقلال و آزادي اين كشور
بهر گونه جانفشاني آماده ميبودند.

چيزي كه هست آنان در حسابشان در يكجا اشتباه ميكردند.

آنان از گرفتاريها و آلودگيهاي توده ناآگاه بوده ميپنداشتند همان كه ریشه‌ی استبداد كنده شود و قانون اساسي و ديگر قانونها بكار افتد و دبستانها و دانشکده‌ها در هر شهري برپا گردد ، توده‌ی ايران براه پيشرفت افتاده پس از چندسالي بپاي توده‌هاي فرانسه و انگليس و آلمان خواهد رسيد.

آن پيشواز رویه‌کارانه كه مردم در همه جا از مشروطه مينمودند و آن جوش و جنب سرسري كه پديد آمده بود و از هر سو آوازهاي «اتحاد» و «اتفاق» و «حب الوطن» و مانند اينها برميخاست ، آنان را فریفته‌ی خود ميگردانيد كه از شادي بتكان ميآمدند و به «استعداد ملت نجيب ايران » آفرينها ميخواندند. بارها در مجلس شوري و در انجمنها اين مصرع را بزبان ميآوردند : «اين طفل يك شبه ره صدساله ميرود».

ميبايد گفت: مردان نيك نهاد سياست بسيار خامي را دنبال ميكردند.

✅ احمد کسروی


✅ @pakdini
بی‌زند (بدون توضیح)


✅ @pakdini
یکی دیگر از باورهای بیهوده و بی‌خردانه‌ی شیعیان :

بگفته‌ی كليني در كتاب اصول كافي :«پس از كشته شدن حسين دشمنان خواستند با اسب بر بدنش بتازند ، فضه به زينب گفت : اي خاتون من! سفينه ، غلام رسول خدا ، در سفر دريا سوار كشتي بود ، كشتي شكست و او به جزيره‌اي پناه برد. ناگاه شيري را ديد ، به شير گفت : من غلام رسول خدا هستم ، شير غرش‌كنان در جلوي او به حركت افتاده ، راه را به وي نشان داد و آن شير اينك در ناحيه‌اي آرميده است. به من اجازه دهيد نزد شير بروم و وي را از برنامه‌ی فرداي دشمنان آگاه كنم. پس فضه نزد شير رفت و واقعه را بازگو كرد. شير برخاسته ، آمد و دست‌هايش را بر جسد امام حسين عليه السلام گذاشت. اسب سواران دشمن به سوي جسد امام آمده ، هنگامي كه شير را ديدند ، ابن سعد ملعون به آنان گفت: اين ، فتنه‌اي نو است ، آن را بر نينگيزيد و برگرديد ، آنان هم برگشتند......»

در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.

👇👇👇👇👇👇
آش چندان شور شده که آشپز نیز جای انکار نمی‌بیند.

این یک نیرنگ تازه است : ما دو شیعه داریم یکی آن اندازه فاسد است که پیروانش را قالتاق می‌گرداند. این هم به گردن ما منبریهاست (بگردن می‌گیریم که مایه‌ی تباهی مردم شده‌ایم ـ چنانکه اگر به چنین نکوهشهایی برخوردید بدانید که ما خود میدانستیم.)

دوم ، یک شیعه‌ی ناب علوی هم هست که پیروی از سیره‌ی پیغمبر و حضرت علی ابن ابی طالب می‌باشد. در آن شیعیگری ، اشتباه و خطا را راه نیست. این همانست که با خون حسین آبیاری شده و هرگز فساد نمی‌پذیرد. با ما همراه باشید ای مردم که ما جز آن منبریان فاسدیم. من درپی آنم که شما را از لغزشهای گذشته‌ی پیشوایان نادان برهانم و اگر شما نیز ایرادی از ایشان در اندیشه دارید به حساب همان فساد منبریان گذشته بگزارید.

👇👇👇👇👇👇
بازار این دکان باید گرم بماند :

هرچه نهی کرده‌ایم در «عزاداری سید‌الشهدا» جایز است. زیرا این بازار باید همیشه گرم بماند.

آن روزی که گفته شد : این محرم و صفر است که اسلام را زنده نگاه داشته. دور میدانیم بیش از 5 درصد مردم دانستند دورنمای چیرگی آخوندها بر حکومت چه خواهد بود.

در این جمله می‌بایست نیک دانست که خواست از «اسلام» و «زنده نگاه داشتن» چیست؟ اگر بجای اسلام واژه‌ی «ما» گزارده شود معنی جمله روشن میشود. کمتر کسانی معنی این جمله را که نزدیک به 37 سال پیش گفته شد فهمیدند.

اکنون در این ویدئو باید نیک سنجید که این آخوندک هراسش از چیست؟ نگرانیش چیست؟ چه چیزی او را به بیم انداخته؟ مردم را به چه چیزی می‌خواند؟ خانم «بی‌حجاب» هم آمد آمده؟

مگر فراموش شده که زنان را سر همین چند سانت پوشیده نبودن موهاشان می‌گرفتند و می‌بردند و چه بدرفتاریها با ایشان می‌کردند؟ اگر بی‌حجاب آمد آمده؟! یک پسری ظاهرش بد بود بوده؟! اگر لخت شد شده؟! اگر صدای سگ درآورد درآورده؟ اگر قمه زد زده؟! اگر قلیان کشید کشیده؟! اگر رقصید رقصیده؟ رویهمرفته همه ایراد دارند تو هر هیئتی را می‌پسندی برو همانجا؟! مهم اینست که بازار این دکان گرم بماند.

👇👇👇👇👇👇
آش چندان شور شده که آشپز نیز جای انکار نمی‌بیند :
 
مطهری با آنکه داستان زعفر جنی را نمی‌پذیرد و میگوید که این داستان نخستین‌بار در کتاب روضه الشهدای ملا حسین کاشفی آمده و به او لقب بوقلمون صفت میدهد اما چون داستان آمدن جنها برای یاری حسین در کتابهای مجلسی و بروجردی هم آمده نمیتواند بیکبار آن را رد کند و میگوید : « در این که موجوداتی نهانی به نام جنّ وجود دارند ، شکّ نیست. آیات متعدّدی از قرآن کریم ، و روایات متواتر ، این معنا را اثبات میکنند. همچنین در اینکه ائمه (علیهم السلام) ، شیعیان و یارانی از جنّ دارند نیز شکّ نیست زیرا این معنا را احادیث اثبات می‌کنند. اصل جریان آمدن جنّها برای یاری امام حسین علیه السلام در روایات ذکر شده ؛ لکن در این روایت اولا جنّ‌ها قبل از حادثه‌ی عاشوراء و زمانی که امام تازه قصد حرکت داشتند به خدمتشان رسیدند ، ثانیا سخنی از زعفر جنّی به میان نیامده است. و ما هر چه گشتیم سند معتبری نیافتیم که نامی از زعفر در این جریان برده باشد.» 

درباره‌ی مجلسی میگوید : « علّامه‌ی مجلسی (ره) نیز ذیل این حدیث (که در مورد آمدن جنّها خدمت حضرت بود) نامی از زعفر نبرده.....»

درباره‌ی بروجردی میگوید : «اینکه آیت الله بروجردی به زعفر اشاره کرده و برخی از علماء هم گفته‌اند در زمان ایشان مجلس ختم برای زعفر برپا شده قابل تامل است. ولی ما تابع دلیل شرعی هستیم و تجربه‌ی دیگران از راههای دیگر (مثلا ارتباط با اجنه) برای ما ملاک نیست.(والله العالم)»

اینکه در زمان بروجردی برای زعفر مجلس ختم برپا شده قابل تامل است اما به کاشفی آنهمه میتازد. گویا تنها ایراد و گناه کاشفی اینبوده که یک نام زعفری به این روایات افزوده و بجای اینکه بگوید جنها پیش از حادثه‌ی عاشورا و زمانی که حسین تازه قصد حرکت داشته گفته که در روز عاشورا به خدمت حسین رسیدند؟!...

درباره‌ی زعفر جنی و عروسی قاسم در یکی از سایتها چنین آمده :« محدث نوری صاحب آثاری چون مستدرک الوسائل در اثر معروفی که پیرامون آداب اهل منبر به نگارش درآورده در این باره اظهار داشته است : از اخبار موهونه و کتب غیر معتمده که بزرگان علمای گذشته به آنها اعتنا نکردند و مراجعه ننمودند ... قصه‌ی زعفر جنی و عروسی قاسم است که هر دو در روضه کاشفی موجود است.....»

مطهری نیز پس از رد داستان عروسی قاسم میگوید :« .... یکی از چیزهایی که از تعزیه‌خوان‌های ما هرگز جدا نمی‌شد عروسی قاسم نوکدخدا ؛ یعنی نوداماد بود. در صورتی که این در هیچ کتابی از کتاب‌های تاریخی معتبر وجود ندارد.»

میخواهند بگویند اینها آداب اهل منبر و روضه‌خوانها و تعزیه‌خوانها بوده و از کیش شیعی جداست.

باید پرسید شما ملایان ، شما به اصطلاح عالمان دین در جلوگیری از این خرافات چه کردید؟ هنگامی که در جلوگیری از خرافات اینهمه ناتوانید پس فلسفه‌ی وجودی شما چیست؟ ناتوانی شما به گردن کیست؟

آیا باور کردنیست که سرچشمه‌ی این خرافات تنها بگردن یک کتاب کاشفی باشد و اینهمه اهل منبر ، روضه‌خوان و تعزیه‌خوان با یک کتاب کاشفی گمراه شده باشند؟ آیا باور کردنیست که شما در رواج این خرافات دستی نداشته‌اید؟

ملایان اگر بخواهند با یکرویگی (قطعیت) و همه یکزبان بگویند قمه‌زنی و داستانهایی چون شیر فضه و زعفر جنی و حجله‌ی قاسم خرافات است می‌توانند به آسانی مردم را از اینها بازدارند ولی نمی‌خواهند.

زیرا این یک رخنه است و نمی‌خواهند رخنه‌ای در کارشان پیدا شود.

دوم اینکه اگر این را با یکرویگی و همدستی همه بگویند و برویش پافشارند انبوهی از مردم را از خود رنجانیده‌اند که این را نیز نمی‌خواهند.

سوم ، رویهمرفته بسود ملایان است که مردم با این داستانهای پوچ و پوسیده هرچه «سرگرم»تر باشند. اگر این را یکرویه گیرند فردا چیزهای دیگری را مردم از ایشان خواهند پرسید و اینبار اگر آن را هم ناچار به پذیرش شدند دیگر همه‌ی دستگاه ایشان به زیر پرسش می‌رود.

شیعیگری یک جنبش سیاسی بود که رنگ کیش بخود گرفت. برای رسیدن به خلافت و قدرت در شیعیگری از هیچگونه دروغی باز نایستاده‌اند. آمدن جنها به نزد حسین برای یاری کردن او چنانکه مطهری نیز نمیتواند آنرا رد کند ، در روایات آمده بود ، ملا حسین کاشفی تنها کاری که کرده یک نام زعفر به آن افزوده و به آن کمی شاخ و بال داده. درباره‌ی عروسی قاسم نیز باید گفت سران شیعی برای آنکه از داستان کربلا بیشترین بهره را ببرند و دلها را بر این داستان کباب و چشمها را پر آب گردانند این داستان را ساخته و پرداخته کردند تا به سیاستهای خود پیشرفت دهند. از این داستانهای دروغ و شگفت و حدیثها و روایتهای چرند در کتابهای شیعه بسیار است و هرکسی تواند آنها را بجوید و بخواند و‌ بر بیخردی و بیهودگی و بی‌پایگی این کیش پی ببرد.

روز ششم محرم مراسمهایی بنام حنابندان و حجله‌ی قاسم برگزار میشود که در این روز  شیعیان شیرینی پخش کرده و بشادی میپردازند.

👇👇👇👇👇👇
غدیر خم.

👇👇👇👇👇👇