... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) ميافزوده :
يکي نام نيک امام عليبنابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام عليبنابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگيهاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامينمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين ميفهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي دربارهي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون ميبردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايهي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهرهجويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزمهاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام عليبنابيطالب و حسينبنعلي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافهگوييها اگر هم از زمان جعفربنمحمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزهاي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همهي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که دربارهي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همهي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان دربارهي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري ميپنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشتهداري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزهي ديگري براي کشاندن مردم سادهدرون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفتتر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کارهي او در زندگي نتوانستني ميکردهاند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
يکي نام نيک امام عليبنابيطالب ، ديگري داستان دلسوز کربلا.
امام عليبنابيطالب ، مرد بزرگي ميبوده و ستودگيهاي بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامينمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگري نشان داده و چنين ميفهمانيدند که جدايي سُني از شيعي از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوي دربارهي آن امام نيز به گزافه سرايي برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون ميبردند :
«پيغمبر گفته با دوست داري علي هيچ گناهي زيان نتواند رسانيد » ، « خدا گفته دوستداري علي دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخناني هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگي گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزي که رويداد مايهي خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياري به خونخواهي برخاستند و خونها ريخته شد.
ولي شيعيان جعفري از آن به بهرهجويي سياسي پرداخته با برپا کردن بزمهاي سوگواري ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتي به ميان آوردند : « هرکسي بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهاي امام عليبنابيطالب و حسينبنعلي و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکي زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافهگوييها اگر هم از زمان جعفربنمحمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباري که در شيعيگري از باياهاي سخت اسلام ميبود ، و يک شيعي از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازي نخواند و روزهاي نگيرد و از هيچ بدي نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همهي گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايي که دربارهي ميانجيگري امامان در روز رستاخيز و رفتن همهي شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتري از گوهر و آفرينش که شيعيان دربارهي خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتري ميپنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشتهداري و فرمانروايي که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکي انگيزهي ديگري براي کشاندن مردم سادهدرون بسوي شيعيگري و پايداري آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : « هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخي و بيفرهنگي نيست.
شگفتتر اينکه از آن بارگاهها نتوانستني (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهي که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايي که ميداشت و با آن کار خدايي که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستني ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولي نوادگان هيچ کارهي او در زندگي نتوانستني ميکردهاند بجاي خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين ناداني!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانهی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
نمایشهای بیخردانهی شیعیگری. مداحی و رقاصی
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
مداحی که حسین حسین نکند هار میشود؟!..
👇👇👇👇👇👇
👇👇👇👇👇👇
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختي رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کندهاند :
در سال ٨۵٨ مولاعلي پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختي کرد و کسان بسياري را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانهها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولي چون اين شهر باروي استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنواني بدست آورده«معجزهاي» ساختند. «يکي از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهاي دستش سياه شده و چگونگي را پرسيد. پاسخ داد : « پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازهي ناداني را. بجاي آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پي به آميغها برده بدانند که در اين جهان هرکاري جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هودهاي نتواند برخاست ، بدانسان کوردروني نشان داده دروغي به آن رسوايي ساخته بيرون دادهاند.
هشتم : داستان گريه و زاري به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستي رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستاني را عنوان کردن و بزمهاي سوگواري برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه ميسازد؟!...
اينکه گفتهاند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستي پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگي دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا ميگوييد؟!... شما را به خدا چه راهي بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدوني است که يک هفستيوني را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواري وادارد؟!...
حسينبنعلي به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاري از پيش نبرد. ليکن مردانگي بسيار ستودهاي از خود نشان داد ، و آن اينکه زبوني ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابنزياد بهتر دانسته مردانه پافشاري کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولي هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معني دارد؟!... به آن نمايشهاي بسيار بيخردانهي محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهاي زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگري نيز درخور ايراد است. اينها ريشهي دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همهي گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسي چرا از خوشيهاي سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجي آزمندانه انبارداري نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پولاندوزي نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!... سران شيعه در آن کوششهاي سياسي خود پرواي هيچي نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کردهاند. ولي ما آيا ميتوانيم چشم از کارهاي سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخي را تا به کجا رسانيدهاند : « هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرش زيارت کرده». « با هستي امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزي ميخورند». « هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگاني چه کاريست و چه سودي از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدي دهد؟!. چنين گزافهدهي از خدا سزاست؟!.
« هرکه به زيارت رود همهي گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه ميبايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه ميسزيده؟!. در جايي که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهي آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسي از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
در سال ٨۵٨ مولاعلي پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختي کرد و کسان بسياري را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانهها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولي چون اين شهر باروي استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنواني بدست آورده«معجزهاي» ساختند. «يکي از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهاي دستش سياه شده و چگونگي را پرسيد. پاسخ داد : « پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازهي ناداني را. بجاي آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پي به آميغها برده بدانند که در اين جهان هرکاري جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هودهاي نتواند برخاست ، بدانسان کوردروني نشان داده دروغي به آن رسوايي ساخته بيرون دادهاند.
هشتم : داستان گريه و زاري به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستي رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستاني را عنوان کردن و بزمهاي سوگواري برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه ميسازد؟!...
اينکه گفتهاند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستي پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگي دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا ميگوييد؟!... شما را به خدا چه راهي بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدوني است که يک هفستيوني را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواري وادارد؟!...
حسينبنعلي به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاري از پيش نبرد. ليکن مردانگي بسيار ستودهاي از خود نشان داد ، و آن اينکه زبوني ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابنزياد بهتر دانسته مردانه پافشاري کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولي هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معني دارد؟!... به آن نمايشهاي بسيار بيخردانهي محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهاي زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگري نيز درخور ايراد است. اينها ريشهي دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همهي گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسي چرا از خوشيهاي سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجي آزمندانه انبارداري نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پولاندوزي نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!... سران شيعه در آن کوششهاي سياسي خود پرواي هيچي نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کردهاند. ولي ما آيا ميتوانيم چشم از کارهاي سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخي را تا به کجا رسانيدهاند : « هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسي است که خدا را در عرش زيارت کرده». « با هستي امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزي ميخورند». « هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگاني چه کاريست و چه سودي از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدي دهد؟!. چنين گزافهدهي از خدا سزاست؟!.
« هرکه به زيارت رود همهي گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه ميبايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه ميسزيده؟!. در جايي که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهي آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسي از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
✅ @pakdini
یکی از باورهای شیعیان :
حسین زمانیکه از مدینه راه افتاد دستهای از جنها به همراه پادشاه خودشان بنام زعفر به دیدارش آمده و خواستند او را یاری کنند اما حسین نپذیرفت و آنان را بازگرداند....
در زمان بروجردی ملایان چنین پراکندند که زعفر جن پادشاه شیعهی جنها درگذشته و بدینسان برایش مراسم سوگواری برپا داشتند که در برخی از شهرها و روستاهای ایران به پیروی از ملایان ، مراسم سوگواری برای زعفر برپا شد. بگفتهی این ملایان پس از «زعفر» رهبری شیعیان جن را فرزند بزرگوارش جناب «سعفر» برعهده دارد.
همکنون در شهر نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل مراسمهایی برگزار میشود که یادآور آمدن زعفر بهمراه گروه جنهای شیعه برای یاری حسین است.
در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.
👇👇👇👇👇👇
حسین زمانیکه از مدینه راه افتاد دستهای از جنها به همراه پادشاه خودشان بنام زعفر به دیدارش آمده و خواستند او را یاری کنند اما حسین نپذیرفت و آنان را بازگرداند....
در زمان بروجردی ملایان چنین پراکندند که زعفر جن پادشاه شیعهی جنها درگذشته و بدینسان برایش مراسم سوگواری برپا داشتند که در برخی از شهرها و روستاهای ایران به پیروی از ملایان ، مراسم سوگواری برای زعفر برپا شد. بگفتهی این ملایان پس از «زعفر» رهبری شیعیان جن را فرزند بزرگوارش جناب «سعفر» برعهده دارد.
همکنون در شهر نوش آباد از توابع شهرستان آران و بیدگل مراسمهایی برگزار میشود که یادآور آمدن زعفر بهمراه گروه جنهای شیعه برای یاری حسین است.
در کشوری که پیشوایان ملایان باشند چه شگفت که مردم چنین نادان و گمراه باشند.
👇👇👇👇👇👇
چنانکه گفتيم اين کارها زيانهايي را درپي ميداشت و اينک آنها را فهرستوار بکوتاهي ميشماريم :
1ـ داستاني که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواري برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشتهاند که خدا از اين گريه و زاري خشنود گردد و پاداشها دهد ناداني ديگري از آنان ميباشد. خدا از کاري خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودي تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکي دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگي پرداختند. چنانکه گفتيم عليبنالحسين با يزيد آشتي کرد و با او دوستي نمود. سکينه دختر حسين که به گفتهي روضهخوانان در ويرانهي شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريختهاند سالها پس از آن زيسته و زن مصعببنزبير شده بود که سپس نيز زن عبدالملکبنمروان گرديد و با خوشيها زندگي بسر داد.
ولي شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نميکنند و آيا اين دليل روشني به سبک مغزي و بيخِرَدي يک مردمي شمرده نخواهد بود؟!...
2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويي و بيابانيگري نيست. شيعيان اينها را هنري پنداشتندي و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائي بودي به نام خودنمايي بيشتر کوفتندي و زدندي و بلندتر نعره کشيدندي. ولي راستي آنست که همين نادانيها و مانندهاي آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشي» شمارند و به زندگاني آزاد شاينده ندانند.
اروپائيان از سالها کوشيدهاند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايي که ميداشتهاند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواستهاند : يکي آنکه شرقيان در سايهي همين نادانيها ، ناتوان و درمانده باشند و به آساني گردن به يوغ چيرگي آنان گزارند. ديگري اينکه بهانه در دست باشد و به « نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخي توانند داد.
اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمدهاند داستانها از اين نمايشها و نادانيهاي شيعيان در کتابهاشان نوشتهاند و پيکرهها برداشته به چاپ رسانيدهاند ، اينکه برخي از شرقشناسان به ستايشهايي از شيعيگري و از اين نمايشها پرداختهاند ، همه از اين راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که يکي مسیو ماربین آلمانی و ديگري دکتر جوزف فرانسهاي بوده ، در کتابهاي خود از کيش شيعي و از اين نمايشهاي شيعيان ستايشها نوشتهاند ، و اينها عنواني بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسي ترجمه شده در دفتري بنام «سياستالحسينيه» به چاپ رسانيدهاند. ولي ما نيک ميدانيم که اين شرقشناسان از کارکنان سياسي ميباشند و نوشتههاشان جز از راه فريبکاري نيست.
به گفتهي مسيو ماربين ، نصيرالدين توسي کار بسيار نيکي کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاري ، کينهي شيعي و سنّي را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علي جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينهي سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهاي ديگري نپردازند.
به گفتهي دکتر جوزف ، شيعيگري در نتيجهي روضهخواني پيشرفت بسياري کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شمارهي شيعيان (که به کار سياست اروپائي نيک ميخورند) بيفزايند.
3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضهخوانيها و دستهبنديها که مردم را سرگرم ميساخت بيگفتگوست که از پرداختن به کار زندگاني بازميداشت. بدبختيهايي که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهاي بسيار داشته و بيگمان يکي از آنها اين بوده.
مردم بجاي آنکه از پيشامدهاي جهان و از پيشرفتهايي که در دانشها و ديگر زمينهها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشهي کشور و توده پردازند به آن نمايشهاي بيهوده پرداختهاند.
اين نتيجهي آن سرگرميست که ميبينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.
زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگي به کشور و زندگاني تودهاي نميدارند ، و از درسخواندگان نيز هوش و فهمي در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضهخوانيها بسر برده و هوش و جربزهي خود را در آن راهها بکار انداختهاند.
1ـ با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياري بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته ميشود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگياي به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.و (کتاب داوری)
✅ @pakdini
1ـ داستاني که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواري برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشتهاند که خدا از اين گريه و زاري خشنود گردد و پاداشها دهد ناداني ديگري از آنان ميباشد. خدا از کاري خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودي تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکي دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگي پرداختند. چنانکه گفتيم عليبنالحسين با يزيد آشتي کرد و با او دوستي نمود. سکينه دختر حسين که به گفتهي روضهخوانان در ويرانهي شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريختهاند سالها پس از آن زيسته و زن مصعببنزبير شده بود که سپس نيز زن عبدالملکبنمروان گرديد و با خوشيها زندگي بسر داد.
ولي شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نميکنند و آيا اين دليل روشني به سبک مغزي و بيخِرَدي يک مردمي شمرده نخواهد بود؟!...
2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويي و بيابانيگري نيست. شيعيان اينها را هنري پنداشتندي و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائي بودي به نام خودنمايي بيشتر کوفتندي و زدندي و بلندتر نعره کشيدندي. ولي راستي آنست که همين نادانيها و مانندهاي آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشي» شمارند و به زندگاني آزاد شاينده ندانند.
اروپائيان از سالها کوشيدهاند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايي که ميداشتهاند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواستهاند : يکي آنکه شرقيان در سايهي همين نادانيها ، ناتوان و درمانده باشند و به آساني گردن به يوغ چيرگي آنان گزارند. ديگري اينکه بهانه در دست باشد و به « نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخي توانند داد.
اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمدهاند داستانها از اين نمايشها و نادانيهاي شيعيان در کتابهاشان نوشتهاند و پيکرهها برداشته به چاپ رسانيدهاند ، اينکه برخي از شرقشناسان به ستايشهايي از شيعيگري و از اين نمايشها پرداختهاند ، همه از اين راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که يکي مسیو ماربین آلمانی و ديگري دکتر جوزف فرانسهاي بوده ، در کتابهاي خود از کيش شيعي و از اين نمايشهاي شيعيان ستايشها نوشتهاند ، و اينها عنواني بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسي ترجمه شده در دفتري بنام «سياستالحسينيه» به چاپ رسانيدهاند. ولي ما نيک ميدانيم که اين شرقشناسان از کارکنان سياسي ميباشند و نوشتههاشان جز از راه فريبکاري نيست.
به گفتهي مسيو ماربين ، نصيرالدين توسي کار بسيار نيکي کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاري ، کينهي شيعي و سنّي را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علي جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينهي سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهاي ديگري نپردازند.
به گفتهي دکتر جوزف ، شيعيگري در نتيجهي روضهخواني پيشرفت بسياري کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شمارهي شيعيان (که به کار سياست اروپائي نيک ميخورند) بيفزايند.
3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضهخوانيها و دستهبنديها که مردم را سرگرم ميساخت بيگفتگوست که از پرداختن به کار زندگاني بازميداشت. بدبختيهايي که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهاي بسيار داشته و بيگمان يکي از آنها اين بوده.
مردم بجاي آنکه از پيشامدهاي جهان و از پيشرفتهايي که در دانشها و ديگر زمينهها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشهي کشور و توده پردازند به آن نمايشهاي بيهوده پرداختهاند.
اين نتيجهي آن سرگرميست که ميبينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.
زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگي به کشور و زندگاني تودهاي نميدارند ، و از درسخواندگان نيز هوش و فهمي در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضهخوانيها بسر برده و هوش و جربزهي خود را در آن راهها بکار انداختهاند.
1ـ با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياري بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته ميشود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگياي به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.و (کتاب داوری)
✅ @pakdini