پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ نکته‌هایی در پیرامون گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک»

کوشاد تلگرام
: در این روزها گفتاری را که زیر عنوان «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» در اینترنت نشر یافته در این کانال می‌آوریم. باید دانست این گفتار از ما نیست و گویای اندیشه‌ی ما در این زمینه نمی‌باشد.

آنچه ما را برآن داشت که این گفتار را بازنشر نماییم این بود که از زمان امضاء آن کنوانسیون تاکنون همه خبرگزاریهای حکومتی بستایش این کنوانسیون و نفی حقوق ایران در این دریا می‌پرداختند که گمان می‌رود چنین رفتاری از روی دستور دستگاه اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی (مانند شورای عالی امنیت ملی) بوده.

اینکه چنین گفتاری نوشته شود و در آن آشکارا بنکوهش و خرده گیری از زیانهای این کنوانسیون پرداخته شود و در برخی سایتها یا کانالهای «مجوزدار» نیز پراکنده گردد، تازگی داشت و چون این گفتار دربردارنده نکته‌های سودمندی پیرامون زیان‌ها و آسیب‌های این کنوانسیون و جنگ اخیر باکو و ارمنستان بود، آن را بازنشر نمودیم. ولی در این گفتار برخی سخنان نادرست و بیپا نیز آمده که در اینجا برای جلوگیری از بدفهمی بآنها می‌پردازیم.

1- نویسنده گفتار «کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک» می‌نویسد: « تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه ساده‌انگاری دستگاه دیپلماسی دولت است.»

گمان می‌رود این سخن بیپای نویسنده از روی «تعارف» و بانگیزه نرنجاندن دستگاه‌های اطلاعاتی و امنیتی جمهوری اسلامی می‌باشد، چه هرکسی که اندک آشنایی با شیوه کار حکومت ملایان دارد، می‌داند که در این زمینه دولت بتنهایی تصمیم نتواند گرفت. چنانکه جواد ظریف وزیر امور خارجه نیز در نشست هفتم مردادماه 1398 مجلس شورای اسلامی گفته بود: «ما با اجازه شورای عالی امنیت ملی کنوانسیون را امضاء کردیم و تمامی مراحل به تأیید مقام معظم رهبری رسیده است.»1

نتیجه اینکه امضاء کنوانسیون را اشتباه وزارت خارجه شمردن و دل بستن به رد کنوانسیون در مجلس شورای اسلامی، جز از روی «تعارف» یا پندار خامی نمی‌باشد. آنچه جلوی تصویب این کنوانسیون را تواند گرفت، یادآوری زیان‌های آن از سوی آگاهان و برجستگان توده و نشان دادن جوش و خروش و ناخرسندی از سوی مردم خواهد بود.

2- نویسنده آن گفتار می‌نویسد: «البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانه‌ای بیگانگان شد. در زمان مطرح‌شدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بی‌بی‌سی و رسانه‌های فارسی‌زبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالی‌که بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود. در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایران‌دوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لوله‌های انرژی از کف خزر شود.»

این سخن نیز سست و بیپا می‌باشد. هرگاه ایران رژیم حقوقی دوگانه (مشاع بودن سطح و تقسیم بستر) برای دریای کاسپین را بپذیرد و از اصل مشاع بودن منابع بستر دریا یا وضع حقوقی ناشی از کنوانسیون‌های 1921 و 1940 با شوروی چشم‌پوشی نماید، چگونه خواهد توانست از کشیدن خط لوله از بستر دریا در جاییکه حصه اختصاصی ترکمنستان و باکو خواهد بود، جلوگیری نماید؟!.
اگر بستر دریا چنانکه خواست چهار همسایه دیگر است، تقسیم گردد و ترکمنستان و باکو از منطقه اختصاصی خود خط لوله کشیده و رضایت روسیه را نیز جلب نمایند، ایران چه اعتراضی به خط لوله‌ای که از منطقه اختصاصی دیگران می‌گذرد، تواند داشت؟! مقصود اینکه جلوگیری از کشیدن خط لوله در بستر دریا با پافشاری بر اعتبار کنوانسیون‌های 1921 و 1940 و برسمیت نشناختن تقسیم بستر میان چهار دولت دیگر، بهم بسته می‌باشد.

نویسنده با این شیوه نگرش که سهم ایران در دریای کاسپین را که بر پایه دو قرارداد معتبر و اندیشه های حقوقی و همچنین مواضع رسمی روسیه تا سال 1998 استوار می‌باشد، «غیرواقعی» و «تحریفات رسانه‌ای بیگانگان» می‌شمارد؛ دانسته نیست چگونه مخالفت با بریده شدن مرز ایران و ارمنستان و اشغال جنوب ارمنستان را توجیه تواند کرد؟!. اگر در آنجا نیز «ارباب روسی» یا «کدخدای آمریکایی» یا ستایندگان «انور پاشا» و نوچه هایشان، بگویند : «اشغال خاک ارمنستان بشما در ایران مربوط نیست.» چه پاسخی تواند داد؟!

3- نویسنده گفتار یادشده می‌نویسد : «آتش‌سوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشان‌دهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران ...» 👇
نویسنده برای این سخن خود دلیلی یاد نکرده و دانسته نیست از روی آگاهیست که نویسنده بدانها دسترسی دارد یا گمان و پندار نویسنده میباشد. چنین جمله هایی این گمان را در خواننده پدید می‌آورد که نویسنده آن گفتار یک کارمند اطلاعاتی جمهوری اسلامی است که گویی برای روسای خود گزارش یا گردش‌کار اطلاعاتی می‌نویسد یا اینکه یک «تبلیغات‌چی رسانه‌ای» نظام است که می‌خواهد همه رویدادهای ایران و ناخرسندی‌های مردم و گرفتاریهای درونی کشور را به توطئه دشمنان مربوط سازد.

منابع :
1- https://www.icana.ir/Fa/News/431745/%D8%A7%D9%85%D8%B6%D8%A7%DB%8C-%DA%A9%D9%86%D9%88%D8%A7%D9%86%D8%B3%DB%8C%D9%88%D9%86-%D8%AD%D9%82%D9%88%D9%82%DB%8C-%D8%AF%D8%B1%DB%8C%D8%A7%DB%8C-%D8%AE%D8%B2%D8%B1-%D8%A8%D8%A7-%D8%AA%D8%A7%D8%A6%DB%8C%D8%AF-%D8%B4%D9%88%D8%B1%D8%A7%DB%8C-%D8%B9%D8%A7%D9%84%DB%8C-%D8%A7%D9%85%D9%86%DB%8C%D8%AA-%D9%85%D9%84%DB%8C-%D9%88-%D8%B1%D9%87%D8%A8%D8%B1%DB%8C
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکه‌ی 6)


از سخن خود دور نیفتیم : یک چیزی که بنیاد آن «بیهوده‌گویی» و عمر تباه کردنست و آنگاه با چند زشتی دیگری توأم می‌باشد ، تشویقهای بسیاری از آن می‌کردند ، و یک جنبشی در سراسر ایران باین نام پدید آمده بود. شعر و شاعری در ایران ریشه‌ی درازی دارد. چنانکه گفتیم از زمان سلجوقیان رواج گرفته ، و قرنها درمیان بوده و در زمان مغولان و همچنین در روزگار صفویان بازار بسیار گرمی داشته است. لیکن پس از جنبش مشروطه و توجه مردم بموضوع کشورداری و میهن‌پرستی خواه ناخواه بازار شعر از گرمی ‌افتاده توجهی بآن نمی‌رفت. تا در سالهای آخر از یکسو کوششهای پرفسور براون و برخی شرقشناسان دیگر و از یکسو همدستی کسانی از ایرانیان با آنان ، دوباره بازار آن را گرمتر گردانیده و کم‌کم کار را بآنجا رسانیده بود که چنانکه گفتیم از حال عادی بیرون رفته و صورت دیوانگی پیدا کرده بود.

نتیجه‌ی آن تشویقها این بود ، که جوانان دسته دسته رو بشاعری بیاورند و بجای هر کار دیگری ، وقتهای خود با قصیده ساختن و غزل سرودن تلف کنند ، و چون زمانی با اینها بسر بردند و یک دیوانی پدید آوردند آن را یک سرمایه‌ای برای خود پندارند و دیگر پی کاری نرفته سربار توده باشند و بدینسان ده‌هزاران و صدهزاران کسان تباه گردند ، و از آنسوی شعرها و دیوانهای آنها دست بدست گردد و در کتابخانه‌ها جا گیرد و خود یک وسیله‌ی دیگری برای نشر اندیشه‌های پوچ و پست و رواج خویهای زشت باشد. این بایستی بود نتیجه‌ی قطعی آن جنبش و هیاهو. (1)

در زمانی که زندگانی سختترین صورتی بخود گرفته و توده‌ها برای نگهداری خود و کشور خود آیروپلان[=هواپیما] می‌سازند ، زیردریایی درست می‌کنند ، هر روز یک افزار نوین دیگری اختراع می‌نمایند ، در ایران مردم باین بیهوده‌کاریها بایستی پردازند. در زمانی که دیگران از جوانان خود چترباز تربیت می‌کنند در ایران قافیه‌ساز تربیت بایستی کرد. از شگفتیها بود که ما می‌دیدیم چندین نفر از افسران علاقه‌ی بی‌اندازه بشاعری نشان می‌دهند : یکی خود شاعر است و هر روز قصیده‌ای ساخته بروزنامه‌ها می‌فرستد. دیگری «منتخبات اشعار» بچاپ می‌رساند. رئیس شهربانی یکی از شهرها تذکره‌ای برای شعرا در ده دوازده جلد تألیف می‌کرد.

یک چیزی که زیان و بدبختی را بیشتر می‌گردانید آن بود که بیاد شعرای گذشته پرداخته به بزرگ گردانیدن آنان می‌کوشیدند و دیوانها و کتابهای آنان را بچاپ رسانیده درمیان مردم پراکنده می‌ساختند. وزارت فرهنگ (2) یک بودجه‌ای برای این کار تخصیص داده ، پولهای بسیار بخرج می‌رسانید. هر کسی که تاریخچه‌ی یک شاعری را می‌نوشت کتابش را بچاپ می‌رسانید ، یک پولی هم بخود او می‌داد. برخی دیوانها که نسخه‌اش در ایران نیست پول می‌فرستاد که عکس آنها را بردارند و بایران بفرستند.

چنانکه گفتم : این کار زیان و بدبختی را بیشتر می‌گردانید. زیرا آن شاعران در زمانهای زبونی و بیچارگی ایران زیسته و گذشته از آنکه بیشترشان خود پست و بدخوی بوده‌اند ، همه‌ی پستیها و گمراهیهای آن زمان را در شعرهای خود گنجانیده‌اند ، و رواج دادن بکتابهای آنها ، جز مردم را به پستنهادی و زبونی راندن نمی‌باشد (چنانکه ما از این زمینه جداگانه سخن خواهیم راند).

اینها را می‌کردند و یک نام «ادبیات» هم بروی آنها می‌گزاردند ، و ما چون بسخنانی در این باره برخاسته گفتارهایی نوشتیم ، بهیاهو پرداختند و چنین گفتند : «شما با ادبیات دشمنی می‌کنید». ما بگفته‌های خود دلیل می‌آوردیم و آنان تنها باین بهانه بس می‌کردند. ما ناگزیر شدیم بپرسیم : «ادبیات چیست؟..». این پرسش بسیار سودمند افتاد و همه‌ی آوازها بریده گردید. زیرا دانستم از این کلمه نیز تنها لفظش را می‌شناخته‌اند ، و معنای روشنی از آن در دلهاشان نبوده است. کنون که هشت سال از آن زمان می‌گذرد بارها این پرسش را تکرار کرده‌ایم و پاسخی نشنیده‌ایم.


پابرگیها (از ویراینده) :
1ـ امروز این وظیفه بدست شبکه‌ی «آموزش» تلویزیون و فلان دکتر ادبیات و بهمان ادیب و فیلسوف که در تلویزیون برنامه دارند و نیز رادیوها و «همایشها» و «یادبودها» و کتابهای درسی پیش برده می‌شود.
2ـ وزارت فرهنگ در آن روز کار وزارتهای آموزش و پرورش و ارشاد کنونی را انجام میداد.


.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی یکم


این زیانها که شمرده می‌شود مسلمانان در برابر آنها بهانه‌هایی می‌دارند که پی هم می‌آورند. باین معنی یک بهانه‌ای را می‌آورند ، و چون شما بآنان پاسخ دادید بهانه‌ی دیگر را پیش می‌کشند ، و همچنان تا یکایک بهانه‌ها را بمیان آورند. ما در این چند سال این بهانه‌ها را نیک آزموده‌ایم و اینست که آنها را یکایک یاد کرده پاسخ هر کدام را می‌نویسیم :

1ـ اگر مردم بدند گناه دین چیست؟

بارها دیده‌ایم که ما چون از درماندگی مسلمانان و از پراکندگی و گمراهی آنان سخن میرانیم به پاسخ برخاسته چنین می‌گویند : «اگر مردم بدند گناه دین چیست؟.» این نخست بهانه‌ی ایشانست.
می‌گوییم : مردم همیشه بدند و دین بهر همین است که مردم بد را نیک گرداند. اینکه یک دینی پیروان خود را به نیکی و بهمدستی نمی‌تواند آورد همین نشان بهم خوردن آن می‌باشد. دین اسلام هنگامی که پیدا شد مردم عرب بیدین و بت‌پرست می‌بودند و بدیهای بسیار می‌داشتند. اسلام آنان را بخداشناسی آورده از بدیها دور گردانید. یک دینی چنین باید بود. نه آنکه نامش دین باشد و پیروانش در توی گمراهیها و نادانیها و بدیها دست و پا زنند.

آنگاه زیانهایی که در این کتاب شمردیم بسیاری از خود دینست. از خود دینست که کیشهای گوناگون پیدا کرده و پراکندگی بمیان پیروان خود انداخته. از خود دینست که پر از گمراهیها و نادانیها گردیده و مغزهای پیروان خود را با باورهای پست و بیپا پر می‌گرداند. از خود دینست که زمانش گذشته است و با زندگانی امروزی نمی‌سازد. و اینست پیروانش ناچارند که یا آن را نگه داشته از آزادی و گردنفرازی چشم پوشند و یا آن را رها کرده دربند آزادی و سرافرازی باشند. از خود دینست که چه درباره‌ی خدا و جهان آینده و چه در زمینه‌ی زندگانی و بهرمندی از خرسندی و آسایش آموزاکهای پوچ و بی‌ارجی را دربر می‌دارد. پس از همه : از خود دینست که پیروان را وامی‌دارد در برابر هر نیکی و رستگاری بایستند و با هر کوششی و جنبشی که بنام دین آنان نیست دشمنی کنند.

شما چنین انگارید که امروز مسلمانان بتکان آمده‌اند و می‌خواهند نیک باشند و از بدیهایی که یکایک شمردیم دوری گزینند. چه کار توانند کرد؟!. آیا جز اینست که باید از این کیشهایی که می‌دارند و اسلام نامیده می‌شود چشم پوشند؟!. آیا جز این راه دیگری پیش توانند گرفت؟!.

در این زمینه راستی آنست که مسلمانان از گیجسری آلودگیهای دین خود را نمی‌دانند و از اینکه آن دین گوهر خود را از دست داده وآنگاه زمانش گذشته ناآگاهند. هر گروهی از آنان در حال آنکه با یک کیش پر از گمراهی و نادانی بسر می‌برند و در برابر پیشرفت زمان درمانده و پس‌افتاده می‌باشند ، همیشه اسلام پاک و زمان آن را بدیده می‌گیرند و ناآگاهانه خود را از پیروان آن اسلام و در زمان او می‌پندارند.

آنگاه چون معنی دین را نمی‌دانند چنین می‌پندارند که دین چون در نخست پاک می‌بوده و بنیاد استوار می‌داشته سپس به هر حالی افتاد افتاده و هر گونه آلودگی یافت یافته. اینها زیانی نخواهد داشت.

راستی هم دین که برای نشان دادن شکوه و بزرگی چند کسیست و نتیجه‌ی دیگری از آن بیوسیده نمی‌شود به هر حالی که افتد زیانی نخواهد بود. آن کسان کارهای خود را کرده‌اند و جایگاه خود را می‌دارند. از آلودگی‌ای که دین پیدا کرده بآنان برخوردی نخواهد بود.

برای آنکه این سخنان نیک روشن گردد باید مثلهایی یاد کنیم : صوفیگری یکی از گمراهیهای ریشه‌دار و بزرگیست که اسلام با آن دچار گردیده. بارها دیده شده که ما چون یاد آن کرده و ایراد گرفته‌ایم کسانی با تندی بپاسخ برخاسته گفته‌اند : «از صوفیگری باسلام چه؟!. صوفیگری از روم آمده و خود با اسلام مخالف بوده».


.
✴️ دفاع از فردوسی

آقای كسروی
اعتراض بانو احترام به بیت معروف :
زن و اژدها هر دو بر خاك به از این هر دو ناپاك جهان پاك به
در شماره‌ی 187 و پاسخ آقای علی كاظم بهبهانی و داوری شما در شماره‌ی 200 نامه‌ی گرامی پرچم اینجانب را بنوشتن این مختصر وادار نمود.

گرچه آنچه بخامه‌ی توانای دارنده‌ی پرچم نوشته می‌شود عین حقیقت و شایسته‌ی پذیرفتن است ولی اشتباهی درباره‌ی شادروان فردوسی شده كه روا ندیدم این بزرگوار زیر تهمت لغزش واقع گردد چه این پاكمرد ایرانی خدمات شایانی انجام داده كه قابل تقدیس است از جمله تزریق شجاعت است بمردم ایران. شادروان محمدتقی‌خان پسیان در ضمن یك نامه بیكی از دوستان خود راجع به نبردی كه در جنگ جهانگیر گذشته در بیدسرخ همدان با سپاه تزار نموده و آنان را درهم شكسته بود می‌نویسد :
در این جنگ نیروی من عبارت از سیصد (یا پانصد) سوار و اسلحه‌ی من شاهنامه بود.

ببینید شاهنامه برای مردان جنگی چه تأثیری دارد. خود داوری فرمایید بگفته‌ی آقای علی كاظم بهبهانی شهامت ایلات نتیجه‌ی نفوذ شاهنامه است تنها باید آنان را فهماند كه شهامت در راه حفظ میهن و هم‌میهنان مستحسن است نه درباره‌ی برادركشی و غارت هم‌میهنان و این اصل مسلم هم وظیفه‌ی بزرگان قوم و رجال كشور است كه متأسفانه بدیده‌ی لاقیدی می‌نگرند.

اما اشتباه این است كه شعر بالا كه مورد اعتراض بانو احترام واقع شده از عقیده‌ی فردوسی نیست بلكه نقل قول كرده می‌گوید :
چنین گفت شاه جهان كیقباد كه نفرین بد بر زن نیك باد
زن و اژدها هر دو در خاك به جهان پاك از این هر دو ناپاك به

پس دانسته شد نقل قول از دیگری است اما باور خودش درباره‌ی زنان با این بیت دانسته می‌شود :
زنان را بس است این هنر(؟) نشینند و زایند شیران نر

بنابراین درباره‌ی زنان لغزشی از او سر نزده است و نسبت بزنان بدبین نبوده است و بمقام آنان توهین ننموده است. باری این مرد بزرگ قابل تقدیس است كه برخلاف شعرای دیگر كه مردم را بتنبلی و بیغیرتی دعوت نموده‌اند او بشجاعت ، پاكدامنی ، عزت نفس ، خداپرستی ، دانش‌آموزی ترغیب نموده است. از یادآوری این اشتباه پوزش می‌خواهم.
اهواز ـ ی فرید

پرچم ـ این دفاع آقای فرید از فردوسی بجاست و رنجیدگی بانوان را از فردوسی كم تواند گردانید ولی چنانكه گفته‌ایم باید از هر گونه شعر یا جمله‌ای كه بعربی یا بفارسی در نكوهش از بانوان گفته شده چشم پوشید و آنها را از یادها بیرون گردانید.
(پرچم روزانه شماره‌ی 205)
شادروان احمد کاوه از پشتیبانان پیمان

پرچم درباره‌ی این یار کهن چنین می‌نویسد : آقای کاوه گذشته از آشنایی دیرین با دارنده‌ی پیمان از سالهاست که با مهنامه‌ و راه آن آشنا گردیده و به هواداری برخاسته و همیشه یاوریهای ارجداری نموده‌اند.
آقای کاوه را اسپهانیان و تبریزیان نیک می‌شناسند. این جوان پاکدامن کاردان که در تبریز و اسپهان از کارکنان دولت بوده ، در سایه‌ی دلسوزی به مردم و نیکرفتاری با آنان جا در دلها برای خود باز کرده‌اند و در هر شهری که بوده‌اند نام نیک از خود بازگزارده‌اند.
✴️ گواهی پاکدلانه

محمدرضا از آذربایجان می‌نویسد :

من یک کارگر هستم و اهل آذربایجان
و از اینکه همشهری آقای کسروی و قهرمانان مشروطه هستم افتخار می‌کنم و امیدوارم بتوانم روزی وظیفه‌ی میهن‌پرستی و از خود گذشتگی در راه توده و میهن را به انجام برسانم‌.

فعلا در هر فرصتی سعی می‌کنم مطالبی را که از کانال پاکدینی می‌آموزم به خانواده‌ام (مخصوصا دختر ۷ ساله‌ام در حد درکش) هم بیاموزم.
کاش بقیه اعضای کانال هم چنین کنند.

من از اینکه در این مسیر قرار گرفتم خیلی خوشحالم نمی‌توانم احساساتم را آنطور که هست ابراز کنم (زبانم قاصر است)
برای شما و همه‌ی پاکدینان آرزوی موفقیت دارم.
ممنون
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 24


آنکه پارلمانست گذشته از آنکه نمایندگان با فرمان خود شاه انتخاب می‌شدند و مردم دخالتی نداشتند هر قانونی که با دستور شاه می‌آمد تصویب می‌کردند و هر روز ستایشهای فراوان از شاه و کارهای او می‌سرودند و پیاپی نمایندگان برگزیده برای تشکر و خشنودی بنزد شاه می‌فرستادند.

همچنین در ادارات هر امری از سوی دربار می‌رسید مُجرا بود و هر کسی را شاه می‌خواست بکار می‌گماشت و هر کسی را می‌خواست از کار برمی‌داشت ، و همیشه عبارت «حسب‌الامر» در بالای نامه‌ها نوشته می‌شد و ما نشنیدیم یک اداره‌ای در آن روز ایراد کرده و فرمان شاه را اجرا نکرده باشد. ما نشنیدیم یک دادستانی در آن روز به یک کار خلاف قانونی ایراد گرفته باشد. همگی آن روز فروتنی و فرمانبرداری می‌نمودند. این صداهای کلفتی که امروز بنعره‌های عنیف بلند است و فضای این سالن را بتکان می‌آورد در آن روز آوازهای باریک و ضعیفی بوده که برای اظهار فروتنی و فرمانبرداری از گلوها بیرون می‌آمده. بهترین دلیل این قضیه ، همین پرونده‌هاست که در جلو ما مطرح است. چهل فقره پرونده بعنوان توقیف خلاف قانون است. در آن روز بکدام یک از اینها اعتراضی شده؟ این قتلها که گفته می‌شود چهار سال پیش از این رخ داده ، چرا تاکنون تعقیب نگردیده ولی همینکه رضاشاه رفته بدستاویز یک نامه‌ای بامضای وطن‌پرست شروع بتعقیب شده است!.

اما روزنامه‌ها ، همه می‌دانیم که هر روز ستونهای صفحه‌ی اول خود را پر از ستایش رضاشاه و کارهای او می‌نمودند و فرمانهای او را که امروز خلاف قانون اساسی می‌شمارند درج کرده مدیحه‌سرایی می‌کردند و برخی از آنها از اندازه تجاوز نموده چاپلوسی نیز دریغ نمی‌گفتند.

آمدیم بر سر توده ، توده از رضاشاه و کارهایش راضی بود و خود را در امنیت و آسایش می‌دید و بآرامش زندگی می‌کرد. با اینحال گفتن اینکه «قوانین موقوف‌الاجراء نبود» چه معنی دارد؟.. دادستان می‌گوید : «اغلب کسانی که قوانین را زیر پا می‌گزاشتند مورد تعقیب واقع می‌شدند» چه دروغ بزرگی!. شما الان در برابرتان چهل و چند فقره پرونده از مختار دارید که می‌گویید در ظرف چند سال مرتکب نقض قانون گردیده. اگر این سخنان راست است پس چرا او را در همان زمانها که مرتکب این نقضها شده تعقیب نکرده‌اید؟!.. وآنگاه تو خودت داد می‌زنی که آقای مختار چشم مردم را ترسانیده بود و بکسی جرأت سخن گفتن بازنگزارده بود. پس چطور می‌گویید : «کسانی که قوانین را زیر پا می‌گزاشتند مورد تعقیب می‌شدند؟!».

تعقیب رئیس آگاهی سمنان را دلیل می‌آورد ، باید گفت با یک گل بهار نمی‌شود. این یکی از تعقیبهای شاذیست که گاهی رخ می‌داد. به اینمعنی اگر کسی را خود شهربانی مورد خشم قرار داده و برایش پرونده تشکیل می‌داد یا دستوری از دربار می‌رسید شما هم جسارت پیدا کرده پرونده‌ی او را با یک اضافات مظلوم‌کشانه از خودتان بدیوان کیفر یا بدادگاه دیگری می‌فرستادید. شما یکی را نشان دهید که با اختیار خودتان دنبال کرده‌اید.

من آن روز در این زمینه بکنایه قمار را مثل زدم ولی همه می‌دانند مقصودم چیز دیگر بود. اکنون هم با کنایه حرف می‌زنم. چنین انگارید ما در قانون جزا مواد سختی برای قمار باختن و قمارخانه دایر کردن داریم ولی از آنسوی یک کویی را برای قماربازان تخصیص داده‌ایم که آشکاره شب و روز تردد می‌شود و قماربازیها می‌رود. آیا آن مواد قانون جزا ملغا محسوب نخواهد شد و اگر فرض کنیم یک قمارخانه‌داری بفلان کلانتر یا بفلان مأمور سرسختی نشان داده و او بدستاویز مواد قانونی پرونده‌ای برایش تشکیل داده و بدادگاه فرستاده آیا این یک تعقیب شاذ دلیل مجرا بودن قانون شمرده خواهد شد؟!. آیا آن قمارخانه‌دار در برابر دادگاه داد نخواهد زد که در آنجا که من هستم ، صد قمارخانه بیشتر دایر است پس چرا تنها مرا دنبال کرده‌اید؟!. اگر قمارخانه دایر کردن باین اندازه زشت و ممنوع بوده چرا از اول جلو مرا نگرفته‌اید؟!.

نظایر این موضوع که رخ داده من عقیده‌ام برآن بوده که قاضی رسیدگی نکند و پرونده را بازگردانیده اعتراض نماید زیرا چنانکه آن دفعه شرح دادم یکی از موجبات مجازات تجریست و برای اجرای قانون منع عملی نیز شرطست. ما که یک نفر گناهکار را بدادگاه می‌کشیم و یک کیفر سختی برایش قایل می‌شویم یکی از موجبات آن ، تجریست. می‌گوییم چه شده که یک امری که ممنوع بوده از میان یک کرور مردم تهران تنها تو مرتکب آن گردیده‌ای؟! چه شده که چنین خیره‌رویی کرده‌ای؟! از آن طرف در مجازات منع عملی نیز شرطست. ما که قمار را جرم دانسته‌ایم و برآنیم که هر کس قمار باخت بپای محاکمه کشانیم باید اجازه ندهیم هیچ کس قمارخانه دایر گرداند. اجازه ندهیم کسی اسباب قمار فروشد.


.
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 ما را با موسیقی دشمنی نیست (تکه‌ی 1 از 2)

چند سال پیش که ما از شعر سخن راندیم و به بیهوده‌گویی شعرا ایراد گرفتیم کسانی گفتند : «با موسیقی هم دشمنست ، می‌خواهد شعر و موسیقی و صنایع مستظرفه نباشد» و چون چند روز پیش دوباره در پرچم گفتارهایی در همان زمینه نوشتیم باز کسانی آن سخن را بمیان آورده‌اند. ما نمیدانیم چه ملازمه میانه‌ی موسیقی و بیهوده‌گویی می‌باشد که ما از آن نکوهش می‌کنیم و کسانی بیاد این می‌افتند. موسیقی کجا و این بیهوده‌گویی کجاست؟!.. آری شعر را با موسیقی نسبتی هست. ولی ما که با خود شعر دشمنی ننمودیم. بلکه از اینکه شعر را یک چیز جداگانه شمارند و بی‌هیچ نیازی بنشینند و قصیده یا غزل سرایند نکوهش کردیم.

همانا اینان می‌خواهند بیهوده‌گوییهای خود را همسنگ موسیقی جلوه دهند و هر دو را از یک ردیف و دارای یک ارزش شمارند. ولی این نه درست است. دوباره می‌گویم : موسیقی کجا و این بیهوده‌گوییها کجاست؟!.. موسیقی یکی از خوشیهای زندگانیست و یک لذت طبیعی دارد. موسیقی روان را تازه گرداند و احساسات را بتکان آورد. این کجا و بیهوده‌گویی روانفرسا و احساسات‌کش کجا؟!..

این دو گذشته از دیده‌ی سود و زیان زندگانی ، درمیان توده هم فرق بسیار دارد. شما اگر عروسی دارید ، یا جشنی برپا کرده‌اید ، یا می‌خواهید یک شبی را با شادی و خوشی بگذرانید خواهید فرستاد دنبال نوازندگان و خوانندگان ، و آنان را با گرمی و مهربانی پذیرفته و هنگام رفتن یک پولی نیز خواهید پرداخت. ولی هیچگاه نخواهید فرستاد دنبال یک شاعری که بیاید و برایتان قصیده بسازد ، یا غزلی سراید ، یا قطعه‌ای پردازد.

شما می‌بینید با همه‌ی دشمنی‌ای که ملایان با موسیقی نموده‌اند و آنها را حرام گفته‌اند نوازندگان و خوانندگان در هر زمانی بوده‌اند و بیشترشان با خوشی زیسته‌اند. مردم هیچگاه از آنان بی‌نیازی ننموده‌اند. ولی شاعران با همه‌ی ستایشهایی که خودشان از کار خود کرده‌اند و گزافه‌ها سروده‌اند همیشه خوار بوده‌اند و جز آنهایی که بسته‌ی یک درباری بوده‌اند دیگران زندگی را با سختی و تنگدستی بسر برده‌اند.

با همه‌ی رواج شعر در ایران همیشه این دسته از شاعران را خوار شمرده شده‌اند و چون کارشان گرهی از رشته‌ی زندگانی نمی‌گشاید همیشه آنان را از مفتخواران محسوب داشته ارزشی نداده‌اند.
شعرا کسانی بوده‌اند که بایستی بخانه‌های این توانا و آن توانگر بروند و با خواهش لابه و یا با ترسانیدن از هجو و دشنام نان بخورند. این چیزیست که همه می‌دانیم و نیازی بشرح آن نمی‌باشد.

در اینجا یک داستانی هست که باید بنویسم : سه سال پیش یکی از آشنایان کهن که از اینگونه شاعرانست بنزد من آمده و چنین گله کرد : «در فلان اداره که هستم بمن قیمت نمی‌دهند ، در این چند سال ترفیعی بمن داده نشده بجای خود ، چند روز است ابلاغ کرده‌اند که بخدمت شما در این اداره احتیاج نیست و خود را بکارگزینی معرفی کنید درحالی که مدتیست عیال من ناخوشست و ما توانایی معالجه‌ی او را نداریم». گفتم : «با رئیس اداره گفتگو کرده علت را می‌پرسم. فردا رئیس اداره را که از همراهان ماست دیدم و چون درباره‌ی او پرسیدم گفت : «این مرد کارهای غریبی می‌کند. زیرا یک دفتری را باو سپرده‌ایم که بنویسد از عهده برنمی‌آید و با اینحال همیشه گله‌مند است که ما قدر فضل و ادب او را نمی‌دانیم. چندی پیش رفته‌ام باتاقش ، می‌بینیم همه‌ی اعضای اتاق را در اطراف بخاری گرد آورده برای آنان قصیده می‌خواند. پرخاش کرده‌ام که اینجا جای شعر خواندن نیست. تو که کارهایت همیشه عقب است باید بآنها پردازی نه اینکه شعر سرایی. از این پرخاش من بجای آنکه متنبه شود فردا می‌بینم یک قصیده‌ای ساخته و آورده و جناسها بکار برده : «برای یک نشستن در اطراف بخاری مرا انداختی بخواری». از اینگونه مهملات بنظم کشیده. بجای آنکه عذرخواهی نماید قدری هم عتاب و گله کرده. من دیدم این مرد با زبان حال می‌گوید : «من اینم که هستم و شما هرچه بگویید گوش نخواهم داد». اینبود گفتم برَوَد خود را بکارگزینی معرفی کند. اگر وزارتخانه باو یک حقوق مفتی می‌دهد بدهد وگرنه در اداره از او کاری ساخته نخواهد بود. این پاسخی بود که رئیس اداره بمن داد و من ناگزیر بودم گفته‌های او را بپذیرم.

من از این در شگفتم که ما می‌خواهیم حقایقی را روشن گردانیم و کسانی را از افتادن به بیهوده‌گویی بازداریم و آنانی که افتاده‌اند رهاشان سازیم ، و آن کسان بجای خشنودی برنجش برمی‌خیزند و ایرادهای بسیار بیجا می‌گیرند. ما نیکی بآنان می‌خواهیم و آنان از در بدخواهی می‌آیند. ما سخن از روی دلیل می‌گوییم ، آنان بزباندرازی و بدگویی بس می‌کنند. باید این را هم از نافهمی و بیچارگی آنان شماریم.


.
⭐️ من از این در شگفتم که ما می‌خواهیم حقایقی را روشن گردانیم و کسانی را از افتادن به بیهوده‌گویی بازداریم و آنانی که افتاده‌اند رهاشان سازیم ، و آن کسان بجای خشنودی برنجش برمی‌خیزند و ایرادهای بسیار بیجا می‌گیرند. ما نیکی بآنان می‌خواهیم و آنان از در بدخواهی می‌آیند. ما سخن از روی دلیل می‌گوییم ، آنان بزباندرازی و بدگویی بس می‌کنند. باید این را هم از نافهمی و بیچارگی آنان شماریم.


🔸 کتابخانه‌ی پاکدینی
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی دوم


ما می‌پرسیم : شما کدام اسلام را می‌گویید؟!. اینکه می‌گویید : «از صوفیگری باسلام چه؟!.» کدام اسلام را می‌خواهید؟!. اگر آن اسلام نخست را ، که ما سخن از آن نمی‌رانیم ، شما نیز از آن بیگانه و دور می‌باشید. اگر اسلام امروزی را می‌خواهید ، این اسلام با صوفیگری بهمستگی[=ارتباط] نزدیک می‌دارد. صوفیگری اگرهم تخمش از روم آمده در جهان اسلام رویش پیدا کرده و ریشه دوانیده و شاخه‌ها و برگها یافته. رویشگاه او جز جهان اسلام نبوده و همیشه هزاران و صدهزاران کسان از مسلمانان صوفی بوده‌اند و هستند. سران صوفی همیشه سخن از قرآن رانده و دلیل بگفته‌های خود از آن آورده‌اند ، بدآموزیهای صوفیان درمیان مسلمانان چندان پراکنده شده که کمتر کسی یک رشته از آن بدآموزیها را در مغز نداشته است.

همینست حال خراباتیگری : این گمراهی که بنیادگزارش خیام و حافظ بوده‌اند یکسره از اسلام جدا بلکه بآخشیج آن می‌باشد و با این حال با اسلام امروزی درهم آمیخته است و بدآموزیهای آن جا در دلها برای خود باز کرده. ببینید ناتوانی یک دین تا بکجاست که با چیزهایی که جز بیدینی نمی‌باشد سازش می‌کند و آمیخته می‌گردد.
ما دیدیم از پنجاه سال باز که شرقشناسان هایهوی درباره‌ی خیام راه انداختند انبوه مسلمانان رو بشعرهای سراپا بدآموزی او آوردند و رباعیهای او بزبانهای ترکی و عربی نیز ترجمه گردید و درمیان همه‌ی مسلمانان پراکنده شده رواج یافت.

اینها نمونه‌هایی از آلودگیهای باورهای مسلمانان است. با این حال آیا جای آنست که کسانی بگویند : «اگر مردم بدند گناه دین چیست؟!.» دینی که بدینسان آلوده و آمیخته با گمراهیها و نادانیها می‌باشد؟!.

همه چیز بماند : ما امروز در ایران از پیروان اسلام یک نادانی می‌بینیم که اگر از وحشیان آفریکا شنیده بودیمی بآسانی باور نکردیمی. در نزد گروه شیعه حکومت (یا سررشته‌داری کارهای توده) ازآنِ امام ناپیداست ، و در نبودن او مجتهدان (بویژه مجتهدان نجف) جانشین می‌باشند. اینست هر شیعی باید به یک مجتهدی سر سپارد و جز بگفته‌های او گردن نگزارد. زکات و مال امام (که مالیات اسلامی بوده) باو پردازد. از اینرو پادشاه و یا حکومتی را که در کشور است «جائر» شناسد و مالیات پرداختن و بسربازی رفتن و هر گونه یاوری را بآن حکومت گناه داند و تا تواند از دشمنی بازنایستد. در حالی که آن علمای نجف در بیرون از کشور می‌زیند و کمترین دستی در کارهای حکومتی نمی‌دارند ، و هیچ گونه پاسخدهی[=مسئولیت] برای خود نمی‌شناسند و اگر مردم گرد آیند و آنان را بحکومت خوانند بیگمان نخواهند پذیرفت. خود همان مجتهدان پاسخده[=مسئول] کارهای کشور دولت را می‌شناسند ، و همان پیروانشان چاره‌ی هر پیشامدی را از دولت چشم می‌دارند. اگر دزدی شبانه بخانه‌ی یکی از ایشان بیاید و اندک کاچالی[اثاث] ببرد بامدادان بکلانتری شتافته بداد و فریاد پردازد.

شما نیک اندیشید که اینان تا چه اندازه نادان و پستند و آن باورهاشان تا چه اندازه زورگویی و بی‌شرمیست. آن هم پیشوایانشان که خود را بگوشه‌ی دوری در بیرون کشور کشیده می‌گویند : بآن حکومتی که اداره‌ها برپا می‌کند و سپاه و پاسبان و ژاندارم گرفته کشور را راه می‌برد مالیات نپردازید ، و بما که هیچ کاری نمی‌کنیم و نخواهیم کرد و پاسخده هیچی نیستیم بپردازید.

نیک اندیشید که در این زمان که توده‌ها با یکدیگر سختترین نبرد را می‌کنند و هر توده‌ای جان و داراک خود را در اختیار دولت می‌گزارند ، یک توده‌ای با چنین اندیشه‌ای حالش چه تواند بود؟!.
آیا جز از زبونی و بدبختی سرنوشت دیگری تواند داشت؟!.

پس از همه : نیک اندیشید که این نادانی و گمراهی رسوا بنیاد کیش شیعی می‌باشد ، نه آنکه مردم بسر خود گرفته باشند.

کسانی که می‌گویند : «اگر مردم بدند گناه دین چیست؟!.» باید این و مانند این را بآنان یادآوری کرد. باید یادآوری کرد که اسلام امروزی اینهاست.


.
✴️ کنوانسیون خزر یا خودکشی استراتژیک؟!

🔸 شقاوت جهانی علیه ژئوپلیتیک ایران
April 15, 2021
(بخش 5 از 6)

3) جنگ خاموش علیه ایران: استراتژی مناسب با معادلات پیش رو

روشن شد که محور روس-باکو-ترکیه به همراهی انگلیس-اسرائیل-آمریکا در سه واقعه جنگ قره‌باغ، کنوانسیون خزر و اشغال نوار مرزی ایران-ارمنستان به دنبال تضعیف ایران در همه ابعادند؛ اما ایران چه می‌تواند انجام دهد؟ آیا برای جلوگیری از موفقیت این پروژه علیه ایران و منافع ملی کاری می‌توان انجام داد؟ پاسخ مثبت است:

1. عدم تصویب کنوانسیون خزر و مخالفت عملی با انتقال خطوط گاز از کف خزر

تصور نگارنده بر این است که عجله دولت در امضا کنوانسیون خزر نتیجه اجماع حاکمیت در جمهوری اسلامی نیست بلکه نتیجه ساده‌انگاری دستگاه دیپلماسی دولت است. طبق اصل صد هفتاد و هفتم عهدنامه‌ها، مقاوله نامه‌ها، قراردادها و موافقت‌نامه‌های بین‌المللی باید به تصویب مجلس شورای اسلامی برسد. به همین دلیل بررسی دقیق کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی و انذار نمایندگان به اهمیت آن و حضور کارشناسان خبره مسائل استراتژیک و منطقه ضروری است. البته نکته مهم آنجاست که نباید اسیر تحریفات رسانه‌ای بیگانگان شد. در زمان مطرح‌شدن بحث کنوانسیون خزر پایگاه خبر بی‌بی‌سی و رسانه‌های فارسی‌زبان عمداً موضوع را به سمت سهم 50 درصدی و غیرواقعی ایران منحرف کردند درحالی‌که بحث اصلی از میان رفتن ظرفیت ژئوپلیتیک ایران بود.

در نتیجه باید تمام تلاش کارشناسان، ایران‌دوستان و دلسوزان بر این باشد که کنوانسیون خزر در مجلس شورای اسلامی رد شود. عدم تصویب این کنوانسیون باید پیگیری شود و ایران همچون گذشته با حضور عملی در دریای خزر مانع انتقال لوله‌های انرژی از کف خزر شود.

2. توجه به تحرکات نظامی در حوزه قفقاز

از سال‌های قبل محور باکو-اسرائیل-ترکیه در هم‌پیمانی نظامی قرارگرفته‌اند و نیروهای باکو در جنگ توسط فرماندهان نظامی ترک هدایت شد. نقش تجهیزات اسرائیلی در ارتش باکو و حضور تکفیری‌های موردحمایت ترکیه نیز عیان شده است. اکنون ترکیه در حال انتقال تانک‌ها و تجهیزات نظامی به قفقاز جنوبی ست، تجهیزاتی که قبلاً در سوریه استفاده کرده بود. اسرائیل نیز برخلاف کنوانسیون خزر که به تائید باکو رسیده است در حال تأسیس کارخانه کشتی‌سازی نظامی و ساخت شناورهای نظامی بدون سرنشین است. (باکو حتی به کنوانسیون خزر نیز بی‌اعتناست و می‌داند که هدف این کنوانسیون تنها ایران است).

در نتیجه نیروهای نظامی کشور و نهادهای امنیتی بایستی به تحرکات نظامی در منطقه توجه کنند و آمادگی خود را برای حضور احتمالی در منطقه و جلوگیری از اشغال جنوب ارمنستان افزایش دهند. دیگر نمی‌توان با خوش‌خیالی مخصوص دیپلمات‌ها به منطقه نگریست بلکه باید از چشم‌انداز نظامی و دیپلماتیک بهره برد؛ زیرا تنها قدرت نظامی است که قدرت نظامی را کنترل می‌کند و بر همین اساس بود که ترکیه-باکو به‌محض آرایش نظامی ایران در مرزهای شمال غرب از اشغال جنوب ارمنستان عقب‌نشینی کردند.

3. هشدار به باکو و ترکیه

شعرخوانی اردوغانِ مست از پیروزی در جنگ قره‌باغ تنها یک مسئله ساده نبود بلکه بیان نیات شوم محور باکو-اسرائیل-ترکیه برای محاصره ایران بود. پس‌ازآن، آتش‌سوزی در اسلام قلعه و حوادث سیستان و بلوچستان در سال 1399 نشان‌دهنده تحرکات شوم دشمنان و محور فوق برای سرگرم کردن ایران و جلوگیری از اتصال راه‌های ترانزیتی و زمین‌گیر کردن ایران در داخل کشور است. باکو نیز در طول سال‌های گذشته با انتشار کتب درسی، ایجاد رسانه‌های تجزیه‌طلب، کمک به اسرائیل برای نفوذ در ایران و در اختیار قرار دادن پایگاه نظامی به اسراییل تا آنجا که توانسته خاک باکو را تبدیل به پایگاهی علیه ایران کرده است. حاکمیت ایران باید صریحاً با نقشه شوم کنوانسیون خزر و تحرکات نظامی علیه ایران در منطقه مخالفت کند و به محور-باکو ترکیه هشدار دهد که حضور نظامی در خاک ارمنستان با واکنش سخت ایران مواجه خواهد شد حتی اگر پاشینیان همچنان برای دفاع از ارمنستان تردید داشته باشد و بخواهد وا دهد. در اینجا باید دستگاه دیپلماسی و سفرای مستقر کاملاً توجیه شوند.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 25


چنانکه آن دفعه هم گفتم دادگاه باید در این باره اتخاذ نظری کند و همین موضوع در تاریخ قضائی ایران بازماند و یک روزی اگر نظیر چنین محاکمه‌ای پیش آمد باین پیشینه مراجعه کرده خواهند گفت در فلان سال در محاکمه‌ی متهمین شهربانی چنین اشکالی پیش آمده و کسانی را بعنوان نقض قوانین متروکه بدادگاه کشیده بودند و قضات آن زمان چنین تصمیم گرفتند و نظریه‌ی شما را مورد اتباع خواهند گردانید.

همه می‌دانیم که قوانین از حوادث پدید می‌آید. یک حادثه‌ای رخ می‌دهد و در پیرامون آن نخست گفتگو پیش می‌آید و نظریه‌ای گرفته می‌شود و سپس آن نظریه بشکل مواد در قانون جا می‌یابد. این موضوع در قوانین ما مطرح نگردیده ولی امروز مورد ابتلای ماست و نظریه‌ای که شما بگیرید قهراً جایی برای خود باز خواهد کرد و روزی خواهد آمد که در قانون بصورت مواد نیز تصویب گردد. به هر حال این از مسلمات عقل است که قانونی که متروک بوده و تقیدی بآن درمیان نبوده نمی‌توان کسی را بدستاویز آن بمحاکمه کشید و به همان کیفری که منظور گردیده محکوم نمود. چنین چیزی ظلم صریح است.

این مبحث گذشته از نظر قضائی ، از حیث سیاست و آبروی کشور نیز مهم است. در این کشور جنبش مشروطه برخاست و با یک رونق و شکوهی پیش رفت. ولی درمیانه بموانعی برخورد و در نتیجه‌ی آن هرج و مرج رواج یافت و اینها زمینه بدیکتاتوری باز کرد که بیست سال در این کشور حکمفرما بود. کنون شما یا باید بدیکتاتوری با نظر تصویب نگاه کنید و بکارهایش ایراد نگیرید و یا اگر تصویب نمی‌کنید مسببین آن را بمحاکمه کشید. مسبب دیکتاتوری آقای مختار نبوده. دیکتاتوری باین کشور قاچاقی نیامده.

چون در اینجا یکی از وکلای مدافع درمیان گفتگو از مشروطه بد گفته کسانی در بیرون نزد من آمده چون مرا حامی مشروطه می‌شناسند گله کرده‌اند. من می‌خواهم ده دقیقه وقت دادگاه را گرفته درباره‌ی مشروطه و تحول آن بدیکتاتوری توضیحی دهم.


.
در پیرامون اسلام - گفتار یکم.pdf
648.9 KB
🔶 در پیرامون اسلام

🔸 گفتار یکم : زیانهای اسلام

🛎 همه‌ی تکه‌ها یکجا در یک فایل پی‌دی‌اف
🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه می‌گفتند؟»
🔸 ما را با موسیقی دشمنی نیست (تکه‌ی 2 از 2)


از سخن خود دور نیفتیم : مقصود اینست که ما با موسیقی نه تنها دشمنی نداریم و آن را بد نمی‌دانیم ، بلکه خود خواهان آن می‌باشیم و یکی از خوشیهای زندگانیش می شماریم. من خود از موسیقی هیچ گونه اطلاع علمی ندارم و بهیچ یک از فنون آن آشنا نمی‌باشم. خدا مرا از اینها بی‌بهره گردانیده. ولی با حس طبیعی موسیقی و آواز را دوست می‌دارم و در هر انجمنی که باشد با میل بسیار گوش می‌دهم ، در برابر رادیو بجای شنیدن گفتارهای بیهوده و حماسه‌خوانیهای دولتهای جنگی بشنیدن آواز و موسیقی پردازم.

این در آیین ماست که باید از همه‌ی خوشیهای جهان بهره‌مند گردید. این خوشیها برای ماست و آفریدگار برای ما آفریده. این یکی از گمراهیهای دیگرانست که پنداشته‌اند باید برای نزدیک شدن بخدا از اینجهان و از خوشیهایش پرهیز نمود. تو گفتیی این جهان را شیطان آفریده که خدا آن را دشمن می‌دارد و از پرهیز نمودن از خوشیهای آن خشنود می‌گردد. در این باره در جای خود سخنان بسیاری نوشته‌ایم و باز خواهیم نوشت. (1)

چیزی که هست ما میگوییم : باید بهره‌مندی از موسیقی و دیگر خوشیهای جهان چنان باشد که زیانهایی از آن برنخیزد و اینست باید در این باره در جای خود سخنانی رانیم. در اینجا گفتار را با یک داستانی بپایان می‌رسانم :

در سال 1303 که در خوزستان بودم روزهای بیکاری نوروز را بشوش رفته نزدیک بخرابه‌های آن شهر کهن و در کنار رود شاهور چادر را افراشته ده روز را با خوشی بسر بردیم. کسانی که بهار خوزستان را ندیده‌اند با گفتن نخواهند دریافت. خوزستان در بهار سر بسر سبز و خرم است و شقایق رنگارنگ به بیابانهای سبز منظره‌ی دلکش دیگری می‌دهد. از آنسوی خوزستانیان عشرت‌دوستند و با آن سختیهای زندگانی که دچارند بسیاری از روزهای خود را با خوشیها بسر برند. بویژه در روزهای نوروز که شادی و خوشی بیشتر نمایند.

آن یک نوروز از زمانهای بسیار خوش زندگانی منست و فراموش نمی‌کنم که روزی در آن نزدیکیها بباغی رفتیم که در زیر درختهای پرعطر نارنج و لیمو فرش گسترانیم و آن روز را در آنجا بسر دهیم. چون ما بباغ درآمدیم در یک گوشه‌ای یک دسته از نوازندگان و خوانندگان فرش گسترده سرگرم خواندن و نواختن بودند. کسان ما که جمعی بودند دویدند که آنها را بیرون کنند و یا از نواختن و خواندن بازدارند چون ما قاضیان عدلیه بودیم و من و چند تن دیگری دستار بسر داشتیم می‌پنداشتند از نوازندگان و خنیاگران بدمان خواهد آمد. من جلوگیری کرده و بشوخی گفتم : «اگر بد خواندند و بد نواختند آنوقت بیرونشان کنید». این سخن اگرهم بشوخی بود جز راست نبود.

پابرگی از ویراینده :
1ـ در این زمینه بیش از همه در نوشتارهایی که درباره‌ی صوفیگری نوشته شده سخن رفته است.


.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانه‌هایی که مسلمانان می‌آورند - تکه‌ی سوم


2ـ مردم دین را بکار نمی‌بندند

یک بهانه‌ی دیگر همینست. پس از آنکه از پاسخ شما درماندند ، تو گویی آن گفته‌ها را نشنیده‌اند ، بیکبار چنین گویند : «مردم به دین عمل نمی‌کنند ، اگر عمل کنند همه‌ی کارها درست می‌شود».
می‌گوییم : این سخن راست نیست. مسلمانان به هرچه باور می‌دارند (و می‌توانند بکار بست) بکار می‌بندند : نماز می‌گزارند ، روزه می‌گیرند ، قرآن می‌خوانند ، مسجد می‌سازند ، در هر شهری گنبدهایی برپاست و زیارت می‌کنند ، خمس و زکات می‌پردازند ، به مکه می‌روند. همه چیز را فراموش کرده ، از همه‌ی سرفرازییها چشم پوشیده اینها را بکار می‌بندند.

در این سالهای جنگ و گرفتاری ما دیدیم مسلمانان از رفتن به مکه چشم نپوشیدند و به هر دشواری می‌بود خود را بآنجا رسانیدند.
پارسال دولت ایران آگاهی داده بود که ایرانیان به مکه نروند و ما دیدیم که گوش ندادند و چنانکه سپس دانسته شد شش‌هزار تن قاچاق و پنهان رفته ، و با دشواریهای بسیاری خود را به مکه رسانیده بودند.

در ایران شیعیان از روی باورهای خود روضه می‌خوانند ، سر می‌شکنند ، سینه می‌زنند ، زنجیر می‌زنند ، مرده‌های خود را از گور بیرون آورده برای قم و عراق بار می‌کنند. خود را در دیده‌ی بیگانگان رسوا گردانیده ، دست از این کارها برنمی‌دارند. حاجیها و مشهدیها چون از روی کیش خود دولت را «غاصب» دانسته‌اند با صد نیازی که بدولت می‌دارند با آن دشمنی می‌نمایند ، که تا می‌توانند از دادن مالیات و از فرستادن فرزندان خود بسربازی بازمی‌ایستند ، بقانون ارج نگزارده شکستن آن را مایه‌ی سرفرازی می‌دانند.

همه‌ی این کارها را از روی دستور دین می‌کنند ، پس شما چگونه می‌گویید : «مردم عمل نمی‌کنند»؟!. آری از زمانی که دانشهای اروپایی رواج پیدا کرده در هر کجا دسته‌هایی از مسلمانان از دین رو گردانیده‌اند و بدستورهای آن کار نمی‌بندند ، و همین نشان ناتوانی دین و دلیل راست بودن گفته‌های ماست. همین می‌رساند که دین نیروی خود را از دست داده ، در برابر گمراهیها پایداری نمی‌تواند. به هر حال بکار نبستن دستورهای دینی عنوانی در دست شما نباید بود. زیرا دیگران که آن را بکار می‌بندند بدتر و آلوده‌تر از اینانند ، و زیانهایی که ما یکایک شمردیم خود نتیجه‌ی پابستگی به دین و بکار بستن دستورهای آن می‌باشد.

این خود داستان شگفتی است که ما بایشان از نادانیها و گمراهیهایی که در خود کیشها جا گرفته ، و از بدیهایی که مسلمانان گرفتار شده‌اند سخن می‌رانیم ، آنان خود را به نافهمیدن زده می‌گویند : «مردم عمل نمی‌کنند. اگر عمل کنند همه‌ی کارها درست می‌شود». این را می‌گویند و هیچ نمی‌فهمند که پاسخ ایرادهای ما نیست. نمی‌فهمند که چون نادانیها و گمراهیها از خود کیشها و در خود آنهاست ، مردم هرچه بیشتر بکار بندند بدتر خواهد بود و زیانها فزونتر خواهد گردید.


.
🔶 دفاع در دیوان کیفر

🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکه‌ی 26


جنبش مشروطه‌خواهی را در ایران شادروانان بهبهانی و طباطبایی پیش آوردند. اینکه می‌گویند دست بیگانگان درمیان بود دروغست. تاریخ مشروطه در دست ماست. چنین نسبتی بسیار بیخردانه است. مشروطه در ایران نتیجه‌ی کوششهای دو سید بود ، چیزی که هست آنان نیز از زحمتهایی که قبلاً شادروانان امین‌الدوله و میزرا ملکم‌خان و حاجی‌ میرزا حسینخان سپهسالار و دیگران کشیده بودند استفاده کردند. از طرف دیگر چون جنبش پا گرفت ناگزیر همسایگان متوجه آن گردیدند که یکی بطرفداری از آن برخاست و دیگری بدشمنی کوشید. این در همه‌ی کشورها هست که چون یک تکانی پیش آمد همسایگان هر یکی بمقتضای نفع و سیاست خود در آن دخالت می‌کنند.

در ایران نیز بیش از این اندازه نبود و راستی آنست که جنبش مشروطه در ایران ریشه‌ی عمیقی دوانید و دلها را بتکان آورد و در اندک‌زمانی تغییرات مهمی در کشور پدید آورد. ولی چه باید کرد که یک رشته موانعی در پیش بود که بآن برخورْد و از زور و قوه‌اش بسیار کاست و بالاخره آن را سست گردانیده زمینه برای دیکتاتوری پدید آورد.

مانع نخست ، ناآشنایی مردم بمعنی مشروطه و مهیا نبودن برای چنان زندگانی بود. اجرای مشروطه در یک کشوری تنها با آن نیست که پادشاه مستبدی را برانند و یک مجلسی برپا کنند و یک قانون اساسی تدوین نمایند. بلکه یک شرط اساسی آنست که مردم خود را برای زندگانی با اصول مشروطه آماده گردانند. زیستن در زیر بیرق مشروطه مشروط بآنست که هر فردی از افراد کشور خود را مسئول کارها بداند و در هر گامی که برمی‌دارد و هر اقدامی که می‌کند سود کشور را منظور دارد و اگر روزی نیاز افتاد برای جانفشانی و فداکاری حاضر باشد. ایرانیان در نتیجه‌ی آنکه سالیان دراز باستبداد بسر برده بودند و مشروطه‌ آن روزی که رواج گرفت کسانی نبودند که با گفتن و نوشتن معنی درست آن را بمردم بفهمانند و برای چنان زندگانی آماده‌شان گردانند ، از اینرو جنبش با آن تندی که پیش رفته بود درمیان توده‌ی انبوه ریشه ندوانید.

مانع دوم ، ملایان بودند. زیرا ملایان در ایران بی‌تاج و تخت پادشاهی می‌کردند : یک مجتهد چه در خود ایران و چه در نجف و کربلا در واقع دستگاه پادشاهی داشت. زیرا هرچه می‌گفت مردم می‌پذیرفتند و مالیات برایش (بنام خمس و زکات) می‌بردند و در برابر این فرمانبرداری و مالیات‌پردازی کاری هم از آنان نمی‌خواستند و در واقع پادشاهان بی‌هیچ زحمت و مسئولیتی بودند و اینان چون دیدند مشروطه دستگاه آنان را بهم می‌زند ناچار بدشمنی و کارشکنی برخاستند.

تنها از میان ایشان آخوند خراسانی و حاجی‌ شیخ مازندرانی و حاجی تهرانی و ثقة‌الاسلام و برخی دیگر بودند که چشم از سود خود پوشیده از هواداری بمشروطه دست نکشیدند.

مانع سوم ، درباریان و متنفذان شهرستانها بودند که همگی دست بهم داده بکارشکنی پرداختند. پیداست که در این حال دست بیگانه‌ای نیز درمیان و در دشمنی با مشروطه باینان یاوری می‌نمود.
رویهم‌رفته آزادیخواهان تا سال 1329 [1290خ] در پیشرفت و فیروزی بودند ولی در آن سال در برابر التماتوم روس شکست سختی خوردند که بیکبار از پا افتادند و دارالشورا نیز بسته گردید ، و بود تا در زمان جنگ جهانگیر گذشته دوباره آزادیخواهان پا گرفتند و این بار نیز از یک اقدام دلیرانه و بیباکانه‌ای که بنام مهاجرت انجام دادند جز شکست و زیان نتیجه‌ نبردند.

بدینسان شکستهای پیاپی آزادیخواهان را سست گردانید و کسانی که پاکدلانه و دلسوزانه می‌کوشیدند و غرض دیگری نداشتند خود را کنار کشیده میدان را برای شیادان و هوچیان باز گزاردند.

اینبود وضعیت آزادیخواهان بکلی دیگر گردید و این بار یک دسته هوچیان پولدوست و بیشرم در تهران پیدا شده مایه‌ی اختلال کشور گردیدند. چنانکه در سال 1339 [1299خ] که من به تهران آمدم دولت بیکبار از نیرو افتاده بود و مردم بیکبار نومید گردیده پیدایش یک دیکتاتوری را که خاتمه بآن هوچیگریها دهد از خدا می‌خواستند و در روزنامه‌ها گفتارها می‌نوشتند. در نتیجه‌ی این وضع کشور و احساسات مردم بود که رضاشاه پیدا شد و آن کارها را انجام داد و بالاخره بنیاد دیکتاتوری گزاشت و چنانکه گفتم همگی نیز از وزیران و دارالشورا و روزنامه‌ها و اداره‌ها و توده با رفتار او موافقت نمودند. اگر موافقت نمی‌کردند تنها یک نفر چگونه می‌توانست اراده‌ی خود را بدیگران تحمیل کند؟!.


.
امین‌الدوله
میرزا ملکم‌خان
حاجی‌میرزا حسینخان سپهسالار