🔶 دردها و درمانها ـ بخش 6 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 خودسری تکهی 1
... در اینجا برای آنکه گفتههامان در دلها جایگیرتر گردد برخی از آن بیماریها را که یکسره از پریشانی کار دین پدید آمده و نتیجهی آلودگی کیشهاست یاد مینماییم و برای آنکه زمینه نیک روشن باشد بسخنانی در پیشرو آن میپردازیم ، و این جُستاریست از تاریخ سی سال ایران و از کارگر افتادن آن در اندیشهها و باورهای ایرانیان و خود چیزهاییست که ما امروز میدانیم و میتوانیم نوشت. ولی در آینده کسانی این را نخواهند دانست و در داوریای که در تاریخ خواهند کرد باین نگارش ما نیاز خواهند داشت :
جنبش مشروطه در ایران از بزرگترین پیشامدهای تاریخی این کشور میباشد ، و این جنبش باآنکه ناانجام ماند نتیجههای بسیاری را از بد و نیک ـ بیرون داد و در حال کنونی ایران بیش از همه چیز ، آن جنبش کارگر است. پیش از مشروطه انبوه مردم ایران دیندار میبودند و در اندیشه و در همه چیز پیروی از کیش خود مینمودندی و کمتر کسی خودسرانه میزیستی. آری در آنزمان نیز ـ همچون اکنون ـ بیش از ده کیش جداگانه در این کشور رواج میداشت و مردم بیش از ده بخش میبودند و دشمنی درمیانه بیش از اکنون میبود. هرچه هست در آن هنگام پراکندگی باندازهی امروز نمیبود و باری پیروان یک کیش ، اندیشه و باور یکی میداشتند و باهم یکدل و یکزبان میبودند.
لیکن چون جنبش مشروطه پیش آمد و تکانی در اندیشهها پیدا شد و مردم معنی پیشرفت یک کشور و راه آن را دانسته و کیشها را جلوگیر آن شناختند ، و از آنسوی دانشهای سودمند اروپا ، با بدآموزیهای زهرآلود آن ، هر دو باهم ، رو به ایران آوردند ، و اینها هر یکی از راه دیگری با دین دشمنی مینمودند ـ بدینسان که دانشها با پندارهای بیهودهی کیشها نمیساخت ، و بدآموزیها بنیاد دین را برمیانداخت و هر یکی بنوبت خود مایهی دلسردی مردم از دین میگردید ، نیز چون جنبش مشروطه با تکان غیرت ایرانیگری توأم میبود و این خواه و ناخواه داستانهای آغاز اسلام و خونریزیهای عرب و عجم را بیادها میآورد و ناگزیر مایهی رنجیدگی مردم از اسلام و کیشهایی که از آن جدا گردیده میشد. پس از همهی اینها چون اروپاییگری رواج یافت و مردم چشم به اروپا دوخته چنان دانستند که برای پیشرفت باید گام بگام پی اروپاییان را گیرند و نیک و بد و سود و زیان همه چیز آنان را فراگیرند و قانونهای اروپا را یکایک در شرق روان گردانند ـ این کجراهی که خود آسیب بزرگی بود (1) بر خواری دین افزود.
از این پیشامدها نتیجه آن بدست آمد که انبوه مردم در شهرها و میان درسخواندگان از دین سخت رمیدند و آن را مایهی پس ماندن کشور شماردند. بویژه پس از آنکه یک دسته از ملایان در تهران و دیگر جاها بدشمنی مشروطه برخاستند ، و چیزهای بسیار بیهوده و بیارجی را از دین شمرده و بدستاویز آنها با جنبش مشروطه که آزادی و وارستگی کشور را دربر میداشت نبرد کردند و آن بدکاریها را از خود نشان دادند که از یکسو آن بدکاریها بر خواری دین در پیش مردم افزود و از یکسو دشمنیای که درمیانه پدید آمد زبان مردم را ببدگویی از دین بازگردانید. بویژه پس از خونهایی که درمیانه ریخته گردید ، و بویژه پس از ننگینکاریهایی که ملایان و دیگر هواداران دین پس از چیرگی روس نمودند و چنان دشمن بیزینهاری را پشتیبان خود گرفته و بنام نگهداری دین با کنَندهی بنیاد کشور سازش و دوستی نمودند و دعا و ستایش آشکار دریغ نگفتند. در سالهای هفتم و هشتم مشروطه دشمنی مردم با دین باندازهای بود که بسیاری چون میخواستند نام و آوازهای پیدا کنند در یک روزنامهای بدگویی زشتی از دین مینمودند و هنوز هستند آن کسانی که از این راه بنام گردیدهاند و توانگر شدهاند. (2)
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ کتاب ارجمند «قانون دادگری» خوانده شود.
2ـ این راست است که رضاشاه بملایان سخت گرفت و میدان نداد بلکه بال و پرشان نیز چید ولی از این سخنان چنین پیداست که ده سال یا بیشتر ، پیش از برآمدن رضاشاه ، دین در نزد مردم بس خوار شده بوده و اینکه کسانی روگردانی مردم از دین را از زمان او میشمارند از راستی بدور است.
🔸 خودسری تکهی 1
... در اینجا برای آنکه گفتههامان در دلها جایگیرتر گردد برخی از آن بیماریها را که یکسره از پریشانی کار دین پدید آمده و نتیجهی آلودگی کیشهاست یاد مینماییم و برای آنکه زمینه نیک روشن باشد بسخنانی در پیشرو آن میپردازیم ، و این جُستاریست از تاریخ سی سال ایران و از کارگر افتادن آن در اندیشهها و باورهای ایرانیان و خود چیزهاییست که ما امروز میدانیم و میتوانیم نوشت. ولی در آینده کسانی این را نخواهند دانست و در داوریای که در تاریخ خواهند کرد باین نگارش ما نیاز خواهند داشت :
جنبش مشروطه در ایران از بزرگترین پیشامدهای تاریخی این کشور میباشد ، و این جنبش باآنکه ناانجام ماند نتیجههای بسیاری را از بد و نیک ـ بیرون داد و در حال کنونی ایران بیش از همه چیز ، آن جنبش کارگر است. پیش از مشروطه انبوه مردم ایران دیندار میبودند و در اندیشه و در همه چیز پیروی از کیش خود مینمودندی و کمتر کسی خودسرانه میزیستی. آری در آنزمان نیز ـ همچون اکنون ـ بیش از ده کیش جداگانه در این کشور رواج میداشت و مردم بیش از ده بخش میبودند و دشمنی درمیانه بیش از اکنون میبود. هرچه هست در آن هنگام پراکندگی باندازهی امروز نمیبود و باری پیروان یک کیش ، اندیشه و باور یکی میداشتند و باهم یکدل و یکزبان میبودند.
لیکن چون جنبش مشروطه پیش آمد و تکانی در اندیشهها پیدا شد و مردم معنی پیشرفت یک کشور و راه آن را دانسته و کیشها را جلوگیر آن شناختند ، و از آنسوی دانشهای سودمند اروپا ، با بدآموزیهای زهرآلود آن ، هر دو باهم ، رو به ایران آوردند ، و اینها هر یکی از راه دیگری با دین دشمنی مینمودند ـ بدینسان که دانشها با پندارهای بیهودهی کیشها نمیساخت ، و بدآموزیها بنیاد دین را برمیانداخت و هر یکی بنوبت خود مایهی دلسردی مردم از دین میگردید ، نیز چون جنبش مشروطه با تکان غیرت ایرانیگری توأم میبود و این خواه و ناخواه داستانهای آغاز اسلام و خونریزیهای عرب و عجم را بیادها میآورد و ناگزیر مایهی رنجیدگی مردم از اسلام و کیشهایی که از آن جدا گردیده میشد. پس از همهی اینها چون اروپاییگری رواج یافت و مردم چشم به اروپا دوخته چنان دانستند که برای پیشرفت باید گام بگام پی اروپاییان را گیرند و نیک و بد و سود و زیان همه چیز آنان را فراگیرند و قانونهای اروپا را یکایک در شرق روان گردانند ـ این کجراهی که خود آسیب بزرگی بود (1) بر خواری دین افزود.
از این پیشامدها نتیجه آن بدست آمد که انبوه مردم در شهرها و میان درسخواندگان از دین سخت رمیدند و آن را مایهی پس ماندن کشور شماردند. بویژه پس از آنکه یک دسته از ملایان در تهران و دیگر جاها بدشمنی مشروطه برخاستند ، و چیزهای بسیار بیهوده و بیارجی را از دین شمرده و بدستاویز آنها با جنبش مشروطه که آزادی و وارستگی کشور را دربر میداشت نبرد کردند و آن بدکاریها را از خود نشان دادند که از یکسو آن بدکاریها بر خواری دین در پیش مردم افزود و از یکسو دشمنیای که درمیانه پدید آمد زبان مردم را ببدگویی از دین بازگردانید. بویژه پس از خونهایی که درمیانه ریخته گردید ، و بویژه پس از ننگینکاریهایی که ملایان و دیگر هواداران دین پس از چیرگی روس نمودند و چنان دشمن بیزینهاری را پشتیبان خود گرفته و بنام نگهداری دین با کنَندهی بنیاد کشور سازش و دوستی نمودند و دعا و ستایش آشکار دریغ نگفتند. در سالهای هفتم و هشتم مشروطه دشمنی مردم با دین باندازهای بود که بسیاری چون میخواستند نام و آوازهای پیدا کنند در یک روزنامهای بدگویی زشتی از دین مینمودند و هنوز هستند آن کسانی که از این راه بنام گردیدهاند و توانگر شدهاند. (2)
پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ کتاب ارجمند «قانون دادگری» خوانده شود.
2ـ این راست است که رضاشاه بملایان سخت گرفت و میدان نداد بلکه بال و پرشان نیز چید ولی از این سخنان چنین پیداست که ده سال یا بیشتر ، پیش از برآمدن رضاشاه ، دین در نزد مردم بس خوار شده بوده و اینکه کسانی روگردانی مردم از دین را از زمان او میشمارند از راستی بدور است.
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 4
آنچه از این سه حکایت برمیآید (دو از دو)
تا اینجا در زمان صدرالدین انجام گرفته. پس از آن دانسته نیست در چه زمانی و از چه راهی شناخته شده که اینها «موسوی»اند و نامهای پدران شیخ تا موسیالکاظم یکایک دانسته گردیده ، و بدینسان نهال سیادت درخت برومندی شده و کمکم کار تناوری و ریشهدوانی آن بجایی رسیده که بگفتهی اسکندربیک و میرابوالفتح «جمهور علمای انساب» دربارهاش یکسخن گردیدهاند و این تبار «در کتب معتبرهی انساب سمت تحریر و تقریر» یافته است.
آنچه ما گمان میبریم در زمینه رسانیدن تبار به موسیالکاظم ، نام شیخصدرالدین که موسا میبوده ، گرهگشایی کرده. چگونگی آنکه شیخصدرالدین را در نوشتهها «صدرالدین الصفوی» مینوشتهاند و سپس که او مرده و پسرش خواجهعلی جانشین گردیده ، این را «علیالموسوی الصفوی» نوشتهاند. (1) پیداست که خواستشان از «موسا» فرزندی موسای صدرالدین میبوده. (چنانکه خواستشان از «صفوی» فرزندی شیخصفی میبوده). لیکن برخی از پیروان ، دانسته یا نادانسته ، از آن فرزندی موسیالکاظم را خواستهاند ، و کمکم این را درمیان مردم پراکنده و در دلها جای دادهاند. چون در آنزمانها بیشتری از خانوادههای سیدی «شجرهی نسب» یا (تبارنامه) داشتندی ، که پدران خود را تا به یکی از امامان بنام شمردندی ، کسانی از پیروان صفویان نخواستهاند آن خاندان بیتبارنامه باشد و آن «شجرهی نسب» را که در پیش آوردهایم ساخته بکتاب ابنُبَزّاز افزودهاند ، و گویا این در همان زمان خواجهعلی یا در زمان پسرش شیخابراهیم رخ داده است.
شگفتتر اینکه با همهی دستبردهایی که در کتاب ابنُبَزّاز رخ داده ، این سه حکایت در همهی نسخههای کهنی که دیده شده هست. در حالی که این سه حکایت ، چنانکه نوشتیم ساخته بودن تبار سیدی را بآشکار میآورد.
پیداست که اینها را هنگامی ساخته در کتاب جا دادهاند که داستان سیادت تازه آغاز مییافته و با همین حکایتها بوده که بآن پیشرفت دادهاند. ولی پس از آنکه داستان پیش رفته و سیادت خانوادهی صفوی از بیگمانترین چیزها گردیده دیگر نیازی باین حکایتها نمانده بوده ، و بلکه اینزمان زیان از سوی آنها پدید میآمده ، پس میبایسته اینها را از آن کتاب دور گردانند. ولی همانا درنیافتهاند و نفهمیدهاند.
شگفتتر از همه کار میرابوالفتح است. چه او این حکایتها را بازگزارده و تنها کاری که انجام داده ، این بوده که حکایتهای یکم و دوم را بهم درآمیزد و سه تا را دو تا گرداند. باآنکه تا زمان شاهتهماسب داستان سیادت پیش رفته و چندان استوار گردیده بوده ، که چنانکه خواهیم آورد ، دشمنان آن خانواده نیز در این باره سخنی نمییارَستهاند و با اینحال آن حکایتها پاک فزونی میبوده.
پابرگی :
1ـ چنانکه خواهیم دید در تومارها خواجهعلی را «علیالصدری الصفوی» ، پسر او شیخ جعفر را «جعفرالعلوی الصدری الصفوی» نوشتهاند و «موسوی» در آنها دیده نمیشود. ولی این جلوگیر گمان ما نتواند بود و هیچ دوری نمیدارد که گاهی بجای «الصدری» ، «الموسوی» نوشته باشند.
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 4
آنچه از این سه حکایت برمیآید (دو از دو)
تا اینجا در زمان صدرالدین انجام گرفته. پس از آن دانسته نیست در چه زمانی و از چه راهی شناخته شده که اینها «موسوی»اند و نامهای پدران شیخ تا موسیالکاظم یکایک دانسته گردیده ، و بدینسان نهال سیادت درخت برومندی شده و کمکم کار تناوری و ریشهدوانی آن بجایی رسیده که بگفتهی اسکندربیک و میرابوالفتح «جمهور علمای انساب» دربارهاش یکسخن گردیدهاند و این تبار «در کتب معتبرهی انساب سمت تحریر و تقریر» یافته است.
آنچه ما گمان میبریم در زمینه رسانیدن تبار به موسیالکاظم ، نام شیخصدرالدین که موسا میبوده ، گرهگشایی کرده. چگونگی آنکه شیخصدرالدین را در نوشتهها «صدرالدین الصفوی» مینوشتهاند و سپس که او مرده و پسرش خواجهعلی جانشین گردیده ، این را «علیالموسوی الصفوی» نوشتهاند. (1) پیداست که خواستشان از «موسا» فرزندی موسای صدرالدین میبوده. (چنانکه خواستشان از «صفوی» فرزندی شیخصفی میبوده). لیکن برخی از پیروان ، دانسته یا نادانسته ، از آن فرزندی موسیالکاظم را خواستهاند ، و کمکم این را درمیان مردم پراکنده و در دلها جای دادهاند. چون در آنزمانها بیشتری از خانوادههای سیدی «شجرهی نسب» یا (تبارنامه) داشتندی ، که پدران خود را تا به یکی از امامان بنام شمردندی ، کسانی از پیروان صفویان نخواستهاند آن خاندان بیتبارنامه باشد و آن «شجرهی نسب» را که در پیش آوردهایم ساخته بکتاب ابنُبَزّاز افزودهاند ، و گویا این در همان زمان خواجهعلی یا در زمان پسرش شیخابراهیم رخ داده است.
شگفتتر اینکه با همهی دستبردهایی که در کتاب ابنُبَزّاز رخ داده ، این سه حکایت در همهی نسخههای کهنی که دیده شده هست. در حالی که این سه حکایت ، چنانکه نوشتیم ساخته بودن تبار سیدی را بآشکار میآورد.
پیداست که اینها را هنگامی ساخته در کتاب جا دادهاند که داستان سیادت تازه آغاز مییافته و با همین حکایتها بوده که بآن پیشرفت دادهاند. ولی پس از آنکه داستان پیش رفته و سیادت خانوادهی صفوی از بیگمانترین چیزها گردیده دیگر نیازی باین حکایتها نمانده بوده ، و بلکه اینزمان زیان از سوی آنها پدید میآمده ، پس میبایسته اینها را از آن کتاب دور گردانند. ولی همانا درنیافتهاند و نفهمیدهاند.
شگفتتر از همه کار میرابوالفتح است. چه او این حکایتها را بازگزارده و تنها کاری که انجام داده ، این بوده که حکایتهای یکم و دوم را بهم درآمیزد و سه تا را دو تا گرداند. باآنکه تا زمان شاهتهماسب داستان سیادت پیش رفته و چندان استوار گردیده بوده ، که چنانکه خواهیم آورد ، دشمنان آن خانواده نیز در این باره سخنی نمییارَستهاند و با اینحال آن حکایتها پاک فزونی میبوده.
پابرگی :
1ـ چنانکه خواهیم دید در تومارها خواجهعلی را «علیالصدری الصفوی» ، پسر او شیخ جعفر را «جعفرالعلوی الصدری الصفوی» نوشتهاند و «موسوی» در آنها دیده نمیشود. ولی این جلوگیر گمان ما نتواند بود و هیچ دوری نمیدارد که گاهی بجای «الصدری» ، «الموسوی» نوشته باشند.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
مردم یهود.pdf
1.2 MB
🔶 مردم یهود
🖌 احمد کسروی
🔍 سرگذشت کوتاهی از مردمان کهنِ میانرودان ، کوتاهشدهی سرگذشتی که یهودیان از خود گفتهاند.
📊 شمار ساتها : 21
بازپسین پراکنش : آذر ۱۳۹۸
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🖌 احمد کسروی
🔍 سرگذشت کوتاهی از مردمان کهنِ میانرودان ، کوتاهشدهی سرگذشتی که یهودیان از خود گفتهاند.
📊 شمار ساتها : 21
بازپسین پراکنش : آذر ۱۳۹۸
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی دوم)
🔸 تکهی 4
همه میدانند دوازده سال پیش هنگامی که ما بسخن از شعر پرداختیم و ایرادها گرفتیم تو گویی به لانهی زنبور آتش زده بودیم. در تهران و دیگر شهرها هایهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گردید. ولی در سایهی تأثیر حقایق اکنون آن هایهوی خوابیده و انبوهی از کسانی که آن روز ایراد میگرفتند و پرخاش میکردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. میگویند ، مینویسند ، بشعرا خرده میگیرند. این نمونهای از تأثیر حقایقست.
از آنسو همهی مردم پاکدل و بیغرض نیستند. هستند کسان بسیاری که خردهاشان ناتوان و یا در زنجیر اغراض است ، و این کسان حقایق را نمیپذیرند و ناچارند دستهای در برابر دیگران باشند و ایستادگی نمایند. مثلاً همان دکتر وزارت فرهنگ یکی از این کسانست. زیرا آن حقیقت را که شنید باآنکه پاسخی نتوانست داد چون شاعر است و یگانه هنرش شعر گفتن و قافیه بافتن میباشد و بهمین عنوانست که در وزارت فرهنگ جا برای خود باز کرده و ماهانه چند هزار ریال حقوق مفت میبرد ، از اینرو نتوانسته حقیقت را بپذیرد. دیده شد در اینجا و آنجا تکههایی میگوید و مینویسد که بحساب خود میخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و این گفتههایش چندان سست و بیپاست که اگر خودش فهم آزاد داشت خندهاش میگرفت. (1)
مثلاً بنام ایراد بگفتههای من در یک جا چنین گفته : او هنوز نمیداند اندیشههای فلسفی و دینی جز اندیشههای شاعرانه است.
ببینید این سخن تا چه اندازه سست و بیپاست. مگر در جهان حقایق چند رشته است؟!. مگر نیک و بد و راست و دروغ از نظر هر کسی جداست؟!..
در آن صورت ما باید بهیچ گروهی در برابر کارهای بدشان ایراد نگیریم. مثلاً سیاستمداران اروپا که در نتیجهی هوسبازیهای خود جهان را بخاک و خون میکشند و ملیونها جوانان را بکشتن میدهند ما نباید ایراد گیریم و یا کارشان را بد شماریم. زیرا اگر ایراد گیریم آنها نیز توانند گفت : اندیشههای فلسفی و اجتماعی جز اندیشههای سیاسیست.
یا خیر ، این ایلهای راهزن کرد و شاهسون که در ایران هستند ما نباید بآنها نکوهش کنیم و کارشان را بد شماریم. زیرا آنان نیز خواهند توانست همچون آقای دکتر وزارت فرهنگ استدلال کرده بگویند : این چیزها که شما میگویید اندیشههای دینی یا اجتماعی است. اندیشههای شاهسونانه یا کردانه جز آنهاست.
ببینید جوانی که باروپا رفته و درس خوانده و لقب دکتری گرفته ، چون نمیتواند جلو هوس پست قافیهبافی را بگیرد ، نمیتواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدینسان فهم و خرد را در زیر پا میگزارد و بچنین سخن بیپایی میپردازد.
ولی آیا اینها حقایق را از میان میبرد؟.. آیا اینها اثری تواند داشت؟.. بیگمان اینها حقایق را از میان نمیبرد. بیگمان اثری نتواند داشت. در این مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همهی نیروی خود بهواداری از شعر (بآن معنی ناستوده که در ایران رواج داشته) کوشیده است و فروغیها و قزوینیها و دکتر غنیها و دیگران نیروهای خود را در آن راه بکار بردهاند و با همهی اینها نتوانستهاند جلو تأثیر حقایق را بگیرند.
آن روزی که ما بگفتگو از شعر پرداختیم علاقهمندی بشعر و شاعران در ایران صورت یک هایهو بخود گرفته بود. هفتاد درصد شاگردان دبیرستانها و دانشکدهها شاعری میکردند ، روزنامهها و مجلههای ویژهی شعر انتشار مییافت ، در هر شهری انجمنهای باشکوه و آوازه برپا شده بود ـ با یک رشته گفتارهایی که نوشته شد همهی آنها از میان رفت.
امروز صدها کسانی هستند که شاعر بودهاند و پس از شنیدن حقایق نه تنها از آن بازگشتهاند شعرهای بیهوده را که گفته و دیوان پدید آورده بودند از میان بردهاند.
در همین جمعیت ما کسانی هستند که در شعرسرایی ورزیده بودهاند و شعرهای ستوده میسرودهاند. سپس که به بیهوده بودن آن شعرها پی بردهاند همه را بآتش کشیدهاند.
سالانه در نشستهای کتابسوزانی ما یک رشته از چیزهایی که سوزانیده شده شعرهایی بوده که خود شاعران آورده و پاکدلانه سوزانیدهاند.
پابرگی :
1- دربارهی این شاعر دکتر نک. «در پیرامون ادبیّات» ، نشر اینترنتی ، ص 133 از 156 ـ ویراینده
🔸 تکهی 4
همه میدانند دوازده سال پیش هنگامی که ما بسخن از شعر پرداختیم و ایرادها گرفتیم تو گویی به لانهی زنبور آتش زده بودیم. در تهران و دیگر شهرها هایهو برخاست و از هر سو آوازها بگله و پرخاش بلند گردید. ولی در سایهی تأثیر حقایق اکنون آن هایهوی خوابیده و انبوهی از کسانی که آن روز ایراد میگرفتند و پرخاش میکردند امروز خودشان سخنان ما را بر زبان دارند. میگویند ، مینویسند ، بشعرا خرده میگیرند. این نمونهای از تأثیر حقایقست.
از آنسو همهی مردم پاکدل و بیغرض نیستند. هستند کسان بسیاری که خردهاشان ناتوان و یا در زنجیر اغراض است ، و این کسان حقایق را نمیپذیرند و ناچارند دستهای در برابر دیگران باشند و ایستادگی نمایند. مثلاً همان دکتر وزارت فرهنگ یکی از این کسانست. زیرا آن حقیقت را که شنید باآنکه پاسخی نتوانست داد چون شاعر است و یگانه هنرش شعر گفتن و قافیه بافتن میباشد و بهمین عنوانست که در وزارت فرهنگ جا برای خود باز کرده و ماهانه چند هزار ریال حقوق مفت میبرد ، از اینرو نتوانسته حقیقت را بپذیرد. دیده شد در اینجا و آنجا تکههایی میگوید و مینویسد که بحساب خود میخواهد بسخنان ما پاسخ دهد ، و این گفتههایش چندان سست و بیپاست که اگر خودش فهم آزاد داشت خندهاش میگرفت. (1)
مثلاً بنام ایراد بگفتههای من در یک جا چنین گفته : او هنوز نمیداند اندیشههای فلسفی و دینی جز اندیشههای شاعرانه است.
ببینید این سخن تا چه اندازه سست و بیپاست. مگر در جهان حقایق چند رشته است؟!. مگر نیک و بد و راست و دروغ از نظر هر کسی جداست؟!..
در آن صورت ما باید بهیچ گروهی در برابر کارهای بدشان ایراد نگیریم. مثلاً سیاستمداران اروپا که در نتیجهی هوسبازیهای خود جهان را بخاک و خون میکشند و ملیونها جوانان را بکشتن میدهند ما نباید ایراد گیریم و یا کارشان را بد شماریم. زیرا اگر ایراد گیریم آنها نیز توانند گفت : اندیشههای فلسفی و اجتماعی جز اندیشههای سیاسیست.
یا خیر ، این ایلهای راهزن کرد و شاهسون که در ایران هستند ما نباید بآنها نکوهش کنیم و کارشان را بد شماریم. زیرا آنان نیز خواهند توانست همچون آقای دکتر وزارت فرهنگ استدلال کرده بگویند : این چیزها که شما میگویید اندیشههای دینی یا اجتماعی است. اندیشههای شاهسونانه یا کردانه جز آنهاست.
ببینید جوانی که باروپا رفته و درس خوانده و لقب دکتری گرفته ، چون نمیتواند جلو هوس پست قافیهبافی را بگیرد ، نمیتواند از چند صد تومان حقوق مفت ماهانه چشم پوشد ، بدینسان فهم و خرد را در زیر پا میگزارد و بچنین سخن بیپایی میپردازد.
ولی آیا اینها حقایق را از میان میبرد؟.. آیا اینها اثری تواند داشت؟.. بیگمان اینها حقایق را از میان نمیبرد. بیگمان اثری نتواند داشت. در این مدت ده دوازده سال وزارت فرهنگ با همهی نیروی خود بهواداری از شعر (بآن معنی ناستوده که در ایران رواج داشته) کوشیده است و فروغیها و قزوینیها و دکتر غنیها و دیگران نیروهای خود را در آن راه بکار بردهاند و با همهی اینها نتوانستهاند جلو تأثیر حقایق را بگیرند.
آن روزی که ما بگفتگو از شعر پرداختیم علاقهمندی بشعر و شاعران در ایران صورت یک هایهو بخود گرفته بود. هفتاد درصد شاگردان دبیرستانها و دانشکدهها شاعری میکردند ، روزنامهها و مجلههای ویژهی شعر انتشار مییافت ، در هر شهری انجمنهای باشکوه و آوازه برپا شده بود ـ با یک رشته گفتارهایی که نوشته شد همهی آنها از میان رفت.
امروز صدها کسانی هستند که شاعر بودهاند و پس از شنیدن حقایق نه تنها از آن بازگشتهاند شعرهای بیهوده را که گفته و دیوان پدید آورده بودند از میان بردهاند.
در همین جمعیت ما کسانی هستند که در شعرسرایی ورزیده بودهاند و شعرهای ستوده میسرودهاند. سپس که به بیهوده بودن آن شعرها پی بردهاند همه را بآتش کشیدهاند.
سالانه در نشستهای کتابسوزانی ما یک رشته از چیزهایی که سوزانیده شده شعرهایی بوده که خود شاعران آورده و پاکدلانه سوزانیدهاند.
پابرگی :
1- دربارهی این شاعر دکتر نک. «در پیرامون ادبیّات» ، نشر اینترنتی ، ص 133 از 156 ـ ویراینده
دردها_و_درمانها_چهار_پایهی_نیک_و_بد.pdf
432 KB
🔶 دردها و درمانها ـ بخش ۵
(یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چهار پایهی نیک و بد
🖌 احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۱۵
(یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 چهار پایهی نیک و بد
🖌 احمد کسروی
📊 شمار ساتها : ۱۵
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 6 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 خودسری تکهی 2
بدینسان در اندکزمانی انبوه آزادیخواهان دین را رها کردند. ولی چون بسیاری از آنان مردان نیکنهادی میبودند و با همهی رمیدگی از دین ، رفتار و کردارشان دیندارانه میبود و رشتهی درستکاری و نیکوکرداری را از دست نمیهِشتند ، و از اینسوی آزادیخواهی و مشروطهطلبی برای آنان راهی میبود و از پراکندگیشان بازمیداشت ، اینبود در آغاز کار زیان بسیاری نمودار نشد و کسی پی بچگونگی نبرد. لیکن چون در سال 1290 خورشیدی داستان التماتوم روس پیش آمد و بدانسان که در تاریخ نوشتهایم دست و بال آزادیخواهان شکسته گردید و راه کوشش و امید بروی آنان بسته شد ، و سپس نیز باآنکه جنگ جهانگیر 1914 پیش آمده از چیرگی روسیان در ایران کاست بااینهمه چون رشته گسیخته گردیده و در سایهی نیرنگهایی که بیگانگان در چند سال چیرگی خود بکار زده بودند شور آزادیخواهی از نیرو افتاده (1) و این زمان در میدان یک دسته مردان سودجو و دغلکار پدیدار شده بودند از اینرو آب رفته بجوی بازنیامد و راه امیدی بروی آزادیخواهان راستین باز نشد ، و از این هنگامها بود که زیان بیدینی رو بنموداری نهاد و نتیجههای پایین را بیرون داد :
نخست نومیدی و بدگمانی در دلها جا گرفت. چه این از ناتوانیهای آدمیست که چون در راهی که پیش گرفته بجلوگیری برخورَد و بازگردد نومید شود و خود را ناشایست شمارد و بهمراهان خود بدگمان باشد. در اینجا نیز نتیجهی ناگزیری آن پیشامدها بود که کسانی نومید گردند ولی میباید گفت که کوششهای بسیاری هم از سوی دشمنان ایران بکار رفته تا اندازهی نومیدی ایرانیان را هرچه بیشتر گردانند و ما در این باره در جای دیگری جداگانه سخن خواهیم راند (2) و در اینجا از زمینهی گفتار بیرون نمیافتیم.
دوم چون از دین رمیده و سپس نیز بچیز دیگری دل نبسته بودند ، روشنتر گویم راهی برای پیمودن نمیداشتند ناگزیر هر یکی رو بسوی دیگری نهادند و هر کدام از اندیشهی کوتاه خود چیزهای دیگری بیرون آوردند و پراکنده و سرگردان بزندگی پرداختند. هم کسانی که پس از ایشان پا بزندگی نهادند همان شیوه را پیش گرفتند و آن را یک فزونی برای خود شماردند. کمکم کار بجایی رسید که پنداشتند به دینی یا براهی در زندگی هیچ نیازی نیست و پیروی از یک راهی یا آیینی نشان کمخردی یک کسی میباشد. و چون در آن میان فلسفهی مادی در اروپا رواج بسیار یافته و هیاهوی آن بشرق نیز رسیده بود و این فلسفه ، زندگی را جز نبرد زندگان (3) نمیشناسد و جهان را سراسر ماده و نمایشهای آن پنداشته و به یک راه خرسندی و رستگاری در پشت سر این کشاکشها باور نمیدارد ، یک کلمه بگویم : با دین و آیین زندگی دشمنی مینماید ، این خود مایهی دلیری ایشان گردیده و بهانه بدستشان سپرد.
پابرگیها (همه از ویرانیده) :
1ـ نویسنده دو نمونه از نیرنگهای بیگانگان برای از نیرو انداختن شور آزادیخواهی را در دیگر نوشتههایش بازمینماید : یکی بمیان انداختن دفتر «سیاستالحسینیه» (نک. «ما چه میخواهیم؟» و «داوری») و دیگری براه انداختن شور «ادبیات» و بمیان آوردن کتابهای دورهی مغول (نک. «در پیرامون ادبیات»). بیگمان دور نمودن میهندوستان از پهنهی سیاست ، برپا کردن سازمانهای نهانی هوادار خود ، برکشیدن جیرهخواران و میدان دادن بچاپلوسان و بیدردان توده از دیگر کارهای عادی ایشان بوده.
2ـ نویسنده در کتابهای «دادگاه» ، «افسران ما» و «در پیرامون ادبیات» از این جستار سخن رانده است.
3ـ اصل : زندگانی
🔸 خودسری تکهی 2
بدینسان در اندکزمانی انبوه آزادیخواهان دین را رها کردند. ولی چون بسیاری از آنان مردان نیکنهادی میبودند و با همهی رمیدگی از دین ، رفتار و کردارشان دیندارانه میبود و رشتهی درستکاری و نیکوکرداری را از دست نمیهِشتند ، و از اینسوی آزادیخواهی و مشروطهطلبی برای آنان راهی میبود و از پراکندگیشان بازمیداشت ، اینبود در آغاز کار زیان بسیاری نمودار نشد و کسی پی بچگونگی نبرد. لیکن چون در سال 1290 خورشیدی داستان التماتوم روس پیش آمد و بدانسان که در تاریخ نوشتهایم دست و بال آزادیخواهان شکسته گردید و راه کوشش و امید بروی آنان بسته شد ، و سپس نیز باآنکه جنگ جهانگیر 1914 پیش آمده از چیرگی روسیان در ایران کاست بااینهمه چون رشته گسیخته گردیده و در سایهی نیرنگهایی که بیگانگان در چند سال چیرگی خود بکار زده بودند شور آزادیخواهی از نیرو افتاده (1) و این زمان در میدان یک دسته مردان سودجو و دغلکار پدیدار شده بودند از اینرو آب رفته بجوی بازنیامد و راه امیدی بروی آزادیخواهان راستین باز نشد ، و از این هنگامها بود که زیان بیدینی رو بنموداری نهاد و نتیجههای پایین را بیرون داد :
نخست نومیدی و بدگمانی در دلها جا گرفت. چه این از ناتوانیهای آدمیست که چون در راهی که پیش گرفته بجلوگیری برخورَد و بازگردد نومید شود و خود را ناشایست شمارد و بهمراهان خود بدگمان باشد. در اینجا نیز نتیجهی ناگزیری آن پیشامدها بود که کسانی نومید گردند ولی میباید گفت که کوششهای بسیاری هم از سوی دشمنان ایران بکار رفته تا اندازهی نومیدی ایرانیان را هرچه بیشتر گردانند و ما در این باره در جای دیگری جداگانه سخن خواهیم راند (2) و در اینجا از زمینهی گفتار بیرون نمیافتیم.
دوم چون از دین رمیده و سپس نیز بچیز دیگری دل نبسته بودند ، روشنتر گویم راهی برای پیمودن نمیداشتند ناگزیر هر یکی رو بسوی دیگری نهادند و هر کدام از اندیشهی کوتاه خود چیزهای دیگری بیرون آوردند و پراکنده و سرگردان بزندگی پرداختند. هم کسانی که پس از ایشان پا بزندگی نهادند همان شیوه را پیش گرفتند و آن را یک فزونی برای خود شماردند. کمکم کار بجایی رسید که پنداشتند به دینی یا براهی در زندگی هیچ نیازی نیست و پیروی از یک راهی یا آیینی نشان کمخردی یک کسی میباشد. و چون در آن میان فلسفهی مادی در اروپا رواج بسیار یافته و هیاهوی آن بشرق نیز رسیده بود و این فلسفه ، زندگی را جز نبرد زندگان (3) نمیشناسد و جهان را سراسر ماده و نمایشهای آن پنداشته و به یک راه خرسندی و رستگاری در پشت سر این کشاکشها باور نمیدارد ، یک کلمه بگویم : با دین و آیین زندگی دشمنی مینماید ، این خود مایهی دلیری ایشان گردیده و بهانه بدستشان سپرد.
پابرگیها (همه از ویرانیده) :
1ـ نویسنده دو نمونه از نیرنگهای بیگانگان برای از نیرو انداختن شور آزادیخواهی را در دیگر نوشتههایش بازمینماید : یکی بمیان انداختن دفتر «سیاستالحسینیه» (نک. «ما چه میخواهیم؟» و «داوری») و دیگری براه انداختن شور «ادبیات» و بمیان آوردن کتابهای دورهی مغول (نک. «در پیرامون ادبیات»). بیگمان دور نمودن میهندوستان از پهنهی سیاست ، برپا کردن سازمانهای نهانی هوادار خود ، برکشیدن جیرهخواران و میدان دادن بچاپلوسان و بیدردان توده از دیگر کارهای عادی ایشان بوده.
2ـ نویسنده در کتابهای «دادگاه» ، «افسران ما» و «در پیرامون ادبیات» از این جستار سخن رانده است.
3ـ اصل : زندگانی
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 5
نکتهی دیگری از این سه حکایت
درخور گفتگوست که آیا شیخصفی خود سخنی درباره سیادت بزبان آورده بوده و یا این حکایتها از ریشه دروغست. آنچه ما میدانیم اگر شیخصفی در این باره سخنی گفتی ، درمیانهی پیروان پراکنده شدی ، و شنوندگان آن تنها پسرش صدرالدین و دو تن از پیروان نبودندی. آنگاه داستان در همان زمان شیخ پیش رفته به شصت سال دیرتر واگزار نشدی. از اینها گذشته از سر تا پای آن سه حکایت ، ساختگی میبارد.
بلکه میباید گفت این سه حکایت در خود کتاب ابنُبَزّاز نمیبوده. اینها گذشته از آنکه دروغست بکتاب ابنُبَزّاز نیز افزوده گردیده. دلیل این سخن دو چیز است : یکی آنکه برخی شعرها که درمیان حکایتها یا در پایان آنها ، به عربی یا فارسی ، آورده شده ، بسیار بد است (1) و بشعرهایی که ابنُبَزّاز درمیان یا در پایان دیگر حکایتها آورده و پیداست که بیشترش از خود اوست ، مانندگی نمیدارد. دوم چنانکه سپس خواهیم آورد ، از جملههای کتاب ابنُبَزّاز پیداست که او شیخصفی را از فرزندان ابراهیم ادهم میپنداشته و بداستان سیادت پروایی نمیداشته است.
پسْ از اینجا نکته دیگری روشن میگردد و آن اینکه هوس سیادت که از صدرالدین سر زده ، پس از پایان یافتن کتاب ابنُبَزّاز ، و دیرتر از سالهای 759 و 760 بوده ، و چون صدرالدین زندگانی درازی داشته و پس از پایان کتاب ابنُبَزّاز سی و چند سال دیگر (تا سال 794) زنده میبوده ، این سخن دوری نمیدارد. پس میتوان گفت دعوی سیدی از نیمههای زندگانی صدرالدین آغاز یافته ، و این سه حکایت را در همان زمان بکتاب ابنُبَزّاز افزودهاند.
اما «شجرهی نسب» که ما آن را در همه نسخههای کهن مییابیم ، بیگمان پس از زمان صدرالدین ساخته شده ، و چنانکه گفتیم ما آن را پدیدآمده در زمان خواجهعلی یا پسرش ، شیخابراهیم ، میشماریم. رویهمرفته پیداست که داستان سیادت کمکم پیش رفته و در سایهی گذشت زمان در دلها جا گرفته. آنچه از کتابهای تاریخی برمیآید تا زمان شیخجنید و شیخحیدر هنوز این تبار در بیرون از میان پیروان شناخته نمیبوده (2) و کسی از تاریخنویسان آن زمان (که از جنید و حیدر سخن راندهاند) نامی از سید بودن یا نبودن ایشان نبردهاند.
میباید گفت داستان سیادت با همهی پیشرفتش ، شیخهای صفوی بخودنمایی با آن نمیپرداختهاند و تنها بشناخته بودن آن درمیان پیروان بس میکردهاند (چنانکه ما همین را از شاهاسماعیل نیز میشناسیم و در جای خود خواهیم آورد).
چیزی که این گفتار را روشن میگرداند آنست که بنوشتهی اسکندربیک ، شیخحیدر «طاقیهی ترکمانی» بسر میگزارده است ، و سپس خوابی دید که «منهیان عالم غیب او را مأمور گردانیدند که تاج دوازده ترک ، که علامت اثنیعشریت است از سقراط قرمز ترتیب داده تارک اتباع خود را با آن افسر بیاراید.» از این نوشته پیداست که شیخهای صفوی و خویشان ایشان هنوز تا زمان شیخحیدر جدایی در رخت و کلاه با دیگران نمیداشتهاند و نشانهی سیادتی بخود نمیبستهاند.
میتوان گفت که این یک دشواری در کار آنان میبوده. زیرا از یکسو سیادت درمیان پیروان شناخته گردیده و از سوی دیگر باک از زبان مردم داشته به بستن نشانهی سیادتی در رخت و کلاه دلیری نمینمودهاند. نیز میتوان گفت که آن خواب شیخحیدر و یکرنگ گردانیدن کلاه خود و پیروان جز برای رهایی از این دشواری نمیبوده. اینها همه گمانهاییست که توان بُرد و خدا میداند که راستیها چه میبوده.
پابرگیها :
1ـ مثلاً این شعر : نپرسیدم ز حال فرع این اصل از طوبی است یا از سدره این وصل
یا این شعر : فَلاحَ الحالُ کَالأصباحِ صِدقاً بِرَفْعِ الاشتِباهِ و قالَ حَقّا
یا این شعر : ملت عالینسب داریم ما نسبت فخر عرب داریم ما
2ـ از همینجاست که آنان را با لقب «شیخ» خواندهاند ، نه با لقب «سید».
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 5
نکتهی دیگری از این سه حکایت
درخور گفتگوست که آیا شیخصفی خود سخنی درباره سیادت بزبان آورده بوده و یا این حکایتها از ریشه دروغست. آنچه ما میدانیم اگر شیخصفی در این باره سخنی گفتی ، درمیانهی پیروان پراکنده شدی ، و شنوندگان آن تنها پسرش صدرالدین و دو تن از پیروان نبودندی. آنگاه داستان در همان زمان شیخ پیش رفته به شصت سال دیرتر واگزار نشدی. از اینها گذشته از سر تا پای آن سه حکایت ، ساختگی میبارد.
بلکه میباید گفت این سه حکایت در خود کتاب ابنُبَزّاز نمیبوده. اینها گذشته از آنکه دروغست بکتاب ابنُبَزّاز نیز افزوده گردیده. دلیل این سخن دو چیز است : یکی آنکه برخی شعرها که درمیان حکایتها یا در پایان آنها ، به عربی یا فارسی ، آورده شده ، بسیار بد است (1) و بشعرهایی که ابنُبَزّاز درمیان یا در پایان دیگر حکایتها آورده و پیداست که بیشترش از خود اوست ، مانندگی نمیدارد. دوم چنانکه سپس خواهیم آورد ، از جملههای کتاب ابنُبَزّاز پیداست که او شیخصفی را از فرزندان ابراهیم ادهم میپنداشته و بداستان سیادت پروایی نمیداشته است.
پسْ از اینجا نکته دیگری روشن میگردد و آن اینکه هوس سیادت که از صدرالدین سر زده ، پس از پایان یافتن کتاب ابنُبَزّاز ، و دیرتر از سالهای 759 و 760 بوده ، و چون صدرالدین زندگانی درازی داشته و پس از پایان کتاب ابنُبَزّاز سی و چند سال دیگر (تا سال 794) زنده میبوده ، این سخن دوری نمیدارد. پس میتوان گفت دعوی سیدی از نیمههای زندگانی صدرالدین آغاز یافته ، و این سه حکایت را در همان زمان بکتاب ابنُبَزّاز افزودهاند.
اما «شجرهی نسب» که ما آن را در همه نسخههای کهن مییابیم ، بیگمان پس از زمان صدرالدین ساخته شده ، و چنانکه گفتیم ما آن را پدیدآمده در زمان خواجهعلی یا پسرش ، شیخابراهیم ، میشماریم. رویهمرفته پیداست که داستان سیادت کمکم پیش رفته و در سایهی گذشت زمان در دلها جا گرفته. آنچه از کتابهای تاریخی برمیآید تا زمان شیخجنید و شیخحیدر هنوز این تبار در بیرون از میان پیروان شناخته نمیبوده (2) و کسی از تاریخنویسان آن زمان (که از جنید و حیدر سخن راندهاند) نامی از سید بودن یا نبودن ایشان نبردهاند.
میباید گفت داستان سیادت با همهی پیشرفتش ، شیخهای صفوی بخودنمایی با آن نمیپرداختهاند و تنها بشناخته بودن آن درمیان پیروان بس میکردهاند (چنانکه ما همین را از شاهاسماعیل نیز میشناسیم و در جای خود خواهیم آورد).
چیزی که این گفتار را روشن میگرداند آنست که بنوشتهی اسکندربیک ، شیخحیدر «طاقیهی ترکمانی» بسر میگزارده است ، و سپس خوابی دید که «منهیان عالم غیب او را مأمور گردانیدند که تاج دوازده ترک ، که علامت اثنیعشریت است از سقراط قرمز ترتیب داده تارک اتباع خود را با آن افسر بیاراید.» از این نوشته پیداست که شیخهای صفوی و خویشان ایشان هنوز تا زمان شیخحیدر جدایی در رخت و کلاه با دیگران نمیداشتهاند و نشانهی سیادتی بخود نمیبستهاند.
میتوان گفت که این یک دشواری در کار آنان میبوده. زیرا از یکسو سیادت درمیان پیروان شناخته گردیده و از سوی دیگر باک از زبان مردم داشته به بستن نشانهی سیادتی در رخت و کلاه دلیری نمینمودهاند. نیز میتوان گفت که آن خواب شیخحیدر و یکرنگ گردانیدن کلاه خود و پیروان جز برای رهایی از این دشواری نمیبوده. اینها همه گمانهاییست که توان بُرد و خدا میداند که راستیها چه میبوده.
پابرگیها :
1ـ مثلاً این شعر : نپرسیدم ز حال فرع این اصل از طوبی است یا از سدره این وصل
یا این شعر : فَلاحَ الحالُ کَالأصباحِ صِدقاً بِرَفْعِ الاشتِباهِ و قالَ حَقّا
یا این شعر : ملت عالینسب داریم ما نسبت فخر عرب داریم ما
2ـ از همینجاست که آنان را با لقب «شیخ» خواندهاند ، نه با لقب «سید».
Adliye 20-23.pdf
634.8 KB
🔶 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
🔸 (بندهای 20 تا 23 یکجا در یک فایل)
20ـ چگونه بکار پرداختم؟
21ـ سفری که به دزفول و شوش کردیم
22ـ آزارهایی که از خَزاها میدیدم
23ـ سرگرمیهایی که در شوشتر میداشتم
🔸 (بندهای 20 تا 23 یکجا در یک فایل)
20ـ چگونه بکار پرداختم؟
21ـ سفری که به دزفول و شوش کردیم
22ـ آزارهایی که از خَزاها میدیدم
23ـ سرگرمیهایی که در شوشتر میداشتم
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی دوم)
🔸 تکهی 5
چنانکه گفتم این مثل است. در همه جا چنینست ، دربارهی مذهبها نیز چنینست. کسانی که روانهاشان پاک و خردهاشان آزادست همانکه حقایق را شنیدند همه به یک راه خواهند درآمد و این راههای گوناگون از میان خواهد رفت. شیعی ، سنی ، بهائی ، شیخی ، کریمخانی ، علیاللهی ، صوفی ، زردشتی ، مسیحی ، کلیمی ؛ دیگر نخواهد ماند.
همه چیز بکنار. ما اگر تنها دین را تفسیر کنیم و آن را بمعنی راستش روشن گردانیم این مذاهب گوناگون از میان خواهد رفت.
دین چیست؟.. شما اگر انجمنی برپا ساخته از همهی پیروان و پیشروان مذهبها یک یا دو تن را بآنجا بخوانید و از آنان بپرسید : «دین چیست ، برای چیست؟..» هرآینه پاسخ درستی نخواهید شنید. زیرا آنان هیچگاه آن را نیندیشیدهاند ، هیچگاه درپی دانستن معنی راست دین نبودهاند.
اگر شما خودتان دین را معنی کنید : «دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است» ، «دین آنست که آدمیان تا توانند اینجهان را بشناسند و معنی زندگانی را بدانند ، تا توانند بجهان با دیدهی بیناتری نگرند ، و هر چیزی را بمعنی راستش شناخته در معنی راستش بکار برند ، آنگاه در زندگانی خرد را راهنمای خود گردانند و بآیین خرد زیند.»
اینها که معنی راست دینست بگویید و با مثالهایی روشن گردانید (بدانسان که ما در کتابهای خود روشن گردانیدهایم) ، همین یک کار اثر خود را خواهد کرد و بیگمان هر باخرد پاکدلی را ناچار خواهد گردانید که دین را بهمین معنی راستش شناسد و از کیش خود که با این معنی سازگار نیست دست بردارد.
من از خود شما میپرسم : آیا دین را جز باین معنی که ما میگوییم توان شناخت؟!.. امروز دستههای انبوهی از مردمان (در اروپا و آمریکا و دیگر جاها) به دین نیازی نمیشناسند ، آن را چیز زائدی میشمارند. ما بآنها پاسخ داده میگوییم : دین چیز زائد یا بیهوده نیست. دین شناختن معنی جهان و زندگانیست ـ با این معنیست که ما جلو ایراد آنها را میگیریم. اکنون اگر دین باین معنی نباشد بآنها چه پاسخی توان داد؟!.
آنها که میگویند : «این هم اختلاف دیگری خواهد بود» اینها را نمیدانند. سخن از روی بینش نمیرانند. چون درپی بهانهجوییند سخنی پیدا کرده میگویند. این سخنانی که ما میگوییم و حقایق را بازمینماییم همهی کیشها را بتکان خواهد آورد (چنانکه آورده است) و همهی مردان پاکدل آنها را خواهند پذیرفت. تنها مردان ناپاکدرون خواهند ماند که در برابر ما ایستادگی خواهند کرد ، و آنها نیز کاری نتوانسته از پا خواهند افتاد.
🔸 تکهی 5
چنانکه گفتم این مثل است. در همه جا چنینست ، دربارهی مذهبها نیز چنینست. کسانی که روانهاشان پاک و خردهاشان آزادست همانکه حقایق را شنیدند همه به یک راه خواهند درآمد و این راههای گوناگون از میان خواهد رفت. شیعی ، سنی ، بهائی ، شیخی ، کریمخانی ، علیاللهی ، صوفی ، زردشتی ، مسیحی ، کلیمی ؛ دیگر نخواهد ماند.
همه چیز بکنار. ما اگر تنها دین را تفسیر کنیم و آن را بمعنی راستش روشن گردانیم این مذاهب گوناگون از میان خواهد رفت.
دین چیست؟.. شما اگر انجمنی برپا ساخته از همهی پیروان و پیشروان مذهبها یک یا دو تن را بآنجا بخوانید و از آنان بپرسید : «دین چیست ، برای چیست؟..» هرآینه پاسخ درستی نخواهید شنید. زیرا آنان هیچگاه آن را نیندیشیدهاند ، هیچگاه درپی دانستن معنی راست دین نبودهاند.
اگر شما خودتان دین را معنی کنید : «دین شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است» ، «دین آنست که آدمیان تا توانند اینجهان را بشناسند و معنی زندگانی را بدانند ، تا توانند بجهان با دیدهی بیناتری نگرند ، و هر چیزی را بمعنی راستش شناخته در معنی راستش بکار برند ، آنگاه در زندگانی خرد را راهنمای خود گردانند و بآیین خرد زیند.»
اینها که معنی راست دینست بگویید و با مثالهایی روشن گردانید (بدانسان که ما در کتابهای خود روشن گردانیدهایم) ، همین یک کار اثر خود را خواهد کرد و بیگمان هر باخرد پاکدلی را ناچار خواهد گردانید که دین را بهمین معنی راستش شناسد و از کیش خود که با این معنی سازگار نیست دست بردارد.
من از خود شما میپرسم : آیا دین را جز باین معنی که ما میگوییم توان شناخت؟!.. امروز دستههای انبوهی از مردمان (در اروپا و آمریکا و دیگر جاها) به دین نیازی نمیشناسند ، آن را چیز زائدی میشمارند. ما بآنها پاسخ داده میگوییم : دین چیز زائد یا بیهوده نیست. دین شناختن معنی جهان و زندگانیست ـ با این معنیست که ما جلو ایراد آنها را میگیریم. اکنون اگر دین باین معنی نباشد بآنها چه پاسخی توان داد؟!.
آنها که میگویند : «این هم اختلاف دیگری خواهد بود» اینها را نمیدانند. سخن از روی بینش نمیرانند. چون درپی بهانهجوییند سخنی پیدا کرده میگویند. این سخنانی که ما میگوییم و حقایق را بازمینماییم همهی کیشها را بتکان خواهد آورد (چنانکه آورده است) و همهی مردان پاکدل آنها را خواهند پذیرفت. تنها مردان ناپاکدرون خواهند ماند که در برابر ما ایستادگی خواهند کرد ، و آنها نیز کاری نتوانسته از پا خواهند افتاد.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 6 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 خودسری تکهی ۳
سخن کوتاه میکنم : اینان دستهی بزرگی میباشند و امروز همهی جوانان بدینسان بار میآیند و چنان شده که هیچ گمانی بگمراهی خود نمیبرند و سرفراز و پیشانیباز زندگی بسر میدهند. ما تاکنون سخن از کیشها و زیانهای آن میراندیم و کنون میباید زیان اینها را بازنماییم. اگرچه این گمراهی نیز از کیشها برخاسته و این بیپایی و بیارجی آنهاست که بهانه بدست اینان داده و راه خودخواهی و خودفروشی را بروی اینان باز گردانیده. هرچه هست اینان در دوری از راستیها و گرفتاری بنادانیها همپای پیروان کیشها میباشند ، و در بدکرداری و زیانکاری بیشتر از آنانند ، و به هر حال ما میباید گمراهیها و زیانکاریهای اینان را روشن گردانیم.
نخست : اینان خودسرند و زیان آن را نمیدانند و خودسری و جدا اندیشیدن را فزونی خود میشمارند. اینان آن نمیدانند یک مردمی که در یکجا میزیند باید یکدل و یکزبان باشند تا نیک همدست گردند و نیروهای خود را یکی گردانیده تودهای پدید آورند ، و اگر خودسر باشند و هر کسی چیزهای دیگری اندیشد و بدلخواه شیوهی زندگانی دیگری پیش گیرد زندگی نابسامان گردد و هرگز یکدلی و یکزبانی روی ندهد. نادانی نگرید : اگر ده تن همراه شوند و چنان خواهند بسفری روند ناگزیر باشند که دستوری برای سفر گزارند و همگی پیروی از آن کنند و هرگز روا نشمارند که هر یکی خودسر باشد و بدلخواه خویش رفتار کند. اینان میخواهند در زندگانی که بیستملیون و سیملیون در آن همبازند راهی درمیان نباشد و خودسر و خودخواه زیست کنند. (1)
اینان خودسر میزیند و گردن بهیچ راهی نمیگزارند و با اینحال اگر زیانی از کسی بینند ناله میآغازند و گله کم نمیکنند. یکی نمیگوید : ای گمراهان اگر آدمی خودسر باید بود و خودسری نیکست چه جای گله و ناله میباشد؟!.. بارها دیده شده فلان مرد میآید و مینشیند و هرچه سخن از نیک و بد توده و آلودگیهای مردم میرود میشنود و بیپروایی مینماید و باشد که از درون فیلسوفانه باین سخنان میخندد. ولی یک روز میبینی شتابزده میآید و مینشیند و بیآنکه کسی بپرسد از پولدوستی و نادرستی فلان پزشک و بَهمان دوافروش بگله و ناله میپردازد و در پرگویی اندازه نمیشناسد (2) ، و میگوید : «چرا نیک نمیشوند؟!. مگر آدم نیستند؟!.» بیچاره میپندارد نیک شدن آسانست و یکی همین که آدمی بود باید نیک باشد. بیچاره نمیداند آدمی دارای خوی آز است و چون خودسر بود و راهی و راهنمایی نبود آنگونه خویها بسرکشی برخیزد و نتیجه این باشد که نه تنها پزشک و داروفروش ، بلکه بیشتر مردم پروای نیک و بد نکرده و از هر راهی که بود بگرد آوردن پول پردازند. نمیداند همان خوی پست خودخواهی که در تُست و نمیگزاردت گردن براستیها گزاری خوی پست دیگری بنام آز در پزشک و داروفروش است که نمیگزاردشان دربند سود و زیان همگان باشند.
اینان میخواهند آزاد باشند و اگر دلشان خواست ، بهوس و تنها برای خودنمایی بدآموزیهای اروپا را بنویسند و پراکنده کنند ـ زندگی را سراسر نبرد خوانند ، و نیک و بدی در جهان نشناسند ، و به خرد پشت پا زنند ، و هر چیزی را که مایهی نیکی مردم تواند بود براندازند ـ این نادانیها را بنمایند و بااینهمه چشم دارند که مردم چون بایشان میرسند نیک باشند و بشیوهی مردمی رفتار کنند. داستان اینان داستان آن خاندان نادانیست که کشتزاری که دارند دربند آبیاری آن نباشند و هرگاه که خواستند بر روی کشتها ببازی برخیزند و آنها را لگدمال کنند و بااینهمه چشم دارند که بار از آن کشتزار بردارند.
پابرگیها :
1ـ یکی از نشانههای جوجهخودسران امروزی بهانههاییست که میآورند : «افتخار من به اینست که از پیروی ، پیروی نمیکنم!» یا «باور ندارم که زندگی به ایدئولوژی نیاز دارد» و مانندهای اینها. ـ ویراینده
2ـ این داستان مردیست که از آشنایان بوده و برای مثال در اینجا آورده شده.
🔸 خودسری تکهی ۳
سخن کوتاه میکنم : اینان دستهی بزرگی میباشند و امروز همهی جوانان بدینسان بار میآیند و چنان شده که هیچ گمانی بگمراهی خود نمیبرند و سرفراز و پیشانیباز زندگی بسر میدهند. ما تاکنون سخن از کیشها و زیانهای آن میراندیم و کنون میباید زیان اینها را بازنماییم. اگرچه این گمراهی نیز از کیشها برخاسته و این بیپایی و بیارجی آنهاست که بهانه بدست اینان داده و راه خودخواهی و خودفروشی را بروی اینان باز گردانیده. هرچه هست اینان در دوری از راستیها و گرفتاری بنادانیها همپای پیروان کیشها میباشند ، و در بدکرداری و زیانکاری بیشتر از آنانند ، و به هر حال ما میباید گمراهیها و زیانکاریهای اینان را روشن گردانیم.
نخست : اینان خودسرند و زیان آن را نمیدانند و خودسری و جدا اندیشیدن را فزونی خود میشمارند. اینان آن نمیدانند یک مردمی که در یکجا میزیند باید یکدل و یکزبان باشند تا نیک همدست گردند و نیروهای خود را یکی گردانیده تودهای پدید آورند ، و اگر خودسر باشند و هر کسی چیزهای دیگری اندیشد و بدلخواه شیوهی زندگانی دیگری پیش گیرد زندگی نابسامان گردد و هرگز یکدلی و یکزبانی روی ندهد. نادانی نگرید : اگر ده تن همراه شوند و چنان خواهند بسفری روند ناگزیر باشند که دستوری برای سفر گزارند و همگی پیروی از آن کنند و هرگز روا نشمارند که هر یکی خودسر باشد و بدلخواه خویش رفتار کند. اینان میخواهند در زندگانی که بیستملیون و سیملیون در آن همبازند راهی درمیان نباشد و خودسر و خودخواه زیست کنند. (1)
اینان خودسر میزیند و گردن بهیچ راهی نمیگزارند و با اینحال اگر زیانی از کسی بینند ناله میآغازند و گله کم نمیکنند. یکی نمیگوید : ای گمراهان اگر آدمی خودسر باید بود و خودسری نیکست چه جای گله و ناله میباشد؟!.. بارها دیده شده فلان مرد میآید و مینشیند و هرچه سخن از نیک و بد توده و آلودگیهای مردم میرود میشنود و بیپروایی مینماید و باشد که از درون فیلسوفانه باین سخنان میخندد. ولی یک روز میبینی شتابزده میآید و مینشیند و بیآنکه کسی بپرسد از پولدوستی و نادرستی فلان پزشک و بَهمان دوافروش بگله و ناله میپردازد و در پرگویی اندازه نمیشناسد (2) ، و میگوید : «چرا نیک نمیشوند؟!. مگر آدم نیستند؟!.» بیچاره میپندارد نیک شدن آسانست و یکی همین که آدمی بود باید نیک باشد. بیچاره نمیداند آدمی دارای خوی آز است و چون خودسر بود و راهی و راهنمایی نبود آنگونه خویها بسرکشی برخیزد و نتیجه این باشد که نه تنها پزشک و داروفروش ، بلکه بیشتر مردم پروای نیک و بد نکرده و از هر راهی که بود بگرد آوردن پول پردازند. نمیداند همان خوی پست خودخواهی که در تُست و نمیگزاردت گردن براستیها گزاری خوی پست دیگری بنام آز در پزشک و داروفروش است که نمیگزاردشان دربند سود و زیان همگان باشند.
اینان میخواهند آزاد باشند و اگر دلشان خواست ، بهوس و تنها برای خودنمایی بدآموزیهای اروپا را بنویسند و پراکنده کنند ـ زندگی را سراسر نبرد خوانند ، و نیک و بدی در جهان نشناسند ، و به خرد پشت پا زنند ، و هر چیزی را که مایهی نیکی مردم تواند بود براندازند ـ این نادانیها را بنمایند و بااینهمه چشم دارند که مردم چون بایشان میرسند نیک باشند و بشیوهی مردمی رفتار کنند. داستان اینان داستان آن خاندان نادانیست که کشتزاری که دارند دربند آبیاری آن نباشند و هرگاه که خواستند بر روی کشتها ببازی برخیزند و آنها را لگدمال کنند و بااینهمه چشم دارند که بار از آن کشتزار بردارند.
پابرگیها :
1ـ یکی از نشانههای جوجهخودسران امروزی بهانههاییست که میآورند : «افتخار من به اینست که از پیروی ، پیروی نمیکنم!» یا «باور ندارم که زندگی به ایدئولوژی نیاز دارد» و مانندهای اینها. ـ ویراینده
2ـ این داستان مردیست که از آشنایان بوده و برای مثال در اینجا آورده شده.
🔶 شیخ صفی و تبارش
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 6
دلیلهای دیگر (یک از دو)
از آنچه تا اینجا گفتیم داستان سیادت صفویان روشن شد. ولی چون برخی دلیلهای دیگری هست که چگونگی را روشنتر میگرداند بیاد آنها نیز خواهیم پرداخت :
نخست : شیخصفی را چه در زمان خود و چه پس از آن ، چه در زبانها و چه در نوشتهها ، جز با لقب «شیخ» نخواندهاند. همین پسرش صدرالدین ، و پسر او ، علی ، را جز با لقب «شیخ» یا «خواجه» ننوشتهاند. لقب «سید» برای ایشان در کتابی بییکسویانه دیده نشده.
این دلیل دیگر است که شیخصفی و چند تنی از جانشینان در زمان خودشان به سیدی شناخته نمیبودهاند. زیرا هنوز پیش از زمان شیخ ، این شیوه در ایران میبوده که سیدان را ، چه از صوفیان و چه از دیگران ، جز با لقب «سید» یا «امیر» یا «شاه» (1) نخوانند. برای آنکه این سخن را روشن گردانم ، اینک در اینجا نام ده تن از صوفیان را میبریم که باآنکه از بزرگان آن گروه میبودهاند هیچگاه «شیخ» یا «خواجه» نامیده نشدهاند :
1) سیدجمالالدین تبریزی (2) ، پیر شیخ زاهد و از شیخهای «سلسلهی طریقت» شیخصفی ـ در صفوةالصفا و کتابهای دیگر نام او را بسیار بردهاند.
2) سیدعزالدین سوغندی در خراسان ـ نزدیک بزمان شیخصفی میزیسته.
3) سیدمحمد مُشَعشَع ـ بنیادگزار مُشَعشَعیان خوزستان.
4) امیرقاسم (یا شاهقاسم) انوار تبریزی ، از شاگردان شیخصدرالدین.
5) میرقوامالدین مرعشی ، شناخته شده به میربزرگ ، بنیادگزار خاندان مرعشی در مازندران.
6) میرنعمتالله یا(شاهنعمتالله) کرمانی.
7) سیدمحمد نوربخش.
8) سیدحیدر آملی.
9) سیدحیدر تونی.
10) میرمختوم ، شاگرد میرقاسم انوار.
چنین پیداست که شیخهای صفوی تا زمان شاهاسماعیل جز لقب «شیخ» یا «خواجه» نداشتهاند ، چنانکه خود شاهاسماعیل را هنگامی که برخاسته بود «شیخ اُغلی» میخواندهاند (3). لقبهای «سلطان» یا «شاه» ، که اکنون در برخی کتابها در پیش و پس نامهای ایشان مییابیم ، در زمان پادشاهی بازماندگانشان بآنان دادهاند. اینها نیز همچون لقب «سید» افزوده میباشند. اسکندربیک در عالمآرا دربارهی شیخابراهیم ، پسر خواجهعلی ، باین سخن خستویده (4) چنین مینویسد : «در زمان حضرت اعلی شاهی ظلاللهی به شیخشاه اشتهار دارد». (5)
یک چیز شگفت آنکه من روزی این دلیل را یاد میکردم یکی پاسخ داد : «شیخعبدالقادر گیلانی سید میبوده ولی او را نیز جز با لقب شیخ نخواندهاند.» این ایراد مرا واداشت که دربارهی شیخعبدالقادر بجستجو پردازم و شگفت بود که دیدم سیادت او نیز داستانی مانندهی داستان شیخصفی داشته. باینمعنی که شیخعبدالقادر در زمان خودش سید نمیبوده و کسی او را به سیدی نمیشناخته. از پسرانش هم کسی دعوی سیادت نکرده. این قاضی ابوصالح بوده که دعوی سیادت کرده و چنین تباری بخود و پدرانش بسته است. این را در دو کتاب ارجداری ، یکی «عمدةالطالب» و دیگری «شجرةالاولیاء» (6) آشکاره نوشتهاند.
شگفتتر آنکه عبدالقادر را کتابی بوده بنام «المواهبالرحمانیه». در کتاب «روضاتالجنات» دیباچهی آن را چنین میآورد :
یقول الغوث الاعظم و باز الله الاشهب الافخم ابومحمد محییالدین عبدالقادر بن السید ابیصالح الملقب بجنگی دوست بن موسی بن عبدالله بن یحییالزاهد بن محمد بن داوود بن موسی بن عبدالله بن موسی بن عبدالله الحسن المثنی بن الامام الهمام الحسن بن علی بن ابیطالب ...
پیداست که این تبارنامه ساخته است که سپس بکتاب عبدالقادر افزودهاند. پس ، از هر باره داستان سیادت عبدالقادر مانندهی داستان سیادت شیخصفی میبوده.
پابرگیها :
1ـ گویا لقب «شاه» بزرگان صوفی بخود میدادهاند ، پس از زمان شیخصفی رواج گرفته.
2ـ درمیان شیخهای «سلسلهی طریقت» شیخصفی ، تنها او سید میبوده و اینست باآنکه دیگران همگی را «شیخ» مینویسند ، او را جز «سید» ننوشتهاند.
3ـ او خود را در شعرهایش «سلطان حیدراُغلی» می خواند : «جهانی دوتی سلطان حیدراُغلی» ولی مردم «شیخ اُغلی» میخواندهاند.
4ـ خَستُویدن = اقرار کردن ، اذعان کردن ـ ویراینده
5ـ «شیخشاه» لقب شیخابراهیم شروانشاه میبوده که در زمان شاهاسماعیل میزیسته. دانسته نیست بهر چه لقب او را بشیخابراهیم ، نیای خود دادهاند.
6ـ نسخهی خود «شجرةالاولیاء» را در دست نمیداشتم. در «روضاتالجنات» دیدم که از آن کتاب آورده است.
🔸 گفتار دوم : تبار شیخصفیالدین ـ تکهی 6
دلیلهای دیگر (یک از دو)
از آنچه تا اینجا گفتیم داستان سیادت صفویان روشن شد. ولی چون برخی دلیلهای دیگری هست که چگونگی را روشنتر میگرداند بیاد آنها نیز خواهیم پرداخت :
نخست : شیخصفی را چه در زمان خود و چه پس از آن ، چه در زبانها و چه در نوشتهها ، جز با لقب «شیخ» نخواندهاند. همین پسرش صدرالدین ، و پسر او ، علی ، را جز با لقب «شیخ» یا «خواجه» ننوشتهاند. لقب «سید» برای ایشان در کتابی بییکسویانه دیده نشده.
این دلیل دیگر است که شیخصفی و چند تنی از جانشینان در زمان خودشان به سیدی شناخته نمیبودهاند. زیرا هنوز پیش از زمان شیخ ، این شیوه در ایران میبوده که سیدان را ، چه از صوفیان و چه از دیگران ، جز با لقب «سید» یا «امیر» یا «شاه» (1) نخوانند. برای آنکه این سخن را روشن گردانم ، اینک در اینجا نام ده تن از صوفیان را میبریم که باآنکه از بزرگان آن گروه میبودهاند هیچگاه «شیخ» یا «خواجه» نامیده نشدهاند :
1) سیدجمالالدین تبریزی (2) ، پیر شیخ زاهد و از شیخهای «سلسلهی طریقت» شیخصفی ـ در صفوةالصفا و کتابهای دیگر نام او را بسیار بردهاند.
2) سیدعزالدین سوغندی در خراسان ـ نزدیک بزمان شیخصفی میزیسته.
3) سیدمحمد مُشَعشَع ـ بنیادگزار مُشَعشَعیان خوزستان.
4) امیرقاسم (یا شاهقاسم) انوار تبریزی ، از شاگردان شیخصدرالدین.
5) میرقوامالدین مرعشی ، شناخته شده به میربزرگ ، بنیادگزار خاندان مرعشی در مازندران.
6) میرنعمتالله یا(شاهنعمتالله) کرمانی.
7) سیدمحمد نوربخش.
8) سیدحیدر آملی.
9) سیدحیدر تونی.
10) میرمختوم ، شاگرد میرقاسم انوار.
چنین پیداست که شیخهای صفوی تا زمان شاهاسماعیل جز لقب «شیخ» یا «خواجه» نداشتهاند ، چنانکه خود شاهاسماعیل را هنگامی که برخاسته بود «شیخ اُغلی» میخواندهاند (3). لقبهای «سلطان» یا «شاه» ، که اکنون در برخی کتابها در پیش و پس نامهای ایشان مییابیم ، در زمان پادشاهی بازماندگانشان بآنان دادهاند. اینها نیز همچون لقب «سید» افزوده میباشند. اسکندربیک در عالمآرا دربارهی شیخابراهیم ، پسر خواجهعلی ، باین سخن خستویده (4) چنین مینویسد : «در زمان حضرت اعلی شاهی ظلاللهی به شیخشاه اشتهار دارد». (5)
یک چیز شگفت آنکه من روزی این دلیل را یاد میکردم یکی پاسخ داد : «شیخعبدالقادر گیلانی سید میبوده ولی او را نیز جز با لقب شیخ نخواندهاند.» این ایراد مرا واداشت که دربارهی شیخعبدالقادر بجستجو پردازم و شگفت بود که دیدم سیادت او نیز داستانی مانندهی داستان شیخصفی داشته. باینمعنی که شیخعبدالقادر در زمان خودش سید نمیبوده و کسی او را به سیدی نمیشناخته. از پسرانش هم کسی دعوی سیادت نکرده. این قاضی ابوصالح بوده که دعوی سیادت کرده و چنین تباری بخود و پدرانش بسته است. این را در دو کتاب ارجداری ، یکی «عمدةالطالب» و دیگری «شجرةالاولیاء» (6) آشکاره نوشتهاند.
شگفتتر آنکه عبدالقادر را کتابی بوده بنام «المواهبالرحمانیه». در کتاب «روضاتالجنات» دیباچهی آن را چنین میآورد :
یقول الغوث الاعظم و باز الله الاشهب الافخم ابومحمد محییالدین عبدالقادر بن السید ابیصالح الملقب بجنگی دوست بن موسی بن عبدالله بن یحییالزاهد بن محمد بن داوود بن موسی بن عبدالله بن موسی بن عبدالله الحسن المثنی بن الامام الهمام الحسن بن علی بن ابیطالب ...
پیداست که این تبارنامه ساخته است که سپس بکتاب عبدالقادر افزودهاند. پس ، از هر باره داستان سیادت عبدالقادر مانندهی داستان سیادت شیخصفی میبوده.
پابرگیها :
1ـ گویا لقب «شاه» بزرگان صوفی بخود میدادهاند ، پس از زمان شیخصفی رواج گرفته.
2ـ درمیان شیخهای «سلسلهی طریقت» شیخصفی ، تنها او سید میبوده و اینست باآنکه دیگران همگی را «شیخ» مینویسند ، او را جز «سید» ننوشتهاند.
3ـ او خود را در شعرهایش «سلطان حیدراُغلی» می خواند : «جهانی دوتی سلطان حیدراُغلی» ولی مردم «شیخ اُغلی» میخواندهاند.
4ـ خَستُویدن = اقرار کردن ، اذعان کردن ـ ویراینده
5ـ «شیخشاه» لقب شیخابراهیم شروانشاه میبوده که در زمان شاهاسماعیل میزیسته. دانسته نیست بهر چه لقب او را بشیخابراهیم ، نیای خود دادهاند.
6ـ نسخهی خود «شجرةالاولیاء» را در دست نمیداشتم. در «روضاتالجنات» دیدم که از آن کتاب آورده است.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
حافظ چه میگوید.pdf
406.5 KB
🔸 حافظ چه میگوید؟
🖌 احمد کسروی
🖌 احمد کسروی
🔶 پرسش و پاسخ (رشتهی دوم)
🔸 تکهی 6
الف ـ آنها که بشما ایراد میگیرند میگویند شما بایستی اصل اسلام را بگیرید. اگر آن را گرفته بودید بآسانی موفق میشدید. اختلاف هم رخ نمیداد.
د ـ جای افسوس است که این عنوان «اصل اسلام» بدهان آنها افتاده که بیآنکه بیندیشند و بفهمند گیجسرانه آن را به رخ ما میکشند. نخست بآن کسان باید گفت : شما که لالایی میدانید چرا خوابتان نمیبرد؟ عبید زاکانی میگوید : «قزوینیای ماری را بروی سکویی خفته دید ، گفت : دریغ! مردی و سنگی!» ، آنها نیز همین طور میکنند. گویا خود را آدم حساب نمیکنند.
اگر این راستست که با اصل اسلام میتوان اختلافات را از میان برد چرا خودشان بآن نمیکوشند؟!. این در کجای جهانست که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!. چرا بجای دستور دادن بمن خودشان بکار نمیپردازند؟!.
دوم چنانکه گفتم آنان این سخن را نیندیشیده میگویند. میپندارند اصل اسلام یک چیز روشنیست که همانکه بمیان گزارده شد همه آن را خواهند پذیرفت و این نمیدانند که این کیشهای گوناگونی که از اسلام جدا گردیده پیروان هر یکی از آنها اصل اسلام را کیش خود میداند ، و پیداست که اگر چنان نمیدانست آن را نمیپذیرفت.
ما همهمان شیعه بودهایم و میدانیم که شیعیان عقیدهمندند که اساس اسلام همینست که آنها دارند و دیگران را در گمراهی دانسته بلکه کشتن آنها را واجب میشمارند. همین عقیده را سنیها دارند. اصل اسلام را در نزد خودشان شناخته شیعیان و دیگران را «اهل بدعت» میشناسند. باطنیان که نامشان شنیدهاید باآنکه سرانشان بکندن بنیاد اسلام میکوشیدند عنوانشان این بود که عقاید و احکام اسلام یک ظاهری دارد و یک باطنی. ظاهر آنها را مردم گرفتهاند و باطنش در نزد ماست. اصل اسلام را در نزد خود میشناختند. صوفیان که بیشتر مسلمانان آنها را بیرون از اسلام میشمارند خود ایشان مدعی بودند که مغز اسلام را بدست آوردهاند و بدیگران جز پوست آن نرسیده و آنها را «قشری» (پوستی) مینامیدند.
این موضوع چندان آشکار است که بسخن نیاز نیست. شما اگر میخواهید ، آزمایشی هم بکار بندید. مثلاً جمعی را از شیعیان دعوت کنید و نشستی برپا گردانیده بگویید : «زیارت رفتن در اصل اسلام نبوده. بیایید آن را ترک کنید» ، یا بگویید : «موضوع امامت که شما آن را دستاویز اختلاف گردانیدهاید در اساس اسلام نبوده در قرآن هم یادی از آن نشده» ، یا بصوفیها بگویید : «صوفیگری از روم و یونان آمده ، اسلام از آن بیزار بوده ، بیایید دست بردارید» ـ این آزمایش را بکنید تا بدانید چه پاسخ خواهید شنید.
میگویند : «قرآن را میگزاریم بجلو و اصل اسلام را پیدا میکنیم.» نمیدانند که همهی این کیشها بعقاید خود از قرآن دلیل میآورند و با بودن قرآن بوده که این اختلافها و گمراهیها پیدا شده.
🔸 تکهی 6
الف ـ آنها که بشما ایراد میگیرند میگویند شما بایستی اصل اسلام را بگیرید. اگر آن را گرفته بودید بآسانی موفق میشدید. اختلاف هم رخ نمیداد.
د ـ جای افسوس است که این عنوان «اصل اسلام» بدهان آنها افتاده که بیآنکه بیندیشند و بفهمند گیجسرانه آن را به رخ ما میکشند. نخست بآن کسان باید گفت : شما که لالایی میدانید چرا خوابتان نمیبرد؟ عبید زاکانی میگوید : «قزوینیای ماری را بروی سکویی خفته دید ، گفت : دریغ! مردی و سنگی!» ، آنها نیز همین طور میکنند. گویا خود را آدم حساب نمیکنند.
اگر این راستست که با اصل اسلام میتوان اختلافات را از میان برد چرا خودشان بآن نمیکوشند؟!. این در کجای جهانست که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!. چرا بجای دستور دادن بمن خودشان بکار نمیپردازند؟!.
دوم چنانکه گفتم آنان این سخن را نیندیشیده میگویند. میپندارند اصل اسلام یک چیز روشنیست که همانکه بمیان گزارده شد همه آن را خواهند پذیرفت و این نمیدانند که این کیشهای گوناگونی که از اسلام جدا گردیده پیروان هر یکی از آنها اصل اسلام را کیش خود میداند ، و پیداست که اگر چنان نمیدانست آن را نمیپذیرفت.
ما همهمان شیعه بودهایم و میدانیم که شیعیان عقیدهمندند که اساس اسلام همینست که آنها دارند و دیگران را در گمراهی دانسته بلکه کشتن آنها را واجب میشمارند. همین عقیده را سنیها دارند. اصل اسلام را در نزد خودشان شناخته شیعیان و دیگران را «اهل بدعت» میشناسند. باطنیان که نامشان شنیدهاید باآنکه سرانشان بکندن بنیاد اسلام میکوشیدند عنوانشان این بود که عقاید و احکام اسلام یک ظاهری دارد و یک باطنی. ظاهر آنها را مردم گرفتهاند و باطنش در نزد ماست. اصل اسلام را در نزد خود میشناختند. صوفیان که بیشتر مسلمانان آنها را بیرون از اسلام میشمارند خود ایشان مدعی بودند که مغز اسلام را بدست آوردهاند و بدیگران جز پوست آن نرسیده و آنها را «قشری» (پوستی) مینامیدند.
این موضوع چندان آشکار است که بسخن نیاز نیست. شما اگر میخواهید ، آزمایشی هم بکار بندید. مثلاً جمعی را از شیعیان دعوت کنید و نشستی برپا گردانیده بگویید : «زیارت رفتن در اصل اسلام نبوده. بیایید آن را ترک کنید» ، یا بگویید : «موضوع امامت که شما آن را دستاویز اختلاف گردانیدهاید در اساس اسلام نبوده در قرآن هم یادی از آن نشده» ، یا بصوفیها بگویید : «صوفیگری از روم و یونان آمده ، اسلام از آن بیزار بوده ، بیایید دست بردارید» ـ این آزمایش را بکنید تا بدانید چه پاسخ خواهید شنید.
میگویند : «قرآن را میگزاریم بجلو و اصل اسلام را پیدا میکنیم.» نمیدانند که همهی این کیشها بعقاید خود از قرآن دلیل میآورند و با بودن قرآن بوده که این اختلافها و گمراهیها پیدا شده.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 6 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 خودسری تکهی ۴
دوم : دانشهایی که از کهنه و نو ، و سودمند و بیسود ، بدرس خواندن و یا از اینجا و از آنجا فراگرفتهاند بآنها مینازند و به پشتگرمی آنهاست که خود را دانا میشمارند و از پیروی بکسی و پذیرفتن سخنی بینیاز میدانند. بلکه بسیاری درپی پند دادن و راه نمودن بدیگران میباشند. کار بجایی رسیده که کسی که هنرش چامهبافیست و چند چامهای بافته ، و یا کسی که تاریخچهی زندگانی یک چامهبافی را نوشته ، یا جوانی که یک رمانی پرداخته ، یا مردی که کتابچهای در کفبینی چاپ کرده ، بهمین مایه خود را دانا میشمارد و گردن بهیچی نمیگزارد. جوانان که از دبیرستانها بیرون میآیند کمی در خود سراغ نمیدارند و نیازی به فراگرفتن دانش دیگری برای زندگانی نمیشناسند. بویژه آنان که باروپا رفته و بازگشتهاند که خود را برتر از دیگران میپندارند و چنان میدانند که همه چیز را یاد گرفته و بازآمدهاند.
در جایی که این دانشها یا فراگرفتهها را با راه زندگانی پیوستگی نیست و اینها نه چیزیست که کسی را در زندگی رستگار گرداند. نمیگویم آن دانشها همه بیهوده است. چنین سخنی چه رواست؟! ما خود هواخواه دانشها میباشیم و همیشه گفتهایم و در اینجا هم میگوییم : دانشهای طبیعی و ریاضیات و پزشکی و اینگونه چیزها بسیار ارجمند است و ما در زندگی نیازمند آنها هستیم. چیزی که هست راه زندگی جز از اینهاست ، بلکه میباید گفت : از این دانشها هنگامی سود توان برداشت که توده بشاهراه زندگی افتد و رو بسوی پیشرفت روانه گردد. در یک تودهی سرگردان و بیراه از دانشها جز زیان سودی برنخیزد.
شما ببینید : یک سپاه انبوهی که توپچیان و بمباندازان و دیگر هنرمندان (1) میان خود میدارند هنگامی توانند از هنرهای ایشان بهره بردارند که سپاه بسامان [=منظم] و در زیر دست یک سرداری باشد و یکدل و یکزبان بکار درآید ، و آنگاه دوست از دشمن شناخته با دشمنان به یک جنگ سودمندی برخیزد. یک سپاه نابسامان و پراکندهدل از هنرهای سپاهیان خود جز زیان چه سودی تواند برداشت؟!..
اینان نمیدانند که پشت سر این دانشها که فراگرفتهاند دانش دیگری هست که معنی جهان و زندگی را میآموزد و راه آسایش و خرسندی را یاد میدهد و آن دانش از همه گرانمایهتر میباشد و پیداست که باین آسانی آن را نخواهند پذیرفت ، و بلکه چنانکه دیدهایم بسیاری بیفرهنگانه از در ریشخند خواهند درآمد ، و ما ناگزیریم درماندگیها و لغزشهای ایشان را که در این چند سال دیدهایم یادشان آوریم.
پابرگی :
1ـ هنر معنی فن و «تخصص» هم دارد. کسروی باین معنی بسیار بکار برده. ـ ویراینده
🔸 خودسری تکهی ۴
دوم : دانشهایی که از کهنه و نو ، و سودمند و بیسود ، بدرس خواندن و یا از اینجا و از آنجا فراگرفتهاند بآنها مینازند و به پشتگرمی آنهاست که خود را دانا میشمارند و از پیروی بکسی و پذیرفتن سخنی بینیاز میدانند. بلکه بسیاری درپی پند دادن و راه نمودن بدیگران میباشند. کار بجایی رسیده که کسی که هنرش چامهبافیست و چند چامهای بافته ، و یا کسی که تاریخچهی زندگانی یک چامهبافی را نوشته ، یا جوانی که یک رمانی پرداخته ، یا مردی که کتابچهای در کفبینی چاپ کرده ، بهمین مایه خود را دانا میشمارد و گردن بهیچی نمیگزارد. جوانان که از دبیرستانها بیرون میآیند کمی در خود سراغ نمیدارند و نیازی به فراگرفتن دانش دیگری برای زندگانی نمیشناسند. بویژه آنان که باروپا رفته و بازگشتهاند که خود را برتر از دیگران میپندارند و چنان میدانند که همه چیز را یاد گرفته و بازآمدهاند.
در جایی که این دانشها یا فراگرفتهها را با راه زندگانی پیوستگی نیست و اینها نه چیزیست که کسی را در زندگی رستگار گرداند. نمیگویم آن دانشها همه بیهوده است. چنین سخنی چه رواست؟! ما خود هواخواه دانشها میباشیم و همیشه گفتهایم و در اینجا هم میگوییم : دانشهای طبیعی و ریاضیات و پزشکی و اینگونه چیزها بسیار ارجمند است و ما در زندگی نیازمند آنها هستیم. چیزی که هست راه زندگی جز از اینهاست ، بلکه میباید گفت : از این دانشها هنگامی سود توان برداشت که توده بشاهراه زندگی افتد و رو بسوی پیشرفت روانه گردد. در یک تودهی سرگردان و بیراه از دانشها جز زیان سودی برنخیزد.
شما ببینید : یک سپاه انبوهی که توپچیان و بمباندازان و دیگر هنرمندان (1) میان خود میدارند هنگامی توانند از هنرهای ایشان بهره بردارند که سپاه بسامان [=منظم] و در زیر دست یک سرداری باشد و یکدل و یکزبان بکار درآید ، و آنگاه دوست از دشمن شناخته با دشمنان به یک جنگ سودمندی برخیزد. یک سپاه نابسامان و پراکندهدل از هنرهای سپاهیان خود جز زیان چه سودی تواند برداشت؟!..
اینان نمیدانند که پشت سر این دانشها که فراگرفتهاند دانش دیگری هست که معنی جهان و زندگی را میآموزد و راه آسایش و خرسندی را یاد میدهد و آن دانش از همه گرانمایهتر میباشد و پیداست که باین آسانی آن را نخواهند پذیرفت ، و بلکه چنانکه دیدهایم بسیاری بیفرهنگانه از در ریشخند خواهند درآمد ، و ما ناگزیریم درماندگیها و لغزشهای ایشان را که در این چند سال دیدهایم یادشان آوریم.
پابرگی :
1ـ هنر معنی فن و «تخصص» هم دارد. کسروی باین معنی بسیار بکار برده. ـ ویراینده