پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ 🖌 کانال

🔸 صوفیگری ، انگیزه ویرانی و بدبختی

🔸 یک نمونه از گمراهی سران صوفیگری

مولوی ، یکی از سران صوفیگری که در زمان تاخت و کشتارهای مغول می‌زیسته ، در اشعار خود از ویرانی بغداد شادی می‌نماید :

گرچه یک بغداد ویران کرده شد
هر طرف بغدادها بنیاد کرد

ابلهان گفتند شهر داد رفت !
عاشقان گفتند باللّه داد کرد.

برخی تاریخ‌نویسان برآن بوده‌اند که شمار کشته‌شدگان بغداد در لشکرکشی مغول بملیون می‌رسیده (یک ملیون و شش‌سدهزار تن هم نوشته‌اند) و آنچه می‌توان بیگمان دانست، در لشکرکشی هلاکو ببغداد چندسدهزار مردم شهر کشته شدند. چندسدهزار تن کشتار شدند و پرده پاکدامنی چندسدهزار زنان و دختران مسلمان نیز دریده گردید و با این حال مولوی از چنین داستان دلسوز و جان‌گدازی اینگونه سخن می‌راند. اینست که می‌گوییم صوفیگری ، مایه ویرانی و بدبختی است.

داستان لشکرکشی هلاکوی مغولی ببغداد و کشتار و ویرانی که در آن شهر کرد ، از داستانهایی است که اندازه زیان صوفیگری و رافضیگری را توأم نشان می‌دهد. آن از مولوی صوفی که از روی اندیشه‌های ویرانی‌طلب و زهرناک صوفیانه، ویرانی و کشتار بغداد را چنان یاد کرده و ستوده. و آن از دو تن رافضی که در کشانیدن لشکر مغول بر سر بغداد و کشتاری که در پی آن رخ داد ، دست‌اندر‌کار و گناهکار بوده‌اند.

یکی از آن دو رافضی روسیاه، خواجه‌نصیرالدین توسی (آخوند شکم‌پرست رافضی) بود که در لشکر هلاکو نوکری مغولان را می‌کرد و دومی ابن‌العلقمی وزیر رافضی خلیفه عباسی بود که گفته شده خائنانه در پس پرده می‌کوشید مغولان را ببغداد بکشاند و بدینسان کینه شیعه‌کشی پسر خلیفه در کوی «کرخ» بغداد را بجوید. زیان و آسیب این گمراهی‌ها و دسته‌بندی‌های کیشی در اینجاهاست که آشکار و نمایان می‌گردد.

انگیزه هواداری اروپاییان از صوفیگری و رافضیگری و دیگر گمراهیهای شرقی نیز همینست. آنها ویرانی و بدبختی و توسری‌خوری توده‌های شرقی را می‌خواهند.


.
🔸 بستن مرز ایران و ارمنستان

🔸 یکی از نتیجه‌های جنگ پارسال «قره‌باغ»

🔸 همدستی دولت باکو ، بریتیش پترولیوم ، ترکیه و روسیه برای بریدن مرز ایران با ارمنستان

🔸 بیاد دارید ، پارسال معاون وزیر خارجه ، بریده شدن مرز ایران و ارمنستان را شایعه بی‌اساس خوانده بود !!!

🔸 ایران زیر سایه حکومت ملایان یا مزدوران روس و انگلیس، نبرد «خطوط لوله» را باخت ؛ از دریای کاسپین بیرون رانده شد ؛ راه دسترسی بدریای سیاه و اروپا را از کشور دوست ارمنستان از دست داد ؛ یکبار دیگر از زمان برافتادن شوروی، ارتش روس پشت مرز ایران جای گرفت و همانا بزودی گذرگاه پان‌ترکی هم - راهی که ترکیه را از راه نخجوان و جنوب ارمنستان بخاک دولت باکو و از آنجا بترکمنستان و ماوراءالنهر پیوند خواهد داد- در درازای مرز شمال‌غربی ایران گشوده خواهد شد و بدینسان سایه جنگ و جداسازی هم بر فراز خاک ایران گسترده شد.

.
🔸 دست‌نشاندگان و مزدوران سرمایه‌داران جهانی : «با اقتصاد دولتی بجایی نمی‌رسیم.»

🔸 کارگزارانِ بانک جهانی ، صندوق بین‌المللی پول و بانک انگلیسی HSBC را بشناسید.

🔸 تاراج سرمایه‌های کشور و فرستادن آن نزد اربابانشان ، زیر عنوان‌های فریبنده و شوم «خصوصی‌سازی» ، «کوچک‌سازی دولت» ، «تقویت بخش خصوصی» و ...

.
🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته

🔸 تکه‌ی دو از هشت


چند تن از حاضرین باهم حرف آقاجلال را تصدیق کرده می‌گویند راست می‌گویید نمی‌شود گفت که هرچه بیشتر مردم عقیده دارند درست است. تاریخ هم نشان می‌دهد که در زمان پیغمبران همه‌ی مردم گمراه بوده‌اند و پیغمبران به تنهایی آنها را راهنمایی کرده‌اند.

کفاش از حرف حاضرین بیشتر عصبانی شده می‌گوید پس اینهمه حرفها که ما در تمام عمرمان در پای منبر مجتهدان و وعاظ شنیده‌ایم دروغ است؟!. پس آنها که در کتابهاشان می‌نویسند : «اَلدُّنیا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ» (1) نفهمیده‌اند؟!.


آقاجلال : لابد نفهمیده‌اند ، زیرا اگر می‌دانستند در یک موضوع ساده‌ای مانند این ، دچار اینهمه بیهوده‌گویی و ضد و نقیض نمی‌گشتند. حالا اگر می‌خواهید بدانید که چه اندازه این آقایان مجتهدین و آخوندها گمراه و دروغگویند گوش دهید تا برایتان بگویم.

حاضرین رو به آقاجلال کرده باهم می‌گویند بفرمایید خیلی خوشحال می‌شویم.

آقاجلال : می‌دانید آدم یک زمانی بدنیا می‌آید و پس از مدتی کمابیش زندگانی می‌میرد. اینهمه وسایل خوشی و راحتی که در این دنیا می‌بینیم برای ما فراهم شده است.

خداوند زمین داده ، آب داده ، هوا و آفتاب هم داده است. بقیه وظیفه‌ی ما است که از آنها استفاده کنیم. یعنی آبیاری کنیم ، بکاریم ، باغ پدید آوریم ، آباد کنیم و بالاخره از نعمتهای دنیا بنفع خود سود جوییم ، خوراکهای خوشمزه بسازیم و از دانشهای امروزی سود جسته کشتی و هواپیما درست کنیم و همین طور چیزهای لازم دیگر را.

ما در تاریخ می‌خوانیم که زمانی آدمیان وسیله‌ی مسافرت نداشته‌اند و زندگانیشان بسیار ساده بوده ولی بعدها کم‌کم ترقی کرده و در سایه‌ی راهنمایی پیغمبران ، برعکس گفته‌های آخوندها ، از دنیا بهتر و بیشتر سود جسته‌اند و بالاخره بامروز رسیده که می‌بینیم و اینهمه اختراعات عجیب همه برای استفاده‌ی آدمیان درست شده است.

می‌نویسند که یکی از دستورهای دین زردشت درختکاری بوده ، می‌دانید برای چه؟ برای اینکه درختهای میوه زیاد گردد و در نتیجه میوه‌های خوشمزه فراوان شود تا همه‌ی مردم از آنها استفاده کنند.

پیغمبر پاک اسلام موقعی که ظهور کرد مردم را بهمدستی و خداشناسی و آبادی‌دوستی تشویق می‌کرد و دیدیم که در یک زمان کمی دولت نیرومندی تشکیل داد و عربستان را کشور آبرومندی کرد. اینها برای چه بود؟ پیغمبر برای چه اینهمه زحمت بخودش می‌داد؟. همه‌ی این کارها برای این بود که بیشتر از جهان استفاده کنند و وقت خودشان را در عوض گذراندن در بتخانه‌ها صرف آبادی و کشت و زرع نمایند. ولی ما می‌بینیم این آخوندها و عمامه‌بسرها مردم را از پرداختن بزندگانی و آراستن و پیراستن دنیا بازداشته ، آنها را بکارهای بیفایده مانند روضه‌خوانی و زیارت وامی‌دارند.

اگر با نظر عمیقی بدنیا نگاه کنیم بخوبی پوچی گفته‌های این آقایان علما را می‌فهمیم. آری می‌فهمیم که دنیا جای خوشی و راحتی است و خدا هم همین را خواسته است ولی این ملایان با خواست خدا مخالفت می‌کنند.

ما می‌بینیم در زمستان باران می‌بارد ، در بهار هرچه کاشته‌ایم سبز می‌شود و در پاییز محصول آنها را برمی‌داریم.

رودخانه‌های زیادی برای آبیاری زمینها و مزارع جاری است. باغها را مشروب [=آبیاری] می‌کند و زمینهای خشک را سبز و خرّم می‌نماید. اینها برای کیست؟ خداوند اینها را برای چه پدید آورده؟ آیا نه برای استفاده‌ی ماست؟ اگر ما از اینها سود نجسته و زندگانی خود را با حسرت و تلخی بگذرانیم آیا یک‌عمر ضرر نکرده‌ایم؟ از خوشیهای جهان استفاده نکنیم ، دنبال زندگی راحت و آبرومندی نرویم که ملایان نفهم و علمای هیچ‌نَدان گفته‌اند که نباید بدنیا اهمیت داد؟!.


پابرگی :
1ـ این جهان زندان دیندار (مؤمن) و بهشت بیدین (کافر) است.


.
🔸 روزنامه حکومتی فرهیختگان : «یک سوم شمال ویلا شد.»

🔸 مزدوران روس و انگلیس که با شعار نبرد با «غرب‌زدگی» ، «استکبارستیزی» و «بازگشت به‌خویشتن» بر سرکار آورده شدند و ایران را ویران گردانیده و آن را به‌ «روزگار تاریکی» و «قرون‌وسطی» پرتاب کردند.

🔸 جاسوسان انگلیس و اوباش بیخردی که «هیچ» دلبستگی بایران نداشتند ؛ مرده‌پرستان و از گور‌برخاستگانی که کار خود را از گورستان (بهشت‌زهرا) آغاز کردند و نابودی بهترین زمین‌های کشاورزی جهان تنها یک نمونه از کارنامه سیاه آنهاست.

.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی» (احمد کسروی)

🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکه‌ی چهار از چهار)

🔸 🖌 احمد کسروی




2) اینان معنی حزب و جمعیت را نفهمیده‌اند و آن را بیش از این نمی‌دانند که یک نامی ‌بروی خود گزارند و چند جمله‌ای را بهم بافته مرامنامه خوانند و چند جلسه گرد هم نشینند. حزب را همین می‌دانند و بس. چنانکه دیروز گفتیم این همان داستان شاگرد مسگر و مسگری یاد گرفتن اوست.

اینان هیچ نمی‌دانند که یک دسته از چه راه باهم یگانه می‌گردند. نمی‌دانند که اساس یگانگی چیست؟!.. اگر شما بپرسید پاسخ درستی نخواهید شنید. اینان می‌پندارند همینکه از دوستان و رفقای خود خواهش کنند که بیایید و با ما باشید و آنها نیز بپذیرند همین کافیست ، یا تصور می‌کنند که مردم را به هر نامی که بدور خود گرد آورند نتیجه خواهد داد.

یکی از اینان با من می‌گفت : شما اگر در مرامنامه قید کنید : «کار پیدا کردن برای بیکاران» یا «سعی باضافه حقوق کارمندان دولت» پیشرفت بسیاری خواهد کرد و یک دسته‌هایی از بیکاران و یا از کارمندان دولت بسر شما گرد خواهند آمد. دیگری میگفت : من یک فکری کرده‌ام و آن اینکه بمستخدمین دون‌اِشِل ادارات وعده‌ی حمایت دهیم و آنها را بسر خود گرد آوریم.

در تبریز با یکی از آنان که حزب ساخته‌اند گفتگو می‌کردیم. من گفتم : اساس بدبختی ایران پراکندگی اندیشه‌هاست. امروز در این کشور اساس حکومت دانسته نیست. زیرا قانون اساسی بروی دمکراسیست در حالی که دسته‌های بسیاری بعنوان‌های گوناگون آن را نمی‌پسندند و ایرادهایی می‌گیرند و هر دسته یک نوع دیگری از حکومت را آرزو می‌نمایند. مقصودم این بود که باید نخست تکلیف این اختلاف و مانندهای آن را روشن گردانیم تا اندیشه‌ها یکی گردد و یگانگی درمیان باشد.

ولی شنونده چنین گفت : «ما امروز باید همه را بر سر خود گرد آوریم و باین اختلافها کاری نداشته باشیم». در دل خود گفتم : اندازه‌ی دانش شما دانسته شد.

اینها نمونه‌هایی از اندیشه‌های آنهاست و خود دلالت می‌کند که معنی درست حزب را نمی‌دانند و از سِرّ یگانگی آگاه نیستند. اینها تنها مربوط شدن صد تن یا کمتر یا بیشتر را بهمدیگر یگانگی می‌شناسند. در حالی که آن یگانگی نیست و خود سودی ندارد. زیرا یک دسته‌ای که با آن ترتیب بهم مربوط شوند و درمیان ایشان اشتراکی در اندیشه و باور و آرزو نباشد با یک پیشامدی پراکنده گردند و اساساً از چنین دسته‌ای کاری ساخته نگردد.

از تاریخ دلیلهای بسیار برای این گفته پیدا توان کرد. در آغاز مشروطه روزنامه‌ها پیاپی مردم را به «اتحاد و اتفاق» دعوت می‌کردند. هر روز گفتارها بود که در این زمینه نوشته می‌شد. نویسندگان بجای آنکه معنی درست مشروطه را بمردم بفهمانند و حقایق را شرح داده تصرف در اندیشه‌های آنان کنند و از این راه «یگانگی و همدستی» درمیان ایشان پدید آورند هر روز فشار آورده بمردم می‌گفتند : «اتحاد کنید» و «دست برادری بهم دهید» و «اعتصموا بحبل‌الله» و مانند اینها. آنوقت داستانها از یگانگی و همدستی توده‌های اروپایی می‌سرودند.

در نتیجه‌ی این کار ، مردم در تهران و دیگر جاها بتکان آمده آرزو می‌کردند که همدستی نمایند. ولی چه می‌کردند؟... مثلاً در یک مسجدی پانصد تن گرد می‌آمدند و یکی پا می‌شد و ستایش از «اتحاد» می‌کرد و بالاخره همگی پیمان می‌بستند که «متحد» باشند و باهم برادری نمایند ، و سپس برداشته بتهران یا بشهرهای دیگر تلگرافهای گزافه‌آمیز می‌کردند که ما مردم فلان شهر ده‌هزار نفر متحد شده‌ایم و پیمان برادری بسته‌ایم.

در حالی که دلهای آنها پر از اندیشه‌های گوناگون بود و در نهان کمترین وسیله برای همدستی و یگانگی باهم نداشتند ، و اینبود پس از چند ماهی همینکه در تهران حاجی شیخ فضل‌الله نوری و در نجف سیدکاظم یزدی با مشروطه مخالفت نمودند همان کسان بمیانشان دوتیرگی افتاده و دسته‌ی انبوهی از آنان که دیروز بنام مشروطه‌خواهی اتحاد کرده بودند امروز مشروطه‌خواهان را بیدین شناختند و در تبریز و برخی شهرهای دیگر تفنگهای خود را برداشته بکشتن مشروطه‌خواهان برخاستند. این بود پایان آن پیمانهای اتحاد که باهم می‌بستند.

(پرچم روزانه شماره‌های 67 و 68)


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)

🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکه‌ی سه از سه)

🔸🖌 احمد کسروی

نپندارید که ما می‌خواهیم کسی تاریخ نخواند و داستان و سرگذشت گذشتگان را نداند. ما چنین خواستی را نمی‌داریم و بلکه همواره هواداری از تاریخ می‌نماییم و آرزومندیم مردم بآن پردازند. تاریخ خواندن و پیشامدهای گذشته را دانستن جز از آنست که کسانی آنها را مایه‌ی سرگرمی سازند و از زمان خود و از آینده ناآگاه مانند.

اگر اینان تاریخ خوانند نیک دانند که جهان همیشه بیک آیین بوده ، و آنچه در یک قرن رخ داده قرنهای دیگر از مانندهای آن تهی نبوده.

نیک دانند که هر توده‌ای که ارج زمان خود و مردان زمان خود را نشناخت و همیشه بگذشته و بگذشتگان پرداخت بزیانهای بسیار بزرگی دچار آمد.

نیک دانند که به هر زمانی کوششهایی درباید. در جهان هیچ نبوده که مردمی با تاریخ خود زنده مانند. هیچ نبوده که توده‌ای با گفتگو از مردان گذشته و ستایشهای گزافه‌آمیز درباره‌ی ایشان بجایی رسند.

یک کسی که بیمار است باید بچاره‌ی درد او کوشید و هرگز از گفتگو از پزشکان دیرین و تاریخچه‌ی پزشکی سودی در دست نخواهد بود.


دوباره می‌گویم : جهان باینجا که رسیده یک آینده‌ی پرشور و پرتکانی در پیش روی ماست ، و این بدترین زیانکاریست که ما از آن ناآگاه باشیم و بآن نپردازیم و خود را با نادانیهای گذشتگان سرگرم سازیم. چنین کاری بسود دشمنان ماست.

شرق گذشته‌ی درخشان و گذشته‌ی تاریک هر دو را می‌دارد و ما را می‌باید که همه را پشت سر اندازیم و بکار و زمان خود پردازیم.



.
اکنون و آینده ما راست 5.pdf
221.8 KB
🔸 اکنون و آینده ما راست (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)

🖌 احمد کسروی


🔹 1ـ در پیرامون صوفیگری
🔹 2ـ زیان بدآموزیهای بازمانده از گذشته
🔹 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست

💡 همه‌ی تکه‌ها یکجا در یک فایل پی‌دی‌اف
🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته

🔸 تکه‌ی سه از هشت


می‌دانید معنی جمله‌ی «اَلدُّنیا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكافِرِ» که آقای کفاش گفت چیست؟ معنی آن اینست که این دنیا برای شخص مؤمن باید زندان باشد ولی برای کافرها بهشت!. نمی‌دانم کسی از شما گاهی بزندان افتاده که از وضعیت آنها بگوید یا نه ، به هر جهت من برایتان بگویم :

زندان اتاق تاریک و کثیفی است که گناهکاران را بآنجا می‌برند. آدم در آنجا آزاد نیست ، خوراک کافی و خوب ندارد بخورد ، در رنج و زحمت است. چشمش بسبزه و باغ و تفریحگاه نمی‌خورد. خلاصه اگر بگوییم یک جهنم کوچکی است که آخوندها می‌گویند زیاد مبالغه نکرده‌ایم. آن هم زندانهای سابق که وحشتناک بودند. یک چنین جایی است که آقایان می‌گویند شایسته‌ی مؤمن است. بطور اختصار باید بگویم مؤمن کسی است که این دنیا را بر خودش جهنم کند.

خوب فکر کنید که این آقایان ریش‌درازها چه اندازه پرت هستند. بقول بعضیها هرچه ریش دراز و عمامه بزرگتر درجه‌ی احمقی زیادتر.

دنیایی را که خداوند باین بزرگی و زیبایی آفریده و همه گونه وسایل زندگی و راحتی در آن فراهم کرده است اینها می‌گویند آدم باید در آن چنان رفتار کند که اینهمه شیرینیها بدهنش زهر کشنده و مثل زندانی جلوش جلوه‌گر شود؟!.

آری چون خودشان در آباد کردن دنیا و اختراعات سودمند سهمی که ندارند دشمن آن هم هستند.
در اینجا یک چیزی یادم افتاد که نمونه‌ی خوبی است از اینکه آخوندها با همه‌ی وسایل آسایش و خوشی مخالفند و خوبست که برایتان بگویم :

می‌دانیم که سابق مردم با الاغ و شتر مسافرت می‌کردند. مثلاً یک مسافرتی که امروز در یک روز می‌شود در سابق بیش از یک ماه طول می‌کشید. ولی چون در اروپا در اثر اختراعات و دانشهای تازه اتومبیل پیدا شده بود پس از مدتی تازه به ایران هم آورده بودند. آخوندها چون این اتومبیلها را دیدند فوراً شروع به هو و جنجال کرده که اینها مال کافرها است و مسلمانان نباید در آنها بنشینند ، ما مانند اجداد خودمان با همان الاغها مسافرت می‌کنیم. خلاصه تا مدتی نه خودشان سوار اتومبیل می‌شدند نه می‌گذاشتند مردم سوار شوند تا بعد از زمانی که مردم با چشم فایده‌ی آنها را دیدند و دیگر گوش بحرف آنها نداده سوار می‌شدند و بعدها هم خودشان برخلاف حرف خودشان رفتار کرده و چنانکه امروز می‌بینیم بعضی از آنها دارای اتومبیل شخصی هستند.

از اینجا خوب معلوم می‌شود که بقول مردم همه‌ی حرفهاشان از روی شکم است و با هر چیز تازه مخالفت می‌کنند وگرنه هیچ آدم عاقلی راحتی اتومبیل‌سواری امروز را به خرسواری سابق از دست نمی‌دهد. اگرچه هنوز بعضی از این آقایان از خرهای سفید دست برنداشته و یک وقت می‌بینی با عمامه‌ی سفید و سیاه سوار خر سفیدی از لاله‌زار و خیابان شاه عبور می‌کنند!.

یک چیز دیگری که دروغگویی و مزدوری آنها را ثابت می‌کند اینست که خود آنها خوشگذران‌تر از همه‌ی مردم هستند و اگر ما در زندگانی آنها دقت کنیم این موضوع را بخوبی می‌فهمیم. زیرا اولاً هر کدام آنها به یک زن و دو زن قناعت نکرده و دارای چندین زن هستند و ثانیاً تاکنون دیده نشده که کسی پول برای آنها ببرد و آقا مثلاً نصف آن را بردارد و بگوید کافی است ، تازه همه گونه تبلیغ هم برای پول می‌کنند و از همه کس فقیر و غنی با بیشرمی از یک تومان تا ... تومان پول می‌گیرند.

بهترین خوراکها و چاقترین مرغها را می‌خورند. غالباً خوش‌خوری آنها در شبهای تحریم و احیا بخوبی آشکار است. در سفره هرچه خوراکهای چرب و خوب است جلو آقا می‌گذارند. بهترین شیرینیها اول بخانه‌ی آقا فرستاده می‌شود. بقول خودشان مؤمن هم که هستند! خوب دیگر دنیا برای اینها چطور زندان است؟!. آیا خوراکهای بد می‌خورند؟ که نه ، در خانه خدمتکار کم دارند؟ که نه ، مثل بیشتر مردم در یک اتاق زندگانی می‌کنند؟ که هم نه ، از همه مهمتر گاهی بخود رنج پول درآوردن و روزی فراهم کردن داده‌اند؟ که باز هم نه ، پس چه زندانی است که برای خود مؤمنشان نباشد ولی برای بقال و کارگر که از خرج روزانه‌اش می‌گیرد و باو می‌دهد ، باشد؟!. راستی که دنیا برای اینها بهشت است و بنا بگفته‌ی خودشان که می‌گویند دنیا بهشت کافرها است خودشان کافرند. راستی چقدر بیدادگرانه است کسی زحمت‌نکشیده اینهمه خوشیها بکند و جیب مردم را بعناوین مختلفه خالی بنماید.


.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی» (احمد کسروی)

🔸 ما بکار از راهش درآمده‌ایم (تکه‌ی یک از شش)

🔸 🖌 احمد کسروی



می‌دانم کسانی خواهند گفت : در جایی که از دیگران بد می‌نویسید پس چگونه خودتان حزبی بنیاد گزارده‌اید؟!.. می‌گویم : ما حزبی بآن معنی که فهمیده‌ی دیگرانست بنیاد نگزارده‌ایم. ما از چنان بازیچه‌های خنک بیزاریم.

کسانی اگر تاریخچه‌ی جمعیت ما را بخواهند از نه سال پیش آغاز گردیده. در زمان شاه گذشته که یک دسته کارشان چاپلوسی کردن و بهره‌ها بردن بود ، و دسته‌های دیگر نیز دست روی دست گزارده تنها بگله و بدگویی بس می‌‌کردند من و یارانم یک راه بسیار مهمی را پیش گرفته می‌کوشیدیم. این جمعیت ما از سال 1312 آغاز شده.

از آنسوی ما این نکردیم که چند جمله‌ای را بهم ببافیم و آن را «مرامنامه» خوانیم و به همان بس کرده پی خوشیهای خود رویم. ما بکار از راهش درآمدیم. در اینجا همه‌ی سخنها را نمی‌توان نوشت. همین اندازه می‌گویم : ما کوشش را با یک بینش بیمانندی آغاز کردیم.

ما نیک می‌دانستیم که مایه‌ی بدبختی ایران (بلکه مایه‌ی بدبختی سراسر شرق) ، بیش از همه چیز ، اندیشه‌های کج و پراکنده است. در ایران درمیان بیست‌ملیون مردم شما ده تنی پیدا نمی‌کردید که دارای یک اندیشه و یک راه باشند.

نیک می‌دانستیم که این اندیشه‌های پراکنده دو زیان بسیار بزرگی را دربر دارد : زیرا از یکسو مردم را از هم می‌پراکند و پریشانی بمیان ایشان می‌اندازد ، از سوی دیگر چون چیزهای پوچ و کجیست مردم را کوتاه‌اندیش می‌گرداند و خویهاشان پست و ناستوده می‌سازد.

نیک می‌دانستیم که باید پیش از همه باینها چاره کرد و چاره هم جز آن نیست که «حقایق» را منتشر گردانیم و در دلها جا دهیم و بدستیاری آنها این اندیشه‌های پراکنده و پوچ را از دلها بیرون سازیم.

پس از همه نیک می‌دانستیم که چون حقایق را بنویسیم یک ‌هایهویی خواهد برخاست و مردم بدو دسته خواهند بود : یک دسته آنان که این حقایق را بپذیرند و یک دسته آنان که بدشمنی و کارشکنی برخیزند.

در نتیجه‌ی این دانستنها بود که من بی‌آنکه کسی را دعوت کنم و یا از دوستان خود خواهشی نمایم بنشر حقایق پرداختم. نخست گفتارهایی در شفق سرخ نوشتم که در اینجا چون پایش افتاده باید از دارنده‌ی آن (آقای مایل تویسرکانی) سپاس گزارم. سپس هم مهنامه‌ی پیمان را بنیاد گزاردم که سال بسال تاکنون انتشار یافته است.

چنانکه پیش‌بینی کرده بودیم انتشار حقایق بیک هیاهوی سختی برخورد : پیمان در هر سال خود یک زمینه‌ای را دنبال می‌کرد : در سال نخست اروپاییگری ، در سال دوم شعرها و کتابهای زمان مغول ، از سال سوم کیشهای پراکنده. ما در هر زمینه‌ای بکشاکش و هیاهوی سختی برخوردیم. ولی در آن میان از دور و نزدیک مردان پاکدرون حقایق را پذیرفتند و کم‌کم با ما رابطه و آشنایی پیدا کردند و بسیاری از آنان به پشتیبانی از پیمان برخاستند و مردانگیها نمودند. بدینسان یک جمعیتی پدید آمد که امروز در همه‌ی شهرهای ایران هستند و در این کوششها که می‌نماییم از دور و نزدیک همدستی می‌کنند.


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش ششم : کتابهای کهن و بایاهای ما)

🔸 1ـ با کتابهای تاریخی خود چه رفتاری پیش گیریم؟! (تکه‌ی یک از یک)

🔸 🖌 احمد کسروی


آقای نیری از سمنان می‌نویسند : کسانی کتاب حبیب‌السیر را یکی از بهترین کتابهای تاریخی می‌شمارند بلکه چندان درباره‌ی آن توصیف قایل شده‌اند که می‌گویند تاریخ مذکور در ایران مانند و همالی ندارد آیا عقیده‌ی شما چیست؟..

می‌گوییم : اگر حبیب‌السیر را با روضة‌الصفا و ناسخ‌التواریخ و تاریخ‌گزیده و مطلع‌السعدین و مانند اینها بسنجید حبیب‌السیر از همه بهتر است. زیرا در شمردن خاندانهای پادشاهی بر همه‌ی آنها بیشی دارد وانگاه داستان شاه‌اسماعیل را که همزمان بوده نیک نوشته است. ولی اگر بخواهند بگویند از دیده‌ی تاریخنگاری و شرطهای آن نیز کتاب بسیار نیکی است چنین گفته‌ای درخور پذیرفتن نخواهد بود. زیرا معنایی که ما برای تاریخنگاری نگاشتیم و شرطهایی که شمردیم در این رشته تاریخهای فارسی نابود است. این تاریخنگاران بیش از همه بستایشگری و چاپلوسی می‌پرداخته‌اند و کسانی که درپی نیک و بد و درست و نادرست باشند نبوده‌اند. دشمنان ایران را از نگهداران آن جدا نگرفته‌اند. ستم را از دادگری بازنشناخته‌اند. تیمور و هلاکو و ابقاخان را با اسماعیل سامانی و یعقوب لیث و محمود غزنوی بیک رشته کشیده‌اند. دوست و دشمن و خودی و بیگانه همه را بیک دیده دیده‌اند. از اینگونه ایرادها چندانست که بآسانی شمرده نشود.

از کارهایی که باید انجام داد پیراستن این رشته از کتابهای تاریخی است. از یکسو آنها سند تاریخی بشمار است و ما نیاز بآنها داریم و از یکسو شیوه‌ی نگارش آنها و آلودگیهایی که مؤلفان از خود نشان داده‌اند چنانست که نمی‌توان در برابر آنها خاموش ماند و بشکیبایی گرایید. اگر کسی ظفرنامه‌ی شرف‌الدین یزدی و مطلع‌السعدین سمرقندی و جهانگشای جوینی را خوانده و نیک در آنها اندیشه بکار برده می‌داند که مؤلفان زبونی و پستی را تا بکجا رسانده‌اند و چه ننگین‌کاریها از خود نشان داده‌اند. در جایی که گفتگو از کشتار بیگناهان و ویرانی شهرها و تاراج آبادیها بمیان آورده‌اند در برابر چنان ستمگریهای چنگیز و هلاکو و تیمور نه تنها دلسوزی از خود نشان نداده و افسوس نخورده‌اند چنگیز و هولاکو و تیمور را در آن کارها دادگر و نیکوکار نشان داده و آیه‌هایی از قرآن و عبارتهایی از حدیث و شعر بسخن خود افزوده‌اند. این زشتترین فرومایگیست که درندگان خونخواری بکشوری تازند و در آنجا خون بیگناهان را ریزند و آتش بخانه‌ها زنند و کسانی از مردم آن کشور بشستن گناههای ایشان و پاک کردن دامنهایشان کوشند. چنین سیاهکاریها درخور بخشایش نیست. خدا آنان را نخواهد آمرزید و ما نیز نباید بیامرزیم. باید هرچه زود[تر] اینگونه نگارشها را از میان برداریم. بدینسان که از هر یک آنچه تاریخ و داستانست جدا کرده بازمانده را نابود گردانیم. باید این را درباره‌ی‌ بسیاری از کتابها بکار بست.

حبیب‌السیر و روضةالصفا باندازه‌ی ظفرنامه و مطلع‌السعدین و جهانگشای جوینی و تاریخ وصاف و مانند اینها آلوده نیست لیکن بیکبار پاک هم نیست.

ما هر زمان که فرصت می‌یابیم اینها را یادآوری می‌کنیم تا کسانی خود را آماده‌ی پیراستن اینها سازند. (1)

صدها جوانان هوش و جُربُزه‌ی خود را در کارهای بیهوده هدر می‌سازند. آنان را چه بهتر که در این کارهای بسیار سودمند بکوشند. برخی از این کتابها چنانست که اگر پیراسته شود هم خواندنش آسان می‌شود و هم از بزرگیش می‌کاهد و با دررفت کمی بچاپ می‌رسد.

اگر تاریخ وصاف را بپیرایند یک هشتم آن بازنمی‌ماند و کتاب کوچک و ساده و آسانی پدید آید که هر تاریخ‌خوانی خریدار و خواستار آن باشد.

حبیب‌السیر و روضةالصفا و مانند آنها چون آغاز تاریخ را از آدم و حوا گرفته‌اند یک بخش بزرگ آنها ارج تاریخی ندارد که باید بیکبار کنار نهاد. اینست اگر آنها را بپیرایند بسیار کوچک درآید. ارج هر تاریخی بیشتر از رهگذر پیشامدهای زمان خود مؤلف و آن نزدیکیها می‌باشد. آنچه از کتابهای دیگر برداشته‌اند چندان ارجی ندارد.

اینست در پیراستن اینها باید آن بخشهای بیهوده را بیکبار کنار نهاد و از بخشهای دیگر نیز تنها بداستان و تاریخ بسنده کرده از چیزهای دیگر بیکبار چشم پوشید.

ما اگر بخواهیم خود را از آلودگیهای زمان مغول و ترک دور نگهداریم باید باینگونه کارها پردازیم.


پابرگی :
1ـ نتیجه‌ی این یادآوری و درخواستها بود که شادروانان نقوی پاکباز و محمدی ملایری ، یکی دُرّه‌ی نادری و دیگری سفرنامه‌ی حزین را چنانکه درخور تاریخ توده‌ی ارجداری همچون ایران است ، پیراستند و بزبان ساده درآوردند. کسروی نیز دیباچه‌ای بر آنها افزود و کتاب نادرشاه را در 1324 پدید آورد که تاکنون چند بار چاپ شده است.


.
✴️ درباره‌ی صوفیگری

🔸(کوشاد تلگرام)

اگر دیگران پابند خیالند ما جز آنچه از دیدنی و شنیدنی که قابل پذیرش خرد است نپذیریم. اگر صوفیان خود را بصیرترین مردم می‌انگارند و با عالمی غیر ازین عالم سر و کار دارند و دنیا را که فعلاً دسترس است به فلسی نمی‌خرند در حالتی که خدا را نیز آنطور که هست نمی‌شناسند ، ما نیز به ریش دراز و آستین کوتاه آنان می‌خندیم. اگر آنان دود وافور و نشئه‌ی چرس را از عالم جبروت می‌پندارند ما در فکر هستیم که ریشه‌ی آنها را ازین عالم خاکی براندازیم تا بفهمند که علاقه‌ی چرس و بنگشان نیز با خاک است.

آنان که چون من خاک‌نشین مایل هستند مضرات صوفی‌منشی و از دنیا‌گذشتگی را بفهمند بشهر کرمان آیند و در نام‌گذاری آن ، که شهر «بمن چه»‌می‌نامم ، با من شرکت نمایند. از آنچه در این شهر از ضررهای صوفیگری با چشم خود می‌بینم ناگزیرم شرح دهم تا فهمیده آید که صاحبان دلق کبود و خراباتیان خوشگذران و عیاش و دودیان لاابالی و بیعار ، این دیار را چگونه بباد فنا داده‌اند.

هر وقت در روزنامه‌ها از خراب شدن دژهایی چون استالینگراد و بندرهایی چون لندن و هامبورگ بطور ارتعاش‌آور خبری می‌بینم ، پس از اندک تأمل با خود می‌گویم که این آبادانی‌های با خاک یکسان پس از شش هفت سال از خاتمه‌ی جنگ نگذشته باز با جدیت ساکنین کشور بحالت بهتر از اولی درخواهند آمد ولی شهرهایی مثل کرمان ایران که از اثرات شوم صوفیگری قرنهای متمادی که ویرانست آیا بعد از شش یا هفت‌هزار سال دیگر بشکل یکی از شهرهای زیبای اروپا درخواهد آمد یا نه؟

صدای خوشی در این شهر شنیده نمی‌شود مگر ناله‌های گرسنگان در هر گوشه از کوچه‌های ویران و جای بسی تعجب است که این ناله‌ها در پیش اربابان بی‌مروت و عیاش چنان خوشایند می‌باشد که آواز فلان آوازه‌خوان شهیر بنزد یک اروپایی. و باین سبب هیچوقت در فکر از میان بردن این ناله‌ها برنمی‌آیند.

گرانی نان و اجناس روزافزون است و تریاک و استعمال آن رو بفراوانی. من تا حال ندیده‌ام روزنامه‌ای برای برانداختن آثار صوفیگری صحبتی کند جز نامه‌ی پرچم. اینست که من نیز بدین مختصر ، خرابیهای ناشی شده ازین اثر را خواستم به آن نامه‌ی گرامی تذکر دهم که هر که مخالف بآیین پاک آقای کسروی راجع به صوفیگری می‌باشد به شهر کرمان آید تا از دنیاگذشته‌ها را در هر خانه‌خرابه ببیند که چطور در مقابل آبادیهای دنیا و لذائذ آن فقط به لفظ «بمن چه»‌ اتکاء دارند.

یکی در سر کوه متصل بکرمان سر و پا برهنه از نشئه‌ی عرق و وافور ادعای نبوت دارد تا دیگران نان وی آرند و تن به کسب نجاری خود درندهد و هزارها مردم دنبال گیرند و برای اسم مولا تقاضای دو شاهی نمایند. اگر در هر شهر ایران یکی دو جا خرابات یافت شود که بیقیدان روی بدانجا نهند شهر کرمان هر خانه‌اش خرابات و ویرانست. زارعین و مالکین از گندم و پنبه و برنج کاری و آبیاری دست برداشته فقط به کشت تریاک معتادند.
محمد صفوت دبیر کرمان

(پرچم روزانه ش 218 ، 1321/8/3)
شادروان محمدباقر نیّری

پرچم درباره‌ی این یار دیرین چنین می‌نویسد :

آقای نیری از آشنایان دیرین دارنده‌ی پیمان بوده سپس نیز پیمان را از آغاز آن خوانده و چه در سمنان و چه در دامغان همیشه پشتیبانی نموده‌ است.
خوانندگان نوشته‌هایی را از ایشان در روزنامه‌ی پرچم خوانده‌اند.
آقای نیری از نخست پاکدل و پاکخیم می‌بودند و اکنون نیز پاکدینند.
.
🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته

🔸 تکه‌ی چهار از هشت


در این موقع که حاضرین از حرفهای آقاجلال بسیار تکان خورده بودند یکی از آنها که پسر کدخدای دهی بود طاقت نیاورده حرف آقاجلال را برید و گفت : چون حرف از پول‌گیری آخوندها بمیان آمد می‌خواهم تا یادم نرفته یک موضوعی را بگویم. البته باید ببخشید که حرفتان را قطع کردم.

کدخدازاده : در آن جایی که ما هستیم هر سال یک عده از این آقایان بنام امر بمعروف و گرفتن وجوهات به دهات می‌آیند. خدا می‌داند به چه حقه‌هایی پول از این دهاتیان ساده می‌گیرند و در حقیقت هر سالی چند بار این بیچارگان را لخت می‌کنند. دهاتی بیچاره که از کار سالیانه‌ی خود قدری پول یا جنس بدست آورده است گول نیرنگ اینها را می‌خورد و بنام خمس و زکات و سهم امام و رد مظالم کیسه‌ی خود را خالی می‌کند.

بیچاره آن زن و بچه‌های دهاتی که آرزوی یک پیراهن کرباس دارند و این آقایان علمای خداناشناس با کمال بیشرمی جیب آنها را تهی می‌نمایند.

در اینجا یکی از حاضرین که مسن‌تر است دنباله‌ی حرف کدخدازاده را گرفته می‌گوید : چقدر تأثرآور است وقتی که انسان می‌بیند تازه دست از بقیه‌ی دارایی این بیچاره‌ها هم نمی‌کشند و آنها را تحریک می‌کنند که بزیارت روند و بقیه‌ی داراییشان هم به آقایانی که در نجف و کربلا هستند بدهند. خودشان می‌برند و قسمت آقایان را هم به نجف می‌فرستند.

دهاتی بیچاره در موقع برگشتن هیچ ندارد و مجبور است با گدایی هم که بشود با دست خالی و چهره‌ی محزون بخانه‌ی خویش برگردد و بر زن و فرزندانش که همه گونه آرزو دارند گرسنه وارد شود.
در این موقع پیرمرد از فرط احساسات دستهای خود را بآسمان بلند می‌کند و می‌گوید :

خدایا ! اینان چه پیشوایان دغلکاری هستند که ما را اینطور دست انداخته‌اند؟!. سایه‌ی اینها را از سر ما کوتاه کن. سپس رو به آقاجلال و دیگر جوانها که بودند کرده و می‌گوید :

بیشتر ، این کار شما جوانهاست که خودتان و فرزندانتان را از دام این شیادان نجات دهید. من با این پیری هرچه از دستم برآید دریغ نمی‌کنم.

آقاجلال آهسته نگاهی به کفاش کرده و می‌بیند که در فکر فرورفته و مثل کسی است که بهت‌زده و باشتباه خود پی برده باشد ، سپس بحرفهای خود ادامه می‌دهد.



آقاجلال : چنانکه گفتم برای زندگانی ، ما احتیاج بخوراک ، پوشاک ، خانه و وسایل مختلفه‌ی مسافرت و غیره داریم. خوراک می‌خواهیم بخوریم ، لباس می‌خواهیم بپوشیم ، اتومبیل می‌خواهیم مسافرت کنیم و همچنان دیگر احتیاجات ، و از طرفی هم می‌بینیم که همه گونه وسیله و خوردنیها نیز در همین دنیا برای ما فراهم شده است. بنابراین در اینجا کاملاً آشکار است که وظیفه‌ی ما چیست و باید بکوشیم که از بهترین وسایل استفاده نماییم و اصلاً معنی زندگانی هم همین است. یعنی ما احتیاجات خودمان را از بهترین وسایل و خوراک خود را از خوشمزه‌ترین نعمتها بدست آوریم.

برای اینکه مطلب بهتر روشن شود خوب است وضعیت یک کشور اروپایی یا آمریکایی را در نظر بیاوریم و با کشور خودمان مقایسه کنیم تا ببینیم چقدر فرق است بین ملتی که بزندگانی و دنیا اهمیت می‌دهد با ما که اینطور بجهان و زندگی بی‌علاقه‌ایم.

می‌نویسند در کشور آمریکا عمارتهای صد و صدوچهل طبقه هست ولی در کشور ما بیچاره دهاتیها هنوز در خانه‌های کوچک و پست گِلی زندگی می‌کنند.

در شهر نیویورک چنانکه می‌نویسند هر چهار نفر یک اتومبیل دارند. ولی در کشور ما بجز در شهرها اگر اتومبیلی از دهی عبور کند مردم ده مثل اینکه چیز تازه و عجیبی دیده باشند دور تا دور اتومبیل را گرفته و از نگاه بآن شوق و لذت می‌برند.

بتازگی دانشمندان آمریکا یک نوع اسفالت اختراع کرده‌اند که با مختصر رطوبتی اگر تماس پیدا کند یک مادّه‌ی ضدعفونی که میکروبها را می‌کشد تولید می‌نماید و از این جهت از اغلب بیماریها که از زمین تولید می‌شد خود بخود جلوگیری بعمل می‌آید. مثلاً اگر کسی بیفتد و دستش خون بیاید فوراً آن مادّه‌ی ضدعفونی درست می‌شود و میکروب در زخم شخص داخل نمی‌شود. این آمریکا است که بقول آخوندها مردمش کافرند ولی اینطور خدمت دنیا می‌کنند. اما در کشور ما هنوز بیشتر مردم اعتقاد بدکتر و دوا و میکروب ندارند و هنوز با فال و جادو معالجه می‌کنند و فال و دعا هم کار خود این آقایان است. این بود مقایسه‌ی مختصری بین خودمان با ملت آمریکا.


.