This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
1ـ «برای هر مشکلی قطعاً در این جهان ، یک راه حلی وجود دارد و من میتوانم آن راه حل را پیدا کنم»
2ـ «هر بلایی که از تو آید رحمتیست. هر که را فقری دهی آن حکمتیست. ...
هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرامتر از آهو بیباکترم از شیر
هر لحظه که میکوشم در کار کنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر»
کوشاد تلگرام : آیا اینگونه سخنرانان با اینگونه متضادگویی و سخن زیانمند از زبان یاوهگویان سرودن ، به مردم راه مینمایند یا گمراهشان میگردانند؟!
«ما میگوییم : اینهمه گفتهها از فارسی و تازی ، از پیوسته و پراکنده [=نظم و نثر] که بنام پند و راهنمایی و یا در زمینهی پاکیزهخویی و بدخویی سروده شده ، باید همه را فراموش کرد و تا میتوان آنها را از میان برد. امروز هم فرصت نداد هر بیهودهگویی از پیش خود دستورهای نیکخویی سراید یا راه رفتار و کردار نماید. زیرا اینها سراپا زیانست و تا چارهای باینها نکردهایم ، هیچ کوششی در راه پیراستن خوی مردم نتیجه نخواهد داد».
2ـ «هر بلایی که از تو آید رحمتیست. هر که را فقری دهی آن حکمتیست. ...
هر لحظه که تسلیمم در کارگه تقدیر آرامتر از آهو بیباکترم از شیر
هر لحظه که میکوشم در کار کنم تدبیر رنج از پی رنج آید زنجیر پی زنجیر»
کوشاد تلگرام : آیا اینگونه سخنرانان با اینگونه متضادگویی و سخن زیانمند از زبان یاوهگویان سرودن ، به مردم راه مینمایند یا گمراهشان میگردانند؟!
«ما میگوییم : اینهمه گفتهها از فارسی و تازی ، از پیوسته و پراکنده [=نظم و نثر] که بنام پند و راهنمایی و یا در زمینهی پاکیزهخویی و بدخویی سروده شده ، باید همه را فراموش کرد و تا میتوان آنها را از میان برد. امروز هم فرصت نداد هر بیهودهگویی از پیش خود دستورهای نیکخویی سراید یا راه رفتار و کردار نماید. زیرا اینها سراپا زیانست و تا چارهای باینها نکردهایم ، هیچ کوششی در راه پیراستن خوی مردم نتیجه نخواهد داد».
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 24ـ کشاکشی که با خزعل پیش آمد (تکهی یک از دو)
در این میان کارهای عدلیه پیشرفت خود را میداشت. برای آزمایش که سه ماه مهلت داده بودیم چون پایان پذیرفت سه ماه دیگر مهلت دادم که نیکتر آماده گردند.
در این میان کاری پیش آمد که ما بتوانیم با شیخخزعل برخورد پیدا کنیم. در شوشتر حاجیاسماعیل زرگر نام کسی میبود. این مرد خود را سردستهی آزادیخواهان شوشتر میشمرد و روزهای نخست که من رسیده بودم بارها میآمد و خود را مینمود. شبی هم مرا بخانهی خود میهمان خواند. سپس دانسته شد کاری در عدلیه میدارد و این خودنماییها بهر آن میباشد. چگونگی آنکه دعوایی با کسی میداشته که «محکوم» گردیده خانهای را تهی گرداند. ولی چون خانه در ناصریست عدلیه نتوانسته مأمور فرستد و «حکم» را روان گرداند. من چون این را دانستم بیدرنگ مأموری روانهی ناصری گردانیده نامهای نیز به سردار اجل پسر شیخخزعل که حکمران ناصری میبود نوشتم. سردار اجل بمأمور راه نداده بازگردانیده بود. من دوباره او را فرستادم و باز نامهای نوشتم و واداشتم حکمران و رئیس قشون هم نامههایی نوشتند. این بار مأمور را نگاه داشته بازنگردانید. من رشته را رها نکرده نامهای بخود خزعل فرستاده قانون را به رخ او کشیدم.
این کشاکشها درمیان میبود که حکمران تازهای برای خوزستان آمد. ثقةالملک نامی از تهران فرستاده شده بود. این از روزی که رسید رفتاری آغاز کرد که پیدا بود خود را به خزعل فروخته و میخواهد از نیروی عدلیه بکاهد. من از روزی که رسیدم برای مأموران عدلیه تفنگ خریدم و برخی اسب هم میداشتند ، ثقةالملک این را دستاویزی ساخته بود. من پاسخ دادم اگر ایرادی از این باره هست باید ادارهی قشونی گیرد. بادارهی حکمرانی چه همبستگی میدارد؟!. او در نامههای خود بعدلیه ارج نمیگزاشت. ما نیز همان رفتار را کردیم. معاونی میداشت که میبایست او را دزدی شمرد و دستگیرش گردانید. از همان روز رسیدن از مردم پولها میگرفت.
این کشاکش بجایی رسید که روزی در دز سلاسل در ادارهی قشونی ، نشستی برپا گردید. ثقةالملک میگفت : «من به تهران تلگراف خواهم کرد که عدلیه را از اینجا بردارند». گفتم : «هر تلگرافی دلتان میخواهد بکنید من باک نمیدارم. ولی بترسید از آنکه معاونتان را که پولها از مردم میگیرد به پارکه کشیده دنبال کنیم و پایش بخودتان برسد». بدینسان رنجش و دشمنی بیشتر گردید.
نزدیک به همان روزها خزعل بزمزمههایی پرداخت و پیدا بود که بنافرمانی خواهد برخاست. شُوند این کار در نهان پیشرفت سپاهیان دولت در لرستان میبود. خزعل میدید راه خوزستان گشاده میشود و روزی خواهد رسید که سپاهیان باینجا هم درآیند و بتلاش افتاده بسیج[=تدارک(ات)] میدید. لیکن در بیرون[در ظاهر] ، رفتار مالیه و عدلیه را بهانه نشان میداد.
داستان مالیه این میبود که چون مالیات ایلهای عرب سپرده به خزعل بوده و او از سالها چیزی بدولت نپرداخته بود ، میلیسپو این زمان سخت گرفته ازو پول میخواست. همچنان گفتگوی زمینهای خالصه را که در دست او بود میکرد.
خزعل این را بهانه گرفته و همچنان رفتار عدلیه را عنوان ساخته سرکشیهایی مینمود و کارهایی میکرد. از سوی دولت سرهنگ باقرخان با ثقةالملک دستور یافتند که به ناصری بروند و با او بگفتگو پردازند.
🔸 24ـ کشاکشی که با خزعل پیش آمد (تکهی یک از دو)
در این میان کارهای عدلیه پیشرفت خود را میداشت. برای آزمایش که سه ماه مهلت داده بودیم چون پایان پذیرفت سه ماه دیگر مهلت دادم که نیکتر آماده گردند.
در این میان کاری پیش آمد که ما بتوانیم با شیخخزعل برخورد پیدا کنیم. در شوشتر حاجیاسماعیل زرگر نام کسی میبود. این مرد خود را سردستهی آزادیخواهان شوشتر میشمرد و روزهای نخست که من رسیده بودم بارها میآمد و خود را مینمود. شبی هم مرا بخانهی خود میهمان خواند. سپس دانسته شد کاری در عدلیه میدارد و این خودنماییها بهر آن میباشد. چگونگی آنکه دعوایی با کسی میداشته که «محکوم» گردیده خانهای را تهی گرداند. ولی چون خانه در ناصریست عدلیه نتوانسته مأمور فرستد و «حکم» را روان گرداند. من چون این را دانستم بیدرنگ مأموری روانهی ناصری گردانیده نامهای نیز به سردار اجل پسر شیخخزعل که حکمران ناصری میبود نوشتم. سردار اجل بمأمور راه نداده بازگردانیده بود. من دوباره او را فرستادم و باز نامهای نوشتم و واداشتم حکمران و رئیس قشون هم نامههایی نوشتند. این بار مأمور را نگاه داشته بازنگردانید. من رشته را رها نکرده نامهای بخود خزعل فرستاده قانون را به رخ او کشیدم.
این کشاکشها درمیان میبود که حکمران تازهای برای خوزستان آمد. ثقةالملک نامی از تهران فرستاده شده بود. این از روزی که رسید رفتاری آغاز کرد که پیدا بود خود را به خزعل فروخته و میخواهد از نیروی عدلیه بکاهد. من از روزی که رسیدم برای مأموران عدلیه تفنگ خریدم و برخی اسب هم میداشتند ، ثقةالملک این را دستاویزی ساخته بود. من پاسخ دادم اگر ایرادی از این باره هست باید ادارهی قشونی گیرد. بادارهی حکمرانی چه همبستگی میدارد؟!. او در نامههای خود بعدلیه ارج نمیگزاشت. ما نیز همان رفتار را کردیم. معاونی میداشت که میبایست او را دزدی شمرد و دستگیرش گردانید. از همان روز رسیدن از مردم پولها میگرفت.
این کشاکش بجایی رسید که روزی در دز سلاسل در ادارهی قشونی ، نشستی برپا گردید. ثقةالملک میگفت : «من به تهران تلگراف خواهم کرد که عدلیه را از اینجا بردارند». گفتم : «هر تلگرافی دلتان میخواهد بکنید من باک نمیدارم. ولی بترسید از آنکه معاونتان را که پولها از مردم میگیرد به پارکه کشیده دنبال کنیم و پایش بخودتان برسد». بدینسان رنجش و دشمنی بیشتر گردید.
نزدیک به همان روزها خزعل بزمزمههایی پرداخت و پیدا بود که بنافرمانی خواهد برخاست. شُوند این کار در نهان پیشرفت سپاهیان دولت در لرستان میبود. خزعل میدید راه خوزستان گشاده میشود و روزی خواهد رسید که سپاهیان باینجا هم درآیند و بتلاش افتاده بسیج[=تدارک(ات)] میدید. لیکن در بیرون[در ظاهر] ، رفتار مالیه و عدلیه را بهانه نشان میداد.
داستان مالیه این میبود که چون مالیات ایلهای عرب سپرده به خزعل بوده و او از سالها چیزی بدولت نپرداخته بود ، میلیسپو این زمان سخت گرفته ازو پول میخواست. همچنان گفتگوی زمینهای خالصه را که در دست او بود میکرد.
خزعل این را بهانه گرفته و همچنان رفتار عدلیه را عنوان ساخته سرکشیهایی مینمود و کارهایی میکرد. از سوی دولت سرهنگ باقرخان با ثقةالملک دستور یافتند که به ناصری بروند و با او بگفتگو پردازند.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
در راه سیاست.pdf
2.6 MB
📘 در راه سیاست
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : سه پایهی سیاست ، سرچشمهی نیروی توده ، گمراهیهای سیاسی ، آلودگیهای توده و لزوم چاره به آن ، تأثیر فرهنگ بر سیاست ، رفتار با همسایگان ، احزاب و شایندگان راهبری کشور ، استقلال ، شرط بهرهمندی از پیشرفتهای اندیشهای و دانشی جهان ، جایگاه اقتصاد کشور در کشاکش سرمایهداری و کمونیزم ، تکانی که باید خردها خورند ، همراهی با جنبشهای نیکخواهانهی جهانی ، روزهای نیکی که جهانیان را تواند بود.
📊 شمار ساتها : ۹۵
🖨 بازپسین پراکنش : فروردین 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : سه پایهی سیاست ، سرچشمهی نیروی توده ، گمراهیهای سیاسی ، آلودگیهای توده و لزوم چاره به آن ، تأثیر فرهنگ بر سیاست ، رفتار با همسایگان ، احزاب و شایندگان راهبری کشور ، استقلال ، شرط بهرهمندی از پیشرفتهای اندیشهای و دانشی جهان ، جایگاه اقتصاد کشور در کشاکش سرمایهداری و کمونیزم ، تکانی که باید خردها خورند ، همراهی با جنبشهای نیکخواهانهی جهانی ، روزهای نیکی که جهانیان را تواند بود.
📊 شمار ساتها : ۹۵
🖨 بازپسین پراکنش : فروردین 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 زبان ایرانی ـ پرچم هفتگی : 266
🔸 در پیرامون زبان [: چند نکته]
1ـ در فارسی (در زبان پاک نیز) جدایی میان جملههای پرسشی با دیگر جملهها نیست. مثلاً جملهی «او باهواز میآید؟» اگر در آن نشانهی پرسش (؟) را بکار نبریم دانسته نخواهد بود که پرسش است یا جز از آن. این خود مایهی دشواری و نابسامانی زبانست از اینرو پیشنهاد میکنم واژهی «آیا» را که گاهی در آغاز جملههای پرسشی بکار میرود همگانی و همیشگی گردانیـم. «آیا مرا میشناسید؟» ، «آیا این کتاب را خواندهای؟». هرآینه در جملههایی که با «کجا» ، «چند» ، «کی» و مانند اینها (که خود نشانهی پرسش هستند) میآغازند به «آیا» نیاز نخواهد بود مگر در جایی که این واژهها درمیان جمله باشد که باز به «آیا» نیاز خواهد بود : «آیا میدانیـد کجا رفت؟» ، «آیا میدانیـد چنـد ساله است؟» و مانند اینها. رویهمرفتـه «آیا» ماننـد «Do» (در انگلیسی) خـواهد بود با این جدایی که در انگلیسی اگر پرسش دربارهی گذشته است «Did» را که گذشتهی آن واژه است میآورند «Did he go» ولی ما در هـر سان «آیا» را بـکار خواهیـم بـرد : «آیا رفت؟». نیـز «Do» در جایی کـه واژههای«Which ,When ,Who» باشد بکار نرود مگر اینکه اینها درمیان جمله باشند :
What is his name? , Do you know what his name is?
2ـ کنـون کـه ما به روانـی و همگانـی گردانیـدن قاعدهها در زبان میکوشیم در واژههـای «چیست» ، «کیست» و مانند اینها چه باید کنیم؟. آیا باید بهمین سان باشند یا بجای آنها «چه هست» و «که هست» بکار بریم؟.
3ـ «اکنون همیشگی» چنانکه نوشتهاید معنی«همیشگی» و «آیندهی نزدیک» هر دو را دارد «من بدبیرستان روم و درس خوانم» ، «فردا باهواز روم» ولی این خود نابسامانیست یکی اینکه یک واژه در دو جا بکار میرود. یکی اینکه در بیشتر جاها خواست گوینده یا نویسنده فهمیده نشود. در مثال بالا اگر «فردا» را ننویسیم دشواری پدید خواهد آمد. در انگلیسی نیز چنینست :
I go to school every day , I go to Ahwaz tomorrow.
ولی در انگلیسی گاهی در جملهی دومی کارواژهی Will یا Shall را (که اندک جدایی میدارند) بکارواژه میافزایند :
I shall (will) go to Ahwaz tonight.
در فارسی نیز کارواژهی «خواستن» را بکارواژه میافزایند «فردا باهواز خواهم رفت». کنون من میگمانم که برای آسانی و بسامانی بهتر است این «خواست[ن]» و جدا شدههای آن را برای آیندهی نزدیک همگانی گردانیم که آیندهی نزدیک را جز با افزودن «خواستن» و جداشدههایش پدید نیاوریم.
4ـ جدایـیای کـه میانـهی «شنیـدن» و «نیـوشیدن» گـزاردهاید بسیـار نیـکست. ولـی بـاز هـم «شنیدن» دو معنی میدارد «از پشت دیوار هرچه گفت شنیدم» و «از برادرم شنیدم که شما باهواز آمدهاید» در این معنی دوم گاهی «فهمیدن» را بکار برند «دیروز فهمیدم که شما آمدهاید» ولی هرآینه پیداست که این نادرست است و باید برای آن واژهای دارید.
5ـ گاهی گوییـم «حسن و حسین را زدند» و گاهی گوییـم «حسن را و حسین را زدند» کدام یک درست است؟ در جملهی دومی یک «را» فزونیست یا نه؟
اهواز ـ محمدعلی جزایری
پرچم :
1ـ پیشنهاد شما دربارهی آوردن «آیا» در جملههای پرسشی بجاست. بویژه در نوشتن. در گفتن ما توانیم پرسیدن را با تکان سر یا با کشیدن آواز بفهمانیم. در نوشتن که اینها نیست بآن نشانه نیاز بسیار است.
2ـ «چه» و «که» غلط نوشتـه میشـود. راست آنهـا «چی» و «کی» است. ما نیـز در زبان «چی» و «کی» میگوییم. پس «چیست» و «کیست» چندان نابسامان نمیباشد و تنها «الف» از میانه افتاده است.
3ـ اینکه اکنون همیشگی بدو معنی میآید و آن یک نابسامانیست جای گفتگو نیست. ولی راه چارهاش آن نیست که شما پیشنهاد کردهاید. زیرا «خواهم رفت» که در فارسی هست برای آیندهی دور است (در زبانهای دیگر نیز چنین میباشد) و ما نیاز بداشتن آن و بکار بردنش در همان معنی خودش میداریم.
4ـ دربارهی اینکه «شنیدن» بدو معنی بکار میرود نوشتهتان روشن نیست.
5ـ در جملهی «حسن را و حسین را زدند» ، «را» فزونیست ولی آوردن آن غلط شمرده نخواهد شد.
🔸 در پیرامون زبان [: چند نکته]
1ـ در فارسی (در زبان پاک نیز) جدایی میان جملههای پرسشی با دیگر جملهها نیست. مثلاً جملهی «او باهواز میآید؟» اگر در آن نشانهی پرسش (؟) را بکار نبریم دانسته نخواهد بود که پرسش است یا جز از آن. این خود مایهی دشواری و نابسامانی زبانست از اینرو پیشنهاد میکنم واژهی «آیا» را که گاهی در آغاز جملههای پرسشی بکار میرود همگانی و همیشگی گردانیـم. «آیا مرا میشناسید؟» ، «آیا این کتاب را خواندهای؟». هرآینه در جملههایی که با «کجا» ، «چند» ، «کی» و مانند اینها (که خود نشانهی پرسش هستند) میآغازند به «آیا» نیاز نخواهد بود مگر در جایی که این واژهها درمیان جمله باشد که باز به «آیا» نیاز خواهد بود : «آیا میدانیـد کجا رفت؟» ، «آیا میدانیـد چنـد ساله است؟» و مانند اینها. رویهمرفتـه «آیا» ماننـد «Do» (در انگلیسی) خـواهد بود با این جدایی که در انگلیسی اگر پرسش دربارهی گذشته است «Did» را که گذشتهی آن واژه است میآورند «Did he go» ولی ما در هـر سان «آیا» را بـکار خواهیـم بـرد : «آیا رفت؟». نیـز «Do» در جایی کـه واژههای«Which ,When ,Who» باشد بکار نرود مگر اینکه اینها درمیان جمله باشند :
What is his name? , Do you know what his name is?
2ـ کنـون کـه ما به روانـی و همگانـی گردانیـدن قاعدهها در زبان میکوشیم در واژههـای «چیست» ، «کیست» و مانند اینها چه باید کنیم؟. آیا باید بهمین سان باشند یا بجای آنها «چه هست» و «که هست» بکار بریم؟.
3ـ «اکنون همیشگی» چنانکه نوشتهاید معنی«همیشگی» و «آیندهی نزدیک» هر دو را دارد «من بدبیرستان روم و درس خوانم» ، «فردا باهواز روم» ولی این خود نابسامانیست یکی اینکه یک واژه در دو جا بکار میرود. یکی اینکه در بیشتر جاها خواست گوینده یا نویسنده فهمیده نشود. در مثال بالا اگر «فردا» را ننویسیم دشواری پدید خواهد آمد. در انگلیسی نیز چنینست :
I go to school every day , I go to Ahwaz tomorrow.
ولی در انگلیسی گاهی در جملهی دومی کارواژهی Will یا Shall را (که اندک جدایی میدارند) بکارواژه میافزایند :
I shall (will) go to Ahwaz tonight.
در فارسی نیز کارواژهی «خواستن» را بکارواژه میافزایند «فردا باهواز خواهم رفت». کنون من میگمانم که برای آسانی و بسامانی بهتر است این «خواست[ن]» و جدا شدههای آن را برای آیندهی نزدیک همگانی گردانیم که آیندهی نزدیک را جز با افزودن «خواستن» و جداشدههایش پدید نیاوریم.
4ـ جدایـیای کـه میانـهی «شنیـدن» و «نیـوشیدن» گـزاردهاید بسیـار نیـکست. ولـی بـاز هـم «شنیدن» دو معنی میدارد «از پشت دیوار هرچه گفت شنیدم» و «از برادرم شنیدم که شما باهواز آمدهاید» در این معنی دوم گاهی «فهمیدن» را بکار برند «دیروز فهمیدم که شما آمدهاید» ولی هرآینه پیداست که این نادرست است و باید برای آن واژهای دارید.
5ـ گاهی گوییـم «حسن و حسین را زدند» و گاهی گوییـم «حسن را و حسین را زدند» کدام یک درست است؟ در جملهی دومی یک «را» فزونیست یا نه؟
اهواز ـ محمدعلی جزایری
پرچم :
1ـ پیشنهاد شما دربارهی آوردن «آیا» در جملههای پرسشی بجاست. بویژه در نوشتن. در گفتن ما توانیم پرسیدن را با تکان سر یا با کشیدن آواز بفهمانیم. در نوشتن که اینها نیست بآن نشانه نیاز بسیار است.
2ـ «چه» و «که» غلط نوشتـه میشـود. راست آنهـا «چی» و «کی» است. ما نیـز در زبان «چی» و «کی» میگوییم. پس «چیست» و «کیست» چندان نابسامان نمیباشد و تنها «الف» از میانه افتاده است.
3ـ اینکه اکنون همیشگی بدو معنی میآید و آن یک نابسامانیست جای گفتگو نیست. ولی راه چارهاش آن نیست که شما پیشنهاد کردهاید. زیرا «خواهم رفت» که در فارسی هست برای آیندهی دور است (در زبانهای دیگر نیز چنین میباشد) و ما نیاز بداشتن آن و بکار بردنش در همان معنی خودش میداریم.
4ـ دربارهی اینکه «شنیدن» بدو معنی بکار میرود نوشتهتان روشن نیست.
5ـ در جملهی «حسن را و حسین را زدند» ، «را» فزونیست ولی آوردن آن غلط شمرده نخواهد شد.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 4 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
پارهای نیز با گفتههای ما بدشمنی برخاسته چنین میگویند : گفتههای پیشینیان همه را نگه میداریم. اینکه شما میگویید چیزهای بد دارد ، ما آنچه نیکست پذیرفته آنچه بد است رها مینماییم. امروز هم هر کس هرچه میخواهد بسراید و هرچه میخواهد بنگارد. باکی نیست. ما آنچه نیکست گرفته بد را رها مینماییم.
از اینجا پیداست که این درماندگان راه بجایی نمیبرند. این خود بهترین گواه است که شناختن نیک و بد کار هر کس نیست. همین یک گفته چندین نادانی را دربر دارد. نخست باید پرسید : کسانی که نیک از بد نمیشناختهاند و سود و زیان هرچه بزبانشان آمده بیرون ریختهاند و این بگردن مردم است که نیکهای آنان را از بدشان جدا گردانند ، این چه کاریست که آنان را به پندگویی و رهنمایی بپذیرند؟! مگر پند گندم است که بخرند و بوجاری کنند؟! وانگاه اگر مردم میتوانند نیک از بد بازشناسند ، دیگر چه نیازی بگفتههای آنان دارند؟! (1)
اینان آن نمیدانند که راهنمایی توده کسی راست که همهی نیکیها را بشناسد وگرنه کیست که چند سخنی بهم نتواند بافت. آن نمیدانند که آدمی هر سخنی که میشنود ، برای آن جا در درون خویش باز میکند و هر سخنی چه نیک و چه بد کار خود را دارد. آن نمیدانند چون در تودهای سخنان پراکنده فراوان گردید ، مردم گیج شده بهیچ یک نمیگروند. (۲) بویژه هرگاه سخنان آخشیج هم باشد شنونده را دورو بار میآورد که به هر جا که سودش بود این را بکار میبندد و در جای دیگر آن را.
این را ما میبینیم که کسانی گاهی سود خود را در صوفیگری و چشمپوشی از پول و خواسته میبینند و یا از سستی و تنبلی از کوشش کنارهجویی مینمایند و در این هنگامها گفتههایی را که از صوفیان یا از جبریان در یاد دارند ، بگواهی میآورند و چنین وامینمایند که بنام پاکدلی و پاکیزهخویی چنان نمودهاند. همین کسان در هنگام دیگری که آزشان چیره میگردد و راه پولاندوزی را باز میبینند اینزمان هم گفتههای دیگری را پیش میکشند. همین حالست در دیگر بارهها که هیچگاه از بهانه درنمیمانند.
اینها یک رشته گرفتاریهاست که شرق امروز دارد و باید بچارهی آنها کوشید و یا چنانکه در جاهای دیگری گفتهایم ، در اینجا نیز میگوییم که باید خردمندانِ پاکدل به یاوری برخیزند و دست بسوی ما دراز دارند. چه اینها رازهاییست که هر کس نمیفهمد. کسانی هم اگر فهمند ، ناپاکدلی سنگ راهشان میباشد. این تنها یک دسته از جهانیانست که میتوانند پیشروان راه رستگاری باشند. ما نیز همیشه چشم به یاری آنان داریم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ همین مثال خود بسیار گویاست. زیرا از جدایی آشکاری که میانهی دانهی گندم و کاه یا سنگریزه هست هم بآسانی توان آن دو را از هم بازشناخت و هم با بوجاری آنها را از هم جدا گرداند. لیکن در پند و سخن آیا چنینست؟! اگر چنین بود فریبکاری و مردمفریبی دیگر چه بود؟! اینهمه گمراهیها چگونه پا میگرفت؟!
(2) : گواه این سخن سرپیچی مردم از دستورهای بهداشتی در زمینهی کوید 19 است. در روزهای نخست مردم چون یک گونه سخن از مسئولان بهداشت کشور شنیدند باک کردند ولی سپس چون سخنان پراکنده بسیار گفته شد که برخی آخشیج دیگری بود و نیز حکومتیان و مجریان تلویزیون خود به آنچه میگفتند کار نمیبستند ، مردم پروای نخست را نکردند.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
پارهای نیز با گفتههای ما بدشمنی برخاسته چنین میگویند : گفتههای پیشینیان همه را نگه میداریم. اینکه شما میگویید چیزهای بد دارد ، ما آنچه نیکست پذیرفته آنچه بد است رها مینماییم. امروز هم هر کس هرچه میخواهد بسراید و هرچه میخواهد بنگارد. باکی نیست. ما آنچه نیکست گرفته بد را رها مینماییم.
از اینجا پیداست که این درماندگان راه بجایی نمیبرند. این خود بهترین گواه است که شناختن نیک و بد کار هر کس نیست. همین یک گفته چندین نادانی را دربر دارد. نخست باید پرسید : کسانی که نیک از بد نمیشناختهاند و سود و زیان هرچه بزبانشان آمده بیرون ریختهاند و این بگردن مردم است که نیکهای آنان را از بدشان جدا گردانند ، این چه کاریست که آنان را به پندگویی و رهنمایی بپذیرند؟! مگر پند گندم است که بخرند و بوجاری کنند؟! وانگاه اگر مردم میتوانند نیک از بد بازشناسند ، دیگر چه نیازی بگفتههای آنان دارند؟! (1)
اینان آن نمیدانند که راهنمایی توده کسی راست که همهی نیکیها را بشناسد وگرنه کیست که چند سخنی بهم نتواند بافت. آن نمیدانند که آدمی هر سخنی که میشنود ، برای آن جا در درون خویش باز میکند و هر سخنی چه نیک و چه بد کار خود را دارد. آن نمیدانند چون در تودهای سخنان پراکنده فراوان گردید ، مردم گیج شده بهیچ یک نمیگروند. (۲) بویژه هرگاه سخنان آخشیج هم باشد شنونده را دورو بار میآورد که به هر جا که سودش بود این را بکار میبندد و در جای دیگر آن را.
این را ما میبینیم که کسانی گاهی سود خود را در صوفیگری و چشمپوشی از پول و خواسته میبینند و یا از سستی و تنبلی از کوشش کنارهجویی مینمایند و در این هنگامها گفتههایی را که از صوفیان یا از جبریان در یاد دارند ، بگواهی میآورند و چنین وامینمایند که بنام پاکدلی و پاکیزهخویی چنان نمودهاند. همین کسان در هنگام دیگری که آزشان چیره میگردد و راه پولاندوزی را باز میبینند اینزمان هم گفتههای دیگری را پیش میکشند. همین حالست در دیگر بارهها که هیچگاه از بهانه درنمیمانند.
اینها یک رشته گرفتاریهاست که شرق امروز دارد و باید بچارهی آنها کوشید و یا چنانکه در جاهای دیگری گفتهایم ، در اینجا نیز میگوییم که باید خردمندانِ پاکدل به یاوری برخیزند و دست بسوی ما دراز دارند. چه اینها رازهاییست که هر کس نمیفهمد. کسانی هم اگر فهمند ، ناپاکدلی سنگ راهشان میباشد. این تنها یک دسته از جهانیانست که میتوانند پیشروان راه رستگاری باشند. ما نیز همیشه چشم به یاری آنان داریم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ همین مثال خود بسیار گویاست. زیرا از جدایی آشکاری که میانهی دانهی گندم و کاه یا سنگریزه هست هم بآسانی توان آن دو را از هم بازشناخت و هم با بوجاری آنها را از هم جدا گرداند. لیکن در پند و سخن آیا چنینست؟! اگر چنین بود فریبکاری و مردمفریبی دیگر چه بود؟! اینهمه گمراهیها چگونه پا میگرفت؟!
(2) : گواه این سخن سرپیچی مردم از دستورهای بهداشتی در زمینهی کوید 19 است. در روزهای نخست مردم چون یک گونه سخن از مسئولان بهداشت کشور شنیدند باک کردند ولی سپس چون سخنان پراکنده بسیار گفته شد که برخی آخشیج دیگری بود و نیز حکومتیان و مجریان تلویزیون خود به آنچه میگفتند کار نمیبستند ، مردم پروای نخست را نکردند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 24ـ کشاکشی که با خزعل پیش آمد (تکهی دو از دو)
پس از رفتن ایشان من گرفتار دنداندرد سختی گردیدم. پس از رفتن خون از بینیام که داستان آن را نوشتهام بسیاری از دندانهایم خُرد شدن آغازیده و بارها مرا دچار شکنجه و درد خود میگردانیدند. این هنگام نیز یک هفته سخت گرفتارم گردانید. چون در شوشتر ، پزشک نبود داروخانه و دارو هم نمیبود ، ناچار شدم به ناصری روم. با خود گفتم : در آن میان از رفتار خزعل و گفتگوی فرستادگان دولت با او آگاه خواهم بود. بویژه که بخشی از گفتگوها دربارهی عدلیه است. اتومبیلی گرفته و میرزاعباسخان بازپرس عدلیه (آقای شاهیده که اکنون رئیس ثبت اسپهانست) را همراه گردانیده راه افتادیم. در ناصری دیدیم تفنگچیانی در کوچهها پدیدارند و ما چون رسیدیم جلو اتومبیل را گرفتند و چون پیشخدمت عدلیه در جلو اتومبیل دهتیری بکمر میداشت خواستند دهتیرش را بگیرند و او که نمیداد من دیدم کار به تپانچهبازی خواهد کشید ، خودم دهتیر را گرفته دادم. دانسته نشد که شناخته این رفتار را کردند یا نشناخته ، چیزی که بود عصر همان روز دهتیر را آورده پس دادند.
فردای آن روز سراغ سرهنگ باقرخان و ثقةالملک و شیخخزعل را در خانهی عبدالسید (پیشکار شیخ) گرفته بآنجا رفتم. شیخ چون مرا دید بگفتگو از عدلیه پرداخت و گلهها کرد که چرا عدلیه بکارهای ناصری دست مییازد. آن دو تن خاموش میبودند. ولی شیخ پیاپی سخن میگفت و گله میکرد ، یکی از سخنانش این بود : «من شصتودو سال زندگی کردهام و بیش از چهل سال زنده نخواهم ماند ولی اگر دولت این املاک را از دست من بگیرد فرزندان من بگدایی افتند».
چند بار روی خود بمن گردانید و سخنانی گفت. یک بار گفت : «شما که سیدید ، شما میگویید من عربم!» سپس بآواز بلندتری خواند : «الاعراب اشدٌ کفراً و نفاقاً» (1). من باین سخنش پاسخ داده گفتم : «عرب جز اعراب است. اعراب بیاباننشینان را گویند که شمایید». این سخن باو تلخ افتاد. ولی بروی خود نیاورد.
چون نشست بپایان رسید و خواستیم برخیزیم ، نهاده شد که فرداشب در کشتی میهمان شیخ باشیم. فرداعصر من چون در کنار رود ایستاده رسیدن موتوری را میپاییدم و دیدم موتوری که بیرق شوروی را میداشت بکنار نزدیک شد دو تن از درون آن بیرون آمده رو بسوی من آوردند. چون رسیدند دانسته شد یکی موسیو باتمانُف کنسول شوروی و آن دیگر ترجمان اوست. ترجمان گفت : «ژنرال کنسول درود میگوید. میگوید میخواهم با آقای رئیس عدلیه دوست شوم». من سپاس گزارده گفتم فردا خودم بدیدنشان خواهم آمد. ولی ژنرال کنسول مرا از کجا میشناخت؟. گفت : «نامتان را که شنیده بود و اکنون هم که از دور شما را دیدیم گفت : این باید رئیس عدلیه باشد ، و خشنودیم که گمانمان راست درآمده». با خشنودی بهم بدرود گفتیم و او موتور خود را باختیار ما سپرده راه افتاد.
آن شب را در کشتی گذرانیده و خوابیدیم. فرداعصر هم بدیدن کنسول شوروی رفتیم. جوانی بسیار مهربان و گرمرفتار میبود. میگفت :
«درمیان سران ادارهها تنها کسی که ما میهندوست شناختهایم شمایید». چون در آن میان من دچار تب نیز شده بودم ببازگشتن شتاب کرده و همان روز اتومبیلی گرفته برای آنکه نیازی باجازه گرفتن از شیخ نباشد پیش از سپیدهدم راه افتادیم و باآنکه در راه اتومبیل شکست و سختی پیش آمد ، پیش از ظهر خود را به شوشتر رسانیدیم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ سورهی توبه آیهی 97 : کفر و دورویی در بیاباننشینان عرب سختتر است. ...
🔸 24ـ کشاکشی که با خزعل پیش آمد (تکهی دو از دو)
پس از رفتن ایشان من گرفتار دنداندرد سختی گردیدم. پس از رفتن خون از بینیام که داستان آن را نوشتهام بسیاری از دندانهایم خُرد شدن آغازیده و بارها مرا دچار شکنجه و درد خود میگردانیدند. این هنگام نیز یک هفته سخت گرفتارم گردانید. چون در شوشتر ، پزشک نبود داروخانه و دارو هم نمیبود ، ناچار شدم به ناصری روم. با خود گفتم : در آن میان از رفتار خزعل و گفتگوی فرستادگان دولت با او آگاه خواهم بود. بویژه که بخشی از گفتگوها دربارهی عدلیه است. اتومبیلی گرفته و میرزاعباسخان بازپرس عدلیه (آقای شاهیده که اکنون رئیس ثبت اسپهانست) را همراه گردانیده راه افتادیم. در ناصری دیدیم تفنگچیانی در کوچهها پدیدارند و ما چون رسیدیم جلو اتومبیل را گرفتند و چون پیشخدمت عدلیه در جلو اتومبیل دهتیری بکمر میداشت خواستند دهتیرش را بگیرند و او که نمیداد من دیدم کار به تپانچهبازی خواهد کشید ، خودم دهتیر را گرفته دادم. دانسته نشد که شناخته این رفتار را کردند یا نشناخته ، چیزی که بود عصر همان روز دهتیر را آورده پس دادند.
فردای آن روز سراغ سرهنگ باقرخان و ثقةالملک و شیخخزعل را در خانهی عبدالسید (پیشکار شیخ) گرفته بآنجا رفتم. شیخ چون مرا دید بگفتگو از عدلیه پرداخت و گلهها کرد که چرا عدلیه بکارهای ناصری دست مییازد. آن دو تن خاموش میبودند. ولی شیخ پیاپی سخن میگفت و گله میکرد ، یکی از سخنانش این بود : «من شصتودو سال زندگی کردهام و بیش از چهل سال زنده نخواهم ماند ولی اگر دولت این املاک را از دست من بگیرد فرزندان من بگدایی افتند».
چند بار روی خود بمن گردانید و سخنانی گفت. یک بار گفت : «شما که سیدید ، شما میگویید من عربم!» سپس بآواز بلندتری خواند : «الاعراب اشدٌ کفراً و نفاقاً» (1). من باین سخنش پاسخ داده گفتم : «عرب جز اعراب است. اعراب بیاباننشینان را گویند که شمایید». این سخن باو تلخ افتاد. ولی بروی خود نیاورد.
چون نشست بپایان رسید و خواستیم برخیزیم ، نهاده شد که فرداشب در کشتی میهمان شیخ باشیم. فرداعصر من چون در کنار رود ایستاده رسیدن موتوری را میپاییدم و دیدم موتوری که بیرق شوروی را میداشت بکنار نزدیک شد دو تن از درون آن بیرون آمده رو بسوی من آوردند. چون رسیدند دانسته شد یکی موسیو باتمانُف کنسول شوروی و آن دیگر ترجمان اوست. ترجمان گفت : «ژنرال کنسول درود میگوید. میگوید میخواهم با آقای رئیس عدلیه دوست شوم». من سپاس گزارده گفتم فردا خودم بدیدنشان خواهم آمد. ولی ژنرال کنسول مرا از کجا میشناخت؟. گفت : «نامتان را که شنیده بود و اکنون هم که از دور شما را دیدیم گفت : این باید رئیس عدلیه باشد ، و خشنودیم که گمانمان راست درآمده». با خشنودی بهم بدرود گفتیم و او موتور خود را باختیار ما سپرده راه افتاد.
آن شب را در کشتی گذرانیده و خوابیدیم. فرداعصر هم بدیدن کنسول شوروی رفتیم. جوانی بسیار مهربان و گرمرفتار میبود. میگفت :
«درمیان سران ادارهها تنها کسی که ما میهندوست شناختهایم شمایید». چون در آن میان من دچار تب نیز شده بودم ببازگشتن شتاب کرده و همان روز اتومبیلی گرفته برای آنکه نیازی باجازه گرفتن از شیخ نباشد پیش از سپیدهدم راه افتادیم و باآنکه در راه اتومبیل شکست و سختی پیش آمد ، پیش از ظهر خود را به شوشتر رسانیدیم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ سورهی توبه آیهی 97 : کفر و دورویی در بیاباننشینان عرب سختتر است. ...
🔶 زبان ایرانی ـ پرچم هفتگی : 267
🔸 پرسشها و پاسخها از پرچم هفتگی
پرسش :
واژهی «اند» به چه معنی است؟
ف ـ ک
پاسخ :
«اند» بمعنی «مقدار» است. واژهی «چند» که اکنون بکار میبریم «چه اند» است که بمعنی «چه مقدار» باشد. «اندک» که میگوییم آن نیز از آن کلمه است و بمعنی «مقدار کم» میباشد.
این یکی از واژههاییست که نیازمند آنها میباشیم. باید این را بکار برد و شناخته گردانید. نتیجهی شناخته نبودن این واژه است که ناچار شده واژههای مقدار و مبلغ و مانند اینها را که عربیست بکار میبرند. گاهی نیز واژهی چنـد را که بـرای پرسیدن است بغلط آورده میگویند : «چنـد روزی در فلان جا ماندم» که باید بگوینـد : «اند روزی ...»
پرسش :
«داغ» را مردم بجای گرم استعمال میکنند و بچیزی که از هم متلاشی شده باشد «داغان» میگویند. آیا صحیح است یا خیر؟.. میتوان در فارسی بکار برد یا نه؟..
اهواز ـ عبدالحمید نیکزاد
پاسخ :
«داغ» بمعنی گرم سوزاننده فارسی است. در «داغ گزاردن» و «داغ دل» و مانند اینها نیز بِهمان معنی است. میتوان آن را در زبان پاک هم بکار برد. بلکه میتوان جداشدهها از آن آورد.
اما «داغان» بمعنی متلاشی یا پراکنده ترکیست. در ترکی «داغلماق» بمعنی پراکندن است. در فارسی باین نیازی نیست و باید نیاورد.
پرسش :
کلمهی «پیوسته» بدو معنی بکار میرود کدام یک درستتر است «پیوستگی» و «همیشه»؟ کلمهی خورایان که در شماره دوم پرچم بکار بردهاند به چه معنی و در کجا بکار میرود.
اندیمشک ـ نور بخش
پاسخ :
«پیوسته» را باید جز در معنی ریشگی خود بکار نبرد. برای همیشه واژهی «همیشه» را میداریم. «خورایان» را بمعنی شرق بکار میبریم.
🔸 پرسشها و پاسخها از پرچم هفتگی
پرسش :
واژهی «اند» به چه معنی است؟
ف ـ ک
پاسخ :
«اند» بمعنی «مقدار» است. واژهی «چند» که اکنون بکار میبریم «چه اند» است که بمعنی «چه مقدار» باشد. «اندک» که میگوییم آن نیز از آن کلمه است و بمعنی «مقدار کم» میباشد.
این یکی از واژههاییست که نیازمند آنها میباشیم. باید این را بکار برد و شناخته گردانید. نتیجهی شناخته نبودن این واژه است که ناچار شده واژههای مقدار و مبلغ و مانند اینها را که عربیست بکار میبرند. گاهی نیز واژهی چنـد را که بـرای پرسیدن است بغلط آورده میگویند : «چنـد روزی در فلان جا ماندم» که باید بگوینـد : «اند روزی ...»
پرسش :
«داغ» را مردم بجای گرم استعمال میکنند و بچیزی که از هم متلاشی شده باشد «داغان» میگویند. آیا صحیح است یا خیر؟.. میتوان در فارسی بکار برد یا نه؟..
اهواز ـ عبدالحمید نیکزاد
پاسخ :
«داغ» بمعنی گرم سوزاننده فارسی است. در «داغ گزاردن» و «داغ دل» و مانند اینها نیز بِهمان معنی است. میتوان آن را در زبان پاک هم بکار برد. بلکه میتوان جداشدهها از آن آورد.
اما «داغان» بمعنی متلاشی یا پراکنده ترکیست. در ترکی «داغلماق» بمعنی پراکندن است. در فارسی باین نیازی نیست و باید نیاورد.
پرسش :
کلمهی «پیوسته» بدو معنی بکار میرود کدام یک درستتر است «پیوستگی» و «همیشه»؟ کلمهی خورایان که در شماره دوم پرچم بکار بردهاند به چه معنی و در کجا بکار میرود.
اندیمشک ـ نور بخش
پاسخ :
«پیوسته» را باید جز در معنی ریشگی خود بکار نبرد. برای همیشه واژهی «همیشه» را میداریم. «خورایان» را بمعنی شرق بکار میبریم.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 5 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
باز میگویم در این باره باید پیش از همه بپراکندهگوییها و بدآموزیها چاره نمود. مردم نه از نادانستن بدخویند. آنچه ایشان را از خیمهای پاکیزه و از سرفرازیها بیبهره ساخته ، دستورهای پراکنده است که در یاد دارند.
چون دین اسلام در ایران و عربستان و دیگر جاها رواج گرفت و از پس آن فلسفهی یونان را ترجمه نمودند چون این دو باهم ناسازگار بودند ، در میانه کشاکش و گفتگو پدید آمد. یک دسته آن را نگاهداری نمودند. دستهای از این هواداری کردند. این پیکار که بسیار بزرگ شد ، کسانی را دلیر ساخت که از پیش خود راههایی باز کنند. در اندک زمانی چندین راه پدید آمد. از باطنیگری و صوفیگری و خراباتیگری و دیگر از اینگونه. اینها اگرچه در زمینهی دین (خدا و آفرینش جهان) گفتگو داشتند و در آن باره بود که از اسلام جدا میشدند ، در آیین زندگانی و خویها نیز راه جدایی داشتند بلکه در این زمینه هرچه دورتر بودند. اینست راههای گوناگون پدید آمد و گفتارهای پراکنده پیدا شد. نخست تا دیری اینها جدا از هم بودند ولی کمکم کسانی آنها را بیکدیگر آمیختند چنانکه یک کسی بهمهی اینها درمیآمد و در گفتارهای خویش همه را رویهم میریخت که این خود بدترین کاری بود.
اینها امروز زمانش گذشته و آتش همگی افسرده و اگر کسانی در گوشه و کنار بآنها میپردازند و یا لاف آنها را میزنند ، درخور پروا نمیباشند. ولی در گفتهها و نوشتهها ، نشان آنها پیداست. روشنتر بگویم : دستورهایی که برای زیست و رفتار از زمانهای پیش مانده ، بیشتر از روی اینهاست. و اینست ما آنها را پراکندهگویی و بدآموزی میشماریم. زیرا گذشته از آنکه با خرد ناسازگار و مایهی گمراهی است ، بیشتر وارونهگوییست که دو سخن باهم سازش ندارد ، گذشته از عیبهای (1) دیگری که در گفتار پیشین آوردهایم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ نویسنده کوتاهزمانی «آهو» را به معنی عیب آورد ولی سپس از این کار بازایستاد. در اینجا در اصل چنین آمده : «گذشته از آهوهای (عیبها) دیگری که در گفتار ...»
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
باز میگویم در این باره باید پیش از همه بپراکندهگوییها و بدآموزیها چاره نمود. مردم نه از نادانستن بدخویند. آنچه ایشان را از خیمهای پاکیزه و از سرفرازیها بیبهره ساخته ، دستورهای پراکنده است که در یاد دارند.
چون دین اسلام در ایران و عربستان و دیگر جاها رواج گرفت و از پس آن فلسفهی یونان را ترجمه نمودند چون این دو باهم ناسازگار بودند ، در میانه کشاکش و گفتگو پدید آمد. یک دسته آن را نگاهداری نمودند. دستهای از این هواداری کردند. این پیکار که بسیار بزرگ شد ، کسانی را دلیر ساخت که از پیش خود راههایی باز کنند. در اندک زمانی چندین راه پدید آمد. از باطنیگری و صوفیگری و خراباتیگری و دیگر از اینگونه. اینها اگرچه در زمینهی دین (خدا و آفرینش جهان) گفتگو داشتند و در آن باره بود که از اسلام جدا میشدند ، در آیین زندگانی و خویها نیز راه جدایی داشتند بلکه در این زمینه هرچه دورتر بودند. اینست راههای گوناگون پدید آمد و گفتارهای پراکنده پیدا شد. نخست تا دیری اینها جدا از هم بودند ولی کمکم کسانی آنها را بیکدیگر آمیختند چنانکه یک کسی بهمهی اینها درمیآمد و در گفتارهای خویش همه را رویهم میریخت که این خود بدترین کاری بود.
اینها امروز زمانش گذشته و آتش همگی افسرده و اگر کسانی در گوشه و کنار بآنها میپردازند و یا لاف آنها را میزنند ، درخور پروا نمیباشند. ولی در گفتهها و نوشتهها ، نشان آنها پیداست. روشنتر بگویم : دستورهایی که برای زیست و رفتار از زمانهای پیش مانده ، بیشتر از روی اینهاست. و اینست ما آنها را پراکندهگویی و بدآموزی میشماریم. زیرا گذشته از آنکه با خرد ناسازگار و مایهی گمراهی است ، بیشتر وارونهگوییست که دو سخن باهم سازش ندارد ، گذشته از عیبهای (1) دیگری که در گفتار پیشین آوردهایم.
پابرگی از ویراینده :
1ـ نویسنده کوتاهزمانی «آهو» را به معنی عیب آورد ولی سپس از این کار بازایستاد. در اینجا در اصل چنین آمده : «گذشته از آهوهای (عیبها) دیگری که در گفتار ...»
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 25ـ نافرمانی خزعل و سختی کار ما (تکهی یک از سه)
پس از بازگشت از اهواز چند روزی نگذشت که سرهنگ باقرخان نیز بازگردید. فرستاده بود پی من ، رفتم. دانسته شد میانهاش با خزعل سخت بهم خورده. (سپس دانسته شد خزعل باو و سردارسپه دشنام داده.) برخی سخنانی میگفت که میباید بگویم اندیشههای خام میبود. میگفت : «عده را که در دزفولست خواستهام که بیاید و به ناصری رفته خزعل را دستگیر خواهیم کرد». از من خواستار بود که «بیانیه» بزبان عربی برای پراکندن درمیان عربها بنویسم. من چون میدانستم که بیپَرگ (1) خواستن از تهران بچنان کاری نتواند برخاست ، از تهران نیز پرگ ندهند ، بسخنی نپرداختم. ولی «بیانیه» ای نوشته شد.
دو سه روز دیگر دانسته شد که از تهران دستور آمده که سرهنگ باقرخان بیدرنگ روانهی تهران شود و یاور (2) رضاقلیخان رئیس ژاندارم بجای او رئیس قشون باشد. دانسته شد دولت میخواهد تا تواند با خزعل دلجویانه راه رود و این برداشتن و گزاردن بخواهش او بوده.
به هر حال سرهنگ باقرخان خواستار شده بود ، به دز رفتیم. رئیس شهربانی و دیگر سران ادارهها میبودند. سخن از رفتن خود راند که همان ساعت راه خواهد افتاد و با بودن برخی از افسران چنین گفت : «دولت خواسته است و من میروم. ولی بشما میگویم یگانه کس که در اینجا مورد اعتماد دولت است آقای رئیس عدلیه است. شما باید در کارهای خودتان دستور از ایشان بخواهید». سپس رو برئیس شهربانی گردانیده گفت : «شما باید هر شب بخانهی آقای رئیس عدلیه رفته راپورت خود را بدهید و دستور بگیرید».
اینها را گفت و با همه دست داد و سوار اتومبیل شده راه افتاد. از این سخنان او و از آگاهیهای دیگری که میرسید پیدا میبود که ما آیندهی ناآسودهای را در پیش میداریم که باید بیوسان آن باشیم.
یک هفته نگذشت شیخخزعل نافرمانی خود را بیپرده گردانیده بگرد آوردن سپاه پرداخت. ثقةالملک که همچنان در ناصری میبود و یاور رضاقلیخان که او نیز رفت ، هر دو به خزعل پیوسته از دولت رو گردانیدند. من چون داستان نافرمانی خزعل و کارهای او را در «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» نوشتهام در اینجا از آن بخش چشم پوشیده تنها سرگذشت خود را خواهم نوشت.
شیخخزعل و همدستان او که گذشته از ثقةالملک و رضاقلیخان بسیاری از خانهای بختیاری میبودند ، چنین وامینمودند که بدولت یا بدارالشورا نافرمانی نمیدارند. بلکه نافرمانیشان به سردارسپه است که بقانون اساسی گردن نمیگزارد و شاه را از کشور دور گردانیده. اینان میخواهند او را از میان دور گردانند و قانون اساسی و مجلس را آزاد سازند. اینها را عنوان نموده بدستهی خود نام «کمیتهی قیام سعادت» گزارده بودند و بدارالشورا تلگراف میفرستادند. از اینرو سران ادارهها در ناصری و محمره و آبادان که بیشتر بلکه همهی آنان ماهانهگیر از خزعل میبودند ، با آن کمیته همراهی مینمودند.
لیکن ما در شوشتر خود را بکنار کشیده همچنان هواداری از دولت و سردارسپه مینمودیم. سران ادارهها جز رئیس تلگراف همه بمن پیروی مینمودند. دویستوپنجاه سپاهی که در اینجا میبودند رضاقلیخان ، فرمانده تازهی ایشان میخواست اینان را هم به ناصری کشاند و درمیان سپاهیان خزعل جا دهد. ولی اینان مردانگی نشان داده همانکه فهمیدند رضا قلیخان از دولت رو گردانیده دیگر او را فرمانده خود نشناختند و نیمهنهانی سلطانحسینآقا نامی را که جوانی بافهم و غیرت میبود بفرماندهی خود برگزیدند.
پابرگی از ویراینده :
1ـ پرگ (همچون برگ) = اجازه
2ـ یاور = سرگرد (در ارتش پیشین)
🔸 25ـ نافرمانی خزعل و سختی کار ما (تکهی یک از سه)
پس از بازگشت از اهواز چند روزی نگذشت که سرهنگ باقرخان نیز بازگردید. فرستاده بود پی من ، رفتم. دانسته شد میانهاش با خزعل سخت بهم خورده. (سپس دانسته شد خزعل باو و سردارسپه دشنام داده.) برخی سخنانی میگفت که میباید بگویم اندیشههای خام میبود. میگفت : «عده را که در دزفولست خواستهام که بیاید و به ناصری رفته خزعل را دستگیر خواهیم کرد». از من خواستار بود که «بیانیه» بزبان عربی برای پراکندن درمیان عربها بنویسم. من چون میدانستم که بیپَرگ (1) خواستن از تهران بچنان کاری نتواند برخاست ، از تهران نیز پرگ ندهند ، بسخنی نپرداختم. ولی «بیانیه» ای نوشته شد.
دو سه روز دیگر دانسته شد که از تهران دستور آمده که سرهنگ باقرخان بیدرنگ روانهی تهران شود و یاور (2) رضاقلیخان رئیس ژاندارم بجای او رئیس قشون باشد. دانسته شد دولت میخواهد تا تواند با خزعل دلجویانه راه رود و این برداشتن و گزاردن بخواهش او بوده.
به هر حال سرهنگ باقرخان خواستار شده بود ، به دز رفتیم. رئیس شهربانی و دیگر سران ادارهها میبودند. سخن از رفتن خود راند که همان ساعت راه خواهد افتاد و با بودن برخی از افسران چنین گفت : «دولت خواسته است و من میروم. ولی بشما میگویم یگانه کس که در اینجا مورد اعتماد دولت است آقای رئیس عدلیه است. شما باید در کارهای خودتان دستور از ایشان بخواهید». سپس رو برئیس شهربانی گردانیده گفت : «شما باید هر شب بخانهی آقای رئیس عدلیه رفته راپورت خود را بدهید و دستور بگیرید».
اینها را گفت و با همه دست داد و سوار اتومبیل شده راه افتاد. از این سخنان او و از آگاهیهای دیگری که میرسید پیدا میبود که ما آیندهی ناآسودهای را در پیش میداریم که باید بیوسان آن باشیم.
یک هفته نگذشت شیخخزعل نافرمانی خود را بیپرده گردانیده بگرد آوردن سپاه پرداخت. ثقةالملک که همچنان در ناصری میبود و یاور رضاقلیخان که او نیز رفت ، هر دو به خزعل پیوسته از دولت رو گردانیدند. من چون داستان نافرمانی خزعل و کارهای او را در «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» نوشتهام در اینجا از آن بخش چشم پوشیده تنها سرگذشت خود را خواهم نوشت.
شیخخزعل و همدستان او که گذشته از ثقةالملک و رضاقلیخان بسیاری از خانهای بختیاری میبودند ، چنین وامینمودند که بدولت یا بدارالشورا نافرمانی نمیدارند. بلکه نافرمانیشان به سردارسپه است که بقانون اساسی گردن نمیگزارد و شاه را از کشور دور گردانیده. اینان میخواهند او را از میان دور گردانند و قانون اساسی و مجلس را آزاد سازند. اینها را عنوان نموده بدستهی خود نام «کمیتهی قیام سعادت» گزارده بودند و بدارالشورا تلگراف میفرستادند. از اینرو سران ادارهها در ناصری و محمره و آبادان که بیشتر بلکه همهی آنان ماهانهگیر از خزعل میبودند ، با آن کمیته همراهی مینمودند.
لیکن ما در شوشتر خود را بکنار کشیده همچنان هواداری از دولت و سردارسپه مینمودیم. سران ادارهها جز رئیس تلگراف همه بمن پیروی مینمودند. دویستوپنجاه سپاهی که در اینجا میبودند رضاقلیخان ، فرمانده تازهی ایشان میخواست اینان را هم به ناصری کشاند و درمیان سپاهیان خزعل جا دهد. ولی اینان مردانگی نشان داده همانکه فهمیدند رضا قلیخان از دولت رو گردانیده دیگر او را فرمانده خود نشناختند و نیمهنهانی سلطانحسینآقا نامی را که جوانی بافهم و غیرت میبود بفرماندهی خود برگزیدند.
پابرگی از ویراینده :
1ـ پرگ (همچون برگ) = اجازه
2ـ یاور = سرگرد (در ارتش پیشین)
🔶 زبان ایرانی - دفترهای ماهانهی سال 1324 : 268
🔸 باید هر واژهای را در جای خود بکار برد
ما در نوشتههای خود واژههای دانستن و پنداشتن و انگاشتن و مانند اینها را بکار میبریم. ولی برای آنکه معنی هر کدام نیک روشن باشد و مرز هر یکی شناخته گردد اینک باین نوشته میپردازیم.
باید دانست دریافت آدمی از بودن و نبودن چیزی یا داستانی بچند گونه تواند بود که اینک در پایین یکایک میزندیم :
1ـ دانستن (بعربی علم) : بودن چیزی یا داستانی را از راه آن و از روی دلیل دریابد. (امروز همهی ما میدانیم که زمین بگرد خورشید میچرخد).
2ـ پنداشتن (بعربی زعم) : بودن چیزی یا داستانی را از پیش خود و بیدلیل باندیشه گیرد چه باور کند و چه نکند (پدران ما میپنداشتند که زمین بروی گاوماهی گزارده شده).
3ـ گمانیدن (بعربی ظن) : بودن یا نبودن چیزی یا داستانی را باندیشه گیرد و بودنش را نزدیکتر بباور شناسد. (آوازی شنیدم که مانندهی آواز شما بود ، گمانیدم شما باشید ...).
4ـ سَمَردیدن (بعربی توهم) : بودن چیزی یا داستانی را از دل گذراند. (جن را سمردید که بخانه درآمده است).
5ـ پَهَلیدن (بعربی شک) : بودن یا نبودن چیزی یا داستانی را باندیشه گیرد و درمیان آنها دودل ماند. (پهلیدم که ساعت دوازده شده یا نه).
6ـ انگاریدن (بعربی فرض) : بودن چیزی را باندیشه گیرد و بداند که نبوده (انگاریم که اکنون شب است).
از این شش معنی برای 1 ، 2 ، 3 ، 6 در فارسی واژه میبود. چیزی که هست نابسامان بکار میرفت. ما برداشته بسامان گردانیدیم برای 4 ، 5 میبایست واژه از خود بگزاریم. اینبود برای 4 «سمراد» را از فرهنگها برداشته «سمرد» (بوزن نبرد) گردانیدیم و از آن جداشدهها آوردیم. برای 5 نیز «پهل» (بر وزن خبر) را از خود گزارده از آن نیز جداشدهها آوردیم.
یک نکتهی دیگر اینست که در فارسی از «پندار» و «انگار» و «اندیشه» و مانند اینها کارواژه و دیگر جداشدهها میآورند ولی از «گمان» که از هر باره مانندهی آنها است نمیآورند و آن را با کارواژههای یاور بکار میبرند ، مثلاً میگویند : «گمان کردم» و نمیگویند : «گمانیدم» این نمونهی دیگری از نابسامانی آن زبان است.
در زبان پاک باید باین نابسامانیها راه نداد و این را نیز مانندهی دیگران بکار برد.
🔸 باید هر واژهای را در جای خود بکار برد
ما در نوشتههای خود واژههای دانستن و پنداشتن و انگاشتن و مانند اینها را بکار میبریم. ولی برای آنکه معنی هر کدام نیک روشن باشد و مرز هر یکی شناخته گردد اینک باین نوشته میپردازیم.
باید دانست دریافت آدمی از بودن و نبودن چیزی یا داستانی بچند گونه تواند بود که اینک در پایین یکایک میزندیم :
1ـ دانستن (بعربی علم) : بودن چیزی یا داستانی را از راه آن و از روی دلیل دریابد. (امروز همهی ما میدانیم که زمین بگرد خورشید میچرخد).
2ـ پنداشتن (بعربی زعم) : بودن چیزی یا داستانی را از پیش خود و بیدلیل باندیشه گیرد چه باور کند و چه نکند (پدران ما میپنداشتند که زمین بروی گاوماهی گزارده شده).
3ـ گمانیدن (بعربی ظن) : بودن یا نبودن چیزی یا داستانی را باندیشه گیرد و بودنش را نزدیکتر بباور شناسد. (آوازی شنیدم که مانندهی آواز شما بود ، گمانیدم شما باشید ...).
4ـ سَمَردیدن (بعربی توهم) : بودن چیزی یا داستانی را از دل گذراند. (جن را سمردید که بخانه درآمده است).
5ـ پَهَلیدن (بعربی شک) : بودن یا نبودن چیزی یا داستانی را باندیشه گیرد و درمیان آنها دودل ماند. (پهلیدم که ساعت دوازده شده یا نه).
6ـ انگاریدن (بعربی فرض) : بودن چیزی را باندیشه گیرد و بداند که نبوده (انگاریم که اکنون شب است).
از این شش معنی برای 1 ، 2 ، 3 ، 6 در فارسی واژه میبود. چیزی که هست نابسامان بکار میرفت. ما برداشته بسامان گردانیدیم برای 4 ، 5 میبایست واژه از خود بگزاریم. اینبود برای 4 «سمراد» را از فرهنگها برداشته «سمرد» (بوزن نبرد) گردانیدیم و از آن جداشدهها آوردیم. برای 5 نیز «پهل» (بر وزن خبر) را از خود گزارده از آن نیز جداشدهها آوردیم.
یک نکتهی دیگر اینست که در فارسی از «پندار» و «انگار» و «اندیشه» و مانند اینها کارواژه و دیگر جداشدهها میآورند ولی از «گمان» که از هر باره مانندهی آنها است نمیآورند و آن را با کارواژههای یاور بکار میبرند ، مثلاً میگویند : «گمان کردم» و نمیگویند : «گمانیدم» این نمونهی دیگری از نابسامانی آن زبان است.
در زبان پاک باید باین نابسامانیها راه نداد و این را نیز مانندهی دیگران بکار برد.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 6 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
ما اگر زیانهای اینها را بشماریم سخن بدرازی میانجامد و ما را از راه بازمیدارد. اینست تنها چند زیان سترگ را میشماریم :
1ـ اگر آزمودهاید دو رنگ را که بهم درآمیزند (مثلاً رنگ سرخ را با بنفش رویهم ریزند) نیروی هر دو از میان برمیخیزد و یک رنگ شل و بدنمایی پدید میآید. گویا در پزشکی نیز چنین است که چون دو داروی آخشیجِ هم را یکی کنند ، هر دو از کار میافتد. همچنین است دستورهای زندگی که وارونهگویی و باهم ناسازگار باشد که یکدیگر را از نیرو میاندازد و پوچ میسازد.
یک بچه که پدر او پندی دهد و مادر پند دیگری ، آن بچه گیج شده هیچ یک را بکار نمیبندد و یا دورو بار آمده ، هر کجا که گفتهی پدر را بسود خود دید آن را پیش میکشد و در جای دیگری دستور مادر را عنوان مینماید.
اگر سه تن در بیابان بر سر چهارراهی بایستند و یک دسته روستایی را ببینند که بآنجا رسیدند ، یکی از آنان روبرو را نشان داده ، بگوید راه اینست. دیگری پشت سر را نموده ، بگوید راه جز این نیست. سومی فریاد زند : شما راه را گزارده ، گذشتهاید .. روستاییان اگر راهشناس نیستند از این وارونهگوییها گیج شده ، درمیمانند و به هر سو که برگشتند ، پاهاشان یارایی نمیکند. چهبسا پراکندگی بمیانشان افتاده هر چند تن راهی را میگیرند.
همین است حال مردم با راهنماییهای پراکنده و پندآموزیهای آخشیج هم ، بدلیل دیگری چه نیاز؟.. گروهی را که با اینها آشنایند ، بسنجید و رفتار و زندگی ایشان را ببینید. راههای گوناگون میشناسند و سخنان رنگارنگ که در یاد دارند ، هر زمان بیکی درمیآیند و هر کجا دیگری را عنوان مینمایند. بیشتر ایشان دلهاشان مرده و خودشان هم نمیدانند چه بکنند و چه راهی را در زندگی پیش گیرند. با هرچه روبرو شدند و هر گونه حالی که پیش آمد ، از بهر آن عنوانی (از آن عنوانهای گوناگون که در اندیشه دارند) درست میکنند و آن را میپذیرند. ولی تا میتوانند از سختی میگریزند. در هیچ کاری پافشاری و ایستادگی نمیتوانند. چندان جدایی میانهی بد و نیک نمیگزارند. اگر بیازمایی و از این در و از آن در سخن بمیان آوری در یک نشست بچندین رنگ درمیآیند.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
ما اگر زیانهای اینها را بشماریم سخن بدرازی میانجامد و ما را از راه بازمیدارد. اینست تنها چند زیان سترگ را میشماریم :
1ـ اگر آزمودهاید دو رنگ را که بهم درآمیزند (مثلاً رنگ سرخ را با بنفش رویهم ریزند) نیروی هر دو از میان برمیخیزد و یک رنگ شل و بدنمایی پدید میآید. گویا در پزشکی نیز چنین است که چون دو داروی آخشیجِ هم را یکی کنند ، هر دو از کار میافتد. همچنین است دستورهای زندگی که وارونهگویی و باهم ناسازگار باشد که یکدیگر را از نیرو میاندازد و پوچ میسازد.
یک بچه که پدر او پندی دهد و مادر پند دیگری ، آن بچه گیج شده هیچ یک را بکار نمیبندد و یا دورو بار آمده ، هر کجا که گفتهی پدر را بسود خود دید آن را پیش میکشد و در جای دیگری دستور مادر را عنوان مینماید.
اگر سه تن در بیابان بر سر چهارراهی بایستند و یک دسته روستایی را ببینند که بآنجا رسیدند ، یکی از آنان روبرو را نشان داده ، بگوید راه اینست. دیگری پشت سر را نموده ، بگوید راه جز این نیست. سومی فریاد زند : شما راه را گزارده ، گذشتهاید .. روستاییان اگر راهشناس نیستند از این وارونهگوییها گیج شده ، درمیمانند و به هر سو که برگشتند ، پاهاشان یارایی نمیکند. چهبسا پراکندگی بمیانشان افتاده هر چند تن راهی را میگیرند.
همین است حال مردم با راهنماییهای پراکنده و پندآموزیهای آخشیج هم ، بدلیل دیگری چه نیاز؟.. گروهی را که با اینها آشنایند ، بسنجید و رفتار و زندگی ایشان را ببینید. راههای گوناگون میشناسند و سخنان رنگارنگ که در یاد دارند ، هر زمان بیکی درمیآیند و هر کجا دیگری را عنوان مینمایند. بیشتر ایشان دلهاشان مرده و خودشان هم نمیدانند چه بکنند و چه راهی را در زندگی پیش گیرند. با هرچه روبرو شدند و هر گونه حالی که پیش آمد ، از بهر آن عنوانی (از آن عنوانهای گوناگون که در اندیشه دارند) درست میکنند و آن را میپذیرند. ولی تا میتوانند از سختی میگریزند. در هیچ کاری پافشاری و ایستادگی نمیتوانند. چندان جدایی میانهی بد و نیک نمیگزارند. اگر بیازمایی و از این در و از آن در سخن بمیان آوری در یک نشست بچندین رنگ درمیآیند.
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 25ـ نافرمانی خزعل و سختی کار ما (تکهی دو از سه)
دو سه بار هم من به دز رفته با آنان گفتگو کردم و از رفتارشان خشنودی نمودم.
چون میبایست پول برای عدلیه و ادارهی قشونی از ناصری فرستاده شود و این هنگام نمیفرستادند ، چه ما و چه سپاهیان و چه دیگر ادارهها به تنگدستی افتادیم و چون رضاقلیخان هنوز با ما رشته را نبریده پیامهایی میفرستاد ، من تلگراف دربارهی پول باو کردم. پاسخ داد که فرستاده خواهد شد و سپس سلطانحسینآقا را به ناصری خواست. ما از رفتن او بزیانی گمان نبردیم. ولی چون رفت در ناصری دستگیرش گردانیده بزندان فیلیه فرستادند.
از این پیشامد ما نیز رشته را بریدیم. یک روز عصر به دز رفتم و با سپاهیان گفتگو کرده سیداحمدخان نامی را که دکتر قشون میبود بفرماندهی برگزیدند. چون خزعل آقایان شوشتر را به ناصری خواسته و پیدا میبود که چون بازگردند شهر را خواهند شورانید ، چنین نهادیم که هرچه غله و خواربار توانیم به دز کشانیم. رئیس دارایی و دیگر سران ادارهها را بآنجا خواسته چنین نهادیم که هرچه غله در انبار مالیه است به دز کشند.
دارایی از ترس بازخواست میلسپو خرسندی نمیداد. من نوشتهای دادم و پاسخدهی[=مسئولیت] را بگردن خود گرفتم. خود من و دیگر کارمندان عدلیه سخت بیپول میبودیم ، با اینحال کار سپاهیان را جلوتر دانسته هرچه پول در صندوق دارایی میبود گرفته بآنان دادیم. بدینسان کار آنان را استوار گردانیده خود بشهر بازگشتیم.
بهتر میبود که من و دیگر کارمندان دولتی نیز به دز رفته در آنجا در ایمنی باشیم. ولی بودن خانوادهها جلو را گرفت. به هر حال من بآن خرسندی ندادم و بهتر دانستم که در شهر بمانیم و ادارهها را نبسته تا توانیم پا فشاریم.
آقاها که به ناصری رفته بودند پس از چند روزی با پول و تفنگ و فشنگ و دستورها که از خزعل و ثقةالملک گرفته بودند بازگشتند. این آقاها داستان درازی داشتهاند که در تاریخ خوزستان نوشتهام. پیش از درآمدن انگلیسیان بخوزستان شهر شوشتر در دست آنان میبوده. شهری بآن کوچکی و ویرانی هجده کوی میدارد که در هر کویی آقایی فرمان میرانده و تفنگچیان و پیرامونیان نگه میداشته و دیوانخانه میداشته و بارها کوی با کوی بجنگ برخاسته خونها میریختهاند. انگلیسها یکی دو تن از ایشان را بدار زده و یکی را به هندوستان فرستاده تا توانسته بودند آنان را از میان بردارند. روزهایی که من رفتم هر یک از ایشان بگوشهای خزیده و یا بکاری برخاسته بود. ولی این هنگام دوباره بمیان افتادند. همانکه از ناصری بازگشتند هر یکی در کوی خود دستگاه درچیدند و تفنگچیها آراستند و دیوانخانهها را باز کردند.
بدینسان نیروی ادارهها بیکبار از میان رفت و ایمنی برای ما نماند. هر روزی بیم میرفت که بریزند و ادارهها را تاراج کنند و بما آسیب رسانند. شنیدنی آن بود که هنگام بازگشت اینان ثقةالملک برایشان گفتار رانده و از من نام برده گفته بود : «شما بروید ، من هم خواهم آمد و میدانم با آن رئیس عدلیه چه خواهم کرد».
عدلیه باز میبود و ما هم میرفتیم. ولی کاری نمیبود و بیکار نشسته بازمیگشتیم.
رئیس شهربانی گاهی شب بخانهی من آمدی و دانستههای خود را آگهی دادی. یک شبی گفت : «من چیزی اندیشیدهام». گفتم : «چه اندیشهای؟». گفت : «ما هم برویم به ناصری با شیخخزعل و دیگران باشیم». گفتم : «فردا پاسخ دولت را چه خواهیم داد؟!. آنگاه ما که با خزعل تاکنون دشمنی نمودهایم مگر ما را خواهد پذیرفت؟!». گفت : «پاسخ دولت را که میشود داد. به خزعل هم میگوییم خوابی دیدیم که حق بسوی شماست ، آمدیم بشما پیوندیم». من نکوهش بسیار کردم. گفتم : اگر در فشار هستی برو به دز و با سپاهیان میباش. چنین وانمود که سخن مرا پذیرفته ولی فردا شنیدم که شبانه آهنگ ناصری کرده است. شب دیگر اوباش با خود پاسبانها ریختند و ادارهی شهربانی را تاراج کردند.
🔸 25ـ نافرمانی خزعل و سختی کار ما (تکهی دو از سه)
دو سه بار هم من به دز رفته با آنان گفتگو کردم و از رفتارشان خشنودی نمودم.
چون میبایست پول برای عدلیه و ادارهی قشونی از ناصری فرستاده شود و این هنگام نمیفرستادند ، چه ما و چه سپاهیان و چه دیگر ادارهها به تنگدستی افتادیم و چون رضاقلیخان هنوز با ما رشته را نبریده پیامهایی میفرستاد ، من تلگراف دربارهی پول باو کردم. پاسخ داد که فرستاده خواهد شد و سپس سلطانحسینآقا را به ناصری خواست. ما از رفتن او بزیانی گمان نبردیم. ولی چون رفت در ناصری دستگیرش گردانیده بزندان فیلیه فرستادند.
از این پیشامد ما نیز رشته را بریدیم. یک روز عصر به دز رفتم و با سپاهیان گفتگو کرده سیداحمدخان نامی را که دکتر قشون میبود بفرماندهی برگزیدند. چون خزعل آقایان شوشتر را به ناصری خواسته و پیدا میبود که چون بازگردند شهر را خواهند شورانید ، چنین نهادیم که هرچه غله و خواربار توانیم به دز کشانیم. رئیس دارایی و دیگر سران ادارهها را بآنجا خواسته چنین نهادیم که هرچه غله در انبار مالیه است به دز کشند.
دارایی از ترس بازخواست میلسپو خرسندی نمیداد. من نوشتهای دادم و پاسخدهی[=مسئولیت] را بگردن خود گرفتم. خود من و دیگر کارمندان عدلیه سخت بیپول میبودیم ، با اینحال کار سپاهیان را جلوتر دانسته هرچه پول در صندوق دارایی میبود گرفته بآنان دادیم. بدینسان کار آنان را استوار گردانیده خود بشهر بازگشتیم.
بهتر میبود که من و دیگر کارمندان دولتی نیز به دز رفته در آنجا در ایمنی باشیم. ولی بودن خانوادهها جلو را گرفت. به هر حال من بآن خرسندی ندادم و بهتر دانستم که در شهر بمانیم و ادارهها را نبسته تا توانیم پا فشاریم.
آقاها که به ناصری رفته بودند پس از چند روزی با پول و تفنگ و فشنگ و دستورها که از خزعل و ثقةالملک گرفته بودند بازگشتند. این آقاها داستان درازی داشتهاند که در تاریخ خوزستان نوشتهام. پیش از درآمدن انگلیسیان بخوزستان شهر شوشتر در دست آنان میبوده. شهری بآن کوچکی و ویرانی هجده کوی میدارد که در هر کویی آقایی فرمان میرانده و تفنگچیان و پیرامونیان نگه میداشته و دیوانخانه میداشته و بارها کوی با کوی بجنگ برخاسته خونها میریختهاند. انگلیسها یکی دو تن از ایشان را بدار زده و یکی را به هندوستان فرستاده تا توانسته بودند آنان را از میان بردارند. روزهایی که من رفتم هر یک از ایشان بگوشهای خزیده و یا بکاری برخاسته بود. ولی این هنگام دوباره بمیان افتادند. همانکه از ناصری بازگشتند هر یکی در کوی خود دستگاه درچیدند و تفنگچیها آراستند و دیوانخانهها را باز کردند.
بدینسان نیروی ادارهها بیکبار از میان رفت و ایمنی برای ما نماند. هر روزی بیم میرفت که بریزند و ادارهها را تاراج کنند و بما آسیب رسانند. شنیدنی آن بود که هنگام بازگشت اینان ثقةالملک برایشان گفتار رانده و از من نام برده گفته بود : «شما بروید ، من هم خواهم آمد و میدانم با آن رئیس عدلیه چه خواهم کرد».
عدلیه باز میبود و ما هم میرفتیم. ولی کاری نمیبود و بیکار نشسته بازمیگشتیم.
رئیس شهربانی گاهی شب بخانهی من آمدی و دانستههای خود را آگهی دادی. یک شبی گفت : «من چیزی اندیشیدهام». گفتم : «چه اندیشهای؟». گفت : «ما هم برویم به ناصری با شیخخزعل و دیگران باشیم». گفتم : «فردا پاسخ دولت را چه خواهیم داد؟!. آنگاه ما که با خزعل تاکنون دشمنی نمودهایم مگر ما را خواهد پذیرفت؟!». گفت : «پاسخ دولت را که میشود داد. به خزعل هم میگوییم خوابی دیدیم که حق بسوی شماست ، آمدیم بشما پیوندیم». من نکوهش بسیار کردم. گفتم : اگر در فشار هستی برو به دز و با سپاهیان میباش. چنین وانمود که سخن مرا پذیرفته ولی فردا شنیدم که شبانه آهنگ ناصری کرده است. شب دیگر اوباش با خود پاسبانها ریختند و ادارهی شهربانی را تاراج کردند.
🔶 زبان ایرانی - دفترهای ماهانهی سال 1324 : 269
🔸 در پیرامون زبان
1ـ دوغلو ، همزاد
دو بچه که باهم زاییده شدهاند بآنها میگویند : «دوغلو». کسانی پنداشتهاند که این واژه پارسی است ، از اینرو اگر سه بچه باهم باشند میگویند : «سه غلو». در این حال باید پرسید : «غلو» به چه معنیست؟..
ولی راستش آنست که «دوغلو» واژهی ترکیست و از ریشهی «دوغماق» (زاییدن) میآید و ما اگر بخواهیم بآن معنی واژهی فارسی داریم باید بگوییم : «همزاد» ، دو همزاد ، سه همزاد ، این دو برادر همزادند.
«همزاد» را اکنون در یک معنی افسانهای بکار میبرند. هر کسی از جنها همزادی دارد که در پی آزار اوست. ولی این معنی باید فراموش شود و واژه در معنی راست خود بکار رود.
واژهی «توأم» که در کتابها بسیار بکار میرود بهمین معنیست ولی آن واژه عربیست.
2ـ وارد (گل سرخ)
واژهی «وَرد» بمعنی گل سرخ که در عربی بکار میرود فارسی است. واژه در نخست «وارت» یا «وارد» میبوده. اینست در ارمنی و گرجی که آنها نیز از فارسی گرفتهاند «وارت» میگویند.
این واژه را باید در معنی خودش بکار برد و شناخته گردانید. ما بآن نیازمندیم. آنگاه چنانکه در کتاب «خواهران و دختران ما» نیز پیشنهاد شده این از واژههاییست که میتوان بدخترها نام گزاشت.
در فارسی نامهای گلها بسیار کمست و یکی از کارها آنست که به هر گلی نامی پیدا کنیم یا گزاریم وانگاه در نامگزاری بدختران از آنها سود جوییم.
🔸 در پیرامون زبان
1ـ دوغلو ، همزاد
دو بچه که باهم زاییده شدهاند بآنها میگویند : «دوغلو». کسانی پنداشتهاند که این واژه پارسی است ، از اینرو اگر سه بچه باهم باشند میگویند : «سه غلو». در این حال باید پرسید : «غلو» به چه معنیست؟..
ولی راستش آنست که «دوغلو» واژهی ترکیست و از ریشهی «دوغماق» (زاییدن) میآید و ما اگر بخواهیم بآن معنی واژهی فارسی داریم باید بگوییم : «همزاد» ، دو همزاد ، سه همزاد ، این دو برادر همزادند.
«همزاد» را اکنون در یک معنی افسانهای بکار میبرند. هر کسی از جنها همزادی دارد که در پی آزار اوست. ولی این معنی باید فراموش شود و واژه در معنی راست خود بکار رود.
واژهی «توأم» که در کتابها بسیار بکار میرود بهمین معنیست ولی آن واژه عربیست.
2ـ وارد (گل سرخ)
واژهی «وَرد» بمعنی گل سرخ که در عربی بکار میرود فارسی است. واژه در نخست «وارت» یا «وارد» میبوده. اینست در ارمنی و گرجی که آنها نیز از فارسی گرفتهاند «وارت» میگویند.
این واژه را باید در معنی خودش بکار برد و شناخته گردانید. ما بآن نیازمندیم. آنگاه چنانکه در کتاب «خواهران و دختران ما» نیز پیشنهاد شده این از واژههاییست که میتوان بدخترها نام گزاشت.
در فارسی نامهای گلها بسیار کمست و یکی از کارها آنست که به هر گلی نامی پیدا کنیم یا گزاریم وانگاه در نامگزاری بدختران از آنها سود جوییم.
🔶 15ـ پاکخویی تکهی 7 از 21
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
مردی را میشناسم از شمار پیشوایانست. روزی با من میگفت : شاگردانی دارم ، هرچه میخواهم بجایی برسند نمیرسند. از بهرشان قرآن میخوانم ، از حدیث میگویم ، از حکمت افلاطون میآورم ، از عرفان گفتگو میکنم ، مثنوی میخوانم ، شاهنامه میخوانم ، هرگز اثری ندارد. آنچه میشنوند از اینسو گرفته ، از آنسو فراموش مینمایند. مرا گلهی او شگفت آمد. پاسخی ندادم و پیش خود گفتم : داستان تو داستان آن مادر نادانیست که هر خوردنی میدید ، از خشک و تر ، و ترش و شیرین ، و گرم و سرد ، به بچهی خود میخورانید و امید داشت فربه خواهد بود و چون میدید روزبروز لاغرتر میشود نکوهش نموده میگفت : ای پسر ، من اینهمه بتو میخورانم ، چرا چاق نمیشوی؟!.. چرا روزبروز لاغرتر میگردی؟! دیگر نمیدانست لاغری او از همان خوراکهاست.
دیگری را میشناسم میگفت : انجمنی داریم ، در آن دستهای را پندآموزی میکنم ولی میبینم من هرچه را میگویم ، ایشان از پیش میدانند و من درماندهام که چرا آنها را بکار نمیبندند؟! چرا اینهمه سست و بیکارهاند؟!
با این نیز خاموشی نمودم و پیش خود افسوسها خوردم. اینان خودشان آلودهاند ، دیگران را نیز آلوده میخواهند و از نادانی میپندارند فَرْهیختارند (مرّبی).
این خود گواهی بزرگیست که اینان میپندارند راه فرهیختن (1) ، سخن آموختن است و این گمراهی پرزیانتر میگردد هنگامی که سخنان پراکنده و آخشیج هم میآموزند.
روزی بچهی پانزدهسالهای را دیدم ، چشمها فرورفته و رنگ زرد شده ، تو گویی از بیماری برخاسته. از برادر بزرگش پرسیدم ، گفت : اندکی بیمار است. سپس این را عنوان گرفته ، از او ستایشها سرود. از چیزهایی که گفت یکی هم این بود : این برادرم را ، پدرم خودش بزرگ نموده. با این کمسالی صدها جمله از شعر و نثر و از عربی و فارسی در سینه دارد و هر گفتگویی که بشود ، از بهر آن گواهی میآورد. اگر وارونهاش گفتگو شد ، در آنجا نیز گواهی دیگری میآورد.
من ندانستم بر بدبختی آن پسر افسوس خورم یا بر نادانی پدر. هزاران کسان این را بزرگترین هنر میشمارند که جملههایی را یاد گیرند و در اینجا و آنجا بخوانند و هر پیشامدی کرد ، برای آن جملهای از شعر یا نثر یاد کنند. بر فرزندان خود نیز این هنر را یاد میدهند. اینان نیکی را تنها دانستن و گفتن میشناسند و دربندِ کار نیستند. این خود یکی از نتیجههای پراکندهگوییهای پیشینیانست. زیرا در سایهی آن پراکندهگوییها دلها را کشته و خردها را سست نمودهاند. سخنانی که آخشیج یکدیگر باشد و شنونده نتواند آنها را بکار بندد ، ناگزیر این نتیجه را میدهد که مردم سخن را تنها برای گفتن خواهند.
اینهمه گفتههای گوناگون دربارهی ناچاری و چارهداری (جبر و اختیار) ، مردم کدام یکی را پذیرند؟! (2) آن دستورهای دینی دربارهی کار و پیشه و این راهنماییهای صوفیان در زمینهی گوشهگیری و بیکاری چگونه باهم میسازد؟!.. آنهمه ستایش از بادهخواری و ریشخند از خرد و اندیشه و مردانگی که خراباتیان کردهاند ، دیگر چه جایی برای پندآموزی میماند؟!..
کسی اگر چهار روز در پای هنگامهی درویش بایستد ، گفتههای او را در این اثر خواهد بود. پس چگونه آن گفتهها را اثری در مردم نباشد؟! چیزی که هست اینها چون وارونهگوییست ، یکدیگر را سست و دلها را از کار میاندازد.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ فرهیختن = تربیت کردن ، فرهیخت = تربیت ، فرهیختار = مربی.
2ـ من خود دبیر ادبیات سال آخر دبیرستانم را همیشه بیاد دارم که چندین بار در معنی کردن تکههایی از کتاب (شعر و نثر) و همچنین درمیان شعر و ضربالمثل و مثالهایی که میآورد جبر در زندگی را نتیجه میگرفت و چون پارهای نیز بضد اینها بود آنجا هم معنی «اختیاردار بودن» آدمی را از نوشتهها بازمینمود!.. آرزو بدلم ماند که یک بار یک دسته از آن سخنان را راست دانسته و ضد آنها را ناراست و یاوه بنامد. هم آن را با آب و تاب میگفت و هم این را.
باشد که خود بآن وارونهگوییها پی برده بود ولی زیانکاری آن کتاب و پیشهاش را درنمییافت.
🔸 (گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
مردی را میشناسم از شمار پیشوایانست. روزی با من میگفت : شاگردانی دارم ، هرچه میخواهم بجایی برسند نمیرسند. از بهرشان قرآن میخوانم ، از حدیث میگویم ، از حکمت افلاطون میآورم ، از عرفان گفتگو میکنم ، مثنوی میخوانم ، شاهنامه میخوانم ، هرگز اثری ندارد. آنچه میشنوند از اینسو گرفته ، از آنسو فراموش مینمایند. مرا گلهی او شگفت آمد. پاسخی ندادم و پیش خود گفتم : داستان تو داستان آن مادر نادانیست که هر خوردنی میدید ، از خشک و تر ، و ترش و شیرین ، و گرم و سرد ، به بچهی خود میخورانید و امید داشت فربه خواهد بود و چون میدید روزبروز لاغرتر میشود نکوهش نموده میگفت : ای پسر ، من اینهمه بتو میخورانم ، چرا چاق نمیشوی؟!.. چرا روزبروز لاغرتر میگردی؟! دیگر نمیدانست لاغری او از همان خوراکهاست.
دیگری را میشناسم میگفت : انجمنی داریم ، در آن دستهای را پندآموزی میکنم ولی میبینم من هرچه را میگویم ، ایشان از پیش میدانند و من درماندهام که چرا آنها را بکار نمیبندند؟! چرا اینهمه سست و بیکارهاند؟!
با این نیز خاموشی نمودم و پیش خود افسوسها خوردم. اینان خودشان آلودهاند ، دیگران را نیز آلوده میخواهند و از نادانی میپندارند فَرْهیختارند (مرّبی).
این خود گواهی بزرگیست که اینان میپندارند راه فرهیختن (1) ، سخن آموختن است و این گمراهی پرزیانتر میگردد هنگامی که سخنان پراکنده و آخشیج هم میآموزند.
روزی بچهی پانزدهسالهای را دیدم ، چشمها فرورفته و رنگ زرد شده ، تو گویی از بیماری برخاسته. از برادر بزرگش پرسیدم ، گفت : اندکی بیمار است. سپس این را عنوان گرفته ، از او ستایشها سرود. از چیزهایی که گفت یکی هم این بود : این برادرم را ، پدرم خودش بزرگ نموده. با این کمسالی صدها جمله از شعر و نثر و از عربی و فارسی در سینه دارد و هر گفتگویی که بشود ، از بهر آن گواهی میآورد. اگر وارونهاش گفتگو شد ، در آنجا نیز گواهی دیگری میآورد.
من ندانستم بر بدبختی آن پسر افسوس خورم یا بر نادانی پدر. هزاران کسان این را بزرگترین هنر میشمارند که جملههایی را یاد گیرند و در اینجا و آنجا بخوانند و هر پیشامدی کرد ، برای آن جملهای از شعر یا نثر یاد کنند. بر فرزندان خود نیز این هنر را یاد میدهند. اینان نیکی را تنها دانستن و گفتن میشناسند و دربندِ کار نیستند. این خود یکی از نتیجههای پراکندهگوییهای پیشینیانست. زیرا در سایهی آن پراکندهگوییها دلها را کشته و خردها را سست نمودهاند. سخنانی که آخشیج یکدیگر باشد و شنونده نتواند آنها را بکار بندد ، ناگزیر این نتیجه را میدهد که مردم سخن را تنها برای گفتن خواهند.
اینهمه گفتههای گوناگون دربارهی ناچاری و چارهداری (جبر و اختیار) ، مردم کدام یکی را پذیرند؟! (2) آن دستورهای دینی دربارهی کار و پیشه و این راهنماییهای صوفیان در زمینهی گوشهگیری و بیکاری چگونه باهم میسازد؟!.. آنهمه ستایش از بادهخواری و ریشخند از خرد و اندیشه و مردانگی که خراباتیان کردهاند ، دیگر چه جایی برای پندآموزی میماند؟!..
کسی اگر چهار روز در پای هنگامهی درویش بایستد ، گفتههای او را در این اثر خواهد بود. پس چگونه آن گفتهها را اثری در مردم نباشد؟! چیزی که هست اینها چون وارونهگوییست ، یکدیگر را سست و دلها را از کار میاندازد.
پابرگیها از ویراینده :
1ـ فرهیختن = تربیت کردن ، فرهیخت = تربیت ، فرهیختار = مربی.
2ـ من خود دبیر ادبیات سال آخر دبیرستانم را همیشه بیاد دارم که چندین بار در معنی کردن تکههایی از کتاب (شعر و نثر) و همچنین درمیان شعر و ضربالمثل و مثالهایی که میآورد جبر در زندگی را نتیجه میگرفت و چون پارهای نیز بضد اینها بود آنجا هم معنی «اختیاردار بودن» آدمی را از نوشتهها بازمینمود!.. آرزو بدلم ماند که یک بار یک دسته از آن سخنان را راست دانسته و ضد آنها را ناراست و یاوه بنامد. هم آن را با آب و تاب میگفت و هم این را.
باشد که خود بآن وارونهگوییها پی برده بود ولی زیانکاری آن کتاب و پیشهاش را درنمییافت.