پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش هفتم : پابندهای گران شرقیان)

احمد کسروی

🔸 5ـ امروز این کیشها افزار دست سیاستند (تکه‌ی یک از دو)


دریغا ! درماندگی بدتر از این چه باشد که مردمانی با گرفتاریهای بس سختی روبرو هستند ، و دشمنان ریشه‌براندازی پیرامون آنان را گرفته‌اند پروای حال و گرفتاری خود نکنند و در اندیشه‌ی پیشامدها و سرگذشتهای هزار سال پیش باشند؟!.. اگر دشمنان شرق ملیونها و بلیونها لیره بکار بردندی بچنین نتیجه‌ای که همه بسود ایشانست نرسیدندی. یک دسته را چه خوشبختی بالاتر از آنکه هماوردانشان از خود و پیرامون خود ناآگاه باشند و دیده بجاهای بس دوری دوزند؟!.. چه فیروزبختی بهتر از اینکه بر کشوری که تاخته‌اند و تاراج می‌کنند مردمش را با دشمنان بیگانه هیچ کاری نیست و جز بکینه‌های کهنی که میان خود داشته‌اند نمی‌پردازند؟!.. بیهوده نیست که می‌کوشند و نمی‌گزارند اینها از میان برخیزد. بیهوده نیست همیشه باد بر آتش این گرفتاریها می‌زنند.

ببینید «دکتر جوزف» (1) از شما چه می‌خواهد؟.. می‌خواهد که شما ستمدیدگی حسین را فراموش نکنید و بکوشید و کینه‌ی او را از پیروان یزید (سنیان) بازجویید (2) ، بکوشید و با زور گریه شیعیگری را پیش برید و شصت‌ملیون مردم جز درپی این کار نباشید ـ بدینسان سرگرم شوید و هرگز یادی از فشار و ستم آزمندان اروپا بخود راه ندهید ، آن «ترقیات محیرالعقول شیعه» که می‌گوید جز همین کارها نیست و خود او داستان نصیرالدین توسی را مثل آورده که بکینه‌ی سنی و شیعی خونخواران مغول را بر سر بغداد برد و ملیونها خون بیگناهان را ریخت ، یا داستان نیرنگهای ننگین باطنیان (3) را می‌گوید که در آفریقا بنیاد خلافت باطنیان را گزاردند و سالیان دراز با خلیفگان بغداد دشمنی و کشاکش داشتندی. از شما نیز همان کارها را می‌خواهد وگرنه کدام ترقیاتی شیعه را در هند و یا جاهای دیگری هست؟! یک دسته مردم پندارپرست کجا و ترقی کجاست؟!..


پابرگیها :
1ـ دکتر جوزف و مسیو ماربین دو شرقشناسی بوده‌اند که کتابچه‌ی سیاست حسینیه از گفته‌های ایشان فراهم آمده. لیکن چون چنین کسانی درمیان شرقشناسان شناخته نمی‌باشند گمان بیشتر آنست که اینها را آن «اسلامخواه» خود پدید آورده!
2ـ خوانندگان پروا کنند کینه‌های تاریخی‌ای را که در قرن نوزدهم در کار فراموش شدن بوده اروپاییان با چه نیرنگبازیهایی تازه گردانیده‌اند. تخمهای کینه‌ای که ایشان آن زمانها کاشته‌اند امروز با فروش اسلحه در کشورهایی همچون بحرین و یمن و عراق و سوریا و در سالهای آینده با فروش کارخانه‌ها و ساخت و سازهای بیشمار دیگر در‌آنجاها درو خواهند کرد.
3ـ برای آگاهی از باطنیگری کتاب «راه رستگاری» دیده شود.


.
✴️ پاسخ به یك یاوه‌گو

«بدا بحال مردمی كه قفل بدهان نادانان خود نزنند» ـ پیمان

در یك ورق‌پاره‌ای شرحی زیر عنوان «پاسخ پیمان و پرچم» خواندم و بر آلودگی این توده بسی تأسف خوردم و بر آن ناكسان نافهم كه می‌خواهند با گفتن چند جمله‌ی زشت و ناپسند خود را همسر و همرنگ این مرد بزرگ خوانند نفرین فرستادم و بر شهامت و توانایی آقای كسروی كه در راه یك توده‌ای كه آلودگیِ او را اندازه نیست صد رنج می‌برد از غیرتمندی و آزادگی دمی از پا نمی‌نشیند آفرین گفتم.

خدایت رهبر و پشتیبان باشد ای مرد غیرتمند. گفتم عنوان آن «پاسخ به پیمان و پرچم» بود اما آنچه در او دیده نمی‌شد پاسخ بود و دلیل و بیان. یك تیكه از گفته‌های او را برای نمونه اینجا می‌آورم : «چند روز پیش كه ورق سیاهی بنام پرچم در دكان عطاری بدستم افتاد به نگارشی ناستوده از دارنده‌ی پرچم برخوردم كه با روش ناپسندیده‌ی خود دوباره بخداوندان علم و ادب و پیشوایان دانش و بینش كه مایه‌ی افتخار جهانیان می‌باشند انتقاد و توهین نموده بود».

روی نادانی سیاه باد. كدام یك از این كلمات پاسخ است؟ آیا به سخن استواری مانند «سخن چه نظم و چه نثر باید از روی نیاز باشد» نگارش ناستوده گفتن پاسخ است؟. یا به شاعران هرزه‌گو كه جز در راه ساده و باده و غیرت‌كشی سخنی نگفته‌اند خداوندان علم و ادب گفتن پاسخ است؟! كدام یك از اینها پاسخ است؟.

من شرم دارم یك یك گفته‌های آن نویسنده‌ی بی‌آزرم را در اینجا بیاورم و قصدم هم پاسخنویسی[به] آن مرد ابله نیست زیرا جواب ابلهان خاموشیست آنانكه آن نامه‌ی سیاه را خوانده‌اند می‌دانند من چه آتشی در دل افروخته دارم. آخر ای بی‌ادب تو خودت را ادیب و طرفدار ادبا می‌شماری پس این بی‌ادبی‌ها از كجاست. نه این است كه تو هم در مكتب همان ادبا درس خوانده‌ای؟ بزودی برسد روزی كه رویت همچون دلت سیاه گردد.

آقای كسروی اینها یا نمی‌دانند یا از خوان نعمت دیگران متنعمند. به نادانان ببخشای و دیگران را برای عذاب روز رستاخیز ملی واگذار. ای ایرانیان از یاوه‌گویی تنی چند بیخبر و خیره‌سر افكارتان متشتت نشود وقت را غنیمت شمرید دست اتحاد و برادری بسوی آزادگان دراز كنید زیرا راه دور است و رنج بسیار.

گمان نكنید رهبری و راهنمایی هر كس را شاید. دوام این زمزمه‌ها كه از هر گوشه و كنار می‌شنوید چون حباب روی آب است. فقط این آزادگانند كه می‌توانند این قافله‌ی پراكنده را به پیشوایی همان مرد توانای غیرتمند كه جز رهایی شرق آرمانی ندارد بسر منزل مقصود برسانند.

ای جوانان پدران شما آنچه لازمه‌ی پدری بود در حق شما نكردند و همانطوری كه اكنون شما حق دارید بر آنان نفرین فرستید فرزندان آینده‌ی شما هم اگر دربند آتیه‌ی آنان نباشید بر شما نفرین خواهند فرستاد. بكوشید خود را از آلودگیهای چند صد ساله رها سازید و دامن خود را از ننگ و خواری و زبونی بتكانید و پشتیبانی از آزادگان دریغ نگویید تا در آتیه سرفراز و سربلند باشید.

ای آزادگان خدای پاك از پاكی دلتان آموزگاریِ توده را بشما عطا فرموده بكوشید و از پا ننشینید و فراموش نكنید كه خدا با ماست.
همدان ـ خلیل مهران

پرچم ـ نویسنده‌ی آن روزنامه كوچكتر و بی‌ارجتر از آنست كه یاران از نوشته‌های وی دلتنگ گردند. شاید آقای مهران او را نمی‌شناسند ولی در تهران همه او را می‌شناسند.
(پرچم روزانه ش 215)
شادروان ابراهیم کاویان (آگاه) از پشتیبانان پیمان
🔶 شیخ قربان از نجف می‌آید

🔸 تکه‌ی نه از ده


شیخ‌قربان این حرفها را که می‌شنود از خشم و بغض بی‌پروایی می‌نماید. مثل اینست که نمی‌شنود. در این میان شاگرد شوفر نزدیک آمده می‌گوید : «آقایان اتوبوس حاضر است بفرمایید بنشینید». می‌گوید : «ببخشید آقایان ما گفتیم یک ساعت کار داریم ، دو ساعت کشید ، معطل شدید». مسافرها بساعت نگاه کرده می‌بینند نزدیک به دو ساعت نشسته صحبت کرده‌اند و از بس گفتگو شیرین بوده ملتفت نشده‌اند.

برخاسته بسوی اتوبوس راه می‌افتند. شیخ‌قربان مثل مرغیست که پر و بالش کنده‌اند. نمی‌داند چه جور راه می‌رود. به اتوبوس که می‌رسد هر کس در جای خود می‌نشیند. ولی شیخ جای خود را در جلو آقااحمد رها کرده می‌رود در عقب اتوبوس در گوشه‌ای می‌نشیند و مثل اشخاص قهر کرده رویش را برمی‌گرداند ، و برای آنکه بیکار نباشد تسبیح بدست گرفته دانه‌های آن می‌شمارد و لبهای خود می‌جنباند (ذکر می‌خواند).

اتوبوس راه می‌افتد. علی‌بیک که در پهلوی آقااحمد نشسته است بسخن پرداخته می‌گوید :



... : من امروز خیلی خوشوقت شدم. این حرفهای شما مثل آن بود که بمن روح تازه بخشید. من می‌بایست در سر راه ابهر پیاده شده بآبادی خودمان بروم. ولی پیاده نخواهم شد. برای آنکه بیشتر همراه باشم تا زنجان با شما می‌آیم که یک شب هم در آنجا بمانم. یک خواهش از شما دارم : این آقای کسروی که صحبتش شد کیست؟.. ملاها با او چه دشمنی دارند؟. در تهران هم دو سه بار نامش را شنیدم. معلوم است که شما او را می‌شناسید.

آقااحمد : آقای کسروی از اهل تبریز است که در تهران می‌نشیند. این مرد دَه دوازده سالست که به یک کار بزرگ برخاسته است ، و آن اینکه می‌گوید در ایران سیزده چهارده مذهب که هست ، همه‌ی اینها باید از میان برود و مردم همه به یک راه درآیند. این مقصود اوست و سالهاست در راه آن می‌کوشد. در رد همه‌ی مذهبها کتاب نوشته. از جمله در رد ملاها کتاب نوشته و ایرادهای بسیار بآنها گرفته.

یکی از ایرادهای او اینست که می‌گوید شما این خمس و زکات را از مردم چرا می‌گیرید؟.. می‌گوید پیغمبر اسلام خمس و زکات را قرار داده بود که بگیرند و حکومتی برپا گردانند و مملکت اسلامی را راه برند. شما که حکومت برپا نکرده‌اید ، شما که مملکت را راه نمی‌برید ، پس این پولها را چرا می‌گیرید؟!. می‌گوید : خمس و زکات برای مفتخواری نیست. شما نباید آن را بگیرید.

این حرف او چون اساس مفتخواری ملاها را بهم می‌زند چندان بایشان برخورده که بخون آقای کسروی تشنه شده‌اند. پارسال از همان نجف پنجاه‌هزار تومان پول خرج کرده توطئه چیده بودند ، کسانی را فرستادند که آمدند و در تهران دَه دوازده جانی را مزدور گرفتند و یک روز در خیابان دو گلوله بآقای کسروی زده سیزده زخم چاقو و سنگ هم بسر و صورت و تنش رسانیدند. مقصودشان کشتن او بود. ولی خدا نگه داشت.


.
🔶 «گفتگو از شعر در پرچم روزانه» (احمد کسروی)

🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکه‌ی چهار از نه)


روزی بخانه‌ی کسی رفتم. پس از رسیدن و حال پرسیدن گله از بدی مردم آغاز کرد و چنانکه عادت همگیست توده را بد خوانده و خود را برکنار داشت. گفتم : من بالا سر شما دیوان ایرج را می‌بینم. شما اگر بدی آن را نمی‌دانید همین نافهمی از شما بس. اگر می‌دانید و با این حال هوس وادارتان کرده که بخرید و بخوانید و در خانه نگه دارید و بچه‌هاتان نیز بخوانند با این آلودگی از شما شایسته نخواهد بود که از دیگران بد گویید. گفت : «این یک تراژدی ادبیست». دیدم مردک بیخرد می‌خواهد با این نامگزاری پرده بروی زشتیهای آن بکشد ، خاموش گردیده و دیگر ننشستم و برخاستم.

این زشتی شعرا یک داستانی دارد که باید بنویسم : در سال 1313 که گفتم داستان شعرگویی و شعرخوانی در ایران تا بحد دیوانگی رسیده بود و هر روز در روزنامه‌ها و مجله‌ها شعرهای تازه بچاپ می‌رسید بارها می‌دیدم در روزنامه‌های تهران شعرهایی در زمینه‌ی این بی‌ناموسی سروده شده. چند تن از شاعران که خود بدنام این زشتی می‌باشند شعرها نیز سروده آشکاره در روزنامه‌ها بچاپ می‌رسانیدند. در همان روزها ما چون در پیمان نکوهش از شاعران می‌نوشتیم و چنانکه گفتیم نخست‌وزیر و وزیر فرهنگِ آن زمان (1) هر دو از این نوشته‌ها دلتنگی می‌نمودند و فشار می‌آوردند. من چند نسخه از روزنامه‌ها را گرد آورده برایشان فرستادم و پیام دادم : شما که حمایت از این بیهوده‌گویان می‌کنید باری از این یک زشتی که مایه‌ی بی‌آبروگری ایرانست جلو گیرید. در پاسخ گفته بودند : بشهربانی می‌نویسیم. ولی ننوشتند و این زشتی بود تا یکی دو هفته پس از آن گفتگو ، کابینه تغییر یافت و آقای جم سروزیر گردید. چون او نیز پشتیبانی از شاعران می‌نمود و روزی که من بدیدنشان رفته بودم چنین عنوان کرد : «من خواهش می‌کنم این موضوع را دنبال نکنید». گفتم خواهش شما برآورده است ، ما درباره‌ی شعر سخنان خود را گفته‌ایم و دیگر درپی تکرار آنها باین زودی نخواهیم بود ، ولی من نیز خواهش می‌کنم باری دستور دهید از این شعرهای بیناموسانه جلو گیرند. پس از این هنگام بود که از آنها جلو گرفتند.


پابرگی :
1ـ محمدعلی‌ فروغی نخست‌وزیر و علی‌اصغر حکمت وزیر فرهنگ.


.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش هفتم : پابندهای گران شرقیان)

احمد کسروی

🔸 5ـ امروز این کیشها افزار دست سیاستند (تکه‌ی دو از دو)


... سخنان دیگری هست ولی جای گفتن نیست. کوتاه‌سخن اینکه :

[1] : میانه‌ی دین و زندگانی فاصله‌ی بسیار دوری پیدا شده و از هر راه که درنگریم دین را ـ یا بهتر گویم کیشها را ـ با زندگانی سازشی نتواند بود.

[2] : ما اگر امروز خواهیم آزاد و آبرومند زندگی کنیم و در برابر غربیان گردن افرازیم و از آنان پس نمانیم چنین زندگانی‌ای مردمان را یکدل و یکدست می‌خواهد ولی کیشها آنها را از هم پراکنده است.

[3] : دانشها پیش رفته و بسیاری از رازهای طبیعت بیرون افتاده و زندگانی باید با آیین طبیعت و از روی دانشها باشد و ما ناگزیر از رواج دادن بدانشها می‌باشیم لیکن کیشها را با آنها سازشی نیست و از آیین طبیعت بس دور افتاده.

[4] : زندگانی از مردم جانفشانی و غیرتمندی و مردانگی می‌خواهد و این کیشها آنان را با چیزهای دیگری سرگرم می‌سازد. در زندگانی همه باید بزمان خود پرداخت و اینها مردمان را بزمانهای بس دوری می‌کشاند.

این ناسازگاری‌ای که درمیانست نتیجه‌ آن شده که دین و زندگانی هر دو ناانجام می‌ماند ، و تا حال اینست شرق را نه دین درستی خواهد بود و نه زندگانی آبرومندی و شرقیان از هر دو بی‌بهره خواهند گردید. شما اگر از کسانی پرسید : «چرا شرق اینهمه پس مانده و پیش نمی‌تواند رفت؟!.. چرا اینهمه گرفتار است و رها نمی‌گردد؟!..» خواهند گفت : توده‌ها همیشه بیک حال نمانند و گاهی پیش روند و گاهی پس مانند ولی این پاسخ عامیانه است و ارجی ندارد. در جهان هیچ چیزی بی‌انگیزه نتواند بود. این گرفتاریهای شرق را نیز انگیزه‌هایی هست ولی سرچشمه‌ی همه‌ی آنها دو چیز است و بیگمان یکی از آن این ناسازگاری دین با زندگانی می‌باشد.


.
اکنون و آینده ما راست 5.pdf
374.9 KB
🔸 اکنون و آینده ما راست

🖌 احمد کسروی

🔸 بخش هفتم : پابندهای گران شرقیان

🔹 1ـ این نه دینست که پروای آینده نکرده سرگرم گذشته‌هاست
🔹 2ـ شیعیگری خود سرگرم گذشته‌ها بودنست
🔹 3ـ گمراهیها تنها سست گردیده ، ولی زیانشان همچنان بازمی‌ماند
🔹 4ـ آسیب کیشها

💡 همه‌ی تکه‌ها یکجا در یک فایل پی‌دی‌اف
🔶 شیخ قربان از نجف می‌آید

🔸 تکه‌ی ده از ده


ده دوازده سالست این حرفها درمیانست. ملاها چون جواب ندارند تا مدتی خود را به ناشنیدن می‌زدند و چنین وامی‌نمودند که اعتنا ندارند و آن حرفها را قابل جواب نمی‌بینند. بعد دیدند مردم این عذرشان را نمی‌پذیرند. این دفعه ناچار شدند و کتابهایی نوشتند. ولی چه کتابهایی. بجای جواب زورشان را به نوشتن سخنان پست و رکیک زدند و یک کتابی را که چاپ کردند هو انداختند که جواب دادیم ، کسروی را شکستیم. بعد دیدند این هم نشد. این دفعه ناچار شدند به تحریک عوام ، دروغهایی ساخته بمیان عوام انداختند : اینها قرآن می‌سوزانند ، می‌خواهند مسجدها را خراب کنند ، به امامها فحش می‌دهند. با این دروغهای بیشرمانه مردم را تحریک کردند. چون همراهان آقای کسروی در همه‌ی شهرها هست تاکنون در شهرهای بسیاری از تبریز و مراغه و میاندوآب و آبادان و بهبهان و اهواز و پهلوی و کویت غایله‌هایی درست کرده صدمه‌هایی رسانیده‌اند.

اخیراً دیده‌اند از اینها نیز فایده حاصل نمی‌شود ، مردم کم‌کم چیزهایی می‌فهمند ، حالا این نقشه را کشیده‌اند که سالانه دویست و سیصد نفر از این آخوندها بشهرهای ایران بفرستند که معلوم نیست اینها چه کار خواهند کرد.

علی‌بیک : عجب! پس قضیه اینست؟.. من بسیار متأسفم که اینها را نمی‌دانستم و در تهران بدیدن آقای کسروی نرفتم.

آقااحمد : بدیدن آقای کسروی احتیاج نیست. کتابهای او را بدست آورده بخوانید. من از کتابهای او همراه دارم. در زنجان که جامه‌دان را باز کردم بشما می‌دهم.

علی‌بیک : بسیار ممنون خواهم بود. مختصر سوادی دارم. آنها را با دقت خواهم خواند.


.
🔸 سیاست نیرنگ

🔸 با یک افیون تن جوانان را فرسوده و بیمار می‌گردانند و با افیون دیگری مغز و اندیشه و روان توده‌ها را تباه می‌سازند.

🔸 سرمایه‌داران و سیاستگران غربی هرچه را که مایه درماندگی یکمردمی تواند بود – از افیون و مواد مخدر و روان‌گردان گرفته تا کیشهای گوناگون و دیوانهای حافظ و خیام و سعدی و مولوی و صوفیگری و خراباتیگری و مارپرستی و گاوپرستی و جوکیگری و روضه‌خوانی و زیارت بتکده‌ها – برواجش می‌کوشند. زیرا همینها برای غرب بیش از ملیونها سپاه کار می‌کند.

.
🔶 «گفتگو از شعر در پرچم روزانه» (احمد کسروی)

🔸 یک رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است (تکه‌ی پنج از پنج)


از سخن خود دور نیفتیم : یک چیزی که بنیاد آن «بیهوده‌گویی» و عمر تباه کردنست و آنگاه با چند زشتی دیگری توأم می‌باشد ، تشویقهای بسیاری از آن می‌کردند ، و یک جنبشی در سراسر ایران باین نام پدید آمده بود. شعر و شاعری در ایران ریشه‌ی درازی دارد. چنانکه گفتیم از زمان سلجوقیان رواج گرفته ، و قرنها درمیان بوده و در زمان مغولان و همچنین در روزگار صفویان بازار بسیار گرمی داشته است. لیکن پس از جنبش مشروطه و توجه مردم بموضوع کشورداری و میهن‌پرستی خواه ناخواه بازار شعر از گرمی ‌افتاده توجهی بآن نمی‌رفت. تا در سالهای آخر از یکسو کوششهای پرفسور براون و برخی شرقشناسان دیگر و از یکسو همدستی کسانی از ایرانیان با آنان ، دوباره بازار آن را گرمتر گردانیده و کم‌کم کار را بآنجا رسانیده بود که چنانکه گفتیم از حال عادی بیرون رفته و صورت دیوانگی پیدا کرده بود.

نتیجه‌ی آن تشویقها این بود ، که جوانان دسته دسته رو بشاعری بیاورند و بجای هر کار دیگری ، وقتهای خود با قصیده ساختن و غزل سرودن تلف کنند ، و چون زمانی با اینها بسر بردند و یک دیوانی پدید آوردند آن را یک سرمایه‌ای برای خود پندارند و دیگر پی کاری نرفته سربار توده باشند و بدینسان ده‌هزاران و صدهزاران کسان تباه گردند ، و از آنسوی شعرها و دیوانهای آنها دست بدست گردد و در کتابخانه‌ها جا گیرد و خود یک وسیله‌ی دیگری برای نشر اندیشه‌های پوچ و پست و رواج خویهای زشت باشد. این بایستی بود نتیجه‌ی قطعی آن جنبش و هیاهو.

در زمانی که زندگانی سختترین صورتی بخود گرفته و توده‌ها برای نگهداری خود و کشور خود آیروپلان می‌سازند ، زیردریایی درست می‌کنند ، هر روز یک افزار نوین دیگری اختراع می‌نمایند ، در ایران مردم باین بیهوده‌کاریها بایستی پردازند. در زمانی که دیگران از جوانان خود چترباز تربیت می‌کنند در ایران قافیه‌ساز تربیت بایستی کرد. از شگفتیها بود که ما می‌دیدیم چندین نفر از افسران علاقه‌ی بی‌اندازه بشاعری نشان می‌دهند. یکی خود شاعر است و هر روز قصیده‌ای ساخته بروزنامه‌ها می‌فرستد. دیگری «منتخبات اشعار» بچاپ می‌رساند. رئیس شهربانی یکی از شهرها تذکره‌ای برای شعرا در ده دوازده جلد تألیف می‌کرد.

یک چیزی که زیان و بدبختی را بیشتر می‌گردانید آن بود که بیاد شعرای گذشته پرداخته به بزرگ گردانیدن آنان می‌کوشیدند و دیوانها و کتابهای آنان را بچاپ رسانیده درمیان مردم پراکنده می‌ساختند. وزارت فرهنگ یک بودجه‌ای برای این کار تخصیص داده ، پولهای بسیار بخرج می‌رسانید. هر کسی که تاریخچه‌ی یک شاعری را می‌نوشت کتابش را بچاپ می‌رسانید ، یک پولی هم بخود او می‌داد. برخی دیوانها که نسخه‌اش در ایران نیست پول می‌فرستاد که عکس آنها را بردارند و بایران بفرستند.

چنانکه گفتم : این کار زیان و بدبختی را بیشتر می‌گردانید. زیرا آن شاعران در زمانهای زبونی و بیچارگی ایران زیسته و گذشته از آنکه بیشترشان خود پست و بدخوی بوده‌اند ، همه‌ی پستیها و گمراهیهای آن زمان را در شعرهای خود گنجانیده‌اند ، و رواج دادن بکتابهای آنها ، جز مردم را به پستنهادی و زبونی راندن نمی‌باشد (چنانکه ما از این زمینه جداگانه سخن خواهیم راند).

اینها را می‌کردند و یک نام «ادبیات» هم بروی آنها می‌گزاردند ، و ما چون بسخنانی در این باره برخاسته گفتارهایی نوشتیم ، بهیاهو پرداختند و چنین گفتند : «شما با ادبیات دشمنی می‌کنید». ما بگفته‌های خود دلیل می‌آوردیم و آنان تنها باین بهانه بس می‌کردند. ما ناگزیر شدیم بپرسیم : «ادبیات چیست؟..». این پرسش بسیار سودمند افتاد و همه‌ی آوازها بریده گردید. زیرا دانستم از این کلمه نیز تنها لفظش را می‌شناخته‌اند ، و معنای روشنی از آن در دلهاشان نبوده است. کنون که هشت سال از آن زمان می‌گذرد بارها این پرسش را تکرار کرده‌ایم و پاسخی نشنیده‌ایم.

(پرچم روزانه شماره‌های74 و 75)


.
🔸 مرده‌پرستانی که حکومت خود را از گورستان آغاز کردند و در بهشت زهرا امید و آینده ایران را خاکسپاری و از سر قبور، آغاز «روزگار تاریکی» را اعلان نمودند؛ پست‌ترین و فرومایه‌ترین ناکسان که با انقلاب ساختگی «انگلیسی-آمریکایی» بر سر کار آورده شدند و ایران را به «قرون وسطی» پرتاب کردند؛ جاسوسان ، بی‌وطنان و امت‌گرایانی که امامشان با آن «هیچ» تاریخی ، سخن آخر را همان اول گفت.

🔸 روانش شاد باد کسروی آن پاکمرد ایرانی و راهنمای بزرگ که هفتاد و هفت سال پیش از این نوشته بود : «راست گفته شده که اینان مردگان هزاروسیصد‌ساله‌اند که سر از گور درآورده بمیان مردم درآمده‌اند. ... كيش شيعی نه تنها با مشروطه يا زندگانی دموكراسی نمی‌سازد با هيچيك از خرد و دانش و تاريخ سازش ندارد و با آن كيش هيچگونه زندگانی سرفرازانه پيش نتوان گرفت، و ما هيچ عذری نميداريم كه آنرا نگاهداريم و ببدبختی خودمان و فرزندانمان تن دردهيم.»

.
🔸 غرامت «عدم‌النفع» : از رژی تا کرسنت

🔸 در دوره ناصرالدین‌شاه قاجار و صدرات امین‌السلطان بود که دولت بیکاره و زبون قاجاری یکبار در داستان الغاء امتیاز تنباکو پذیرفت بیک کمپانی بیگانه، غرامت «عدم‌النفع» بپردازد ولی بدوره «جمهوری اسلامی» که می‌رسیم تاریخ سیاه آن آکنده از این رسوایی است که پرونده «کرسنت» آخرین نمونه از آنست.

🔸 ما با جاسوسانی سروکار داریم که بگروگان‌گیری در سفارتخانه پرداختند و از آن سو قرارداد الجزایر را بسود بانکداران و کمپانی‌های آمریکایی دستینه نهادند تا برای نخستین بار در تاریخ ، یک دولت مستقل با چشم‌پوشی از حق حاکمیت خود ، به برپایی دیوان داوری همچون «دیوان داوری ایران-آمریکا» تن دردهد و این رسوایی و خیانت همچنان دنباله دارد.

🔸 «جاسوس-گروگانگیرانی» که روی دولت قاجاری را هم سفید کردند : با شعار «غرب‌زدگی» ، «خودکفایی» و «بازگشت بخویشتن» بر سر کار آورده شدند و دانسته شد که نعل وارونه می‌زده‌اند و همه اینها جز برای اوراق کردن برنامه‌های صنعتی ایران و سرپوشی بر سیاست انگلیسی بازگرداندن ایران به «روزگار تاریکی» نبوده.

.