✴️ چگونه پاكدین شدم
نوشتهی مریم صمصامی (ارومیه)
من مانند بسیاری از هممیهنان در یك خانوادهی دانشپژوه پرورش یافته و خانوادهی ما همواره مردان نیك و میهندوست پرورده و از اینسو خوشبینی مردم اورمیه را جلب نموده است. پدرم شادروان آقای حسین جهانگیری افشار (بیگلربیگی افشار اورمیه) نیز از مردان بنام و دانشمند بوده و در محیط خانه و زندگی یك نوع مهر و شادی برپا و در نیك بار آوردن فرزندان خود كوشش فراوان مینمود. پندارهای نادرستی كه بوسیلهی افراد خرافاتی خانه بمغزها راه مییافت با گفتارها و آگاهیهای شاینده آنها را از مغز ما دور مینمود ـ چنانكه از بدیهایی كه كیش شیعه بعمر و كسان دیگر نسبت میدهد سخت [بر]میآشفت و ما را از پذیرفتن آن سخنان زشت و ناستوده بازمیداشت. از اینرو برخی پدرم را سنی و هوادار خلفای سه گانه دانسته و برخی نیز نسبت (ذهبی بودن) بپدرم میدادند. ولی او از همهی اینها دور بوده و خدا را با خرد آزاد شناخته بود. به هر سان با اینكه من در زیر راهنمایی چنین پدر فهمیدهای بار آمدم باز از آلودگیها و نابخردیها بركنار نبودم.
روزی سرگذشت یك دختر ایرانی را كه سرانجام چراغ دودانگیز زندگیش در خانهی بدكنشان خاموش میگردد بدست آورده از خواندن آن بسیار آزرده شده و اشكهای فراوان ریختم. چون پدرم مرا اندوهگین یافت چگونگی را خواستار شد و چون آگاهی یافت ، از خواندن اینگونه كتابها بازم داشته از روی میز خود دفتری را كه در روی جلد آن خورشید تابناكی نور افشانی مینمود و كلمهی «پیمان» را در زیر پرتو فروزان خود پرورش میداد بدستم داده بخواندن و فهمیدنش وادارم نمود و من از این راه بخواندن مهنامهی پیمان راهنمایی شده همواره آن را خوانده و چیزهایی را كه فهمیدنش دشوار میبود از پدرم میپرسیدم.
از آن پس در دلم روشناییهایی پدید آمده جسته جسته براه رستگاری آشنا میشدم تا هنگام آن گردید كه بخانه شوهرم بروم. سالها سپری گردید تا روزنامهی پرچم پراكنده شد. من و شوهرم با شادیهای فراوان آن را خریده و خوانده و نگاه میداشتیم. با اینهمه آنچه را كه میجستیم نمییافتیم و معنی دین را بدرستی ندانسته و در شناسایی خدا و راه پرستش او همواره راه كج میپیمودیم. با اینكه آگاهی داشتیم كه این راهها ناستوده و بیخردانه است و بگفتار علمای مذهب شیعه نیز خرد ما اجازه پذیرش نمیداد. اینبود كه از اینجا مانده و از آنجا رانده روز بروز درماندگی ما در كار دین و زندگی افزونتر میگردید. تا آن هنگامی كه كتابهای آقای كسروی ـ مهین پیشوای ارجمند ما ـ مانند خورشید تابان بتابیدن آغاز نموده و تكانهای سختی در ما پدیدار نموده چیزهایی را كه در جستجویش بودیم یافتیم.
اینك خدا را سپاس كه دورهی گمراهی ما پایان یافته هر دو بهنگام جوانی براه پاكدینی آشنا شدیم. اكنون روان من آسایش یافته و در درون دلم فروغ امید بآینده پدید آمده و خود را مانند پرندگان سبكبار میبینم و این هودهی پذیرفتن راه پاكدینی و آمیغهای آن است ـ من و شوهرم پیمان بستهایم كه در راه پراكندن آمیغهای پاكدینی آنچه شایندهی دو همسر پاكدین است اگرچه فرجامش با ریختن خون خودمان هم باشد از هیچ چیز دریغ نداریم ، زیرا مرگ در راه پاكدینی برای ما بسی سزاوارتر و گواراتر خواهد بود ـ پاکدینی جداییها را بهم پیوندد و آلودگیها و خرافات و بتپرستیها را از میان مردمان پاک گرداند و خدای بزرگ و یكتای مهربان را بنیكی شناساند ـ سپاس خدای را كه میهن ما ایران شایستهی این بوده كه خورشید تابناك پاكدینی از این سرزمین بجهان نورافشانی كند.
زنده باد راهنمای پاكدینان! پاینده باد پاكدینی!.
(مهنامهی آذرماه 24)
نوشتهی مریم صمصامی (ارومیه)
من مانند بسیاری از هممیهنان در یك خانوادهی دانشپژوه پرورش یافته و خانوادهی ما همواره مردان نیك و میهندوست پرورده و از اینسو خوشبینی مردم اورمیه را جلب نموده است. پدرم شادروان آقای حسین جهانگیری افشار (بیگلربیگی افشار اورمیه) نیز از مردان بنام و دانشمند بوده و در محیط خانه و زندگی یك نوع مهر و شادی برپا و در نیك بار آوردن فرزندان خود كوشش فراوان مینمود. پندارهای نادرستی كه بوسیلهی افراد خرافاتی خانه بمغزها راه مییافت با گفتارها و آگاهیهای شاینده آنها را از مغز ما دور مینمود ـ چنانكه از بدیهایی كه كیش شیعه بعمر و كسان دیگر نسبت میدهد سخت [بر]میآشفت و ما را از پذیرفتن آن سخنان زشت و ناستوده بازمیداشت. از اینرو برخی پدرم را سنی و هوادار خلفای سه گانه دانسته و برخی نیز نسبت (ذهبی بودن) بپدرم میدادند. ولی او از همهی اینها دور بوده و خدا را با خرد آزاد شناخته بود. به هر سان با اینكه من در زیر راهنمایی چنین پدر فهمیدهای بار آمدم باز از آلودگیها و نابخردیها بركنار نبودم.
روزی سرگذشت یك دختر ایرانی را كه سرانجام چراغ دودانگیز زندگیش در خانهی بدكنشان خاموش میگردد بدست آورده از خواندن آن بسیار آزرده شده و اشكهای فراوان ریختم. چون پدرم مرا اندوهگین یافت چگونگی را خواستار شد و چون آگاهی یافت ، از خواندن اینگونه كتابها بازم داشته از روی میز خود دفتری را كه در روی جلد آن خورشید تابناكی نور افشانی مینمود و كلمهی «پیمان» را در زیر پرتو فروزان خود پرورش میداد بدستم داده بخواندن و فهمیدنش وادارم نمود و من از این راه بخواندن مهنامهی پیمان راهنمایی شده همواره آن را خوانده و چیزهایی را كه فهمیدنش دشوار میبود از پدرم میپرسیدم.
از آن پس در دلم روشناییهایی پدید آمده جسته جسته براه رستگاری آشنا میشدم تا هنگام آن گردید كه بخانه شوهرم بروم. سالها سپری گردید تا روزنامهی پرچم پراكنده شد. من و شوهرم با شادیهای فراوان آن را خریده و خوانده و نگاه میداشتیم. با اینهمه آنچه را كه میجستیم نمییافتیم و معنی دین را بدرستی ندانسته و در شناسایی خدا و راه پرستش او همواره راه كج میپیمودیم. با اینكه آگاهی داشتیم كه این راهها ناستوده و بیخردانه است و بگفتار علمای مذهب شیعه نیز خرد ما اجازه پذیرش نمیداد. اینبود كه از اینجا مانده و از آنجا رانده روز بروز درماندگی ما در كار دین و زندگی افزونتر میگردید. تا آن هنگامی كه كتابهای آقای كسروی ـ مهین پیشوای ارجمند ما ـ مانند خورشید تابان بتابیدن آغاز نموده و تكانهای سختی در ما پدیدار نموده چیزهایی را كه در جستجویش بودیم یافتیم.
اینك خدا را سپاس كه دورهی گمراهی ما پایان یافته هر دو بهنگام جوانی براه پاكدینی آشنا شدیم. اكنون روان من آسایش یافته و در درون دلم فروغ امید بآینده پدید آمده و خود را مانند پرندگان سبكبار میبینم و این هودهی پذیرفتن راه پاكدینی و آمیغهای آن است ـ من و شوهرم پیمان بستهایم كه در راه پراكندن آمیغهای پاكدینی آنچه شایندهی دو همسر پاكدین است اگرچه فرجامش با ریختن خون خودمان هم باشد از هیچ چیز دریغ نداریم ، زیرا مرگ در راه پاكدینی برای ما بسی سزاوارتر و گواراتر خواهد بود ـ پاکدینی جداییها را بهم پیوندد و آلودگیها و خرافات و بتپرستیها را از میان مردمان پاک گرداند و خدای بزرگ و یكتای مهربان را بنیكی شناساند ـ سپاس خدای را كه میهن ما ایران شایستهی این بوده كه خورشید تابناك پاكدینی از این سرزمین بجهان نورافشانی كند.
زنده باد راهنمای پاكدینان! پاینده باد پاكدینی!.
(مهنامهی آذرماه 24)
🔶 زندگانی من
🔸 5ـ یک روز دشواری در زندگی من
من در زندگی کمتر زمانی بیاندوه بودهام ، با اینحال کمتر گریه کردهام. اکنون سال من از پنجاه میگذرد ، ولی اگر گریههایم را بشمارم ـ گریههایی که از روی اندوه خودم گریستهام ـ بیش از چهار یا پنج بار نبوده. یکی از این گریهها بلکه سختترین همهی آنها ، در روز مرگ پدرم بوده. آن روز من چون از خواب برخاستم حال پدرم اندکی آرامش یافته و بخواب رفته بود ، و من چون گمان دیگری نمیبردم روانهی مکتب گردیدم. لیکن روز به نیمه نرسیده بود که آمدند و گفتند : «آقا شما را میخواهد». با خود گفتم : باشد که میخواهند مرا پی پزشک یا درمان فرستند. ولی چون بجلو مسجد نیایم (مسجد میراحمد) رسیدم از آنجا آواز گریه و شیونی بگوشم خورد و درمیان آنها آواز خواهر بزرگم را شنیدم. من دلم بتکان آمد ولی گفتند : «آمدهاند بمسجد شفای آقا را میخواهند». بدینسان آرامم گردانیدند. ولی چون بدر خانهمان نزدیک میشدم دیدم مردم در آنجا انبوه شدهاند و در همان هنگام دیدم جنازهای را بیرون آوردند.
دانستم چه رخ داده ولی ندانستم که به چه حالی افتادم. همین اندازه بیاد میدارم که اندکبرفی از آسمان میبارید و بادی نیز میوزید. جنازه را میبردند و من چنان میگریستم که از خود بدر میبودم و پیرامونیان خود را نمیشناختم. یک تن میرحاجی نام که اکنون در تبریز است بازوی مرا گرفته از افتادنم بازمیداشت و پیاپی دلداری میداد.
نمیدانم آن روز چگونه گذشت. شب در مسجد بزرگ هُکماوار «شام غریبان» گرفتند. مسجد پر شد و جای پا گزاردن نمیبود. حاجیملا احمد نامی که روضهخوان بزرگ آن کویها میبود بمنبر رفت و چنین آغاز سخن کرد :
«منتظرید من برای شما از مصیبتهای کربلا بگویم؟!. امشب اینجا کربلاست. من وقتی که بمسجد وارد شدم و آواز گریهی پسر این مرحوم بگوشم رسید چنان از خودم بدر شدهام که حال روضه خواندن ندارم. همه آواز بهم انداخته گریه خواهیم کرد». این را گفت و بیاختیار بگریه پرداخت و از سراسر مسجد شیون بلند گردید و پیداست که در این میان مرا چه حالی بوده.
آن شب نیز گذشت. یکی از دوستان پدرم حاجیگلی نام میبود که در نزدیکی ما عمارت بزرگ و باشکوهی میداشت. فردا در آنجا ختم آغاز کردند. در آن زمان چون در تبریز برای مردگان یک روز و نیم ختم گزاردندی که ملایانی «عشر» (1) خواندندی و مردم دسته دسته آمدندی و فاتحه یا قرآن خوانده رفتندی ، و اگر مرده جوان میبوده گاهی نیز عشرخوان بجای «عشر» روضه خواندی. ولی دربارهی پدرم هیچ کدام از اینها نبود و نیازی بروضهخوان نیفتاد. زیرا هر کدام از دوستان پدرم که شنیده بود و میرسید با گریه و شیون بدرون درمیآمد و دیگران آواز بآواز او میانداختند ، چون اندکی میگذشت ناگهان همان حاجیگلی که یک مرد سترگاندام و تناوری میبود بپا برمیخاست و بیاختیار فریاد میزد : «آهای حاجیمیرقاسم هارداسان؟» (2) ، این را میگفت و بسر و روی خود میکوفت و همه را بگریه میانداخت. سپس که اندکی میگذشت آقامیررضا (پدر حاجی میرمحسنآقا) با آن ریش دراز انبوه و عمامهی سترگ خود برمیخاست و فریاد برمیداشت : «وای جوان بالا ...» (3). بدینسان یک روز و نیم با سوگواری گذشت. سپس پس از چند هفته که حاجی میرمحسنآقا از سفر بازمیگشت یک دور سوگواری در آن زمان رخ داد. سپس نیز برخی از دوستان پدرم که در سفر میبودند هر کدام که بازمیگشت نخست با همراهان و پیشوازیان بدر خانهی ما میآمدند و سوگواریها کرده سپس بخانهی خود میرفتند.
اینها را مینویسم تا اندازهی دلبستگیای که میانهی پدرم با دوستانش بوده دانسته گردد. پس از درگذشتن پدرم بسیاری از خویشان مادری از ما دوری گزیدند. اینها کسانی میبودند که هر دو سال و سه سال یک بار به کربلا رفتندی و روضهخوانیها کردندی. پدرم به هر یکی پشتیبانیها و نیکیهای بسیار کرده بود. با اینحال در این هنگام با ما رفتار بدی آغاز کردند و کار بجایی رسید که مادرم بیکبار از ایشان برید. لیکن این دوستان پدرم همچنان با ما مهربانی مینمودند ، و هر زمان که یکی مرا در کوچه دیدی ایستادی و حال پرسیدی و یاد پدرم کردی و دلداری دادی. آن حاجیگلی چون همسایهی ما میبود بارها فرستادی مرا بنزد خود خواندی و همینکه چشمش بمن افتادی اشک ریختی و چنین گفتی : «من هم بزودی بنزد او خواهم رفت». راستی هم دو سال بیشتر نگذشت که او نیز مرد و چنین «وصیت» کرده بود که زیر پای پدرم بخاکش سپارند.
پابرگیها (همه از ویراینده) :
1ـ هر ده آيه از قرآن (با یاری واژهنامهی معین)
2ـ معنی : ای حاجیمیرقاسم کجایی؟
3ـ معنی : وای فرزند جوان!
🔸 5ـ یک روز دشواری در زندگی من
من در زندگی کمتر زمانی بیاندوه بودهام ، با اینحال کمتر گریه کردهام. اکنون سال من از پنجاه میگذرد ، ولی اگر گریههایم را بشمارم ـ گریههایی که از روی اندوه خودم گریستهام ـ بیش از چهار یا پنج بار نبوده. یکی از این گریهها بلکه سختترین همهی آنها ، در روز مرگ پدرم بوده. آن روز من چون از خواب برخاستم حال پدرم اندکی آرامش یافته و بخواب رفته بود ، و من چون گمان دیگری نمیبردم روانهی مکتب گردیدم. لیکن روز به نیمه نرسیده بود که آمدند و گفتند : «آقا شما را میخواهد». با خود گفتم : باشد که میخواهند مرا پی پزشک یا درمان فرستند. ولی چون بجلو مسجد نیایم (مسجد میراحمد) رسیدم از آنجا آواز گریه و شیونی بگوشم خورد و درمیان آنها آواز خواهر بزرگم را شنیدم. من دلم بتکان آمد ولی گفتند : «آمدهاند بمسجد شفای آقا را میخواهند». بدینسان آرامم گردانیدند. ولی چون بدر خانهمان نزدیک میشدم دیدم مردم در آنجا انبوه شدهاند و در همان هنگام دیدم جنازهای را بیرون آوردند.
دانستم چه رخ داده ولی ندانستم که به چه حالی افتادم. همین اندازه بیاد میدارم که اندکبرفی از آسمان میبارید و بادی نیز میوزید. جنازه را میبردند و من چنان میگریستم که از خود بدر میبودم و پیرامونیان خود را نمیشناختم. یک تن میرحاجی نام که اکنون در تبریز است بازوی مرا گرفته از افتادنم بازمیداشت و پیاپی دلداری میداد.
نمیدانم آن روز چگونه گذشت. شب در مسجد بزرگ هُکماوار «شام غریبان» گرفتند. مسجد پر شد و جای پا گزاردن نمیبود. حاجیملا احمد نامی که روضهخوان بزرگ آن کویها میبود بمنبر رفت و چنین آغاز سخن کرد :
«منتظرید من برای شما از مصیبتهای کربلا بگویم؟!. امشب اینجا کربلاست. من وقتی که بمسجد وارد شدم و آواز گریهی پسر این مرحوم بگوشم رسید چنان از خودم بدر شدهام که حال روضه خواندن ندارم. همه آواز بهم انداخته گریه خواهیم کرد». این را گفت و بیاختیار بگریه پرداخت و از سراسر مسجد شیون بلند گردید و پیداست که در این میان مرا چه حالی بوده.
آن شب نیز گذشت. یکی از دوستان پدرم حاجیگلی نام میبود که در نزدیکی ما عمارت بزرگ و باشکوهی میداشت. فردا در آنجا ختم آغاز کردند. در آن زمان چون در تبریز برای مردگان یک روز و نیم ختم گزاردندی که ملایانی «عشر» (1) خواندندی و مردم دسته دسته آمدندی و فاتحه یا قرآن خوانده رفتندی ، و اگر مرده جوان میبوده گاهی نیز عشرخوان بجای «عشر» روضه خواندی. ولی دربارهی پدرم هیچ کدام از اینها نبود و نیازی بروضهخوان نیفتاد. زیرا هر کدام از دوستان پدرم که شنیده بود و میرسید با گریه و شیون بدرون درمیآمد و دیگران آواز بآواز او میانداختند ، چون اندکی میگذشت ناگهان همان حاجیگلی که یک مرد سترگاندام و تناوری میبود بپا برمیخاست و بیاختیار فریاد میزد : «آهای حاجیمیرقاسم هارداسان؟» (2) ، این را میگفت و بسر و روی خود میکوفت و همه را بگریه میانداخت. سپس که اندکی میگذشت آقامیررضا (پدر حاجی میرمحسنآقا) با آن ریش دراز انبوه و عمامهی سترگ خود برمیخاست و فریاد برمیداشت : «وای جوان بالا ...» (3). بدینسان یک روز و نیم با سوگواری گذشت. سپس پس از چند هفته که حاجی میرمحسنآقا از سفر بازمیگشت یک دور سوگواری در آن زمان رخ داد. سپس نیز برخی از دوستان پدرم که در سفر میبودند هر کدام که بازمیگشت نخست با همراهان و پیشوازیان بدر خانهی ما میآمدند و سوگواریها کرده سپس بخانهی خود میرفتند.
اینها را مینویسم تا اندازهی دلبستگیای که میانهی پدرم با دوستانش بوده دانسته گردد. پس از درگذشتن پدرم بسیاری از خویشان مادری از ما دوری گزیدند. اینها کسانی میبودند که هر دو سال و سه سال یک بار به کربلا رفتندی و روضهخوانیها کردندی. پدرم به هر یکی پشتیبانیها و نیکیهای بسیار کرده بود. با اینحال در این هنگام با ما رفتار بدی آغاز کردند و کار بجایی رسید که مادرم بیکبار از ایشان برید. لیکن این دوستان پدرم همچنان با ما مهربانی مینمودند ، و هر زمان که یکی مرا در کوچه دیدی ایستادی و حال پرسیدی و یاد پدرم کردی و دلداری دادی. آن حاجیگلی چون همسایهی ما میبود بارها فرستادی مرا بنزد خود خواندی و همینکه چشمش بمن افتادی اشک ریختی و چنین گفتی : «من هم بزودی بنزد او خواهم رفت». راستی هم دو سال بیشتر نگذشت که او نیز مرد و چنین «وصیت» کرده بود که زیر پای پدرم بخاکش سپارند.
پابرگیها (همه از ویراینده) :
1ـ هر ده آيه از قرآن (با یاری واژهنامهی معین)
2ـ معنی : ای حاجیمیرقاسم کجایی؟
3ـ معنی : وای فرزند جوان!
✴️ سود شرقیان یا بیبیسی؟
بی بی سی به همدستی خائنان درونی در برافتادن رضاشاه و رسوایی شهریور 1320 نقش داشته و هم در افتادن محمدرضاشاه در 1357 و برآمدن حکومت ملایان.
گذشته از دخالتهای سیاسی بیبیسی ، این خبرگزاری به دستاویز «فیلم مستند» ساختن و نشان دادن واقعیتهای زندگی در کشورهای جهان ، بطور ضمنی از گمراهیهای شرقیان ، خواه جوکیگری و کیشهای هندی ، خواه شیعیگری و کیشهای دیگر جدا شده از اسلام ، هواداری میکند.
با چنین پیشینهای ، آیا ما حق نداریم از خود بپرسیم : سود بیبیسی در هواداری از صوفیگری و شیعیگری چیست؟! آیا این خبرگزاری براستی دلش بحال ما سوخته و سود ما را خواسته که به این کیشها میپردازد و آنها را در چشم بینندگان ، اندیشههای بزرگ و ارجداری نشان میدهد؟!
از دو نشانی زیر میتوانید نمونهای از گزارشهای بیبیسی را در زمینههای یادشده ببینید و خود داوری کنید.
https://youtu.be/nGYIjffVzf8
https://t.me/pakdini/10049
بی بی سی به همدستی خائنان درونی در برافتادن رضاشاه و رسوایی شهریور 1320 نقش داشته و هم در افتادن محمدرضاشاه در 1357 و برآمدن حکومت ملایان.
گذشته از دخالتهای سیاسی بیبیسی ، این خبرگزاری به دستاویز «فیلم مستند» ساختن و نشان دادن واقعیتهای زندگی در کشورهای جهان ، بطور ضمنی از گمراهیهای شرقیان ، خواه جوکیگری و کیشهای هندی ، خواه شیعیگری و کیشهای دیگر جدا شده از اسلام ، هواداری میکند.
با چنین پیشینهای ، آیا ما حق نداریم از خود بپرسیم : سود بیبیسی در هواداری از صوفیگری و شیعیگری چیست؟! آیا این خبرگزاری براستی دلش بحال ما سوخته و سود ما را خواسته که به این کیشها میپردازد و آنها را در چشم بینندگان ، اندیشههای بزرگ و ارجداری نشان میدهد؟!
از دو نشانی زیر میتوانید نمونهای از گزارشهای بیبیسی را در زمینههای یادشده ببینید و خود داوری کنید.
https://youtu.be/nGYIjffVzf8
https://t.me/pakdini/10049
YouTube
بلور بنفش: مولانا - قسمت سوم
در این برنامه از جزییات نگفته راز خرقه درویشان و مراحل چرخش سماع شما را باخبر خواهیم کرد و اینکه چه زمینهای باعث شد که ساز نی وارد طریقت و اشعار مولانا بشود. و همینطور در این برنامه اینکه چه گیاهی از کجای دنیا کشکول درویشان شد. و در نهایت اجرای نی نوازان…
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 175
🔸 در پیرامون زبان
4ـ گذشتهي همانزماني : ميداشت. چنانكه گفتيم اينگونه را هم بكار نميبرند و بجاي آن «داشت» را ميآورند كه غلط است و ما چون «داشت» را در جاي خود بكار ميبريم ميبايد اين را نيز در جاي خويش بياوريم. ليكن در اينجا نيز نكتهاي كه در بالا گفتيم ميآيد : اين را هنگامي آورند كه گذشته از معني پيوستگي و هميشگي كه از خود ريشهي داشتن فهميده ميشود معناي فزونتري در انديشه باشد. مثلاً يكي ميگويد : «فلان جنگجو را چون دستگير كردند هرچه خواستند شمشير از دستش بگيرند نتوانستند و آن را همچنان در دست ميداشت» ، كه در اينجا تو گويي داشتن يكباره نيست و پياپي آن را بجا آورده است.
از ديگر گونههاي گذشته نيازي بسخن نداريم. زيرا همچون ديگر كارهاست.
5ـ اكنون همانزماني : ميدارد. گفتيم اين را نيز فراموش كردهاند و بجاي آن «دارم» ميآورند. ولي ما نياز ميداريم كه هر يكي از اينها را در جاي خود آوريم. ما هنگامي كه ميگوييم «ميدارم» معني اينست كه همين اكنون ميدارم ، و هنگامي كه ميگوييم : «دارم» معني آنست كه فردا دارم (دارا شوم) يا هميشه دارم. اينكه اكنون مثلاً ميگويند : «صد ريال پول دارم و ميخواهم كتابي بخرم» پاك غلط است و بايد بجاي آن «ميدارم» آورد.
🔸 در پیرامون زبان
4ـ گذشتهي همانزماني : ميداشت. چنانكه گفتيم اينگونه را هم بكار نميبرند و بجاي آن «داشت» را ميآورند كه غلط است و ما چون «داشت» را در جاي خود بكار ميبريم ميبايد اين را نيز در جاي خويش بياوريم. ليكن در اينجا نيز نكتهاي كه در بالا گفتيم ميآيد : اين را هنگامي آورند كه گذشته از معني پيوستگي و هميشگي كه از خود ريشهي داشتن فهميده ميشود معناي فزونتري در انديشه باشد. مثلاً يكي ميگويد : «فلان جنگجو را چون دستگير كردند هرچه خواستند شمشير از دستش بگيرند نتوانستند و آن را همچنان در دست ميداشت» ، كه در اينجا تو گويي داشتن يكباره نيست و پياپي آن را بجا آورده است.
از ديگر گونههاي گذشته نيازي بسخن نداريم. زيرا همچون ديگر كارهاست.
5ـ اكنون همانزماني : ميدارد. گفتيم اين را نيز فراموش كردهاند و بجاي آن «دارم» ميآورند. ولي ما نياز ميداريم كه هر يكي از اينها را در جاي خود آوريم. ما هنگامي كه ميگوييم «ميدارم» معني اينست كه همين اكنون ميدارم ، و هنگامي كه ميگوييم : «دارم» معني آنست كه فردا دارم (دارا شوم) يا هميشه دارم. اينكه اكنون مثلاً ميگويند : «صد ريال پول دارم و ميخواهم كتابي بخرم» پاك غلط است و بايد بجاي آن «ميدارم» آورد.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی شصتودوم)
🔶 یک پیام و پاسخ آن (بخش یک از یک)
شرحی را كه در شمارهی 209 پرچم زیر عنوان «گفتگو با بهائیان» بچاپ رسانیدم [1] مایهی دلآزردگی برخی از بهائیان تهران گردیده و با زبان یكی از یاران «باوفا» چنین پیامی فرستادهاند : «شما كه دعوی صلح كل میكنید بهر چه بما میتازید؟!. اگر منیر دیوان نتوانسته پاسخی به پرسش شما دهد ما حاضریم پاسخ دهیم. شما بخانهی ما بیایید و ما نیز دانشمندان خود را میخوانیم تا با شما گفتگو كنند» این پیامیست كه فرستادهاند.
میگویم : آن شرحهایی كه زیر عنوان «چرا از عدلیه بیرون آمدم؟..» در شمارههای پرچم بچاپ میرسد تاریخچهی زندگانی منست كه چند سال پیش یادداشت كرده و نمیخواستم در زندگیم بچاپ رسد. ولی یك علتی مرا بچاپ آن واداشت ، آن یك تكه نیز در آن میان بچاپ رسیده.
🔸هرچه هست ما را با بهائیان یا با دستهی دیگری دشمنی نیست و هرگز نمیخواهیم بناسزا دلی را بشكنیم و بیازاریم. ما هرچه میكنیم بنام دلسوزی بجهانیان است. ما میگوییم : همهی جهانیان باید بیك دین آیند. دین در نزد ما شناختن معنی درست جهان و زندگانی و زیستن از روی آیین بخردانه است ، و این نه چیزیست كه گوناگون باشد. راستیها در همه جا یكیست.
این یكی از خواستهای بزرگ ماست و برای رسیدن باین خواست ناگزیریم با همهی كیشهای گوناگون و دیگر گمراهیها نبرد كنیم و به هر كدام ایرادهایی كه میداریم بنویسیم تا به خردها تكانی دهیم و به نتیجهای كه خواستاریم برسیم. آن ایرادها كه بصوفیگری یا به بهائیگری یا به خراباتیگری یا بمادّیگری یا بفلسفهی یونان یا بكیشهای پراكنده میگیریم از این راهست نه از روی دشمنی یا بدخواهی. ما این ایرادها را میگیریم و پیروان آنها یا باید پاسخی بادلیل بایراد بدهند و یا بنام راستیپژوهی بما پیوندند. از آقایان بهائی نیز همین را چشم میداریم.
اینكه مرا به نشست خواندهاید من بخانهی كسی نمیروم ولی درِ خانهام بروی هر كسی باز است. از آنسوی به نشست چه نیاز است؟.. یك پرسش من كردهام و شما نیز پاسخش را (اگر دارید) بفرستید و ما با خشنودی در پرچم بچاپ میرسانیم.
این را در اینجا مینویسم : دو سال پیش یك مردی از شما بنزد من آمد و چنین گفت : «من از خوانندگان پیمانم ولی میخواهم امشب یك پرسش كنم ، و آن اینكه شما مینویسید كسی كه پیش افتاده و در زمینهای كوشش كرده دیگران نباید در همان زمینه بكوششهای دیگری پردازند ، بلكه بآن كوشنده یاوری نمایند و بكار او پیشرفت دهند. این را بارها مینویسید ، و من میپرسم پس چرا خودتان آن را بكار نمیبندید؟!. این سخنانی كه شما مینویسید بهاءالله پیش از شما گفته است ، پس چرا خود شما آن نمیكنید كه دین بهائی را رواج دهید و كوششهای بهاءالله را به نتیجه رسانید؟!». من چون دیدم مرد بادانش و فهمی است چنین گفتم : اگر این راستست كه هرچه من میگویم بهاءالله پیش از من گفته است حق با شماست و من بایستی بجای این كوششها بیاری از بهائیگری پردازم ، ولی باید دید چنان چیزی راستست؟!.
سپس شرح دادم كه گمراهی بزرگ امروزی مادّیگریست. دانشهای طبیعی با فلسفهی مادّی دست بهم داده ثابت میكنند كه جهان آفرینش جز این دستگاه سَتَرسای[محسوس] مادّی نیست و در پشت سر این هیچ چیزی نمیباشد و اینست دانشمندان اروپا و آمریكا به خدا و روان و خرد و زندگانی جهان دیگر باور ندارند ، و گذشته از این زندگی را جز نبردی درمیان زندگان نمیشمارند و در نتیجهی اینست كه هر كشوری میكوشد بدیگران برتری جوید و آنها را زیردست خود گرداند. این بزرگترین گمراهیست كه جهان بخود دیده و شما چون پیمان را خواندهاید نیك میدانید كه ما چه نبردهایی با این گمراهی نمودهایم و مینماییم و من چه پاسخهایی بفلسفهی مادّی دادهام ، و شما بگویید كه بهاءالله در این باره چه نوشته است؟! چیزهای دیگر بكنار ، تنها دربارهی خرد چه نوشتهای از بهاءالله یا از جانشینان او در دست است؟!. دانشهای كنونی خرد را بمعنایی كه ما میگوییم منكرند ، در حالی كه اگر خرد نباشد همهی دینها از بنیاد برافتاده ، زیرا عنوان همهی آنها استناد به خرد است ، از اینرو من میپرسم آیا دربارهی خرد و رد دلایل فلسفهی مادّی چه نوشتهای از پیشوایان دین بهائی درمیانست؟!..
برخی پرسشهای دیگری نیز كردم كه نیازی به نوشتن آنها در اینجا نیست و پاسخ را به نشست دیگر واگزاردم. در نشست دیگر آن مرد باخرد آمد و چنین گفت : «من خَستُوانم[=معترفم] كه دین بهاء برای امروز سودی ندارد و نمیتواند جلو گمراهیها را بگیرد» و اكنون همان مرد از هواداران پیمان و پرچم میباشد. همچنین كسانی از جوانانِ دانشمند در مراغه و تهران و آمل و اهواز از بهائیگری روگردانیده و بما پیوستهاند.
👇
🔶 یک پیام و پاسخ آن (بخش یک از یک)
شرحی را كه در شمارهی 209 پرچم زیر عنوان «گفتگو با بهائیان» بچاپ رسانیدم [1] مایهی دلآزردگی برخی از بهائیان تهران گردیده و با زبان یكی از یاران «باوفا» چنین پیامی فرستادهاند : «شما كه دعوی صلح كل میكنید بهر چه بما میتازید؟!. اگر منیر دیوان نتوانسته پاسخی به پرسش شما دهد ما حاضریم پاسخ دهیم. شما بخانهی ما بیایید و ما نیز دانشمندان خود را میخوانیم تا با شما گفتگو كنند» این پیامیست كه فرستادهاند.
میگویم : آن شرحهایی كه زیر عنوان «چرا از عدلیه بیرون آمدم؟..» در شمارههای پرچم بچاپ میرسد تاریخچهی زندگانی منست كه چند سال پیش یادداشت كرده و نمیخواستم در زندگیم بچاپ رسد. ولی یك علتی مرا بچاپ آن واداشت ، آن یك تكه نیز در آن میان بچاپ رسیده.
🔸هرچه هست ما را با بهائیان یا با دستهی دیگری دشمنی نیست و هرگز نمیخواهیم بناسزا دلی را بشكنیم و بیازاریم. ما هرچه میكنیم بنام دلسوزی بجهانیان است. ما میگوییم : همهی جهانیان باید بیك دین آیند. دین در نزد ما شناختن معنی درست جهان و زندگانی و زیستن از روی آیین بخردانه است ، و این نه چیزیست كه گوناگون باشد. راستیها در همه جا یكیست.
این یكی از خواستهای بزرگ ماست و برای رسیدن باین خواست ناگزیریم با همهی كیشهای گوناگون و دیگر گمراهیها نبرد كنیم و به هر كدام ایرادهایی كه میداریم بنویسیم تا به خردها تكانی دهیم و به نتیجهای كه خواستاریم برسیم. آن ایرادها كه بصوفیگری یا به بهائیگری یا به خراباتیگری یا بمادّیگری یا بفلسفهی یونان یا بكیشهای پراكنده میگیریم از این راهست نه از روی دشمنی یا بدخواهی. ما این ایرادها را میگیریم و پیروان آنها یا باید پاسخی بادلیل بایراد بدهند و یا بنام راستیپژوهی بما پیوندند. از آقایان بهائی نیز همین را چشم میداریم.
اینكه مرا به نشست خواندهاید من بخانهی كسی نمیروم ولی درِ خانهام بروی هر كسی باز است. از آنسوی به نشست چه نیاز است؟.. یك پرسش من كردهام و شما نیز پاسخش را (اگر دارید) بفرستید و ما با خشنودی در پرچم بچاپ میرسانیم.
این را در اینجا مینویسم : دو سال پیش یك مردی از شما بنزد من آمد و چنین گفت : «من از خوانندگان پیمانم ولی میخواهم امشب یك پرسش كنم ، و آن اینكه شما مینویسید كسی كه پیش افتاده و در زمینهای كوشش كرده دیگران نباید در همان زمینه بكوششهای دیگری پردازند ، بلكه بآن كوشنده یاوری نمایند و بكار او پیشرفت دهند. این را بارها مینویسید ، و من میپرسم پس چرا خودتان آن را بكار نمیبندید؟!. این سخنانی كه شما مینویسید بهاءالله پیش از شما گفته است ، پس چرا خود شما آن نمیكنید كه دین بهائی را رواج دهید و كوششهای بهاءالله را به نتیجه رسانید؟!». من چون دیدم مرد بادانش و فهمی است چنین گفتم : اگر این راستست كه هرچه من میگویم بهاءالله پیش از من گفته است حق با شماست و من بایستی بجای این كوششها بیاری از بهائیگری پردازم ، ولی باید دید چنان چیزی راستست؟!.
سپس شرح دادم كه گمراهی بزرگ امروزی مادّیگریست. دانشهای طبیعی با فلسفهی مادّی دست بهم داده ثابت میكنند كه جهان آفرینش جز این دستگاه سَتَرسای[محسوس] مادّی نیست و در پشت سر این هیچ چیزی نمیباشد و اینست دانشمندان اروپا و آمریكا به خدا و روان و خرد و زندگانی جهان دیگر باور ندارند ، و گذشته از این زندگی را جز نبردی درمیان زندگان نمیشمارند و در نتیجهی اینست كه هر كشوری میكوشد بدیگران برتری جوید و آنها را زیردست خود گرداند. این بزرگترین گمراهیست كه جهان بخود دیده و شما چون پیمان را خواندهاید نیك میدانید كه ما چه نبردهایی با این گمراهی نمودهایم و مینماییم و من چه پاسخهایی بفلسفهی مادّی دادهام ، و شما بگویید كه بهاءالله در این باره چه نوشته است؟! چیزهای دیگر بكنار ، تنها دربارهی خرد چه نوشتهای از بهاءالله یا از جانشینان او در دست است؟!. دانشهای كنونی خرد را بمعنایی كه ما میگوییم منكرند ، در حالی كه اگر خرد نباشد همهی دینها از بنیاد برافتاده ، زیرا عنوان همهی آنها استناد به خرد است ، از اینرو من میپرسم آیا دربارهی خرد و رد دلایل فلسفهی مادّی چه نوشتهای از پیشوایان دین بهائی درمیانست؟!..
برخی پرسشهای دیگری نیز كردم كه نیازی به نوشتن آنها در اینجا نیست و پاسخ را به نشست دیگر واگزاردم. در نشست دیگر آن مرد باخرد آمد و چنین گفت : «من خَستُوانم[=معترفم] كه دین بهاء برای امروز سودی ندارد و نمیتواند جلو گمراهیها را بگیرد» و اكنون همان مرد از هواداران پیمان و پرچم میباشد. همچنین كسانی از جوانانِ دانشمند در مراغه و تهران و آمل و اهواز از بهائیگری روگردانیده و بما پیوستهاند.
👇
اینها را مینویسم تا شما بدانید كه پیشرفت ما جز از راه دلیل و منطق نیست و خواستی جز نشر حقایق نداریم و اینست همیشه نتیجه برمیداریم و بیاری خدا همهی پاكدلان و بخردان بما خواهند گرایید.
(پرچم روزانه شمارهی 214)
[1] : این بخشی از کتاب «زندگانی من» میباشد که آن روزها تازه در پرچم زیر عنوان «چرا از عدلیه بیرون آمدم؟» گفتار بگفتار بیرون میآمد. در کتاب «زندگانی من» این در گفتار «22ـ گفتگوهایی كه با بهائیان میداشتیم» آمده است.
(پرچم روزانه شمارهی 214)
[1] : این بخشی از کتاب «زندگانی من» میباشد که آن روزها تازه در پرچم زیر عنوان «چرا از عدلیه بیرون آمدم؟» گفتار بگفتار بیرون میآمد. در کتاب «زندگانی من» این در گفتار «22ـ گفتگوهایی كه با بهائیان میداشتیم» آمده است.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
ادوارد براون انگلیسی که کتاب «نقطة الکاف» را با دیباچهای که محمد قزوینی بر آن نوشت (بیآنکه نام او را برد) چاپ گردانید.
او همچنین در 1890 با عبدالبهاء و بهاءالله در عکا دیدار میکند.
براون همچنین در 1893 «تاریخ جدید» میرزا علیمحمد باب (نوشتهی میرزا حسین همدانی) را به انگلیسی ترجمه میکند.
او همچنین در 1890 با عبدالبهاء و بهاءالله در عکا دیدار میکند.
براون همچنین در 1893 «تاریخ جدید» میرزا علیمحمد باب (نوشتهی میرزا حسین همدانی) را به انگلیسی ترجمه میکند.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ براون و بهاییگری
«داستان اینست که چون میرزاحسینعلی[بهاء] بدعوی برخاست و دستهای بنیاد نهاد روسیان ، چه در ایران و چه در قفقاز ، پشتیبانی ازو نمودند. بهاءالله نیز در نوشتههای خود گرایش بروسیان نشان داد. از آنسوی انگلیسیان بنام همچشمی در سیاست به پشتیبانی از ازلیان برخاستند. بویژه پس از گرفتن قبرس از دست عثمانیان ، که چون میرزایحیا صبح ازل با خاندان خود در آن آبخوست[=جزیره] میزیست ، و خواه و ناخواه بسته و زیردست انگلیسیان گردید. چاپ کردن براون کتاب «نقطة الکاف» حاجیمیرزاجانی کاشانی را و دیباچهای که خود او (با خامهی میرزامحمد قزوینی) برآن کتاب نوشته ، همه از این راه است.
ازلیان در ایران کمتر میبودند و خود را سخت نهان میداشتند. زیرا در سایهی این نهانی از دست و زبان مردم ایمن میماندند ، و آنگاه بهنگام فرصت بآسانی توانستندی با دست ملایان مردم را به «بهاییان» برآغالانند[تحریک و شوراندن] و از آنان کینه جویند. بسیاری از بهاییکشیها در ایران ، با کوشش اینان بوده.
...
در جنبش مشروطه چون دولت انگلیس هواخواه آن میبود ازلیان پا بمیان نهادند. ما تنها در اینجا نام خاندان دولتآبادی را میبریم. حاجیمیرزاهادی بزرگ این خاندان نمایندهی صبح ازل در ایران میبود ، از آنسوی چون دولت امپراتوری روس دشمنی با مشروطه نشان میداد بهاییان با دستور عباسافندیعبدالبهاء خود را از مشروطه كنار گرفته از درون هواخواهان محمدعلیمیرزا میبودند».
(تاریخ مشروطهی ایران ، بخش دوم ، گفتار ششم ، تکهی سوم ، «آغاز دودستگی میان علما» ، ص365 از 1057)
✴️ براون نخست از روی سیاست کشورش بسوی ازل گرایش داشت و به شناسانیدن ایشان میکوشید. لیکن چون بهاء و یارانش گرمی بیشتری از خود نشان میدادند و از آنسو ازل کوشش چندانی نمیکرد و با هوادارانش در ایران همبستگی کمی داشت رو به فراموشی میرفت. از اینجا براون در میانه مانده بود. در نامهای به یک شرقشناس روس با زبان دیپلماسی چنین مینویسد :
«راستی را احساسات من دربارهی خاطرات یک سیاح بطور شگفتآوری قاطی شده. من به همهی بابیها در کل احساس صمیمیت میکنم ولی به سختی میتوانم میان صبح ازل و بهاء یکی را بدیگری برگزینم. ... میان بابیها و مسلمانان من هیچ شکی ندارم که احساسات من به چه سوست.[به هر سو جز آنکه با سیاست انگلیس ناسازگار باشد] ولی درمیان ازلیها و بهاییها من احساساتم در سوهای مختلف است».
✴️ براون در سال 1890 بدیدار بهاء و عبدالبهاء در عَکّا میرود. در یک هفته چند بار با بهاء گفتگو میکند. براون سپس لوحی ازو را ترجمه به انگلیسی میکند.
ویدئوی زیر از زبان براون گفتههایی میآورد که جز چاپلوسیها و گزافهگوییهای شاعرانه نتوان نامید. با چنان گفتههایی براون تلویحاً بهاییگری را بزرگ داشته و افسوس میخورد که چرا چنین کسانی به تبعید و زندان افتادهاند.
بهاءالله در اینجا میهنپرستی را مینکوهد : لیس الفخر لمن یحب الوطن ، بل لمن یحب العالم
https://www.youtube.com/watch?v=KcVk-s5Wjfc
اینکه گوینده در ویدئو دربارهی بهاء میگوید او از زندگی بعنوان یک فرزند وزیر چشم پوشید (تا جهان را به اصلاح درآورد ...) راست نیست. پدر ازل و بهاء ، میرزا عباس نوری شناخته شده به میرزا بزرگ ، از مستوفیان و خطاطان محمد شاه قاجار بود نه وزیر.
✴️ سالها بعد براون نیز درمییابد که از ازلیان کاری ساخته نیست و اینست به عبدالبهاء میگراید. در آگهی ترحیمی که ازو یاد میکند مرگ او را با این جملهها شرح میدهد : «ایران و شرق را از یکی از برجستهترین فرزندان و شخصیتی گرانمایه» محروم کرد. «کسی که چه بسا میتوانست بیش از هر اندیشهمند آسیایی و آموزگار روزگار اخیر ، نفوذ بیشتری نه تنها روی شرق بلکه بر غرب نیز بگزارد».
شنیدنی آنست که براون با همهی ستایشهایش از این شریعت و کوششهایی که به شناخته شدن تاریخشان کرده ، خود هیچگاه نیاز ندیده بهایی شود.
«داستان اینست که چون میرزاحسینعلی[بهاء] بدعوی برخاست و دستهای بنیاد نهاد روسیان ، چه در ایران و چه در قفقاز ، پشتیبانی ازو نمودند. بهاءالله نیز در نوشتههای خود گرایش بروسیان نشان داد. از آنسوی انگلیسیان بنام همچشمی در سیاست به پشتیبانی از ازلیان برخاستند. بویژه پس از گرفتن قبرس از دست عثمانیان ، که چون میرزایحیا صبح ازل با خاندان خود در آن آبخوست[=جزیره] میزیست ، و خواه و ناخواه بسته و زیردست انگلیسیان گردید. چاپ کردن براون کتاب «نقطة الکاف» حاجیمیرزاجانی کاشانی را و دیباچهای که خود او (با خامهی میرزامحمد قزوینی) برآن کتاب نوشته ، همه از این راه است.
ازلیان در ایران کمتر میبودند و خود را سخت نهان میداشتند. زیرا در سایهی این نهانی از دست و زبان مردم ایمن میماندند ، و آنگاه بهنگام فرصت بآسانی توانستندی با دست ملایان مردم را به «بهاییان» برآغالانند[تحریک و شوراندن] و از آنان کینه جویند. بسیاری از بهاییکشیها در ایران ، با کوشش اینان بوده.
...
در جنبش مشروطه چون دولت انگلیس هواخواه آن میبود ازلیان پا بمیان نهادند. ما تنها در اینجا نام خاندان دولتآبادی را میبریم. حاجیمیرزاهادی بزرگ این خاندان نمایندهی صبح ازل در ایران میبود ، از آنسوی چون دولت امپراتوری روس دشمنی با مشروطه نشان میداد بهاییان با دستور عباسافندیعبدالبهاء خود را از مشروطه كنار گرفته از درون هواخواهان محمدعلیمیرزا میبودند».
(تاریخ مشروطهی ایران ، بخش دوم ، گفتار ششم ، تکهی سوم ، «آغاز دودستگی میان علما» ، ص365 از 1057)
✴️ براون نخست از روی سیاست کشورش بسوی ازل گرایش داشت و به شناسانیدن ایشان میکوشید. لیکن چون بهاء و یارانش گرمی بیشتری از خود نشان میدادند و از آنسو ازل کوشش چندانی نمیکرد و با هوادارانش در ایران همبستگی کمی داشت رو به فراموشی میرفت. از اینجا براون در میانه مانده بود. در نامهای به یک شرقشناس روس با زبان دیپلماسی چنین مینویسد :
«راستی را احساسات من دربارهی خاطرات یک سیاح بطور شگفتآوری قاطی شده. من به همهی بابیها در کل احساس صمیمیت میکنم ولی به سختی میتوانم میان صبح ازل و بهاء یکی را بدیگری برگزینم. ... میان بابیها و مسلمانان من هیچ شکی ندارم که احساسات من به چه سوست.[به هر سو جز آنکه با سیاست انگلیس ناسازگار باشد] ولی درمیان ازلیها و بهاییها من احساساتم در سوهای مختلف است».
✴️ براون در سال 1890 بدیدار بهاء و عبدالبهاء در عَکّا میرود. در یک هفته چند بار با بهاء گفتگو میکند. براون سپس لوحی ازو را ترجمه به انگلیسی میکند.
ویدئوی زیر از زبان براون گفتههایی میآورد که جز چاپلوسیها و گزافهگوییهای شاعرانه نتوان نامید. با چنان گفتههایی براون تلویحاً بهاییگری را بزرگ داشته و افسوس میخورد که چرا چنین کسانی به تبعید و زندان افتادهاند.
بهاءالله در اینجا میهنپرستی را مینکوهد : لیس الفخر لمن یحب الوطن ، بل لمن یحب العالم
https://www.youtube.com/watch?v=KcVk-s5Wjfc
اینکه گوینده در ویدئو دربارهی بهاء میگوید او از زندگی بعنوان یک فرزند وزیر چشم پوشید (تا جهان را به اصلاح درآورد ...) راست نیست. پدر ازل و بهاء ، میرزا عباس نوری شناخته شده به میرزا بزرگ ، از مستوفیان و خطاطان محمد شاه قاجار بود نه وزیر.
✴️ سالها بعد براون نیز درمییابد که از ازلیان کاری ساخته نیست و اینست به عبدالبهاء میگراید. در آگهی ترحیمی که ازو یاد میکند مرگ او را با این جملهها شرح میدهد : «ایران و شرق را از یکی از برجستهترین فرزندان و شخصیتی گرانمایه» محروم کرد. «کسی که چه بسا میتوانست بیش از هر اندیشهمند آسیایی و آموزگار روزگار اخیر ، نفوذ بیشتری نه تنها روی شرق بلکه بر غرب نیز بگزارد».
شنیدنی آنست که براون با همهی ستایشهایش از این شریعت و کوششهایی که به شناخته شدن تاریخشان کرده ، خود هیچگاه نیاز ندیده بهایی شود.
YouTube
Noveen TV Part 1: صعود شمس حقیقت
در این بخش منا ضمن نقل بخشی از خاطرات شرق شناس معروف، ادوارد براون، در مورد تشرفش به حضور حضرت بهاءالله، بخشهایی از وصیت نامه ی آن حضرت را نیز بیان میکند.
نقطةالکاف کتابیست دربارهی تاریخچهی پیدایش سید باب که محمد قزوینی بر آن دیباچه نوشت و ادوارد براون بچاپ رسانید.
چنین کوششهایی گرچه بیرونش جستجوهای تاریخی است ولی درونش پشتیبانی از کیشهایی است که به پراکندگی شرقیان انجامیده.
خوانندگان برای آنکه این را ژرفتر دریابند ، کلیپ بالا را که بهاییان با سود جستن از سخنان ستایشآمیز براون از بهاء ساختهاند ببینند.
چنین کوششهایی گرچه بیرونش جستجوهای تاریخی است ولی درونش پشتیبانی از کیشهایی است که به پراکندگی شرقیان انجامیده.
خوانندگان برای آنکه این را ژرفتر دریابند ، کلیپ بالا را که بهاییان با سود جستن از سخنان ستایشآمیز براون از بهاء ساختهاند ببینند.
🔶 زندگانی من
🔸 6 ـ میبایست از درس دست بکشم
پس از مرگ پدرم میبایست از درس دست بکشم. زیرا تا آنجا که در درس رسیده بودم دیگر در هُکماوار آموزگاری نمیداشتم و میبایست هر روز بشهر روم و بازگردم ، و این با سال من که تازه بسیزده رسیده بودم نساختی. از این گذشته مرگ پدرم مرا افسرده گردانیده ، و چون دانسته بودم که چیزی جز همان خانه که مینشینیم برای ما بازنخواهد ماند ، با خود میگفتم : مرا امروز آن باید که پی کاری روم و بسیج[=تدارک] زندگانی برای مادر و برادران و خواهرانم کنم. از این هم گذشته کارخانهی قالیبافی که میداشتیم و راهبرش یکی از خویشان پدرم میبود ، در این هنگام او نیز پی خوشگذرانی را گرفته بکارخانه نمیپرداخت ، و اینبود من داوطلب شدم خودم کارخانه را راه برم. زیرا در آن چند سال که بمکتب میرفتم ، پس از بازگشت بخانه پی بازی یا بجای دیگر نرفته در کارخانه بیاد گرفتن کارهای آنجا پرداختمی ، و از اینرو از چگونگی بافتن و نقشه گفتن و رنگ آمیختن و اینگونه چیزها نیک آگاه میبودم. در کارخانه هم شاگردان بزرگی که بمن یاوری کنند میبودند.
اینبود با حاجیمیرمحسنآقا گفتگو کردم و چنین نهادیم که چندی بآن کار پردازم تا قالیهای بزرگ نیمبافته که میداشتیم پایان پذیرد ، که پس از آن کارخانه را برچینیم و بهمین دستور رفتار کردیم.
هشت یا نه ماه در این کار بسر میبردم تا کارخانه را برچیدیم ، و چون پافشاری مینمودم که بکاری پردازم این بار حاجیمیرمحسنآقا مرا بکارخانهی خودشان برد. راهبر آنجا برادرش میبود. ولی بیشتر کارها را من بدست گرفتم. پس از یک سال هم او بسفر رفت و من بتنهایی آنجا را راه میبردم ، و چون آموختهتر شده بودم حاجیمیرمحسنآقا خشنودی مینمود. من نیز خرسند میبودم. زیرا کار و کوشش را دوست میداشتم.
سه سال کمتر بدینسان گذشت ، و در این میان بود که در سال 1283 (1322[ق]) وبایی در ایران پیدا شده بهمهی شهرها رسید. در تبریز نیز کشتار بسیار کرد.
من پیش از آن ، وبا را شنیده ولی ندیده بودم ، و چون گفته میشد وبا میآید و مردم ترس بسیار مینمودند ، من اندوه آن را داشتم که مرده فراوان خواهد بود و من باید باین ختم و آن ختم بروم. پس از مرگ پدرم یکی از کارهایی که بگردنم افتاده بود عمامه بسر گزاردن و عبا بدوش انداختن و ببزمهای شادی یا سوگواری رفتن میبود که بمن دشوار میافتاد. در این هنگام نیز اندوه آن را میداشتم ، چون این اندوه خود را بمادرم بازنمودم ، با لبخندی گفت : «غم نخور در وبا برای کسی ختم نگزارند».
باری وبا آمد و مردم بشیوهی آن زمان از کوچهها قرآن آویزان گردانیدند که هر که از زیر آن گذرد در زینهار باشد و در دربندها و سر کوچهها فرش گسترده روضهخوانیها برپا گردانیدند. یک روز هم یکی از نوههای آقامیرفتاح را سوار خر گردانیده بآن کوی آوردند و در کوچهها گردانیدند که مردان و زنان دستش و دامنش را بوسند.
آقامیرفتاح که در داستان درآمدن روسها به آذربایجان در سال 1243 (قمری) بجلو مردم افتاده و آنان را بپیشواز روسها برده بود و بدینسان نام او در کتابها مانده ، خانهاش در تبریز «اجاق» میبود که مردم نذرها کردندی و ارمغانها بردندی ، و در وبا و دیگر پیشامدها دست بدامن بازماندگان او یازیده شدی. در سال 1284 (قمری) که باز وبا در تبریز میبوده مردم باز رو بآن «اجاق» آورده و یکی از پسرهای آقامیرفتاح را در کویها گردانیده بودند ، و او چون خود وبا گرفته و مرده بود مردم گفته بودند : «آقا بلا را بتن خودش پذیرفت». و بباورشان دربارهی آن خاندان افزوده بود.
به هر حال وبا کار خود را میکرد و روزانه چند صد تن را میکشت تا کمکم از سختی کاست و از میان رفت. میتوان گفت : آخرین وبای بزرگ در ایران میبود. پیش از آن یک بار در سال 1310 (قمری) که من در آن زمان سهساله میبودهام پدیدار گردیده و بسیار سخت میبوده. پیش از آن هم در سال 1284 [ق] میبوده که یادش کردم. یکی از سودهای دانشهای اروپایی آنست که جلو وباهای بزرگ را گرفته است.
🔸 6 ـ میبایست از درس دست بکشم
پس از مرگ پدرم میبایست از درس دست بکشم. زیرا تا آنجا که در درس رسیده بودم دیگر در هُکماوار آموزگاری نمیداشتم و میبایست هر روز بشهر روم و بازگردم ، و این با سال من که تازه بسیزده رسیده بودم نساختی. از این گذشته مرگ پدرم مرا افسرده گردانیده ، و چون دانسته بودم که چیزی جز همان خانه که مینشینیم برای ما بازنخواهد ماند ، با خود میگفتم : مرا امروز آن باید که پی کاری روم و بسیج[=تدارک] زندگانی برای مادر و برادران و خواهرانم کنم. از این هم گذشته کارخانهی قالیبافی که میداشتیم و راهبرش یکی از خویشان پدرم میبود ، در این هنگام او نیز پی خوشگذرانی را گرفته بکارخانه نمیپرداخت ، و اینبود من داوطلب شدم خودم کارخانه را راه برم. زیرا در آن چند سال که بمکتب میرفتم ، پس از بازگشت بخانه پی بازی یا بجای دیگر نرفته در کارخانه بیاد گرفتن کارهای آنجا پرداختمی ، و از اینرو از چگونگی بافتن و نقشه گفتن و رنگ آمیختن و اینگونه چیزها نیک آگاه میبودم. در کارخانه هم شاگردان بزرگی که بمن یاوری کنند میبودند.
اینبود با حاجیمیرمحسنآقا گفتگو کردم و چنین نهادیم که چندی بآن کار پردازم تا قالیهای بزرگ نیمبافته که میداشتیم پایان پذیرد ، که پس از آن کارخانه را برچینیم و بهمین دستور رفتار کردیم.
هشت یا نه ماه در این کار بسر میبردم تا کارخانه را برچیدیم ، و چون پافشاری مینمودم که بکاری پردازم این بار حاجیمیرمحسنآقا مرا بکارخانهی خودشان برد. راهبر آنجا برادرش میبود. ولی بیشتر کارها را من بدست گرفتم. پس از یک سال هم او بسفر رفت و من بتنهایی آنجا را راه میبردم ، و چون آموختهتر شده بودم حاجیمیرمحسنآقا خشنودی مینمود. من نیز خرسند میبودم. زیرا کار و کوشش را دوست میداشتم.
سه سال کمتر بدینسان گذشت ، و در این میان بود که در سال 1283 (1322[ق]) وبایی در ایران پیدا شده بهمهی شهرها رسید. در تبریز نیز کشتار بسیار کرد.
من پیش از آن ، وبا را شنیده ولی ندیده بودم ، و چون گفته میشد وبا میآید و مردم ترس بسیار مینمودند ، من اندوه آن را داشتم که مرده فراوان خواهد بود و من باید باین ختم و آن ختم بروم. پس از مرگ پدرم یکی از کارهایی که بگردنم افتاده بود عمامه بسر گزاردن و عبا بدوش انداختن و ببزمهای شادی یا سوگواری رفتن میبود که بمن دشوار میافتاد. در این هنگام نیز اندوه آن را میداشتم ، چون این اندوه خود را بمادرم بازنمودم ، با لبخندی گفت : «غم نخور در وبا برای کسی ختم نگزارند».
باری وبا آمد و مردم بشیوهی آن زمان از کوچهها قرآن آویزان گردانیدند که هر که از زیر آن گذرد در زینهار باشد و در دربندها و سر کوچهها فرش گسترده روضهخوانیها برپا گردانیدند. یک روز هم یکی از نوههای آقامیرفتاح را سوار خر گردانیده بآن کوی آوردند و در کوچهها گردانیدند که مردان و زنان دستش و دامنش را بوسند.
آقامیرفتاح که در داستان درآمدن روسها به آذربایجان در سال 1243 (قمری) بجلو مردم افتاده و آنان را بپیشواز روسها برده بود و بدینسان نام او در کتابها مانده ، خانهاش در تبریز «اجاق» میبود که مردم نذرها کردندی و ارمغانها بردندی ، و در وبا و دیگر پیشامدها دست بدامن بازماندگان او یازیده شدی. در سال 1284 (قمری) که باز وبا در تبریز میبوده مردم باز رو بآن «اجاق» آورده و یکی از پسرهای آقامیرفتاح را در کویها گردانیده بودند ، و او چون خود وبا گرفته و مرده بود مردم گفته بودند : «آقا بلا را بتن خودش پذیرفت». و بباورشان دربارهی آن خاندان افزوده بود.
به هر حال وبا کار خود را میکرد و روزانه چند صد تن را میکشت تا کمکم از سختی کاست و از میان رفت. میتوان گفت : آخرین وبای بزرگ در ایران میبود. پیش از آن یک بار در سال 1310 (قمری) که من در آن زمان سهساله میبودهام پدیدار گردیده و بسیار سخت میبوده. پیش از آن هم در سال 1284 [ق] میبوده که یادش کردم. یکی از سودهای دانشهای اروپایی آنست که جلو وباهای بزرگ را گرفته است.
🔶 زبان ایرانی (سال پنجم) - 176
🔸 در پیرامون زبان
6ـ اكنون همارگي : دارد. چنانكه گفتيم اين را از معني خود دربردهاند و بايد آن را بجاي خود برگردانيد. بايد خود را واداشت كه هميشه آن را بمعني خود فهميد و بمعني خود بكار برد. بدانسان كه ميگوييم : رود ، فهمد ، خرد ، نشيند ، خورد ، همچنان بايد گفت : دارد : «هر كسي چون بيكار ننشيند و بكوشد و پیشامد با او ياري كند توانگر گردد باغ و خانه دارد».
از «بودن» و «بايستن» و مانند آن در گفتار ديگري سخن خواهيم راند. كساني كه ميخواهند با زبان درستي سخن گويند و چيز نويسند ناگزيرند اينها را نيك بينديشند و بياد سپارند. نيز خوانندگان پيمان اگر خواهند زبان آن را نيك فهمند بايد اين رشته گفتارها را كه بعنوان «دربارهی زبان» مينگاريم نيك خوانند و شيوهي نگارش ما را دريابند.
🔸 در پیرامون زبان
6ـ اكنون همارگي : دارد. چنانكه گفتيم اين را از معني خود دربردهاند و بايد آن را بجاي خود برگردانيد. بايد خود را واداشت كه هميشه آن را بمعني خود فهميد و بمعني خود بكار برد. بدانسان كه ميگوييم : رود ، فهمد ، خرد ، نشيند ، خورد ، همچنان بايد گفت : دارد : «هر كسي چون بيكار ننشيند و بكوشد و پیشامد با او ياري كند توانگر گردد باغ و خانه دارد».
از «بودن» و «بايستن» و مانند آن در گفتار ديگري سخن خواهيم راند. كساني كه ميخواهند با زبان درستي سخن گويند و چيز نويسند ناگزيرند اينها را نيك بينديشند و بياد سپارند. نيز خوانندگان پيمان اگر خواهند زبان آن را نيك فهمند بايد اين رشته گفتارها را كه بعنوان «دربارهی زبان» مينگاريم نيك خوانند و شيوهي نگارش ما را دريابند.