🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 9 : آرامش دل و آسایش هر فرد جز در سایه‌ی آرامش و آسایش همگان ممکن نیست.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی دو از پنج

«این را هم بگویم : دشمنان ما دروغی پراکنده‌اند که ما قرآن را نیز بآتش می‌اندازیم. روسیاهان چون درمانده‌اند باین دروغ دست می‌یازند. من آشکاره می‌گویم : بسیاری از کتابهایی که در نزد دیگران ارجمند است ما بآتش می‌اندازیم ... ولی قرآن نزد ما گرامیست و ما پاسش می‌داریم. قرآن کجا و اینگونه سوزانیدن کجا؟!. قرآن جای خود می‌دارد. درمیان کتابها یک نسخه از انجیلها می‌بود که شما دیدید من جدا گردانیدم. انجیل با آن سخنانی که درباره‌اش توان گفت با این کتابها که بآتش می‌کشیم در یک رده نیست. کتابهایی که بنیاد دینی از دینهای خدایی بوده باید پاس داریم.»

این جمله‌ها درباره‌ی قرآن روز یکم دی‌ماه درمیان هفتاد و چند تن گفته شده و سپس در دفتری بچاپ رسیده و بهمه جا پراکنده گردیده. با اینحال آن دروغ را ساخته مردم عامی نافهم را بآشوب برانگیخته مایه‌ی آنهمه سیاهکاریها شده‌اند.

در این پیشامدهای اخیر (پیشامدهای بهمن‌ماه) چند چیز شایسته‌ی توجه است :

نخست : آن دروغی که ساخته و پراکنده‌اند. باید گفت : سیاست آزموده‌ی کهن خود را بآزمایش گزارده‌اند. باید گفت : پیروان معاویه درسشان روانست و هر زمان که خود را در سختی دیدند و یا با گروهی بدشمنی برخاستند دست بدامن قرآن خواهند زد. تیره‌درونان خداناشناس قرآن را افزاری برای کار خود می‌شمارند.

دوم : آن رفتار زشت وحشیانه‌ای که از زدن و زخمی کردن و بتاراج پرداختن و خراب گردانیدن از خود نشان داده‌اند.

سوم : آن شعرهای بسیار پست بیشرمانه و آن دشنامهای وحشیانه‌ای که پیاپی چاپ کرده پراکنده‌اند.

اینها چیزهاییست که مایه‌ی بی‌آبروگری توده می‌باشد. این وحشیگریها در آفریقا هم نباید بود. در زمانی که «منشور آتلانتیک» (1) نشر شده و دولتها از دور و نزدیک برای برانداختن وحشیگریهای زمان مغول آواز بلند گردانیده‌اند این سیاهکاریها جز مایه‌ی ننگ نتواند بود.

بویژه که در این وحشیگریها ، شهربانی و برخی از کارمندان دیگر دولت نیز همدست بوده‌اند و با دخالت خود زشتی داستان را چند برابر گردانیده‌اند.

از سوی دیگر این دُژرفتاریها نه چیزیست که ما در پِیش نباشیم و فراموش گردانیم. اینها فراموش نشدنیست. اینها از یاد نرفتنیست.

ما دشمنان خود را خوب می‌شناسیم. این گروه آنانند که با مردان بزرگ تاریخی ، با یاران پیغمبر خودشان ، بنام «تولی و تبری» هزار سال دشمنی کرده‌اند ، و این می‌دانیم که چه وحشیگریها نموده‌اند ، چه پستیها و بی‌ادبیها از خود نشان داده‌اند ، چه دشنامهایی بآن بزرگان داده‌اند ، چه حکایتهای ننگینی ساخته¬اند ، چه دروغهایی بسته‌اند. اینان آن نامردانیند که در دشمنی و بی‌ادبی با یاران پیغمبر خود اندازه نگه ندارند ، و اگر در جایی ترسی دیدند از در «تقیه» درآمده بیکبار همه چیز را انکار کنند. اینها درسهاییست که از پیشروان خود گرفته‌اند. اینها کتابهاشان پر از این ننگهاست.

پیشامدهای اخیر تبریز و مراغه نیک رسانید که با ما نیز همان رفتار پست بی‌ادبانه را پیش گرفته‌اند. دیده شد که همان نامردیها را با ما بکار می‌بندند.


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]

👇

پابرگی :

1ـ منشور آتلانتیک ،‌ اعلامیه‌ایست که در گرماگرم جنگ جهانی دوم و پیش از حمله‌ی متفقین به ایران (22 مرداد 1320) ، روزولت رئیس‌جمهور آمریکا و چرچیل نخست‌وزیر انگلیس در یکی از دیدارهای خود به همداستانی یکدیگر منتشر کردند.
چون جنگ دوم جهانی آغاز یافت کوششهای «جامعه‌ی ملل» که پس از جنگ یکم برپا شده و خواهان صلح در جهان بود همه ناانجام ماند. منشور آتلانتیک یکی از گامهایی بود که به برپایی سازمان ملل متحد انجامید تا بتواند آرمانهای جامعه‌ی ملل را ادامه دهد. این منشور به امضای بسیاری از کشورهایی که با آلمان و همدستانش می‌جنگیدند رسید و ایران نیز در پیمان دو دولت انگلیس و شوروی با خود (بهمن 1320) آن را پذیرفت.

این منشور می‌گوید :

1) آمریکا و بریتانیا خواهان کشورگشایی یا هر گونه گسترش زمینی نیستند.

2) دو کشور مخالف هر گونه تغییر در مرزهایی هستند که خشنودی توده‌هایش در آن نباشد.

3) دو کشور حق توده‌ها را در برگزیدن شکل حکومت خود پاس می‌دارند و امیدمندند توده‌هایی که حق حاکمیت و استقلالشان پایمال گردیده بایشان بازگردانیده شود.

4) دو کشور با تعهدات خود خواهند کوشید همه‌ی توده‌ها ، چه کوچک ، چه بزرگ ، برنده یا بازنده ، بحقوق برابر در بازرگانی جهانی و دسترس بموادی که برای اقتصاد ایشان نیاز هست دست یابند.

5) دو کشور خواهان همکاری کامل میان جهانیان برای بهبود وضع کار و پیشرفت اقتصادی و آسایش (امنیت) هستند.

6) دو کشور امیدمندند پس از برافتادن حکومت خودکامه‌ی نازی ، صلحی در جهان پدید آید که در سایه‌ی آن همه‌ی جهانیان درون مرزهای خود در آسایش بوده دور از ترس و نیاز زندگی بسر دهند.

7) چنین صلحی باید دریانوردی آزاد را برای همه‌ی جهانیان تأمین کند.

8) دو کشور باور دارند که همه‌ی توده‌ها چه به علت مادّی یا معنوی ، باید از بکار بردن زور خودداری کنند. در آینده اگر توده‌ای جنگ‌افزارهای خود را برای حمله بمرزهای دیگران نگه دارد ، هیچ گونه صلحی نمی‌تواند پایدار ماند. اینست دو کشور بر این باورند چون یک سامان همیشگی برای آسایش همگانی دربایست است ، توده‌هایی را که نیروی جنگی برای یورش (بدیگران) بکار می‌برند باید خلع سلاح کرد. دو کشور از مقرراتی که بار گران جنگ‌افزار را بر دوش مردم صلح‌دوست سبک گرداند هواداری و تأیید خواهند کرد. (به یاری فرهنگ سیاسی داریوش آشوری)


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 10 : باید زندگی از روی آیین خِرد باشد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی سه از پنج


1ـ این گروه باورهاشان به آخشیج [=ضد] قرآنست (1)

نخست چیزی که باید بنویسم آنست که این گروه از بس بقرآن بی‌پروا و همیشه با آن بیگانه بوده‌اند بیشتر باورهاشان بآخشیج قرآنست. اینان آن گروهند که قرآن را «ظنی‌الدلاله (2) » دانسته حدیثهای ساخته و دروغ را بآیه‌های آن برتری داده‌اند.

ببینید : در قرآن پیغمبر اسلام آشکاره از غیب‌دانی بیزاری می‌نماید. این آیه در دو جا آمده : «گنجینه‌های خدا در نزد من نیست و من غیب نمی‌دانم». (3)

آیه‌هایی باین آشکاری ، در کتابهای خود صد داستان غیب‌دانی و غیبگویی از پیغمبر نوشته‌اند در جای خود ، که از بازماندگان پیغمبر داستانهای غیبگویی آورده‌اند. بلکه از درویشان و صوفیان غیبگوییهای بسیار شمارده‌اند.

همه‌ی اینها بکنار : بنیاد کیششان به غیبگویی پیغمبر می‌باشد. بگفته‌ی ایشان پیغمبر دوازده امام را آگاهی داده و نامهاشان یکایک شمارده است.

ببینید اندازه‌ی ناآگاهیشان از قرآن تا بکجاست! بارها دیده شده که به فلان ملا چون می‌گوییم : پیغمبر از غیب‌دانی بیزاری نموده ، با یک شگفتی می‌پرسد : «در کجا؟..» و چون آیه را می‌شنود بگفته‌ی عامیان وامی‌رود که تو گویی هیچگاه باین آیه‌ها برنخورده بوده. بارها این حال از ایشان دیده شده.

در قرآن پیغمبر اسلام آشکاره از معجزه ناتوانی می‌نماید. این آیه در قرآن در هفت و هشت جا آمده : «گفتند چرا باو معجزه داده نمی‌شود». (4) در پاسخ هیچ یکی نمی‌گوید : «فلان معجزه را کردم» یا «خواهم کرد». بلکه آشکاره ناتوانی نموده می‌گوید : «من ترساننده‌ام. معجزه‌ها نزد خداست». (5) در یک جا هفت معجزه ، با نام و نشان ازو می‌طلبند و می‌گویند : «بتو نخواهیم گروید مگر هنگامی که چشمه‌ای از زمین درآوری یا خانه‌ای از زر برای خود پدید گردانی ...». (6) در پاسخ همه‌ی آنها می‌گوید : «من یک آدمی‌ای همچون شمایم جز اینکه فرستاده‌ی خدا می‌باشم» (7) در همه جا ناتوانی نشان می‌دهد و می‌بایست نشان دهد.

ولی کتابهای اینها را بخوانید که صد معجزه بنام او نوشته‌اند : خورشید را پس از فرورفتن بازگردانید ، با سوسمار سخن گفت ، از سنگ شتر درآورد ، از لای انگشتان چشمه روان گردانید ...

او که پیغمبر بزرگواری می‌بوده و نیروی خدایی می‌داشته در جای خود ، که برای بازماندگانش صد داستان معجزه ساخته و در کتابهاشان نوشته‌اند. بلکه برای هر گوری و هر گنبدی معجزه‌ها ساخته‌اند.

بدتر از همه آنکه چند سال پیش که ما در مهنامه‌ی پیمان گفتارها در این زمینه می‌نوشتیم ملایان هایهوی می‌کردند و چون ما آیه‌های قرآن را به رُخشان می‌کشیدیم آنها را تأویل می‌کردند. بسیاری از ایشان اکنون هم نپذیرفته‌اند و باز در این باره با ما در کشاکشند.

در قرآن در چند جا آشکاره می‌گوید : در پیشگاه خدا میانجی (شفیع) نخواهد بود. (8) میانجیگری در نزد ستمگران تواند بود. در دستگاه دادگری میانجیگری چه معنی دارد؟!.. با اینحال یک پایه از کیش آنان میانجیگریست. امام حسین که کشته شده روز رستاخیز ، او و دیگر کشته شدگان با سرهای بریده و گلوهای خون‌چکان به پیشگاه خدا خواهند آمد و بگناهکاران شیعه میانجی خواهند بود. تا خدا همه‌ی آنها را نیامرزد سرهای بریده را به تنهاشان نخواهند پذیرفت.

در قرآن می‌گوید : «هر کسی هر آنچه کُند از نیک و بد کیفر یا پاداش خواهد یافت». (9) آنان آشکاره با آن آیه دشمنی نموده و حدیثها ساخته‌اند : «هر که علی را دوست دارد هیچ گناهی ازو زیان نخواهد داشت». (10) «هر که بگرید یا بگریاند بهشت باو بایا [=واجب] شود». (11) «هر که بزیارت حسین رود خدا گناهانش را بیامرزد اگرچه باندازه‌ی برگهای درختها باشد».

اینها نمونه است. از اینگونه چندان فراوانست که بشمار نیاید. اینها نیک می‌رساند که این گروه تا چه اندازه با قرآن بیگانه بوده‌اند ، تا چه اندازه با آن بی‌پروایی نموده‌اند.


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]



👇

پابرگیها :

1ـ پرچم هفتگی شماره‌ی چهارم. ـ و

2ـ خواست علما از ظنی‌الدلاله (در برابر قطعی‌الدلاله = روشن و مسلّم) آنست که سخنان قرآن ناروشنست و یک معنی از آن فهمیده نمی‌شود. ـ و

3ـ قُل لَّا أَقُولُ لَکمْ عِندِی خَزَائِنُ اللَّهِ وَلَا أَعْلَمُ الْغَیبَ

4ـ وَقَالُوا لَوْلَا أُنزِلَ عَلَیهِ آیاتٌ

5ـ قُلْ إِنَّمَا الْآیاتُ عِندَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِیرٌ مُّبِینٌ

6ـ وَقَالُوا لَن نُّؤْمِنَ لَک حَتَّى تَفْجُرَ لَنَا مِنَ الْأَرْضِ ینبُوعًا أَوْ تَکونَ لَک بیت من زخرف ...

7ـ سبحانک هل کنت الا بشرا رسولا

8ـ وَاتَّقُوا یوْمًا لَّا تَجْزِی نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَیئًا وَلَا یقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ

9ـ فَمَن یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَیرًا یرَهُ وَمَن یعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا یرَهُ

10ـ حب علی حسنة لا یضر معها سیئة

11ـ من بکی او ابکی او تباکی وجبت له الجنة

🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 11 : انسانها همه‌ از یک ریشه‌اند.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

📘 کتابهای دسته‌ی ادبی

🖌 احمد کسروی



📘 ادبیات منظوم ایران

📘 حافظ چه میگوید؟

📘 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟

📘 داوری توده درباره‌ی شعر در ایران

📘 در پیرامون ادبیات

📘 در پیرامون شعر و صوفیگری

📘 سخنرانی کسروی در انجمن ادبی

📘 شعر در ایران

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی چهار از پنج


2ـ آنان با قرآن صد نافرمانی نموده‌اند

اینان چنانکه با قرآن بیگانه بوده‌اند ، با دستورهای آن صد نافرمانی نموده‌اند. قرآن کتاب بت‌شکن بوده و پیغمبر اسلام نبرد بزرگی با بت‌پرستی کرده. خواست قرآن یکی این می‌بوده که جز خدا بکسی پرستش نرود ، و کسی دست دارنده در کارهای جهان شناخته نگردد. از اینسو ما می‌دانیم که اینان چه بتهایی را می‌پرستند و چه کسانی را دست دارنده در کارهای خدا می‌شناسند. شهری یا دیهی نیست که یک یا چند بتخانه در آن نباشد.

یکی فرمانبرداری از «اولوالامر» (یا خلیفه) بوده و ما نیک می‌دانیم که اینان با خلفای اسلام چه رفتاری داشته‌اند. نافرمانبرداری بجای خود که صد زشتگویی به بهترین خلفای اسلام روا داشته‌اند.

امام علی‌بن‌ابیطالب که اینان بدروغ خود را پیروان او می‌نامند با سه خلیفه که پیش ازو می‌بودند با نیکی و خوشی زیست و هیچگاه بکشاکش و گفتگو با آنان برنخاست.

اینان از بدنهادی که دستاویزی پیدا کنند و به بزرگان اسلام زباندرازی و بیفرهنگی نمایند ، دشمنی میانه‌ی آن امام با سه خلیفه انداخته صد داستان دروغ و زشت ساخته در کتابهاشان نوشته‌اند. بلکه بیباکی را بجایی رسانیده‌اند که دست در قرآن برده به بسیاری از آیه‌ها جمله‌هایی افزوده‌اند. گذشته از آنکه دو سوره‌ی جداگانه ساخته درمیان سوره‌ها جا داده‌اند.

من ننگم می‌آید در این باره بسخن آشکاری پردازم و بی‌احترامیهایی را که این گروه با قرآن کرده و دستبردهایی که در جمله‌های قرآن یا در معنی آیه‌ها بکار برده‌اند بی‌پرده یاد کنم. بهتر می‌دانم که در پرده بگزارم و بگذرم. (1)


[دنباله‌ی این گفتار را فردا ساعت 16 بخوانید.]



پابرگی :

1ـ تا سال بعد هم کسروی از پرده‌دری بازایستاد و از «شنایع شیعه» سخنی بمیان نیاورد. لیکن در 1324 که بار دیگر ملایان بکولیگری و هوچیگریها بلکه بجنایتهای تازه‌ای برخاستند در ماهنامه‌ی دی‌ماه آن سال آنان را «تهدید» کرده چنین نوشت :

«اگر این رفتارِ پست دنباله پیدا کند گذشته از سزایی که خواهند دید ما را ناچار خواهند گردانید که کتابی نوشته و بچاپ رسانیده و همه‌ی «شنایع» کیش آنها را که تاکنون بیرون نیفتاده و کمتر کسی آگاه گردیده بیرون ریزیم ... ما تاکنون نخواسته بودیم این پرده‌دری را بکنیم. ما بایای خود می‌دانیم که این کیش را ماننده‌ی دیگر گمراهیها از ریشه براندازیم. ولی هیچگاه نمی‌خواستیم «شنایع» آن را بی‌پرده سازیم. ولی اگر رفتار زشت این ناکسان دامنه پیدا کند بزودی چنان کتابی ، چه به عربی و چه به فارسی ، پراکنده خواهد شد».

دشمنان کسروی نیک می‌دانستند که اگر دروغسازیها و شورانیدن مردم عامی دنباله یابد ، او این تهدید را بکار خواهد بست و چون از بهره‌مندیهایی که از «نادان ماندن مردم» می‌یافتند نیز دست کشیدن نمی‌خواستند اینبود جز خاموش کردن او راه دیگری در برابر خود نمی‌دیدند. و مگر نه آنکه خاموشی او تنها با کشتنش شدنی بود؟!. از اینرو هراس از بی‌پرده گردیدن شنایع این کیش را باید یکی دیگر از انگیزه‌های ترور وی دانست.

این همچون روز روشنست که راهی که او بروی جهانیان گشاد ، کارش با گمراهیها نبردیدن و آنها را برانداختن و راستیها را بجای آنها نشاندن است. لیکن هر گمراهی‌ای که بآن پرداخت دکان یکمشت فریبکار مفتخور بود که کالایی جز فریب و نیرنگ و گمراهی نداشت : کیشهایی همچون صوفیگری ، شیعیگری و باطنیگری (اسماعیلیه) و دکان شعر و شاعری یا «ادبیات» و مسلکهایی همچون اروپاییگری.

پس شگفت نیست که همان فریبکاران و انگلهای توده بیشترین دشمنی را با او کرده و می‌کنند.


🌸

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 12 : جنگ را باید با بدیها کرد.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

🔶 بی‌احترامی‌های آخوندها به قرآن

🖌 احمد کسروی

🔸 تکه‌ی پنج از پنج


3ـ آنان قرآن را فالنامه می‌شناسند

یک نمونه‌ی روشنی از بی‌احترامیهای ملایان با قرآن استخاره کردن و دعا نوشتن از آنست. همه می‌دانیم که ملایان که مفت می‌خورند و مفت می‌زیند ، یکی از کارهایی که برای مردم انجام می‌دهند استخاره گرفتن از قرآن (و یا از تسبیح) ، و دیگری دعا نوشتن است.

ببینید تا چه اندازه نادانند که تاکنون زشتی استخاره و بیهوده بودن آن را ندانسته‌اند. خدا بمردم برای شناختن سود و زیان ، خرد و اندیشه داده ولی اینان برای آنکه بازارشان گرم باشد بمردم می‌گویند : اندیشه بکار نبرید ، خرد راه نیندازید ، بیایید ما با قرآن یا تسبیح از خدا برای شما شور خواهیم.

یکی نمی‌پرسد : مگر خدا در آنجا نشسته که شما هرچه بپرسید پاسخ دهد؟! کی چنین قراری با خدا گزارده شده؟! اگر کار اینست که مردم نیک و بد را از خدا بپرسند پس اندیشه و فهم و خرد برای چیست؟!..

آنگاه تنها بهره‌مندی که از قرآن شناخته‌اند یا همینست که استخاره کنند یا آنست که «و ان یکاد» و دیگر دعاها نویسند.

یک کتاب خدایی که دستورهای بسیار ارجدار درباره‌ی زندگانی می‌داد و آموزاکهای [=تعلیماتِ] بس سودمند درباره‌ی جهان و زندگانی دربر می‌داشت ، اینان از همه‌ی آنها چشم پوشیده تنها فال گرفتن و دعا نوشتن را شناخته کتاب خدایی را فالنامه و جادونامه گردانیده‌اند.

درباره‌ی ملایان تبریز همان پیشامد اخیر بهمن‌ماه [1322] و دو داستان دیگری که پیش از آن در تبریز رخ داده بهترین نمونه است که آنان بقرآن با چه دیده می‌نگرند و چگونه آن را افزاری برای پیشرفت کارهای دغل و هوسهای پست خود می‌شناسند. هر زمان که دولت به یک ملای دیهداری فشار آورد و مالیات چند ساله خواست ، و یا هر هنگام که گفتگوی موقوفات و گرفتن آن از دست موقوفه‌خواران بمیان آمد و یا هرگاه که از ملایان پرسشی رفت و از پاسخ درماندند ـ در چنین هنگامهاست که باید قرآن را افزار گردانند و دروغی بنام قرآنسوزانی بمیان اندازند و مردم وحشی را بوحشیگریها برانگیزند. اینست ارجی که آنان بقرآن می‌گزارند. اینست سودی که از آن می‌خواهند.

در همان تبریز اگر شما بمسجدها بروید خواهید دید همه مزبله است و در هر گوشه از ورق پاره‌های قرآن که با چرک و خاک آلوده گردیده توده‌ای هست. از هر کوچه‌ای بگذرید گدایان سراپا چرک و ناپاکی را خواهید دید که قرآنهای پاره و چرک‌آلودی را بدست گرفته با آوازهای ناخوشی و با لحنهای بسیار بدی ، با صد غلط قرآن می‌خوانند و آن را دستاویز گدایی خود گردانیده‌اند.

کتابهای بسیاری از فالنامه و زیارتنامه و مانند اینها هر کسی سوره‌هایی را از قرآن گرفته با فالها و شرک‌نامه‌ها درهم گردانیده کتابی پدید آورده‌اند.

نادانان شوم تاکنون آن را ندانسته‌اند که پاسداری[=احترام] با قرآن چیست. ندانسته‌اند که زشتترین ناپاسداری با قرآن همانست که آن را با فالنامه‌ها و شرک‌نامه‌ها درهم گردانند.

نادانان دین‌ناشناس ندانسته‌اند که یاران پیغمبر ـ همان مردانی که در راه پیشرفت قرآن و پایداری اسلام جانفشانیها کرده بودند ـ در زمان عثمان چون قرآن نسخه‌های گوناگون پیدا کرده بود یکی را از آنها که درستتر می‌بود برگزیده نگاه داشتند و بازمانده را برای آنکه مایه‌ی پراکندگی درمیان مسلمانان نباشد سوزانیدند و کسی آن را ناپاسداری با قرآن نشمرد. بلکه ناپاسداری با قرآن نگاه داشتن آن نسخه‌ها و مسلمانان را از هم پراکندن دانستند. ولی اینان ـ این نامسلمانان ، این بیدینان ـ از صد راه برای از هم پراکندن مسلمانان کوشیده‌اند ، بلکه چنانکه گفتیم از ساختن سوره‌ها و افزودن بآیه‌های قرآن نیز بازنایستاده‌اند و این را بی‌احترامی باسلام و قرآن نشمارده‌اند ، ولی اگر در پشت باطله‌ی قرآن عکس شیری بچاپ رسیده آن را دستاویزی گردانیده آن وحشیگریها را پدید آورده‌اند.

در تبریز یکی از کتابهایی که در کانون آزادگان سوزانیده شده «جامع‌الدَعَوات» بوده. این یک کتاب فال و جادو و طلسم است که بایستی سوزانیده شود. ولی چون نامش «جامع‌الدعوات» بوده عنوانی بدست بهانه‌جویان داده است.

گاهی نیز می‌گویند : در آن کتاب سوره یا آیه‌های قرآن بوده است. می‌گویم : نخست آنکه در تبریز بهنگام سوزانیدن هرچه سوره یا آیه بوده بیرون آورده‌اند و این را در همان هنگام بما آگاهی داده بودند. دوم بآن نیز نیازی نبوده است. برای قرآن بدترین بی‌احترامی همان می‌بوده که آیه‌ها و سوره‌ها و یا نام پاکْ‌آفریدگار در یک کتاب جادو و طلسم باشد و هرآینه آن سوزانیدن برای آیه‌ها و سوره‌های قرآن ، احترام بجا آوردن می‌بوده است. دیگران هر بهانه درست می‌کنند بکنند. ما نیک دانیم که با یک کتاب وَرجاوَند خدایی که پاسش می‌داریم چه رفتاری کنیم.

👇

جامع‌الدعوات و مانندهای آن را که بسوزانند این سوزانیدن درباره‌ی آن فالها و جادوها و طلسمها بمعنی بیزاری جستن ، و درباره‌ی آیه‌های قرآن آن را از یک جای ناسزایی بیرون آوردن و از یک بی‌احترامی رها گردانیدنست.

پرچم هفتگی ـ شماره‌ی چهارم ـ 19 فروردین ماه 1323


🌸

(همبسته با گفتار بالا)
.

🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 1 : درباره‌ی «جهان و انسان» ، بند 13 : جدایی میانه‌ی ملتها بیش از جدایی میان خانواده‌ها نیست.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐

📘 کتاب «راه رستگاری»

🖌 احمد کسروی



گفتار یکم : دین برآشفته و هم سست گردیده

گفتار دوم : دین چیست و برای چیست؟.

گفتار سوم : دین از چه راه بدست آید؟

گفتار چهارم : بآسانی توان مردمان را در یک راه گرد آورد

گفتار پنجم : آفریدگار

گفتار ششم : دو لغزشگاه

گفتار هفتم : راه دین جدا و راه دانش جداست

گفتار هشتم : جان و روان

گفتار نهم : جاویدانی روان

گفتار دهم : در پیرامون مادّیگری

گفتار یازدهم : مردان خدا

گفتار دوازدهم : زردشت و مانی

گفتار سیزدهم : پاکدینی

گفتار چهاردهم : فلسفه

گفتار پانزدهم : صوفیگری

گفتار شانزدهم : باطنیگری

گفتار هفدهم : خراباتیگری

گفتار هجدهم : یک دین و یک درفش

گفتار نوزدهم : آن نه دیندار است که بدلیل گردن نمی‌گزارد

گفتار بیستم : خدا را می‌خوانند و روی سخن با توانگران می‌دارند

گفتار بیستم و یکم : خدا هیچگاه جهان را بخود رها نخواهد کرد

گفتار بیستم و دوم : آیین زندگانی

گفتار بیستم و سوم : باید هر کس باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی بهره یابد

گفتار بیستم و چهارم : آموزگاران و فرهیختاران


🌸

«ششم : یکی از زشتکاریهای شیعیگری بردن استخوانهای مردگان (مردگان پولدار) بکربلا و نجف و قم و مشهد می‌باشد. این کار چندان زشت و بیخردانه است که من نمی‌دانم چه نامی بآن دهم و با چه زبانی بنکوهم. کسی که مرده است باید تن او را سوزانند و یا در زیر خاک نهان گردانند که از بوی بدش آزاری بمردم نرسد ، ولی آنان مرده را در یک قوطی بروی زمین نگه می‌دارند ، و لانهای برایش چنان می‌سازند که بویش بیرون آید و بدینسان مایه‌ی آزار مردم می‌گردند ، و چون یک سال ـ بیش یا کم ـ گذشت ، استخوانهای او را در یک قوطی دیگری گزارده بار می‌کنند و رو به «عتبات ‌مقدسه» راه می‌افتند.
این کار گذشته از آنکه مردم‌آزاریست و چه‌بسا مایه‌ی پراکندن بیماریهایی باشد ، خود نشانی از نافهمی و دُژآگاهی شیعیان و ملایان است. خدا می‌داند تاکنون چه رسواییها از این راه برخاسته است. در زمانهای پیش که عثمانیان گاهی بجلوگیری پرداختندی بارها رخ‌ داده که استخوانها را خرد کرده و در توبره‌ی اسب ریخته خواستهاند نهانی از مرز گذرانند و دانسته شده و مایه‌ی رسوایی گردیده.
این کار را چرا می‌کنند؟!.. بآن استخوانها چه کاری هست که از این شهر بآن شهر می‌کشند؟!.. اگر از خودشان بپرسید یکی خواهد گفت ‌: یک درِ بهشت ، از کربلا یا از نجف یا از قم است و مردهای که در آنجا خوابیده همانکه بوق دمیده شود و برخیزد یکسره به بهشت خواهد رفت. دیگری خواهد گفت : مردهای را که در قوطی گزاردهاند و به نجف یا بکربلا خواهد رفت ، از فشار گور ایمن باشد. دیگری خواهد گفت : ما گناهکاریم و بآن آستان پناهنده می‌شویم. یا خواهد گفت : ما سگیم و خود را به نمکزار میاندازیم.
با این بهانههای سستی ، بکاری بآن زشتی و زیانآوری برمی‌خیزند و آبروی یک تودهای را بباد می‌دهند. اروپاییان که ایرانیان را دُژآگاه و بیابانی می‌خوانند آیا این دلیل استواری در دست آنان نخواهد بود؟!.. اروپاییان نه ، خودمان اگر شنیدیمی که مردمی با استخوانهای مردگان چنان رفتاری می‌کنند آیا دُژآگاه و پستشان نشماردیمی؟!..». (ص109)
👇

کوشاد تلگرام : یکی از خوانندگان ما یک خبر و یک کلیپ برای ما فرستاده که همبسته است به دو تکه‌نوشته‌ی زیر از کتاب داوری. از این خواننده‌ی گرامی سپاسگزاریم.

«از گنبدهای امامان در کربلا و نجف و مشهد بارها دعوای «معجزه» کرده‌اند. پیش از زمان مشروطه در هر چند سال یک بار ، از کربلا یا نجف آگاهی رسیدی : فلان شب نورباران شده ، فلان کور بینا گردیده ، فلان لنگ پا گرفته. اینها را با تلگراف آگاهی دادندی و در شهرهای ایران چراغان رفتی. باید از جنبش مشروطه‌خواهی در ایران و عثمانی خشنود بود که جلو‌ این «معجزه»سازیها را گرفت.
هر کسی که از ایرانیان یا از دیگران بکربلا رود و بیاید کمتر رخ دهد که دروغهایی همراه نیاورد. زمانی که خردسال می‌بودم بارها شنیده بودم : در کربلا مرغی هست آشکاره گوید : «کشته شد حسین». دروغی باین آشکاری بسر زبانها بود و کنون هم هست ...». (ص 85)

دوم ، خبری است که در زیر می‌آید.
👇