🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 1ـ در پیرامون صوفیگری (تکهی دو از دو)
🔸 🖌 احمد کسروی
این نوا که بدینسان نواخته میشود ما را به بیم انداخته. زیرا غربیان هرگز چنین پیشنهادی را نخواهند پذیرفت و این هیچگاه نخواهد بود که صوفیگری در غرب رواجی گیرد. (1) ولی از اینسوی چهبسا گفتگو مایهی بازگشت صوفیبازی در شرق باشد. چهبسا این گفتگو را از بهر همان نتیجه بمیان آورده باشند! ما همیشه دیدهایم همینکه میخواهند یک ناروایی را در شرق رواج دهند بیش از این نمیکنند که کسانی را در غرب وادارند یک کتابی در آن زمینه بنگارد و یا چند گفتاری در اینجا و آنجا براند و همینکه این انجام گرفت بیکبار در شرق سبکمغزانی در این گوشه و آن گوشه بیرون میجهند و در راه آن چیز بکوشش میپردازند که تو گویی از سالها آمادهی کار بودهاند. در این دو قرن صد ناروا بهمین راه در شرق رواج گرفته و ما بیم داریم نوایی که در زمینهی رواج صوفیگری در غرب مینوازند هم از این راه باشد.
ما برآنیم که این آلودگیها بیکبار ریشهکن گردد و هیچ نشانی از آنها بازنماند تا روزی دستاویز بیگانگان باشد. اینست بسستی آنها بسنده نکرده پیاپی تیشه بر آنها فرود میآوریم.
کسانی بسیار خشنودند که صوفیان و دستههای دیگری مانند ایشان که از شرق برخاستهاند در جهان نامبردار شدهاند و در کتابهای اروپایی یاد ایشان کرده ستایشها مینویسند و این را مایهی سرفرازی شرق میشناسند و چون ما در پیمان همیشه از این دستهها بیزاری میجوییم و نکوهش مینویسیم از ما گله میکنند و این یکی از کشاکشهاست که از نخست میانهی ما و دیگران پیدا شده.
ما میگوییم : هر تودهای خودش باید نیک از بد جدا گرداند و این از درماندگی و زبونی یک مردم است که همیشه گوش بدهان بیگانگان دارند. ما نیز باید خودمان صوفیان و دستههای دیگر را سنجیده و این بدانیم آیا سودمند بودند یا نه؟ آیا مایهی سرفرازی ما بشمار هستند یا نه؟.. این از بدترین نادانیهاست که گوش بدهان بیگانگان گماریم. زیرا از کجا که آنان با ما از در بدخواهی نباشند و این کارها از روی فریب و نیرنگ نباشد؟!.. از کجا آنان بتوانند براستی نیک از بد بازشناسند؟!..
دو چیز است در برابر ما : یکی اینکه صوفیان و مانندگان ایشان را یکمشت گمراه تباهکار شناخته آنچه از ایشان بازمانده همه را نابود سازیم و خود راه کوشش و سرفرازی و مردانگی پیش گیریم ، دیگری آنکه بستایشهای بیگانگان از صوفیان دلخوش کرده هماره آلودهی درماندگی و زبونی باشیم ـ بگویید کدام یکی از این دو بخردانه است؟..
ما را دلبستگی بسرفرازی شرق بیش از دیگرانست. اگر دیگران لافش را میزنند ما گامها در این راه برداشتهایم. پس چگونه تواند بود که چیزی مایهی سرفرازی شرقیان باشد و ما از آن نکوهش نماییم؟!..
آنچه هست دیگران نادانسته گام برمیدارند و ما دانسته و سنجیده راه میپیماییم. مگر ما نبودیم آنهمه ستایش از زردشت پاکمرد ایرانی نوشتیم و یاد آن را تازه نمودیم؟!.. ما نبودیم که پیاپی نام جلالالدین خوارزمشاه و شمسالدین طغرایی و شاهمنصور و دیگران را بردیم؟!.. چه جدایی میانهی اینان با صوفیان نزد ما تواند بود؟!.. نه اینست که همگی مردهاند و جز نام نشانی بازنگزاردهاند؟!..
شما ببینید کار زبونی بکجا کشیده همینکه در یک مهنامهی اروپایی نام حسین پسر منصور برده میشود کسانی بیدرنگ بجستجوی حال او میپردازند و بیدرنگ ازو یک فیلسوف بزرگی درمیآورند. (2) همینکه چند تن از شرقشناسان ستایش از ناصرخسرو مینویسند بیدرنگ کسانی رو بکتابهای او میآورند و آنها را بچاپ رسانیده پراکنده میکنند. (3) هیچ نمیاندیشند حسینِ منصور داستانش در تاریخها آورده شده و یک مردی سراپا سالوس و سراپا کجاندیشی بوده و ناصرخسرو را نادانی این بس که در ایران به پیشرفت کار باطنیان میکوشید و کتابهای او سرتاپا گمراهی و نادانیست. این شگفتتر که چشم دارند ما نیز در این خامیها همچون ایشان باشیم و ما نیز همیشه گوش بدهانهای دیگران داشته باشیم!
جهت چهارم که ما را بدنبال کردن صوفیگری وامیدارند اینکه ما بیش از همه با خردها کار داریم و همیکوشیم که آنها را بتکان آوریم و چون صوفیگری گذشته از آنکه آیین زندگانی و رفتار و کردار شرقیان را آلوده نموده آسیبهایی نیز بر خردها رسانیده و این آسیبها چون از روبرو (مستقیم) نبوده با از میان رفتن صوفیگری و صوفیان برداشته نمیشود اینست ناگزیریم از پایه و بنیاد صوفیگری گفتگو بمیان آورده بآن آسیب خردها چاره بیندیشیم بعبارت بهتر باید همهی بیخردیهای صوفیان را هرچه گشادهتر و روشنتر نشان بدهیم تا خردها بجای خود بازآید. ...
👇
🔸 1ـ در پیرامون صوفیگری (تکهی دو از دو)
🔸 🖌 احمد کسروی
این نوا که بدینسان نواخته میشود ما را به بیم انداخته. زیرا غربیان هرگز چنین پیشنهادی را نخواهند پذیرفت و این هیچگاه نخواهد بود که صوفیگری در غرب رواجی گیرد. (1) ولی از اینسوی چهبسا گفتگو مایهی بازگشت صوفیبازی در شرق باشد. چهبسا این گفتگو را از بهر همان نتیجه بمیان آورده باشند! ما همیشه دیدهایم همینکه میخواهند یک ناروایی را در شرق رواج دهند بیش از این نمیکنند که کسانی را در غرب وادارند یک کتابی در آن زمینه بنگارد و یا چند گفتاری در اینجا و آنجا براند و همینکه این انجام گرفت بیکبار در شرق سبکمغزانی در این گوشه و آن گوشه بیرون میجهند و در راه آن چیز بکوشش میپردازند که تو گویی از سالها آمادهی کار بودهاند. در این دو قرن صد ناروا بهمین راه در شرق رواج گرفته و ما بیم داریم نوایی که در زمینهی رواج صوفیگری در غرب مینوازند هم از این راه باشد.
ما برآنیم که این آلودگیها بیکبار ریشهکن گردد و هیچ نشانی از آنها بازنماند تا روزی دستاویز بیگانگان باشد. اینست بسستی آنها بسنده نکرده پیاپی تیشه بر آنها فرود میآوریم.
کسانی بسیار خشنودند که صوفیان و دستههای دیگری مانند ایشان که از شرق برخاستهاند در جهان نامبردار شدهاند و در کتابهای اروپایی یاد ایشان کرده ستایشها مینویسند و این را مایهی سرفرازی شرق میشناسند و چون ما در پیمان همیشه از این دستهها بیزاری میجوییم و نکوهش مینویسیم از ما گله میکنند و این یکی از کشاکشهاست که از نخست میانهی ما و دیگران پیدا شده.
ما میگوییم : هر تودهای خودش باید نیک از بد جدا گرداند و این از درماندگی و زبونی یک مردم است که همیشه گوش بدهان بیگانگان دارند. ما نیز باید خودمان صوفیان و دستههای دیگر را سنجیده و این بدانیم آیا سودمند بودند یا نه؟ آیا مایهی سرفرازی ما بشمار هستند یا نه؟.. این از بدترین نادانیهاست که گوش بدهان بیگانگان گماریم. زیرا از کجا که آنان با ما از در بدخواهی نباشند و این کارها از روی فریب و نیرنگ نباشد؟!.. از کجا آنان بتوانند براستی نیک از بد بازشناسند؟!..
دو چیز است در برابر ما : یکی اینکه صوفیان و مانندگان ایشان را یکمشت گمراه تباهکار شناخته آنچه از ایشان بازمانده همه را نابود سازیم و خود راه کوشش و سرفرازی و مردانگی پیش گیریم ، دیگری آنکه بستایشهای بیگانگان از صوفیان دلخوش کرده هماره آلودهی درماندگی و زبونی باشیم ـ بگویید کدام یکی از این دو بخردانه است؟..
ما را دلبستگی بسرفرازی شرق بیش از دیگرانست. اگر دیگران لافش را میزنند ما گامها در این راه برداشتهایم. پس چگونه تواند بود که چیزی مایهی سرفرازی شرقیان باشد و ما از آن نکوهش نماییم؟!..
آنچه هست دیگران نادانسته گام برمیدارند و ما دانسته و سنجیده راه میپیماییم. مگر ما نبودیم آنهمه ستایش از زردشت پاکمرد ایرانی نوشتیم و یاد آن را تازه نمودیم؟!.. ما نبودیم که پیاپی نام جلالالدین خوارزمشاه و شمسالدین طغرایی و شاهمنصور و دیگران را بردیم؟!.. چه جدایی میانهی اینان با صوفیان نزد ما تواند بود؟!.. نه اینست که همگی مردهاند و جز نام نشانی بازنگزاردهاند؟!..
شما ببینید کار زبونی بکجا کشیده همینکه در یک مهنامهی اروپایی نام حسین پسر منصور برده میشود کسانی بیدرنگ بجستجوی حال او میپردازند و بیدرنگ ازو یک فیلسوف بزرگی درمیآورند. (2) همینکه چند تن از شرقشناسان ستایش از ناصرخسرو مینویسند بیدرنگ کسانی رو بکتابهای او میآورند و آنها را بچاپ رسانیده پراکنده میکنند. (3) هیچ نمیاندیشند حسینِ منصور داستانش در تاریخها آورده شده و یک مردی سراپا سالوس و سراپا کجاندیشی بوده و ناصرخسرو را نادانی این بس که در ایران به پیشرفت کار باطنیان میکوشید و کتابهای او سرتاپا گمراهی و نادانیست. این شگفتتر که چشم دارند ما نیز در این خامیها همچون ایشان باشیم و ما نیز همیشه گوش بدهانهای دیگران داشته باشیم!
جهت چهارم که ما را بدنبال کردن صوفیگری وامیدارند اینکه ما بیش از همه با خردها کار داریم و همیکوشیم که آنها را بتکان آوریم و چون صوفیگری گذشته از آنکه آیین زندگانی و رفتار و کردار شرقیان را آلوده نموده آسیبهایی نیز بر خردها رسانیده و این آسیبها چون از روبرو (مستقیم) نبوده با از میان رفتن صوفیگری و صوفیان برداشته نمیشود اینست ناگزیریم از پایه و بنیاد صوفیگری گفتگو بمیان آورده بآن آسیب خردها چاره بیندیشیم بعبارت بهتر باید همهی بیخردیهای صوفیان را هرچه گشادهتر و روشنتر نشان بدهیم تا خردها بجای خود بازآید. ...
👇
پابرگیها :
1ـ پیدایش کیشها و دبستانهایی همچون نیهیلیزم ، آنارشیزم ، هیپیگری و مانند اینها و فرونشستن بخود آنها در غرب گواه این سخن است. روشنتر بگوییم : ساختار اندیشهای در غرب و دستگاههای اقتصادی و قضایی و آموزشی در آنجا با ازآنِ ما جدایی بسیار دارد و اگر چنین گمراهیهایی در آنجا میپیدایند دیری هم نمیپایند.
2ـ گواه این سخن پس از کشته شدن نویسنده هم در دست است : کسانی از ایرانیان که مرامشان ضدیت با دین و «نبرد با امپریالیسم» بود با این عنوان که حسینِ منصور مرد آزادهی دلیری بوده ازو یک قهرمان نبرد با دین ساخته سرگذشتش را مایهی تبلیغات مرام خود نمودند.
3ـ مقصود کتابهای زادالمسافرین و وجه دینست که سرتاپا سخنان یاوه و بیجاست ولی آنها را با ستایش بسیار بچاپ رسانیدهاند. (پیمان)
.
1ـ پیدایش کیشها و دبستانهایی همچون نیهیلیزم ، آنارشیزم ، هیپیگری و مانند اینها و فرونشستن بخود آنها در غرب گواه این سخن است. روشنتر بگوییم : ساختار اندیشهای در غرب و دستگاههای اقتصادی و قضایی و آموزشی در آنجا با ازآنِ ما جدایی بسیار دارد و اگر چنین گمراهیهایی در آنجا میپیدایند دیری هم نمیپایند.
2ـ گواه این سخن پس از کشته شدن نویسنده هم در دست است : کسانی از ایرانیان که مرامشان ضدیت با دین و «نبرد با امپریالیسم» بود با این عنوان که حسینِ منصور مرد آزادهی دلیری بوده ازو یک قهرمان نبرد با دین ساخته سرگذشتش را مایهی تبلیغات مرام خود نمودند.
3ـ مقصود کتابهای زادالمسافرین و وجه دینست که سرتاپا سخنان یاوه و بیجاست ولی آنها را با ستایش بسیار بچاپ رسانیدهاند. (پیمان)
.
🔶 جناب آقا از میدان دررفت
🔸 تکهی نه از نه
سخن که باینجا میرسد جمشید پسر حاجی که شاگرد دبیرستانست و از اول گفتگو تا بحال خاموش نشسته و گوش داده یکدفعه تکانی بخود میدهد و میگوید :
جمشید : عجب!.. پس علت دشمنی آخوندها با آقای کسروی اینست؟! هزار تهمت میزنند ، هزار دروغ میبندند ، چه مردان بیشرم و پررویی هستند! پس از این ما همهمان باید بآقای کسروی کمک کنیم ، همهمان باید در راه پیشرفت مقاصد او از جان بگذریم ، آقاجان هم باید عقیدهاش را تغییر دهد.
این جملهها را که گفته از شدت هیجان از روی صندلی بلند میشود. حاجیآقا و فریدون بیاختیار بلند میشوند. حاجی با آوازی که از شدت تأثر میلرزید بسخن پرداخته میگوید :
حاجیآقا : آقای فریدون من در خواب بودم و شما امشب مرا بیدار گردانیدید. من در جوانی از کثرت علاقه بکشور و توده از جان خود چشم پوشیده تفنگ بدوش میگرفتم و بآرزوی اجرای مشروطه بسنگر میرفتم. ولی بعداً فریب خورده باین ملاها ارادت میورزیدم و بیآنکه ملتفت باشم بکشور و توده خیانت میکردم ، با آن مشروطهی نازنین دشمنی مینمودم. تا امشب علت اینکه مشروطه در ایران پا نگرفت معلوم من نبود. پیش خود فکر کرده میگفتم ملت بیسواد بود و قدر آن را ندانست. آن حرفهایی که شما امشب گفتید بمن تازگی داشت. از این گذشته آقای کسروی باید مرا حلال کند. دربارهی او حرفهای این ملاها را که الان میفهمم دروغ بوده ، شنیده و باور کرده در دل خود با او دشمنی مینمودم. به یک مردی که در راه نجات این کشور مجاهدت میکند و گلوله بتنش میزنند رو برنمیگرداند ، بدخواهی مینمودم. خدا از تقصیرات من بگذرد.
ولی آقای فریدون ، من ظلمی هم بدخترم ماهرخ کردهام. من که یک دختر بیشتر ندارم و او را از چشمهای خود بیشتر دوست میدارم ، از روزی که شنیدم او هم با شما همعقیده شده مرام آقای کسروی را پذیرفتهاید خشم و کینه بمهر پدری غلبه کرد. نمیدانستم نفرینش کنم یا چه رفتار دیگری با او و با شما پیش گیرم. دیروز هم که بخانهتان آمدم بیاعتنایی با او کردم. دلم میخواهد حالا او هم اینجا بود و من ازو دلجویی مینمودم.
این را که حاجی با حال تأثر میگوید ماهرخ در اتاق دیگر خودداری نتوانسته با صدای بلند بیاختیار میگوید : «آقاجان من اینجا هستم» این را میگوید و خود را باین اتاق میاندازد. حاجی بیاختیار دست بگردن او انداخته در حالی که اشک از دیدگانش فرومیریخت رویش را میبوسد ، و آنگاه بیاختیار سر خود را بسوی آسمان گردانیده میگوید : «خدایا تو ایران را از دست ملاها نجات بخش». این را میگوید و با حال تأثر روی صندلی مینشیند و زنش نیز آمده آن شب را همهی خانواده فراهم نشسته تا چند ساعت از شب رفته بهمین صحبتها ادامه میدهند.
پایان .
🔸 تکهی نه از نه
سخن که باینجا میرسد جمشید پسر حاجی که شاگرد دبیرستانست و از اول گفتگو تا بحال خاموش نشسته و گوش داده یکدفعه تکانی بخود میدهد و میگوید :
جمشید : عجب!.. پس علت دشمنی آخوندها با آقای کسروی اینست؟! هزار تهمت میزنند ، هزار دروغ میبندند ، چه مردان بیشرم و پررویی هستند! پس از این ما همهمان باید بآقای کسروی کمک کنیم ، همهمان باید در راه پیشرفت مقاصد او از جان بگذریم ، آقاجان هم باید عقیدهاش را تغییر دهد.
این جملهها را که گفته از شدت هیجان از روی صندلی بلند میشود. حاجیآقا و فریدون بیاختیار بلند میشوند. حاجی با آوازی که از شدت تأثر میلرزید بسخن پرداخته میگوید :
حاجیآقا : آقای فریدون من در خواب بودم و شما امشب مرا بیدار گردانیدید. من در جوانی از کثرت علاقه بکشور و توده از جان خود چشم پوشیده تفنگ بدوش میگرفتم و بآرزوی اجرای مشروطه بسنگر میرفتم. ولی بعداً فریب خورده باین ملاها ارادت میورزیدم و بیآنکه ملتفت باشم بکشور و توده خیانت میکردم ، با آن مشروطهی نازنین دشمنی مینمودم. تا امشب علت اینکه مشروطه در ایران پا نگرفت معلوم من نبود. پیش خود فکر کرده میگفتم ملت بیسواد بود و قدر آن را ندانست. آن حرفهایی که شما امشب گفتید بمن تازگی داشت. از این گذشته آقای کسروی باید مرا حلال کند. دربارهی او حرفهای این ملاها را که الان میفهمم دروغ بوده ، شنیده و باور کرده در دل خود با او دشمنی مینمودم. به یک مردی که در راه نجات این کشور مجاهدت میکند و گلوله بتنش میزنند رو برنمیگرداند ، بدخواهی مینمودم. خدا از تقصیرات من بگذرد.
ولی آقای فریدون ، من ظلمی هم بدخترم ماهرخ کردهام. من که یک دختر بیشتر ندارم و او را از چشمهای خود بیشتر دوست میدارم ، از روزی که شنیدم او هم با شما همعقیده شده مرام آقای کسروی را پذیرفتهاید خشم و کینه بمهر پدری غلبه کرد. نمیدانستم نفرینش کنم یا چه رفتار دیگری با او و با شما پیش گیرم. دیروز هم که بخانهتان آمدم بیاعتنایی با او کردم. دلم میخواهد حالا او هم اینجا بود و من ازو دلجویی مینمودم.
این را که حاجی با حال تأثر میگوید ماهرخ در اتاق دیگر خودداری نتوانسته با صدای بلند بیاختیار میگوید : «آقاجان من اینجا هستم» این را میگوید و خود را باین اتاق میاندازد. حاجی بیاختیار دست بگردن او انداخته در حالی که اشک از دیدگانش فرومیریخت رویش را میبوسد ، و آنگاه بیاختیار سر خود را بسوی آسمان گردانیده میگوید : «خدایا تو ایران را از دست ملاها نجات بخش». این را میگوید و با حال تأثر روی صندلی مینشیند و زنش نیز آمده آن شب را همهی خانواده فراهم نشسته تا چند ساعت از شب رفته بهمین صحبتها ادامه میدهند.
پایان .
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
📗 اسرار هزارساله
✍ علیاکبر حکمیزاده
🔍 طرح برخی ایرادها به شیعیگری در قالب پرسشهایی از پیشوایان این کیش.
📊 شمار صفحهها : ۷۳
📝 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
📚 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
کتاب را از اینجا دریافت کنید.
✍ علیاکبر حکمیزاده
🔍 طرح برخی ایرادها به شیعیگری در قالب پرسشهایی از پیشوایان این کیش.
📊 شمار صفحهها : ۷۳
📝 بازپسین پراکنش : اردیبهشت ۱۴۰۰
📚 کتابخانهی پاکدینی
🛎 این کتاب از سوی «باهماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
کتاب را از اینجا دریافت کنید.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی»
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی یک از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
ما تاکنون بارها نام «حزبسازی» برده و گله کردیم. ولی هنوز جای گله باز است. هنوز باید گفتارها برانیم. این یک بازیچهی بسیار خنکی گردیده. شش یا هفت تن گرد هم مینشینند و یک رشته جملههایی را از اینجا و آنجا دزدیده در یک دفتری مینویسند : «وحدت ملی ، ترویج کشاورزی ، اصلاح برنامهی فرهنگ ...» و نامی نیز از فلان و بهمان بروی خود میگزارند ، و همین را حزب میشمارند و بهمدیگر وعده داده چنین میگویند : باید تبلیغات کنیم ، باید بکوشیم ، باید جامعه را اصلاح نماییم ـ بیخردان چنین میپندارند که با این چند چیز حزب درست میشود. این بازیچهی کودکانه را حزب مینامند.
در تبریز حکایتی هست میگویند : زنی پسر خود را بدکان مسگر گزاشت که مسگری بیاموزد. پسر سه روز آمد و دیگر نیامد. مسگر به در خانهشان رفت و در را زد. زن بیرون آمد. پرسید : پسرت چرا دیگر نمیآید؟.. گفت میگوید : من مسگری را یاد گرفتم.
مسگر در شگفت شد و گفت : چگونه در سه روز مسگری را یاد گرفته؟! گفت : آری یاد گرفته. میگوید : مس را میگزارند در آتش میشود گرم ، میکوبند با چکوچ میشود پهن ، اطرافش را برمیگردانند میشود دیگ. استاد خندید و گفت : ناقلا خودش یاد گرفته هیچی ، که بمادرش هم یاد داده.
درست داستان این بیخردانست. چنین میدانند حزب تنها مرامنامه نوشتن و یک نامی بروی خود گزاردن و چند جلسهای دور هم نشستن است ، و این کار را چندان آسان میشمارند که جوانان ناآزموده و ناآگاه نیز بآن میپردازند.
شما اگر میخواهید تهیدستی و ناآگاهی آنان را بدانید بپرسید : چه کار خواهید کرد؟!.. چه کوششی بکار خواهید برد؟!. شما چه چیزها را کوشش مینامید؟.. اگر اینها را بپرسید خواهید دید درماندند و پاسخی نتوانستند.
.
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی یک از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
ما تاکنون بارها نام «حزبسازی» برده و گله کردیم. ولی هنوز جای گله باز است. هنوز باید گفتارها برانیم. این یک بازیچهی بسیار خنکی گردیده. شش یا هفت تن گرد هم مینشینند و یک رشته جملههایی را از اینجا و آنجا دزدیده در یک دفتری مینویسند : «وحدت ملی ، ترویج کشاورزی ، اصلاح برنامهی فرهنگ ...» و نامی نیز از فلان و بهمان بروی خود میگزارند ، و همین را حزب میشمارند و بهمدیگر وعده داده چنین میگویند : باید تبلیغات کنیم ، باید بکوشیم ، باید جامعه را اصلاح نماییم ـ بیخردان چنین میپندارند که با این چند چیز حزب درست میشود. این بازیچهی کودکانه را حزب مینامند.
در تبریز حکایتی هست میگویند : زنی پسر خود را بدکان مسگر گزاشت که مسگری بیاموزد. پسر سه روز آمد و دیگر نیامد. مسگر به در خانهشان رفت و در را زد. زن بیرون آمد. پرسید : پسرت چرا دیگر نمیآید؟.. گفت میگوید : من مسگری را یاد گرفتم.
مسگر در شگفت شد و گفت : چگونه در سه روز مسگری را یاد گرفته؟! گفت : آری یاد گرفته. میگوید : مس را میگزارند در آتش میشود گرم ، میکوبند با چکوچ میشود پهن ، اطرافش را برمیگردانند میشود دیگ. استاد خندید و گفت : ناقلا خودش یاد گرفته هیچی ، که بمادرش هم یاد داده.
درست داستان این بیخردانست. چنین میدانند حزب تنها مرامنامه نوشتن و یک نامی بروی خود گزاردن و چند جلسهای دور هم نشستن است ، و این کار را چندان آسان میشمارند که جوانان ناآزموده و ناآگاه نیز بآن میپردازند.
شما اگر میخواهید تهیدستی و ناآگاهی آنان را بدانید بپرسید : چه کار خواهید کرد؟!.. چه کوششی بکار خواهید برد؟!. شما چه چیزها را کوشش مینامید؟.. اگر اینها را بپرسید خواهید دید درماندند و پاسخی نتوانستند.
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 2ـ زیان بدآموزیهای بازمانده از گذشته (تکهی یک از یک)
🔸 🖌 احمد کسروی
... ما را با خود گذشتگان کاری نیست و بر خود آنان نکوهشی نداریم کسانی که قرنها پیش از این درگذشتهاند و نیک و بد ایشان با خدا افتاده چه جای آنست ما بستایش یا نکوهش از آنان برخیزیم. ما هرگز بکسان نمیپردازیم و این گفتگوها در پیرامون سخنانیست که از ایشان بازمانده و امروز بر سر زبانها و یا بر روی کاغذهاست. از اینها چون زیان میزاید همین کار ما را باین گفتگو واداشته است. داستان دلها با دستورها و پندها و گفتههای دیگری که از قرنهای پیشین بازمانده داستان آبگیر است با لجن و آب بدبو که در آن باشد و تا آبگیر از آن پاک کرده نشود هرچه آب پاکیزه روی آن آید بوی بد خواهد گرفت.
اندیشهها یا پندارهایی چون در دلی جا گرفت آن را آزاد نگزارد و کسی که چیزهای نادرستی را بیاد خود سپرده و بدانها گرویده پس از آن هرچه بشنود و بیاد خود سپارد با آن باورهای نادرست بهم خواهد درآمیخت و هیچگاه سخنی یا دانشی را بسادگیای که دارد در دل جا دادن نخواهد توانست مگر دل از آنها پیراید و همه را بیکبار بیرون سازد و با چنین کاریست که میتواند آزادانه دانشی را بیاموزد یا دستوری را فراگیرد.
.
🔸 2ـ زیان بدآموزیهای بازمانده از گذشته (تکهی یک از یک)
🔸 🖌 احمد کسروی
... ما را با خود گذشتگان کاری نیست و بر خود آنان نکوهشی نداریم کسانی که قرنها پیش از این درگذشتهاند و نیک و بد ایشان با خدا افتاده چه جای آنست ما بستایش یا نکوهش از آنان برخیزیم. ما هرگز بکسان نمیپردازیم و این گفتگوها در پیرامون سخنانیست که از ایشان بازمانده و امروز بر سر زبانها و یا بر روی کاغذهاست. از اینها چون زیان میزاید همین کار ما را باین گفتگو واداشته است. داستان دلها با دستورها و پندها و گفتههای دیگری که از قرنهای پیشین بازمانده داستان آبگیر است با لجن و آب بدبو که در آن باشد و تا آبگیر از آن پاک کرده نشود هرچه آب پاکیزه روی آن آید بوی بد خواهد گرفت.
اندیشهها یا پندارهایی چون در دلی جا گرفت آن را آزاد نگزارد و کسی که چیزهای نادرستی را بیاد خود سپرده و بدانها گرویده پس از آن هرچه بشنود و بیاد خود سپارد با آن باورهای نادرست بهم خواهد درآمیخت و هیچگاه سخنی یا دانشی را بسادگیای که دارد در دل جا دادن نخواهد توانست مگر دل از آنها پیراید و همه را بیکبار بیرون سازد و با چنین کاریست که میتواند آزادانه دانشی را بیاموزد یا دستوری را فراگیرد.
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
جناب آقا از میدان دررفت.pdf
736.9 KB
🔶 جناب آقا از میدان دررفت
🔍 زیان تعلیمات ملایان و آسیبهایی که از آنان به کشور و مردم رسیده
📊 شمار ساتها : 19
بازپسین پراکنش : اردیبهشت 1399
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفترچه از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔍 زیان تعلیمات ملایان و آسیبهایی که از آنان به کشور و مردم رسیده
📊 شمار ساتها : 19
بازپسین پراکنش : اردیبهشت 1399
🔷 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این دفترچه از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد تلگرام» پراکنده میگردد.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی»
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی دو از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
برای آنکه اندازهی نادانی این کسان تا اندازهای روشن گردد ناگزیرم یک نکتهای را شرح کنم : اساس یک حزب یا یک جمعیت (یا بفارسی گویم یک باهماد) یگانگی و همدستی میباشد. صد تن یا هزار تن هنگامی جمعیت یا حزب نامیده میشوند که باهم یگانه گردند. ببینیم یگانگی با چه چیز درست میشود؟ جز با یکی بودن اندیشهها و مقصدها درست نمیشود. اینست ما اگر میخواهیم یک جمعیتی پدید آوریم باید بکوشیم اندیشهها و مقصدها را یکی گردانیم. برای این کار هم یک راه بیشتر نیست ، و آن اینکه از یکسو حقایق زندگانی و همچنین منافع کشور را شرح نموده در دلها جا دهیم و از یکسو با اندیشههای گمراه و پراکنده که دلها را پر کرده ، و همچنین با خیانتها و بدخواهیهایی که با کشور میشود نبرد کنیم. تنها از این راهست که خواهیم توانست اندیشهها و مقصدها را بیک زمینه درآوریم.
آن کسانی که شش تن و هفت تن گرد هم مینشینند و حزب میسازند اساساً از این نکته ناآگاهند و سبکمغزانه چنین میدانند که همینکه صد تن یا دویست تن را بنام فلان حزب باهم مربوط ساختند همان کافیست. همان را یگانگی و همدستی میشمارند. از بس ناآگاهند این پراکندگی اندیشهها را که درمیانست و خود بدترین دردی میباشد بحساب نمیآورند و آن را عیب کار خود نمیدانند.
از آنسوی گرفتم که اینها را دانستند و چنین خواستند که چارهای باین پراکندگی اندیشهها نمایند ، آیا چه کار خواهند کرد؟!.. چه چاره بکار خواهند بست؟!.. آیا نبرد کردن با گمراهیها و پراکندهاندیشیها از دست هر کس برمیآید؟!.. آیا این چیزها تا باین آسانیست؟!..
کسانی از اینان بنزد من میآیند و مینشینند و چنین میگویند : «ما هم یک حزبی تأسیس کردیم ... مرامنامه نوشته شده. حوزهها هم مرتب است. یک روزنامه هم خواهیم نوشت. امتیازش خواسته شده». بیخرد میپندارد حزب خانه است که هر کس یکی بسازد ، یا شرکت تجارتیست که هرچه بیشتر بهتر باشد.
میگویم : شما اگر میخواستید بکوشید و کارهایی کنید ما که از سالهاست میکوشیم و اکنون یک جماعتی هستیم ، چرا نیامدید با ما باشید؟!.. از پاسخ درمیماند و پس از اندکی توقف صدایش را آهسته گردانیده چنین میگوید : «ما هم خواستیم خودمان یک حزبی داشته باشیم».
میگویم شما معنی حزب را ندانستهاید. حزب باغ و باغچه نیست که هر کس آرزو کند خود داشته باشد. اگر چنین باشد هر چند تنی یک حزب دیگری تأسیس خواهند کرد و حزب شما بیش از همان چند تن نخواهد بود.
میبینم بدبخت معنی اینها را نمیفهمد. در پاسخ من میگوید : «بگزار حزبمان را تکمیل کنیم میآییم با شما «ائتلاف» مینماییم».
این یک مایهی رسواییست. یک عنوان بزرگی بدینسان بازیچهی هوسها گردیده. این در این کشور معمول گردیده که هر زمان که یک سختی روی میدهد و یا یک مرد چیرهای پیدا میشود همه خود را کنار میکشند و میدان را بچاپلوسان وامیگزارند ، و هر زمان که آزادی پیش میآید بدینسان حزبسازی آغاز میگردد.
اینان آن کسانیند که دیروز در زمان شاه گذشته خاموشی گزیده و نبودن آزادی را بهانه ساخته بکمترین کوششی برنمیخاستند ، امروز هم رفتارشان را میبینید.
داستان اینان داستان قورباغههای یک استخر است که هر زمان که پیرامون استخر را تهی یافتند سر از آب بیرون آورده هر یکی بهوس و دلخواه آوازهخوانی کنند و سراسر باغ را پر از هیاهو گردانند. ولی همینکه کسی پیدا شد و یک سنگی انداخت بیدرنگ همگی سر بزیر آب فروبرند و از دیدهها ناپدید گردند.
.
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی دو از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
برای آنکه اندازهی نادانی این کسان تا اندازهای روشن گردد ناگزیرم یک نکتهای را شرح کنم : اساس یک حزب یا یک جمعیت (یا بفارسی گویم یک باهماد) یگانگی و همدستی میباشد. صد تن یا هزار تن هنگامی جمعیت یا حزب نامیده میشوند که باهم یگانه گردند. ببینیم یگانگی با چه چیز درست میشود؟ جز با یکی بودن اندیشهها و مقصدها درست نمیشود. اینست ما اگر میخواهیم یک جمعیتی پدید آوریم باید بکوشیم اندیشهها و مقصدها را یکی گردانیم. برای این کار هم یک راه بیشتر نیست ، و آن اینکه از یکسو حقایق زندگانی و همچنین منافع کشور را شرح نموده در دلها جا دهیم و از یکسو با اندیشههای گمراه و پراکنده که دلها را پر کرده ، و همچنین با خیانتها و بدخواهیهایی که با کشور میشود نبرد کنیم. تنها از این راهست که خواهیم توانست اندیشهها و مقصدها را بیک زمینه درآوریم.
آن کسانی که شش تن و هفت تن گرد هم مینشینند و حزب میسازند اساساً از این نکته ناآگاهند و سبکمغزانه چنین میدانند که همینکه صد تن یا دویست تن را بنام فلان حزب باهم مربوط ساختند همان کافیست. همان را یگانگی و همدستی میشمارند. از بس ناآگاهند این پراکندگی اندیشهها را که درمیانست و خود بدترین دردی میباشد بحساب نمیآورند و آن را عیب کار خود نمیدانند.
از آنسوی گرفتم که اینها را دانستند و چنین خواستند که چارهای باین پراکندگی اندیشهها نمایند ، آیا چه کار خواهند کرد؟!.. چه چاره بکار خواهند بست؟!.. آیا نبرد کردن با گمراهیها و پراکندهاندیشیها از دست هر کس برمیآید؟!.. آیا این چیزها تا باین آسانیست؟!..
کسانی از اینان بنزد من میآیند و مینشینند و چنین میگویند : «ما هم یک حزبی تأسیس کردیم ... مرامنامه نوشته شده. حوزهها هم مرتب است. یک روزنامه هم خواهیم نوشت. امتیازش خواسته شده». بیخرد میپندارد حزب خانه است که هر کس یکی بسازد ، یا شرکت تجارتیست که هرچه بیشتر بهتر باشد.
میگویم : شما اگر میخواستید بکوشید و کارهایی کنید ما که از سالهاست میکوشیم و اکنون یک جماعتی هستیم ، چرا نیامدید با ما باشید؟!.. از پاسخ درمیماند و پس از اندکی توقف صدایش را آهسته گردانیده چنین میگوید : «ما هم خواستیم خودمان یک حزبی داشته باشیم».
میگویم شما معنی حزب را ندانستهاید. حزب باغ و باغچه نیست که هر کس آرزو کند خود داشته باشد. اگر چنین باشد هر چند تنی یک حزب دیگری تأسیس خواهند کرد و حزب شما بیش از همان چند تن نخواهد بود.
میبینم بدبخت معنی اینها را نمیفهمد. در پاسخ من میگوید : «بگزار حزبمان را تکمیل کنیم میآییم با شما «ائتلاف» مینماییم».
این یک مایهی رسواییست. یک عنوان بزرگی بدینسان بازیچهی هوسها گردیده. این در این کشور معمول گردیده که هر زمان که یک سختی روی میدهد و یا یک مرد چیرهای پیدا میشود همه خود را کنار میکشند و میدان را بچاپلوسان وامیگزارند ، و هر زمان که آزادی پیش میآید بدینسان حزبسازی آغاز میگردد.
اینان آن کسانیند که دیروز در زمان شاه گذشته خاموشی گزیده و نبودن آزادی را بهانه ساخته بکمترین کوششی برنمیخاستند ، امروز هم رفتارشان را میبینید.
داستان اینان داستان قورباغههای یک استخر است که هر زمان که پیرامون استخر را تهی یافتند سر از آب بیرون آورده هر یکی بهوس و دلخواه آوازهخوانی کنند و سراسر باغ را پر از هیاهو گردانند. ولی همینکه کسی پیدا شد و یک سنگی انداخت بیدرنگ همگی سر بزیر آب فروبرند و از دیدهها ناپدید گردند.
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی یک از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
از کوتاهبینیهایی که گریبانگیر کسان بسیاری شده اینست که بگذشته ارج بیشتر میگزارند و همه بآن میپردازند و پروای اکنون و آینده کمتر میکنند.
این شیوهی عامیانست که بزمانهای پیشین با دیدهی دیگری مینگرند و سخنان گزافهآمیز از فراوانیها و خوشیهای آن زمانها گویند و مردان گذشته را روزبروز بزرگتر گردانند و کارهای نیارَستنی [=معجزات] و بیرون از آیین طبیعت را که از آن زمانها گفته شود بآسانی باور نمایند. کسانی از آنان چنین پندارند جهان روزبروز بدتر گردیده و همواره گذشته را آرزو نمایند و از زمان خود بگله پردازند. کسانی نیز پندارند داستانهای بزرگی که در زمانهای پیشین رخ داده دیگر در هیچ زمانی رخ نخواهد داد و مردان بنامی که برخاستهاند دیگر نخواهند برخاست.
شما اگر میخواهید اندازهی گمراهی عامیان را در این زمینه نیک شناسید کتابهایی را که دربارهی اسکندر یونانی در زمان خود او و یا اندکی دیرتر نگاشتهاند و کارهای او را یکایک بازنمودهاند بخوانید و او را و کارهایش را چنانکه بوده بشناسید و سپس او را با اسکندری که عامیان میشناسند و کارهایی که ازو یاد میکنند بسنجش گزارید تا بدانید جدایی از کجا تا بکجاست.
این شیوه از عامیان چندان شگفت نیست. شگفت آنست که انبوهی از پیشافتادگان و برجستگان این باورها را میدارند و جز بگذشته ارج نمیگزارند و آینده را بهیچ نمیشمارند. اینان هم میپندارند آنچه در گذشته رو داده دیگر رو نخواهد داد و مردانی که برخاستهاند مانند آنان دیگر نخواهد برخاست.
اینها همه کوتاهبینی است و خرد و دانش از آنها بیزار میباشد. وانگاه زیان بس بزرگی از آن برمیخیزد.
جهان چنانکه گذشته را داشته آینده را نیز خواهد داشت. داستانهای بزرگی که رو داده و مردان بنامی که برخاستهاند مانند آنها در آینده هم خواهد بود.
جهان پیر نشده. آیین خدا دیگر نگشته. تاریخ نایستاده. دستگاه آفرینش بسیار بزرگتر از این پندارهای عامیانه است.
روزی بود که کسانی آغاز و انجام جهان را نشان دادندی. گذشته را هشتهزار سال شمرده آینده را کمتر از آن پنداشتندی. امروز ارجی باین پندارهای بیپا نتوان گزاشت. جهان صدهزار سال بر پا بوده و در آینده هم خواهد بود. (1) دانشها هرچه پیش رفته بزرگی جهان روشنتر گردیده.
گذشته و آینده همه یکسانست. لیکن از دیدهی زندگانی آینده ارجش بیشتر و شکوهش فزونتر میباشد. زیرا جهان زمان بزمان آراستهتر و پرشکوهتر گردیده و آدمیان بر طبیعت چیرهتر شدهاند و از دادههای خدایی بیشتر بهره مییابند. دانشهایی که امروز در دست است و بسیاری از رازهای طبیعت بیرون افتاده اگر از راهش بکار رود بر شکوه و آراستگی زندگی افزاید و بهرهی آدمیان هرچه فزونتر گردد.
همچون دیگران نمیگویم : «خردها روزبروز بیشتر میگردد». این سخن نه راست است و بیشی و کمی خردها داستان دیگری دارد. میگویم : دانشها روزبروز فزونتر ، و توانایی آدمیان بیشتر میگردد و جهان بر آراستگی و آبادی میافزاید. اینها چیزهاییست که ارج این زمان و آینده را بیشتر میگرداند. کسانی چگونه توانند اینها را نادیده گیرند و بخیره گذشته را بهتر و پرارجتر شناسند؟!..
و آنگاه گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست. گذشتگان هرچه کردهاند گذشته و رفته و ما پاسخده آن نمیباشیم. ولی اکنون و آینده را ما پاسخده میباشیم و میباید کاری کنیم که زمان خود را فیروز و درخشان گردانیم.
پابرگی :
1ـ دانش امروز ، عمر گیتی را نزدیک به سیزده و هشت دهم بیلیون سال میداند.
.
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی یک از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
از کوتاهبینیهایی که گریبانگیر کسان بسیاری شده اینست که بگذشته ارج بیشتر میگزارند و همه بآن میپردازند و پروای اکنون و آینده کمتر میکنند.
این شیوهی عامیانست که بزمانهای پیشین با دیدهی دیگری مینگرند و سخنان گزافهآمیز از فراوانیها و خوشیهای آن زمانها گویند و مردان گذشته را روزبروز بزرگتر گردانند و کارهای نیارَستنی [=معجزات] و بیرون از آیین طبیعت را که از آن زمانها گفته شود بآسانی باور نمایند. کسانی از آنان چنین پندارند جهان روزبروز بدتر گردیده و همواره گذشته را آرزو نمایند و از زمان خود بگله پردازند. کسانی نیز پندارند داستانهای بزرگی که در زمانهای پیشین رخ داده دیگر در هیچ زمانی رخ نخواهد داد و مردان بنامی که برخاستهاند دیگر نخواهند برخاست.
شما اگر میخواهید اندازهی گمراهی عامیان را در این زمینه نیک شناسید کتابهایی را که دربارهی اسکندر یونانی در زمان خود او و یا اندکی دیرتر نگاشتهاند و کارهای او را یکایک بازنمودهاند بخوانید و او را و کارهایش را چنانکه بوده بشناسید و سپس او را با اسکندری که عامیان میشناسند و کارهایی که ازو یاد میکنند بسنجش گزارید تا بدانید جدایی از کجا تا بکجاست.
این شیوه از عامیان چندان شگفت نیست. شگفت آنست که انبوهی از پیشافتادگان و برجستگان این باورها را میدارند و جز بگذشته ارج نمیگزارند و آینده را بهیچ نمیشمارند. اینان هم میپندارند آنچه در گذشته رو داده دیگر رو نخواهد داد و مردانی که برخاستهاند مانند آنان دیگر نخواهد برخاست.
اینها همه کوتاهبینی است و خرد و دانش از آنها بیزار میباشد. وانگاه زیان بس بزرگی از آن برمیخیزد.
جهان چنانکه گذشته را داشته آینده را نیز خواهد داشت. داستانهای بزرگی که رو داده و مردان بنامی که برخاستهاند مانند آنها در آینده هم خواهد بود.
جهان پیر نشده. آیین خدا دیگر نگشته. تاریخ نایستاده. دستگاه آفرینش بسیار بزرگتر از این پندارهای عامیانه است.
روزی بود که کسانی آغاز و انجام جهان را نشان دادندی. گذشته را هشتهزار سال شمرده آینده را کمتر از آن پنداشتندی. امروز ارجی باین پندارهای بیپا نتوان گزاشت. جهان صدهزار سال بر پا بوده و در آینده هم خواهد بود. (1) دانشها هرچه پیش رفته بزرگی جهان روشنتر گردیده.
گذشته و آینده همه یکسانست. لیکن از دیدهی زندگانی آینده ارجش بیشتر و شکوهش فزونتر میباشد. زیرا جهان زمان بزمان آراستهتر و پرشکوهتر گردیده و آدمیان بر طبیعت چیرهتر شدهاند و از دادههای خدایی بیشتر بهره مییابند. دانشهایی که امروز در دست است و بسیاری از رازهای طبیعت بیرون افتاده اگر از راهش بکار رود بر شکوه و آراستگی زندگی افزاید و بهرهی آدمیان هرچه فزونتر گردد.
همچون دیگران نمیگویم : «خردها روزبروز بیشتر میگردد». این سخن نه راست است و بیشی و کمی خردها داستان دیگری دارد. میگویم : دانشها روزبروز فزونتر ، و توانایی آدمیان بیشتر میگردد و جهان بر آراستگی و آبادی میافزاید. اینها چیزهاییست که ارج این زمان و آینده را بیشتر میگرداند. کسانی چگونه توانند اینها را نادیده گیرند و بخیره گذشته را بهتر و پرارجتر شناسند؟!..
و آنگاه گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست. گذشتگان هرچه کردهاند گذشته و رفته و ما پاسخده آن نمیباشیم. ولی اکنون و آینده را ما پاسخده میباشیم و میباید کاری کنیم که زمان خود را فیروز و درخشان گردانیم.
پابرگی :
1ـ دانش امروز ، عمر گیتی را نزدیک به سیزده و هشت دهم بیلیون سال میداند.
.
حزب و گمراهیهای سیاسی pdf.pdf
278.5 KB
🔸 حزب و گمراهیهای سیاسی
🖌 احمد کسروی
🔹 ما از دیگران تندروتریم
🔹 یگانگی بسته به آنست که اندیشهها یکی باشد
🔹 «احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🖌 احمد کسروی
🔹 ما از دیگران تندروتریم
🔹 یگانگی بسته به آنست که اندیشهها یکی باشد
🔹 «احزاب سیاسی» یا چند دسته هوسمندان
💡 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 رمضان کفاش از روضه برگشته
🔸 تکهی یک از هشت
🔸(کوشاد)
رمضان کفاش از روضه برگشته بخانهی یکی از خویشانش میرود. در آنجا با چند تن گفتگوهایی میرود که ما در اینجا میآوریم. آقاجلال که یکی از حاضرین بوده طرف گفتگو با کفاش میشود.
کفاش : آقایان جای شما خالی بود. آقاشیخمحمود فخرالاشراف موعظه داشت ، چیزهای خوبی میگفت.
آقاجلال : چه میگفت؟ از حرفهایش بخاطر داری؟.
کفاش : البته آقا ، همه را با دقت و شوق گوش داده بخاطر دارم. ما فقط برای استفاده از مسائل دینی بمسجد میرویم.
آقاجلال : از حرفهایی که امشب میگفت و بقول خودت استفاده کردی چه بود؟.
کفاش : خیلی چیزها بود ، مثلاً یک قسمت زیادی دربارهی پستی و خواری این دنیا و اینکه آدم نباید در فکر مال دنیا و خوشی آن باشد.
میگفت : دین برای خوشی و راحتی در این دنیا نیست. آدمِ بادین و ایمان در فکر آخرت است. این جهان برای کفار است برای ما نیست. ما آن دنیا را داریم.
آقاجلال : مگر این دنیا را خدا نیافریده؟!.
کفاش : چرا ، خدا آفریده ، ولی خود او هم خواسته که پست باشد و مردم با نظر تحقیر و خواری بآن نگاه کنند.
در این موقع حاضرین از حرف کفاش تعجب کرده بیشتر در گفتگوشان دقت میکنند.
آقاجلال : این حرف شما معنایش اینست که خدا کار کوچک و پستی انجام داده ، و خود این حرف بیاحترامی و توهین بخدا است. امروز اگر ما ببینیم یک نفر شخص عادی کاری بکند و بعداً بمردم بگوید این کار من پست است اهمیتی بآن ندهید ، آیا ما او را احمق نمیدانیم؟!.. پس چطور ممکن است از خدایی که ما او را دانا و توانا میشناسیم چنین کاری سر زند؟!. این صفت هوسبازی و احمقی است که شما نادانسته بخدا میدهید؟!.
کفاش : (با قدری اخم) پس این حرفهایی که آقایان مجتهدین و وعاظ دربارهی دنیا میگویند خدای نکرده دروغ است؟!.
آقاجلال : بعقیدهی من دروغ است. تو هم عقل داری در حرفهای آنها دقت کن و راست و دروغ آنها را بفهم. خدا یک قوه بآدم داده بنام عقل که حرف راست و دروغ ، خوب و بد را از هم تشخیص دهد. برای اینکه همیشه در دنیا اشخاص شیاد و دروغگو بوده و هستند که میخواهند مردم را گمراه کنند و از آنها بسود خویش استفاده نمایند. برای جلوگیری از این گمراهیها است که خدا عقل بما داده است که کورکورانه حرف همه کس را قبول نکنیم.
کفاش : آقا با این حرفها که نمیشود گفت که آنها دروغ میگویند. اینهمه علما و مجتهدین که از هزار سال باین طرف اینها را گفتهاند نفهمیدهاند؟!. در تمام کتابهای آنها نوشته شده ، چطور دروغ میشود؟!.
آقاجلال : من بشما گفتم بعقل خودت مراجعه کن. اگر هر حرفی که یک عدهی زیادی گفتند باید قبول کرد پس ما باید اول حرف بتپرستان را قبول کنیم زیرا عدهی آنها دهها برابر شیعهها است. در هندوستان و ژاپن بیشتر مردم بتپرستند و کتابهاشان هم همه پر از حرفهای بتپرستی است. آن وقت تازه شیعیان از همهی پیروان مذاهب در دنیا کمترند.
.
🔸 تکهی یک از هشت
🔸(کوشاد)
رمضان کفاش از روضه برگشته بخانهی یکی از خویشانش میرود. در آنجا با چند تن گفتگوهایی میرود که ما در اینجا میآوریم. آقاجلال که یکی از حاضرین بوده طرف گفتگو با کفاش میشود.
کفاش : آقایان جای شما خالی بود. آقاشیخمحمود فخرالاشراف موعظه داشت ، چیزهای خوبی میگفت.
آقاجلال : چه میگفت؟ از حرفهایش بخاطر داری؟.
کفاش : البته آقا ، همه را با دقت و شوق گوش داده بخاطر دارم. ما فقط برای استفاده از مسائل دینی بمسجد میرویم.
آقاجلال : از حرفهایی که امشب میگفت و بقول خودت استفاده کردی چه بود؟.
کفاش : خیلی چیزها بود ، مثلاً یک قسمت زیادی دربارهی پستی و خواری این دنیا و اینکه آدم نباید در فکر مال دنیا و خوشی آن باشد.
میگفت : دین برای خوشی و راحتی در این دنیا نیست. آدمِ بادین و ایمان در فکر آخرت است. این جهان برای کفار است برای ما نیست. ما آن دنیا را داریم.
آقاجلال : مگر این دنیا را خدا نیافریده؟!.
کفاش : چرا ، خدا آفریده ، ولی خود او هم خواسته که پست باشد و مردم با نظر تحقیر و خواری بآن نگاه کنند.
در این موقع حاضرین از حرف کفاش تعجب کرده بیشتر در گفتگوشان دقت میکنند.
آقاجلال : این حرف شما معنایش اینست که خدا کار کوچک و پستی انجام داده ، و خود این حرف بیاحترامی و توهین بخدا است. امروز اگر ما ببینیم یک نفر شخص عادی کاری بکند و بعداً بمردم بگوید این کار من پست است اهمیتی بآن ندهید ، آیا ما او را احمق نمیدانیم؟!.. پس چطور ممکن است از خدایی که ما او را دانا و توانا میشناسیم چنین کاری سر زند؟!. این صفت هوسبازی و احمقی است که شما نادانسته بخدا میدهید؟!.
کفاش : (با قدری اخم) پس این حرفهایی که آقایان مجتهدین و وعاظ دربارهی دنیا میگویند خدای نکرده دروغ است؟!.
آقاجلال : بعقیدهی من دروغ است. تو هم عقل داری در حرفهای آنها دقت کن و راست و دروغ آنها را بفهم. خدا یک قوه بآدم داده بنام عقل که حرف راست و دروغ ، خوب و بد را از هم تشخیص دهد. برای اینکه همیشه در دنیا اشخاص شیاد و دروغگو بوده و هستند که میخواهند مردم را گمراه کنند و از آنها بسود خویش استفاده نمایند. برای جلوگیری از این گمراهیها است که خدا عقل بما داده است که کورکورانه حرف همه کس را قبول نکنیم.
کفاش : آقا با این حرفها که نمیشود گفت که آنها دروغ میگویند. اینهمه علما و مجتهدین که از هزار سال باین طرف اینها را گفتهاند نفهمیدهاند؟!. در تمام کتابهای آنها نوشته شده ، چطور دروغ میشود؟!.
آقاجلال : من بشما گفتم بعقل خودت مراجعه کن. اگر هر حرفی که یک عدهی زیادی گفتند باید قبول کرد پس ما باید اول حرف بتپرستان را قبول کنیم زیرا عدهی آنها دهها برابر شیعهها است. در هندوستان و ژاپن بیشتر مردم بتپرستند و کتابهاشان هم همه پر از حرفهای بتپرستی است. آن وقت تازه شیعیان از همهی پیروان مذاهب در دنیا کمترند.
.
🔶 «حزب و گمراهیهای سیاسی» (احمد کسروی)
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی سه از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
کسانی میگویند : این حزبهای بیمایه و بیپایی که هستند اثری ندارند و مردم پروایی به آنها نمینمایند ، و آنگاه هر کدام پس از یکی دو هفته عمر از میان میروند. پس چه نیاز دارد که شما از آنها بد نویسید؟!..
میگویم : چرا کسانی بیک کارهای بیهودهای برخیزند که پس از دو سه هفته از میان رود؟!.. اینان اگر دشمنان ما بودند میگفتیم بگزار عمر خود را با کارهای بیهوده هدر گردانند. ولی دشمنان ما نیستند و ما باید بجلوگیری کوشیم. اینها همه نتیجهی نادانستن است و ما چون بنویسیم و بدانند بسیاری از آنان بازخواهند گردید.
اینها زیانش تنها بخود آن کسان نیست که ما بتوانیم خاموش باشیم. اینها زیانش بیش از همه بکشور و توده است که آبروی آن را میبرد. امروز هر کس از خودی و بیگانه این کارها را بشنود باین توده با دیدهی توهین خواهد نگریست. در کشوری که این بازیچههای خنک رخ میدهد و جلوگیری یا اعتراض نمیشود هر کس حق دارد بآن کشور بدبین باشد.
این رفتار چندین نادانی را دربر دارد ، از چندین نادانی ترکیب یافته است.
1) این کار جز نتیجهی خودخواهی نیست. آن خوی پست خودخواهیست که آنان را باین کار واداشته. وگرنه برای چیست که ما از سالهاست میکوشیم و خود یک جمعیتی هستیم بما نمیپیوندند و خودشان رفته آن بازیچه را درست میکنند؟!.
این یکی از دانستنیهاست که یک مردمی هرچه بیشتر پایین افتند و بیشتر خوار گردند خوی پلید خودخواهی درمیان آنان بیشتر نیرو گیرد. امروز در این مردم آن خوی ناستوده بسیار نیرومند است و این در نتیجهی همانست که از همدستی با یکدیگر عارشان میآید و هر کسی میخواهد خود پیشوا باشد و بنیادگزار یک حزب شمرده شود.
این کار زشت را میکنند و آنوقت بهانههای شگفتی میآورند. مثلاً میپرسیم : شما اگر براستی میخواهید یک جمعیتی باشید چرا نباید با ما همدست گردید؟!.. در پاسخ درمیمانند و بهانه آورده چنین میگویند : «چون شما از شعرا بد گفتهاید جوانان از شما رنجیدهاند و بشما نزدیک نمیآیند». (1)
پاسخ را تماشا کنید! خوب ای بیخردان ، ما اگر از شعرا بد نوشتهایم برای آنست که آنها را بد میدانیم و شعرهای آنها را بزیان این توده و این کشور میشناسیم. ما جمعیت را برای این میخواهیم که دست بهم داده باین آلودگیها چاره کنیم برای پلو خوردن نمیخواهیم. ما اگر از شعرا بد نوشتهایم دلیلهایش هم یاد کردهایم. جوانان اگر نمیپسندند ایرادهاشان بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه عذری برای آن پستیهای شعرا میآورند. و آنگاه کدام جوانانند که از ما رنجیدهاند؟!.. جز یک چند تنی هوسباز که از یاوهبافی لذت میبرند و نمیخواهند از آن دست بردارند کدامها از ما رنجیدهاند؟!..
آن نوشتههای ما دربارهی شعر این اثر را داد که صدها کسانی از جوانان بافهم و خرد از بیهودهگویی توبه کردند و سرودههای خود را از میان بردند. تنها دستهی کوچکی از پیر و جوان عناد بخرج دادند و دست از بیهودهگویی نکشیدند.
گذشته از همهی اینها ، مگر ما باید از رنجش این کس و آن کس بترسیم؟!.. شما اگر گرفتار خودخواهی نیستید بایستی با ما همدست گردید و بآن جوانان نیز پاسخ دهید. نه اینکه بخاطر رنجش آنان خود را کنار گیرید و یک دستهی دیگری باشید.
👇
🔸 باید از نادانیها جلو گرفت (تکهی سه از چهار)
🔸 🖌 احمد کسروی
کسانی میگویند : این حزبهای بیمایه و بیپایی که هستند اثری ندارند و مردم پروایی به آنها نمینمایند ، و آنگاه هر کدام پس از یکی دو هفته عمر از میان میروند. پس چه نیاز دارد که شما از آنها بد نویسید؟!..
میگویم : چرا کسانی بیک کارهای بیهودهای برخیزند که پس از دو سه هفته از میان رود؟!.. اینان اگر دشمنان ما بودند میگفتیم بگزار عمر خود را با کارهای بیهوده هدر گردانند. ولی دشمنان ما نیستند و ما باید بجلوگیری کوشیم. اینها همه نتیجهی نادانستن است و ما چون بنویسیم و بدانند بسیاری از آنان بازخواهند گردید.
اینها زیانش تنها بخود آن کسان نیست که ما بتوانیم خاموش باشیم. اینها زیانش بیش از همه بکشور و توده است که آبروی آن را میبرد. امروز هر کس از خودی و بیگانه این کارها را بشنود باین توده با دیدهی توهین خواهد نگریست. در کشوری که این بازیچههای خنک رخ میدهد و جلوگیری یا اعتراض نمیشود هر کس حق دارد بآن کشور بدبین باشد.
این رفتار چندین نادانی را دربر دارد ، از چندین نادانی ترکیب یافته است.
1) این کار جز نتیجهی خودخواهی نیست. آن خوی پست خودخواهیست که آنان را باین کار واداشته. وگرنه برای چیست که ما از سالهاست میکوشیم و خود یک جمعیتی هستیم بما نمیپیوندند و خودشان رفته آن بازیچه را درست میکنند؟!.
این یکی از دانستنیهاست که یک مردمی هرچه بیشتر پایین افتند و بیشتر خوار گردند خوی پلید خودخواهی درمیان آنان بیشتر نیرو گیرد. امروز در این مردم آن خوی ناستوده بسیار نیرومند است و این در نتیجهی همانست که از همدستی با یکدیگر عارشان میآید و هر کسی میخواهد خود پیشوا باشد و بنیادگزار یک حزب شمرده شود.
این کار زشت را میکنند و آنوقت بهانههای شگفتی میآورند. مثلاً میپرسیم : شما اگر براستی میخواهید یک جمعیتی باشید چرا نباید با ما همدست گردید؟!.. در پاسخ درمیمانند و بهانه آورده چنین میگویند : «چون شما از شعرا بد گفتهاید جوانان از شما رنجیدهاند و بشما نزدیک نمیآیند». (1)
پاسخ را تماشا کنید! خوب ای بیخردان ، ما اگر از شعرا بد نوشتهایم برای آنست که آنها را بد میدانیم و شعرهای آنها را بزیان این توده و این کشور میشناسیم. ما جمعیت را برای این میخواهیم که دست بهم داده باین آلودگیها چاره کنیم برای پلو خوردن نمیخواهیم. ما اگر از شعرا بد نوشتهایم دلیلهایش هم یاد کردهایم. جوانان اگر نمیپسندند ایرادهاشان بنویسند. بنویسند تا بدانیم چه عذری برای آن پستیهای شعرا میآورند. و آنگاه کدام جوانانند که از ما رنجیدهاند؟!.. جز یک چند تنی هوسباز که از یاوهبافی لذت میبرند و نمیخواهند از آن دست بردارند کدامها از ما رنجیدهاند؟!..
آن نوشتههای ما دربارهی شعر این اثر را داد که صدها کسانی از جوانان بافهم و خرد از بیهودهگویی توبه کردند و سرودههای خود را از میان بردند. تنها دستهی کوچکی از پیر و جوان عناد بخرج دادند و دست از بیهودهگویی نکشیدند.
گذشته از همهی اینها ، مگر ما باید از رنجش این کس و آن کس بترسیم؟!.. شما اگر گرفتار خودخواهی نیستید بایستی با ما همدست گردید و بآن جوانان نیز پاسخ دهید. نه اینکه بخاطر رنجش آنان خود را کنار گیرید و یک دستهی دیگری باشید.
👇
پابرگی از کانال :
1ـ كسروی در سال 1312 مهنامهی پیمان را بنیاد گزارد و از سال دوم كه به بهانهی هزارهی فردوسی شعرسرایی و توجه به «ادبیات» رُویهی دیوانگی و سرسام بخود گرفت به موضوع شعر و ادبیات پرداخت. پیمان نه با شعر به معنی درست آن بلكه با یاوهگویی ، بیهودهگویی و پستیهایی كه در شعرها بكار رفته نبردها كرد.
این نبرد هیاهوی بزرگی برانگیخت و به كینهتوزیها و دشمنیهایی انجامید و كسروی را دشمن شعر شناسانیدند. لیكن چون به دلیلهای او پاسخی نبود ، و از آنسو كسروی در انجمن ادبی تهران سخنرانی بیمانندی كرد و به خردهگیری شاعران و هوادارانشان پاسخهای بُرنده داد ، اینبود هیاهو رفتهرفته خوابید.
پیمان در هر سال زمینهای را دنبال میكرد و با انتشار حقایق با گمراهیها و آلودگیهای توده نبرد كرده راه را برای پیشرفت توده میگشاد. پیمان تا زمستان 1321 یعنی نزدیک به یک سال پس از آغاز پرچم هم منتشر میشد و میباید آن را در نبرد با ناراستیها و پندارها پیشگام دانست.
درست است كه نوشتههای پیمان دشمنان زخمخوردهای بجا گزارد ولی از آنسو هواداران پافشاری را نیز دور خود گرد آورد. نشستهای هواداران پیمان در تهران در خانهی دارندهی آن و شبهای آدینهی هر هفته تا آخرین هفتهی زندگانی او برگزار میگردید.
در زمینهی «ادبیات» تأثیر پیمان بسیار برجسته و چشمگیر بوده است. چنانكه از هیاهویی كه بدخواهان در پیرامون «ادبیات» برپا كرده بودند و یك نیم از جوانان را به شعر خواندن و سرودن و به كار شعرا پرداختن واداشته بودند بسیار كاست و تیر ایشان به سنگ خورد (در این باره كتاب در پیرامون «ادبیات» و گفتار بعدی «ما بكار از راهش درآمدهایم» دیده شود). با اینهمه دستهای از آن كار بیهوده دست نكشیدند و همچنان هم هستند. اشارهی بهانهجو به رنجش جوانانی از آن دسته است.
.
1ـ كسروی در سال 1312 مهنامهی پیمان را بنیاد گزارد و از سال دوم كه به بهانهی هزارهی فردوسی شعرسرایی و توجه به «ادبیات» رُویهی دیوانگی و سرسام بخود گرفت به موضوع شعر و ادبیات پرداخت. پیمان نه با شعر به معنی درست آن بلكه با یاوهگویی ، بیهودهگویی و پستیهایی كه در شعرها بكار رفته نبردها كرد.
این نبرد هیاهوی بزرگی برانگیخت و به كینهتوزیها و دشمنیهایی انجامید و كسروی را دشمن شعر شناسانیدند. لیكن چون به دلیلهای او پاسخی نبود ، و از آنسو كسروی در انجمن ادبی تهران سخنرانی بیمانندی كرد و به خردهگیری شاعران و هوادارانشان پاسخهای بُرنده داد ، اینبود هیاهو رفتهرفته خوابید.
پیمان در هر سال زمینهای را دنبال میكرد و با انتشار حقایق با گمراهیها و آلودگیهای توده نبرد كرده راه را برای پیشرفت توده میگشاد. پیمان تا زمستان 1321 یعنی نزدیک به یک سال پس از آغاز پرچم هم منتشر میشد و میباید آن را در نبرد با ناراستیها و پندارها پیشگام دانست.
درست است كه نوشتههای پیمان دشمنان زخمخوردهای بجا گزارد ولی از آنسو هواداران پافشاری را نیز دور خود گرد آورد. نشستهای هواداران پیمان در تهران در خانهی دارندهی آن و شبهای آدینهی هر هفته تا آخرین هفتهی زندگانی او برگزار میگردید.
در زمینهی «ادبیات» تأثیر پیمان بسیار برجسته و چشمگیر بوده است. چنانكه از هیاهویی كه بدخواهان در پیرامون «ادبیات» برپا كرده بودند و یك نیم از جوانان را به شعر خواندن و سرودن و به كار شعرا پرداختن واداشته بودند بسیار كاست و تیر ایشان به سنگ خورد (در این باره كتاب در پیرامون «ادبیات» و گفتار بعدی «ما بكار از راهش درآمدهایم» دیده شود). با اینهمه دستهای از آن كار بیهوده دست نكشیدند و همچنان هم هستند. اشارهی بهانهجو به رنجش جوانانی از آن دسته است.
.
✴️ پیام یکی از خوانندگان کانال
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 1 از 2
چندی پیش تکهای از نوشته شادروان احمد کسروی را اینجا آوردیم. در آن گفتار، کسانی بشادروان کسروی خرده گرفته بودند که چرا بصوفیگری که از میان رفته میپردازید و آن مرد بزرگ پاسخ آن خردهگیران را داده بود.
یکی از خوانندگان ارجمند کانال که از استادان دانشگاه میباشد، پیامی فرستاده و در آن یادآوری نموده که صوفیگری امروز هم از میان نرفته بلکه سخت رواج یافته. این استاد گرامی دانشگاه مینویسد :
« یکی از ... [شادروان کسروی] انتقاد کرده بود که "اکنون تصوف از میان رفته است ، پس چرا به آن میپردازید؟"
باید عرض کنم که نه تنها از میان نرفته ، بسیار هم قوت گرفته و روز بروز علاقهمندان آن بیشتر میشود.
( ۱ ) بجز چندین و چند خانقاه که در گوشه و کنار ایران بفعالیت مشغولند ، یکی از خانقاههای مهم اهل تصوف بنام نعمت اللهی ابعاد بسیار گسترده دارد و دقیقا چون یک حزب عمل میکند ، اما حزبی که ایدئولوژی آن تصوف است . این حزب در بسیاری از سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی نفوذ دارد ، از جمله در دانشگاهها و همین اواخر یکی از پیشوایان آن را از دانشگاه ... اخراج کردند ، گرچه او و دیگران همچنان مشغول گردآوری مرید از بین دانشجویان و جوانان هستند . این «خانقاه/حزب» شدیداً به جذب پیروان میپردازد و با سخنان بظاهر دلفریب آنان را بدام میندازد . مریدان _بنابر دستور و راه و روش کلی اهل تصوف_ باید پیروی مطلق و بلاشرط از قطب (هر زمان یک ...علیشاه) داشته باشند . او نه تنها برای پیروانش قطب است ، قطب عالم وجود هم هست و فقط با وساطت او ، سالک (درویش) میتواند به مقامات بالاتر معنوی (به گفته ی خودشان) برسد . چندی است که حکومت با اینان سرِ ناسازگاری دارد ، به همین علت روش اختفا درپیش گرفته اند، تا زمانی که باز فضا مساعد شود و فعالیت علنی را پی بگیرند .
( ۲ ) بجز فعالیت «خانقاه/حزب» مزبور ، سیل کتابهای عرفانی است که در دهه های اخیر چاپ شده و میشوند . حافظ شناسی و مولوی شناسی باب روز است ( یکی از اینان برآشفته بود که چرا مولانا را مولوی گفته اند و این کسر شأن آن بزرگوار است !!!) . ابنعربی حکم پیامبرشان را پیدا کرده است ؛ کلاسهای رنگارنگ در تفسیر مثنوی و مقالات شمس و غیر آنها برپاست . هرکس که میمیرد برای اینکه او را فردی ممتاز معرفی کنند ، حتما به القابش "عارف" را میفزایند . مشغله ی اصلی ادبا شده بحث و بررسی و شرح دیوانهای "عارفان" ، و آوازخوانان در خواندن اشعار اینان از هم سبقت میگیرند .
گفتنی بسیار است. خلاصه آنکه بلای تصوف نه تنها از بین این مردم رخت برنبسته ، بسیار گسترده تر شده و پیر و جوان را با آموزههای تباهکننده خود مسموم کرده است.»
(1 از 2)
.
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 1 از 2
چندی پیش تکهای از نوشته شادروان احمد کسروی را اینجا آوردیم. در آن گفتار، کسانی بشادروان کسروی خرده گرفته بودند که چرا بصوفیگری که از میان رفته میپردازید و آن مرد بزرگ پاسخ آن خردهگیران را داده بود.
یکی از خوانندگان ارجمند کانال که از استادان دانشگاه میباشد، پیامی فرستاده و در آن یادآوری نموده که صوفیگری امروز هم از میان نرفته بلکه سخت رواج یافته. این استاد گرامی دانشگاه مینویسد :
« یکی از ... [شادروان کسروی] انتقاد کرده بود که "اکنون تصوف از میان رفته است ، پس چرا به آن میپردازید؟"
باید عرض کنم که نه تنها از میان نرفته ، بسیار هم قوت گرفته و روز بروز علاقهمندان آن بیشتر میشود.
( ۱ ) بجز چندین و چند خانقاه که در گوشه و کنار ایران بفعالیت مشغولند ، یکی از خانقاههای مهم اهل تصوف بنام نعمت اللهی ابعاد بسیار گسترده دارد و دقیقا چون یک حزب عمل میکند ، اما حزبی که ایدئولوژی آن تصوف است . این حزب در بسیاری از سازمانها و ادارات دولتی و غیر دولتی نفوذ دارد ، از جمله در دانشگاهها و همین اواخر یکی از پیشوایان آن را از دانشگاه ... اخراج کردند ، گرچه او و دیگران همچنان مشغول گردآوری مرید از بین دانشجویان و جوانان هستند . این «خانقاه/حزب» شدیداً به جذب پیروان میپردازد و با سخنان بظاهر دلفریب آنان را بدام میندازد . مریدان _بنابر دستور و راه و روش کلی اهل تصوف_ باید پیروی مطلق و بلاشرط از قطب (هر زمان یک ...علیشاه) داشته باشند . او نه تنها برای پیروانش قطب است ، قطب عالم وجود هم هست و فقط با وساطت او ، سالک (درویش) میتواند به مقامات بالاتر معنوی (به گفته ی خودشان) برسد . چندی است که حکومت با اینان سرِ ناسازگاری دارد ، به همین علت روش اختفا درپیش گرفته اند، تا زمانی که باز فضا مساعد شود و فعالیت علنی را پی بگیرند .
( ۲ ) بجز فعالیت «خانقاه/حزب» مزبور ، سیل کتابهای عرفانی است که در دهه های اخیر چاپ شده و میشوند . حافظ شناسی و مولوی شناسی باب روز است ( یکی از اینان برآشفته بود که چرا مولانا را مولوی گفته اند و این کسر شأن آن بزرگوار است !!!) . ابنعربی حکم پیامبرشان را پیدا کرده است ؛ کلاسهای رنگارنگ در تفسیر مثنوی و مقالات شمس و غیر آنها برپاست . هرکس که میمیرد برای اینکه او را فردی ممتاز معرفی کنند ، حتما به القابش "عارف" را میفزایند . مشغله ی اصلی ادبا شده بحث و بررسی و شرح دیوانهای "عارفان" ، و آوازخوانان در خواندن اشعار اینان از هم سبقت میگیرند .
گفتنی بسیار است. خلاصه آنکه بلای تصوف نه تنها از بین این مردم رخت برنبسته ، بسیار گسترده تر شده و پیر و جوان را با آموزههای تباهکننده خود مسموم کرده است.»
(1 از 2)
.
✴️ پیام یکی از خوانندگان کانال
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 2 از 2
تا اینجا بود پیام آن خواننده ارجمند. آنچه ما میتوانیم بگوییم اینست که سخنان آن استاد گرامی درباره رواج روزافزون صوفیگری درست و بجا میباشد.
همچنانکه اشاره کردهاند، چندی است وزارت اطلاعات با یکی از این فرقههای صوفیگری درافتاده که بگمان ما انگیزه آن سه چیز میباشد : نخست، درآمدن آشکار این دسته بسیاست و هواداری از یکی از نامزدان پیشین ریاست جمهوری حکومت آخوندی. دوم، هواداران پرشمار و سازمان گسترده این دسته ، زیرا حکومت ملایان هرگونه دسته سازمانیافته را که توانایی بجنبش درآوردن هوادارانش را دارد ، خطری برای پایداری حکومت خود میشناسد. سوم اینکه ملایان و روضهخوانان و مداحان، برپا شدن دکانهای دیگری را در کنار دکان خود برنمیتابند ، چون از رونق دکان آنان خواهد کاست و اینست که یک انگیزه دیگر پیچیدن اینها ببرخی دستههای صوفی و همچنین بگفته خودشان «عرفانهای کاذب» ، از همین همچشمی (رقابت) میان دکانداران سرچشمه میگیرد.
آنچه در چند سال اخیر رخداده، بدین معنی نیست که حکومت ملایان ، صوفیگری را از ریشه غلط میداند و از رواج صوفیگری خودداری مینماید. اینها از سران صوفیگری در تبلیغات رسمی صدا و سیما و کتابهای درسی مدارس تجلیل مینمایند و برواج آنها میپردازند.
هر دو ولیفقیه از هواداران صوفیگری و شعر و شاعری بودهاند. آن هندیزاده که بگفته خودشان ، پدرِ پدربزرگش ، دینعلیشاه هندی بوده ، افزون بر آخوندی ، رواجدهنده فلسفه یونان و تصوف هم بوده (میتوان گفت : او کلکسیونی از انگیزههای بدبختی ایران را در خود گردآورده بوده) و این دومی هم هوادار شعر و شاعری و رُمان و عرفان و تصوف میباشد که نشستهای شعرخوانی سالانه و سخنرانی وی در کنگره حافظ از نشانههای آنست. کوتاهسخن اینکه، حکومت ملایان برخی دکاندارانی را که شمار هوادارانشان فراوان گردیده ، خطری برای حکومت خود میشناسند وگرنه اینها کسانی نیستند که دلسوز ایران باشند و بخواهند با انگیزههای بدبختی ایران نبرد نمایند.
ما برآنیم که رفتار دژخویانه و ستمگرانه با پیروان صوفیگری هم غلط میباشد. بسیاری از این پیروان صوفیگری، کسان سادهدرونی میباشند که فریب خوردهاند و چه بسا چنانچه با حقایق آشنا شوند و خرد آنها بیدار گردد بگمراهی خود پی برند. وآنگاه، ملایان رافضی و الواط مداح که خود در لجنزار بیخردی و خرافات فرو رفتهاند، شاینده آن نیستند که با خرافات صوفیگری نبرد نمایند. نبرد با صوفیگری و گمراهیهای دیگر، از هواداران خرد و دانش برمیآید، کسانی که بخرد و دانش آراسته بوده و بتوانند حقایق والایی را بجای خرافات هزارساله بگزارند.
پایان
(2 از 2)
.
🔸 صوفیگری هنوز از میان نرفته و باید با آن نبردید تا ریشهکن گردد.
🔸 نبرد با صوفیگری و خرافات دیگر از هواداران خرد و دانش برمیآید نه ملایان رافضی.
🔸 تکه 2 از 2
تا اینجا بود پیام آن خواننده ارجمند. آنچه ما میتوانیم بگوییم اینست که سخنان آن استاد گرامی درباره رواج روزافزون صوفیگری درست و بجا میباشد.
همچنانکه اشاره کردهاند، چندی است وزارت اطلاعات با یکی از این فرقههای صوفیگری درافتاده که بگمان ما انگیزه آن سه چیز میباشد : نخست، درآمدن آشکار این دسته بسیاست و هواداری از یکی از نامزدان پیشین ریاست جمهوری حکومت آخوندی. دوم، هواداران پرشمار و سازمان گسترده این دسته ، زیرا حکومت ملایان هرگونه دسته سازمانیافته را که توانایی بجنبش درآوردن هوادارانش را دارد ، خطری برای پایداری حکومت خود میشناسد. سوم اینکه ملایان و روضهخوانان و مداحان، برپا شدن دکانهای دیگری را در کنار دکان خود برنمیتابند ، چون از رونق دکان آنان خواهد کاست و اینست که یک انگیزه دیگر پیچیدن اینها ببرخی دستههای صوفی و همچنین بگفته خودشان «عرفانهای کاذب» ، از همین همچشمی (رقابت) میان دکانداران سرچشمه میگیرد.
آنچه در چند سال اخیر رخداده، بدین معنی نیست که حکومت ملایان ، صوفیگری را از ریشه غلط میداند و از رواج صوفیگری خودداری مینماید. اینها از سران صوفیگری در تبلیغات رسمی صدا و سیما و کتابهای درسی مدارس تجلیل مینمایند و برواج آنها میپردازند.
هر دو ولیفقیه از هواداران صوفیگری و شعر و شاعری بودهاند. آن هندیزاده که بگفته خودشان ، پدرِ پدربزرگش ، دینعلیشاه هندی بوده ، افزون بر آخوندی ، رواجدهنده فلسفه یونان و تصوف هم بوده (میتوان گفت : او کلکسیونی از انگیزههای بدبختی ایران را در خود گردآورده بوده) و این دومی هم هوادار شعر و شاعری و رُمان و عرفان و تصوف میباشد که نشستهای شعرخوانی سالانه و سخنرانی وی در کنگره حافظ از نشانههای آنست. کوتاهسخن اینکه، حکومت ملایان برخی دکاندارانی را که شمار هوادارانشان فراوان گردیده ، خطری برای حکومت خود میشناسند وگرنه اینها کسانی نیستند که دلسوز ایران باشند و بخواهند با انگیزههای بدبختی ایران نبرد نمایند.
ما برآنیم که رفتار دژخویانه و ستمگرانه با پیروان صوفیگری هم غلط میباشد. بسیاری از این پیروان صوفیگری، کسان سادهدرونی میباشند که فریب خوردهاند و چه بسا چنانچه با حقایق آشنا شوند و خرد آنها بیدار گردد بگمراهی خود پی برند. وآنگاه، ملایان رافضی و الواط مداح که خود در لجنزار بیخردی و خرافات فرو رفتهاند، شاینده آن نیستند که با خرافات صوفیگری نبرد نمایند. نبرد با صوفیگری و گمراهیهای دیگر، از هواداران خرد و دانش برمیآید، کسانی که بخرد و دانش آراسته بوده و بتوانند حقایق والایی را بجای خرافات هزارساله بگزارند.
پایان
(2 از 2)
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش پنجم : گمراهیهای هزار ساله)
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی دو از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
زندگانی راه را ماند. در راه همیشه باید زیر پا را پایید و چشم بسوی پیش داشت. کسانی که رو بسوی پس دارند از راه بازمانند و لگدمال دیگران گردند.
در زندگانی نیز همیشه باید اکنون را پایید و اندیشهی آینده را داشت و گذشته را بتاریخ بازگزاشت. کسانی که نه چنین کنند از پیشرفت و رستگاری بیبهره خواهند بود.
یک توده اگرهم روزگار درخشانی گزاردهاند ، چون گذشته است باید آن را پشت سر اندازند و از آن بآزمایش آموختن و دل نیرومند داشتن بسنده کنند و بکار زندگانی پردازند و هیچگاه آن را مایهی سرگرمی نسازند و از آینده ناآگاه نمانند. (1)
این دربارهی گذشتهی فیروز و درخشانست که میگوییم باید بگزارند و بآن نپردازند ، چه رسد بگذشتههایی که سراپا زبونی و تاریکی بوده! چه رسد بآنکه کسانی بنام کارهای گذشته باهم کشاکش نمایند و بنام مردانی که صدها سال پیش آمدهاند و رفتهاند بدستهبندی برخیزند! چه رسد بآنکه تودهای نادانیها و آلودگیهای زمانهای گذشته را مایهی سرگرمی گرفته از زمان خود بیکبار ناآگاه مانند!
اینها را مینویسم و بیاد نادانیها و آلودگیهای زمان مغول (2) و پس از آن هستم که امروز سرها همه بآنها گرم است. بیاد کسانی هستم که از بیخردی یا از بدخواهی همواره آنها را تازه میسازند و نمیگزارند فراموش گردد و از میان برخیزد.
از بدترین زیانکاریهاست که مردم امروز ارج زمان خود را ندانند و فرصتی را که برای کوشش در راه نیکی پیش آمده غنیمت نشمارند. امروز در این روزگار فیروز است که میتوان بنیاد آیندهی درخشانی گزاشت. در این زمان گرامیست که میتوان بچارهی دردهای کهن چندین صدساله پرداخت.
بیخرد آن کسانی که همه با گذشته سرگرمند و زیان کار خود را نمیدانند. بیخرد آن کسانی که در گذشتگان با دیدهی دیگری مینگرند و میپندارند دیگر مانند ایشان نخواهد برخاست.
پابرگیها از کانال :
1ـ در جنبش مشروطه میهن و میهندوستی ارج و معنای دیگری یافت. اینبود سخن از گذشتههای درخشان و امپراتوری ایران راندن بسیاری را خوش میافتاد. لیکن چون در این کار کسانی هم دست داشتند که پروای راستی و تاریخ را نداشتند ، در چنان جستاری تندرویها بلکه مرزناشناسیها کرده جنب و جوشها نموده به تعصب آلودهاش گردانیدند. چنان سخنانی بزبان مردم عادی افتاد و دهان بدهان گردید. نتیجه آنکه این جستار از رویهی بررسیهای تاریخی بیرون آمد و رویهی «سرگرمی» بخود گرفت. آن جنب و جوشهاست که «باستانگرایی»اش نامیدهاند. این یک نمونه از آنگونه گمراهیهاییست که نویسنده
«مایهی سرگرمی»اش خوانده زیانمندیش را آشکار مینماید.
2ـ تاریخ ایران پس از اسلام یک دورهی درخشانی بما نشان میدهد که سدههای سوم و چهارم بوده است. از سدهی پنجم تا آغاز سدهی هفتم نزدیک بدو سده ، در ایران یک رشته بدآموزیهایی رواج یافت که تار و پود باورهای مسلمانان را پوسانید. این دوره که بزبونی ایرانیان در برابر مغولان و فرمانروایی ایشان در این کشور انجامید از تیرهترین دورههای تاریخ ایرانست. در این دوره خردها پست و بدآموزیها هرچه بیشتر گردید. شاعران بس فزونتر گردیدند و ایشان بدآموزیهای جدا جدا را در شعرهای شیوایشان بهم درآمیخته بگوشها و دلها رسانیدند. بدینسان زیان آنها را ده چندان ساختند. این دوره (از یکی دو سده پیش از چیرگی مغولان تا سدهها پس از آن) از دیدهی اندیشهها و گرفتاریهای اندیشهای روزگار زبونی ایرانیان و خود دورهی جداییست. ما این را دورهی مغول مینامیم و هنگامی که از آلودگیهای مغول سخن میرانیم خواستمان همانهایی است که در این روزگار در ایران رواج گرفته است. نویسنده این آلودگیها و ریشه و تاریخچهی آنها را در چندین جا نیک بازنموده است. خوانندگان برای نمونه میتوانند کتابهای «تاریخ و پندهایش» یا «صوفیگری» را بخوانند.
.
🔸 3ـ گذشته دیگران را بوده و اکنون و آینده ما راست (تکهی دو از سه)
🔸 🖌 احمد کسروی
زندگانی راه را ماند. در راه همیشه باید زیر پا را پایید و چشم بسوی پیش داشت. کسانی که رو بسوی پس دارند از راه بازمانند و لگدمال دیگران گردند.
در زندگانی نیز همیشه باید اکنون را پایید و اندیشهی آینده را داشت و گذشته را بتاریخ بازگزاشت. کسانی که نه چنین کنند از پیشرفت و رستگاری بیبهره خواهند بود.
یک توده اگرهم روزگار درخشانی گزاردهاند ، چون گذشته است باید آن را پشت سر اندازند و از آن بآزمایش آموختن و دل نیرومند داشتن بسنده کنند و بکار زندگانی پردازند و هیچگاه آن را مایهی سرگرمی نسازند و از آینده ناآگاه نمانند. (1)
این دربارهی گذشتهی فیروز و درخشانست که میگوییم باید بگزارند و بآن نپردازند ، چه رسد بگذشتههایی که سراپا زبونی و تاریکی بوده! چه رسد بآنکه کسانی بنام کارهای گذشته باهم کشاکش نمایند و بنام مردانی که صدها سال پیش آمدهاند و رفتهاند بدستهبندی برخیزند! چه رسد بآنکه تودهای نادانیها و آلودگیهای زمانهای گذشته را مایهی سرگرمی گرفته از زمان خود بیکبار ناآگاه مانند!
اینها را مینویسم و بیاد نادانیها و آلودگیهای زمان مغول (2) و پس از آن هستم که امروز سرها همه بآنها گرم است. بیاد کسانی هستم که از بیخردی یا از بدخواهی همواره آنها را تازه میسازند و نمیگزارند فراموش گردد و از میان برخیزد.
از بدترین زیانکاریهاست که مردم امروز ارج زمان خود را ندانند و فرصتی را که برای کوشش در راه نیکی پیش آمده غنیمت نشمارند. امروز در این روزگار فیروز است که میتوان بنیاد آیندهی درخشانی گزاشت. در این زمان گرامیست که میتوان بچارهی دردهای کهن چندین صدساله پرداخت.
بیخرد آن کسانی که همه با گذشته سرگرمند و زیان کار خود را نمیدانند. بیخرد آن کسانی که در گذشتگان با دیدهی دیگری مینگرند و میپندارند دیگر مانند ایشان نخواهد برخاست.
پابرگیها از کانال :
1ـ در جنبش مشروطه میهن و میهندوستی ارج و معنای دیگری یافت. اینبود سخن از گذشتههای درخشان و امپراتوری ایران راندن بسیاری را خوش میافتاد. لیکن چون در این کار کسانی هم دست داشتند که پروای راستی و تاریخ را نداشتند ، در چنان جستاری تندرویها بلکه مرزناشناسیها کرده جنب و جوشها نموده به تعصب آلودهاش گردانیدند. چنان سخنانی بزبان مردم عادی افتاد و دهان بدهان گردید. نتیجه آنکه این جستار از رویهی بررسیهای تاریخی بیرون آمد و رویهی «سرگرمی» بخود گرفت. آن جنب و جوشهاست که «باستانگرایی»اش نامیدهاند. این یک نمونه از آنگونه گمراهیهاییست که نویسنده
«مایهی سرگرمی»اش خوانده زیانمندیش را آشکار مینماید.
2ـ تاریخ ایران پس از اسلام یک دورهی درخشانی بما نشان میدهد که سدههای سوم و چهارم بوده است. از سدهی پنجم تا آغاز سدهی هفتم نزدیک بدو سده ، در ایران یک رشته بدآموزیهایی رواج یافت که تار و پود باورهای مسلمانان را پوسانید. این دوره که بزبونی ایرانیان در برابر مغولان و فرمانروایی ایشان در این کشور انجامید از تیرهترین دورههای تاریخ ایرانست. در این دوره خردها پست و بدآموزیها هرچه بیشتر گردید. شاعران بس فزونتر گردیدند و ایشان بدآموزیهای جدا جدا را در شعرهای شیوایشان بهم درآمیخته بگوشها و دلها رسانیدند. بدینسان زیان آنها را ده چندان ساختند. این دوره (از یکی دو سده پیش از چیرگی مغولان تا سدهها پس از آن) از دیدهی اندیشهها و گرفتاریهای اندیشهای روزگار زبونی ایرانیان و خود دورهی جداییست. ما این را دورهی مغول مینامیم و هنگامی که از آلودگیهای مغول سخن میرانیم خواستمان همانهایی است که در این روزگار در ایران رواج گرفته است. نویسنده این آلودگیها و ریشه و تاریخچهی آنها را در چندین جا نیک بازنموده است. خوانندگان برای نمونه میتوانند کتابهای «تاریخ و پندهایش» یا «صوفیگری» را بخوانند.
.