🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟ (بخش یکم)
🔸 3ـ آیا دولتها را بزیر قانون توان آورد؟ (تکهی 5)
ما میپرسیم : اگر تودهها هر یکی در جای خود زندگی کنند و با یکدیگر مهر ورزند و دوستی نمایند چه مانعی خواهد داشت؟!.
کشوردارانی که در میانه جنگ پدید میآورند و جوانان را بکشتن داده جهان را بویرانی میکشند این نشان ناشایستی و ناتوانی آنهاست. میتوان کشورها را چنان راه برد که بجنگ هیچ نیاز نباشد.
آخر این دولتها چه پدرکشتگی باهم دارند که بیجنگ نمیتوانند زیست؟!. میگویند : «منافعشان باهم تصادم دارد». میگویم : اینها نامهاییست که خودشان گزاردهاند. «منافع» چیست؟!. کدام «تصادم» درمیانست؟!. مثلاً دولت شوروی با دولت آمریکا یا انگلیس ، چه برخوردی میانهی سودهای آنهاست؟!. اگر آن در جای خود ایستد و این در جای خود ، و هر یکی بکارهای خود پردازد و هیچ یکی دست بکشورهای دیگران نیازد آیا باز تصادمی درمیان منافع آنها خواهد بود؟!. آنگاه مگر نمیتوانند با گفتگوها و داوریها چارهی برخورد را کنند؟!.
آن جنگی که شش سال با آلمان کردند آیا چه سودی از آن برداشتند؟!. آلمان و ایتالیا که شکست خوردند و از پا افتادند و اکنون گرفتار صد دشواری هستند بمانند ، آمریکا و روس و فرانسه و انگلیس که فیروز درآمدند چه نتیجه بردند؟!. ملیونها جوانان کشته شدند و دلهای مادرهاشان داغدار گردید. ملیونها جوانان کور و کر و شل شدند که عمرهاشان با تلخکامی خواهد گذشت. آنهمه شهرها ویران گردید. آنهمه کالاها و افزارها بزیر دریا رفت. آنهمه زنان و بچگان گرسنگی کشیدند. هنوز در انگلیس و فرانسه سختی کار خواربار پایان نپذیرفته ـ اینهاست نتیجههایی که دولتهای فیروزمند بردهاند.
میدانم خواهند گفت : اینها آلمان و ایتالیا و ژاپن را از پا انداخته بآنها چیره شدند و اکنون رشتهی کارهای جهان در دست این دولتهای فیروزمند است.
میگویم : زندگانی برای آسودن و از خوشی و خرسندی بهره جستن است. چیرگی یافتن باین توده و آن توده نه چیزیست که بتوان بآن ارجی نهاد. نه چیزیست که مایهی جبران زیانها شمرد.
این حقایق باید در جلو چشمها باشد و در اندیشهها جا باز کند و بدینسان جنبشی در سراسر جهان پدید آید و از این پس زندگانی براه دیگری افتد. باید در همه جا مردم از جنگ بیزاری نمایند و باینکه دولتها نیز بزیر قانون آیند دلبستگی نشان دهند.
یک نکتهی مهمتر اینست که از این پس رشتهی کارهای تودهها در دست نیکخواهان و خردمندان باشد ، نه در دست مردان سیاسی. یکدیگر را فریفتن و بهمدیگر نیرنگ زدن و از هر راهی که بود به پیشرفت مقاصد کوشیدن که شیوهی کار مردان سیاسی بوده متروک گردد. امروز جنگ خطر بزرگی برای جهانست ، بویژه با پیدا شدن بمب اتمی و بیمهایی که از بکار بردن آن میرود. امروز بسیار خطاست که رشتهی کارها در دست مردان هوسکاری باشد که بخیره باهم رشته را پاره کنند و تودهها را بجنگ کشانند و جهان را ویران سازند.
🔸 3ـ آیا دولتها را بزیر قانون توان آورد؟ (تکهی 5)
ما میپرسیم : اگر تودهها هر یکی در جای خود زندگی کنند و با یکدیگر مهر ورزند و دوستی نمایند چه مانعی خواهد داشت؟!.
کشوردارانی که در میانه جنگ پدید میآورند و جوانان را بکشتن داده جهان را بویرانی میکشند این نشان ناشایستی و ناتوانی آنهاست. میتوان کشورها را چنان راه برد که بجنگ هیچ نیاز نباشد.
آخر این دولتها چه پدرکشتگی باهم دارند که بیجنگ نمیتوانند زیست؟!. میگویند : «منافعشان باهم تصادم دارد». میگویم : اینها نامهاییست که خودشان گزاردهاند. «منافع» چیست؟!. کدام «تصادم» درمیانست؟!. مثلاً دولت شوروی با دولت آمریکا یا انگلیس ، چه برخوردی میانهی سودهای آنهاست؟!. اگر آن در جای خود ایستد و این در جای خود ، و هر یکی بکارهای خود پردازد و هیچ یکی دست بکشورهای دیگران نیازد آیا باز تصادمی درمیان منافع آنها خواهد بود؟!. آنگاه مگر نمیتوانند با گفتگوها و داوریها چارهی برخورد را کنند؟!.
آن جنگی که شش سال با آلمان کردند آیا چه سودی از آن برداشتند؟!. آلمان و ایتالیا که شکست خوردند و از پا افتادند و اکنون گرفتار صد دشواری هستند بمانند ، آمریکا و روس و فرانسه و انگلیس که فیروز درآمدند چه نتیجه بردند؟!. ملیونها جوانان کشته شدند و دلهای مادرهاشان داغدار گردید. ملیونها جوانان کور و کر و شل شدند که عمرهاشان با تلخکامی خواهد گذشت. آنهمه شهرها ویران گردید. آنهمه کالاها و افزارها بزیر دریا رفت. آنهمه زنان و بچگان گرسنگی کشیدند. هنوز در انگلیس و فرانسه سختی کار خواربار پایان نپذیرفته ـ اینهاست نتیجههایی که دولتهای فیروزمند بردهاند.
میدانم خواهند گفت : اینها آلمان و ایتالیا و ژاپن را از پا انداخته بآنها چیره شدند و اکنون رشتهی کارهای جهان در دست این دولتهای فیروزمند است.
میگویم : زندگانی برای آسودن و از خوشی و خرسندی بهره جستن است. چیرگی یافتن باین توده و آن توده نه چیزیست که بتوان بآن ارجی نهاد. نه چیزیست که مایهی جبران زیانها شمرد.
این حقایق باید در جلو چشمها باشد و در اندیشهها جا باز کند و بدینسان جنبشی در سراسر جهان پدید آید و از این پس زندگانی براه دیگری افتد. باید در همه جا مردم از جنگ بیزاری نمایند و باینکه دولتها نیز بزیر قانون آیند دلبستگی نشان دهند.
یک نکتهی مهمتر اینست که از این پس رشتهی کارهای تودهها در دست نیکخواهان و خردمندان باشد ، نه در دست مردان سیاسی. یکدیگر را فریفتن و بهمدیگر نیرنگ زدن و از هر راهی که بود به پیشرفت مقاصد کوشیدن که شیوهی کار مردان سیاسی بوده متروک گردد. امروز جنگ خطر بزرگی برای جهانست ، بویژه با پیدا شدن بمب اتمی و بیمهایی که از بکار بردن آن میرود. امروز بسیار خطاست که رشتهی کارها در دست مردان هوسکاری باشد که بخیره باهم رشته را پاره کنند و تودهها را بجنگ کشانند و جهان را ویران سازند.
✴️ حقایق زندگی
تکهی یکم : خردهگیری و پاسخ آن
🔸کوشاد کانال تلگرام : تاکنون از روزنامهی پرچم گفتارهای دستهبندی شدهای آوردیم تا خواستهای شانزدهگانهی آزادگان را نشان دهیم. نخستین آنها مشروطه (دمکراسی) و معنی آن بود و دومی حزب و گمراهیهای سیاسی». سومین دسته را سزاست «حقایق زندگی» نامید.
بسیاری از مردم از شنیدن این عبارت ناخشنود میگردند. میپندارند همهی حقایق زندگی را میدانند و بهتر است به زمینههای دیگر پردازند. لیکن چنین نیست. دانشمندان جهان نیز همه نیازمندند چیزهای دیگری یاد گیرند. یادگیری حقایق نه تنها کمک میکند اندیشهها به هم نزدیک گردد و در نتیجه از جدایی میان مردم و پراکندگی ایشان و کینهجوییها و دشمنیها میانشان بکاهد ، از این دیده نیز ارجدارست که راه یگانگی در یک توده را هموار میسازد و به نیرومندی ایشان میانجامد.
از امروز به دستهی سوم گفتارها با عنوان «حقایق زندگی» میپردازیم.
🔸خردهگیری و پاسخ آن
آقای صباح كازرونی در پیرامون گفتار «چگونه نیك باشیم؟» كه در شمارهی 5 پرچم نشركردیم شرحی نوشته بخلاصه آنكه دو جمله در آن گفتار باهم متناقض است زیرا در یك جمله گفته شده : «همه باید نیك باشیم» و در دیگری گفته شده «نیك و بد دانسته نیست. یك پایه یا یك قاعدهای برای نیك و بد درمیان نمیباشد».
آقای صباح این دو جمله را ناسازگار هم دانسته و میخواهند در پیرامون آن توضیحی دهیم.
میگویم : تناقض درمیان نیست و هر دو جمله در جای خود درست میباشد. این یك حقیقتی است كه «نیك و بد دانسته نیست و پایه ای برای آنها درمیان نمیباشد».
🔸شما اگر نیك سنجید هر كسی یا هر دستهای یك چیزهای دیگری را نیك یا بد میشمارند و به چیزهای دیگری ارج میگزارند.
🔸شما یك روزنامهنویس را با یك واعظ در نظر بگیرید كه اگر پرسیده شود : «نیكیها چیست؟» هر كدام چه پاسخی خواهد داد و چه چیزهایی را به نیكی خواهد شمرد. در حالی كه تنها روزنامهنویس و واعظ نیست. پندآموزان یا راهنمایان گوناگون دیگری بسیار است كه هر یكی در راه دیگری هستند و نیك و بد را بنحو دیگری تشخیص میدهند.
🔸امروز شما هر موضوعی را بگیرید عقیدههای گوناگون دربارهی آن هست. همان مشروطه كه با صد رنج و فداكاری بدست آمده و سالها در راه گرفتن آن كوششها رفته اكنون دستههای چندی هر یكی از راه دیگری آن را نمیپسندند.
میهندوستی كه یك چیزیست در طبیعت هر كس نهاده و آنهمه گفتگو در پیرامون آن رفته امروز كسان بسیاری بآن ریشخند میكنند و تلخترین سخنان را از دهانشان بیرون میریزند.
دروغگویی كه بدیش از بدیهیات شمرده میشود امروز هزاران كسانی آن را بد نمیشمارند ، و چون زندگانی را نبرد و جهان را نبردگاه میپندارند ، در راه پیشرفت منافع شخصی دروغ را جایز میدانند. بلكه راستگویی را دلیل ضعف یك كسی میشمارند.
شرم كه یكی از صفات بسیار ارجمند آدمیست در همان روزنامههای تهران گفتارها نوشتند كه بعقیدهی فلان پرفسور شرم خود بیماریست كه باید بچارهی آن كوشید.
از اینگونه چندانست كه بشمار نیاید و این خود یك موضوع بزرگیست كه بنیاد و پایهای برای نیك و بد نمانده و اینكه ما دربارهی آن وارد بحث نشدیم زیرا نخواستیم از سخن خود بكنار بیفتیم.
از آنسوی نباید این كار ما را از نیك شدن باز دارد. ما خواهیم توانست نیكیهایی را كه میخواهیم یكایك بشناسیم و دلیلهای آن را بدانیم و بدینسان راه بازكنان پیش رویم. مقصود نیز همین است. ما یك رشته مقاصدی را در نظر گرفتهایم كه در توده رواج دهیم و آنها را یكایك عنوان كرده در پیرامونش شرحها خواهیم داد و دلیلها خواهیم آورد. چنانكه از شمارهی شش بآن آغاز كردهایم و نخست در پیرامون مشروطه سخن میرانیم.
آن دو عبارت مثل اینست كه كسی بگوید : «باید برویم» و سپس بگوید : «یك اشكالی هم در جلو است. زیرا راه باز نیست» بدیهی است معنی دو جمله این خواهد بود كه «باید راه را باز كنیم و جلو رویم».
در پایان بآقای صباح سپاس میگزاریم كه این خرده را گرفتهاند و من نه تنها از اینگونه خردهگیریها دلتنگ نخواهم بود و خشنود و سپاسمند نیز خواهم بود.
(پرچم روزانه شمارهی 8)
تکهی یکم : خردهگیری و پاسخ آن
🔸کوشاد کانال تلگرام : تاکنون از روزنامهی پرچم گفتارهای دستهبندی شدهای آوردیم تا خواستهای شانزدهگانهی آزادگان را نشان دهیم. نخستین آنها مشروطه (دمکراسی) و معنی آن بود و دومی حزب و گمراهیهای سیاسی». سومین دسته را سزاست «حقایق زندگی» نامید.
بسیاری از مردم از شنیدن این عبارت ناخشنود میگردند. میپندارند همهی حقایق زندگی را میدانند و بهتر است به زمینههای دیگر پردازند. لیکن چنین نیست. دانشمندان جهان نیز همه نیازمندند چیزهای دیگری یاد گیرند. یادگیری حقایق نه تنها کمک میکند اندیشهها به هم نزدیک گردد و در نتیجه از جدایی میان مردم و پراکندگی ایشان و کینهجوییها و دشمنیها میانشان بکاهد ، از این دیده نیز ارجدارست که راه یگانگی در یک توده را هموار میسازد و به نیرومندی ایشان میانجامد.
از امروز به دستهی سوم گفتارها با عنوان «حقایق زندگی» میپردازیم.
🔸خردهگیری و پاسخ آن
آقای صباح كازرونی در پیرامون گفتار «چگونه نیك باشیم؟» كه در شمارهی 5 پرچم نشركردیم شرحی نوشته بخلاصه آنكه دو جمله در آن گفتار باهم متناقض است زیرا در یك جمله گفته شده : «همه باید نیك باشیم» و در دیگری گفته شده «نیك و بد دانسته نیست. یك پایه یا یك قاعدهای برای نیك و بد درمیان نمیباشد».
آقای صباح این دو جمله را ناسازگار هم دانسته و میخواهند در پیرامون آن توضیحی دهیم.
میگویم : تناقض درمیان نیست و هر دو جمله در جای خود درست میباشد. این یك حقیقتی است كه «نیك و بد دانسته نیست و پایه ای برای آنها درمیان نمیباشد».
🔸شما اگر نیك سنجید هر كسی یا هر دستهای یك چیزهای دیگری را نیك یا بد میشمارند و به چیزهای دیگری ارج میگزارند.
🔸شما یك روزنامهنویس را با یك واعظ در نظر بگیرید كه اگر پرسیده شود : «نیكیها چیست؟» هر كدام چه پاسخی خواهد داد و چه چیزهایی را به نیكی خواهد شمرد. در حالی كه تنها روزنامهنویس و واعظ نیست. پندآموزان یا راهنمایان گوناگون دیگری بسیار است كه هر یكی در راه دیگری هستند و نیك و بد را بنحو دیگری تشخیص میدهند.
🔸امروز شما هر موضوعی را بگیرید عقیدههای گوناگون دربارهی آن هست. همان مشروطه كه با صد رنج و فداكاری بدست آمده و سالها در راه گرفتن آن كوششها رفته اكنون دستههای چندی هر یكی از راه دیگری آن را نمیپسندند.
میهندوستی كه یك چیزیست در طبیعت هر كس نهاده و آنهمه گفتگو در پیرامون آن رفته امروز كسان بسیاری بآن ریشخند میكنند و تلخترین سخنان را از دهانشان بیرون میریزند.
دروغگویی كه بدیش از بدیهیات شمرده میشود امروز هزاران كسانی آن را بد نمیشمارند ، و چون زندگانی را نبرد و جهان را نبردگاه میپندارند ، در راه پیشرفت منافع شخصی دروغ را جایز میدانند. بلكه راستگویی را دلیل ضعف یك كسی میشمارند.
شرم كه یكی از صفات بسیار ارجمند آدمیست در همان روزنامههای تهران گفتارها نوشتند كه بعقیدهی فلان پرفسور شرم خود بیماریست كه باید بچارهی آن كوشید.
از اینگونه چندانست كه بشمار نیاید و این خود یك موضوع بزرگیست كه بنیاد و پایهای برای نیك و بد نمانده و اینكه ما دربارهی آن وارد بحث نشدیم زیرا نخواستیم از سخن خود بكنار بیفتیم.
از آنسوی نباید این كار ما را از نیك شدن باز دارد. ما خواهیم توانست نیكیهایی را كه میخواهیم یكایك بشناسیم و دلیلهای آن را بدانیم و بدینسان راه بازكنان پیش رویم. مقصود نیز همین است. ما یك رشته مقاصدی را در نظر گرفتهایم كه در توده رواج دهیم و آنها را یكایك عنوان كرده در پیرامونش شرحها خواهیم داد و دلیلها خواهیم آورد. چنانكه از شمارهی شش بآن آغاز كردهایم و نخست در پیرامون مشروطه سخن میرانیم.
آن دو عبارت مثل اینست كه كسی بگوید : «باید برویم» و سپس بگوید : «یك اشكالی هم در جلو است. زیرا راه باز نیست» بدیهی است معنی دو جمله این خواهد بود كه «باید راه را باز كنیم و جلو رویم».
در پایان بآقای صباح سپاس میگزاریم كه این خرده را گرفتهاند و من نه تنها از اینگونه خردهگیریها دلتنگ نخواهم بود و خشنود و سپاسمند نیز خواهم بود.
(پرچم روزانه شمارهی 8)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🌹 قشنگترین باغهای گل در ژاپن
✴️ سال نو فرامیرسد
(بخش 2 از 3)
در این سال نو (1401) نیز به هممیهنانمان آواز برآورده میگوییم : ای ایرانیان ، بیایید در این کوششها که میکنیم با ما همدستی بکنید. ای مردان و زنان هوشیاری که تیرگی آیندهی ایران را درمییابید ، این همسایگان و سیاستهاشان ، این جنگی که در نزدیکی ما افروخته شده ، آن پیماننامهی دریای خزر که همسایگانمان ما را به چیزی نگرفتند و ما را شایای تنها سهم ناچیزی از دریا دانستند ، آن همدستیهایی که کشورهای دارای نفوذ در قفقاز میکنند و جز به زیان ایران نمیکوشند ، اینها همه از آنست که این توده نیرویی ندارد که از حقوق خود دفاع کند. نیرو جز از یگانگی (اتحاد) بدست نمیآید. حال آنکه آنچه در این کشور نیست همان یگانگی است. بلکه سراسر این کشور لبریز است از پراکندگی. بزرگترین درد این کشور پراکندگی است. از اینرو بزرگترین نبرد ما نیز با پراکندگی و پراکندهاندیشیهاست.
این راهی که ما در پیش داریم درمان دردهای ایرانست. هرچند سخنان ما به کسانی تلخ و ناگوار بیفتد ، هرچند با ما همداستانی نکنند ، هرچند این راه را دور بدانند ، ولی باید دانست این تنها راهست. جز این هرچه هست گمراهی و کورهراهست. «یک راه چه یک فرسنگ ، چه صد فرسنگ جز با رفتن بپایان نرسد». باید دانست به گله کردن و آرزو نمودن کاری انجام نمیشود. «درخت آرزو میوه ندارد». با «تفکر مثبت» دردی درمان نمیشود. راهی جز شناخت ریشهی درد و یافتن درمان آن نیست. این راهی که ما در آنیم از شناخت ریشهی دردها و گرفتاریها پدید آمده.
ما در نوشتههای خود نشان دادهایم که از نادرشاه تا امروز پادشاهان و وزیران کاردانی پیدا شده و کوششها کردهاند تا این کشور روی نیکبختی را ببیند ولی آلودگیهای توده نگزارده به آرزوهاشان برسند. بهتر از همه پیشامدهای مشروطه این را نشان میدهد : آن جنبش پرارج با آنهمه جانفشانیها و از خود گذشتگیها به علت کوتاهیاندیشهها ، و گمراهیهای هزارساله ناانجام ماند.
ما نشان دادهایم که سرچشمهی گرفتاریهای کنونی ایران در آنست که مردم از «حقایق زندگی» بیگانه افتادهاند و آنها را نمیدانند. بارها گفته و دلیلها آوردهایم که با این پراکندگیها (تفرقه) در کیش و اندیشه و همچنین جداییها که از زبان و تیرهها درمیان ایرانیان هست ، پیش از هر جنبش دیگری باید «حقایق زندگی» درمیان توده شناخته شده به آنها کار بندند تا یک نیرویی فراهم آید.
هستند بسیاری از کوشندگان سیاسی که با این باور ما همداستان نیستند ولی چه باید کرد که راستی جز این نیست. یک دسته بر این باورند که بدبختیهای ما تنها از «سوء مدیریت» است. دستهی دیگر دلیلهای ما را که میگوییم : این مردم با این حالی که دارند خود سرچشمهی بدبختیها هستند ، خود سرچشمهی همان سوء مدیریتها هستند ، میپذیرند ولی از همراهی سر بازمیزنند و چنین بهانه میآورند : «الان وقت این حرفها نیست».
ولی باید دانست یک تودهای با اندیشههای هزارسالهی پوسیده و زیانمند نتواند با تودههای زنده و پیشرفتهی جهان همگام گردد. ما اگر در اندیشههامان پا میفشاریم از آنروست که میخواهیم ایران را «چراغ آسیا» گردانیم. این بسیار جدایی دارد با اندیشهی کسانی که میخواهند با تکیه بر همین مردم خرافیِ پندارپرست حکومتی برپا گردانند و اینست با متعصبان و نافهمانِ کیشها همیشه مماشات کرده آنها را در رفتارهای کیشی آزاد میگزارند و یا دستگاه شاعرپرستی و ادبیاتبافی و صوفیگری را میبینند ولی نمیخواهند از زیانهاش سخنی بگویند زیرا در اندیشهی آنان این کار رنجانیدن مردم و از یک مشت «ادیبان» دشمن تراشیدن است.
این کوششهای ما بسیار جدایی دارد با آنکه برای چنان دستگاههای غیرتکُش و خانهبراندازی فلسفه نیز میبافند. جدایی دارد با خواستی (هدف) که اساساً کوششی نمیکند مردمان را به یک شاهراه درآورد تا نیرویی برای ساخت یک ایران آباد و مستقل بدست آید. خواست آنها تنها بدست گرفتن حکومت است. در حالی که چنان حکومتی با هواداران پراکندهکوش چیزی جز یک بدبختی نوین با رنگی تازه نیست. زیرا چنین انگاریم که به خواست خود رسیدند ، در حالی که نیرویی از همباوران را پشتیبان خود ندارند و تنها یک لشکری از پراکندهاندیشان بر سرشان گرد آمده که با هر سخنی یک دستهشان جدا شده راه خود را در پیش خواهد گرفت ، در کار کشورداری نااستوار بوده و هر دم بیم از پا افتادنشان هست و در میدان دیپلماسی جهان نیز تهیدست بوده ناچار از پیروی از سیاست کشورهای زورمند خواهند بود.
این راهی که ما میپوییم ، از اشتباهات تاریخی چندی که نمونه بسیار دارد پند گرفته و میکوشد از تکرار اشتباه بزرگی همچون آشوبهای سال 56 ـ 57 جلو گیرد.
👇
(بخش 2 از 3)
در این سال نو (1401) نیز به هممیهنانمان آواز برآورده میگوییم : ای ایرانیان ، بیایید در این کوششها که میکنیم با ما همدستی بکنید. ای مردان و زنان هوشیاری که تیرگی آیندهی ایران را درمییابید ، این همسایگان و سیاستهاشان ، این جنگی که در نزدیکی ما افروخته شده ، آن پیماننامهی دریای خزر که همسایگانمان ما را به چیزی نگرفتند و ما را شایای تنها سهم ناچیزی از دریا دانستند ، آن همدستیهایی که کشورهای دارای نفوذ در قفقاز میکنند و جز به زیان ایران نمیکوشند ، اینها همه از آنست که این توده نیرویی ندارد که از حقوق خود دفاع کند. نیرو جز از یگانگی (اتحاد) بدست نمیآید. حال آنکه آنچه در این کشور نیست همان یگانگی است. بلکه سراسر این کشور لبریز است از پراکندگی. بزرگترین درد این کشور پراکندگی است. از اینرو بزرگترین نبرد ما نیز با پراکندگی و پراکندهاندیشیهاست.
این راهی که ما در پیش داریم درمان دردهای ایرانست. هرچند سخنان ما به کسانی تلخ و ناگوار بیفتد ، هرچند با ما همداستانی نکنند ، هرچند این راه را دور بدانند ، ولی باید دانست این تنها راهست. جز این هرچه هست گمراهی و کورهراهست. «یک راه چه یک فرسنگ ، چه صد فرسنگ جز با رفتن بپایان نرسد». باید دانست به گله کردن و آرزو نمودن کاری انجام نمیشود. «درخت آرزو میوه ندارد». با «تفکر مثبت» دردی درمان نمیشود. راهی جز شناخت ریشهی درد و یافتن درمان آن نیست. این راهی که ما در آنیم از شناخت ریشهی دردها و گرفتاریها پدید آمده.
ما در نوشتههای خود نشان دادهایم که از نادرشاه تا امروز پادشاهان و وزیران کاردانی پیدا شده و کوششها کردهاند تا این کشور روی نیکبختی را ببیند ولی آلودگیهای توده نگزارده به آرزوهاشان برسند. بهتر از همه پیشامدهای مشروطه این را نشان میدهد : آن جنبش پرارج با آنهمه جانفشانیها و از خود گذشتگیها به علت کوتاهیاندیشهها ، و گمراهیهای هزارساله ناانجام ماند.
ما نشان دادهایم که سرچشمهی گرفتاریهای کنونی ایران در آنست که مردم از «حقایق زندگی» بیگانه افتادهاند و آنها را نمیدانند. بارها گفته و دلیلها آوردهایم که با این پراکندگیها (تفرقه) در کیش و اندیشه و همچنین جداییها که از زبان و تیرهها درمیان ایرانیان هست ، پیش از هر جنبش دیگری باید «حقایق زندگی» درمیان توده شناخته شده به آنها کار بندند تا یک نیرویی فراهم آید.
هستند بسیاری از کوشندگان سیاسی که با این باور ما همداستان نیستند ولی چه باید کرد که راستی جز این نیست. یک دسته بر این باورند که بدبختیهای ما تنها از «سوء مدیریت» است. دستهی دیگر دلیلهای ما را که میگوییم : این مردم با این حالی که دارند خود سرچشمهی بدبختیها هستند ، خود سرچشمهی همان سوء مدیریتها هستند ، میپذیرند ولی از همراهی سر بازمیزنند و چنین بهانه میآورند : «الان وقت این حرفها نیست».
ولی باید دانست یک تودهای با اندیشههای هزارسالهی پوسیده و زیانمند نتواند با تودههای زنده و پیشرفتهی جهان همگام گردد. ما اگر در اندیشههامان پا میفشاریم از آنروست که میخواهیم ایران را «چراغ آسیا» گردانیم. این بسیار جدایی دارد با اندیشهی کسانی که میخواهند با تکیه بر همین مردم خرافیِ پندارپرست حکومتی برپا گردانند و اینست با متعصبان و نافهمانِ کیشها همیشه مماشات کرده آنها را در رفتارهای کیشی آزاد میگزارند و یا دستگاه شاعرپرستی و ادبیاتبافی و صوفیگری را میبینند ولی نمیخواهند از زیانهاش سخنی بگویند زیرا در اندیشهی آنان این کار رنجانیدن مردم و از یک مشت «ادیبان» دشمن تراشیدن است.
این کوششهای ما بسیار جدایی دارد با آنکه برای چنان دستگاههای غیرتکُش و خانهبراندازی فلسفه نیز میبافند. جدایی دارد با خواستی (هدف) که اساساً کوششی نمیکند مردمان را به یک شاهراه درآورد تا نیرویی برای ساخت یک ایران آباد و مستقل بدست آید. خواست آنها تنها بدست گرفتن حکومت است. در حالی که چنان حکومتی با هواداران پراکندهکوش چیزی جز یک بدبختی نوین با رنگی تازه نیست. زیرا چنین انگاریم که به خواست خود رسیدند ، در حالی که نیرویی از همباوران را پشتیبان خود ندارند و تنها یک لشکری از پراکندهاندیشان بر سرشان گرد آمده که با هر سخنی یک دستهشان جدا شده راه خود را در پیش خواهد گرفت ، در کار کشورداری نااستوار بوده و هر دم بیم از پا افتادنشان هست و در میدان دیپلماسی جهان نیز تهیدست بوده ناچار از پیروی از سیاست کشورهای زورمند خواهند بود.
این راهی که ما میپوییم ، از اشتباهات تاریخی چندی که نمونه بسیار دارد پند گرفته و میکوشد از تکرار اشتباه بزرگی همچون آشوبهای سال 56 ـ 57 جلو گیرد.
👇
چون برخی کسان یا نمیدانند یا فراموش کردهاند پیشامدهای آن سال چگونه به برافتادن حکومت محمدرضاشاه انجامید ، اینست پیشنهاد میکنیم این کسان گفتارهای کوشندگان سیاسی آن زمان را بدست آورده بخوانند تا دریابند چگونه ایشان در آن زمان سرچشمهی بدبختیها را تنها در شاه یا حکومت او نشان میدادند و با سخنان خامی همچون «الان چون شاه مانع دمکراسی است ، باید همه متحد شده او را سرنگون سازیم ، اختلافات ما باید در پارلمان ایرانِ فردا حل شود» ، مردم را از راه بردند و شد آنچه بر سر کشورمان آمد.
اتحادی که چنان کوشندگانی از آن سخن میراندند تنها بکار برانداختن شاه آمد. شاه را برانداخت ولی شاهی را نتوانست. (بلکه شاهی را به رویهی بدتری جانشین آن گردانید) و بجای دمکراسی که آرزو میکردند یک دستگاه دیکتاتوری خونریزی را نشاند. همچنین پارلمانی را بنیاد نگزارد که دستههای سیاسی بتوانند آزادانه در آن از آرمانهای خود دفاع کنند. بلکه به پدید آمدن این مجلس کنونی انجامید که بیشتر به کار نمایشنامههای شوخیآمیز میآید.
(بخش پایانی این گفتار فردا خواهد آمد.)
اتحادی که چنان کوشندگانی از آن سخن میراندند تنها بکار برانداختن شاه آمد. شاه را برانداخت ولی شاهی را نتوانست. (بلکه شاهی را به رویهی بدتری جانشین آن گردانید) و بجای دمکراسی که آرزو میکردند یک دستگاه دیکتاتوری خونریزی را نشاند. همچنین پارلمانی را بنیاد نگزارد که دستههای سیاسی بتوانند آزادانه در آن از آرمانهای خود دفاع کنند. بلکه به پدید آمدن این مجلس کنونی انجامید که بیشتر به کار نمایشنامههای شوخیآمیز میآید.
(بخش پایانی این گفتار فردا خواهد آمد.)
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟ (بخش یکم)
🔸 3ـ آیا دولتها را بزیر قانون توان آورد؟ (تکهی 6)
از اینها گذشته باید هرآنچه باعث اختلافست و جنگ پدید تواند آورد از میان رود. چنانکه در چهارده مادّهی شادروان ویلسون نیز بوده دریاها آزاد باشد ، بُغازها [تنگه] بروی همهی کشتیها باز شود ، دولتهای بزرگ در کار تودههای کوچک بدخالت برنخیزند ، تعصبهای ملی که بیمبناست از میان رود ، از پیمانبندیهای نهانی پرهیزیده شود. رویهمرفته کشورها و تودهها مانندهی خانهها و خانوادهها باشند و با یکدیگر از روی مهربانی و همدستی راه روند و در اندیشهی آبادی جهان و آسایش جهانیان باشند.
با این زمینه است که یک سازمان همهجهانی پایدار تواند گردید و دولتها را بزیر سررشتهداری خود تواند گرفت. آن نقص بزرگی که در جامعهی ملل بود و امروز در سازمان ملل متفق نیز هست ، آماده نبودن چنین زمینه است.
این مطلب را با زبان دیگری هم بیان توان کرد : در هر تودهای نگهبان قانونها و پایندان [=ضامن] پیشرفت آنها احساسات مردمست. مثلاً در انگلستان بنیاد حکومت بروی دمکراسیست و شالودهی قانونها بروی آن گزارده شده ، و چون مردم بدمکراسی و بقانونهای آن دلبستگی بسیار دارند همیشه آنها اجرا خواهد شد و هیچ دولتی دلیری نخواهد داشت آن قانونها را بکنار گزارد. ولی در ایران که در اینجا نیز بنیاد حکومت و قانونها بروی دمکراسیست چون انبوه مردم تاکنون معنی دمکراسی را ندانستهاند و دلبستگی بآن ندارند اینست میبینید صدها کسان به نقض آن قانونها میپردازند و سرکشانه آنها را بهم میزنند.
قانونهای بینالمللی نیز همین حال را دارد. باید احساسات مردمان پشتیبان و نگهبان آنها باشد. بدانسان که شرح دادیم باید در سراسر جهان تکانی در اندیشهها پدید آید. انبوه جهانیان از حقایق زندگانی آگاه گردیده بآنها دلبستگی نشان دهند. باید مردمان از سیاستهای امروزی دولتهای بزرگ که بنیادش بروی چیرگی بدیگرانست و باعث اختلاف و جنگ میشود بیزاری نمایند. باید در همه جا نیکخواهان و خردمندان پیش افتاده مردمان را راه برند و بسازمانهای بینالمللی هواداریهای آشکار نشان دهند.
در دورهی جامعهی ملل اگر مردمان اروپا هواخواه آن اساس بودند و احساسات کینهجویانه دلها را پر نساخته بود هیتلر و موسولینی نمیتوانستند با آن بیپروایی از جامعه بیرون روند و با حبشه و لهستان بجنگ آغازند.
🔸 3ـ آیا دولتها را بزیر قانون توان آورد؟ (تکهی 6)
از اینها گذشته باید هرآنچه باعث اختلافست و جنگ پدید تواند آورد از میان رود. چنانکه در چهارده مادّهی شادروان ویلسون نیز بوده دریاها آزاد باشد ، بُغازها [تنگه] بروی همهی کشتیها باز شود ، دولتهای بزرگ در کار تودههای کوچک بدخالت برنخیزند ، تعصبهای ملی که بیمبناست از میان رود ، از پیمانبندیهای نهانی پرهیزیده شود. رویهمرفته کشورها و تودهها مانندهی خانهها و خانوادهها باشند و با یکدیگر از روی مهربانی و همدستی راه روند و در اندیشهی آبادی جهان و آسایش جهانیان باشند.
با این زمینه است که یک سازمان همهجهانی پایدار تواند گردید و دولتها را بزیر سررشتهداری خود تواند گرفت. آن نقص بزرگی که در جامعهی ملل بود و امروز در سازمان ملل متفق نیز هست ، آماده نبودن چنین زمینه است.
این مطلب را با زبان دیگری هم بیان توان کرد : در هر تودهای نگهبان قانونها و پایندان [=ضامن] پیشرفت آنها احساسات مردمست. مثلاً در انگلستان بنیاد حکومت بروی دمکراسیست و شالودهی قانونها بروی آن گزارده شده ، و چون مردم بدمکراسی و بقانونهای آن دلبستگی بسیار دارند همیشه آنها اجرا خواهد شد و هیچ دولتی دلیری نخواهد داشت آن قانونها را بکنار گزارد. ولی در ایران که در اینجا نیز بنیاد حکومت و قانونها بروی دمکراسیست چون انبوه مردم تاکنون معنی دمکراسی را ندانستهاند و دلبستگی بآن ندارند اینست میبینید صدها کسان به نقض آن قانونها میپردازند و سرکشانه آنها را بهم میزنند.
قانونهای بینالمللی نیز همین حال را دارد. باید احساسات مردمان پشتیبان و نگهبان آنها باشد. بدانسان که شرح دادیم باید در سراسر جهان تکانی در اندیشهها پدید آید. انبوه جهانیان از حقایق زندگانی آگاه گردیده بآنها دلبستگی نشان دهند. باید مردمان از سیاستهای امروزی دولتهای بزرگ که بنیادش بروی چیرگی بدیگرانست و باعث اختلاف و جنگ میشود بیزاری نمایند. باید در همه جا نیکخواهان و خردمندان پیش افتاده مردمان را راه برند و بسازمانهای بینالمللی هواداریهای آشکار نشان دهند.
در دورهی جامعهی ملل اگر مردمان اروپا هواخواه آن اساس بودند و احساسات کینهجویانه دلها را پر نساخته بود هیتلر و موسولینی نمیتوانستند با آن بیپروایی از جامعه بیرون روند و با حبشه و لهستان بجنگ آغازند.
✴️ حقایق زندگی (تکهی دوم )
🔸 باید از بدان چشم نپوشید
دیروز از نیكیهای شادروان سرلشگر امین سخن راندیم. همان داستان كشته شدنش دلیل دیگری بنیكی اوست. زیرا چنانكه نوشته شده برای آنكه یك عده سواران در دست اشرار نمانند خود را بكشتن داده. اینست نمونهی جوانمردی او.
دیروز یكی از افسران آذربایجانی داستانی گفت كه باید در اینجا بیاورم. گفت : چند سال پیش كه سرلشگر محتشمی در تبریز بود روزی دیدم از سرلشگر امین كه آن زمان رتبهی سرتیپی داشت گله آغاز كرد و چنین گفت : این سرتیپ شما راضی نیست یك نفر افسر فارسی در آذربایجان باشد. گفتم : جای افسوس است كه عبارت ترك و فارس را از زبان تیمسار میشنوم. دیگر سخنی نگفت. ولی دانستم كه باحترام و جایگاه سرتیپ امین رشك میبرد و همین بود كه بتهران گزارشهای شكایتآمیزی داد و چندی نگذشت كه سرتیپ امین را به تهران خواسته و به مکران فرستادند.
این داستان را نوشتم تا دانسته شود كه در این كشور با یك افسر پاكدامن و غیرتمند چه رفتاری میشده. آقای محتشمی چشم دیدن یك چنان سركردهی درستكار و غیرتمند را نمیداشته ، و چون او را مانع آرزوها و امیدهای خود میشمارده بهانهی ترك و فارس را پیش میكشیده ، و خدا میداند كه در شكایت خود بتهران چه سخنانی نوشته و چه تهمتهایی زده.
كنون شما ببینید همان سرلشگر محتشمی در پیشامد شهریورماه در خراسان بود ، و چنانكه میگویند همینكه جنگ آغاز گردید بیآنكه اندك تقیدی بوظیفهی خود داشته باشد همه را گزارده بگریخت و تنها اموال و اثاث خود را همراه آورد.
ما از دارایی آقای محتشمی آگاهی نداریم و بگفتههای مردم نیز اعتماد نمیكنیم. اما شادروان سرلشگر امین دارایی او را دانستیم. پس از سالها كه همیشه در مأموریتهای مهم بوده ، داراییش یك خانهایست كه در تهران بنا میگزارده و در برابر آن 220000 ریال یا بیشتر قرض دارد. در حالی كه خود از یك خاندان توانگری بوده و خانه و ملك در تبریز داشته كه آنها را نیز فروخته است.
اینهاست چیزهایی كه باید نوشته شود. اینهاست دردهایی كه باید گفته شود.
چند روز پیش یك نوشتهای بدفتر پرچم رسیده كه نویسندهی آن رفتار افسران را در پیشامد شهریورماه گذشته شرح میدهد. خلاصهی آن نوشته اینست كه یك دسته از افسران بهنگام شروع جنگ فرار و استفاده هر دو را در نظر گرفتند باین معنی كه خواستند هم بگریزند و جان بدر برند و هم فرصت را از دست نداده استفادههایی كنند. اینست برخلاف دستور تهران به محض بیرون آمدن از سربازخانه ، با گرفتن پولهایی ، سربازان را آزاد گردانیدند ، و از اسلحه مقداری را فروخته و مقداری را در كوه و بیابان ریخته برای دزدان و راهزنان بازگزاردند و خود با رخت ناشناس و از راه قاچاق بتهران آمدند و با آن خطاهای آشكار بیم از مسئولیت نداشته خود را بمركز معرفی كردند. مینویسد برخی از اینها در آنجاها كه بودند دیهها را تاراج كردند و از ستمگری بازنایستادند.
ولی از آنسوی یك دسته دیگری وظیفهی خود را بكار بسته هر یكی در مركز خود ایستادگی نموده و گزندها و آسیبها دیدند و سرانجام اسیر افتادند كه مدتها در اسارت بودند و زنان و فرزندانشان بیسرپرست در تهران و دیگر جاها روز میگزاردند.
كنون هر دو دسته در تهرانند و خود را بمركز معرفی كردهاند و نویسندهی این شرح گله میكند كه جدایی درمیانه گزارده نمیشود و بازپرس از بدان بعمل نمیآید.
ما دوست میداریم این نوشته دستینه میداشت و نویسندهاش را میشناختیم و آن را در پرچم بچاپ میرسانیدیم. این داستانها در پرده نباید مانَد. ما نمیدانیم این داستانها چه صورتی در وزارت جنگ پیدا كرده و چه رسیدگیهایی در این زمینه بجا آورده شده.
آن كاریست درجای خود. ما دوست میداریم نیكان و بدان درمیان توده شناخته گردند و باری یك جدایی درمیان آنان گزارده شود. باری زمینه برای داوری تاریخ آماده گردد.
تنها افسران و سپاهیان نیستند. همهی كاركنان دولت در آن پیشامد ، نیكان از بدان شناخته گردند. این بسیار بد است كه كسانی دیروز وظیفهی خود را فراموش كرده و مردم را در آن گرفتاری بگزارند و بگریزند و امروز دوباره بازگشته به همان مردم چیرگی نمایند.
🔸این قضایا اگر بخاموشی گذرد برای آینده تأثیر بسیار شومی را دربر خواهد داشت و بیكبار مایهی نومیدی مردم خواهد بود و بیكبار رشتهی ارتباط میان كاركنان دولت و دلهای مردم بریده خواهد گردید.
چنانكه شنیده میشود چون در برخی جاها پس از گریختن فرماندار یا مأمورین دیگری ، كسانی از خود مردم ، در آن روزهای سخت بنگهداری بازارها و دكانها پرداخته و چندگاهی رشتهی فرمانروایی را در دست گرفتهاند ، مأمورین دولت پس از بازگشتن ، بكینهجویی از آنان میكوشند و با یك زبان تلخی بنكوهش میپردازند.
👇
🔸 باید از بدان چشم نپوشید
دیروز از نیكیهای شادروان سرلشگر امین سخن راندیم. همان داستان كشته شدنش دلیل دیگری بنیكی اوست. زیرا چنانكه نوشته شده برای آنكه یك عده سواران در دست اشرار نمانند خود را بكشتن داده. اینست نمونهی جوانمردی او.
دیروز یكی از افسران آذربایجانی داستانی گفت كه باید در اینجا بیاورم. گفت : چند سال پیش كه سرلشگر محتشمی در تبریز بود روزی دیدم از سرلشگر امین كه آن زمان رتبهی سرتیپی داشت گله آغاز كرد و چنین گفت : این سرتیپ شما راضی نیست یك نفر افسر فارسی در آذربایجان باشد. گفتم : جای افسوس است كه عبارت ترك و فارس را از زبان تیمسار میشنوم. دیگر سخنی نگفت. ولی دانستم كه باحترام و جایگاه سرتیپ امین رشك میبرد و همین بود كه بتهران گزارشهای شكایتآمیزی داد و چندی نگذشت كه سرتیپ امین را به تهران خواسته و به مکران فرستادند.
این داستان را نوشتم تا دانسته شود كه در این كشور با یك افسر پاكدامن و غیرتمند چه رفتاری میشده. آقای محتشمی چشم دیدن یك چنان سركردهی درستكار و غیرتمند را نمیداشته ، و چون او را مانع آرزوها و امیدهای خود میشمارده بهانهی ترك و فارس را پیش میكشیده ، و خدا میداند كه در شكایت خود بتهران چه سخنانی نوشته و چه تهمتهایی زده.
كنون شما ببینید همان سرلشگر محتشمی در پیشامد شهریورماه در خراسان بود ، و چنانكه میگویند همینكه جنگ آغاز گردید بیآنكه اندك تقیدی بوظیفهی خود داشته باشد همه را گزارده بگریخت و تنها اموال و اثاث خود را همراه آورد.
ما از دارایی آقای محتشمی آگاهی نداریم و بگفتههای مردم نیز اعتماد نمیكنیم. اما شادروان سرلشگر امین دارایی او را دانستیم. پس از سالها كه همیشه در مأموریتهای مهم بوده ، داراییش یك خانهایست كه در تهران بنا میگزارده و در برابر آن 220000 ریال یا بیشتر قرض دارد. در حالی كه خود از یك خاندان توانگری بوده و خانه و ملك در تبریز داشته كه آنها را نیز فروخته است.
اینهاست چیزهایی كه باید نوشته شود. اینهاست دردهایی كه باید گفته شود.
چند روز پیش یك نوشتهای بدفتر پرچم رسیده كه نویسندهی آن رفتار افسران را در پیشامد شهریورماه گذشته شرح میدهد. خلاصهی آن نوشته اینست كه یك دسته از افسران بهنگام شروع جنگ فرار و استفاده هر دو را در نظر گرفتند باین معنی كه خواستند هم بگریزند و جان بدر برند و هم فرصت را از دست نداده استفادههایی كنند. اینست برخلاف دستور تهران به محض بیرون آمدن از سربازخانه ، با گرفتن پولهایی ، سربازان را آزاد گردانیدند ، و از اسلحه مقداری را فروخته و مقداری را در كوه و بیابان ریخته برای دزدان و راهزنان بازگزاردند و خود با رخت ناشناس و از راه قاچاق بتهران آمدند و با آن خطاهای آشكار بیم از مسئولیت نداشته خود را بمركز معرفی كردند. مینویسد برخی از اینها در آنجاها كه بودند دیهها را تاراج كردند و از ستمگری بازنایستادند.
ولی از آنسوی یك دسته دیگری وظیفهی خود را بكار بسته هر یكی در مركز خود ایستادگی نموده و گزندها و آسیبها دیدند و سرانجام اسیر افتادند كه مدتها در اسارت بودند و زنان و فرزندانشان بیسرپرست در تهران و دیگر جاها روز میگزاردند.
كنون هر دو دسته در تهرانند و خود را بمركز معرفی كردهاند و نویسندهی این شرح گله میكند كه جدایی درمیانه گزارده نمیشود و بازپرس از بدان بعمل نمیآید.
ما دوست میداریم این نوشته دستینه میداشت و نویسندهاش را میشناختیم و آن را در پرچم بچاپ میرسانیدیم. این داستانها در پرده نباید مانَد. ما نمیدانیم این داستانها چه صورتی در وزارت جنگ پیدا كرده و چه رسیدگیهایی در این زمینه بجا آورده شده.
آن كاریست درجای خود. ما دوست میداریم نیكان و بدان درمیان توده شناخته گردند و باری یك جدایی درمیان آنان گزارده شود. باری زمینه برای داوری تاریخ آماده گردد.
تنها افسران و سپاهیان نیستند. همهی كاركنان دولت در آن پیشامد ، نیكان از بدان شناخته گردند. این بسیار بد است كه كسانی دیروز وظیفهی خود را فراموش كرده و مردم را در آن گرفتاری بگزارند و بگریزند و امروز دوباره بازگشته به همان مردم چیرگی نمایند.
🔸این قضایا اگر بخاموشی گذرد برای آینده تأثیر بسیار شومی را دربر خواهد داشت و بیكبار مایهی نومیدی مردم خواهد بود و بیكبار رشتهی ارتباط میان كاركنان دولت و دلهای مردم بریده خواهد گردید.
چنانكه شنیده میشود چون در برخی جاها پس از گریختن فرماندار یا مأمورین دیگری ، كسانی از خود مردم ، در آن روزهای سخت بنگهداری بازارها و دكانها پرداخته و چندگاهی رشتهی فرمانروایی را در دست گرفتهاند ، مأمورین دولت پس از بازگشتن ، بكینهجویی از آنان میكوشند و با یك زبان تلخی بنكوهش میپردازند.
👇
از جمله از مراغه آقای ضیاء مقدم نامهای فرستاده كه در آن ، پیشامدهای شهریور ماه مراغه را مینویسد و گرفتاریهایی كه رخ داده[را] شرح میدهد. در مراغه روز پنجم یا ششم شهریور چون نظامیان شوروی بآنجا درآمدهاند فرماندار كه بایستی در اندیشهی نگهداری شهر و مردم باشد بیش از همه اندیشهی جان خود را كرده و گریخته ، و این پیشامدها باعث شده كه دزدان و تاراجگران از بیرون شهر و از درون آن بقصد تاراج بازار گرد آمدهاند در چنان هنگامی آقای ضیاء و دیگران خود را بخطر انداخته و برای جلوگیری از تاراج بكوششهایی برخاستهاند و برای بازار نگهبانانی گماردهاند و بدینسان سرمایه و دارایی مردم را نگه داشتهاند و چون چند روز گذشته و ایمنی رخ داده در این هنگام بوده كه آقای فرماندار بشهر بازگشته و باز آغاز بچیرگی و فرمانروایی كرده.
آقای ضیاء مینویسد : در یك مجلسی كه من ناچار شدم و بآقای فرماندار ایرادی گرفتم دیدم ناخشنود گردیده و با یك لحن طعنآمیز غریبی چنین گفت : «میفرمایید من از جای فرمانداری برخیزم و شما بنشینید».
ما باین موضوعها اهمیت میدهیم و برآنیم كه در پرچم آنها را دنبال كنیم. این خیانتها كوچك نیست و نباید باین سادگی و آسانی در زیر پرده بماند و از میان برود.
كسانی كه آن پستیها را كردهاند چنین میپندارند كه كاریست گذشته و رفته. ولی چنین نیست زیرا گذشته از آنكه هیچ خیانتی را دربارهی كشور و توده فراموش نباید كرد اساساً هنوز زیانهای آن پستیها از میان نرفته و نتیجههای شوم آنها هنوز در جریانست.
آیا همین داستان دلسوز كشته شدن سرلشگر امین ، نتیجه چیست؟.. آیا نه آنست كه برخی افسران بیغیرت بدنهاد اسلحهی دولتی را باشرار فروخته و یا دادهاند و بدینسان در كردستان و دیگر جاها آتش افروختهاند؟.. آیا رواست كه پستنهادانی چنان آتش افزوزند و مردان دلیر و گرانمایهای در آن سوزند و در این میان هیچ بازپرسی درمیان نباشد؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 18)
آقای ضیاء مینویسد : در یك مجلسی كه من ناچار شدم و بآقای فرماندار ایرادی گرفتم دیدم ناخشنود گردیده و با یك لحن طعنآمیز غریبی چنین گفت : «میفرمایید من از جای فرمانداری برخیزم و شما بنشینید».
ما باین موضوعها اهمیت میدهیم و برآنیم كه در پرچم آنها را دنبال كنیم. این خیانتها كوچك نیست و نباید باین سادگی و آسانی در زیر پرده بماند و از میان برود.
كسانی كه آن پستیها را كردهاند چنین میپندارند كه كاریست گذشته و رفته. ولی چنین نیست زیرا گذشته از آنكه هیچ خیانتی را دربارهی كشور و توده فراموش نباید كرد اساساً هنوز زیانهای آن پستیها از میان نرفته و نتیجههای شوم آنها هنوز در جریانست.
آیا همین داستان دلسوز كشته شدن سرلشگر امین ، نتیجه چیست؟.. آیا نه آنست كه برخی افسران بیغیرت بدنهاد اسلحهی دولتی را باشرار فروخته و یا دادهاند و بدینسان در كردستان و دیگر جاها آتش افروختهاند؟.. آیا رواست كه پستنهادانی چنان آتش افزوزند و مردان دلیر و گرانمایهای در آن سوزند و در این میان هیچ بازپرسی درمیان نباشد؟!..
(پرچم روزانه شمارهی 18)
✴️ سال نو فرامیرسد
(بخش 3 از 3)
اینها همه پیش آمد زیرا مردم آموزشی که میبایست ندیده بودند. مثلاً مردمی که میگفتند ما خواهان دمکراسی هستیم معنی درست آن را نمیدانستند (و امروز هم نمیدانند). کوشندگان نیز مردم را مانند گلههای گوسفند پشت خود انداخته پیش رفتند تا حکومت شاه را براندازند و راه را بروی مرتجعترین حکومتهای جهان هموار گردانند.
کسانی که کشاکشها و جنگهای خیابانی سالهای نخست پس از 57 ، دستگیری و اعدام سران حزبهای آن زمان و کشتار تابستان سال 67 را بیاد دارند نیک میفهمند که یک رشته اندیشههایی همچون «اختلافات ما باید در پارلمان ایران فردا حل شود» بکجا انجامید و تا چه اندازه خام و زیانمند بود.
خوانندگان پروا کنند که ما نه هوادار پادشاهی هستیم و نه با برچیده شدن حکومت شوم ملایان ناهمداستان. بلکه با جنبشهای خام و بیزمینه مخالفیم. ما زمینه را همان میدانیم که مردم در راه خردمندی و آشنایی با حقایق زندگی و پی بردن به آلودگیهای خود گامهایی پیش روند تا این پراکندگیهای تودهبرانداز کم گردد.
افسوسمندانه کوشندگان سیاسی ایران به تربیت مردم بها نمیدهند و در این راه نمیکوشند. تنها به سرنگونی حکومت میاندیشند که این ایراد بزرگی به آنانست. این تکرار اشتباه بزرگ سال 56 و 57 است.
شگفتا هشتاد سالست ما هرچه میگوییم ، بسیاری ناشکیبایی مینمایند و این راه را دور مییابند. اینان چرا از تاریخ عبرت نمیگیرند؟!. چه شتابی دارند که بدینسان ناشکیبایی میکنند؟!. کِی بوده بیآنکه دستهای از مردم حقایقی را یاد گرفته در آن زمینه باورهای استوار یافته یکزبان گردند ، بتوانند کار بزرگی به انجام رسانند؟!
ببینید کسروی ، آن پاکمرد یگانه ، دهها سال پیش چه گفته و چگونه راه را روشن گردانیده :
با یک تودهای که با شما هماندیشه نیستند و علاقه بشما ندارند چه فیروزیای توانید یافت؟!..
(پرچم روزانه ش8)
آری ، گاهی تواند بود که مردمی از فشار حکومت یا بجهت دیگری بیاشوبند و حکومت را براندازند. ولی آنان چون درمیانشان یگانگی نیست و آنگاه یک راهی یا آیینی از پیش آماده نگردانیدهاند میان خود ایشان کشاکش افتد و هیچ کاری نتوانسته ناچار گردند که بحکومت دیگری (که چهبسا بدتر از آن یکی باشد) گردن گزارند.
(پرچم نیمهماهه ، سات 435)
پیام زیر بنام آغاز سال نو در روزنامهی پرچم آمده و ما چون مینگریم میبینیم حال امروزمان بارها بدتر از آن روز میباشد و سخنان آن اکنون نیز جای خود را دارد ، اینست در زیر با اندک کوتاهی میآوریم :
«... با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، ... ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی ، این ناآشنایی بحقایق است.
من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
👇
(بخش 3 از 3)
اینها همه پیش آمد زیرا مردم آموزشی که میبایست ندیده بودند. مثلاً مردمی که میگفتند ما خواهان دمکراسی هستیم معنی درست آن را نمیدانستند (و امروز هم نمیدانند). کوشندگان نیز مردم را مانند گلههای گوسفند پشت خود انداخته پیش رفتند تا حکومت شاه را براندازند و راه را بروی مرتجعترین حکومتهای جهان هموار گردانند.
کسانی که کشاکشها و جنگهای خیابانی سالهای نخست پس از 57 ، دستگیری و اعدام سران حزبهای آن زمان و کشتار تابستان سال 67 را بیاد دارند نیک میفهمند که یک رشته اندیشههایی همچون «اختلافات ما باید در پارلمان ایران فردا حل شود» بکجا انجامید و تا چه اندازه خام و زیانمند بود.
خوانندگان پروا کنند که ما نه هوادار پادشاهی هستیم و نه با برچیده شدن حکومت شوم ملایان ناهمداستان. بلکه با جنبشهای خام و بیزمینه مخالفیم. ما زمینه را همان میدانیم که مردم در راه خردمندی و آشنایی با حقایق زندگی و پی بردن به آلودگیهای خود گامهایی پیش روند تا این پراکندگیهای تودهبرانداز کم گردد.
افسوسمندانه کوشندگان سیاسی ایران به تربیت مردم بها نمیدهند و در این راه نمیکوشند. تنها به سرنگونی حکومت میاندیشند که این ایراد بزرگی به آنانست. این تکرار اشتباه بزرگ سال 56 و 57 است.
شگفتا هشتاد سالست ما هرچه میگوییم ، بسیاری ناشکیبایی مینمایند و این راه را دور مییابند. اینان چرا از تاریخ عبرت نمیگیرند؟!. چه شتابی دارند که بدینسان ناشکیبایی میکنند؟!. کِی بوده بیآنکه دستهای از مردم حقایقی را یاد گرفته در آن زمینه باورهای استوار یافته یکزبان گردند ، بتوانند کار بزرگی به انجام رسانند؟!
ببینید کسروی ، آن پاکمرد یگانه ، دهها سال پیش چه گفته و چگونه راه را روشن گردانیده :
با یک تودهای که با شما هماندیشه نیستند و علاقه بشما ندارند چه فیروزیای توانید یافت؟!..
(پرچم روزانه ش8)
آری ، گاهی تواند بود که مردمی از فشار حکومت یا بجهت دیگری بیاشوبند و حکومت را براندازند. ولی آنان چون درمیانشان یگانگی نیست و آنگاه یک راهی یا آیینی از پیش آماده نگردانیدهاند میان خود ایشان کشاکش افتد و هیچ کاری نتوانسته ناچار گردند که بحکومت دیگری (که چهبسا بدتر از آن یکی باشد) گردن گزارند.
(پرچم نیمهماهه ، سات 435)
پیام زیر بنام آغاز سال نو در روزنامهی پرچم آمده و ما چون مینگریم میبینیم حال امروزمان بارها بدتر از آن روز میباشد و سخنان آن اکنون نیز جای خود را دارد ، اینست در زیر با اندک کوتاهی میآوریم :
«... با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.
با این آشفتگیها كه در جهانست ، ... ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیدهایم و هیچ نتیجهای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجهای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایهی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشتهایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.
بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی میبینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجهی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.
بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچارهی دردها كوشیم.
خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.
🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكندهاند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید میبندند ، هر كسی خود را راهنما میشمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.
نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایهی جملگی ، این ناآشنایی بحقایق است.
من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گامهایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.
👇
من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمیشناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم : این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند. دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را به باز كردن یك راهی بكوشیم.
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم».
کانال را به نشانهی آغاز سال نو با پیکرههای قشنگ میآراییم ولی همهی ارج را به پیام آغاز سال میدهیم.
پایان
آنان كه بخود مغرورند و این گفتههای ما بآنان سنگین میافتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم».
کانال را به نشانهی آغاز سال نو با پیکرههای قشنگ میآراییم ولی همهی ارج را به پیام آغاز سال میدهیم.
پایان
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟ (بخش یکم)
🔸 4ـ آیا میتوان یک حکومت بزرگ همهجهانی پدید آورد؟ (تکهی 1)
اینها چیزهای روشنیست و گمان نمیکنم کسی ایرادی باینها کند. ولی در اینجا گفتگوی دیگری بمیان میآید که باید بآن نیز پردازیم و روشنش سازیم.
در کشورها که حکومت هست و قانونها بکار بسته میشود سه نیرو درمیانست : یکی نیروی شور و قانونگزاری (مقننه) ، دیگری نیروی داوری (قضایی) ، دیگری نیروی روانگردانی (مجریه). اینها را همه میدانند. اکنون اگر بخواهیم جهان را کشوری شماریم و دولتها را مانندهی افراد بهم مربوط ساخته بزیر قانون آوریم بیگفتگوست که باید در آنجا هم این سه نیرو درمیان باشد. باین معنی باید یک انجمن بزرگی برپا گردد که در کارهای جهان شور کند و تصمیمها گیرد و اختلافات سیاسیای را که درمیان دولتها پدید میآید رفع کند ، یک دادگاه بزرگی از قضات برگزیدهی جهان بنیاد یابد که در دعاوی و اختلافات حقوقی درمیان دولتها قضاوت کند ، یک دستگاه بزرگی پدید آید که تصمیمهای آن انجمن بزرگ و این دادگاه بزرگ را بکار بندد.
در سازمان ملل متفق همهی این سه نیرو منظور گردیده (چنانکه پیش از این شرح دادیم) ، چیزی که هست ما بآن ایراد گرفته میگوییم آن سازمان از خود دولتها که دارای منافع خصوصی متضاد میباشند تشکیل یافته و اینست به نتیجهی درستی از آن سازمان امید نمیتوانیم بست.
این دولتها نه شورشان ساده و از روی دلسوزی بجهانست ، و نه داوریشان بیطرفانه و بنام دادگریست ، نه نیروی روانگردانیشان درستست که اگر روزی نیاز بفعالیت آن افتاد بیاشکال کاری را بانجام رساند.
این ایراد را ما بسازمان ملل متفق گرفتهایم و حق داشتهایم. اکنون چنین انگارید که بجای دولتها نیکخواهان جهان پا بمیان نهادند و چنین خواستند که یک سازمان همهجهانی پدید آورند. پیداست که یک انجمن شورا و یک دادگاه قضایی از مردمان باخرد و فهم و دلسوز بنیاد خواهند گزاشت (بدانسان که گفتیم). اینها چندان دشوار نیست. ولی نیروی روانگردانی چه خواهد بود؟.. آن را از کجا خواهند آورد؟.. در اینجاست که اشکال پیش میآید و زمینه برای یک گفتگوی بسیار ارجداری باز میشود.
پیداست که باید در اینجا هم احساسات نیکخواهانه گره از کار گشاید. باید این سازمان همهجهانی از هواداران خود نیروی مستقلی تهیه کند ـ از افسران و سربازان داوطلب که آماده باشند باحساسات نژادی و کشوری خود چیره درآمده در راه تأمین صلح و جلوگیری از ستم جانفشانی نمایند ، از دانشمندان پاکدل که حاضر باشند بنام دلبستگی بنیکی جهان اختراعهای خود را باختیار آن سازمان سپارند.
با آن تکانی که ما آرزومندیم در خردها و فهمها پدید آید تهیهی چنین نیرویی را دشوار نتوان شمرد. ما فراموش نکردهایم هنگامی که حکومتهای استبدادی روزهای آخر خود را میپیمودند و در بیشتر جاها میانهی آزادیخواهان با نیروهای استبداد نبرد و پیکار میرفت ، دستههایی از آزادیخواهان بودند که بیآنکه جدایی میانهی این کشور و آن کشور گزارند ، در هر کجا که شورش بود بیاری آزادیخواهان میشتافتند. در ایران هنگامی که شورش بود دستههایی از قفقاز از گرجیان و ترکان و ارمنیان بیاری آزادیخواهان آمدند و آن جانفشانیها را نمودند. این نمونهایست که چگونه میتوان در کارهای نیک از احساسات نیکخواهانهی مردمان سودجویی کرد.
🔸 4ـ آیا میتوان یک حکومت بزرگ همهجهانی پدید آورد؟ (تکهی 1)
اینها چیزهای روشنیست و گمان نمیکنم کسی ایرادی باینها کند. ولی در اینجا گفتگوی دیگری بمیان میآید که باید بآن نیز پردازیم و روشنش سازیم.
در کشورها که حکومت هست و قانونها بکار بسته میشود سه نیرو درمیانست : یکی نیروی شور و قانونگزاری (مقننه) ، دیگری نیروی داوری (قضایی) ، دیگری نیروی روانگردانی (مجریه). اینها را همه میدانند. اکنون اگر بخواهیم جهان را کشوری شماریم و دولتها را مانندهی افراد بهم مربوط ساخته بزیر قانون آوریم بیگفتگوست که باید در آنجا هم این سه نیرو درمیان باشد. باین معنی باید یک انجمن بزرگی برپا گردد که در کارهای جهان شور کند و تصمیمها گیرد و اختلافات سیاسیای را که درمیان دولتها پدید میآید رفع کند ، یک دادگاه بزرگی از قضات برگزیدهی جهان بنیاد یابد که در دعاوی و اختلافات حقوقی درمیان دولتها قضاوت کند ، یک دستگاه بزرگی پدید آید که تصمیمهای آن انجمن بزرگ و این دادگاه بزرگ را بکار بندد.
در سازمان ملل متفق همهی این سه نیرو منظور گردیده (چنانکه پیش از این شرح دادیم) ، چیزی که هست ما بآن ایراد گرفته میگوییم آن سازمان از خود دولتها که دارای منافع خصوصی متضاد میباشند تشکیل یافته و اینست به نتیجهی درستی از آن سازمان امید نمیتوانیم بست.
این دولتها نه شورشان ساده و از روی دلسوزی بجهانست ، و نه داوریشان بیطرفانه و بنام دادگریست ، نه نیروی روانگردانیشان درستست که اگر روزی نیاز بفعالیت آن افتاد بیاشکال کاری را بانجام رساند.
این ایراد را ما بسازمان ملل متفق گرفتهایم و حق داشتهایم. اکنون چنین انگارید که بجای دولتها نیکخواهان جهان پا بمیان نهادند و چنین خواستند که یک سازمان همهجهانی پدید آورند. پیداست که یک انجمن شورا و یک دادگاه قضایی از مردمان باخرد و فهم و دلسوز بنیاد خواهند گزاشت (بدانسان که گفتیم). اینها چندان دشوار نیست. ولی نیروی روانگردانی چه خواهد بود؟.. آن را از کجا خواهند آورد؟.. در اینجاست که اشکال پیش میآید و زمینه برای یک گفتگوی بسیار ارجداری باز میشود.
پیداست که باید در اینجا هم احساسات نیکخواهانه گره از کار گشاید. باید این سازمان همهجهانی از هواداران خود نیروی مستقلی تهیه کند ـ از افسران و سربازان داوطلب که آماده باشند باحساسات نژادی و کشوری خود چیره درآمده در راه تأمین صلح و جلوگیری از ستم جانفشانی نمایند ، از دانشمندان پاکدل که حاضر باشند بنام دلبستگی بنیکی جهان اختراعهای خود را باختیار آن سازمان سپارند.
با آن تکانی که ما آرزومندیم در خردها و فهمها پدید آید تهیهی چنین نیرویی را دشوار نتوان شمرد. ما فراموش نکردهایم هنگامی که حکومتهای استبدادی روزهای آخر خود را میپیمودند و در بیشتر جاها میانهی آزادیخواهان با نیروهای استبداد نبرد و پیکار میرفت ، دستههایی از آزادیخواهان بودند که بیآنکه جدایی میانهی این کشور و آن کشور گزارند ، در هر کجا که شورش بود بیاری آزادیخواهان میشتافتند. در ایران هنگامی که شورش بود دستههایی از قفقاز از گرجیان و ترکان و ارمنیان بیاری آزادیخواهان آمدند و آن جانفشانیها را نمودند. این نمونهایست که چگونه میتوان در کارهای نیک از احساسات نیکخواهانهی مردمان سودجویی کرد.
✴️ حقایق زندگی (تکهی سوم)
🔸چشمپوشی از بدان تلخترین میوهها را خواهد داد
در شمارهی پریروز نوشتیم : «از بدان چشم نباید پوشید». این زمینه بسیار مهم است و اینك دنبالهی آن را مینویسیم :
🔸اگر از بدان چشم پوشیده شود چند نتیجهی زشتی را درپی خواهد داشت ، زیرا از یكسو همان بدان جری گردیده ترك آن بدیها نخواهند گفت ، و از این گذشته صدها كسان دیگری پیروی از آنان خواهند نمود. از یكسو هم نیكان نومید گردیده بنیكی كمتر خواهند گرایید.
مثلاً در همان داستان شهریور ماه چنانكه نوشتیم یك دسته از افسران نه تنها وظیفهی خود را فراموش كرده و از گام نخست جز در اندیشهی گریز نبودهاند ، بیباكانه در چنان هنگام گرفتاری بسودجویی پرداخته بنادرستیهایی دست زدهاند.
چنانكه میگویند : آقای سرلشگرمطبوعی فرستاده در همان هنگام از بانك 180 هزار ریال [كمابیش بهای یك خانه در تهران بوده] پول گرفته و با خود آورده و در چنان هنگامی او و چند تن دیگر از سركردگان جز در اندیشهی حمل اثاثیهی خود نبوده و كامیونهای سپاه را باین كار خود تخصیص دادهاند.
ولی چند تنی از سركردگان از سرهنگهاشمی و سرهنگجانپولاد و دیگران غیرتمندانه بوظیفهی خود پرداخته و در نتیجهی آن گزندها دیده و زیانها كشیدهاند. یك دسته از افراد نظامی غیرتمندانه ایستادگی نشان داده و كشته شدهاند.
از مأمورین دیگر آقای استاندار و فرماندار و رئیس شهربانی كه وظیفهشان نگهداری شهر[تبریز] بود همان روز نخست گریخته جان بدر بردهاند. پیداست وقتی كه آنان نبودند كلانتریها و پاسبانان نیز نبودهاند و در چنان هنگامی شهر بیكبار بینگهدار مانده ، و چون بیم تاراج و آشوبهای دیگری میرفته دو سه تنی از آقایان محمدعلی آذر و محمدعلی اخباری ، جوانمردی نموده و بیرون آمده و برای ایمنی و آسایش بگفتگوهایی پرداختهاند. آقای بلوری ناگزیر شده رئیس شهربانی گردیده. آقای صلحی بجای بازرگانی باداره كردن شهر پرداخته همچنین دیگران كه هر كسی باندازهی خود جوانمردی كرده و كارهایی را كه بگردن استاندار و فرماندار و سرشهربانیِ گریخته بوده بعهده گرفتهاند.
آیا باید از اینها چشم پوشید و آن بدان و این نیكان را بیك دیده دید؟!.. داستان گریز سرلشگرمحتشمی را از خراسان بشكلی میگویند كه آدم از شنیدن آن سرافكنده میگردد. مسئولیت لشگریِ یك استان بزرگی را در عهده داشته و همینكه خطر رو نمود جز در اندیشهی جان و دارایی خود نبوده و باری در آن باره هم متانتی از خود نشان نداده.
در مراغه چنانكه نوشتیم یك یا دو روز پیش از درآمدن سپاه مهاجم ، فرماندارْ شهر را گزارده و گریخته. رئیس شهربانی بازمانده و بروی وظیفهی خود پافشاری نموده. ولی كلانتر گریخته و از میان رفته و پاسبانان پراكنده شدهاند.
این كار رئیس شهربانی ، سیداسدالله فقری ، دلیل غیرت و مردانگی اوست. باآنكه در مراغه خانه یا زن و فرزند نداشته كه پا بستهی آنها باشد محض بنام وظیفهشناسی ایستاده و به نگهداری شهر كوشیده. ولی جای افسوس و دریغ است كه پس از رسیدن سپاه مهاجم كشته شده.
در چنان هنگامی كه در شهر بیم تاراج میرفته ، آقایان ضیاء و وثوق و دیگران پیش افتادهاند و كمیسیونی برپا كردهاند و پولها برای پرداختن بپاسداران بازار از میان خود گرد آوردهاند. باین ترتیب آن روزهای سخت را گذرانیدهاند تا پس از آرامش دوباره فرماندار و دیگران برگشتهاند.
آیا باید از اینها چشم پوشید؟!.. آن كسانی كه این وظیفهناشناسیها را كردهاند چون در مجلسی مینشینند بیشتر از دیگران خودستایی مینمایند و همیشه از بدی توده شكایت میكنند. آیا نباید گفت : پس این رفتار شما چیست؟!..
اگر نگویید و از اینان بازپرسی نكنید گذشته از آنكه خود گستاختر گردند و همین رفتار پست را شیوهی خود گیرند ، هزاران دیگران پیروی از ایشان نمایند ، و دیگر مرد غیرتمندی همچون اسدالله فقری كه در راه انجام وظیفه خود را بكشتن داده پیدا نشود.
شگفت است كه كسانی میگویند : «پس نبایستی جان خود را حفظ كنند؟! ». بیخردی را نگرید. اینان نمیدانند كه
🔸كسی كه بكار توده میپردازد نباید از جان خود بترسد. نباید بنام نگهداریِ جان از وظیفه گردن پیچد.
بكسی كه فرمانداری داده و هزاران كسان را زیردست او گردانیدهاند ، بكسی كه فرماندهی داده و اختیار جان هزارها سپاهی را بدست او سپردهاند ، این رتبه و جایگاه را مفت باو نسپردهاند. این برابر جانفشانیهاییست كه او باید كند و اگر نیاز افتاد از جان خود نترسد. شما از یك فرد نظامی ، از یك تابین[= سرباز ساده] فداكاری میخواهید. در حالی كه او همیشه زیردست است و كمترین حقوق را میبرد. ولی خودتان با آن رتبه و آن حقوق گزاف ، خود را مكلف بفداكاری نمیشناسید؟..
برخی هم ایراد دیگری گرفته میگویند : از گفتن و نوشتن چه نتیجه تواند بود؟!.. باینها كه كیفر نمیدهند.
👇
🔸چشمپوشی از بدان تلخترین میوهها را خواهد داد
در شمارهی پریروز نوشتیم : «از بدان چشم نباید پوشید». این زمینه بسیار مهم است و اینك دنبالهی آن را مینویسیم :
🔸اگر از بدان چشم پوشیده شود چند نتیجهی زشتی را درپی خواهد داشت ، زیرا از یكسو همان بدان جری گردیده ترك آن بدیها نخواهند گفت ، و از این گذشته صدها كسان دیگری پیروی از آنان خواهند نمود. از یكسو هم نیكان نومید گردیده بنیكی كمتر خواهند گرایید.
مثلاً در همان داستان شهریور ماه چنانكه نوشتیم یك دسته از افسران نه تنها وظیفهی خود را فراموش كرده و از گام نخست جز در اندیشهی گریز نبودهاند ، بیباكانه در چنان هنگام گرفتاری بسودجویی پرداخته بنادرستیهایی دست زدهاند.
چنانكه میگویند : آقای سرلشگرمطبوعی فرستاده در همان هنگام از بانك 180 هزار ریال [كمابیش بهای یك خانه در تهران بوده] پول گرفته و با خود آورده و در چنان هنگامی او و چند تن دیگر از سركردگان جز در اندیشهی حمل اثاثیهی خود نبوده و كامیونهای سپاه را باین كار خود تخصیص دادهاند.
ولی چند تنی از سركردگان از سرهنگهاشمی و سرهنگجانپولاد و دیگران غیرتمندانه بوظیفهی خود پرداخته و در نتیجهی آن گزندها دیده و زیانها كشیدهاند. یك دسته از افراد نظامی غیرتمندانه ایستادگی نشان داده و كشته شدهاند.
از مأمورین دیگر آقای استاندار و فرماندار و رئیس شهربانی كه وظیفهشان نگهداری شهر[تبریز] بود همان روز نخست گریخته جان بدر بردهاند. پیداست وقتی كه آنان نبودند كلانتریها و پاسبانان نیز نبودهاند و در چنان هنگامی شهر بیكبار بینگهدار مانده ، و چون بیم تاراج و آشوبهای دیگری میرفته دو سه تنی از آقایان محمدعلی آذر و محمدعلی اخباری ، جوانمردی نموده و بیرون آمده و برای ایمنی و آسایش بگفتگوهایی پرداختهاند. آقای بلوری ناگزیر شده رئیس شهربانی گردیده. آقای صلحی بجای بازرگانی باداره كردن شهر پرداخته همچنین دیگران كه هر كسی باندازهی خود جوانمردی كرده و كارهایی را كه بگردن استاندار و فرماندار و سرشهربانیِ گریخته بوده بعهده گرفتهاند.
آیا باید از اینها چشم پوشید و آن بدان و این نیكان را بیك دیده دید؟!.. داستان گریز سرلشگرمحتشمی را از خراسان بشكلی میگویند كه آدم از شنیدن آن سرافكنده میگردد. مسئولیت لشگریِ یك استان بزرگی را در عهده داشته و همینكه خطر رو نمود جز در اندیشهی جان و دارایی خود نبوده و باری در آن باره هم متانتی از خود نشان نداده.
در مراغه چنانكه نوشتیم یك یا دو روز پیش از درآمدن سپاه مهاجم ، فرماندارْ شهر را گزارده و گریخته. رئیس شهربانی بازمانده و بروی وظیفهی خود پافشاری نموده. ولی كلانتر گریخته و از میان رفته و پاسبانان پراكنده شدهاند.
این كار رئیس شهربانی ، سیداسدالله فقری ، دلیل غیرت و مردانگی اوست. باآنكه در مراغه خانه یا زن و فرزند نداشته كه پا بستهی آنها باشد محض بنام وظیفهشناسی ایستاده و به نگهداری شهر كوشیده. ولی جای افسوس و دریغ است كه پس از رسیدن سپاه مهاجم كشته شده.
در چنان هنگامی كه در شهر بیم تاراج میرفته ، آقایان ضیاء و وثوق و دیگران پیش افتادهاند و كمیسیونی برپا كردهاند و پولها برای پرداختن بپاسداران بازار از میان خود گرد آوردهاند. باین ترتیب آن روزهای سخت را گذرانیدهاند تا پس از آرامش دوباره فرماندار و دیگران برگشتهاند.
آیا باید از اینها چشم پوشید؟!.. آن كسانی كه این وظیفهناشناسیها را كردهاند چون در مجلسی مینشینند بیشتر از دیگران خودستایی مینمایند و همیشه از بدی توده شكایت میكنند. آیا نباید گفت : پس این رفتار شما چیست؟!..
اگر نگویید و از اینان بازپرسی نكنید گذشته از آنكه خود گستاختر گردند و همین رفتار پست را شیوهی خود گیرند ، هزاران دیگران پیروی از ایشان نمایند ، و دیگر مرد غیرتمندی همچون اسدالله فقری كه در راه انجام وظیفه خود را بكشتن داده پیدا نشود.
شگفت است كه كسانی میگویند : «پس نبایستی جان خود را حفظ كنند؟! ». بیخردی را نگرید. اینان نمیدانند كه
🔸كسی كه بكار توده میپردازد نباید از جان خود بترسد. نباید بنام نگهداریِ جان از وظیفه گردن پیچد.
بكسی كه فرمانداری داده و هزاران كسان را زیردست او گردانیدهاند ، بكسی كه فرماندهی داده و اختیار جان هزارها سپاهی را بدست او سپردهاند ، این رتبه و جایگاه را مفت باو نسپردهاند. این برابر جانفشانیهاییست كه او باید كند و اگر نیاز افتاد از جان خود نترسد. شما از یك فرد نظامی ، از یك تابین[= سرباز ساده] فداكاری میخواهید. در حالی كه او همیشه زیردست است و كمترین حقوق را میبرد. ولی خودتان با آن رتبه و آن حقوق گزاف ، خود را مكلف بفداكاری نمیشناسید؟..
برخی هم ایراد دیگری گرفته میگویند : از گفتن و نوشتن چه نتیجه تواند بود؟!.. باینها كه كیفر نمیدهند.
👇
میگویم : همین نوشتن و گفتن خود یك كیفریست. بزرگترین كیفر همینست كه شما جدایی میانهی آنان با نیكان گزارید و آنان را خوار دارید و از احترامشان بكاهید. شما در نوبت خود این كار را بكنید و دربند آن نباشید كه كیفری میدهند یا نمیدهند.
امروز یك درد بزرگی در تودهی ایران همینست. همینست كه
🔸حس نفرت از بدیها و قدردانی از نیكیها سست گردیده. ما نوشتیم كه نیك و بد از میان رفته. كنون باید بگوییم : حس دریافت نیك و بد نیز از میان رفته.
🔸ما میبینیم كسانی صد پستی میكنند و باز درمیان مردم با سرفرازی زندگی مینمایند و از كسی بیاحترامی نمیبینند.
از روزی كه ما بنوشتن پرچم آغاز كردهایم یكی از گرفتاریهای ما همینست. میآیند و میگویند «از فلان كس بد نوشتهاید خوب نشده» ، آن وقت سری تكان داده میگویند : «دوست ماست». یا میگویند : «شما بد مینویسید او هم برمیدارد دشنام میدهد». یا میگویند : «امروز مردم باین چیزها مقید نیستند. شما هم خود را بزحمت نیندازید».
اینهاست سخنانی كه هر روز میشنویم و ما برای همهی آنها یك پاسخ داریم ، و آن اینكه آیا میخواهید در این جهان سرفراز و آزاد زندگانی كنید و از این ذلت و بدبختی رها گردید یا نه؟.. اگر نمیخواهید بیكبارگی بروید درپی خوشیهای خود باشید ، و اگر میخواهید باید راهش را پیدا كنید. راه آن این نیست كه پیش گرفتهاید.
🔸برای آزاد زیستن و سرفراز بودن شرطهایی هست و یكی از مهمترین آنها اینست كه جدایی میانهی نیك و بد گزارید و از بدان نفرت كنید. رفیق بازی كردن و عاطفههای بیهوده بخرج دادن با زندگانی شرافتمندانه نخواهد ساخت.
یك دسته هوسبازانی را كه بدنهادانه دشمنی با كشور و تودهی خود میكنند باید بد دانست و بد نوشت. اگر آنان دشنام دهند این بدنهادی دیگری از آنان خواهد بود.
🔸دشنام بخود دشنام دهنده باز گردد نه بدیگری.
بالاخره مگر باید از ترس دشنام از خیانتهای ایشان چشم پوشید؟!.. مگر باید از ترس دشنام ، گردن باسارت و بدبختی داد؟!..
به هر حال شما نخواهید توانست در زندگانی یك قاعدهی تازهای بگزارید. نخواهید توانست با طبیعت مخالفت ورزیده بآن غلبه كنید.
🔸این یك قاعدهی طبیعیست كه مردمی كه جدایی میانهی نیكان و بدان نگزارند و از بدان و خیانتكاران نفرت و بیزاری ننمایند روی رستگاری نخواهند دید.
(پرچم روزانه شمارهی 20)
امروز یك درد بزرگی در تودهی ایران همینست. همینست كه
🔸حس نفرت از بدیها و قدردانی از نیكیها سست گردیده. ما نوشتیم كه نیك و بد از میان رفته. كنون باید بگوییم : حس دریافت نیك و بد نیز از میان رفته.
🔸ما میبینیم كسانی صد پستی میكنند و باز درمیان مردم با سرفرازی زندگی مینمایند و از كسی بیاحترامی نمیبینند.
از روزی كه ما بنوشتن پرچم آغاز كردهایم یكی از گرفتاریهای ما همینست. میآیند و میگویند «از فلان كس بد نوشتهاید خوب نشده» ، آن وقت سری تكان داده میگویند : «دوست ماست». یا میگویند : «شما بد مینویسید او هم برمیدارد دشنام میدهد». یا میگویند : «امروز مردم باین چیزها مقید نیستند. شما هم خود را بزحمت نیندازید».
اینهاست سخنانی كه هر روز میشنویم و ما برای همهی آنها یك پاسخ داریم ، و آن اینكه آیا میخواهید در این جهان سرفراز و آزاد زندگانی كنید و از این ذلت و بدبختی رها گردید یا نه؟.. اگر نمیخواهید بیكبارگی بروید درپی خوشیهای خود باشید ، و اگر میخواهید باید راهش را پیدا كنید. راه آن این نیست كه پیش گرفتهاید.
🔸برای آزاد زیستن و سرفراز بودن شرطهایی هست و یكی از مهمترین آنها اینست كه جدایی میانهی نیك و بد گزارید و از بدان نفرت كنید. رفیق بازی كردن و عاطفههای بیهوده بخرج دادن با زندگانی شرافتمندانه نخواهد ساخت.
یك دسته هوسبازانی را كه بدنهادانه دشمنی با كشور و تودهی خود میكنند باید بد دانست و بد نوشت. اگر آنان دشنام دهند این بدنهادی دیگری از آنان خواهد بود.
🔸دشنام بخود دشنام دهنده باز گردد نه بدیگری.
بالاخره مگر باید از ترس دشنام از خیانتهای ایشان چشم پوشید؟!.. مگر باید از ترس دشنام ، گردن باسارت و بدبختی داد؟!..
به هر حال شما نخواهید توانست در زندگانی یك قاعدهی تازهای بگزارید. نخواهید توانست با طبیعت مخالفت ورزیده بآن غلبه كنید.
🔸این یك قاعدهی طبیعیست كه مردمی كه جدایی میانهی نیكان و بدان نگزارند و از بدان و خیانتكاران نفرت و بیزاری ننمایند روی رستگاری نخواهند دید.
(پرچم روزانه شمارهی 20)