🔶 دردها و درمانها ـ بخش 8 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 نیک و بد (2) - تکهی 1
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید (تکهی 1)
دربارهی نیک و بد ، کار تنها جدا کردن نیکها از بدها و شناسانیدن آنها و گزاردن پایه(قاعده)هایی نیست. یک کار بزرگ دیگر اینست که نگزاریم آنها را سست گردانند و از نیرو اندازند. باشد که خوانندگان خواست ما را از این سخن نخواهند دریافت. اینست با مثالی آن را روشن میگردانیم :
چنین انگارید پدری به پسر خود پند داده چنین میگوید : «همیشه دربند تندرستی باش و بیش از اندازه نخور و هر خوراکی که زیانآور است دست از آن نگهدار» ، هرآینه این پند در دل او جای گیرد و باندازهی فهم و خرد آن جوان درو کارگر افتد. ولی این در جاییست که سخنان ناسازگار دیگری بگوش او نخورد و این دستور نیکی را از نیرو نیندازد و سست نگرداند. مثلاً اگر یکی از دوستانش با وی چنین گوید : «زندگی برای خوردن و خوابیدن و لذت بردن است. آدمی اگر بخواهد دربند تندرستی باشد باید از خوشیها چشم پوشد. هر کس دیر یا زود خواهد مُرد. دیگر چشمپوشی از خوشیها چراست؟!..» این بدآموزی نیز کار خود را کند و هرآینه دستور پدری را از نیرو اندازد و جوان بیچاره را گیج و دودل گردانَد.
اینست معنی آنچه میگوییم : پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید. این سخن درخور چون و چرا نیست و هر کسی با اندکی اندیشه آن را خواهد پذیرفت. ما نمیدانیم در روانشناسی اروپاییان هوشدار این بودهاند و چیزی دربارهاش نوشتهاند یا نه. هرچه هست ما آن را بیچون و چرا میشناسیم و گواهیهای بسیار از تاریخ و از زندگانی امروزی ایرانیان در این باره در دست میداریم و اینک یکی از آنها را میآوریم :
🔸 نیک و بد (2) - تکهی 1
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید (تکهی 1)
دربارهی نیک و بد ، کار تنها جدا کردن نیکها از بدها و شناسانیدن آنها و گزاردن پایه(قاعده)هایی نیست. یک کار بزرگ دیگر اینست که نگزاریم آنها را سست گردانند و از نیرو اندازند. باشد که خوانندگان خواست ما را از این سخن نخواهند دریافت. اینست با مثالی آن را روشن میگردانیم :
چنین انگارید پدری به پسر خود پند داده چنین میگوید : «همیشه دربند تندرستی باش و بیش از اندازه نخور و هر خوراکی که زیانآور است دست از آن نگهدار» ، هرآینه این پند در دل او جای گیرد و باندازهی فهم و خرد آن جوان درو کارگر افتد. ولی این در جاییست که سخنان ناسازگار دیگری بگوش او نخورد و این دستور نیکی را از نیرو نیندازد و سست نگرداند. مثلاً اگر یکی از دوستانش با وی چنین گوید : «زندگی برای خوردن و خوابیدن و لذت بردن است. آدمی اگر بخواهد دربند تندرستی باشد باید از خوشیها چشم پوشد. هر کس دیر یا زود خواهد مُرد. دیگر چشمپوشی از خوشیها چراست؟!..» این بدآموزی نیز کار خود را کند و هرآینه دستور پدری را از نیرو اندازد و جوان بیچاره را گیج و دودل گردانَد.
اینست معنی آنچه میگوییم : پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید. این سخن درخور چون و چرا نیست و هر کسی با اندکی اندیشه آن را خواهد پذیرفت. ما نمیدانیم در روانشناسی اروپاییان هوشدار این بودهاند و چیزی دربارهاش نوشتهاند یا نه. هرچه هست ما آن را بیچون و چرا میشناسیم و گواهیهای بسیار از تاریخ و از زندگانی امروزی ایرانیان در این باره در دست میداریم و اینک یکی از آنها را میآوریم :
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار یازدهم : مردان خدا (تکهی دو از سه)
ما نشان دادیم که باید شاهراهی بروی جهانیان باز باشد ، وگرنه از هم پراکنده گردند (1). کنون میپرسیم : «آیا آدمیان بسر خود توانند بآن شاهراه درآیند؟». اگر گویید : «توانند ...» تاریخ دروغ آن را نشان خواهد داد. تاریخ گواه است از هر تودهای تا مرد خدایی برنخاست بجایی نرسیدند. چرا دور میرویم؟!.. اگر آدمیان توانند بسر خود رستگار گردند امروز این گمراهی و سرگردانی جهانیان از چه روست؟!. اینهمه دانشها و اینهمه دانشمندان ، چرا نمیتوانند بشاهراهی درآیند؟!. شما تنها ایران را بگیرید. صد نادانی و بدخویی بهم درآمیخته و هر که را میبینید زبانش بناله باز است. چرا نمیتوانند چاره باین دردها بیندیشند؟!..
در جایی که آدمیان بسر خود رستگار نگردند ناچاریست که راهنمایی درمیان باشد.
اما نشان راستگویی یک فرستاده : در این باره هم سخنان گوناگون رانده شده ، و متکلمان و انبوه دینداران بر آن بودهاند که باید فرستادگان بکارهای نتوانستنی از زنده گردانیدن مردگان ، و آگهی دادن از نادیده و نیامده ، و سخن گفتن با جانوران زبانبسته و مانند اینها برخیزند تا راستی ایشان شناخته گردد. ولی این بیراهی دیگری میباشد و خود از آنجا پیش آمده که کسانی همهی ارج را بخود فرستادگان داده و چنین پنداشتهاند که یک فرستاده چون برخاست سخنانی بیدلیل راند و مردم ناگزیر باشند گفتههای او را نافهمیده بپذیرند ، از اینرو نیاز دیدهاند که فرستاده بکارهای نتوانستی برخیزد و از راه آنها بر مردمان چیره درآید ، ولی داستان نه چنانست.
دوباره میگویم : اینان میبایست بجای آنکه بنشینند و از پیش خود بگمان و گزافه پردازند سرگذشت و تاریخ یکی از فرستادگان را بخوانند و بیندیشند تا راستی را دریابند. در فرستادگان ارج بیشتر گفتار و کردار آنان راست. یک فرستاده چه میگوید و چه میکند تا نیازش به نتوانستیها باشد؟!.. کسی که برخاسته و همه بنیکی جهان میکوشد ، و همه راستی از خود مینماید ، گواه راستگویی او خردهاست. برانگیختگی یا فرستادگی از خدا نه چیزیست دروغ بردارد. برانگیختگی خوش خوردن و خوش خفتن ، یا بگوشهای خزیدن و سخنان رنگین سرودن نیست تا راست و دروغش پوشیده ماند. یک فرستاده باید گمراهیها را براندازد و راستترین و نزدیکترین راه را بسوی خدا نشان دهد ، آیین زندگی بنیاد گزارد ، خویهای پاک یاد دهد ، در نکوهش و ستایش راه گزافه نسپرد ، از بهر کسی و چیزی از راه برنگردد ، هر زمان گفتار دیگرگون نسازد ، در دین جایگاهی برای خود باز نکند ، پاداش از بهر خویش نخواهد ، یک کلمه بگویم : در زمان خود بیمانند باشد. اینست یک فرستادهی خدا. چنین کسی چگونه شناخته نگردد؟!..
پابرگی :
1ـ گفتار دوم همین کتاب.
🔸 گفتار یازدهم : مردان خدا (تکهی دو از سه)
ما نشان دادیم که باید شاهراهی بروی جهانیان باز باشد ، وگرنه از هم پراکنده گردند (1). کنون میپرسیم : «آیا آدمیان بسر خود توانند بآن شاهراه درآیند؟». اگر گویید : «توانند ...» تاریخ دروغ آن را نشان خواهد داد. تاریخ گواه است از هر تودهای تا مرد خدایی برنخاست بجایی نرسیدند. چرا دور میرویم؟!.. اگر آدمیان توانند بسر خود رستگار گردند امروز این گمراهی و سرگردانی جهانیان از چه روست؟!. اینهمه دانشها و اینهمه دانشمندان ، چرا نمیتوانند بشاهراهی درآیند؟!. شما تنها ایران را بگیرید. صد نادانی و بدخویی بهم درآمیخته و هر که را میبینید زبانش بناله باز است. چرا نمیتوانند چاره باین دردها بیندیشند؟!..
در جایی که آدمیان بسر خود رستگار نگردند ناچاریست که راهنمایی درمیان باشد.
اما نشان راستگویی یک فرستاده : در این باره هم سخنان گوناگون رانده شده ، و متکلمان و انبوه دینداران بر آن بودهاند که باید فرستادگان بکارهای نتوانستنی از زنده گردانیدن مردگان ، و آگهی دادن از نادیده و نیامده ، و سخن گفتن با جانوران زبانبسته و مانند اینها برخیزند تا راستی ایشان شناخته گردد. ولی این بیراهی دیگری میباشد و خود از آنجا پیش آمده که کسانی همهی ارج را بخود فرستادگان داده و چنین پنداشتهاند که یک فرستاده چون برخاست سخنانی بیدلیل راند و مردم ناگزیر باشند گفتههای او را نافهمیده بپذیرند ، از اینرو نیاز دیدهاند که فرستاده بکارهای نتوانستی برخیزد و از راه آنها بر مردمان چیره درآید ، ولی داستان نه چنانست.
دوباره میگویم : اینان میبایست بجای آنکه بنشینند و از پیش خود بگمان و گزافه پردازند سرگذشت و تاریخ یکی از فرستادگان را بخوانند و بیندیشند تا راستی را دریابند. در فرستادگان ارج بیشتر گفتار و کردار آنان راست. یک فرستاده چه میگوید و چه میکند تا نیازش به نتوانستیها باشد؟!.. کسی که برخاسته و همه بنیکی جهان میکوشد ، و همه راستی از خود مینماید ، گواه راستگویی او خردهاست. برانگیختگی یا فرستادگی از خدا نه چیزیست دروغ بردارد. برانگیختگی خوش خوردن و خوش خفتن ، یا بگوشهای خزیدن و سخنان رنگین سرودن نیست تا راست و دروغش پوشیده ماند. یک فرستاده باید گمراهیها را براندازد و راستترین و نزدیکترین راه را بسوی خدا نشان دهد ، آیین زندگی بنیاد گزارد ، خویهای پاک یاد دهد ، در نکوهش و ستایش راه گزافه نسپرد ، از بهر کسی و چیزی از راه برنگردد ، هر زمان گفتار دیگرگون نسازد ، در دین جایگاهی برای خود باز نکند ، پاداش از بهر خویش نخواهد ، یک کلمه بگویم : در زمان خود بیمانند باشد. اینست یک فرستادهی خدا. چنین کسی چگونه شناخته نگردد؟!..
پابرگی :
1ـ گفتار دوم همین کتاب.
Adliye 41-45.pdf
418.8 KB
🔸 زندگانی من (ده سال در عدلیه)
(تکههای 41 تا 45 یکجا در یک فایل)
41ـ سفر شیروان
42ـ داستان دلسوز شهربانو
43ـ سه روزی که در شیروان ماندیم
44ـ سفر قوچان
45ـ چگونه از خراسان بازگشتم
(تکههای 41 تا 45 یکجا در یک فایل)
41ـ سفر شیروان
42ـ داستان دلسوز شهربانو
43ـ سه روزی که در شیروان ماندیم
44ـ سفر قوچان
45ـ چگونه از خراسان بازگشتم
🔶 در پیرامون روان
🔸 نشست سوم : هودههای مادّیگری همه بیپاست ـ (تکهی 8)
٥ ـ پنجم هودهی فلسفه مادّی آن بوده که زندگانی جز نبردی درمیان زندگان و جهان جز نبردگاهی شناخته نمیشود. این یکی از هودههای بسیار زیانآور آن فلسفه است. مایهی این دُژفهمی همانست که سرچشمهی خواهاکها و کناکهای آدمی را جز خودخواهی نمیشناسند. در جایی که هر کسی تنها خود را بخواهد و همه چیز را برای خود خواهد پیداست که مردمی که در یک جا میزیند همیشه با یکدیگر در کشاکش و نبرد خواهند بود. در آنحال آدمیان یا بایستی باهم نزیند و هر خاندانی در بالای کوهی یا در ته درهای جایی گزینند و جدا از دیگران زندگی بسر برند و یا تن به نبرد داده همیشه در کشاکش باشند.
ولی ما بیپایی این را روشن گردانیدیم. سرچشمهی خواهاکها و کناکهای آدمی تنها خودخواهی نیست. درو خواهاکها و کناکهایی از سرچشمهی نیکخواهی و داددوستی و آمیغپژوهی و مانند اینها نیز هست که از روی آنها تواند زیست.
کوتاهشدهی سخنان ما در آن باره اینست :
آدمی دارای دو گوهر است : جانی و روانی. اکنون اگر بخواهد از روی گوهر جانی زید ، زندگانیش جز نبرد و کشاکش نخواهد بود. جز همان نخواهد بود که گرگان و سگان میدارند و همیشه باهم گلاویزند. و اگر بخواهد از روی روان زید ، یک زندگانی آدمیانه بسیار ستودهای خواهد داشت و بجای نبرد و کشاکش ، با یکدیگر دلسوزی و دستگیری خواهند داشت.
همهی کوششها در جهان اینست که آدمی از روی روان زید و زندگانی آدمیانه دارد. نیکخواهان که برخاستهاند در این راه کوشیدهاند. قانونها برای اینست. دین برای اینست.
لغزش بزرگ فلسفهی مادّی همینست که میخواهد مردمان را بزیستن از روی گوهر جانی وادارد. آدمیان را بزندگانی جانورانه بازگرداند.
از همینجا نیاز بدین روشن خواهد گردید. دین برای همینست که کسانی بنام دانشمند برنخیزند که از نافهمیهای خود هودههای غلطی گیرند و هایهوی بجهان اندازند و مردمان را گمراه گردانیده بسوی پستی و جانوری بازگردانند. دین برای همینست که از اینگونه نافهمیها جلو گیرد.
آن جوانانی که خود را از دین بینیاز میدانند و هنگامی که نام دین را میشنوند شانه میاندازند اینها را بشنوند و به نافهمیهای خود پی برند.
🔸 نشست سوم : هودههای مادّیگری همه بیپاست ـ (تکهی 8)
٥ ـ پنجم هودهی فلسفه مادّی آن بوده که زندگانی جز نبردی درمیان زندگان و جهان جز نبردگاهی شناخته نمیشود. این یکی از هودههای بسیار زیانآور آن فلسفه است. مایهی این دُژفهمی همانست که سرچشمهی خواهاکها و کناکهای آدمی را جز خودخواهی نمیشناسند. در جایی که هر کسی تنها خود را بخواهد و همه چیز را برای خود خواهد پیداست که مردمی که در یک جا میزیند همیشه با یکدیگر در کشاکش و نبرد خواهند بود. در آنحال آدمیان یا بایستی باهم نزیند و هر خاندانی در بالای کوهی یا در ته درهای جایی گزینند و جدا از دیگران زندگی بسر برند و یا تن به نبرد داده همیشه در کشاکش باشند.
ولی ما بیپایی این را روشن گردانیدیم. سرچشمهی خواهاکها و کناکهای آدمی تنها خودخواهی نیست. درو خواهاکها و کناکهایی از سرچشمهی نیکخواهی و داددوستی و آمیغپژوهی و مانند اینها نیز هست که از روی آنها تواند زیست.
کوتاهشدهی سخنان ما در آن باره اینست :
آدمی دارای دو گوهر است : جانی و روانی. اکنون اگر بخواهد از روی گوهر جانی زید ، زندگانیش جز نبرد و کشاکش نخواهد بود. جز همان نخواهد بود که گرگان و سگان میدارند و همیشه باهم گلاویزند. و اگر بخواهد از روی روان زید ، یک زندگانی آدمیانه بسیار ستودهای خواهد داشت و بجای نبرد و کشاکش ، با یکدیگر دلسوزی و دستگیری خواهند داشت.
همهی کوششها در جهان اینست که آدمی از روی روان زید و زندگانی آدمیانه دارد. نیکخواهان که برخاستهاند در این راه کوشیدهاند. قانونها برای اینست. دین برای اینست.
لغزش بزرگ فلسفهی مادّی همینست که میخواهد مردمان را بزیستن از روی گوهر جانی وادارد. آدمیان را بزندگانی جانورانه بازگرداند.
از همینجا نیاز بدین روشن خواهد گردید. دین برای همینست که کسانی بنام دانشمند برنخیزند که از نافهمیهای خود هودههای غلطی گیرند و هایهوی بجهان اندازند و مردمان را گمراه گردانیده بسوی پستی و جانوری بازگردانند. دین برای همینست که از اینگونه نافهمیها جلو گیرد.
آن جوانانی که خود را از دین بینیاز میدانند و هنگامی که نام دین را میشنوند شانه میاندازند اینها را بشنوند و به نافهمیهای خود پی برند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 8 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 2
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید (تکهی 2)
در ایران چون جنبش مشروطه آغازید چنانکه میدانیم نخست دانشمندان و درسخواندگان پیش افتادند و سپس نوبت بدیگران رسید. آن روز سخنها این بود : «باید ارج میهن خود را دانست ، و در راه نگهداری آن جان و دارایی دریغ نگفت ، و در راه پیشرفت آن از خوشیها و سودها چشم پوشید ...» ، اینها را مینوشتند و میگفتند و داستانها از میهندوستی اروپاییان و از جانفشانیهای ایشان بگواهی میآوردند. این سخنان با شور شگفتی گفته و شنیده میشد و بیگمان بود که در دلها جای برای خود باز میکند ، و خود چنین پنداشته میشد که در دلهای دانشمندان و درسخواندگان که معنی کشور و میهن را بهتر میدانند و از تاریخ بیشتر آگاهند بیشتر کارگر میافتد تا در دلهای دیگران. این چیزی بود که هر کسی میپنداشت ولی پیشامدها وارونهی آن را نشان داد. زیرا دیری نگذشت که میانهی محمدعلیمیرزا با مجلس شورا کشاکش پیدا شد و آزادیخواهان را زمانِ گفتار گذشته و روزگار کردار رسید ، و در این روزگار و درمیان کوششها و تلاشها بود که دانسته شد درسهای میهندوستی و جانفشانی و مردانگی که داده شده بدلهای درسناخواندگان یا کمدانشان کارگرتر افتاده تا بدلهای دانشمندان و پیشرفتگان. زیرا دیده شد بیشتر اینان از جانفشانی بازایستادند ، و با همهی لافهای بسیاری که در دو سال گذشته زده بودند جز سستی و بیکارگی از خود نشان ندادند ، و اینست هیچ کار ارجداری از آنان نمودار نگردید ، و بسیاری از ایشان گذشته از سستی و بیکارگی ، پستی و بدنهادی نیز از خود نشان دادند زیرا در نهان به محمدعلیمیرزا بلکه به بیگانگان گراییدند. این خود داستان شگفتی شد که هر زمان آشوبی برمیخاست و زمان کوشش و جانبازی میرسید اینان ـ این دستهی پیشرفتگان ـ خود را کنار میکشیدند و میدان را برای جانبازیها و مردانگیهای دستهی کمدانشان باز میگزاردند ، ولی همینکه آن روزگار سپری میشد و زمان خودنمایی و سودجویی و بهرهمندی پیش میآمد دوباره همانان خود را بمیدان رسانیده رشتهی کارها را بدست میگرفتند.
اگر یک دستهی اندکی را ـ از دو سید و حاجیمیرزا ابراهیمآقا ، و میرزا جهانگیرخان و آقا سید جمال و قاضی ارداقی و مانند اینها ـ کنار گزاریم دیگران نه تنها خشنودیبخش نبودند برخی مایهی رسوایی نیز شدند.
مردم در آن روز نادرستیهای اینان را درنمییافتند. ولی ما که تاریخ مشروطه را گرد آوردهایم و در پیرامون آن نیک اندیشیدهایم همه را میشناسیم. یکی از چیزهایی که مرا بنوشتن تاریخ مشروطه برانگیخت این بود که پیشامدهای سالهای اخیر ایران را نیک دانم و مردان را نیک شناسم و در گفتگو از آلودگیها و گرفتاریهای توده گواه و دلیل از همان پیشامدها بیاورم. اکنون در اینجا هم نیک توانم داوری کنم و این را روشن گردانم که درسخواندگان ـ یا بگفتهی خودشان فضلاء و ادباء ـ برای چه از آزمایش بدانسان بد درآمدند و انگیزه و مایهی این کار را هم نشان دهم.
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 2
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید (تکهی 2)
در ایران چون جنبش مشروطه آغازید چنانکه میدانیم نخست دانشمندان و درسخواندگان پیش افتادند و سپس نوبت بدیگران رسید. آن روز سخنها این بود : «باید ارج میهن خود را دانست ، و در راه نگهداری آن جان و دارایی دریغ نگفت ، و در راه پیشرفت آن از خوشیها و سودها چشم پوشید ...» ، اینها را مینوشتند و میگفتند و داستانها از میهندوستی اروپاییان و از جانفشانیهای ایشان بگواهی میآوردند. این سخنان با شور شگفتی گفته و شنیده میشد و بیگمان بود که در دلها جای برای خود باز میکند ، و خود چنین پنداشته میشد که در دلهای دانشمندان و درسخواندگان که معنی کشور و میهن را بهتر میدانند و از تاریخ بیشتر آگاهند بیشتر کارگر میافتد تا در دلهای دیگران. این چیزی بود که هر کسی میپنداشت ولی پیشامدها وارونهی آن را نشان داد. زیرا دیری نگذشت که میانهی محمدعلیمیرزا با مجلس شورا کشاکش پیدا شد و آزادیخواهان را زمانِ گفتار گذشته و روزگار کردار رسید ، و در این روزگار و درمیان کوششها و تلاشها بود که دانسته شد درسهای میهندوستی و جانفشانی و مردانگی که داده شده بدلهای درسناخواندگان یا کمدانشان کارگرتر افتاده تا بدلهای دانشمندان و پیشرفتگان. زیرا دیده شد بیشتر اینان از جانفشانی بازایستادند ، و با همهی لافهای بسیاری که در دو سال گذشته زده بودند جز سستی و بیکارگی از خود نشان ندادند ، و اینست هیچ کار ارجداری از آنان نمودار نگردید ، و بسیاری از ایشان گذشته از سستی و بیکارگی ، پستی و بدنهادی نیز از خود نشان دادند زیرا در نهان به محمدعلیمیرزا بلکه به بیگانگان گراییدند. این خود داستان شگفتی شد که هر زمان آشوبی برمیخاست و زمان کوشش و جانبازی میرسید اینان ـ این دستهی پیشرفتگان ـ خود را کنار میکشیدند و میدان را برای جانبازیها و مردانگیهای دستهی کمدانشان باز میگزاردند ، ولی همینکه آن روزگار سپری میشد و زمان خودنمایی و سودجویی و بهرهمندی پیش میآمد دوباره همانان خود را بمیدان رسانیده رشتهی کارها را بدست میگرفتند.
اگر یک دستهی اندکی را ـ از دو سید و حاجیمیرزا ابراهیمآقا ، و میرزا جهانگیرخان و آقا سید جمال و قاضی ارداقی و مانند اینها ـ کنار گزاریم دیگران نه تنها خشنودیبخش نبودند برخی مایهی رسوایی نیز شدند.
مردم در آن روز نادرستیهای اینان را درنمییافتند. ولی ما که تاریخ مشروطه را گرد آوردهایم و در پیرامون آن نیک اندیشیدهایم همه را میشناسیم. یکی از چیزهایی که مرا بنوشتن تاریخ مشروطه برانگیخت این بود که پیشامدهای سالهای اخیر ایران را نیک دانم و مردان را نیک شناسم و در گفتگو از آلودگیها و گرفتاریهای توده گواه و دلیل از همان پیشامدها بیاورم. اکنون در اینجا هم نیک توانم داوری کنم و این را روشن گردانم که درسخواندگان ـ یا بگفتهی خودشان فضلاء و ادباء ـ برای چه از آزمایش بدانسان بد درآمدند و انگیزه و مایهی این کار را هم نشان دهم.
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار یازدهم : مردان خدا (تکهی سه از سه)
یک پزشک اگر دروغی بود[bud] در پرده نمانَد و باندک زمانی رسوا گردد ، چه رسد بمردی که نام فرستادگی از خدا دارد و باید برستگاری جهانیان کوشد ، چگونه تواند دروغی باشد و رسوا نگردد؟!.
تاریخ گواه است هر که بدروغ این دعوی را کرده رسوا شده. آن یکی از سنگینی بار بستوه آمده و در نیمهی راه از دوش انداخته. این یکی پنداشته یک فرستاده هرچه خواست تواند گفت و بیخردانه خود را خدا نامیده. آن دیگری بکارهای بیهودهای از مناجاتبافی و مانند آن پرداخته است.
آنان که پس از اسلام برخاستهاند همگی از نادانی نشان راستی یک برانگیخته را سخن پنداشتهاند و از گام نخست به پیروی از قرآن بآیهسازی پرداختهاند. بدتر از همه آنکه برخی از میان فارسیزبانان برخاسته و سخن بتازی سرودهاند. اینها همه نشان ساختگی کار ایشان بوده ، کسی که از راه دروغ بکاری برخاست راه آن را نشناسد و آنچه از دیگری دیده بجا و بیجا پیروی نماید و رسوا گردد.
از اینجاست میگوییم : فرستادگی از خدا دروغبردار نیست. میگوییم : گواه راستی یک برانگیخته هم خود او و کارهای اوست.
راست است همیشه خردها آزاد نیست ، و ما چنانکه گفتیم یک مرد خدا بهنگامی برخیزد که گمراهیها فراوان و خردها سست و مردمانِ تیرهدرون فزون باشند و خود ناچاریست که کسان انبوهی از نادانی یا از ناپاکی او را نپذیرند و گمراهان با وی از درِ دشمنی باشند ، و در اینجاست که کار بسختی انجامد. ولی این سختی هم دیر نپاید. زیرا جهان هیچگاه از مردان بخرد پاکدل تهی نباشد. و چنانکه گفتیم چون یک مرد خدایی بکوشش برخاست اینان ـ این بخردان و پاکدلان ـ باو گروند ، و مردانه بیاریش کوشند و چون اینان پیش افتادند دستههای انبوه دیگری پیروی نمایند و یک دستهی بدنهاد که بازمانند و همچنان ایستادگی نمایند پس از دیری آنان نیز ناچار شده گردن نهند ، و یا سزای خود یافته نابود شوند.
این یک راه طبیعی است. خدا آدمیان را یکسان نیافریده و هر کسی پاکدرون نیست. شما اگر در بیابان بر سر راهی ایستید و راهروانی را ببینید که راه کج کردهاند و شما آواز برداشته بگویید : «ای برادران راه را گم کردهاید ، باینسو برگردید!» ، خواهید دید این گفتهی شما را همگی یکسان نخواهند شنود. اگر ده تن باشند سه چهار تن بیداردلانه نگاهی بشما و نگاهی براه انداخته و راستگویی شما را دریافته براه بازخواهند گشت و سه چهار تن خواه و ناخواه پیروی از ایشان خواهند کرد. ولی دیگران ستیزگی خواهند نمود و تا چند گامی در آن بیراهه برندارند براه بازنخواهند گشت.
همواره در جهان پاکان و ناپاکان باهم باشند ، و این بهنگام یک جنبش خداییست که از هم جدا گردند. علی و ابوبکر و عمر و بوجهل و بولهب و بوسفیان همیشه در جهان باشند ، و این در زمان پیدایش یک پاکمرد است که نیک شناخته شوند.
تاریخ گواهست پیشرفت کار هر فرستادهای با یاری یک دسته از پاکدلان بوده. اینان پیشگامان راه رستگاریند. اینان دستهای خدا میان مردمانند.
باید گفت : گواه راستی یک مرد خدا ـ پس از خود او و گفتار و کردارش ـ یاری و پشتیبانی این خجستهمردان میباشد ، و آن نتوانستنی که وی را باید ، تکان دادن این دلهای پاکست.
🔸 گفتار یازدهم : مردان خدا (تکهی سه از سه)
یک پزشک اگر دروغی بود[bud] در پرده نمانَد و باندک زمانی رسوا گردد ، چه رسد بمردی که نام فرستادگی از خدا دارد و باید برستگاری جهانیان کوشد ، چگونه تواند دروغی باشد و رسوا نگردد؟!.
تاریخ گواه است هر که بدروغ این دعوی را کرده رسوا شده. آن یکی از سنگینی بار بستوه آمده و در نیمهی راه از دوش انداخته. این یکی پنداشته یک فرستاده هرچه خواست تواند گفت و بیخردانه خود را خدا نامیده. آن دیگری بکارهای بیهودهای از مناجاتبافی و مانند آن پرداخته است.
آنان که پس از اسلام برخاستهاند همگی از نادانی نشان راستی یک برانگیخته را سخن پنداشتهاند و از گام نخست به پیروی از قرآن بآیهسازی پرداختهاند. بدتر از همه آنکه برخی از میان فارسیزبانان برخاسته و سخن بتازی سرودهاند. اینها همه نشان ساختگی کار ایشان بوده ، کسی که از راه دروغ بکاری برخاست راه آن را نشناسد و آنچه از دیگری دیده بجا و بیجا پیروی نماید و رسوا گردد.
از اینجاست میگوییم : فرستادگی از خدا دروغبردار نیست. میگوییم : گواه راستی یک برانگیخته هم خود او و کارهای اوست.
راست است همیشه خردها آزاد نیست ، و ما چنانکه گفتیم یک مرد خدا بهنگامی برخیزد که گمراهیها فراوان و خردها سست و مردمانِ تیرهدرون فزون باشند و خود ناچاریست که کسان انبوهی از نادانی یا از ناپاکی او را نپذیرند و گمراهان با وی از درِ دشمنی باشند ، و در اینجاست که کار بسختی انجامد. ولی این سختی هم دیر نپاید. زیرا جهان هیچگاه از مردان بخرد پاکدل تهی نباشد. و چنانکه گفتیم چون یک مرد خدایی بکوشش برخاست اینان ـ این بخردان و پاکدلان ـ باو گروند ، و مردانه بیاریش کوشند و چون اینان پیش افتادند دستههای انبوه دیگری پیروی نمایند و یک دستهی بدنهاد که بازمانند و همچنان ایستادگی نمایند پس از دیری آنان نیز ناچار شده گردن نهند ، و یا سزای خود یافته نابود شوند.
این یک راه طبیعی است. خدا آدمیان را یکسان نیافریده و هر کسی پاکدرون نیست. شما اگر در بیابان بر سر راهی ایستید و راهروانی را ببینید که راه کج کردهاند و شما آواز برداشته بگویید : «ای برادران راه را گم کردهاید ، باینسو برگردید!» ، خواهید دید این گفتهی شما را همگی یکسان نخواهند شنود. اگر ده تن باشند سه چهار تن بیداردلانه نگاهی بشما و نگاهی براه انداخته و راستگویی شما را دریافته براه بازخواهند گشت و سه چهار تن خواه و ناخواه پیروی از ایشان خواهند کرد. ولی دیگران ستیزگی خواهند نمود و تا چند گامی در آن بیراهه برندارند براه بازنخواهند گشت.
همواره در جهان پاکان و ناپاکان باهم باشند ، و این بهنگام یک جنبش خداییست که از هم جدا گردند. علی و ابوبکر و عمر و بوجهل و بولهب و بوسفیان همیشه در جهان باشند ، و این در زمان پیدایش یک پاکمرد است که نیک شناخته شوند.
تاریخ گواهست پیشرفت کار هر فرستادهای با یاری یک دسته از پاکدلان بوده. اینان پیشگامان راه رستگاریند. اینان دستهای خدا میان مردمانند.
باید گفت : گواه راستی یک مرد خدا ـ پس از خود او و گفتار و کردارش ـ یاری و پشتیبانی این خجستهمردان میباشد ، و آن نتوانستنی که وی را باید ، تکان دادن این دلهای پاکست.
Nik-o-Bad (1) - 3.pdf
529 KB
🔸 دردها و درمانها ـ بخش 7 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 نیک و بد (1) ـ تکهی 3
🔹 ما چه میخواهیم و درپی چه هستیم؟..
🔹 باید جلو بیهودهگویان را گرفت
🔸 نیک و بد (1) ـ تکهی 3
🔹 ما چه میخواهیم و درپی چه هستیم؟..
🔹 باید جلو بیهودهگویان را گرفت
🔶 در پیرامون روان
🔸 نشست سوم : هودههای مادّیگری همه بیپاست ـ (تکهی 9)
٦ ـ هودهی ششم فلسفهی مادّی این بوده که نیکخواهان جهان را خوار میگرداند ، زردشت و کنفوسیوس و موسا و عیسا و محمد و دیگران که به نیکی جهان کوشیده هر یکی در زمان خود گامهایی آن را پیش بردهاند ، از دیدهی فلسفهی مادّی جز سودجویانی نبودهاند.
در این باره دانشمندان مادّی بدو لغزش بزرگی دچارند : یکی آنکه نیکخواهان را جز سودجویانی نمیشناسند. دیگری آنکه جدایی میانهی آنان با فریبکارانی که برخاسته و بهوس و یا بآرزوی شکمچرانی سخنانی گفته دستهای را پیرو خود گردانیدهاند ، نمیگزارند.
چنانکه گفتم در نزد دکتر ارانی پیغمبر اسلام با آن کوششهای مردانه در راه نیکی جهان با حسین منصور حلاج پندارباف هوسباز یکی بوده. آن را سودجویی برانگیخته بوده. این را نیز سودجویی برانگیخته است. شما از همینجا بکجی اندیشههای مادّی پی توانید برد.
سرچشمهی این لغزش نیز همان بوده که آدمی را نشناخته و از گوهر روانی او ناآگاه بودهاند. ما میتوانیم به پیروان مادّیگری ایراد گرفته بگوییم : خود را نمیشناختهاند. و چون ما در این باره در هنگام دیگری سخنان گشاده و روشنی گفتهایم و آنها چاپ شده (1) در اینجا بهمین اندازه بس کرده بسخن ادامه نمیدهیم.
* * *
در این نشست ، بیپا بودن هودههای ششگانهی فلسفهی مادّی را روشن گردانیدم.
پابرگی :
1ـ کتاب «دین و جهان»
🔸 نشست سوم : هودههای مادّیگری همه بیپاست ـ (تکهی 9)
٦ ـ هودهی ششم فلسفهی مادّی این بوده که نیکخواهان جهان را خوار میگرداند ، زردشت و کنفوسیوس و موسا و عیسا و محمد و دیگران که به نیکی جهان کوشیده هر یکی در زمان خود گامهایی آن را پیش بردهاند ، از دیدهی فلسفهی مادّی جز سودجویانی نبودهاند.
در این باره دانشمندان مادّی بدو لغزش بزرگی دچارند : یکی آنکه نیکخواهان را جز سودجویانی نمیشناسند. دیگری آنکه جدایی میانهی آنان با فریبکارانی که برخاسته و بهوس و یا بآرزوی شکمچرانی سخنانی گفته دستهای را پیرو خود گردانیدهاند ، نمیگزارند.
چنانکه گفتم در نزد دکتر ارانی پیغمبر اسلام با آن کوششهای مردانه در راه نیکی جهان با حسین منصور حلاج پندارباف هوسباز یکی بوده. آن را سودجویی برانگیخته بوده. این را نیز سودجویی برانگیخته است. شما از همینجا بکجی اندیشههای مادّی پی توانید برد.
سرچشمهی این لغزش نیز همان بوده که آدمی را نشناخته و از گوهر روانی او ناآگاه بودهاند. ما میتوانیم به پیروان مادّیگری ایراد گرفته بگوییم : خود را نمیشناختهاند. و چون ما در این باره در هنگام دیگری سخنان گشاده و روشنی گفتهایم و آنها چاپ شده (1) در اینجا بهمین اندازه بس کرده بسخن ادامه نمیدهیم.
* * *
در این نشست ، بیپا بودن هودههای ششگانهی فلسفهی مادّی را روشن گردانیدم.
پابرگی :
1ـ کتاب «دین و جهان»
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 8 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 3
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید ـ (تکهی 3)
چه این کار بیگمان انگیزهای داشته ، وگرنه بهر چه یک دسته همه بد درآیند. آری اگر تنها کسان چندی بیکاره و بد درآمده بودندی گفتیمی نیک و بد ، و بکاره و بیکاره در هر گروهی باشد. ولی سخن اینست که رویهمرفته اینان بیارج درآمدهاند ، و از آنسوی دستهی درسناخوانده و کمدانش رویهمرفته نیک بودهاند ، و از میانشان صد مرد بنامی پیدا شده. این جدایی میانهی دو دسته و انگیزهی آنست که بایستی جست و ما آن را بدست آوردهایم.
در آن روزها که آغاز جنبش میبود و پیاپی سخن از میهندوستی و جانفشانی در راه توده و غیرت و مردانگی میرفت و همگی آنها را میشنیدند اینان ـ این دستهی ادباء و فضلاء ـ نیز آنها را میشنیدند و در دلهای خود جای میدادند ، و بیگمان آنها را براست داشته میپذیرفتند ، و خود را برای کوششهایی در راه کشور و میهن آماده میگردانیدند ، چیزی که هست دلهای ایشان همچون دیگران تهی نبوده و از پیش از آن سخنانی در آنها جا میداشته ـ سخنانی که با این درسها و دستورها ناسازگار میبوده ، و پیداست که آنها اینها را ، و اینها آنها را از نیرو میانداخته و سست میگردانیده.
خواهند پرسید : آن سخنان چه بوده؟.. میگویم : از اینگونه بوده : «دستی که بدندان نتوان برد ببوس» ، «عزت و ذلت جز بتقدیر آسمانی نیست» و «دنیا چند روزه است و نیک یا بد میگذرد» و «گذشته گذشته و آینده نیامده و زندگی آدمی همین یک دم بیش نیست که باید قدر آن دانست و اندیشهی گذشته و آینده را از دل بیرون کرد» و «اگر بعبرت نگری نور و ظلمت و عدل و ظلم و موسا و فرعون همگی یکیست». پیداست که ما نخواهیم توانست همهی آنها را بشماریم و اینها را بعنوان مثل یاد کردیم.
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 3
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید ـ (تکهی 3)
چه این کار بیگمان انگیزهای داشته ، وگرنه بهر چه یک دسته همه بد درآیند. آری اگر تنها کسان چندی بیکاره و بد درآمده بودندی گفتیمی نیک و بد ، و بکاره و بیکاره در هر گروهی باشد. ولی سخن اینست که رویهمرفته اینان بیارج درآمدهاند ، و از آنسوی دستهی درسناخوانده و کمدانش رویهمرفته نیک بودهاند ، و از میانشان صد مرد بنامی پیدا شده. این جدایی میانهی دو دسته و انگیزهی آنست که بایستی جست و ما آن را بدست آوردهایم.
در آن روزها که آغاز جنبش میبود و پیاپی سخن از میهندوستی و جانفشانی در راه توده و غیرت و مردانگی میرفت و همگی آنها را میشنیدند اینان ـ این دستهی ادباء و فضلاء ـ نیز آنها را میشنیدند و در دلهای خود جای میدادند ، و بیگمان آنها را براست داشته میپذیرفتند ، و خود را برای کوششهایی در راه کشور و میهن آماده میگردانیدند ، چیزی که هست دلهای ایشان همچون دیگران تهی نبوده و از پیش از آن سخنانی در آنها جا میداشته ـ سخنانی که با این درسها و دستورها ناسازگار میبوده ، و پیداست که آنها اینها را ، و اینها آنها را از نیرو میانداخته و سست میگردانیده.
خواهند پرسید : آن سخنان چه بوده؟.. میگویم : از اینگونه بوده : «دستی که بدندان نتوان برد ببوس» ، «عزت و ذلت جز بتقدیر آسمانی نیست» و «دنیا چند روزه است و نیک یا بد میگذرد» و «گذشته گذشته و آینده نیامده و زندگی آدمی همین یک دم بیش نیست که باید قدر آن دانست و اندیشهی گذشته و آینده را از دل بیرون کرد» و «اگر بعبرت نگری نور و ظلمت و عدل و ظلم و موسا و فرعون همگی یکیست». پیداست که ما نخواهیم توانست همهی آنها را بشماریم و اینها را بعنوان مثل یاد کردیم.
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار دوازدهم : زردشت و مانی (تکهی یک از سه)
اینست معنی راست برانگیختگی یا فرستادگی. اینها را مینویسیم تا راستیها روشن گردد و خردها را مایهای باشد. امروز انبوه مردمان چنانکه از خدا روگردانند بفرستادگی یا برانگیختگی کسی از خدا نیز نمیگروند و فرستادگانی که بودهاند آنان را تنها مردان هوشیار توانایی همچون بسیار دیگران ـ میشمارند که بنیکی جهان کوشیدهاند. بلکه کسانی این اندازه نیز خرسندی ننموده بیشرمانه زباندرازی مینمایند.
اینان دلشادند که هیاهوی بیدینی را شنیدهاند ، و آن را بهانه گرفته خود را از هر بندی آزاد گردانیدهاند ، و گردنکشانه سر بهیچ کسی فرونمیآورند ، و در میدان خودنمایی خوش میخرامند و بخود میبالند و گاهی با مردان خدا نیز دعوی همسری میکنند ـ باین دلشادند و هرگز نمیاندیشند که پایان این لگامگسیختگی چه خواهد بود.
اینان که بفرستادگی کسی از خدا باور نمیدارند و فرستادگان را از شمار دیگران میگیرند ، هنگامی نادانی خود را دریابند که بکاری برخیزند. باینان بگویید : «اگر کوشیدن بنیکی جهان را هر کسی تواند چرا شما نکوشید؟!. جهانیست همه گمراه و سرگردان ، چرا بازایستید و پیش نیفتید؟!. دارید آن شایستگی که راهی بروی مردمان باز کنید؟!. دارید آن توانایی که جهانیان را برستگاری رسانید؟!. جهان بیش از همه براهنما نیاز دارد ، آیا توانید آن شما باشید؟!. گیرم که باین آرزو افتادید ، بگویید چه خواهید کردن و بجهانیان چه خواهید گفتن؟!.
مگر ما شما را نمیشناسیم؟!. جز رشک و خودنمایی کو کالایتان؟!. جز پندارهای پراکنده کو سرمایهتان؟!. هر یکیتان سالها با گفتن و نوشتن بسر دادهاید ، آیا تاکنون چه کردهاید که پس از این توانید کردن؟!. آیا شما نبودید که هر نوایی اروپا مینواخت بهوای آن پای میکوفتید؟!.. شما نبودید که زشتی یاوهگویی را نشناخته یاوهگویان روسیاه را بجایگاه بزرگان میرسانیدید؟!.
امروز صد کسی آرزوی پیشوایی دارند. ولی چه توانند کردن؟!. یکمشت تهیدستانی که جز بافندگیهای کهن یونان و گزافهسراییهای پوچ صوفیان و یا سخنان پا در هوای گوستاف لوبون و مانند آن سرمایهای ندارند چه توانند انجام دادن؟!.
اینان هیچ نمیدانند که پشت سر این پریشانگوییهای کهن و نو ، چه در زمینهی دین و خداشناسی و چه دربارهی راه زندگی ، یک رشته راستیها هست که میباید آنها را بیرون آورد ، و در کوششهای خود بیش از این نمیتوانند که گفتههای صوفیان و فیلسوفان و دیگران را بهم درآمیخته یک چیز تازهای پدید آورند و چنین دانند معنی پیشوایی اینست و بس.
این شیوهی کهن درغگویانست و در این باره تاریخ ایران بهترین گواهی را دربر دارد : زردشت و مانی هر دو از ایران برخاستهاند و هر دو دعوی برانگیختگی کرده دین و آیین بنیاد نهادهاند. در تاریخها هر دو را بیک نام یاد کردهاند. ولی هرگاه کسانی نیک سنجند باید بگویند شت زردشت براستی برانگیختهی خدا ، و مانی یک دروغگو بوده. زیرا زردشت چون برخاست جهان گرفتار بتپرستی بود و هر مردمی راه دیگری میپیمودند. زردشت پروای هیچ یک نکرده جز راستی را دنبال ننمود. جهانیان را به هرمزد یگانه خوانده و برای زندگانی آیین خردمندانه نهاد و این بمردم یاد داد که آدمی در کالبد خود نیک و بد را توأم دارد (1) و او را باید که همواره خواهان نیکی باشد و از بدی پرهیز نماید. اگرچه تاریخ این پاکمرد درست[=کامل] روشن نیست این اندازه بیگمان است که خود راهی باز نموده و جز درپی راستیها نبوده.
پابرگی :
1ـ همان معنایی که ما امروز زیر عنوان «جان و روان» بازمینماییم.
🔸 گفتار دوازدهم : زردشت و مانی (تکهی یک از سه)
اینست معنی راست برانگیختگی یا فرستادگی. اینها را مینویسیم تا راستیها روشن گردد و خردها را مایهای باشد. امروز انبوه مردمان چنانکه از خدا روگردانند بفرستادگی یا برانگیختگی کسی از خدا نیز نمیگروند و فرستادگانی که بودهاند آنان را تنها مردان هوشیار توانایی همچون بسیار دیگران ـ میشمارند که بنیکی جهان کوشیدهاند. بلکه کسانی این اندازه نیز خرسندی ننموده بیشرمانه زباندرازی مینمایند.
اینان دلشادند که هیاهوی بیدینی را شنیدهاند ، و آن را بهانه گرفته خود را از هر بندی آزاد گردانیدهاند ، و گردنکشانه سر بهیچ کسی فرونمیآورند ، و در میدان خودنمایی خوش میخرامند و بخود میبالند و گاهی با مردان خدا نیز دعوی همسری میکنند ـ باین دلشادند و هرگز نمیاندیشند که پایان این لگامگسیختگی چه خواهد بود.
اینان که بفرستادگی کسی از خدا باور نمیدارند و فرستادگان را از شمار دیگران میگیرند ، هنگامی نادانی خود را دریابند که بکاری برخیزند. باینان بگویید : «اگر کوشیدن بنیکی جهان را هر کسی تواند چرا شما نکوشید؟!. جهانیست همه گمراه و سرگردان ، چرا بازایستید و پیش نیفتید؟!. دارید آن شایستگی که راهی بروی مردمان باز کنید؟!. دارید آن توانایی که جهانیان را برستگاری رسانید؟!. جهان بیش از همه براهنما نیاز دارد ، آیا توانید آن شما باشید؟!. گیرم که باین آرزو افتادید ، بگویید چه خواهید کردن و بجهانیان چه خواهید گفتن؟!.
مگر ما شما را نمیشناسیم؟!. جز رشک و خودنمایی کو کالایتان؟!. جز پندارهای پراکنده کو سرمایهتان؟!. هر یکیتان سالها با گفتن و نوشتن بسر دادهاید ، آیا تاکنون چه کردهاید که پس از این توانید کردن؟!. آیا شما نبودید که هر نوایی اروپا مینواخت بهوای آن پای میکوفتید؟!.. شما نبودید که زشتی یاوهگویی را نشناخته یاوهگویان روسیاه را بجایگاه بزرگان میرسانیدید؟!.
امروز صد کسی آرزوی پیشوایی دارند. ولی چه توانند کردن؟!. یکمشت تهیدستانی که جز بافندگیهای کهن یونان و گزافهسراییهای پوچ صوفیان و یا سخنان پا در هوای گوستاف لوبون و مانند آن سرمایهای ندارند چه توانند انجام دادن؟!.
اینان هیچ نمیدانند که پشت سر این پریشانگوییهای کهن و نو ، چه در زمینهی دین و خداشناسی و چه دربارهی راه زندگی ، یک رشته راستیها هست که میباید آنها را بیرون آورد ، و در کوششهای خود بیش از این نمیتوانند که گفتههای صوفیان و فیلسوفان و دیگران را بهم درآمیخته یک چیز تازهای پدید آورند و چنین دانند معنی پیشوایی اینست و بس.
این شیوهی کهن درغگویانست و در این باره تاریخ ایران بهترین گواهی را دربر دارد : زردشت و مانی هر دو از ایران برخاستهاند و هر دو دعوی برانگیختگی کرده دین و آیین بنیاد نهادهاند. در تاریخها هر دو را بیک نام یاد کردهاند. ولی هرگاه کسانی نیک سنجند باید بگویند شت زردشت براستی برانگیختهی خدا ، و مانی یک دروغگو بوده. زیرا زردشت چون برخاست جهان گرفتار بتپرستی بود و هر مردمی راه دیگری میپیمودند. زردشت پروای هیچ یک نکرده جز راستی را دنبال ننمود. جهانیان را به هرمزد یگانه خوانده و برای زندگانی آیین خردمندانه نهاد و این بمردم یاد داد که آدمی در کالبد خود نیک و بد را توأم دارد (1) و او را باید که همواره خواهان نیکی باشد و از بدی پرهیز نماید. اگرچه تاریخ این پاکمرد درست[=کامل] روشن نیست این اندازه بیگمان است که خود راهی باز نموده و جز درپی راستیها نبوده.
پابرگی :
1ـ همان معنایی که ما امروز زیر عنوان «جان و روان» بازمینماییم.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
ما چه میخواهیم؟.pdf
4.2 MB
📘 ما چه میخواهیم؟
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
✍ احمد کسروی
🔍 جستار : خواستها و آیین ما ، کیشها و دیگر گمراهیها ، معنی راست دین ، پیوستگی دین و دانش
📊 شمار ساتها : ۲۲۰
🖨 بازپسین پراکنش : مرداد 1398
🔶 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 در پیرامون روان
🔸 نشست چهارم : چه گزارشهایی میکنند؟. ـ (تکهی 1)
سخنان ما دربارهی روان که انتشار یافته برخی درسخواندگان بایرادهایی برخاستهاند. از جمله یکی از جوانان در پایان نشست گذشته بسخنانی پرداخت که من پاسخش را باین نشست واگزاردم.
آن جوان گفت : «کارهای نیکخواهانه و دلسوزانه که شما از آدمی میشمارید و دلیل هستی روان میگیرید ، پیروان فلسفهی مادّی پاسخ داده میگویند : اینها نیز از خودخواهیست. میگویند کسی که بینوایی را در سرما لخت میبیند و دلش میسوزد و رخت خود را درآورده باو میپوشاند ، از آنروست که میگوید مبادا من هم بچنین روزی افتم. بیاد درماندگی خودش رختش را باو میپوشاند.»
این را من از دیگران نیز شنیده بودم. اینست به پاسخش میپردازم :
نخست میباید بآنان بگویم : این رفتار دانشمندانه نیست. سخنی را همانکه شنیدهاید به پاسخ برخاستهاید. این رفتار ملایانست که همانکه سخنی شنیدند و با دانستههای خودشان ناسازگار یافتند ، نافهمیده و نااندیشیده بپاسخ میپردازند.
این سخنان ما تازه است. شما بایستی آنها را بیندیشید و بسنجید ، پس از زمانی بپاسخی برخیزید. این سخنان بآن آسانی که میپندارید نیست و بیگمان تکانی از راه اینها در روانشناسی پدید خواهد آمد.
دوم این گزارش (تأویل) است. چیزی را از معنی سادهی خود بیرون بردنست. چه دلیلی میدارید که کسی که بینوایی را میبیند و دست او را میگیرد ، بیاد بینوایی خودش میباشد؟. ما که میبینیم دلش باو سوخته و نشانی از آنچه شما میگویید درمیان نمیبینیم. پس شما آن را از کجا درمییابید؟!. آیا هر چیزی از روی دلیلی نباید بود؟!.
این رفتار هم دانشمندانه نیست. اگر با این گزارشها باشد راه دانشها بسته خواهد شد.
داستان شما داستان کسیست که نشسته بود و از یکی از دوستان گله میکرد و میگفت : «متقلب است. دیروز از من وامی گرفته که امروز بیاورد و نیاورده». درمیان همین سخن ، آن دوستش رسیده پول را پرداخت و سپاس گزارده راه افتاد. ولی آن مرد بسخن خود دامنه داده چنین گفت : «این هم از تقلبش است. میخواهد خود را خوشحساب وانمود کند». شنوندگان ناچار شدند ایراد گرفته بگویند : «پس میخواستی چه کار کند؟!. میپنداشتی نخواهد آورد و میگفتی متقلب است. اکنون که آورده باز میگویی متقلب است؟!.»
شما نیز همان رفتار را میکنید. بگفتهی یکی از یاران : «اگر کلاهش را از سرش برمیدارم میگویند از خودخواهیست. اگر کلاه خود را بسرش میگزارم ، باز میگویند از خودخواهیست. پس چه کار کنم که از خودخواهی نباشد؟!».
شما که مغز آدمی را نشکافته خودخواهی را در درون آن با چشم خود ندیدهاید. آدمی را دیدهاید که در کارهایی که میکند تنها خود را بدیده میگیرد و تنها خوشی خود را میخواهد. از آنجا پی بردهاید که درو چنان خیمی هست. اکنون که ما کارهایی را بآخشیج آنها نشان میدهیم ، باید پی برید که خیمی هم بآخشیج آن خودخواهی درو میباشد. دیگر پا فشاردن باینکه همهی اینها از خودخواهیست کار بیجاییست.
بیادم میافتد روزی در تبریز بکتابخانهای رفتم. کسانی از غزالی سخن رانده ستایشها میسرودند. من کتاب «نصیحةالملوک» او را که تازه چاپ شده و در آنجا میبود گرفته ، جاهایی را که سخنان بسیار بیخردانه نوشته نشان دادم. چون خواندند گفتند : «اینها از غزالی نیست. اینها را باو بستهاند». گفتم : شما که غزالی را ندیده بودید تا خود او را بشناسید ، کتابهایی از او مانده است و همانها مایهی شناختگی او گردیده ، شما نیز شنیده دربارهاش خوشگمان بودهاید. اکنون که همان کتابها را نیک میخوانید و میبینید سخنانش بیخردانه است ، باید از آن خوشگمانی بازگردید و بدانید که مرد سبکمغزی بیش نبوده. این جدایی انداختن میانهی خود غزالی و کتابهایش بسیار بیجاست.
باینان نیز همان را باید گفت. اینان درس خواندهاند و از کتابهای دانشمندان بهره جستهاند. ولی رفتارشان جز رفتار آخوندانه یا عامیانه نیست. میخواهند چیزی را که شنیدهاند و یاد گرفتهاند رها نکنند و در برابر دلیل ایستادگی نموده بپاسخهای پرت میپردازند.
🔸 نشست چهارم : چه گزارشهایی میکنند؟. ـ (تکهی 1)
سخنان ما دربارهی روان که انتشار یافته برخی درسخواندگان بایرادهایی برخاستهاند. از جمله یکی از جوانان در پایان نشست گذشته بسخنانی پرداخت که من پاسخش را باین نشست واگزاردم.
آن جوان گفت : «کارهای نیکخواهانه و دلسوزانه که شما از آدمی میشمارید و دلیل هستی روان میگیرید ، پیروان فلسفهی مادّی پاسخ داده میگویند : اینها نیز از خودخواهیست. میگویند کسی که بینوایی را در سرما لخت میبیند و دلش میسوزد و رخت خود را درآورده باو میپوشاند ، از آنروست که میگوید مبادا من هم بچنین روزی افتم. بیاد درماندگی خودش رختش را باو میپوشاند.»
این را من از دیگران نیز شنیده بودم. اینست به پاسخش میپردازم :
نخست میباید بآنان بگویم : این رفتار دانشمندانه نیست. سخنی را همانکه شنیدهاید به پاسخ برخاستهاید. این رفتار ملایانست که همانکه سخنی شنیدند و با دانستههای خودشان ناسازگار یافتند ، نافهمیده و نااندیشیده بپاسخ میپردازند.
این سخنان ما تازه است. شما بایستی آنها را بیندیشید و بسنجید ، پس از زمانی بپاسخی برخیزید. این سخنان بآن آسانی که میپندارید نیست و بیگمان تکانی از راه اینها در روانشناسی پدید خواهد آمد.
دوم این گزارش (تأویل) است. چیزی را از معنی سادهی خود بیرون بردنست. چه دلیلی میدارید که کسی که بینوایی را میبیند و دست او را میگیرد ، بیاد بینوایی خودش میباشد؟. ما که میبینیم دلش باو سوخته و نشانی از آنچه شما میگویید درمیان نمیبینیم. پس شما آن را از کجا درمییابید؟!. آیا هر چیزی از روی دلیلی نباید بود؟!.
این رفتار هم دانشمندانه نیست. اگر با این گزارشها باشد راه دانشها بسته خواهد شد.
داستان شما داستان کسیست که نشسته بود و از یکی از دوستان گله میکرد و میگفت : «متقلب است. دیروز از من وامی گرفته که امروز بیاورد و نیاورده». درمیان همین سخن ، آن دوستش رسیده پول را پرداخت و سپاس گزارده راه افتاد. ولی آن مرد بسخن خود دامنه داده چنین گفت : «این هم از تقلبش است. میخواهد خود را خوشحساب وانمود کند». شنوندگان ناچار شدند ایراد گرفته بگویند : «پس میخواستی چه کار کند؟!. میپنداشتی نخواهد آورد و میگفتی متقلب است. اکنون که آورده باز میگویی متقلب است؟!.»
شما نیز همان رفتار را میکنید. بگفتهی یکی از یاران : «اگر کلاهش را از سرش برمیدارم میگویند از خودخواهیست. اگر کلاه خود را بسرش میگزارم ، باز میگویند از خودخواهیست. پس چه کار کنم که از خودخواهی نباشد؟!».
شما که مغز آدمی را نشکافته خودخواهی را در درون آن با چشم خود ندیدهاید. آدمی را دیدهاید که در کارهایی که میکند تنها خود را بدیده میگیرد و تنها خوشی خود را میخواهد. از آنجا پی بردهاید که درو چنان خیمی هست. اکنون که ما کارهایی را بآخشیج آنها نشان میدهیم ، باید پی برید که خیمی هم بآخشیج آن خودخواهی درو میباشد. دیگر پا فشاردن باینکه همهی اینها از خودخواهیست کار بیجاییست.
بیادم میافتد روزی در تبریز بکتابخانهای رفتم. کسانی از غزالی سخن رانده ستایشها میسرودند. من کتاب «نصیحةالملوک» او را که تازه چاپ شده و در آنجا میبود گرفته ، جاهایی را که سخنان بسیار بیخردانه نوشته نشان دادم. چون خواندند گفتند : «اینها از غزالی نیست. اینها را باو بستهاند». گفتم : شما که غزالی را ندیده بودید تا خود او را بشناسید ، کتابهایی از او مانده است و همانها مایهی شناختگی او گردیده ، شما نیز شنیده دربارهاش خوشگمان بودهاید. اکنون که همان کتابها را نیک میخوانید و میبینید سخنانش بیخردانه است ، باید از آن خوشگمانی بازگردید و بدانید که مرد سبکمغزی بیش نبوده. این جدایی انداختن میانهی خود غزالی و کتابهایش بسیار بیجاست.
باینان نیز همان را باید گفت. اینان درس خواندهاند و از کتابهای دانشمندان بهره جستهاند. ولی رفتارشان جز رفتار آخوندانه یا عامیانه نیست. میخواهند چیزی را که شنیدهاند و یاد گرفتهاند رها نکنند و در برابر دلیل ایستادگی نموده بپاسخهای پرت میپردازند.
🔶 دردها و درمانها ـ بخش 8 (یا گفتارهایی از مهنامهی پیمان)
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 4
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید ـ (تکهی 4)
کسانی که از پانزده و شانزده سالگی که آغاز چیزفهمی است با اینها آشنا شده و بارها آنها را در کتابها خوانده و از زبانها شنیده و با خوشگمانی و دلبستگی بسیار به دل سپرده بودند شگفت نیست که شور میهندوستی و جانفشانی و مردانگی در سرهای آنان نیرو نگیرد و بسیار سست باشد و آنان هنگام آزمایش بدانسان ناستوده درآیند و مایهی سرافکندگی شوند؟!.
میدانم کسانی این را بآسانی نخواهند پذیرفت و چون سخنیست که تازه میشنوند بچون و چرا خواهند برخاست. ولی بدانند که جای هیچ چون چرا نیست و چاره جز پذیرفتن نمیباشد. در این نزدیکیها روزی این را با کسانی میگفتم ، یکی نااندیشیده و نافهمیده بخردهگیری برخاست و چنین گفت : «اینها که میشمارید افکار فلسفی است چه ربط باحساسات دارد؟!. و آنگاه چرا اینها با میهندوستی و جانفشانی نمیسازد؟!..»
گفتم نیک کردی که ایراد گرفتی و این مرا خواهد برانگیخت که پاسخ گویم و زمینه را هرچه روشنتر گردانم : آنکه میگویی اینها اندیشههای فلسفی است تو نامش را هرچه میخواهی بگزار ، از اثرش نخواهد کاست. این سخن شما بیاد من میآورد آن را که در روزهای جوانی شبی در تبریز بخانهی یکی از خویشان رفتم و چون نشستم و اندکی گذشت شبچره آوردند. من دست نگه داشته و گفتم تازه شام خوردهام و از خوراک روی خوراک میپرهیزم. گفت : این شبچره است چه ربطی بخوراک روی خوراک دارد؟!.
چه خوش نام فلسفه بر زبانها افتاده و یک کلمهی فریبآمیزی شده! با دست خود ریشهی خود را میکنید و با یک نام خشک فلسفه دلهای خود را خوش میگردانید!
شما اگر چند روزی کتاب حسین کرد بخوانید آن افسانه در شما کارگر باشد. اگر دو سه شب بسینما روید رفتار و کردار بازیگران بیاثر نماند. این چگونه تواند بود که کسانی بیست سال و سی سال با بدآموزیهای صوفیان و خراباتیان و دیگران بسر برند و اینها را در دلهای آنها اثر نباشد؟!. اینکه میگویید به احساسات چه ربطی دارد؟!.. گویا فراموش میکنید که سرچشمهی همگی یک جاست.
نیز میگویید : «چرا اینها با میهندوستی و جانفشانی نمیسازد؟» باید بگویم : معنی «نساختن» را نمیدانید ، وگرنه باین پرسش برنمیخاستید. کسی که باور کرده کوششها همه بیهوده است و خواری و ارجمندی یک تودهای جز با «قضا و قدر» نیست از چنین بدباوری چه چشم کوشش و جانفشانی توان داشت؟!. کسی که بر اینست که هیچگاه نباید پروای گذشته و آینده کرد و باید زندگی را همان یک دم دانست و تنها دربند خوشی آن بود از چنین کوتاهبینی چه چشم توان داشت که بامید پیشرفت آیندهی توده ، زندگی را بخود تلخ گرداند و از خوشیهای خویش درگذرد؟!.. کسی که ستمگر و دادگر و روشن و تاریک ، موسا و فرعون همه را به یک دیده میبیند و جدایی میانهی آنها نمیگزارد و این را یک اندیشهی بلندی میشمارد ، چه شدنیست که بر ستمگری و خودکامگی خشم گیرد و در راه جلوگیری از آنها جانبازی دریغ نگوید؟!.. اینست معنی «نساختن» آن بدآموزیها با شور آزادیخواهی و میهندوستی و جانفشانی.
هر کاری که آدمی میکند و هر جنبشی که ازو دیده میشود سرچشمهی آن اندیشههای اوست. شما از خانهی خود بیرون آمده بدیدن فلان دوست میروید. آیا شما را بآن تکان جز اندیشه چه واداشته است؟.. شما این بدآموزیها را کوچک میگیرید ولی نیست و برای خود یک تاریخچهی بسیار درازی میدارد.
🔸 نیک و بد (2) ـ تکهی 4
1ـ پایههایی که برای نیک و بد گزارده شود باید آن را سست نگردانید ـ (تکهی 4)
کسانی که از پانزده و شانزده سالگی که آغاز چیزفهمی است با اینها آشنا شده و بارها آنها را در کتابها خوانده و از زبانها شنیده و با خوشگمانی و دلبستگی بسیار به دل سپرده بودند شگفت نیست که شور میهندوستی و جانفشانی و مردانگی در سرهای آنان نیرو نگیرد و بسیار سست باشد و آنان هنگام آزمایش بدانسان ناستوده درآیند و مایهی سرافکندگی شوند؟!.
میدانم کسانی این را بآسانی نخواهند پذیرفت و چون سخنیست که تازه میشنوند بچون و چرا خواهند برخاست. ولی بدانند که جای هیچ چون چرا نیست و چاره جز پذیرفتن نمیباشد. در این نزدیکیها روزی این را با کسانی میگفتم ، یکی نااندیشیده و نافهمیده بخردهگیری برخاست و چنین گفت : «اینها که میشمارید افکار فلسفی است چه ربط باحساسات دارد؟!. و آنگاه چرا اینها با میهندوستی و جانفشانی نمیسازد؟!..»
گفتم نیک کردی که ایراد گرفتی و این مرا خواهد برانگیخت که پاسخ گویم و زمینه را هرچه روشنتر گردانم : آنکه میگویی اینها اندیشههای فلسفی است تو نامش را هرچه میخواهی بگزار ، از اثرش نخواهد کاست. این سخن شما بیاد من میآورد آن را که در روزهای جوانی شبی در تبریز بخانهی یکی از خویشان رفتم و چون نشستم و اندکی گذشت شبچره آوردند. من دست نگه داشته و گفتم تازه شام خوردهام و از خوراک روی خوراک میپرهیزم. گفت : این شبچره است چه ربطی بخوراک روی خوراک دارد؟!.
چه خوش نام فلسفه بر زبانها افتاده و یک کلمهی فریبآمیزی شده! با دست خود ریشهی خود را میکنید و با یک نام خشک فلسفه دلهای خود را خوش میگردانید!
شما اگر چند روزی کتاب حسین کرد بخوانید آن افسانه در شما کارگر باشد. اگر دو سه شب بسینما روید رفتار و کردار بازیگران بیاثر نماند. این چگونه تواند بود که کسانی بیست سال و سی سال با بدآموزیهای صوفیان و خراباتیان و دیگران بسر برند و اینها را در دلهای آنها اثر نباشد؟!. اینکه میگویید به احساسات چه ربطی دارد؟!.. گویا فراموش میکنید که سرچشمهی همگی یک جاست.
نیز میگویید : «چرا اینها با میهندوستی و جانفشانی نمیسازد؟» باید بگویم : معنی «نساختن» را نمیدانید ، وگرنه باین پرسش برنمیخاستید. کسی که باور کرده کوششها همه بیهوده است و خواری و ارجمندی یک تودهای جز با «قضا و قدر» نیست از چنین بدباوری چه چشم کوشش و جانفشانی توان داشت؟!. کسی که بر اینست که هیچگاه نباید پروای گذشته و آینده کرد و باید زندگی را همان یک دم دانست و تنها دربند خوشی آن بود از چنین کوتاهبینی چه چشم توان داشت که بامید پیشرفت آیندهی توده ، زندگی را بخود تلخ گرداند و از خوشیهای خویش درگذرد؟!.. کسی که ستمگر و دادگر و روشن و تاریک ، موسا و فرعون همه را به یک دیده میبیند و جدایی میانهی آنها نمیگزارد و این را یک اندیشهی بلندی میشمارد ، چه شدنیست که بر ستمگری و خودکامگی خشم گیرد و در راه جلوگیری از آنها جانبازی دریغ نگوید؟!.. اینست معنی «نساختن» آن بدآموزیها با شور آزادیخواهی و میهندوستی و جانفشانی.
هر کاری که آدمی میکند و هر جنبشی که ازو دیده میشود سرچشمهی آن اندیشههای اوست. شما از خانهی خود بیرون آمده بدیدن فلان دوست میروید. آیا شما را بآن تکان جز اندیشه چه واداشته است؟.. شما این بدآموزیها را کوچک میگیرید ولی نیست و برای خود یک تاریخچهی بسیار درازی میدارد.
🔶 راه رستگاری
🔸 گفتار دوازدهم : زردشت و مانی (تکهی دو از سه)
اما مانی چون برخاست زردشتیگری در ایران و مسیحیگری در روم رواج بسیار داشت و میانهی این دو کیش که هر دو بنیاد خویش را از دست داده و سراسر دروغ و پندار گردیده بود کشاکش بس سختی میرفت و چهبسا خونها میریخت. در خود ایران که مسیحیان نیز بودند میان دو دسته آتش دشمنی زبانه میزد. اگر مانی راستی را فرستادهی خدا بودی بهیچ یک از دو کیش ارجی ننهاده خود با دستیاری خرد یک دین خداپرستی با آیین زندگانی بنیاد نهادی و مردمان را بآن خواندی و بدینسان زردشتیان و مسیحیان هر دو را از گمراهی بیرون آوردی و کشاکش را از میان ایشان برداشتی. این میبود راهی که در آن زمان یک فرستادهی خدا میبایست پیمودن. لیکن مانی چون دروغگو بود عامیانه این راه را پیش گرفت که پندارهایی را از زردشتیگری با پندارهایی از مسیحیگری بهم درآمیزد و چیزهایی از خود بر آنها افزاید و یک گمراهی نوینی پدید آورد.
همچون زردشتیان (1) ، جهان را در دست دو نیرو انگاشت : یکی تاریکی و دیگری روشنایی ، که این دو همواره باهم در کشاکش باشند ، و در این باره صد افسانهی بیسرانجام بهم بست. از آنسوی داستان آدم و حوا را از مسیحیان گرفته با افسانههای خود درآمیخت ، و همچون راهِبان مردمان را بدوری جستن از خوشیهای جهان و دامن درچیدن از آمیزش زنان برانگیخت.
این شیوهی عامیانست که چون دو چیز یا دو کس را بهم در کشاکش دیدند چون نتوانند داوری کنند و راست از دروغ بازنمایند بآشتی دادن میانهی ایشان کوشند ، و کمی از آن و کمی از این کاسته آن دو را بهم رسانند. مانی نیز همین رفتار را نموده و بیش از این خواستی نداشته که دو گمراهی را که زردشتیگری و مسیحیگری بوده بهم رساند و هیچگاه درپی راستیها نبوده و خود نتوانستی بودن.
از چیست این نشناخت جهان یک دستگاه بیش نیست و در آن جز یک نیرو کارگر نمیباشد ، با اینکه شت زردشت در دوهزار سال پیش این را بازنموده بود؟!.
از چیست این ندانست خوشیهای جهان همه از بهر مردمانست و دوری از آنها هرگز با خرد نسازد؟!.
از چیست این درنیافت زنان را از بهر مردان آفریدگار آفریده و نیامیختن با آنان جز نافرمانی با خدا نباشد؟!.
آیا نه اینست که دروغگو بود و راستیها را درنمییافت؟!..
آیا نه اینست که بایستی رسوا گردد و دروغش شناخته شود؟!..
کسانی که پس از اسلام بدعوی فرستادگی برخاستهاند بیشتر ایشان نیز دچار این رسوایی گردیدهاند. زیرا چون از قرن سوم فلسفهی یونان در شرق رواج یافته ، و از سوی دیگر صوفیگری پیدا شده ، و باطنیگری پدید آمده ، و اینها هر کدام راه جداگانهای بوده و مایهی سرگردانی مردمان شده. کسانی که بنام فرستادگی برخاستهاند بجای آنکه این گمراهیها را براندازند و دین را به بنیاد راستین خود برگردانند و بدینسان مردمان را از سرگردانی رها سازند ، هر کدام بیش از این نکردهاند که اینها را بهم درآمیزند و مردم را گمراهتر و سرگردانتر گردانند. سید محمد مُشَعشَع ، شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته و هر زمان نام دیگری بروی خود نهاده ، و هرگاه که جلو باز بوده بیشرمانه تا دعوی خدایی پیش رفته ، و برای نشان راستگویی بشعبدهبازی پرداخته. سیدعلیمحمد باب شیعیگری را با هرچه شنیده و دانسته بهم درآمیخته ، میرزا حسینعلی بهاء صوفیگری و خراباتیگری را با شیعیگری و مسیحیگری رویهم ریخته. در گفتار تا دعوی خدایی بالا رفته و در کردار تا قافیهبافیهای بیهوده پایین افتاده. میرزا غلام قادیانی میانهی مسیحیگری و مسلمانی جایی گرفته. خود را مسیح نامیده ولی همچون قرآن بتازی آیهها سروده. همگی باین گمراهی دچار آمدهاند که پندارهای بیپایی را که هر یکی از جایی برخاسته و کمکم با دین درآمیخته ، چیزهای پایهداری پندارند و دعویهای خود را بر روی آنها بنیاد نهند. بجای آنکه مردمان را از گمراهی رها گردانند خود پیروی از گمراهیهای آنان کردهاند. همگی گواه راستی یک فرستاده را سخن پنداشته و بیش از همه بسخنبافی پرداختهاند. اگر نیک اندیشید هیچ یکی معنی برانگیختگی یا فرستادگی را ندانسته و از کاری که باید یک فرستاده انجام دهند تنها باستواری جای خود کوشیدهاند. این بدتر که پنداشتهاند یک فرستاده هرچه خواست تواند گفت و بسخنان بیخردانه برخاستهاند و هرگز دربند دلیل نبودهاند.
پابرگی :
1ـ این دو نیرویی که میان زردشتیان زیر عنوان یزدان و اهریمن رواج داشته از چیزهایی بوده که سپس پیدا شده و دین زردشت که بنیاد آن یگانگی آفریدگار است از آن بیزار بوده.
🔸 گفتار دوازدهم : زردشت و مانی (تکهی دو از سه)
اما مانی چون برخاست زردشتیگری در ایران و مسیحیگری در روم رواج بسیار داشت و میانهی این دو کیش که هر دو بنیاد خویش را از دست داده و سراسر دروغ و پندار گردیده بود کشاکش بس سختی میرفت و چهبسا خونها میریخت. در خود ایران که مسیحیان نیز بودند میان دو دسته آتش دشمنی زبانه میزد. اگر مانی راستی را فرستادهی خدا بودی بهیچ یک از دو کیش ارجی ننهاده خود با دستیاری خرد یک دین خداپرستی با آیین زندگانی بنیاد نهادی و مردمان را بآن خواندی و بدینسان زردشتیان و مسیحیان هر دو را از گمراهی بیرون آوردی و کشاکش را از میان ایشان برداشتی. این میبود راهی که در آن زمان یک فرستادهی خدا میبایست پیمودن. لیکن مانی چون دروغگو بود عامیانه این راه را پیش گرفت که پندارهایی را از زردشتیگری با پندارهایی از مسیحیگری بهم درآمیزد و چیزهایی از خود بر آنها افزاید و یک گمراهی نوینی پدید آورد.
همچون زردشتیان (1) ، جهان را در دست دو نیرو انگاشت : یکی تاریکی و دیگری روشنایی ، که این دو همواره باهم در کشاکش باشند ، و در این باره صد افسانهی بیسرانجام بهم بست. از آنسوی داستان آدم و حوا را از مسیحیان گرفته با افسانههای خود درآمیخت ، و همچون راهِبان مردمان را بدوری جستن از خوشیهای جهان و دامن درچیدن از آمیزش زنان برانگیخت.
این شیوهی عامیانست که چون دو چیز یا دو کس را بهم در کشاکش دیدند چون نتوانند داوری کنند و راست از دروغ بازنمایند بآشتی دادن میانهی ایشان کوشند ، و کمی از آن و کمی از این کاسته آن دو را بهم رسانند. مانی نیز همین رفتار را نموده و بیش از این خواستی نداشته که دو گمراهی را که زردشتیگری و مسیحیگری بوده بهم رساند و هیچگاه درپی راستیها نبوده و خود نتوانستی بودن.
از چیست این نشناخت جهان یک دستگاه بیش نیست و در آن جز یک نیرو کارگر نمیباشد ، با اینکه شت زردشت در دوهزار سال پیش این را بازنموده بود؟!.
از چیست این ندانست خوشیهای جهان همه از بهر مردمانست و دوری از آنها هرگز با خرد نسازد؟!.
از چیست این درنیافت زنان را از بهر مردان آفریدگار آفریده و نیامیختن با آنان جز نافرمانی با خدا نباشد؟!.
آیا نه اینست که دروغگو بود و راستیها را درنمییافت؟!..
آیا نه اینست که بایستی رسوا گردد و دروغش شناخته شود؟!..
کسانی که پس از اسلام بدعوی فرستادگی برخاستهاند بیشتر ایشان نیز دچار این رسوایی گردیدهاند. زیرا چون از قرن سوم فلسفهی یونان در شرق رواج یافته ، و از سوی دیگر صوفیگری پیدا شده ، و باطنیگری پدید آمده ، و اینها هر کدام راه جداگانهای بوده و مایهی سرگردانی مردمان شده. کسانی که بنام فرستادگی برخاستهاند بجای آنکه این گمراهیها را براندازند و دین را به بنیاد راستین خود برگردانند و بدینسان مردمان را از سرگردانی رها سازند ، هر کدام بیش از این نکردهاند که اینها را بهم درآمیزند و مردم را گمراهتر و سرگردانتر گردانند. سید محمد مُشَعشَع ، شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته و هر زمان نام دیگری بروی خود نهاده ، و هرگاه که جلو باز بوده بیشرمانه تا دعوی خدایی پیش رفته ، و برای نشان راستگویی بشعبدهبازی پرداخته. سیدعلیمحمد باب شیعیگری را با هرچه شنیده و دانسته بهم درآمیخته ، میرزا حسینعلی بهاء صوفیگری و خراباتیگری را با شیعیگری و مسیحیگری رویهم ریخته. در گفتار تا دعوی خدایی بالا رفته و در کردار تا قافیهبافیهای بیهوده پایین افتاده. میرزا غلام قادیانی میانهی مسیحیگری و مسلمانی جایی گرفته. خود را مسیح نامیده ولی همچون قرآن بتازی آیهها سروده. همگی باین گمراهی دچار آمدهاند که پندارهای بیپایی را که هر یکی از جایی برخاسته و کمکم با دین درآمیخته ، چیزهای پایهداری پندارند و دعویهای خود را بر روی آنها بنیاد نهند. بجای آنکه مردمان را از گمراهی رها گردانند خود پیروی از گمراهیهای آنان کردهاند. همگی گواه راستی یک فرستاده را سخن پنداشته و بیش از همه بسخنبافی پرداختهاند. اگر نیک اندیشید هیچ یکی معنی برانگیختگی یا فرستادگی را ندانسته و از کاری که باید یک فرستاده انجام دهند تنها باستواری جای خود کوشیدهاند. این بدتر که پنداشتهاند یک فرستاده هرچه خواست تواند گفت و بسخنان بیخردانه برخاستهاند و هرگز دربند دلیل نبودهاند.
پابرگی :
1ـ این دو نیرویی که میان زردشتیان زیر عنوان یزدان و اهریمن رواج داشته از چیزهایی بوده که سپس پیدا شده و دین زردشت که بنیاد آن یگانگی آفریدگار است از آن بیزار بوده.
🔶 در پیرامون روان
🔸 نشست چهارم : چه گزارشهایی میکنند؟. ـ (تکهی 2)
یکی از اینان سخنانی با من رانده و از پاسخ درمانده و رفته و پس از چند روزی باز آمده چنین میگوید : «شما مثل زده میگویید : کسی که دچار آتشِ سوزانی گردیده ، دیگری از بیرون خود را بمیان آتش میاندازد و او را رها میگرداند و این را دلیل میآورید که کارهای آدمی همهاش از راه خودخواهی نیست ؛ در حالی که این هم از راه خودخواهی میباشد. کسی که این کار را میکند مسلماً در پیش خود استدلالش اینست : اگر من بجای این بآتش افتاده بودم و کسانی در بیرون ایستاده بمن کمک نمیکردند ، بدم نمیآمد؟. همین استدلال دلیلی است که این نیکیها که ما میکنیم ، آنها نیز برای خودمانست. از روی خودخواهیست».
گفتم : رفته و نشسته و اندیشه بکار برده این را پیدا کردهاید و این گیرندهترین دلیلست که بدستتان افتاده. ولی این هم درست نیست. زیرا اینکه «آنچه بخود سزا نمیشناسی بدیگران سزا نشناس» قاعدهی دادگریست. قاعدهایست که از گوهر روانی برخاسته است. قاعدهایست بزیان خودخواهی و بآخشیج آن.
آنان که سرچشمهی کارهاشان خودخواهیست بیکبار از این قاعده ناآگاهند. مثلاً جانوران هر یکی آنچه دلش خواست بزیان دیگری خواهد کرد و هرگز چنین چیزی بیادش نخواهد افتاد. کودکان که گوهر روانی آنها ناتوانست هرچه خواستند بهوس میکنند و هرگز پروایی باین قاعده نمیدارند. بازیچهای که یکی دوست میدارد از دست کودک دیگر میرباید. ولی اگر دیگری از دست او ربود گریه آغاز میکند.
در بزرگان نیز چنانست. ستمگران که ستمها کنند هیچگاه دربند آن نباشند که اگر دیگری بمن ستم کند خواهم رنجید. اگر شما همین را بیادش آورید باز درو نخواهد هَنایید.
فراموش نکردهام وحید دستگردی سخت رنجیده میبود که عشقی او را هجو کرده. روزی با من گفتگو میداشت گفتم : آخر شما هم شهابالسلطنه را هجو کرده بودید. از این گفته رنجیده گفت : «من مثل شهابالسطنهام؟!..»
آنان که گرفتار خودخواهیند هیچگاه نمیخواهند خود را با دیگران در ترازو گزارند و از روی آن قاعده داوری کنند. خودخواهی چنین فرصتی بآنان نمیدهد و نخواهد داد.
مثل نیکی بتازگی در روزنامهها خواندهام. داستانیست از روسی ترجمه شده : گرگی خود را بگلهای زد و گوسفندی را ربود و برد در بالای کوه ، تا توانست خورد و بازمانده را گزارده در پهلوی آن بخواب رفت. در آن میان بزمچهای آهسته خود را بآنجا رسانیده کمی از گوشت و استخوان گوسفند را ربوده گریخت. گرگ بآواز پای او بیدار شده فریاد برداشت : «آی مردم این مال مرا میبرد!» خودخواهان همین حال را میدارند.
اکنون سخن در آنست که یکی مانندهی آن گرگ است که برای آنکه شکم خود را سیر گرداند گوسفندی را میکشد و نابود میگرداند و پروایی بهیچ قانون و هیچ فلسفهای نمیدارد و شما نام آن را خودخواهی میگزارید. یکی هم مانندهی آن جوانمردیست که چون کسی را درون آتش میبیند خود را دچار گردانیده برهاییش میشتابد و شما این را هم خودخواهی مینامید. پیداست که بسیار غلطست. پیداست که این دو کار یکی نیست.
ما دربند نام نیستیم. شما اگر دلتان میخواهد این را نیز بنام «خودخواهی» بخوانید. ولی دو چیز را فراموش نگردانید : یکی اینکه این خودخواهی جز از آن خودخواهیست. این بسیار نیکست ، بسیار خجسته است. دیگری آنکه شما از این رشته کارهای آدمی ناآگاه میبودید و اینبود او را نیکیپذیر نمیدانستید و با جانوران یکی میشناختید ، و اکنون که اینها را شناختید باید بخطای خود خَستُوان[=معترف] گردید.
🔸 نشست چهارم : چه گزارشهایی میکنند؟. ـ (تکهی 2)
یکی از اینان سخنانی با من رانده و از پاسخ درمانده و رفته و پس از چند روزی باز آمده چنین میگوید : «شما مثل زده میگویید : کسی که دچار آتشِ سوزانی گردیده ، دیگری از بیرون خود را بمیان آتش میاندازد و او را رها میگرداند و این را دلیل میآورید که کارهای آدمی همهاش از راه خودخواهی نیست ؛ در حالی که این هم از راه خودخواهی میباشد. کسی که این کار را میکند مسلماً در پیش خود استدلالش اینست : اگر من بجای این بآتش افتاده بودم و کسانی در بیرون ایستاده بمن کمک نمیکردند ، بدم نمیآمد؟. همین استدلال دلیلی است که این نیکیها که ما میکنیم ، آنها نیز برای خودمانست. از روی خودخواهیست».
گفتم : رفته و نشسته و اندیشه بکار برده این را پیدا کردهاید و این گیرندهترین دلیلست که بدستتان افتاده. ولی این هم درست نیست. زیرا اینکه «آنچه بخود سزا نمیشناسی بدیگران سزا نشناس» قاعدهی دادگریست. قاعدهایست که از گوهر روانی برخاسته است. قاعدهایست بزیان خودخواهی و بآخشیج آن.
آنان که سرچشمهی کارهاشان خودخواهیست بیکبار از این قاعده ناآگاهند. مثلاً جانوران هر یکی آنچه دلش خواست بزیان دیگری خواهد کرد و هرگز چنین چیزی بیادش نخواهد افتاد. کودکان که گوهر روانی آنها ناتوانست هرچه خواستند بهوس میکنند و هرگز پروایی باین قاعده نمیدارند. بازیچهای که یکی دوست میدارد از دست کودک دیگر میرباید. ولی اگر دیگری از دست او ربود گریه آغاز میکند.
در بزرگان نیز چنانست. ستمگران که ستمها کنند هیچگاه دربند آن نباشند که اگر دیگری بمن ستم کند خواهم رنجید. اگر شما همین را بیادش آورید باز درو نخواهد هَنایید.
فراموش نکردهام وحید دستگردی سخت رنجیده میبود که عشقی او را هجو کرده. روزی با من گفتگو میداشت گفتم : آخر شما هم شهابالسلطنه را هجو کرده بودید. از این گفته رنجیده گفت : «من مثل شهابالسطنهام؟!..»
آنان که گرفتار خودخواهیند هیچگاه نمیخواهند خود را با دیگران در ترازو گزارند و از روی آن قاعده داوری کنند. خودخواهی چنین فرصتی بآنان نمیدهد و نخواهد داد.
مثل نیکی بتازگی در روزنامهها خواندهام. داستانیست از روسی ترجمه شده : گرگی خود را بگلهای زد و گوسفندی را ربود و برد در بالای کوه ، تا توانست خورد و بازمانده را گزارده در پهلوی آن بخواب رفت. در آن میان بزمچهای آهسته خود را بآنجا رسانیده کمی از گوشت و استخوان گوسفند را ربوده گریخت. گرگ بآواز پای او بیدار شده فریاد برداشت : «آی مردم این مال مرا میبرد!» خودخواهان همین حال را میدارند.
اکنون سخن در آنست که یکی مانندهی آن گرگ است که برای آنکه شکم خود را سیر گرداند گوسفندی را میکشد و نابود میگرداند و پروایی بهیچ قانون و هیچ فلسفهای نمیدارد و شما نام آن را خودخواهی میگزارید. یکی هم مانندهی آن جوانمردیست که چون کسی را درون آتش میبیند خود را دچار گردانیده برهاییش میشتابد و شما این را هم خودخواهی مینامید. پیداست که بسیار غلطست. پیداست که این دو کار یکی نیست.
ما دربند نام نیستیم. شما اگر دلتان میخواهد این را نیز بنام «خودخواهی» بخوانید. ولی دو چیز را فراموش نگردانید : یکی اینکه این خودخواهی جز از آن خودخواهیست. این بسیار نیکست ، بسیار خجسته است. دیگری آنکه شما از این رشته کارهای آدمی ناآگاه میبودید و اینبود او را نیکیپذیر نمیدانستید و با جانوران یکی میشناختید ، و اکنون که اینها را شناختید باید بخطای خود خَستُوان[=معترف] گردید.