Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 4
مردی هست كه پیمان را از سال نخست آن خوانده است ، و كنون شما اگر دربارهی خدا بپرسید و دلیل برای هستی او بخواهید همان نوشتههای پیمان را خواهد گفت. اگر از روان و جاویدانی آن گفتگو كنید همان نوشتههای مهنامه را بمیان خواهد آورد. در هر زمینه كه بخواهید جز گفتههای ما را نخواهد گفت. كسی كه همهی دانشش از مهنامه است بارها دیدهایم همینكه یک چیزی را نپسندیده نامههای تندی نوشته و بیفرهنگی دریغ نگفته.
بارها از خود پرسیدهام : این مرد از ما چه میخواهد؟! چرا این اندازه گستاخی و بیشرمی مینماید؟!.. این اندازه نیكیناشناسی و خیرهرویی در آدمی چگونه تواند بود؟!.. سپس اندیشیدهام این مرد چون امامانی را همهكارهی جهان ، و خود را بستهی آنان میشناسد ، بهمین پشتگرمیست كه چنین گستاخ و خیرهرو گردیده ، و خود در راه بزرگ گردانیدن آن امامان هر بدی را نیک میشمارد. اینان كسانیند كه در كتابهاشان نوشتهاند : «روز قیامت ولایت امیرالمؤمنین را در یك كفهی ترازو ، و عبادت و اعمال ثقلین [1] را در كفهی دیگر آن گزارند و كفهی ولایت سنگینتر باشد» كسانی كه ترازوشان چنین است چه جای شگفت است كه اینهمه كارهای گرانمایهی پیمان را بچیزی نشمارند و سر هر ایراد بیخردانهای از در بیفرهنگی آیند؟!..
شما تنها این داستان «ولایت» را گیرید .. آیا این دستگاه خدا را بهم زدن نیست؟!.. آیا نیک و بد و پاداش و کیفر را از میان بردن نیست؟!.. مردمی كه با چنین اندیشهی كجی بزرگ گردند آیا توانند راست و دروغ و نیک و بد را از هم شناسند؟!. آیا توانند بكارهای بزرگ و نیک كسان ارج گزارند؟!.. آیا توانند در زندگی رستگار گردند؟!.. این بیخردی چه جدایی میدارد با آنكه یک دروغگویی لوحی نویسد و در آن چنین گوید : «هر كه این لوح را بخواند مزد صد شهید یابد»؟!. [2]
مردی بارها نزد من آمده و دربارهی كیش خود گفتگو كرده و گله نموده ، و پس از همه میبینم چنین میگوید : «آقا شما كیش ما را جدا از اسلام میشمارید؟!.. این كه همان اسلام است و ما هم كه موحدیم. نهایت امیرالمؤمنین چون زحمت بسیار كشیده ازو قدردانی مینماییم» چون نمیتواند دل از گمراهیهای خود بكَند میپندارد با پردهكشی و دروغگویی چاره توان كرد. صدها كوشش كه در راه نیكی توده كرده شود در پیش اینها هیچست و پس از هزاروسیصد سال میخواهد از زحمتهای امیرالمؤمنین ارجدانی نماید. بدبخت میپندارد زندگانی بازیچه است كه هرچه دلش خواست كند و یک نامی نیز برویش گزارد.
اینها را در پاسخ كسانی مینویسیم كه میگویند : «چه زیان دارد اگر مردم بامامانی باور دارند؟!.. میگویم : این زیان را میدارد كه بتپرست میگردند و خداشناس نمیتوانند بود. این زیان را میدارد كه به پندارهای بیهودهای دل بسته و از زندگانی و همه چیز بازمیمانند و خوار و زبون میگردند. این زیان را میدارد كه به نیكیهایی كه كرده میشود ارج نمیتوانند گزاشت و راست و دروغ از هم نمیتوانند شناخت. اینها زیانهای بسیار بزرگیست.
آن پرسش كه آقای شكوهیان از عالم مراغهای كرده بسیار بجا بوده. از این پرسشها و گفتگوها همشه باید كرد. اینها باید بمیان آید و این پندارهای بیهوده تكانی خورد. چیزی كه هست باید از چَخِش [3] خودداری نمود و هیچگاه رشتهی پاسداری را از دست نداد.
[1] ـ ثقلین = جن و انس (آدمیان و جنها) ـ و
[2] ـ اشاره به «لوح احمد» نوشتهی حسینعلی بهاء است. ـ و
[3] ـ چخش (همچون جهش) = مجادله ؛ چخیدن (همچون پریدن) = مجادله کردن. ـ و
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 4
مردی هست كه پیمان را از سال نخست آن خوانده است ، و كنون شما اگر دربارهی خدا بپرسید و دلیل برای هستی او بخواهید همان نوشتههای پیمان را خواهد گفت. اگر از روان و جاویدانی آن گفتگو كنید همان نوشتههای مهنامه را بمیان خواهد آورد. در هر زمینه كه بخواهید جز گفتههای ما را نخواهد گفت. كسی كه همهی دانشش از مهنامه است بارها دیدهایم همینكه یک چیزی را نپسندیده نامههای تندی نوشته و بیفرهنگی دریغ نگفته.
بارها از خود پرسیدهام : این مرد از ما چه میخواهد؟! چرا این اندازه گستاخی و بیشرمی مینماید؟!.. این اندازه نیكیناشناسی و خیرهرویی در آدمی چگونه تواند بود؟!.. سپس اندیشیدهام این مرد چون امامانی را همهكارهی جهان ، و خود را بستهی آنان میشناسد ، بهمین پشتگرمیست كه چنین گستاخ و خیرهرو گردیده ، و خود در راه بزرگ گردانیدن آن امامان هر بدی را نیک میشمارد. اینان كسانیند كه در كتابهاشان نوشتهاند : «روز قیامت ولایت امیرالمؤمنین را در یك كفهی ترازو ، و عبادت و اعمال ثقلین [1] را در كفهی دیگر آن گزارند و كفهی ولایت سنگینتر باشد» كسانی كه ترازوشان چنین است چه جای شگفت است كه اینهمه كارهای گرانمایهی پیمان را بچیزی نشمارند و سر هر ایراد بیخردانهای از در بیفرهنگی آیند؟!..
شما تنها این داستان «ولایت» را گیرید .. آیا این دستگاه خدا را بهم زدن نیست؟!.. آیا نیک و بد و پاداش و کیفر را از میان بردن نیست؟!.. مردمی كه با چنین اندیشهی كجی بزرگ گردند آیا توانند راست و دروغ و نیک و بد را از هم شناسند؟!. آیا توانند بكارهای بزرگ و نیک كسان ارج گزارند؟!.. آیا توانند در زندگی رستگار گردند؟!.. این بیخردی چه جدایی میدارد با آنكه یک دروغگویی لوحی نویسد و در آن چنین گوید : «هر كه این لوح را بخواند مزد صد شهید یابد»؟!. [2]
مردی بارها نزد من آمده و دربارهی كیش خود گفتگو كرده و گله نموده ، و پس از همه میبینم چنین میگوید : «آقا شما كیش ما را جدا از اسلام میشمارید؟!.. این كه همان اسلام است و ما هم كه موحدیم. نهایت امیرالمؤمنین چون زحمت بسیار كشیده ازو قدردانی مینماییم» چون نمیتواند دل از گمراهیهای خود بكَند میپندارد با پردهكشی و دروغگویی چاره توان كرد. صدها كوشش كه در راه نیكی توده كرده شود در پیش اینها هیچست و پس از هزاروسیصد سال میخواهد از زحمتهای امیرالمؤمنین ارجدانی نماید. بدبخت میپندارد زندگانی بازیچه است كه هرچه دلش خواست كند و یک نامی نیز برویش گزارد.
اینها را در پاسخ كسانی مینویسیم كه میگویند : «چه زیان دارد اگر مردم بامامانی باور دارند؟!.. میگویم : این زیان را میدارد كه بتپرست میگردند و خداشناس نمیتوانند بود. این زیان را میدارد كه به پندارهای بیهودهای دل بسته و از زندگانی و همه چیز بازمیمانند و خوار و زبون میگردند. این زیان را میدارد كه به نیكیهایی كه كرده میشود ارج نمیتوانند گزاشت و راست و دروغ از هم نمیتوانند شناخت. اینها زیانهای بسیار بزرگیست.
آن پرسش كه آقای شكوهیان از عالم مراغهای كرده بسیار بجا بوده. از این پرسشها و گفتگوها همشه باید كرد. اینها باید بمیان آید و این پندارهای بیهوده تكانی خورد. چیزی كه هست باید از چَخِش [3] خودداری نمود و هیچگاه رشتهی پاسداری را از دست نداد.
[1] ـ ثقلین = جن و انس (آدمیان و جنها) ـ و
[2] ـ اشاره به «لوح احمد» نوشتهی حسینعلی بهاء است. ـ و
[3] ـ چخش (همچون جهش) = مجادله ؛ چخیدن (همچون پریدن) = مجادله کردن. ـ و
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 3)
بالجمله آنچه از این بیانات بدست میآید این است فطرتاً تظاهرات شعری مولود افکار هوسآمیز و ذوقیات و شعر حقیقی همان است که در این معنی سروده شود موضوعات دیگر آنچه تاکنون بمیان آمده استعمال شعر در آنها از روی استطراد و مجازی است با همه این باز میبینیم مطالبی که نظماً گفته میشود در هر زمینه باشد در سایهی مزایای شعری اثر آن نزد همگان بیشتر از نثر و طباع بالفطره بدان متمایلتر است.
و این خاصه گویندگان را واداشت شعر را در هر موردی که مذاق جامعه و مقتضیات وقت اقتضا کند استعمال نمایند چنانکه یونانیان و اعراب برای تهییج حس ملیت بکار برده و نتایج مهمی از آن گرفتهاند تا رفته رفته عمومیت یافته و حتی در مواردی استعمال شده است که سوء اثرش قابل انکار نیست که از جملهی آنها هجو و هزلیاتی است که خارج از حدود ادب باشد.
گرچه در عالم شعر و شاعری پروراندن مضامین نغز و لطیف و یا خود بذلهگویی نوعی از مزایای ادبی و نزد همگان مطبوع و خوشایند است و بلکه این معنی خود قریحهی مخصوصی است غیر از طبع شعر چنانکه هر شاعری از عهدهی آن برنیاید و سرودن اشعار نغز و یا بذلهگویی مخصوص بعضی است که بالفطره دارای این قوه هستند مانند آقا جمال خوانساری و عبید زاکانی و مانندگان آنها ـ آنانی که فاقد این قریحه هستند چون بتقلید برمیخیزند در نتیجهی عدم استعداد فطری لابد کارشان بهرزهدرایی و یاوهگویی میکشد مانند انوری و نظایر او و سخنانی گویند که منافی ادب و اخلاق است و نام آن را مطایبه گذارند.
متأسفانه تاکنون کسی برنخاسته که مضرات چنین بیادبیها را در ادبیات ما بشمارد و مفاسدش را که قطعاً کمتر از رمانهای اروپایی نیست بازنماید.
اکنون نکوهشهایی که در مجلهی گرامی پیمان از اینگونه اشعار ننگین مندرج است تصور نمیکنم امروز کسی از چنین یاوهسراییها طرفداری کرده و در مقابل انتقادات آقای کسروی بتواند عذری برای شعرای هرزهدرای بتراشد قطع نظر از اینکه سخنوران امروزی ایران باید از چنین گفتار ناهنجار سخت پرهیز کنند سزاوار آنست از طرف وزارت جلیلهی معارف اکیداً مقرر شود پس از این هر یک از چاپخانهها بخواهد دواوین شعرای سلف را مجدداً طبع نماید هر قسمتی از اشعار آنها را که منافی ادب و مخالف فضایل اخلاقی است حذف کنند تا مگر اخلاف از مفاسد خواندن چنین اشعاری ایمن و نیز این لکهی عار از ناصیهی حال شعراء در آتیه دور شود این خود نیکی و احسان بزرگی است بجای آنانکه چنین اشعار را سرودهاند ولو اینکه سزاوار نیکی نیستند.
بالجمله علاقهمندان ایران را اکنون از شرح مفاسد و انتقاد این قبیل اشعار مقصودی جز این نیست که نظر توجه گویندگان عهد حاضر را بدین معایب عطف و آنان را بگفتارهای سودمند وادارند.
بالفعل جامعهی ایران از قریحهی سرشار و ذوق ادبی گویندگان خود انتظار استفادههای بزرگی را دارد امروز افکار ایرانیان سخت محتاج تکان و تهییجات مؤثری است که باید بوسیلهی بیانات سحرآمیز و تلقینات با حرارت سخنوران بعمل آید ـ اکنون شعر و شاعری باید صرف بیداری حس ملیت ایرانیان و تولید شهامت نفس و علو همت و سایر مزایای اخلاقی آنان گردد.
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 3)
بالجمله آنچه از این بیانات بدست میآید این است فطرتاً تظاهرات شعری مولود افکار هوسآمیز و ذوقیات و شعر حقیقی همان است که در این معنی سروده شود موضوعات دیگر آنچه تاکنون بمیان آمده استعمال شعر در آنها از روی استطراد و مجازی است با همه این باز میبینیم مطالبی که نظماً گفته میشود در هر زمینه باشد در سایهی مزایای شعری اثر آن نزد همگان بیشتر از نثر و طباع بالفطره بدان متمایلتر است.
و این خاصه گویندگان را واداشت شعر را در هر موردی که مذاق جامعه و مقتضیات وقت اقتضا کند استعمال نمایند چنانکه یونانیان و اعراب برای تهییج حس ملیت بکار برده و نتایج مهمی از آن گرفتهاند تا رفته رفته عمومیت یافته و حتی در مواردی استعمال شده است که سوء اثرش قابل انکار نیست که از جملهی آنها هجو و هزلیاتی است که خارج از حدود ادب باشد.
گرچه در عالم شعر و شاعری پروراندن مضامین نغز و لطیف و یا خود بذلهگویی نوعی از مزایای ادبی و نزد همگان مطبوع و خوشایند است و بلکه این معنی خود قریحهی مخصوصی است غیر از طبع شعر چنانکه هر شاعری از عهدهی آن برنیاید و سرودن اشعار نغز و یا بذلهگویی مخصوص بعضی است که بالفطره دارای این قوه هستند مانند آقا جمال خوانساری و عبید زاکانی و مانندگان آنها ـ آنانی که فاقد این قریحه هستند چون بتقلید برمیخیزند در نتیجهی عدم استعداد فطری لابد کارشان بهرزهدرایی و یاوهگویی میکشد مانند انوری و نظایر او و سخنانی گویند که منافی ادب و اخلاق است و نام آن را مطایبه گذارند.
متأسفانه تاکنون کسی برنخاسته که مضرات چنین بیادبیها را در ادبیات ما بشمارد و مفاسدش را که قطعاً کمتر از رمانهای اروپایی نیست بازنماید.
اکنون نکوهشهایی که در مجلهی گرامی پیمان از اینگونه اشعار ننگین مندرج است تصور نمیکنم امروز کسی از چنین یاوهسراییها طرفداری کرده و در مقابل انتقادات آقای کسروی بتواند عذری برای شعرای هرزهدرای بتراشد قطع نظر از اینکه سخنوران امروزی ایران باید از چنین گفتار ناهنجار سخت پرهیز کنند سزاوار آنست از طرف وزارت جلیلهی معارف اکیداً مقرر شود پس از این هر یک از چاپخانهها بخواهد دواوین شعرای سلف را مجدداً طبع نماید هر قسمتی از اشعار آنها را که منافی ادب و مخالف فضایل اخلاقی است حذف کنند تا مگر اخلاف از مفاسد خواندن چنین اشعاری ایمن و نیز این لکهی عار از ناصیهی حال شعراء در آتیه دور شود این خود نیکی و احسان بزرگی است بجای آنانکه چنین اشعار را سرودهاند ولو اینکه سزاوار نیکی نیستند.
بالجمله علاقهمندان ایران را اکنون از شرح مفاسد و انتقاد این قبیل اشعار مقصودی جز این نیست که نظر توجه گویندگان عهد حاضر را بدین معایب عطف و آنان را بگفتارهای سودمند وادارند.
بالفعل جامعهی ایران از قریحهی سرشار و ذوق ادبی گویندگان خود انتظار استفادههای بزرگی را دارد امروز افکار ایرانیان سخت محتاج تکان و تهییجات مؤثری است که باید بوسیلهی بیانات سحرآمیز و تلقینات با حرارت سخنوران بعمل آید ـ اکنون شعر و شاعری باید صرف بیداری حس ملیت ایرانیان و تولید شهامت نفس و علو همت و سایر مزایای اخلاقی آنان گردد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی سه از چهار)
کسانی بما مینویسند : بهتر است هر روز در پرچم یک گفتاری دربارهی اوضاع جنگ بنویسید. میگویند : امروز مهمترین موضوع همان جنگست و باید روزنامهها بیش از همه باین پردازند. کسانی هم ایراد گرفته میگویند : آن موضوعها را که پرچم دنبال میکند امروز وقتش نیست.
میگویم : راستست که ما امروز بحوادث جنگ علاقهمندیم و باید از پیشامدها ناآگاه نمانیم و بیپروایی از خود ننماییم. چیزی که هست خبرهای جنگ هر روز در روزنامهها نوشته میشود و ما نیز مینویسیم. از آنسوی هفتهای یک بار از پیشامدهای آن هفته یک خلاصهی روشنی بیرون آورده بشکل تاریخچه زیر عنوان «گزارش هفتگی» بچاپ میرسانیم. نیز دربارهی اینکه ما باید در این هنگام آشفتگی جهان آسوده و بیپروا ننشینیم و باید خود را برای ایستادگی در برابر حوادث آماده گردانیم گفتارهای پیاپی مینویسیم. آنچه ما بایست بکنیم اینهاست. دیگران خود میدانند ما به بیشتر از این نیازی نمیبینیم.
اما اینکه میگویند : «آن موضوعها را که پرچم دنبال میکند امروز وقتش نیست» گفتهی بسیار پوچیست. ما چه امروز و چه در هر هنگام دیگری باید در اندیشهی دردهای کشور و چارهی آن باشیم. مهمترین موضوع برای ما همینست. امروز داستان ما داستان شهریست که در آن وبا یا یک بیماری واگیر دیگری افتاده و انبوه مردم را گرفتار و بستری گردانیده ، و در همان حال آگاهی آمده که دشمنانی بقصد تاراج آن شهر میآیند ... آیا سردستگان و پیشروان این شهر چه باید کنند؟.. آیا نه آنست که باید از یکسو با کوشش بسیار بچارهی بیماران کوشند و کسانی را از آنان که از بستر برمیخیزند توانا گردانند و از سوی دیگر در اندیشهی جلوگیری از دشمن باشند و هر یکی از این بهبودیافتگان را بصف خوانند و دسته دسته سپاه بسیج کنند؟.. آیا جز این راهی بنظر میرسد؟..
کنون اگر کسی در همان شهر زبان بایراد باز کند و چنین گوید : «اکنون وقت پرداختن بچارهی بیماران نیست. باید تنها در اندیشهی جنگ باشیم و هر که را میبینیم تفنگ بدستش داده بجلو دشمن فرستیم» ، این را بگوید و نفهمد که اگر بچارهی بیماران پرداخته نشود بیشتر مردم توانا برای رفتن بجنگ نخواهند بود و آنان که خواهند رفت چون ناتوان و کمنیرویند جنگی نتوانسته شکست خواهند خورد.
ایراد این کسان نیز بما همانگونه است. اینان میگویند : امروز باید تنها سخن از نگهداری کشور و از میهنپرستی و اینگونه موضوعها باشد و گفتگو از شعر و اندیشههای پراکنده و مانند اینها را بوقت دیگری نگه داریم. این را میگویند و نمیفهمند که تا اندیشههای آشفته و مغزفرسا و این بدآموزیهای ارادهکش درمیانست شما از هیچ کوششی نتیجه نخواهید برد.
شما میگویید : «میهنپرستی» و هیچ نمیدانید که چند رشته تعلیمات که همه بضد آنست درمیان مردم رواج دارد. فلان جوان اروپادیده میگوید : «زندگانی مبارزه است و آدم باید زیرک باشد و پول دربیاورد». فلان حاجی مقدس میگوید : «میهنپرستی بتپرستیست. من باید در فکر آخرتم باشم. بمن چه کشور میرود و یا میماند». فلان خراباتی میگوید : «می خور که ندانی ز کجا آمدهای» فلان مرد تیرهدرون هر کجا مینشیند زبان بریشخند باز کرده میگوید : «اولاد سیروس هیچوقت چیزی نبوده».
در برابر یک سخنِ شما چند گونه سخنان ضد آن میگویند و دلها را پر میگردانند. چه شده که سخن شما مؤثر افتد و اینها مؤثر نباشد؟!.. آیا دور از خرد نیست که با این بدآموزیهای فراوان که هر یکی بکشتن احساسات و اراده ، عامل جداگانهایست شما میگویید باید تنها میهنپرستی را عنوان کنیم و تنها در پیرامون آن سخن رانیم؟!..
مگر ندیدید که داستان مشروطه و آن جوش و خروش که در سراسر ایران برخاسته بود در نتیجهی همین موانع ناانجام ماند و از آنهمه رنجها و فداکاریها جز نتیجهی کمی بدست نیامد؟!.. ندیدید که در همان پیشامد شهریور ماه چه رسوایی از افسران و استانداران و دیگران پدید آمد؟!..
چه داستان مشروطه و چه داستان شهریورماه هر دو بهترین دلیل براستی گفتار ما میباشد. زیرا در هر دو داستان طبقهی عوام و درسناخوانده آزمایش خوبی دادند و با روی سفید و پیشانی باز از کشاکش بیرون آمدند. برعکس طبقهی درسخوانده که بیشترشان جز مایهی روسیاهی و رسوایی نبودند.
.
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی سه از چهار)
کسانی بما مینویسند : بهتر است هر روز در پرچم یک گفتاری دربارهی اوضاع جنگ بنویسید. میگویند : امروز مهمترین موضوع همان جنگست و باید روزنامهها بیش از همه باین پردازند. کسانی هم ایراد گرفته میگویند : آن موضوعها را که پرچم دنبال میکند امروز وقتش نیست.
میگویم : راستست که ما امروز بحوادث جنگ علاقهمندیم و باید از پیشامدها ناآگاه نمانیم و بیپروایی از خود ننماییم. چیزی که هست خبرهای جنگ هر روز در روزنامهها نوشته میشود و ما نیز مینویسیم. از آنسوی هفتهای یک بار از پیشامدهای آن هفته یک خلاصهی روشنی بیرون آورده بشکل تاریخچه زیر عنوان «گزارش هفتگی» بچاپ میرسانیم. نیز دربارهی اینکه ما باید در این هنگام آشفتگی جهان آسوده و بیپروا ننشینیم و باید خود را برای ایستادگی در برابر حوادث آماده گردانیم گفتارهای پیاپی مینویسیم. آنچه ما بایست بکنیم اینهاست. دیگران خود میدانند ما به بیشتر از این نیازی نمیبینیم.
اما اینکه میگویند : «آن موضوعها را که پرچم دنبال میکند امروز وقتش نیست» گفتهی بسیار پوچیست. ما چه امروز و چه در هر هنگام دیگری باید در اندیشهی دردهای کشور و چارهی آن باشیم. مهمترین موضوع برای ما همینست. امروز داستان ما داستان شهریست که در آن وبا یا یک بیماری واگیر دیگری افتاده و انبوه مردم را گرفتار و بستری گردانیده ، و در همان حال آگاهی آمده که دشمنانی بقصد تاراج آن شهر میآیند ... آیا سردستگان و پیشروان این شهر چه باید کنند؟.. آیا نه آنست که باید از یکسو با کوشش بسیار بچارهی بیماران کوشند و کسانی را از آنان که از بستر برمیخیزند توانا گردانند و از سوی دیگر در اندیشهی جلوگیری از دشمن باشند و هر یکی از این بهبودیافتگان را بصف خوانند و دسته دسته سپاه بسیج کنند؟.. آیا جز این راهی بنظر میرسد؟..
کنون اگر کسی در همان شهر زبان بایراد باز کند و چنین گوید : «اکنون وقت پرداختن بچارهی بیماران نیست. باید تنها در اندیشهی جنگ باشیم و هر که را میبینیم تفنگ بدستش داده بجلو دشمن فرستیم» ، این را بگوید و نفهمد که اگر بچارهی بیماران پرداخته نشود بیشتر مردم توانا برای رفتن بجنگ نخواهند بود و آنان که خواهند رفت چون ناتوان و کمنیرویند جنگی نتوانسته شکست خواهند خورد.
ایراد این کسان نیز بما همانگونه است. اینان میگویند : امروز باید تنها سخن از نگهداری کشور و از میهنپرستی و اینگونه موضوعها باشد و گفتگو از شعر و اندیشههای پراکنده و مانند اینها را بوقت دیگری نگه داریم. این را میگویند و نمیفهمند که تا اندیشههای آشفته و مغزفرسا و این بدآموزیهای ارادهکش درمیانست شما از هیچ کوششی نتیجه نخواهید برد.
شما میگویید : «میهنپرستی» و هیچ نمیدانید که چند رشته تعلیمات که همه بضد آنست درمیان مردم رواج دارد. فلان جوان اروپادیده میگوید : «زندگانی مبارزه است و آدم باید زیرک باشد و پول دربیاورد». فلان حاجی مقدس میگوید : «میهنپرستی بتپرستیست. من باید در فکر آخرتم باشم. بمن چه کشور میرود و یا میماند». فلان خراباتی میگوید : «می خور که ندانی ز کجا آمدهای» فلان مرد تیرهدرون هر کجا مینشیند زبان بریشخند باز کرده میگوید : «اولاد سیروس هیچوقت چیزی نبوده».
در برابر یک سخنِ شما چند گونه سخنان ضد آن میگویند و دلها را پر میگردانند. چه شده که سخن شما مؤثر افتد و اینها مؤثر نباشد؟!.. آیا دور از خرد نیست که با این بدآموزیهای فراوان که هر یکی بکشتن احساسات و اراده ، عامل جداگانهایست شما میگویید باید تنها میهنپرستی را عنوان کنیم و تنها در پیرامون آن سخن رانیم؟!..
مگر ندیدید که داستان مشروطه و آن جوش و خروش که در سراسر ایران برخاسته بود در نتیجهی همین موانع ناانجام ماند و از آنهمه رنجها و فداکاریها جز نتیجهی کمی بدست نیامد؟!.. ندیدید که در همان پیشامد شهریور ماه چه رسوایی از افسران و استانداران و دیگران پدید آمد؟!..
چه داستان مشروطه و چه داستان شهریورماه هر دو بهترین دلیل براستی گفتار ما میباشد. زیرا در هر دو داستان طبقهی عوام و درسناخوانده آزمایش خوبی دادند و با روی سفید و پیشانی باز از کشاکش بیرون آمدند. برعکس طبقهی درسخوانده که بیشترشان جز مایهی روسیاهی و رسوایی نبودند.
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 5
دیگری از نامهها از آقای مهدیه از تبریز است كه برای یكی از دوستان خود در تهران فرستاده و در آن چنین مینویسد : «دیروز در نشستی صحبت از پیمان بمیان آمد. كسانی چنانكه عادتشانست بد گفتند ، جواب شنیدند. بالاخره یكی از حاجیها گفت مرام او را نمیدانم ، قرآن را قبول دارند یا نه؟.. اگر قبول دارند قرآن میگوید نوح اینقدر عمر كرده ، عیسا هنوز زنده است ، عصای موسا اژدها شده. در اینصورت امام غایب هم درست است. و اگر قرآن را قبول ندارد و یا كلام خدا نمیداند آن را بنویسد. گفتم پاسخ این را داده است و شما خبر ندارید. در همین شمارهی آخر این موضوع را نوشته است. شما با منطق كار ندارید. شما با منطق دشمنی میكنید ، با این دلیل كه نوشتههای پیمان را مرتباً نمیخوانید و از دهان این و آن چیزهایی شنیدهاید كه یا ناقص است یا غلط. با اینحال در اینجا و آنجا نشسته هایهوی میكنید. من بایستی جواب ندهم. جواب شما آنست كه یا پیمان را بخوانید و یا هیچ نگویید. این رفتاری كه اكنون دارید عاقلانه نیست».
میگویم : بسیار پاسخ بجایی داده شده. آن حاجی یک تن نیست. یك دسته رفتارشان همینست كه بیآنكه پیمان را بخوانند بدگویی میكنند و من میخواهم بگفتههای آقای مهدیه چند سخنی بیفزایم :
نخست : هفت سالست ما بدینسان میكوشیم و همیشه میگوییم هر كه را سخنی هست بنویسد ، و در برابر چنین كاری یك دسته تنها بآن بس میكنند كه دور ایستند و بد گویند و زباندرازی نمایند. من پرسم : آیا این بدی نیست؟! مردمآزاری نیست؟!.. بهتر است از خودشان بپرسیم : آقای حاجی! آیا این رفتار شما دور از آیین آدمیگری نیست؟!..
اینان هر كدام پنجاه یا شصت سال میدارند و خود را دانا میشمارند ، ولی ایكاش از همهی دانشها تنها این را داشتندی كه گردن نگزاردن براستیها از بدترین گناههاست.
اینان یک دستهای هستند كه بهمه چیز از كشور و توده و قانون و میهندوستی و كوششهایی كه در راه نیرومندی كشور كرده میشود ریشخند میكنند. تو گویی یك دسته بیگانگانیند كه از بیرون باین كشور آمدهاند و اینست به هر چیزی میخندند. خواهید گفت : پس خودشان چه كار میكنند؟.. میگویم : ملابازی ، سیدبازی ، یک رشته نمایشهای دیندارانهی ریایی ، پس از همه خودخواهی و خودفروشی ، این دسته خود تاریخچه و داستانی میدارند كه ما را در اینجا فرصت گفتگو نیست و امیدمندیم سال دیگر در یكی از شمارهها آن را بنویسیم.
دوم آقای حاجی دستور میدهد كه ما یا قرآن را نپذیریم و یا داستان امام ناپیدا را هم پذیریم. چه دستور نابجایی! كسی كه كالایش تنها خودخواهی و گردنكشی باشد ، و با داشتن مایهی اندكی خود را دانا شمارد ، و در این هفت سال كه ما پیمان را مینویسیم و صد راز ارجداری را دربارهی دین و خدا و جهان بیپرده گردانیدهایم بخواندن آنها نزدیک نیاید ناگزیر اندازه فهم و خرد او این باشد : «یا فلان افسانه را بپذیرید یا بگویید قرآن هم دروغ است» دوباره میگویم : چه دستور ناسزایی.
بیش از این بنكوهش نمیپردازم ، و چون جایش رسیده میخواهم دربارهی قرآن و این بخش از آیههای آن سخنانی نویسم. در این باره یک تاریخچه و داستانی هست ، و پس از آن میباید به یک رشته سخنانی كه بسیار دربایست است درآییم.
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 5
دیگری از نامهها از آقای مهدیه از تبریز است كه برای یكی از دوستان خود در تهران فرستاده و در آن چنین مینویسد : «دیروز در نشستی صحبت از پیمان بمیان آمد. كسانی چنانكه عادتشانست بد گفتند ، جواب شنیدند. بالاخره یكی از حاجیها گفت مرام او را نمیدانم ، قرآن را قبول دارند یا نه؟.. اگر قبول دارند قرآن میگوید نوح اینقدر عمر كرده ، عیسا هنوز زنده است ، عصای موسا اژدها شده. در اینصورت امام غایب هم درست است. و اگر قرآن را قبول ندارد و یا كلام خدا نمیداند آن را بنویسد. گفتم پاسخ این را داده است و شما خبر ندارید. در همین شمارهی آخر این موضوع را نوشته است. شما با منطق كار ندارید. شما با منطق دشمنی میكنید ، با این دلیل كه نوشتههای پیمان را مرتباً نمیخوانید و از دهان این و آن چیزهایی شنیدهاید كه یا ناقص است یا غلط. با اینحال در اینجا و آنجا نشسته هایهوی میكنید. من بایستی جواب ندهم. جواب شما آنست كه یا پیمان را بخوانید و یا هیچ نگویید. این رفتاری كه اكنون دارید عاقلانه نیست».
میگویم : بسیار پاسخ بجایی داده شده. آن حاجی یک تن نیست. یك دسته رفتارشان همینست كه بیآنكه پیمان را بخوانند بدگویی میكنند و من میخواهم بگفتههای آقای مهدیه چند سخنی بیفزایم :
نخست : هفت سالست ما بدینسان میكوشیم و همیشه میگوییم هر كه را سخنی هست بنویسد ، و در برابر چنین كاری یك دسته تنها بآن بس میكنند كه دور ایستند و بد گویند و زباندرازی نمایند. من پرسم : آیا این بدی نیست؟! مردمآزاری نیست؟!.. بهتر است از خودشان بپرسیم : آقای حاجی! آیا این رفتار شما دور از آیین آدمیگری نیست؟!..
اینان هر كدام پنجاه یا شصت سال میدارند و خود را دانا میشمارند ، ولی ایكاش از همهی دانشها تنها این را داشتندی كه گردن نگزاردن براستیها از بدترین گناههاست.
اینان یک دستهای هستند كه بهمه چیز از كشور و توده و قانون و میهندوستی و كوششهایی كه در راه نیرومندی كشور كرده میشود ریشخند میكنند. تو گویی یك دسته بیگانگانیند كه از بیرون باین كشور آمدهاند و اینست به هر چیزی میخندند. خواهید گفت : پس خودشان چه كار میكنند؟.. میگویم : ملابازی ، سیدبازی ، یک رشته نمایشهای دیندارانهی ریایی ، پس از همه خودخواهی و خودفروشی ، این دسته خود تاریخچه و داستانی میدارند كه ما را در اینجا فرصت گفتگو نیست و امیدمندیم سال دیگر در یكی از شمارهها آن را بنویسیم.
دوم آقای حاجی دستور میدهد كه ما یا قرآن را نپذیریم و یا داستان امام ناپیدا را هم پذیریم. چه دستور نابجایی! كسی كه كالایش تنها خودخواهی و گردنكشی باشد ، و با داشتن مایهی اندكی خود را دانا شمارد ، و در این هفت سال كه ما پیمان را مینویسیم و صد راز ارجداری را دربارهی دین و خدا و جهان بیپرده گردانیدهایم بخواندن آنها نزدیک نیاید ناگزیر اندازه فهم و خرد او این باشد : «یا فلان افسانه را بپذیرید یا بگویید قرآن هم دروغ است» دوباره میگویم : چه دستور ناسزایی.
بیش از این بنكوهش نمیپردازم ، و چون جایش رسیده میخواهم دربارهی قرآن و این بخش از آیههای آن سخنانی نویسم. در این باره یک تاریخچه و داستانی هست ، و پس از آن میباید به یک رشته سخنانی كه بسیار دربایست است درآییم.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 4)
شاعر امروز باید با بیانات شیرین و موجز خود نواقص احتیاجات کنونی ما را بشمارد و راه تحصیل و تکمیل آن را نشان دهد سخنوران عهد جدید را لازم است جوانان افراطی را از مفاسد تندروی بیاگاهانند و عقبماندگان را با تازیانهی انتباه و انتقاد اغواء و اغرار کنند و در همهی شئون ملی و اجتماعی حد اعتدال را توصیه نمایند و بخط مستقیم میانهروی راهنمایی کنند ـ حفظ شعایر ملی و دینی را بمردم ذهنی سازند و مضرات تقلید بلهوسانه را بگویند.
شاعر متجدد باید با مراعات حدود ادب و حفظ عفت قلم لغزشهای گذشتگان را جبران کند و لکهی این عار را از ادبیات ایران پاک سازد.
نیازی بگفتن نداریم که دورهی مدیحهسرایی سپری شده و این موضوع در موقع خود هرچه بود گذشته و امروز دیگر خریداری ندارد بایدش در خاک فراموشی دفن و فاتحهاش را بخوانیم.
غزلسرایی و اشعار هوسآمیز که گفتیم برای بشر فطریست از قدیم و جدید بسیار گفته شده صدها دواوین در دست داریم که برای مطالعه ارباب ذوق کافی است و شعرای عهد جدید هم گاهی که مضمون تازهای بدست میآورند اگر از روی تفنن و برای انبساط خاطر غزلی بسرایند البته مانعی نخواهد داشت (1) و خواندنش برای دوستداران شعر خالی از حظی نیست ولی دیگر امروز سزاوار نتوان دید شاعری قریحهی ذیقیمت خود را همه صرف مغازلات کند و دیوانی از آن مملو سازد اکنون صدها زمینهی تازه و سودمند برای سخنسرایی در دست است که جامعه از آن بهرهی بسیار برد.
امروز قضیهی غزلسرایی عیناً مثل بلبلیست که در باغی بمجاورت مورچهای آشیانه داشت و همیشه با نغمهسرایی و عشقورزی با گل بسر میبرد و اندیشه از فردای زمستان نداشت و هر توبیخ و ملامتی از مورچه میشنید البته سودی نمیبخشید تا فصل خزان در رسید و برف باریدن گرفت بلبل را که اندوخته نبود بیچاره ماند و ناچار بدریوزه دم لانهی مورچه رفت و دست سئوال باز نمود جز یأس و حرمان نتیجهای نیندوخت. حال اگر شعرای ما نیز همه را بنغمهسرایی و مدح باده و ساده روز بگذرانند جامعه از اندوختههای سودمند محروم میماند و ناچار کارش به بیچارگی کشد.
پابرگی :
1ـ مانعش خرد است که میگوید تا کسی براستی عاشق نیست بخیره دم از عشق نزند ـ پیمان.
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 4)
شاعر امروز باید با بیانات شیرین و موجز خود نواقص احتیاجات کنونی ما را بشمارد و راه تحصیل و تکمیل آن را نشان دهد سخنوران عهد جدید را لازم است جوانان افراطی را از مفاسد تندروی بیاگاهانند و عقبماندگان را با تازیانهی انتباه و انتقاد اغواء و اغرار کنند و در همهی شئون ملی و اجتماعی حد اعتدال را توصیه نمایند و بخط مستقیم میانهروی راهنمایی کنند ـ حفظ شعایر ملی و دینی را بمردم ذهنی سازند و مضرات تقلید بلهوسانه را بگویند.
شاعر متجدد باید با مراعات حدود ادب و حفظ عفت قلم لغزشهای گذشتگان را جبران کند و لکهی این عار را از ادبیات ایران پاک سازد.
نیازی بگفتن نداریم که دورهی مدیحهسرایی سپری شده و این موضوع در موقع خود هرچه بود گذشته و امروز دیگر خریداری ندارد بایدش در خاک فراموشی دفن و فاتحهاش را بخوانیم.
غزلسرایی و اشعار هوسآمیز که گفتیم برای بشر فطریست از قدیم و جدید بسیار گفته شده صدها دواوین در دست داریم که برای مطالعه ارباب ذوق کافی است و شعرای عهد جدید هم گاهی که مضمون تازهای بدست میآورند اگر از روی تفنن و برای انبساط خاطر غزلی بسرایند البته مانعی نخواهد داشت (1) و خواندنش برای دوستداران شعر خالی از حظی نیست ولی دیگر امروز سزاوار نتوان دید شاعری قریحهی ذیقیمت خود را همه صرف مغازلات کند و دیوانی از آن مملو سازد اکنون صدها زمینهی تازه و سودمند برای سخنسرایی در دست است که جامعه از آن بهرهی بسیار برد.
امروز قضیهی غزلسرایی عیناً مثل بلبلیست که در باغی بمجاورت مورچهای آشیانه داشت و همیشه با نغمهسرایی و عشقورزی با گل بسر میبرد و اندیشه از فردای زمستان نداشت و هر توبیخ و ملامتی از مورچه میشنید البته سودی نمیبخشید تا فصل خزان در رسید و برف باریدن گرفت بلبل را که اندوخته نبود بیچاره ماند و ناچار بدریوزه دم لانهی مورچه رفت و دست سئوال باز نمود جز یأس و حرمان نتیجهای نیندوخت. حال اگر شعرای ما نیز همه را بنغمهسرایی و مدح باده و ساده روز بگذرانند جامعه از اندوختههای سودمند محروم میماند و ناچار کارش به بیچارگی کشد.
پابرگی :
1ـ مانعش خرد است که میگوید تا کسی براستی عاشق نیست بخیره دم از عشق نزند ـ پیمان.
.
در پیرامون شعر و صوفیگری 2.pdf
294 KB
🔸 در پیرامون شعر و صوفیگری
🔹 نگارشهای دیگران
🔹 پیامها
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔹 نگارشهای دیگران
🔹 پیامها
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی چهار از چهار)
داستان مشروطه بماند ، آن را در تاریخ باید جست. داستان شهریورماه را بداوری گزارده ببینیم علت چه بود که افراد سپاهی و بسیاری از افسرانِ جزو غیرت و مردانگی شایانی از خود نشان دادند و فداکاریهای سرفرازانه نمودند. ولی افسران بزرگ جز از چند تنی که باید جدا گیریم دیگران مایهی رسوایی و سرافکندگی شدند؟!.. اگر شما با یکایک این افسران و سرلشگران آشنا باشید و از عقیده و باورهاشان بجستجو پردازید خواهید دید مغزهاشان پر از اندیشههای مادّیگریست و هر یکی از آنان زندگی را جز مبارزه نمیداند و بر آنست که هر کسی باید از هر راهی که میتواند پول بدست آوَرَد و درپی خوشیهای خود باشد و پروای دیگران نکند. یا خواهید دید کسانی از آنان با شعرهای رندانهی خراباتی آشنایی دارند و زندگانی را جز یک دم نمیشمارند و برآنند که باید آن یک دم را بخوشی گذرانند. وگرنه چگونه باور کردنیست که یک سرلشگری دستههای زیردست خود را بسر خود رها کند و با چند تن رو بگریز آورد و پس از چند روزی ناگهان در ملایر پیدا شود؟!. چگونه باور کردنیست که یک سرهنگ با داشتن عدهی بسیار ، تفنگ و افزارِ خود را باشرار سپارد و تنها در اندیشهی جان خود باشد که بخاک بیگانه گریزد؟!..
این از چیست که افراد آنگونه و افسران اینگونه درآمدند؟!.. آیا این دلیل نیست که علت درماندگیهای ایران این اندیشههای پراکنده میباشد که بنام فلسفه یا ادبیات یا هر نام دیگری در کتابها و روزنامهها نوشته میشود و کسان باسواد آنها را خوانده بیاد خود میسپارند و بدینسان عزم و ارادهشان از کار میافتد؟!.. آیا دلیل آن نیست که ما تا باین درد چاره نکنیم از هیچ کوششی نتیجه نخواهیم برداشت؟!..
یک چیز شگفتتر اینست که میبینیم کسانی مینشینند و با یک حال آرام و پیشانی باز از جنگ آلمان و انگلیس و ژاپن و آمریکا به گفتگو میپردازند و از آیندهی جهان سخن میرانند و چنین وامینمایند که آیندهی ما نیز بسته به نتیجهی این جنگست. ولی این غفلتی از آن کسان میباشد. این جنگ در سرنوشت ما تأثیر خواهد داشت ولی نه چندان که اینان میپندارند. آنچه در سرنوشت ایران و شرق تأثیر مهم تواند داشت همینست که باین درماندگیها چاره شود. وگرنه ما تا اینیم که هستیم حالمان همین خواهد بود که هست.
مَثَل اینان مثل آن روستاییست که زمینی که شایستهی کشت باشد ندارد و یا اگر زمین دارد تخم ندارد ، و با این حال در آغاز بهار گفتگو از آمدن و نیامدن باران میکند و چنین وامینماید که همچون دیگران سرنوشت او و خاندانش بسته به پیشامد بارانست ، و پیداست که این رفتار او بیخردانه میباشد.
آری روستاییان و برزگران در بهار مینشینند و گفتگو از باران و چگونگی هوا بمیان میآورند و علاقه بآن نشان میدهند. ولی بشرط آنکه کشتزاری آماده گردانیده و تخمی افشانده باشند که زمینه برای استفاده از باران آماده باشد. کسی که زمین ندارد و یا بذر نیفشانده چنین علاقهمندی به باران ازو بیخردانه است. مگر مقصودش این باشد که باران که بیاید دیگران استفاده از آن میکنند و محصول فراوان برمیدارند و یک سهمی هم برای من میفرستند که چنین توقعی بیخردانهتر خواهد بود.
(پرچم روزانه شمارههای 84 و 85)
.
🔸 پراکندهاندیشی چه اثری تواند داشت؟.. (تکهی چهار از چهار)
داستان مشروطه بماند ، آن را در تاریخ باید جست. داستان شهریورماه را بداوری گزارده ببینیم علت چه بود که افراد سپاهی و بسیاری از افسرانِ جزو غیرت و مردانگی شایانی از خود نشان دادند و فداکاریهای سرفرازانه نمودند. ولی افسران بزرگ جز از چند تنی که باید جدا گیریم دیگران مایهی رسوایی و سرافکندگی شدند؟!.. اگر شما با یکایک این افسران و سرلشگران آشنا باشید و از عقیده و باورهاشان بجستجو پردازید خواهید دید مغزهاشان پر از اندیشههای مادّیگریست و هر یکی از آنان زندگی را جز مبارزه نمیداند و بر آنست که هر کسی باید از هر راهی که میتواند پول بدست آوَرَد و درپی خوشیهای خود باشد و پروای دیگران نکند. یا خواهید دید کسانی از آنان با شعرهای رندانهی خراباتی آشنایی دارند و زندگانی را جز یک دم نمیشمارند و برآنند که باید آن یک دم را بخوشی گذرانند. وگرنه چگونه باور کردنیست که یک سرلشگری دستههای زیردست خود را بسر خود رها کند و با چند تن رو بگریز آورد و پس از چند روزی ناگهان در ملایر پیدا شود؟!. چگونه باور کردنیست که یک سرهنگ با داشتن عدهی بسیار ، تفنگ و افزارِ خود را باشرار سپارد و تنها در اندیشهی جان خود باشد که بخاک بیگانه گریزد؟!..
این از چیست که افراد آنگونه و افسران اینگونه درآمدند؟!.. آیا این دلیل نیست که علت درماندگیهای ایران این اندیشههای پراکنده میباشد که بنام فلسفه یا ادبیات یا هر نام دیگری در کتابها و روزنامهها نوشته میشود و کسان باسواد آنها را خوانده بیاد خود میسپارند و بدینسان عزم و ارادهشان از کار میافتد؟!.. آیا دلیل آن نیست که ما تا باین درد چاره نکنیم از هیچ کوششی نتیجه نخواهیم برداشت؟!..
یک چیز شگفتتر اینست که میبینیم کسانی مینشینند و با یک حال آرام و پیشانی باز از جنگ آلمان و انگلیس و ژاپن و آمریکا به گفتگو میپردازند و از آیندهی جهان سخن میرانند و چنین وامینمایند که آیندهی ما نیز بسته به نتیجهی این جنگست. ولی این غفلتی از آن کسان میباشد. این جنگ در سرنوشت ما تأثیر خواهد داشت ولی نه چندان که اینان میپندارند. آنچه در سرنوشت ایران و شرق تأثیر مهم تواند داشت همینست که باین درماندگیها چاره شود. وگرنه ما تا اینیم که هستیم حالمان همین خواهد بود که هست.
مَثَل اینان مثل آن روستاییست که زمینی که شایستهی کشت باشد ندارد و یا اگر زمین دارد تخم ندارد ، و با این حال در آغاز بهار گفتگو از آمدن و نیامدن باران میکند و چنین وامینماید که همچون دیگران سرنوشت او و خاندانش بسته به پیشامد بارانست ، و پیداست که این رفتار او بیخردانه میباشد.
آری روستاییان و برزگران در بهار مینشینند و گفتگو از باران و چگونگی هوا بمیان میآورند و علاقه بآن نشان میدهند. ولی بشرط آنکه کشتزاری آماده گردانیده و تخمی افشانده باشند که زمینه برای استفاده از باران آماده باشد. کسی که زمین ندارد و یا بذر نیفشانده چنین علاقهمندی به باران ازو بیخردانه است. مگر مقصودش این باشد که باران که بیاید دیگران استفاده از آن میکنند و محصول فراوان برمیدارند و یک سهمی هم برای من میفرستند که چنین توقعی بیخردانهتر خواهد بود.
(پرچم روزانه شمارههای 84 و 85)
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 6
کانال : دیروز چون نامههای برخی خوانندگان ما را ناچار به آوردن گفتارهایی در پیرامون خیام شاعر و شعرهای سراسر زهرآلود او و پشتیبانی بیگانگان ازو گردانید ، اینست این بخش از گفتار «گفتگو چگونه باید کرد» به امروز کشید.
اما تاریخچه : در هشت یا نه سال پیش كه من میخواستم بكوشش آغاز كنم چند دشواری در پیش میبود كه میبایست آسان گردد. یكی از آنها همین بخش آیههای قرآن (داستان عصای موسا و زندگی نوح و مانند اینها) میبود.
ما میخواستیم مردم جهان را بشناسند و هر چیزی را چنانكه هست بدانند ، و یكی از گفتگوها این خواستی بود كه «طبیعت كارخانهی خداست ، و آیین طبیعت را خدا نهاده. اینست میباید آن را شناخت و همیشه در كارها بدیده گرفت و بچیزهای بیرون از آیین طبیعت باور نداشت و در كارها دل بآنها نبست». این یك زمینهی بسیار ارجداری بود كه میبایست ما روشن گردانیم. از آنسو میدیدیم یك رشته داستانهای بیرون از آیین طبیعت در قرآن آورده شده و ناگزیر دشواری پدید میآمد.
میبایست پیش رویم تا یكایک دشواریها آسان گردد و گام بگام پیش میآمدیم. لیكن در سالهای دوم و سومِ پیمان كسانی را دیدیم كه همینكه چیزی را با فهم خود ناسازگار مییابند ایراد میگیرند. ما میگفتیم : بیرون از آیین طبیعت چیزی نتواند بود ، اینان آن داستانهای قرآن را دستاویز گرفته بایراد میپرداختند و گاهی تندیها مینمودند. دیدیم داستان بس شگفتی است : كسانی كه خود چیزی نمیدانند و كاری نمیتوانند بما دیدهبانی مینمایند. بدینسان كه از نوشتههای پیمان هرچه را كه بدلخواه خود میبینند خشنود میگردند و هرچه را كه بدلخواه نمیبینند بخشم و تندی میپردازند. دیدیم اینان میپندارند كه ما برای پیشرفت پندارها و باورهای آنان میكوشیم.
خواستیم اندكی بیدارشان گردانیم. چگونگی را بازنمودیم كه یك دشواری بزرگی درمیانست ، و پیشنهاد كردیم كه كنون كه شما نمیگزارید ما از راهش گره را بگشاییم و پیاپی خرده میگیرید پس خودتان پاسخ دهید ، و یك سال برای این كار فرصت دادیم. این بار دیدیم بدتر نمودند. زیرا پیمان را بدخواه قرآن ستوده بیشرمانه بهیاهوی برخاستند ، و تا روضهخوانهای بیسواد و نافهم بدگوییها نمودند. مردانی كه اگر هزار تنشان گرد آیند یك گفتاری همچون گفتارهای پیمان نتوانند نوشت خود را هماورد[=حریف] مهنامه گردانیده بیاوهگوییها پرداختند.
كسانی بسخنانی برخاستند كه جز نمونهی نافهمیشان نیست. مثلاً رو بما گردانیده چنین گفتند : «آیا داستان عصای موسا دروغ است؟!.. پس پیغبر دروغ گفته؟!..» نادانان نمیدانستند كه این دشواری را ما پدید نیاوردهایم و خود پدید آمده ، و از آنسوی دنبالكنندهی آن كسانی میباشند كه به پیغمبران باوری نمیدارند و شما كه از این راه میآیید و چنان پرسشی مینمایید بیباكانه پاسخ دهند : «آری دروغ گفته».
كسان دیگری با تاریخ و دانشها دشمنی آغاز كرده و چنین گفتند : «غلط كرد علم ، غلط كرد دانش.» ، و این ندانستند كه جدایی كه میانهی دین با دانشها باشد نتیجهی آن از میان رفتن دین خواهد بود و بدانشها زیان نخواهد رسید.
دیدیم اینان بهیچ چیزی پابندی نمینمایند و كسانی نیستند كه گرهی از كار بگشایند و اگر نگشادند باری بخاموشی گرایند. بهتر دانستیم كه آنان را بخودشان واگزاریم و راه خود را دنبال كنیم و این دشواری را نیز آسان گردانیم. چیزی كه هست برای این كار میبایست از یك راه بسیار دوری آغاز كنیم و گام بگام پیش آییم تا برسیم بآنجا كه اینها آسان گردد. گشادهتر گویم : میبایست معنی بسیار چیزها را دیگر گردانیم تا به نتیجه رسیم و برای این كار بزمان درازی نیاز میداشتیم.
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 6
کانال : دیروز چون نامههای برخی خوانندگان ما را ناچار به آوردن گفتارهایی در پیرامون خیام شاعر و شعرهای سراسر زهرآلود او و پشتیبانی بیگانگان ازو گردانید ، اینست این بخش از گفتار «گفتگو چگونه باید کرد» به امروز کشید.
اما تاریخچه : در هشت یا نه سال پیش كه من میخواستم بكوشش آغاز كنم چند دشواری در پیش میبود كه میبایست آسان گردد. یكی از آنها همین بخش آیههای قرآن (داستان عصای موسا و زندگی نوح و مانند اینها) میبود.
ما میخواستیم مردم جهان را بشناسند و هر چیزی را چنانكه هست بدانند ، و یكی از گفتگوها این خواستی بود كه «طبیعت كارخانهی خداست ، و آیین طبیعت را خدا نهاده. اینست میباید آن را شناخت و همیشه در كارها بدیده گرفت و بچیزهای بیرون از آیین طبیعت باور نداشت و در كارها دل بآنها نبست». این یك زمینهی بسیار ارجداری بود كه میبایست ما روشن گردانیم. از آنسو میدیدیم یك رشته داستانهای بیرون از آیین طبیعت در قرآن آورده شده و ناگزیر دشواری پدید میآمد.
میبایست پیش رویم تا یكایک دشواریها آسان گردد و گام بگام پیش میآمدیم. لیكن در سالهای دوم و سومِ پیمان كسانی را دیدیم كه همینكه چیزی را با فهم خود ناسازگار مییابند ایراد میگیرند. ما میگفتیم : بیرون از آیین طبیعت چیزی نتواند بود ، اینان آن داستانهای قرآن را دستاویز گرفته بایراد میپرداختند و گاهی تندیها مینمودند. دیدیم داستان بس شگفتی است : كسانی كه خود چیزی نمیدانند و كاری نمیتوانند بما دیدهبانی مینمایند. بدینسان كه از نوشتههای پیمان هرچه را كه بدلخواه خود میبینند خشنود میگردند و هرچه را كه بدلخواه نمیبینند بخشم و تندی میپردازند. دیدیم اینان میپندارند كه ما برای پیشرفت پندارها و باورهای آنان میكوشیم.
خواستیم اندكی بیدارشان گردانیم. چگونگی را بازنمودیم كه یك دشواری بزرگی درمیانست ، و پیشنهاد كردیم كه كنون كه شما نمیگزارید ما از راهش گره را بگشاییم و پیاپی خرده میگیرید پس خودتان پاسخ دهید ، و یك سال برای این كار فرصت دادیم. این بار دیدیم بدتر نمودند. زیرا پیمان را بدخواه قرآن ستوده بیشرمانه بهیاهوی برخاستند ، و تا روضهخوانهای بیسواد و نافهم بدگوییها نمودند. مردانی كه اگر هزار تنشان گرد آیند یك گفتاری همچون گفتارهای پیمان نتوانند نوشت خود را هماورد[=حریف] مهنامه گردانیده بیاوهگوییها پرداختند.
كسانی بسخنانی برخاستند كه جز نمونهی نافهمیشان نیست. مثلاً رو بما گردانیده چنین گفتند : «آیا داستان عصای موسا دروغ است؟!.. پس پیغبر دروغ گفته؟!..» نادانان نمیدانستند كه این دشواری را ما پدید نیاوردهایم و خود پدید آمده ، و از آنسوی دنبالكنندهی آن كسانی میباشند كه به پیغمبران باوری نمیدارند و شما كه از این راه میآیید و چنان پرسشی مینمایید بیباكانه پاسخ دهند : «آری دروغ گفته».
كسان دیگری با تاریخ و دانشها دشمنی آغاز كرده و چنین گفتند : «غلط كرد علم ، غلط كرد دانش.» ، و این ندانستند كه جدایی كه میانهی دین با دانشها باشد نتیجهی آن از میان رفتن دین خواهد بود و بدانشها زیان نخواهد رسید.
دیدیم اینان بهیچ چیزی پابندی نمینمایند و كسانی نیستند كه گرهی از كار بگشایند و اگر نگشادند باری بخاموشی گرایند. بهتر دانستیم كه آنان را بخودشان واگزاریم و راه خود را دنبال كنیم و این دشواری را نیز آسان گردانیم. چیزی كه هست برای این كار میبایست از یك راه بسیار دوری آغاز كنیم و گام بگام پیش آییم تا برسیم بآنجا كه اینها آسان گردد. گشادهتر گویم : میبایست معنی بسیار چیزها را دیگر گردانیم تا به نتیجه رسیم و برای این كار بزمان درازی نیاز میداشتیم.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 5)
اما موضوع اغراق و گزافهگویی
از آنجا که شعر و دیگر نوشتجات ادبی امریست ذوقی و وجدانی هرجا که اصطکاک با حقایق ثابته و قضایای مسلمه ندارد لازمهاش سخنآرایی و استمداد از وهمیات و تخیلات شاعرانه میباشد و شاعر ناچار از آنست که برای توسیع دایرهی سخن و آرایش کلام بهر طرف تشبث و از استعاره و تشبیه و کنایه و تلویح و سایر صنایع لفظی و معنوی و محسنات کلامی استعانت جسته و سخن خود را بزیور بلاغت و فصاحت و دیگر آرایشها بیآراید تا مگر تأثیرات خاصی را که منتظر است کاملاً در دل خوانندگان ببخشد.
پس اگر در این ضمن اغراق و گزافه هم بگوید نتوان مورد ملامتش قرار داد چنانکه نقاشی که میخواهد منظرهی باغ و یا عمارت موهومی را ترسیم کند و قصدی جز هنرنمایی و جلب انظار ندارد هر قدر در عظمت و زیبایی آن مبالغه کند و بهر اندازه در رنگ آمیزیش جهد نماید و مهارت ظاهر سازد البته ملوم نباشد و بلکه مورد تمجید خواهد بود.
شعرای قدیم که اینهمه مبالغه و اغراق بکار برده و بوسایل گوناگون سخنآرایی کردهاند نباید تصور کنیم که ممدوحین و یا شنوندگان دیگر حقیقتی برای آن قبیل گفتارها قایل بوده و یا کسی از اینگونه مدایح مبالغهآمیز برخود بالیده است بلکه مادح و ممدوح و هر خوانندهی باذوقی تمام توجهشان بمضامین بدیع و صنایع و محسنات کلام بود چنانکه شنیده نشده که از شاعری نفس غلو و مبالغه در مدح و ثنا بتنهایی نظر شنوندگان را جلب و موجب تمجید شده باشد.
بلکه هر صله و انعامی که شعرا از پادشاهان و بزرگان دیگر یافته همه در مقابل مضامین بکر و بدیع و سایر مزایای کلامی بوده است که همین اغراق و مبالغه را نیز یکی از آنها میدانستند.
درست است که پادشاهان سلف بنشر مدایح و ذکر مفاخر و فتوحات خود علاقهی مخصوصی داشتند و بلکه بعضاً نظریهی سیاست در آن بوده که علت اصلی ترویج شعر و شاعری از آنجا است ولی گفتگوی ما راجع بمبالغه و اغراقاتی است که شعرا غالباً در مدیحهسرایی و اشعار دیگر بکار بردهاند که قسمت اعظم آنها خارج از حدود طبیعی و قسمتی هم اگر طبیعی باشد علی الاکثر ممدوحین دارای آنها نبودهاند و ظاهراً همه تمسخرآمیز و جز ریشخند چیزی نیست.
ولی چنانکه گفته شد در این موارد همه را عقیده بر این بود که اینگونه گزافهگوییها از جمله مزایای کلام و این خود بین شعراء یک نوع مسابقهی فکری است که با جملهی احسنها اکذبها عذر آن را خواستهاند.
و الا شاعری که ممدوح بدقیافه و مجدری را ماه چهارده شبه میخواند میبایست ممدوح از شنیدن چنین حرف تمسخرآمیز بهم برآید و کیفر چنین اهانتی را از او بجوید.
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 5)
اما موضوع اغراق و گزافهگویی
از آنجا که شعر و دیگر نوشتجات ادبی امریست ذوقی و وجدانی هرجا که اصطکاک با حقایق ثابته و قضایای مسلمه ندارد لازمهاش سخنآرایی و استمداد از وهمیات و تخیلات شاعرانه میباشد و شاعر ناچار از آنست که برای توسیع دایرهی سخن و آرایش کلام بهر طرف تشبث و از استعاره و تشبیه و کنایه و تلویح و سایر صنایع لفظی و معنوی و محسنات کلامی استعانت جسته و سخن خود را بزیور بلاغت و فصاحت و دیگر آرایشها بیآراید تا مگر تأثیرات خاصی را که منتظر است کاملاً در دل خوانندگان ببخشد.
پس اگر در این ضمن اغراق و گزافه هم بگوید نتوان مورد ملامتش قرار داد چنانکه نقاشی که میخواهد منظرهی باغ و یا عمارت موهومی را ترسیم کند و قصدی جز هنرنمایی و جلب انظار ندارد هر قدر در عظمت و زیبایی آن مبالغه کند و بهر اندازه در رنگ آمیزیش جهد نماید و مهارت ظاهر سازد البته ملوم نباشد و بلکه مورد تمجید خواهد بود.
شعرای قدیم که اینهمه مبالغه و اغراق بکار برده و بوسایل گوناگون سخنآرایی کردهاند نباید تصور کنیم که ممدوحین و یا شنوندگان دیگر حقیقتی برای آن قبیل گفتارها قایل بوده و یا کسی از اینگونه مدایح مبالغهآمیز برخود بالیده است بلکه مادح و ممدوح و هر خوانندهی باذوقی تمام توجهشان بمضامین بدیع و صنایع و محسنات کلام بود چنانکه شنیده نشده که از شاعری نفس غلو و مبالغه در مدح و ثنا بتنهایی نظر شنوندگان را جلب و موجب تمجید شده باشد.
بلکه هر صله و انعامی که شعرا از پادشاهان و بزرگان دیگر یافته همه در مقابل مضامین بکر و بدیع و سایر مزایای کلامی بوده است که همین اغراق و مبالغه را نیز یکی از آنها میدانستند.
درست است که پادشاهان سلف بنشر مدایح و ذکر مفاخر و فتوحات خود علاقهی مخصوصی داشتند و بلکه بعضاً نظریهی سیاست در آن بوده که علت اصلی ترویج شعر و شاعری از آنجا است ولی گفتگوی ما راجع بمبالغه و اغراقاتی است که شعرا غالباً در مدیحهسرایی و اشعار دیگر بکار بردهاند که قسمت اعظم آنها خارج از حدود طبیعی و قسمتی هم اگر طبیعی باشد علی الاکثر ممدوحین دارای آنها نبودهاند و ظاهراً همه تمسخرآمیز و جز ریشخند چیزی نیست.
ولی چنانکه گفته شد در این موارد همه را عقیده بر این بود که اینگونه گزافهگوییها از جمله مزایای کلام و این خود بین شعراء یک نوع مسابقهی فکری است که با جملهی احسنها اکذبها عذر آن را خواستهاند.
و الا شاعری که ممدوح بدقیافه و مجدری را ماه چهارده شبه میخواند میبایست ممدوح از شنیدن چنین حرف تمسخرآمیز بهم برآید و کیفر چنین اهانتی را از او بجوید.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 چرا حقایق را نمیپذیرند؟.. (تکهی یک از دو)
یکی از آشنایان چنین میگوید : «بسیاری از مردم این سخنان شما را نمیپذیرند. بارها شده که در مجلسی گفتگوی نوشتههای پرچم بمیان آمده و کسانی بهیاهو پرداخته چنین گفتهاند : «ما اینها را نمیپذیریم»».
میگویم : پذیرفتن و نپذیرفتن حقایق اختیاری نیست. هر آدمی باید حقایق را بپذیرد. یکی از فرقهای بزرگ آدمیان با چهارپایان همینست که خدا بآدمیان نیرویی بنام «خرد» برای شناختن حقایق و پذیرفتن آنها داده ولی بچهارپایان چنین نیرویی نداده. پس کسانی که با حقایق نبرد میکنند باید گفت : چهارپایانی بصورت آدمی میباشند باید گفت : از آدمیگری بهرهای ندارند.
از آنسوی اینها چارهی دردهاست و اگر نپذیرند در این خواری و بدبختی خواهند ماند. باید گفت : شما میتوانید اینها را نپذیرید ، ولی از این بدبختی رهایی نخواهید داشت. میتوانید نپذیرید ولی لگدمال گردیده از میان خواهید رفت. اینجهان پیاپی میگردد و مردمان ناشایست را از میان میبرد و شما نیز یکی از آنان خواهید بود.
تو گویی جهان ناز آنان خواهد کشید که بدینسان در برابر حقایق نازفروشی و بینیازی مینمایند. این بدان میماند که کسی بیک بیماری پستی گرفتار باشد و چون یک پزشکی چاره و درمانی نشان داد سر برآورده بگوید : «من اینها را نمیپذیرم». بسیار خوب نپذیر ، ولی با این بیماری پست جان خواهی سپرد و چیزی از جهان کم نخواهد شد.
این پاسخیست که بآن کسان باید داد ، و اگر راستی را بخواهیم امروز ایرانیان بدو دستهاند : یکی آنان که فهم و خرد و دیگر نیروهای خدادادی را از دست دادهاند و درونهاشان تیره گردیده. دیگری آنان که فهمها و خردهاشان بحال درستی میباشد. این دو دسته در برابر حقایق از هم جدا خواهند گردید. این کوششهای ما و این سخنانی که میگوییم یک آزمایشی ، یک محکی برای آنان خواهد بود.
این ناگزیریست که یک دسته اینها را نپذیرند. زیرا وسیلهی پذیرفتنِ اینها را ندارند. کسی که کر گردیده نخواهد شنید. کسی که کور شده نخواهد دید.کسی که فهم و خردش بیکاره شده حقایق را نخواهد پذیرفت. ولی از اینسوی مردان بافهم و خرد نه تنها اینها را خواهند پذیرفت در راهش بکوشش و جانفشانی خواهند برخاست.
این چیزیست که ما با دیده میبینیم : یک دسته آن دشمنیها را با ما میکنند ، و یک دسته این کوشش و همراهی را. آیا این تفاوت از کجاست؟.. یک رشته سخنانی چرا گروهی را بدشمنی برانگیخته و گروهی را بهمراهی و پشتیبانی وامیدارد؟.. آیا جز از آنست که این دو دسته از هم جدایند و اگرهم در بیرون یکسان مینمایند از درون یکسان نیستند؟!..
یک نکتهی دیگری که باید گفت اینست که بسیاری از مردم ماهیت گفتههای ما را درنیافتهاند. برخی از ایشان خود نمیخوانند و از زبانها چیزهایی میشنوند. برخی دیگر راهی را رفتهاند که مخالف گفتههای ماست (مثلاً فلسفه خواندهاند یا در ادبیات کار کردهاند) و آن پردهای در برابر چشمهای آنان میگردد و از درک حقایق مانع میشود.
یکی از یاران که خود مرد دانشمندی و اندازهی حقشناسی او اینست که چند روز پیش با من میگفت : «سرهنگ جلالی که در انجام وظیفه و غیرت آن آسیب را دیده باید قدردانی ازو کرد بهتر است ما بدیدن او برویم». مردی باین حقشناسی خود میگوید : زمانی که در خراسان بودم چون سخنان شما را میشنیدم سخت دشمنی مینمودم که اگر در آنجا بودید بسراغتان آمده بمجادله میپرداختم. ولی سپس بتهران آمدم و خودم نوشتههاتان را خواندم ، تکانی خورده با خود گفتم : «آیا با این حقایقست که من دشمنی مینمایم» ، و بسراغتان آمدم که همراهی و پشتیبانی خود را آگاهی دهم.
دیگری که نیز مرد دانشوریست و بکتابهای اروپایی بسیار پرداخته پارسال همین هنگام یکی از دشمنان ما بود و چنین عقیده داشت که باید تا بتواند بجلوگیری از پیمان و دیگر نوشتههای ما کوشد و چون در یک ادارهای بود ، این دشمنی او بما سخت میافتاد. همین مرد چند روز پیش با من میگوید : «هیچ تردیدی نیست که راه رهایی شرق این کوششهای شماست و باید بپذیریم که درد غرب دیگر است ، و درد شرق دیگر ، چارهی دردهای شرق همین است که شما آغاز کردهاید».
از اینگونه چندانست که بشمردن نیاید. اینها خود دلیلست که چنانکه یک دسته نمیتوانند حقایق را پذیرفت بلکه تاب شنیدن آنها را ندارند یک دستهی دیگری بعکس ایشان نمیتوانند از حقایق رو گردانند و بیاختیار آنها را پذیرفته در راهش بکوشش و جانفشانی میپردازند.
.
🔸 چرا حقایق را نمیپذیرند؟.. (تکهی یک از دو)
یکی از آشنایان چنین میگوید : «بسیاری از مردم این سخنان شما را نمیپذیرند. بارها شده که در مجلسی گفتگوی نوشتههای پرچم بمیان آمده و کسانی بهیاهو پرداخته چنین گفتهاند : «ما اینها را نمیپذیریم»».
میگویم : پذیرفتن و نپذیرفتن حقایق اختیاری نیست. هر آدمی باید حقایق را بپذیرد. یکی از فرقهای بزرگ آدمیان با چهارپایان همینست که خدا بآدمیان نیرویی بنام «خرد» برای شناختن حقایق و پذیرفتن آنها داده ولی بچهارپایان چنین نیرویی نداده. پس کسانی که با حقایق نبرد میکنند باید گفت : چهارپایانی بصورت آدمی میباشند باید گفت : از آدمیگری بهرهای ندارند.
از آنسوی اینها چارهی دردهاست و اگر نپذیرند در این خواری و بدبختی خواهند ماند. باید گفت : شما میتوانید اینها را نپذیرید ، ولی از این بدبختی رهایی نخواهید داشت. میتوانید نپذیرید ولی لگدمال گردیده از میان خواهید رفت. اینجهان پیاپی میگردد و مردمان ناشایست را از میان میبرد و شما نیز یکی از آنان خواهید بود.
تو گویی جهان ناز آنان خواهد کشید که بدینسان در برابر حقایق نازفروشی و بینیازی مینمایند. این بدان میماند که کسی بیک بیماری پستی گرفتار باشد و چون یک پزشکی چاره و درمانی نشان داد سر برآورده بگوید : «من اینها را نمیپذیرم». بسیار خوب نپذیر ، ولی با این بیماری پست جان خواهی سپرد و چیزی از جهان کم نخواهد شد.
این پاسخیست که بآن کسان باید داد ، و اگر راستی را بخواهیم امروز ایرانیان بدو دستهاند : یکی آنان که فهم و خرد و دیگر نیروهای خدادادی را از دست دادهاند و درونهاشان تیره گردیده. دیگری آنان که فهمها و خردهاشان بحال درستی میباشد. این دو دسته در برابر حقایق از هم جدا خواهند گردید. این کوششهای ما و این سخنانی که میگوییم یک آزمایشی ، یک محکی برای آنان خواهد بود.
این ناگزیریست که یک دسته اینها را نپذیرند. زیرا وسیلهی پذیرفتنِ اینها را ندارند. کسی که کر گردیده نخواهد شنید. کسی که کور شده نخواهد دید.کسی که فهم و خردش بیکاره شده حقایق را نخواهد پذیرفت. ولی از اینسوی مردان بافهم و خرد نه تنها اینها را خواهند پذیرفت در راهش بکوشش و جانفشانی خواهند برخاست.
این چیزیست که ما با دیده میبینیم : یک دسته آن دشمنیها را با ما میکنند ، و یک دسته این کوشش و همراهی را. آیا این تفاوت از کجاست؟.. یک رشته سخنانی چرا گروهی را بدشمنی برانگیخته و گروهی را بهمراهی و پشتیبانی وامیدارد؟.. آیا جز از آنست که این دو دسته از هم جدایند و اگرهم در بیرون یکسان مینمایند از درون یکسان نیستند؟!..
یک نکتهی دیگری که باید گفت اینست که بسیاری از مردم ماهیت گفتههای ما را درنیافتهاند. برخی از ایشان خود نمیخوانند و از زبانها چیزهایی میشنوند. برخی دیگر راهی را رفتهاند که مخالف گفتههای ماست (مثلاً فلسفه خواندهاند یا در ادبیات کار کردهاند) و آن پردهای در برابر چشمهای آنان میگردد و از درک حقایق مانع میشود.
یکی از یاران که خود مرد دانشمندی و اندازهی حقشناسی او اینست که چند روز پیش با من میگفت : «سرهنگ جلالی که در انجام وظیفه و غیرت آن آسیب را دیده باید قدردانی ازو کرد بهتر است ما بدیدن او برویم». مردی باین حقشناسی خود میگوید : زمانی که در خراسان بودم چون سخنان شما را میشنیدم سخت دشمنی مینمودم که اگر در آنجا بودید بسراغتان آمده بمجادله میپرداختم. ولی سپس بتهران آمدم و خودم نوشتههاتان را خواندم ، تکانی خورده با خود گفتم : «آیا با این حقایقست که من دشمنی مینمایم» ، و بسراغتان آمدم که همراهی و پشتیبانی خود را آگاهی دهم.
دیگری که نیز مرد دانشوریست و بکتابهای اروپایی بسیار پرداخته پارسال همین هنگام یکی از دشمنان ما بود و چنین عقیده داشت که باید تا بتواند بجلوگیری از پیمان و دیگر نوشتههای ما کوشد و چون در یک ادارهای بود ، این دشمنی او بما سخت میافتاد. همین مرد چند روز پیش با من میگوید : «هیچ تردیدی نیست که راه رهایی شرق این کوششهای شماست و باید بپذیریم که درد غرب دیگر است ، و درد شرق دیگر ، چارهی دردهای شرق همین است که شما آغاز کردهاید».
از اینگونه چندانست که بشمردن نیاید. اینها خود دلیلست که چنانکه یک دسته نمیتوانند حقایق را پذیرفت بلکه تاب شنیدن آنها را ندارند یک دستهی دیگری بعکس ایشان نمیتوانند از حقایق رو گردانند و بیاختیار آنها را پذیرفته در راهش بکوشش و جانفشانی میپردازند.
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 7
سخن را با مثلی روشن گردانیم : صد سال پیش در ایران همگی عامیان و برخی از باسوادان دربارهی گیتی چنین پنداشتندی كه یک زمین است كه هموار میباشد و روی آن آسمانهاست كه یكی بروی دیگر نهاده شده. زمین را روی شاخ یک گاو ، و آن گاو را روی پشت یک ماهی ، و ماهی را بروی آب دریا شناختندی. پیداست كه این پندارها بیپا میبود و دانش نوین ستارهشناسی آن را از میان برد.
سخن در اینجاست كه در صد سال پیش اگر یک دانشوری با كسانی از عامیان نشستی و چنین خواستی كه آن پندارها را از دلهای آنان بیرون كند و بجای آنها آگاهیهای نوین را بگزارد چه كردی؟!.. آیا توانستی در یک نشست این كار را بپایان رساند؟. بیگمان نتوانستی. زیرا برای این كار ناگزیر بودی كه بخش بزرگی از ستارهشناسی نوین را بایشان یاد دهد و با دلیل و مثل روشن گرداند و نیک بفهماند ، و برای این كار زمان بسیار بایستی. از آنسوی شنوندگان هم بآسانی و در یك بار نتوانستندی همهی آن آگاهیها را فراگیرند و بپذیرند ، بیگمان ناآشناییها نمودندی و ایستادگیها نشان دادندی. ما فراموش نكردهایم كه در سی سال پیش كه ستارهشناسی نوین تازه رواج مییافت و سخنانی از آن بزبانها افتاده بود كسان بسیاری در ایران آن را باور كردن نمیتوانستند و در بسیار جاها درمیماندند. مثلاً چون میشنیدند كه گفته میشود زمین بچیزی تكیه ندارد و همچنان در فضا میچرخد نپذیرفته میگفتند : «آخر چگونه در فضا ایستاده و نمیافتد؟!..» یا میگفتند : «اگر میچرخد پس چرا ما نمیفهمیم؟!..» و چون میشنیدند كه زمین گرد است و در اینجا كه ما هستیم در آنروی زمین نیز شهرها هست و دریاها هست برآشفته میگفتند : «آخر چگونه آبها نمیریزد؟! چگونه آن آدمها سرنگون ایستادهاند و نمیافتند؟!..» هنگامی كه گفته میشد زمین بگرد خورشید میچرخد پرخاش كرده میگفتند : «این را كه دیگر با چشم میبینیم كه آفتاب بامدادان بیرون میآید و میگردد و شامگاهان فرومیرود». گذشته از فهمیدن و دریافتن سالها زمان میخواست كه اینها را در دلهای خود جا دادن بتوانند. آن داستان گاو و ماهی و آسمانهای هفتگانه چون یک چیزهای عامیانه و آسانی میبود و گیتی را همچون یك سرای بلند هفت طبقهای نشان میداد بآسانی فهمیده و پذیرفته بودند ، ولی برای فهمیدن این آموزاكهای نوین دانشی زمان بسیار میخواست و بآسانی نمیتوانستند فهمید.
آن جستار ما از هر باره مانند اینست. یک رشته پندارهای عامیانه دربارهی خدا و كارهای او و دربارهی برانگیختگان درمیانست. اینان چنین میدانند كه خداییست در بالای آسمانها نشسته و از آنجا بزمین فرمان میراند ، و یک دستگاهی همچون دستگاه فرمانروایان خودكامه میدارد ، فرشتگان نزدیكان و درباریان و كاركنان او میباشند ، و در زمانهای باستان هر زمان كه میخواست یكی را به پیغمبری برگزیند فرشتهای نزد او میفرستاد و چگونگی را آگاهی میداد و از آن هنگام پرده میانهی آن برگزیده با خدا برداشته شدی كه پیاپی فرشته آمدی و رفتی و پیام آوردی ، و آن برگزیده هرچه خواستی از خدا طلبیدی و هرچه خواستی پرسیدی ، همهی دانشها در دل او جا گزیدی ، و خود توانا بودی كه اگر خواست مردهای را زنده گرداند ، و آب از میان انگشتانش روان گردد ، و آفتاب را پس از فرورفتن بازگرداند. اینست كوتاهشدهی باورهایی كه دربارهی خدا و فرستادگان او هست ، و این هنوز باورهای علما و درسخواندگان میباشد. عامیان باورهای بیپاتر از این میدارند.
ما میباید همهی اینها را دیگر گردانیم. اینها را برداریم و بجایشان یک رشته راستیهایی را كه از روی دلیل و فهم و خرد میباشد بگزاریم. مثلاً دربارهی خدا ما او را از سنجش این جهان میشناسیم و تنها این اندازه میدانیم كه هست و یگانه است و دانا و تواناست و این جهان را بیآنكه دستی از فرشتگان و دیگران درمیان باشد میگرداند ، و جایگاه او نیز آسمانها نیست و ما نمیدانیم در كجاست ، و این جهان را كه آفریده خواستی از آن میدارد. ما میگوییم : میباید از راه سنجش جهان پیش رفت و آنچه دانسته میشود دانست و هیچگاه چیزی از پندار خود نیفزود.
دربارهی برانگیختگان گفتههای ما بسیار دورتر از فهمیدههای دیگرانست ، برانگیختگی یكی از رازهای طبیعت است و میباید آن را پذیرفت ، ولی داستانش نه اینست كه گفته میشود و ما آن را روشن خواهیم گردانید. همچنین در دیگر زمینهها ما سخنان دیگری میگوییم.
برای روشن گردانیدن اینها زمان درازی میبایست و همه در یكجا نتوانستی بود. نه ما توانستیمی بیكبار بنویسیم و نه شنوندگان توانستندی در یک بار فراگیرند و بفهمند ، و از آنسوی برای پذیرفتن و در دل جا دادن نیز زمان دربایستی.
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 7
سخن را با مثلی روشن گردانیم : صد سال پیش در ایران همگی عامیان و برخی از باسوادان دربارهی گیتی چنین پنداشتندی كه یک زمین است كه هموار میباشد و روی آن آسمانهاست كه یكی بروی دیگر نهاده شده. زمین را روی شاخ یک گاو ، و آن گاو را روی پشت یک ماهی ، و ماهی را بروی آب دریا شناختندی. پیداست كه این پندارها بیپا میبود و دانش نوین ستارهشناسی آن را از میان برد.
سخن در اینجاست كه در صد سال پیش اگر یک دانشوری با كسانی از عامیان نشستی و چنین خواستی كه آن پندارها را از دلهای آنان بیرون كند و بجای آنها آگاهیهای نوین را بگزارد چه كردی؟!.. آیا توانستی در یک نشست این كار را بپایان رساند؟. بیگمان نتوانستی. زیرا برای این كار ناگزیر بودی كه بخش بزرگی از ستارهشناسی نوین را بایشان یاد دهد و با دلیل و مثل روشن گرداند و نیک بفهماند ، و برای این كار زمان بسیار بایستی. از آنسوی شنوندگان هم بآسانی و در یك بار نتوانستندی همهی آن آگاهیها را فراگیرند و بپذیرند ، بیگمان ناآشناییها نمودندی و ایستادگیها نشان دادندی. ما فراموش نكردهایم كه در سی سال پیش كه ستارهشناسی نوین تازه رواج مییافت و سخنانی از آن بزبانها افتاده بود كسان بسیاری در ایران آن را باور كردن نمیتوانستند و در بسیار جاها درمیماندند. مثلاً چون میشنیدند كه گفته میشود زمین بچیزی تكیه ندارد و همچنان در فضا میچرخد نپذیرفته میگفتند : «آخر چگونه در فضا ایستاده و نمیافتد؟!..» یا میگفتند : «اگر میچرخد پس چرا ما نمیفهمیم؟!..» و چون میشنیدند كه زمین گرد است و در اینجا كه ما هستیم در آنروی زمین نیز شهرها هست و دریاها هست برآشفته میگفتند : «آخر چگونه آبها نمیریزد؟! چگونه آن آدمها سرنگون ایستادهاند و نمیافتند؟!..» هنگامی كه گفته میشد زمین بگرد خورشید میچرخد پرخاش كرده میگفتند : «این را كه دیگر با چشم میبینیم كه آفتاب بامدادان بیرون میآید و میگردد و شامگاهان فرومیرود». گذشته از فهمیدن و دریافتن سالها زمان میخواست كه اینها را در دلهای خود جا دادن بتوانند. آن داستان گاو و ماهی و آسمانهای هفتگانه چون یک چیزهای عامیانه و آسانی میبود و گیتی را همچون یك سرای بلند هفت طبقهای نشان میداد بآسانی فهمیده و پذیرفته بودند ، ولی برای فهمیدن این آموزاكهای نوین دانشی زمان بسیار میخواست و بآسانی نمیتوانستند فهمید.
آن جستار ما از هر باره مانند اینست. یک رشته پندارهای عامیانه دربارهی خدا و كارهای او و دربارهی برانگیختگان درمیانست. اینان چنین میدانند كه خداییست در بالای آسمانها نشسته و از آنجا بزمین فرمان میراند ، و یک دستگاهی همچون دستگاه فرمانروایان خودكامه میدارد ، فرشتگان نزدیكان و درباریان و كاركنان او میباشند ، و در زمانهای باستان هر زمان كه میخواست یكی را به پیغمبری برگزیند فرشتهای نزد او میفرستاد و چگونگی را آگاهی میداد و از آن هنگام پرده میانهی آن برگزیده با خدا برداشته شدی كه پیاپی فرشته آمدی و رفتی و پیام آوردی ، و آن برگزیده هرچه خواستی از خدا طلبیدی و هرچه خواستی پرسیدی ، همهی دانشها در دل او جا گزیدی ، و خود توانا بودی كه اگر خواست مردهای را زنده گرداند ، و آب از میان انگشتانش روان گردد ، و آفتاب را پس از فرورفتن بازگرداند. اینست كوتاهشدهی باورهایی كه دربارهی خدا و فرستادگان او هست ، و این هنوز باورهای علما و درسخواندگان میباشد. عامیان باورهای بیپاتر از این میدارند.
ما میباید همهی اینها را دیگر گردانیم. اینها را برداریم و بجایشان یک رشته راستیهایی را كه از روی دلیل و فهم و خرد میباشد بگزاریم. مثلاً دربارهی خدا ما او را از سنجش این جهان میشناسیم و تنها این اندازه میدانیم كه هست و یگانه است و دانا و تواناست و این جهان را بیآنكه دستی از فرشتگان و دیگران درمیان باشد میگرداند ، و جایگاه او نیز آسمانها نیست و ما نمیدانیم در كجاست ، و این جهان را كه آفریده خواستی از آن میدارد. ما میگوییم : میباید از راه سنجش جهان پیش رفت و آنچه دانسته میشود دانست و هیچگاه چیزی از پندار خود نیفزود.
دربارهی برانگیختگان گفتههای ما بسیار دورتر از فهمیدههای دیگرانست ، برانگیختگی یكی از رازهای طبیعت است و میباید آن را پذیرفت ، ولی داستانش نه اینست كه گفته میشود و ما آن را روشن خواهیم گردانید. همچنین در دیگر زمینهها ما سخنان دیگری میگوییم.
برای روشن گردانیدن اینها زمان درازی میبایست و همه در یكجا نتوانستی بود. نه ما توانستیمی بیكبار بنویسیم و نه شنوندگان توانستندی در یک بار فراگیرند و بفهمند ، و از آنسوی برای پذیرفتن و در دل جا دادن نیز زمان دربایستی.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 6)
حکیم ابوالقاسم فردوسی اشعار مبالغهآمیزی را که در شاهنامه سروده و از سم ستوران زمین پهنه را شش و آسمانش را هشت ساخته بدیهی است نظر تملق و چاپلوسی از کسی نداشته تنها آرایش کلام و توسیع دایرهی سخن او را بدین گفتارها برانگیخته و چون موضوعاتش داستانی و بیان حقایقی در بین نبوده تا منافی با چنین اغراقاتی باشد البته ذکر چنان مضامین را مانعی نخواهد بود.
بالجمله نتیجهای که از بیانات فوق بدست میآید این است مادامی که شاعر سر و کارش با بیان حقایقی نیست و سخن از وهمیات و تخیلات شاعرانه دارد نمیتوان اغراقگویی را بدو عیب شمرد و در کلیه باید معتقد بود چیزی که بنیادش بر وهم است سرمایهاش نیز باید از وهمیات باشد.
ولی موقعی که شاعر و یا نویسنده میخواهد حقایقی را بگوید و یا وقایعی را بیان کند دیگر نمیتواند معنی را فدای لفظ سازد و با گزافه و اغراق بیربط مفاهیم سخن را مختل نماید.
ولی جای بسی تأسف است رویهی اغراق گویی در کشور ما بدرجهای شایع گشته و عمومیت پیدا کرده است حتی مورخین و وقایع نگاران که مکلف بذکر حقایق ثابته و بیان حوادث و وقایع مسلمه هستند در سوق کلام خود رویهی شاعرانه را پیش گرفته غالباً با استعاره و تشبیه الفاظ و عبارات مبالغهآمیزی را بکار میبرند که همه بازیچهی دست شعرا و از اینرو مورد استعمال و مفهوم حقیقی خود را از دست دادهاند و یا بعبارت دیگر بجای تاریخ نگاری داستان ادبی نوشته و کتاب خود را بصورت رمان آوردهاند.
و چون خواستهاند آب و هوای شهری را که شاید نسبت بنقاط مجاور اندکی بهتر است توصیف نمایند آنجا را رشک هشت بهشت معرفی و نسیم سحرگاهیش را محیی عظام [=استخوانها] رمیم[=پوسیده] گفتهاند و ما از اینگونه کتب تاریخی بسیار داریم که باید آنها را داستانهای ادبی نام گذارده و در ردیف الف لیله و حمزه نامه قرار بدهیم.
متأسفانه این رویه در اینجاها نیز توقف نکرده چنانکه اگر ما مراسلات دوستانه را که بین دو نفر مبادله میگردد مطالعه کنیم خواهیم دید نویسنده در ابتداء خود را برایگان قربان و برخی [فدایی] رفیق خود ساخته و سپس از سوز و گداز دل در آتش فراق شکایت کرده میگوید : از سر شب تا بسحر اشک خونین میریزم و مشکل دانم که جان از این غم بروز برم...
تاجری در کاغذ خود در جواب همکارش مینویسد که داد و ستد بازار بکلی بسته شده از صبح تا شام همه را در حجره دست روی دست گذارده و بیکار نشستهایم یقین کنید که در همهی بازار شهر صد تومان پول نقد بدست نمیآید...
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 6)
حکیم ابوالقاسم فردوسی اشعار مبالغهآمیزی را که در شاهنامه سروده و از سم ستوران زمین پهنه را شش و آسمانش را هشت ساخته بدیهی است نظر تملق و چاپلوسی از کسی نداشته تنها آرایش کلام و توسیع دایرهی سخن او را بدین گفتارها برانگیخته و چون موضوعاتش داستانی و بیان حقایقی در بین نبوده تا منافی با چنین اغراقاتی باشد البته ذکر چنان مضامین را مانعی نخواهد بود.
بالجمله نتیجهای که از بیانات فوق بدست میآید این است مادامی که شاعر سر و کارش با بیان حقایقی نیست و سخن از وهمیات و تخیلات شاعرانه دارد نمیتوان اغراقگویی را بدو عیب شمرد و در کلیه باید معتقد بود چیزی که بنیادش بر وهم است سرمایهاش نیز باید از وهمیات باشد.
ولی موقعی که شاعر و یا نویسنده میخواهد حقایقی را بگوید و یا وقایعی را بیان کند دیگر نمیتواند معنی را فدای لفظ سازد و با گزافه و اغراق بیربط مفاهیم سخن را مختل نماید.
ولی جای بسی تأسف است رویهی اغراق گویی در کشور ما بدرجهای شایع گشته و عمومیت پیدا کرده است حتی مورخین و وقایع نگاران که مکلف بذکر حقایق ثابته و بیان حوادث و وقایع مسلمه هستند در سوق کلام خود رویهی شاعرانه را پیش گرفته غالباً با استعاره و تشبیه الفاظ و عبارات مبالغهآمیزی را بکار میبرند که همه بازیچهی دست شعرا و از اینرو مورد استعمال و مفهوم حقیقی خود را از دست دادهاند و یا بعبارت دیگر بجای تاریخ نگاری داستان ادبی نوشته و کتاب خود را بصورت رمان آوردهاند.
و چون خواستهاند آب و هوای شهری را که شاید نسبت بنقاط مجاور اندکی بهتر است توصیف نمایند آنجا را رشک هشت بهشت معرفی و نسیم سحرگاهیش را محیی عظام [=استخوانها] رمیم[=پوسیده] گفتهاند و ما از اینگونه کتب تاریخی بسیار داریم که باید آنها را داستانهای ادبی نام گذارده و در ردیف الف لیله و حمزه نامه قرار بدهیم.
متأسفانه این رویه در اینجاها نیز توقف نکرده چنانکه اگر ما مراسلات دوستانه را که بین دو نفر مبادله میگردد مطالعه کنیم خواهیم دید نویسنده در ابتداء خود را برایگان قربان و برخی [فدایی] رفیق خود ساخته و سپس از سوز و گداز دل در آتش فراق شکایت کرده میگوید : از سر شب تا بسحر اشک خونین میریزم و مشکل دانم که جان از این غم بروز برم...
تاجری در کاغذ خود در جواب همکارش مینویسد که داد و ستد بازار بکلی بسته شده از صبح تا شام همه را در حجره دست روی دست گذارده و بیکار نشستهایم یقین کنید که در همهی بازار شهر صد تومان پول نقد بدست نمیآید...
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 چرا حقایق را نمیپذیرند؟.. (تکهی دو از دو)
امروز کاری که ما داریم آنست که هر کسی در سهم خود این حقایق را بیندیشد و بپذیرد و در دل خود جا دهد و سپس بکوشد و از دیگران هر کس را که شایسته میشناسد با اینها آشنا گرداند. چنانکه بارها گفتهایم این حقایق بسیار مهم است و بزودی نتیجهی اینها درمیان توده پدیدار خواهند گردید. امروز کار ما اینست.
شاید کسانی در پیش خود چنین اندیشند : «گرفتم که من این حقایق را پذیرفتم و بنشر آنها کوشیدم. از من تنها چه برآید؟!.. با چنین کوششی کار یک توده بکجا رسد؟!..». میگویم : شما تنها نیستید و هزار کسان همچون شما با این حقایق روبرو میباشند که چون هر یکی از آنان بدانسان که گفتیم بکوشند در اندکزمانی این چند هزار ، چند صدهزار خواهد گردید و یک نیروی بزرگی پدید خواهد آمد.
کسانی میگویند : این راه دور است و ما بزودی به نتیجه نخواهیم رسید. میگویم : یک راهی هرچه دور باشد با رفتن نزدیک گردد. از این گذشته ، یگانه راه همینست و بس. شما اگر میخواهید از این درماندگی و بیچارگی بیرون آیید و همچون دیگران سرفراز و آزاد زندگی کنید چاره جز این ندارید که این اندیشههای پراکنده را دور رانید و گمراهیهای گوناگونی را که درمیانست رفع کنید ، و چنین کاری جز با شناختن حقایق و پذیرفتن آنها نخواهد بود.
شما همین را بیندیشید که آیا راه دیگری دارید یا نه؟.. سخنانی را که ما دربارهی اندیشههای پراکنده و زیانهای آنها نوشتیم دوباره بخوانید و بسنجید که آیا جای یک ایرادی هست یا نه؟..
این بتازگی رخ داده که یکی از آشنایان بنزد من آمده چنین میگوید : «شما اندیشههای پراکنده و گمراه را علت بدبختی ایرانیان میشمارید. بعقیدهی من اساس اخلاقست. اگر اخلاق توده را تصفیه کنیم بهمهی دردها چاره خواهد شد». گفتم : تفاوت در آنجاست که شما نافهمیده سخن میگویید و ما فهمیده. من از شما میپرسم : اخلاق را چگونه تصفیه خواهید کرد؟!.. آیا راه آن چیست؟!.. شما این نمیدانید که راه تصفیهی اخلاق نیز درست گردانیدن اندیشههاست. این اندیشههای پست و پراکنده ، این سخنان بیپا و بیخردانه که کتابها و مغزها را پر کرده یکی از نتیجههای آنها پستی خویهاست. ما بیهوده نمیگوییم : سرچشمهی بدیها اینهاست.
اخلاق نیک و بد هر دو در نهاد آدمی نهاده شده و اینست آدمی نیکخو و بدخو هر دو تواند بود. باینمعنی که اگر کسی دارای اندیشههای عالی بود و بحقایق زندگانی آشنا گردید ناگزیر اخلاق پست او ناتوان میگردد و از آنسوی خویهای نیکش نیرو گیرد ، و برعکس اگر کسی دچار اندیشههای پست و بدآموزیهای بیمغز گردید ناچار خویهای پستش نیرو یابد و خویهای ستودهاش سست و ناتوان میگردد. این چیزیست که با دلیل علمی نشان توان داد ولی در اینجا فرصت چنان کاری نیست. اینکه ما تاکنون از اخلاق گفتگو نکردهایم برای همینست که نخواستهایم آهن سرد بکوبیم. برای آنست که دانستهایم تا اندیشهها اینست که میبینیم امیدی به نیکی خویها نتوان بست.
بسخن بیش از این ادامه ندهیم. ما باید در این راه خود پافشاری نماییم و از اینکه کسانی گفتههای ما را نمی پذیرند نومید نگردیم. چنانکه گفتیم : مردم در برابر این حقایق بدو دسته خواهند گردید و پاکان از ناپاکان جدا خواهند گردید و این خود یک نتیجهای میباشد. ما باید اینها را نشر دهیم و بگوشها برسانیم. اگر کسانی نپذیرفتند کسان دیگری خواهند پذیرفت.
(پرچم روزانه شمارههای 108 و 109)
.
🔸 چرا حقایق را نمیپذیرند؟.. (تکهی دو از دو)
امروز کاری که ما داریم آنست که هر کسی در سهم خود این حقایق را بیندیشد و بپذیرد و در دل خود جا دهد و سپس بکوشد و از دیگران هر کس را که شایسته میشناسد با اینها آشنا گرداند. چنانکه بارها گفتهایم این حقایق بسیار مهم است و بزودی نتیجهی اینها درمیان توده پدیدار خواهند گردید. امروز کار ما اینست.
شاید کسانی در پیش خود چنین اندیشند : «گرفتم که من این حقایق را پذیرفتم و بنشر آنها کوشیدم. از من تنها چه برآید؟!.. با چنین کوششی کار یک توده بکجا رسد؟!..». میگویم : شما تنها نیستید و هزار کسان همچون شما با این حقایق روبرو میباشند که چون هر یکی از آنان بدانسان که گفتیم بکوشند در اندکزمانی این چند هزار ، چند صدهزار خواهد گردید و یک نیروی بزرگی پدید خواهد آمد.
کسانی میگویند : این راه دور است و ما بزودی به نتیجه نخواهیم رسید. میگویم : یک راهی هرچه دور باشد با رفتن نزدیک گردد. از این گذشته ، یگانه راه همینست و بس. شما اگر میخواهید از این درماندگی و بیچارگی بیرون آیید و همچون دیگران سرفراز و آزاد زندگی کنید چاره جز این ندارید که این اندیشههای پراکنده را دور رانید و گمراهیهای گوناگونی را که درمیانست رفع کنید ، و چنین کاری جز با شناختن حقایق و پذیرفتن آنها نخواهد بود.
شما همین را بیندیشید که آیا راه دیگری دارید یا نه؟.. سخنانی را که ما دربارهی اندیشههای پراکنده و زیانهای آنها نوشتیم دوباره بخوانید و بسنجید که آیا جای یک ایرادی هست یا نه؟..
این بتازگی رخ داده که یکی از آشنایان بنزد من آمده چنین میگوید : «شما اندیشههای پراکنده و گمراه را علت بدبختی ایرانیان میشمارید. بعقیدهی من اساس اخلاقست. اگر اخلاق توده را تصفیه کنیم بهمهی دردها چاره خواهد شد». گفتم : تفاوت در آنجاست که شما نافهمیده سخن میگویید و ما فهمیده. من از شما میپرسم : اخلاق را چگونه تصفیه خواهید کرد؟!.. آیا راه آن چیست؟!.. شما این نمیدانید که راه تصفیهی اخلاق نیز درست گردانیدن اندیشههاست. این اندیشههای پست و پراکنده ، این سخنان بیپا و بیخردانه که کتابها و مغزها را پر کرده یکی از نتیجههای آنها پستی خویهاست. ما بیهوده نمیگوییم : سرچشمهی بدیها اینهاست.
اخلاق نیک و بد هر دو در نهاد آدمی نهاده شده و اینست آدمی نیکخو و بدخو هر دو تواند بود. باینمعنی که اگر کسی دارای اندیشههای عالی بود و بحقایق زندگانی آشنا گردید ناگزیر اخلاق پست او ناتوان میگردد و از آنسوی خویهای نیکش نیرو گیرد ، و برعکس اگر کسی دچار اندیشههای پست و بدآموزیهای بیمغز گردید ناچار خویهای پستش نیرو یابد و خویهای ستودهاش سست و ناتوان میگردد. این چیزیست که با دلیل علمی نشان توان داد ولی در اینجا فرصت چنان کاری نیست. اینکه ما تاکنون از اخلاق گفتگو نکردهایم برای همینست که نخواستهایم آهن سرد بکوبیم. برای آنست که دانستهایم تا اندیشهها اینست که میبینیم امیدی به نیکی خویها نتوان بست.
بسخن بیش از این ادامه ندهیم. ما باید در این راه خود پافشاری نماییم و از اینکه کسانی گفتههای ما را نمی پذیرند نومید نگردیم. چنانکه گفتیم : مردم در برابر این حقایق بدو دسته خواهند گردید و پاکان از ناپاکان جدا خواهند گردید و این خود یک نتیجهای میباشد. ما باید اینها را نشر دهیم و بگوشها برسانیم. اگر کسانی نپذیرفتند کسان دیگری خواهند پذیرفت.
(پرچم روزانه شمارههای 108 و 109)
.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️ در پیرامون نوشتههای پیمان
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 8
اینست ما گام بگام پیش میآییم ، و با این پیشرفت آن دشواریهای قرآن نیز آسان خواهد گردید و چگونگی آنها دانسته خواهد شد. اگر خوانندگان در یاد میدارند ما نوید داده بودیم امسال اینها را روشن گردانیم. نپندارند كه آن نوید را فراموش كردیم و بكار نبستیم. چنین نیست و ما بنوید خود كار بستیم و با این گامها كه برمیداریم معنی درست برانگیختگی و دیگر چیزها روشن خواهد گردید و آن دشواریها نیز آسان خواهد بود.
كنون خواست ما دو چیز است : یكی اینكه این داستانها كه در قرآنست از دشواریهای آن میباشد (بگفتهی خودِ آن از متشابهاتست) كه چنانكه در جای خود گفتهایم میباید بآنها پاسخ دهیم و دشواری را از میان برداریم. و این بسیار نابجاست كه كسانی باینها دست یازند و آنها را به رخ جهانیان بكشند. ما پیغمبر بزرگوار اسلام را براست میداریم. ولی این دلیل نخواهد بود كه كسانی آن داستانها را دستاویز گیرند.
🔸ما امروز در برابر خود چیزهای دیگری هم میداریم. همان داستان «شناختن آیین طبیعت و در كارهای خود آن را بدیده گرفتن و بچیزهای بیرون از آیین طبیعت دل نبستن» كه گفتیم یك داستان بسیار بزرگ و ارجداریست ، و یكی از بنیادهای كار ما شمرده میشود.
یكی از گامهایی كه میباید بسوی پیش برداشته شود همین كار است. اینست میگوییم میباید گفتگو از آن آیهها را بیكبار بكنار نهاد.
دیگری اینكه ما را از قرآن جدایی نیست. ما همان راه را میرویم كه قرآن رفته است. همین اكنون كه این جملهها را مینویسم نامهای از یكی از خوانندگان پیمان (آقای نورمحمدی) رسیده كه درمیان سخنان خود مینویسد : «پیمان زبان قرآنست». این جمله براستی نزدیك است و هیچگاه جدایی میانهی قرآن و پیمان نتوان پنداشت. چیزی كه هست قرآن را هر کس نفهمد. امروز با این کجی فهمها و آشفتگی اندیشهها قرآنخوانان معنی درست آن را نمیفهمند و نتوانند فهمید ، و اینست كسانی كجفهمانه جداییها میانهی آن با پیمان میپندارند.
یكی از كارهای بسیار بایا و بجا اینست كه دربارهی قرآن هیچ گفتگویی نشود ، و این كسان كه بدستاویز قرآن ایرادها میگیرند و بگفتگو میپردازند پاسخی بآنان داده نشود ، و این را چند انگیزه است :
نخست این كسان راستیرا پیرو قرآن نمیباشند. ما نیك میشناسیم كه اینان كیستند و چه باورهایی میدارند. اینان قرآن را دستافزاری برای پیشرفت نادانیهای خود گرفتهاند و آن را سپر گردانیدهاند. اینان از قرآن آنچه را كه بسود خود یابند پذیرند و آنچه را كه بزیان خود بینند به گزارش[=تأویل] كشند و یا پاسخ دهند كه ما معنی قرآن را نتوانیم فهمید. در همان گفتگوها با پیمان نیك آزمودیم. ما گفتیم قرآن از زبان پیغمبر اسلام آشكاره میگوید : «لَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ» اینان بیدرنگ و گستاخانه بگزارش پرداخته و چنین پاسخ دادند كه خواستش «لااعلم الغیب من عندی» است. دربارهی نیارَستنیها[=معجزات] نیز همین رفتار را كردند. پیغمبر اسلام كه آشكاره از نیارَستنیها بیزاری مینماید و ما آن آیهها را یادآوری كردیم بیدرنگ پاسخ دادند كه خواستش آنست كه با نیروی خود چنین كارهایی نمیتوانم. این رفتار گستاخانهایست كه اینان با قرآن مینمایند.
اینان چنانكه خدا را زیردست پرستیدههای خود گردانیدهاند با قرآن نیز آن رفتار را میكنند.
دوم اینان قرآن را نمیفهمند. دلیل این همانست كه در بالا یاد كردیم. قرآن از زبان پیغمبر میگوید : «غیب نمیدانم» و بارها از نیارَستنی بیزاری نشان میدهد. با این آیههای آشكارِ چند باره ، آنان در كتابهای خود صد داستان از غیبدانی و نیارَستنیهای آن پاكمرد نوشتهاند ، و باو بس نكرده امامان و دیگران را نیز دانندهی غیب و توانندهی نیارَستنی ستودهاند. این دو چیز چون آشكار است مینویسیم. صد مانند اینها توانیم شمرد. چنانكه معنی زندگی را نمیفهمند ، معنی دین را نمیفهمند ، معنی قرآن را نیز نمیفهمند.
سوم امروز گمراهیهای جهان ، مادّیگری و چیزهای دیگریست كه بارها شمردهایم ، و اینها نه چیزیست كه با قرآن چاره شود. اینها با بودن قرآن پیش آمده است ، و چنانكه بارها گفتهایم همهی كیشها امروز از قرآن دلیل برای خود میآورند. پس چه سودی از گفتگو دربارهی قرآن تواند بود؟!..
چهارم این كسان نه آنند كه چون گفتگو كردند و دلیل شنیدند براه آیند. ما بارها آزمودیم كه هر زمان از راه دیگری پیش میآیند. اینان از آن لذت میبرند كه بنام قرآن گفتگو كنند و به چَخِش پردازند و هیاهو بلند كنند. زیرا كه در بند چیزی نیستند و پروای هیچی نمیدارند.
.
🔸 گفتگو چگونه باید كرد - تکهی 8
اینست ما گام بگام پیش میآییم ، و با این پیشرفت آن دشواریهای قرآن نیز آسان خواهد گردید و چگونگی آنها دانسته خواهد شد. اگر خوانندگان در یاد میدارند ما نوید داده بودیم امسال اینها را روشن گردانیم. نپندارند كه آن نوید را فراموش كردیم و بكار نبستیم. چنین نیست و ما بنوید خود كار بستیم و با این گامها كه برمیداریم معنی درست برانگیختگی و دیگر چیزها روشن خواهد گردید و آن دشواریها نیز آسان خواهد بود.
كنون خواست ما دو چیز است : یكی اینكه این داستانها كه در قرآنست از دشواریهای آن میباشد (بگفتهی خودِ آن از متشابهاتست) كه چنانكه در جای خود گفتهایم میباید بآنها پاسخ دهیم و دشواری را از میان برداریم. و این بسیار نابجاست كه كسانی باینها دست یازند و آنها را به رخ جهانیان بكشند. ما پیغمبر بزرگوار اسلام را براست میداریم. ولی این دلیل نخواهد بود كه كسانی آن داستانها را دستاویز گیرند.
🔸ما امروز در برابر خود چیزهای دیگری هم میداریم. همان داستان «شناختن آیین طبیعت و در كارهای خود آن را بدیده گرفتن و بچیزهای بیرون از آیین طبیعت دل نبستن» كه گفتیم یك داستان بسیار بزرگ و ارجداریست ، و یكی از بنیادهای كار ما شمرده میشود.
یكی از گامهایی كه میباید بسوی پیش برداشته شود همین كار است. اینست میگوییم میباید گفتگو از آن آیهها را بیكبار بكنار نهاد.
دیگری اینكه ما را از قرآن جدایی نیست. ما همان راه را میرویم كه قرآن رفته است. همین اكنون كه این جملهها را مینویسم نامهای از یكی از خوانندگان پیمان (آقای نورمحمدی) رسیده كه درمیان سخنان خود مینویسد : «پیمان زبان قرآنست». این جمله براستی نزدیك است و هیچگاه جدایی میانهی قرآن و پیمان نتوان پنداشت. چیزی كه هست قرآن را هر کس نفهمد. امروز با این کجی فهمها و آشفتگی اندیشهها قرآنخوانان معنی درست آن را نمیفهمند و نتوانند فهمید ، و اینست كسانی كجفهمانه جداییها میانهی آن با پیمان میپندارند.
یكی از كارهای بسیار بایا و بجا اینست كه دربارهی قرآن هیچ گفتگویی نشود ، و این كسان كه بدستاویز قرآن ایرادها میگیرند و بگفتگو میپردازند پاسخی بآنان داده نشود ، و این را چند انگیزه است :
نخست این كسان راستیرا پیرو قرآن نمیباشند. ما نیك میشناسیم كه اینان كیستند و چه باورهایی میدارند. اینان قرآن را دستافزاری برای پیشرفت نادانیهای خود گرفتهاند و آن را سپر گردانیدهاند. اینان از قرآن آنچه را كه بسود خود یابند پذیرند و آنچه را كه بزیان خود بینند به گزارش[=تأویل] كشند و یا پاسخ دهند كه ما معنی قرآن را نتوانیم فهمید. در همان گفتگوها با پیمان نیك آزمودیم. ما گفتیم قرآن از زبان پیغمبر اسلام آشكاره میگوید : «لَا أَعْلَمُ الْغَيْبَ» اینان بیدرنگ و گستاخانه بگزارش پرداخته و چنین پاسخ دادند كه خواستش «لااعلم الغیب من عندی» است. دربارهی نیارَستنیها[=معجزات] نیز همین رفتار را كردند. پیغمبر اسلام كه آشكاره از نیارَستنیها بیزاری مینماید و ما آن آیهها را یادآوری كردیم بیدرنگ پاسخ دادند كه خواستش آنست كه با نیروی خود چنین كارهایی نمیتوانم. این رفتار گستاخانهایست كه اینان با قرآن مینمایند.
اینان چنانكه خدا را زیردست پرستیدههای خود گردانیدهاند با قرآن نیز آن رفتار را میكنند.
دوم اینان قرآن را نمیفهمند. دلیل این همانست كه در بالا یاد كردیم. قرآن از زبان پیغمبر میگوید : «غیب نمیدانم» و بارها از نیارَستنی بیزاری نشان میدهد. با این آیههای آشكارِ چند باره ، آنان در كتابهای خود صد داستان از غیبدانی و نیارَستنیهای آن پاكمرد نوشتهاند ، و باو بس نكرده امامان و دیگران را نیز دانندهی غیب و توانندهی نیارَستنی ستودهاند. این دو چیز چون آشكار است مینویسیم. صد مانند اینها توانیم شمرد. چنانكه معنی زندگی را نمیفهمند ، معنی دین را نمیفهمند ، معنی قرآن را نیز نمیفهمند.
سوم امروز گمراهیهای جهان ، مادّیگری و چیزهای دیگریست كه بارها شمردهایم ، و اینها نه چیزیست كه با قرآن چاره شود. اینها با بودن قرآن پیش آمده است ، و چنانكه بارها گفتهایم همهی كیشها امروز از قرآن دلیل برای خود میآورند. پس چه سودی از گفتگو دربارهی قرآن تواند بود؟!..
چهارم این كسان نه آنند كه چون گفتگو كردند و دلیل شنیدند براه آیند. ما بارها آزمودیم كه هر زمان از راه دیگری پیش میآیند. اینان از آن لذت میبرند كه بنام قرآن گفتگو كنند و به چَخِش پردازند و هیاهو بلند كنند. زیرا كه در بند چیزی نیستند و پروای هیچی نمیدارند.
.
🔶 دفتر «در پیرامون شعر و صوفیگری»
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 7)
گذشته از اینها ما در صحبتهای روزانه بهمین درد مبتلا و عارف و عامی بدان گرفتاریم چون میخواهیم با کسی اظهار خصوصیت کنیم بدون اینکه حقیقتی را در نظر بگیریم با کمال گرمی و از ته دل شروع بگفتن یک رشته عبارات و الفاظ لایعنی کرده : شهدالله من جان و مال خود را از تو مضایقه ندارم و اگر همهی دارایی مرا آتش بزنید و یا بکسی بذل نمایید از مردی و مردمی بیگانهام اگر چین بابرو بیاورم .......
و از طرف مقابل نیز متقابلاً مقداری الفاظ و عبارات پوچ تحویل گرفته و هر دو خوشوقت از آنیم که با دوستی رسم صفا و وفا بجا آوردهایم در حالتی که میدانیم در این گفتگو هیچگونه حقیقتی ملحوظ نبوده و بیانات طرفین فقط لقلقهی لسان است که نام آن را تعارف گذاشتهایم.
اگر کسی صحبتهای روزانهی ما را از هم تجزیه و تفکیک کند آنچه بر زبان ما میگذرد در صد و[،] پنجاه از این مقوله است دور نیست در اثر همین غلو و گزافهبافیها و یا خود عدم پایبندی به مفهوم الفاظ و عباراتست که غالباً ملل شرقی پیشوایان خود را بمدارج فوق الطبیعه رسانده و آنها را با صفاتی میستایند که خودشان از آن بیزارند.
و ما که کاسهی گرمتر از آشیم این غلو را دوستاری و ایمان نام گذاردهایم و موقع عمل خود ثابت میشود که این ادعا نیز شاعرانه و عاری از حقیقت است و اینحال برای ما بطوری طبیعی و عمومی شده که خود وجود آن را حس نتوانیم کرد مانند ماهی که میان آب زندگی دارد و از وجود آن بیخبر است.
البته بد و خوب هر چیزی را در عالم با مقایسه میتوان تشخیص داد چون ما در این مورد گفتار و کردار خودمان را با مردم دیگر ممالک شرقی مقایسه میکنیم البته نتیجهی مطلوبه بدست نمیآید و این مثل آنست که کسی شبه را با ذغال مقایسه کند چون هر دو سیاهند البته نتیجه از آن نتواند گرفت.
پس ناچار باید طرف مقایسه ما ملتی باشند که اخلاق و عاداتشان با ما مغایر است ـ با اینکه اغراق تا اندازهای فطری و صنعت طبیعی کلام بشمار است و این در السنهی تمام ملل عالم کم و بیش وجود دارد.
ولی ملل اروپایی جز در مواقع کمی که مقام اقتضا میکند از اغراقگویی محترز حتی در صنعت تشبیه نیز که ما آن را غالباً بطور مبالغهآمیز بکار میبریم بطوری حدود اعتدال را مرعی میدارند که در مفهوم آن گزافهی بیربطی محسوس نمیگردد اینست وقتی که رمانهای آنها را مطالعه میکنیم با اینکه نویسنده به بیان حقایقی مقید نبوده و موضوع حکایتش داستانی است معهذا مطالب را طوری با جریانات طبیعی و عادیات وفق داده و مقصود خود را با یک رشته عبارات متناسب بیان کرده است که همه مانند یک سلسله حقایق ثابته جزءً و کلاً در مقابل چشم خواننده تجسم یافته و دفیله میدهند و هیچگونه مبالغه که توی ذهن بزند دیده نمیشود.
گرچه من بزبانهای اروپایی آشنایی ندارم ولی ترجمهی رمانها و قراین دیگر کاملاً نمونه را بدست میدهد و معلوم است که اینها در مراسلات شخصی و محاورات عادی نیز هر کلمه را که استعمال مینمایند مفهوم حقیقی آن را قصد و از گزافه و اغراق بیربط و تشبیهاتی که توی ذهن بزند اجتناب دارند.
ولی ما برای این موضوع حدودی قرار نداده و کار را بجایی رسانیدهایم که غالباً منویات در لفافه تشبیه و استعاره و عبارات گزافهآمیز مکتوم و یا مشتبه مانده و آنچه را که نویسنده و یا گوینده قصد کرده غالباً مستمع چیزی از آن نمیفهمد و یا آنچه فهمیده بخلاف قصد نویسنده و یا گوینده است.
زیرا ما عادتاً الفاظ و عبارات را چنانکه گفته شد از مفهوم حقیقی خود بیگانه ساختهایم و هر کسی بمیل و مذاق خود آنها را برای معنی خاصی که قصد کرده استعمال مینماید مستمع که بعضاً از قصد متکلم آگاهی ندارد و قرینه در دست نیست البته نمیتواند پی بحقیقت آن ببرد.
.
🔸 در پیرامون شعر (تکهی 7)
گذشته از اینها ما در صحبتهای روزانه بهمین درد مبتلا و عارف و عامی بدان گرفتاریم چون میخواهیم با کسی اظهار خصوصیت کنیم بدون اینکه حقیقتی را در نظر بگیریم با کمال گرمی و از ته دل شروع بگفتن یک رشته عبارات و الفاظ لایعنی کرده : شهدالله من جان و مال خود را از تو مضایقه ندارم و اگر همهی دارایی مرا آتش بزنید و یا بکسی بذل نمایید از مردی و مردمی بیگانهام اگر چین بابرو بیاورم .......
و از طرف مقابل نیز متقابلاً مقداری الفاظ و عبارات پوچ تحویل گرفته و هر دو خوشوقت از آنیم که با دوستی رسم صفا و وفا بجا آوردهایم در حالتی که میدانیم در این گفتگو هیچگونه حقیقتی ملحوظ نبوده و بیانات طرفین فقط لقلقهی لسان است که نام آن را تعارف گذاشتهایم.
اگر کسی صحبتهای روزانهی ما را از هم تجزیه و تفکیک کند آنچه بر زبان ما میگذرد در صد و[،] پنجاه از این مقوله است دور نیست در اثر همین غلو و گزافهبافیها و یا خود عدم پایبندی به مفهوم الفاظ و عباراتست که غالباً ملل شرقی پیشوایان خود را بمدارج فوق الطبیعه رسانده و آنها را با صفاتی میستایند که خودشان از آن بیزارند.
و ما که کاسهی گرمتر از آشیم این غلو را دوستاری و ایمان نام گذاردهایم و موقع عمل خود ثابت میشود که این ادعا نیز شاعرانه و عاری از حقیقت است و اینحال برای ما بطوری طبیعی و عمومی شده که خود وجود آن را حس نتوانیم کرد مانند ماهی که میان آب زندگی دارد و از وجود آن بیخبر است.
البته بد و خوب هر چیزی را در عالم با مقایسه میتوان تشخیص داد چون ما در این مورد گفتار و کردار خودمان را با مردم دیگر ممالک شرقی مقایسه میکنیم البته نتیجهی مطلوبه بدست نمیآید و این مثل آنست که کسی شبه را با ذغال مقایسه کند چون هر دو سیاهند البته نتیجه از آن نتواند گرفت.
پس ناچار باید طرف مقایسه ما ملتی باشند که اخلاق و عاداتشان با ما مغایر است ـ با اینکه اغراق تا اندازهای فطری و صنعت طبیعی کلام بشمار است و این در السنهی تمام ملل عالم کم و بیش وجود دارد.
ولی ملل اروپایی جز در مواقع کمی که مقام اقتضا میکند از اغراقگویی محترز حتی در صنعت تشبیه نیز که ما آن را غالباً بطور مبالغهآمیز بکار میبریم بطوری حدود اعتدال را مرعی میدارند که در مفهوم آن گزافهی بیربطی محسوس نمیگردد اینست وقتی که رمانهای آنها را مطالعه میکنیم با اینکه نویسنده به بیان حقایقی مقید نبوده و موضوع حکایتش داستانی است معهذا مطالب را طوری با جریانات طبیعی و عادیات وفق داده و مقصود خود را با یک رشته عبارات متناسب بیان کرده است که همه مانند یک سلسله حقایق ثابته جزءً و کلاً در مقابل چشم خواننده تجسم یافته و دفیله میدهند و هیچگونه مبالغه که توی ذهن بزند دیده نمیشود.
گرچه من بزبانهای اروپایی آشنایی ندارم ولی ترجمهی رمانها و قراین دیگر کاملاً نمونه را بدست میدهد و معلوم است که اینها در مراسلات شخصی و محاورات عادی نیز هر کلمه را که استعمال مینمایند مفهوم حقیقی آن را قصد و از گزافه و اغراق بیربط و تشبیهاتی که توی ذهن بزند اجتناب دارند.
ولی ما برای این موضوع حدودی قرار نداده و کار را بجایی رسانیدهایم که غالباً منویات در لفافه تشبیه و استعاره و عبارات گزافهآمیز مکتوم و یا مشتبه مانده و آنچه را که نویسنده و یا گوینده قصد کرده غالباً مستمع چیزی از آن نمیفهمد و یا آنچه فهمیده بخلاف قصد نویسنده و یا گوینده است.
زیرا ما عادتاً الفاظ و عبارات را چنانکه گفته شد از مفهوم حقیقی خود بیگانه ساختهایم و هر کسی بمیل و مذاق خود آنها را برای معنی خاصی که قصد کرده استعمال مینماید مستمع که بعضاً از قصد متکلم آگاهی ندارد و قرینه در دست نیست البته نمیتواند پی بحقیقت آن ببرد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 چند سخنی با آقای فرامرزی (تکهی یک از سه)
چند روز پیش یکی گفت : «روزنامه کیهان نشر میشود و همهی روزنامهها یادی از آن کردند ولی شما نکردید». گفتم : «ما از هیچ روزنامهای یاد نمیکنیم و از این «تعارفات» برکناریم. ولی آقای فرامرزی چون دوست ماست آرزومندیم روزنامهی او باین توده و کشور سودمند افتد». این پاسخیست که بآن گوینده دادم. ولی میخواهم در اینجا چند سخنی با آقای فرامرزی برانم. میخواهم حق دوستی را با وی بجا آورم.
آقای فرامرزی ، در این هنگام گرفتاری ایران یک روزنامه اگر از راهش درآید میتواند دستی از این مردم سرگردان بگیرد ، میتواند نیکیهای بسیار بهاداری را انجام دهد ، میتواند نام خود را در تاریخ جاویدان گرداند ـ ولی کدام روزنامه و از چه راه؟.. بهتر است قدری با شما گفتگو کنیم. بهتر است سخنانی را که گاهی با شما نشسته گفتهایم بروی کاغذ بیاورم :
امروز خواه و ناخواه یک میدان نبرد بزرگی میانهی شرقیان با غربیان پدید آمده. امروز تودههای شرقی بیک رشته کوششهای سختی نیاز دارند ـ ولی کوششهایی که از روی فهم و بینش باشد و آنان را بیک جایی رساند.
آقای فرامرزی ، در آخرهای قرن پانزدهم میلادی که در اروپا تکانهایی آغاز مییافت اروپاییان چون دارایی و توانگری هندوستان و دیگر سرزمینهای شرقی را شنیده بودند یگانه آرزوشان این بود که یک راه نزدیکی بشرق پیدا کنند و با کشورهای شرقی بداد و ستد و بازرگانی پرداخته بهرههایی یابند ، و برای این مقصود بود که کریستف کلمب رو بسوی غرب اروپا کشتیرانی کرد و ناگهان و نابیُوسان[=غیرمنتظره] بآمریکا رسید و آن سرزمین گمشده را پیدا کرد ، و واسکو داگاما با کشتی گرد آفریقا را گردیده و از دماغهی امید[نیک] پیچیده یک راه دریایی برای هند باز نمود ، و ماچلان با کشتیهای خود بسوی غرب سفر کرد و پس از چهار سال یارانش از راه شرق بازگشتند و برای نخستین بار گرد جهان گردیدند.
آری آن روز اروپا یگانه آرزوشان راه داشتن بشرق بود و در این باره بکوششهای سختی برمیخاستند. لیکن امروز همان دولتها یکایک کشورهای شرقی را زیردست خود گردانیده سررشتهی آنها را در دست خود میدارند. این حقیقتی است که پوشیده نتوان داشت.
چرا چنین شده؟.. چرا شرقیان زبون گردیدهاند؟.. پیداست که یک علتهای آشکاری دارد ، در این پانصد سال همیشه اروپا در پیشرفت بوده که از یکسو افزارهای بسیار شگفتی برای زندگانی ـ از راهآهن و کشتیهای بخاری و تلگراف و تلفن و برق و مانند اینها اختراع یافته ، و از یکسو تغییرهای بسیاری در فن جنگ رخ داده و دولتهای اروپایی افزارهای بسیار کاری و نوینی ـ از توپ و تفنگ و بمب و خمپاره و مانند اینها ـ در دست داشتهاند که از رویهمرفتهی اینها دو نتیجه بدست آمده :
یکی آنکه فاصله از میانهی شرق و غرب برداشته شده و تکههای پنجگانهی زمین بهم پیوسته.
دیگری اینکه دولتهای اروپا بسیار نیرومند شدهاند و شرقیان را تاب ایستادگی در برابر آنها نبوده.
اینها علتهای آشکار زبونی و بدبختی شرقیانست. ولی تنها اینها نیست و یک علت بزرگ دیگری درمیان میباشد و آن بیگمان ناشایستگی خود مردمانست.
آنچه یک توده را زیردست دیگران گرداند جز ناشایستی خودشان نتواند بود. حوادث بسیار میآید و میرود ولی هیچ یکی مردمی را از پا نیندازد. آنچه مردمان را از پا اندازد جز آلودگیهای خودشان نتواند بود.
امروز اگر نگاه کنیم تفاوتی که درمیانهی شرقیان و غربیانست درخور سنجش نمیباشد : در دانشها آنان در کجایند و اینان در کجا؟. در پول و توانگری آنان در کجایند و اینان در کجا؟.. در صنعت و افزارسازی آنان در کجایند و اینان در کجا؟.. امروز در این جنگ و کشاکش اروپاییان توانایی را تا بآنجا رسانیدهاند که در هر چند دقیقه یک آیروپلان[=هواپیما] بیرون میدهند ، و دههزارها و صدهزارها هواپیما[=خلبان] تربیت میکنند ، دهملیونها سرباز بمیدان جنگ میآورند. اینها چیزهاییست که از اندیشه بیرونست.
با این نیرومندیها اگر شرقیان آلوده نبودندی زبون اروپاییان نگردیدندی. اگر آلوده نبودندی به همان اندازه نیرو تهیه کردندی. سخن کوتاه میکنم : امروز شرقیان بدبخت و زیردستند. ولی ریشهی این بدبختی و زیردستی درمیان خودشانست. این مقدمهایست که باید پذیرفت و بیچون و چرا شمرد. باید این را پایهی گفتگوهای دیگری گردانید.
.
🔸 چند سخنی با آقای فرامرزی (تکهی یک از سه)
چند روز پیش یکی گفت : «روزنامه کیهان نشر میشود و همهی روزنامهها یادی از آن کردند ولی شما نکردید». گفتم : «ما از هیچ روزنامهای یاد نمیکنیم و از این «تعارفات» برکناریم. ولی آقای فرامرزی چون دوست ماست آرزومندیم روزنامهی او باین توده و کشور سودمند افتد». این پاسخیست که بآن گوینده دادم. ولی میخواهم در اینجا چند سخنی با آقای فرامرزی برانم. میخواهم حق دوستی را با وی بجا آورم.
آقای فرامرزی ، در این هنگام گرفتاری ایران یک روزنامه اگر از راهش درآید میتواند دستی از این مردم سرگردان بگیرد ، میتواند نیکیهای بسیار بهاداری را انجام دهد ، میتواند نام خود را در تاریخ جاویدان گرداند ـ ولی کدام روزنامه و از چه راه؟.. بهتر است قدری با شما گفتگو کنیم. بهتر است سخنانی را که گاهی با شما نشسته گفتهایم بروی کاغذ بیاورم :
امروز خواه و ناخواه یک میدان نبرد بزرگی میانهی شرقیان با غربیان پدید آمده. امروز تودههای شرقی بیک رشته کوششهای سختی نیاز دارند ـ ولی کوششهایی که از روی فهم و بینش باشد و آنان را بیک جایی رساند.
آقای فرامرزی ، در آخرهای قرن پانزدهم میلادی که در اروپا تکانهایی آغاز مییافت اروپاییان چون دارایی و توانگری هندوستان و دیگر سرزمینهای شرقی را شنیده بودند یگانه آرزوشان این بود که یک راه نزدیکی بشرق پیدا کنند و با کشورهای شرقی بداد و ستد و بازرگانی پرداخته بهرههایی یابند ، و برای این مقصود بود که کریستف کلمب رو بسوی غرب اروپا کشتیرانی کرد و ناگهان و نابیُوسان[=غیرمنتظره] بآمریکا رسید و آن سرزمین گمشده را پیدا کرد ، و واسکو داگاما با کشتی گرد آفریقا را گردیده و از دماغهی امید[نیک] پیچیده یک راه دریایی برای هند باز نمود ، و ماچلان با کشتیهای خود بسوی غرب سفر کرد و پس از چهار سال یارانش از راه شرق بازگشتند و برای نخستین بار گرد جهان گردیدند.
آری آن روز اروپا یگانه آرزوشان راه داشتن بشرق بود و در این باره بکوششهای سختی برمیخاستند. لیکن امروز همان دولتها یکایک کشورهای شرقی را زیردست خود گردانیده سررشتهی آنها را در دست خود میدارند. این حقیقتی است که پوشیده نتوان داشت.
چرا چنین شده؟.. چرا شرقیان زبون گردیدهاند؟.. پیداست که یک علتهای آشکاری دارد ، در این پانصد سال همیشه اروپا در پیشرفت بوده که از یکسو افزارهای بسیار شگفتی برای زندگانی ـ از راهآهن و کشتیهای بخاری و تلگراف و تلفن و برق و مانند اینها اختراع یافته ، و از یکسو تغییرهای بسیاری در فن جنگ رخ داده و دولتهای اروپایی افزارهای بسیار کاری و نوینی ـ از توپ و تفنگ و بمب و خمپاره و مانند اینها ـ در دست داشتهاند که از رویهمرفتهی اینها دو نتیجه بدست آمده :
یکی آنکه فاصله از میانهی شرق و غرب برداشته شده و تکههای پنجگانهی زمین بهم پیوسته.
دیگری اینکه دولتهای اروپا بسیار نیرومند شدهاند و شرقیان را تاب ایستادگی در برابر آنها نبوده.
اینها علتهای آشکار زبونی و بدبختی شرقیانست. ولی تنها اینها نیست و یک علت بزرگ دیگری درمیان میباشد و آن بیگمان ناشایستگی خود مردمانست.
آنچه یک توده را زیردست دیگران گرداند جز ناشایستی خودشان نتواند بود. حوادث بسیار میآید و میرود ولی هیچ یکی مردمی را از پا نیندازد. آنچه مردمان را از پا اندازد جز آلودگیهای خودشان نتواند بود.
امروز اگر نگاه کنیم تفاوتی که درمیانهی شرقیان و غربیانست درخور سنجش نمیباشد : در دانشها آنان در کجایند و اینان در کجا؟. در پول و توانگری آنان در کجایند و اینان در کجا؟.. در صنعت و افزارسازی آنان در کجایند و اینان در کجا؟.. امروز در این جنگ و کشاکش اروپاییان توانایی را تا بآنجا رسانیدهاند که در هر چند دقیقه یک آیروپلان[=هواپیما] بیرون میدهند ، و دههزارها و صدهزارها هواپیما[=خلبان] تربیت میکنند ، دهملیونها سرباز بمیدان جنگ میآورند. اینها چیزهاییست که از اندیشه بیرونست.
با این نیرومندیها اگر شرقیان آلوده نبودندی زبون اروپاییان نگردیدندی. اگر آلوده نبودندی به همان اندازه نیرو تهیه کردندی. سخن کوتاه میکنم : امروز شرقیان بدبخت و زیردستند. ولی ریشهی این بدبختی و زیردستی درمیان خودشانست. این مقدمهایست که باید پذیرفت و بیچون و چرا شمرد. باید این را پایهی گفتگوهای دیگری گردانید.
.