پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 سخن دروغی که باید از آن پرهیزید

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی سه از سه


آنچه ارجدارتر است اینکه این سخن چه زیانی دارد که ما برای چندمین بار یاد آن کرده و بر دروغ بودن آن پا می‌فشاریم.

چگونگی اینکه چون ایرانیان این را عادت خود گرفته‌اند که بجای کوشش تماشاچی حوادث باشند ، این دروغ به کسانی خوش می‌افتد که بخود یا دیگری نویدِ روزگار نیکبختی دهند. نوید داده بگویند : چنانکه کسروی پیش‌بینی کرده ما باید این بدهی را می‌پرداختیم و اکنون در کار پرداخت آنیم و نتیجه بگیرند این بدهی که بسر رسد روزگار خوشیها آغاز خواهد شد.

این نتیجه‌ از آن دروغ از دیده‌ی زیان و آسیب ، فرقی با آن باور شیعیان ندارد که جهان پیاپی رو به ستم و بیدادگری می‌رود تا اینکه امام زمان از نهانگاه بیرون آید و ستمگران و بیدادگران را تار و مار کند و بساط عدل بگسترد. چنین افسانه‌ی دروغی مردم را به یک رستاخیز پنداری (خیالی) امیدمند گردانیدن و ایشان را بجای کوشیدن به انتظار واداشتن است.

چنانکه این باور ، شیعیان را به «انتظار کشیدن» و تنبلی و چاره‌جویی نکردن می‌راند ، همچنان آن دروغ نیز مردمان ساده‌دل را به انتظار و تحمل سختیها و تماشاچیِ حوادث بودن می‌راند. ریشه‌ی هر دو باور بیدردی ، نومیدی و سستی است.

پس نخست احتمال که چنان دروغی ساخته و رواج یافته اینست که برخی بیدردان برای دلخوشی خود و دیگران از آن نتیجه می‌گیرند که حکومت ملایان رفتنی است ، به کوششی نیاز نیست ، کافیست (زمان بگذرد) ایرانیان بدهی خود را بپردازند! بیدردانه می‌پندارند همه‌ی بدبختیها با صبر به نیکبختی بینجامد. شاعرشان هم گفته : صبر و ظفر هر دو دوستان قدیمند ...

از روی همان بیدردی و دروغگوییست که معین نمی‌کنند چه زمانی این بدهی بسر خواهد رسید! اگر به چنان کسی برخوردید باید ازو بپرسید : گیریم این سخن را مرد بزرگی رانده ، آیا ما نباید با خرد خود داوری کرده این بدانیم که تا ما خود نکوشیم نیکبخت و رستگار نخواهیم گردید؟! کجا بوده که گذشت زمان بسود یک مردم بیدرد و ناهشیار بسر آمده؟! آنگاه ، این حکومت چه مدت باید بپاید تا «بدهی مردم» پرداخته گردد؟!..

احتمال دوم آنست که کسانی ‌با چنان دروغی خواسته‌اند بفهمانند ایرانیان هرچند از زیانهای ملایان و حکومتشان می‌شنیدند باز باور نمی‌کردند و می‌بایست آن را بچشم می‌دیدند و با پوست و گوشت حس می‌کردند تا ماهیتش را دریابند. این بیشتر از راه برتری‌فروشی پیش می‌آید. برخیها به این بیماری دچارند که می‌کوشند مردم را از هر باره پست و نافهم نشان دهند. این کار را می‌کنند نه برای آنکه ایشان بخود آیند و چیزی یاد گیرند ـ چنین خواستی هرگز در مرامشان نیست ـ بلکه برای آنکه خود را جدا و بالاتر از دیگران گیرند و لذتها برند. به چنان کسانی باید گفت : بهتر نیست شما بجای برتری‌فروشی به روشن گردانیدن اندیشه‌های مردم بکوشید؟! ـ مردمی که آموزگاری جز ملایان بدخواه و مردمفریب نداشته‌اند.

احتمال سوم آنست که کسانی قیاس به نفس کرده آن دروغ را ساخته‌اند. روشنتر بگوییم : آنان زیانهای ملایان را از این کتاب یا دیگر نوشته‌های کسروی خوانده ولی فراموش کرده و یا نادیده گرفته بودند. چون گمان داشتند حکومت ملایان برای ایران رستگاری خواهد آورد ، از آنان هواداری یا چه بسا با آنان همدستی کرده بودند. اکنون از راه پشیمانی و سرپوش گزاشتن به رفتار خود آن دروغ را ساخته‌اند تا وانمایند که ما هرچه می‌کردیم سودی نمی‌داشت زیرا یک حکومت به آنان بدهکار بودیم و راهی جز پرداخت آن بدهی نبود!

چه بسا سازنده و پراکنده کنندگان این دروغ همانهایی بودند که پیاپی می‌گفتند : «این ملایان تا دو ماه دیگر رفتنی‌اند». چنانکه در آن گفته‌ مسئولیتی حس نمی‌کردند و به زیان چنان سخنی توجه نداشتند ، این دروغ را نیز از راه لاابالیگری و هُرهُری مذهبی ساخته‌اند.

به آنان نیز باید گفت : بهتر نیست شما زبان به اعتراف بگشایید و روشن بگویید که ماندگاری ملایان از آن بوده که یاریها از مردم نادان و نیز خود شماها دیده‌اند؟!.

چهارمین احتمال اینست که کسانی بویژه از ملایان و هواداران آنها این سخن را بسود خود دانسته‌اند که مردم باور کنند ملایان به این آسانی برافتادنی نیستند بلکه کسروی هم که برای نشان دادن زیانمندی شیعیگری از جان گذشت و آن را به آشکارترین زبانی نوشت ، خود برآن بوده که ایرانیان نخست باید یک بدهیِ حکومت به ملایان بپردازند تا آنکه پس از سالها بدبختی بتوانند از دست آنان برهند. (سالهایی که چون معین نکرده‌اند به هر درازی ممکنست).

در هر حال این سخنِ ساختگی زیانهای بسیاری داشته و دارد و از اینروست که ما پافشاریم که از این راه اثر آن را پوچ گردانیم.


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 2 : دین شاهراه زندگانی است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی یک از چهار


حکومت ملایان در چهل و چند سال گذشته دهها بنگاه و سازمان نوپدید بنیاد گزارده است تا خواستهایش را پیش برد. بیشتر این بنگاهها برای «بدست گرفتن رشته‌ی اندیشه‌های مردم» می‌کوشند. این حکومت بودجه گزافی از بیت‌المال را صرف تبلیغات کرده و می‌کند. مهمترین تبلیغاتشان بیگمان برای ماندگاری شیعیگری و همدست گردانیدن شیعیان دیگر کشورهاست. بنگاههای یادشده نیز بایا دارند در این راه بکوشند. یکی از آنها «ویکی‌فقه» می‌باشد. این بنگاه ظاهری مانند یک انسیکلوپدی (دائرةالمعارف) دارد.

انسیکلوپدیها کتابهایی در چندین بلکه دهها جلد است که گروهی از دانشمندان و استادان فن می‌نویسند و خواست از آن اینست که درباره‌ی اَعلام یا نامهای ویژه که معمولاً در فرهنگها نیست یا جز شرح کمی نداده‌اند ، شرح بیشتر بدهند. کوشش می‌شود که آگاهیهای آنها به راستی هرچه نزدیکتر باشد تا آبرو و اعتبار بدست آورد. ویکی‌فقه هم ظاهر یک انسیکلوپدی دینی اینترنتی را داراست. در آن بیش از همه در جُستارهای دین و فقه و هر چیز دیگری که به اینها بستگی دارد نوشته‌اند.

ما نخواهیم توانست درباره‌ی راستی و درستی یکایک نوشته‌های آن داوری کنیم و نیازی هم به آن نیست. لیکن برای داوری کلی می‌توانیم جستار‌هایی از آن را که خود آگاهی درست داریم بخوانیم و از خواندنشان پی بریم که تا چه اندازه پایبند حقایق بوده‌اند. اینست ما سراغ نوشته‌های این بنگاه درباره‌ی‌ زندگانی و کوششهای احمد کسروی رفتیم. این معیار درخور اعتمادی ما راست که بدستیاری آن نوشته‌های ویکی‌فقه را بسنجیم. از آنسو ، چون این بنگاه زبان ملایان و حکومتشان است ، اینست داوری این بنگاه درباره‌ی احمد کسروی ـ کسی که ایرادهای فراوان به کیش آنان گرفته است ـ درخور آنست که به گفتگو گزارده شود و راست از ناراست آن دانسته گردد.

جا دارد ببینیم ملایان در پاسخ به ایرادهای او ، چه دارند بگویند؟!

امروز تکه نوشته‌ای‌ از این بنگاه آورده از خوانندگان خواستاریم نیک بسنجند و خود داوری کنند. چون این تکه نوشته ایرادِ ویکی‌فقه به سخنان کسروی درباره‌ی دین است ، نخست ببینیم او در این باره چه‌ گفته.

کسروی در «ورجاوندبنیاد» درباره‌ی دین چنین نوشته است :

«امروز معنی دین معلوم نیست ، و این خودش یک گرفتاری برای جهان شده. امروز تشکیلات چندی ـ از کیشهای زردشتی ، یهودی ، مسیحی ، و اسلام ـ در میان است و مسیحیگری و اسلام هر یک شاخه‌های پرشماری پیدا کرده و از هر کدام مذاهب بسیاری بوجود آمده است.

اینها پر از گمراهی و نادانی بوده و هر کدام از اینها در بی‌ارزشی همردیف بت‌پرستیهای چینیان و ژاپنیان و هندیان می‌باشد.

مردمانْ «دین» اینها را می‌دانند و از اینرو به دو دسته می‌باشند : یک دسته پیروان اینها که در نادانیها و گمراهیها فرورفته‌اند ، و بسیار کوته‌فکرند. دسته‌ی دیگر آنان که از اینها رمیده کاملاً از دین روگردان و فراری می‌باشند.

باید گفت : دین اینها نیست. زردشت و موسا و عیسا و پیغمبر اسلام برانگیختگانی (پیغمبر) بوده‌اند ، و هر کدام در زمان خود دینی بنیاد گذاشته‌اند. ولی به هر یکی از دینهای آنها صد گمراهی و نادانی درآمیخته و از هر یک مذاهب بیپای فراوانی بوجود آمده است. هر یکی از آنها پس از روزگاری اصل خود را از دست داده. علاوه بر این ، زمان پیش رفته و تغییرات بسیاری رخ داده و زمینه عوض شده است که خودِ اینْ موضوع جداگانه‌ای می‌باشد.

هرچه هست ، مذاهبی که امروز در جهان است و بنام «دین» خوانده می‌شود ، نه دین ، بلکه بیدینی هستند. زیرا دین برای آنست که مردمان به چنین نادانیها نیفتند ، و این طور از هم متفرق و پراکنده نشوند. اینها مردمان را از حقایق دور می‌کنند ، و تفرقه و پراکندگی بمیان ایشان می‌اندازند. نام خدا را ذلیل و خوار می‌کنند. خدا از آنها بیزار است. دین یک معنای ارجمند و بزرگی می‌دارد و خودش یک دستگاه خدایی است.

دین اینست که مردمان ، جهان و آیین جهان را نیک بشناسند ، و حقایق زندگی را بفهمند و اصل و گوهر انسانیت را بدانند ، و زندگی مطابق خرد بکنند.

... خدا به انسان خرد داده که تشخیص‌دهنده‌ی نیک و بد و شناسنده‌ی راست و کج می‌باشد. دین آنست که مردمان این حقایق را بشناسند و در زندگی خرد را راهنما بگیرند.

آنست که هر چیزی را همچون حرفه و داد و ستد و بازرگانی و کشاورزی و صنعت و زناشویی و زندگانی اجتماعی و حکومت و مانند اینها بمعنی درستش بشناسند و بمعنی درستش بکار ببرند.

اینها کارهای زندگی و هر کدام راهی است برای به چرخش درآوردن چرخ زندگانی. لیکن مردمان معنای راست و حقیقی اینها را کمتر می‌دانند ، و در هر یکی از آنها هوسها و نادانیهای خود را به میان می‌آورند.

دین آنست که هر کدام از اینها را بمعنی حقیقی آن بشناسند ، و در معنی راستش بکار بندند.


👇
👍1
آنست که به بهتر گردانیدن جهان کوشش کنند و تا می‌توانند از بدیها پاک کنند.

خدا این زمین را آفریده و بدست آدمیان سپرده تا آبادش کنند. دین آنست که مردمان این وظیفه‌ی خود را دریافته به بهتر گردانیدن جهان بکوشند و تا می‌توانند آن را از بدیها پاک کنند.

آنست که روانها نیرومند شده و جانها مطیع آنها ، و زندگی مطابق روان و درخواستهای آن باشد.

آدمی دارای دو سرشت یا گوهر است : گوهر جان و گوهر روان. زندگی او نیز به دو شکل می‌تواند باشد : یکی زندگی جانی که پیروی از جان و خواسته‌های آن کنند ، و هر کسی جز در پی امیال و هوسهای خود نباشد و با دیگران مبارزه کند که این شکل زندگانی جانوری است. دیگری زندگی روانی است که پیروی از روان و خواسته‌های آن کنند و هر کسی غم دیگران را بخورد و خیر همه را بخواهد ، جویای حقایق باشد ، و آبادی جهان و آسایش و امنیت مردم جهان را آرزو بکند ، و بجای مبارزه و کشاکش با دیگران به همکاری با آنان بپردازد که زندگانی شایسته‌ی انسان همین است.

دین آنست که روانها نیرومند و جانها مطیع آنها باشد و مردمان این زندگانیِ سزاوار روانی را پیش بگیرند.

آنست که هر کسی در خواسته‌های خود ، مقید به آسایش عموم باشد که آسایش خود او نیز در این است.

سرانجام دین آنست که آدمیان از آفریدگار جهان و خواست او ناآگاه نمانند ، و پی خواستهای بی‌ارزش خود را نگیرند». (ورجاوندبنیاد ـ بزبان عادی ، بخش دوم ، بند 1 ، 1322)


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 3 : جهان همیشه در پیشرفت است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی دو از چهار


نویسندگان ویکی‌فقه نظر کسروی درباره‌ی دین را چنین بازمی‌نمایند :

1ـ «از دیدگاه کسروی تحکیم همبستگی ملی و اجتناب از پراکندگی ایجاب می‌کند که مردم از نظر باور و اعتقاد راهی روشن و واحد داشته باشند. ‌تشتت عقاید و تعدد کیش‌ها موجب پراکندگی مردم و تزلزل مبانی ملت است. ‌بنابراین ملتی که بخواهد به وحدت و یکپارچگی خود دوام بخشد ، باید یک دین واحد و خردمندانه داشته باشد. اما در جواب این سوال که چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت می‌گوید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و معنی درست دین را دریابیم و کشاکش و پراکنده‌سخنی را کنار نهاده همگی یک دل و یک زبان باشیم و آنگاه دیگران را به سوی دین خوانیم.»».

2ـ «کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند. ‌اگر بخواهیم در پیرامون همه‌ی نوشته‌های او به گفتگو بپردازیم و هر یک از کتاب‌های او را در این خصوص مورد بررسی و بحث قرار دهیم به نتیجه‌ی مثبتی نخواهیم رسید». ‌


1 ـ نخست باید دید جمله‌ای که از کسروی نقل کرده‌اند آیا در پاسخ به این پرسشست که «چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت»؟!. آیا دعوای (=مدعای) آنها راست است؟!

این جمله از گفتار سیزدهم کتاب «راه رستگاری» آورده شده. در آغازِ گفتار معنی دین بکوتاهی آمده. پس از این دیباچه ، بنیاد شیعیگری را که با دین ناسازگار است ، بدینسان بازمی‌نماید :

«می‌دانم كسانی امامان را خواهند پرسید. می‌گویم : امام بمعنی پیشوا است. امام زنده‌اش امام است. از مرده امامی برنیاید. ...

این از ننگین‌كاریهای تاریخی است كه كسانی میانه‌ی امام علی‌بن‌ابیطالب و دیگر خلیفگان جدایی انداخته و به هواداری از ایشان بكشاكش برخاسته‌اند و ملیونها خون ریخته‌اند».


سپس به این می‌پردازد که امروز کیشهای گوناگونی همگی نام اسلام بخود دارند ولی هیچیک اسلام نیست. دین اسلام در هزار سال گذشته شاخه شاخه شده و کیشهای رنگارنگی از آن پدید آمده که پیروان آنها هر کدام باورهای جدایی را پی می‌کنند و اینست خود را از مسلمانان دیگر جدا می‌گیرند. نتیجه آنکه هواداران دین نتیجه‌ای از تبلیغ دین نخواهند گرفت. زیرا «یكی از خواستهای بزرگ دین گرد آوردن مردمان در یك راه و نگهداری ایشان از پراكندگیست». و این هم چیز کم‌بهایی نیست. سپس به استواری دلیل افزوده می‌نویسد :


«كسانی كه هواداری به دین می‌نمایند تنها باین بس می‌كنند كه ستایشهای پیاپی از پیغمبر اسلام و جانشینان او كنند و در روزنامه‌ها و مهنامه‌ها گفتارهای فراوان در این زمینه نویسند. این كاریست كه از سالها در مصر و عراق و سوریه و هند بفراوانی می‌كنند و در ایران نیز پیروی از آنان می‌نمایند. ...

ای درماندگان! شما هرچه ستایش از بزرگی پیغمبرتان می‌كنید بكنید. آن دینی كه او بنیاد نهاده كو؟!.. گیرم كه بیدینی از ستایشها تكان خورده و خواست دیندار گردد ، آن دینی كه باو خواهید آموخت كدام است؟!.. اینهمه كیشهای گوناگون آیا كدام یكی را باو خواهید آموخت؟!.. اینهمه پندارهای بیپا كه با دانشها سازش ندارد آیا چه پاسخی درباره‌ی آنها خواهید گفت؟!..

اگر كسی نیك سنجد این كارها پاكدلانه نیست ، و خود این كسان بیشتر سست‌باور و بیدینند. چیزی كه هست از این راه نان می‌خورند و یا از روی خودنمایی بنمایشهایی می‌پردازند. اگر از پی راستی بودندی این دریافتندی كه از این نمایشها نتیجه‌ای بدست نیاید و كار را از راهش دنبال كردندی.

شما باینان بگویید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم و كشاكش و پراكنده‌سخنی را كنار نهاده همگی یكدل و یكزبان باشیم و آنگاه دیگران را بسوی دین خوانیم» خواهید دید چه پاسخهای بیخردانه می‌دهند ، و چگونه گردن از دلیل می‌پیچند و زورگویی می‌نمایند ، و چگونه هر كدام جز به پندارهای خود ارجی نمی‌گزارند و هر یكی جز خویش دیگران را گمراه می‌شمارند. كسانی كه خودشان گردن بدلیل نمی‌گزارند چشم دارند دیگران گفته‌های بیدلیل ایشان را بپذیرند. كسانی كه درمیان خود دو تن یكدل نیستند می‌خواهند دیگران را راه نمایند». (پایان گفتار)


👇
چنانکه دیده می‌شود روی سخن به کسانیست که با همه‌ی پراکندگیها که در میان مسلمانان است ، تبلیغ اسلام می‌کنند. این کارشان را وارونه‌کاری می‌شمارد. زیرا نمی‌دانند و توجه نمی‌کنند که دین برای جلوگیری از پراکندگی آدمیانست. اینان تو گویی پراکندگیهای فراوانی را که در میان مسلمانان است فراموش کرده‌اند و تبلیغ می‌کنند تا بیدینان روی به دین بیاورند. (این در جاییست که اگر تبلیغ شوندگان ببینند دین توانسته انبوهی از مردم پراکنده را ـ همچون عرب دوره‌ی جاهلیت ـ در یک شاهراه گرد آورد ، خود بزرگترین تبلیغ برای دین است. ولی امروز دینها ـ اسلام یا دیگران ـ بوارونه‌ی گذشته‌ی خود سرچشمه‌ی پراکندگیهای فراوانند). از اینجاست که کارهای آنان را پاکدلانه نمی‌شمارد. آنان را سست باور ، بیدین و روزی‌خور از راه تبلیغ دین و یا خودنما می‌داند. اگر اینان درپی راستیها بودند ، خود می‌فهمیدند که از این نمایشها نتیجه‌ای بدست نیاید و راه درست را دنبال می‌کردند.

سپس برای سخنش بدینسان دلیل می‌آورد :

«شما باینان بگویید : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم و كشاكش و پراكنده‌سخنی را كنار نهاده همگی یكدل و یكزبان باشیم و آنگاه دیگران را بسوی دین خوانیم» خواهید دید چه پاسخهای بیخردانه می‌دهند ، و چگونه گردن از دلیل می‌پیچند و زورگویی می‌نمایند ، و چگونه هر كدام جز به پندارهای خود ارجی نمی‌گزارند و هر یكی جز خویش دیگران را گمراه می‌شمارند. [مثال : باور شیعی درباره‌ی سنی و وهابی و همچنین باور آنها درباره‌ی شیعیان] ...».


با چنین حالی ، آیا می‌توان ویکی‌فقه را راستگو پنداشت؟! آیا این دغلکاری نیست که آن سخن را «در جواب این سوال که چگونه می‌توان یک دین واحد و خردمندانه داشت» وامی‌نماید؟! آیا نویسندگان آن بنگاه تا این اندازه از فهم نوشته ناتوان بوده‌اند که ما سخن پرتشان را به حساب نفهمیدن یا لغزش (اشتباه) بگزاریم؟!.. بوارونه ، آنها کسانی نیستند که این را نفهمیده باشند. بلکه در نوشته‌شان جز دغل بکار نرفته است.

و خواستشان از این دغلکاری آن بوده است که چون خواننده همینکه با آرمان «یک دین ، یک ‌درفش» کسروی آشنا گردد بیدرنگ از خود خواهد پرسید : «راه رسیدن به آن چیست؟!» ، پس نیرنگی بکار برند و سخن او را که در زمینه‌ی دیگریست بجای پاسخ به این پرسش جا زنند تا خواننده چنین نتیجه گیرد که کسروی جز یک اندیشه‌ی ساده‌دلانه‌ای برای رسیدن به چنان آرمان بزرگی نداشته. اینست راه نموده گفته است : «بیایید ده تن و بیست تن فراهم نشسته خرد را پیشوا سازیم و بمعنی درست دین راه یابیم». از این مونتاژ فریبکارانه نیز سود جسته خواسته‌اند سخن بیدلیل و پرت پس از آن را (کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند) پیش آورده بخورد خواننده بدهند. رویهم‌رفته این رفتارهاشان جز نامردی و خاک بچشم خواننده پاشیدن نیست.


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 4 : باید جنبشی نیز در زمینه‌ی دین بوجود بیاید.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی سه از چهار


اینها در حالیست که کسروی برای چنان آرمانی (یک دین و یک درفش) سالها کوشید و راه پاکدینی را هموار کرد. او حقایق دین را بازنمود و نشان داد پراکندگیهای دینی (یا کیشها) از معنی دین بسیار دورند. اینجا مجال پرداختن به چنان زمینه‌ی دامنه‌داری نیست. همین اندازه باید گفت که دین را به معنی درست آن بازگردانید و نشان داد که کیشهای امروزی جز دکانهای فریب و گمراهی نمی‌باشند. گذشته از آنکه مردمان را از کار زندگانی نیز بازمی‌دارند.

چون نوشته‌های او دین به معنی درست آن را نشان می‌دهد و از آنسو در شیعیگری دین جز به معنی نمایشهای بیخردانه‌ی محرم و زیارت و گنبدپرستی و یاوری خواستن از مردگان و آنها را شریک کارهای خدا گردانیدن و انتظار ظهور امام ناپیدا را کشیدن و اینگونه بیخردیها نیست ، از اینرو از نوشته‌های او در زمینه‌ی دین جز رسوایی بهره‌ی شیعیان نمی‌گردد. اینست آقایان چون از راستی‌پرستی بی‌بهره‌اند و نمی‌توانند گردن به حقایق گزارند ، ناگزیر از دغلکاری و فریب می‌گردند و می‌کوشند اندیشه‌های مردم را نسبت به «پاکدینی» تاریک گردانند.

2ـ دوم ، نوشته‌اند : «کسروی در تعریف دین حرف‌های ضد و نقیض زیادی می‌زند» ، باید پرسید : آیا نمی‌بایسته از «حرفهای ضد و نقیض زیاد» او درباره‌ی تعریف دین یکی دو تایش را بخوانندگان نشان دهید تا راستی گفته‌های شما دانسته گردد؟! آیا کسروی درباره‌ی جستار شیعیگری و دیگر جستارها چنین رفتاری کرده است؟!. یا آنکه درباره‌ی هر سخنی که گفته دلیل خردپذیر و سند و مثال از تاریخ آورده و تا توانسته به روشنی جستارها کوشیده؟!. شما اگر راست می‌گویید چرا از آوردن دلیل و مثال دریغ کرده‌اید؟!.

ببینیم نویسندگان ویکی‌فقه که سخنان کسروی در زمینه‌ی دین را ضد و نقیض دانسته‌اند ، خودشان دین چه را می‌‌گویند.

نوشته‌اند : «دین عبارت است از شریعت مقدّس ؛ اعم از اصول و فروع که پیامبران الهی آن را از طریق وحی دریافت و به بندگان خدا ابلاغ کرده‌اند». می‌گوییم : بسیار نیک ، پس دین همان شریعت است. اکنون ببینیم شریعت چیست تا از آن راه معنی دین را بفهمیم.

نوشته‌اند : «شریعت به معنی آنچه خداوند متعال براى بندگان خود وضع و تشریع کرده است ، می‌باشد. به شریعت، شَرع، شریعت الهی، شریعت مُنزِلِه و قانون الهی نیز گفته می‌شود».

از نوشته‌هاشان تا اینجا دین آن چیزهاست که خدا برای آدمیان وضع کرده و سزا شمارده. آیا همین اندازه برای فهمیدن معنی دین بس است؟!. بیگمان نیست. پس ببینیم چه چیزهای دیگر نوشته‌اند :

«... به مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام نیز «شریعت» گفته مى‌شود از این جهت که مایه‌ی حیات و طهارت کسانى است که آن را بپیمایند و سلوکى هماهنگ با آن داشته باشند ... البتّه در اصطلاح فقها و کتب فقهی و تعبیراتى نظیر «شرایع الاحکام» خصوص احکام فرعی عملی از آن اراده مى‌شود که در این صورت کاملاً مرادف با معناى اصطلاحى «فقه» است».

سپس نوشته‌اند :

«شریعت از نظر مفهومی اخص از دین است ؛ زیرا شریعت عبارت است از راه و روشی خاص برای امتی یا پیامبری ؛ در حالی که دین عبارت است از روش عام الهی نسبت به همه امتها ؛ از این رو ، شریعت قابل نسخ است ؛ لیکن دین به این معنا نسخ پذیر نیست».

پس از روی این گفته‌ها : دین عبارت است از «شریعت» که پیامبران آن را از طریق وحی دریافت و به مردم رسانیده‌اند. شریعت چیست؟!.. شریعت نیز «مجموعه‌ی مسائل دینى اعمّ از عقاید و اخلاق و احکام» است.

اگر توجه کنید معنی دین را به شریعت بسته دانسته‌اند و معنی شریعت را به مسائل دینی!. در همان صفحاتی که اینها را نوشته‌اند این دو عنوان آمده : «شریعت (فقه)» و «دین (فقه)». اینست اندازه‌ی دانش سخنگویان حکومت ملایی درباره‌ی دین!

با چنین دانش است که به معنی دین که کسروی نوشته و اندیشه‌ها را با آن روشن می‌گرداند زباندرازی می‌کنند بی‌آنکه دلیلی بیاورند.


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 5 : دین زبان طبیعت است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 «ویکی‌فقه» چه می‌گوید ـ 1

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی چهار از چهار


اینان چون خود معنی دین را نمی‌دانند و نمی‌توانند آن را بازنمایند ، و از سوی دیگر چون حقیقتجو و حقیقتخواه نیز نیستند به نوشته‌های آن بزرگمرد ایراد می‌گیرند. باید هم بگیرند. زیرا کسروی که می‌نویسد : «دین اینست که مردمان ، جهان و آیین جهان را نیک بشناسند ، و حقایق زندگی را بفهمند و اصل و گوهر انسانیت را بدانند ، و زندگی مطابق خرد بکنند». در همین یک جمله از چند چیز سخن می‌راند که ملایان از آنها فرسنگها دورند.

یکم ، آیین جهان چیست و معنی آن را شناختن چیست؟! کسروی دهها مثال در این باره آورده. در زیر یک نمونه از آنها آمده است :

«... دین برای شناختن آیین خدا و زیستن از روی آن آیین می‌باشد. راستی را دین برای اینست که مردمان جهان و زندگی را نیک شناسند و به هر کار از راهش درآیند. برای اینست که بجای درمان بجادو و دعا نپردازند. پس دعا خواندن و دعا نوشتن بجای درمان ، و آن را چاره پنداشتن خود بیدینیست ، و شما می‌بینید که ملایان همین را از دین می‌شمارند». (پندارها ،‌ گفتار دوم ، ص 41 ، 1321)

دوم ، حقایق زندگی چیست که کسروی دین را فهمیدن آنها می‌داند؟!. می‌گوییم شما اگر دفتری که به این نام (حقایق زندگی) از گفتارهای روزنامه‌ی پرچم گرد آورده‌ایم بخوانید خواهید دید که ملایان از هیچیک از آنها آگاه نیستند. پس آشکارست که به ایشان گران می‌افتد معنی دین را «شناختن و فهمیدن آن حقایق» بدانند. ناچار دین در نزد آنان تنها می‌شود همان «فقه و عقاید و اخلاق و احکام». این گذشته از آنست که ما در عمل می‌بینیم دین در نزد آنان به زیارت گنبدها رفتنست. بارگاه برای امامزاده‌ی راست یا دروغی ساختن است. باور به یک امام ناپیدا است که روزی پدیدار خواهد شد. روزی که سراسر جهان را ستم و دژکرداریها فراگرفته باشد. زندگانی را رها کردن و به داستانهای هزاروسیصد سال پیش پرداختن و درمیان مردگان کشاکش انداختن است. لعن ابوبکر و عمر کردن است. یک رشته نمایشهای کیشی است. ازبر داشتن داستان کربلاست. گریستن به امام حسین و امید به پاک شدن گناهان داشتنست. از روی چنان باوری بود که آن پوچ‌مغز گفت : «این محرم و صفر است که اسلام را نگاه داشته».

سوم ، در دینداری مردم باید «گوهر انسانیت» را بدانند. شما اگر نوشتارهای او را در پیرامون خرد و روان بخوانید خواهید دریافت که گوهر انسانیت چیست. در آن حال نخست چیزی که خواهید دریافت اینست که در شیعیگری از چنین زمینه‌ای هیچ آگاه نبوده‌اند. در جایی که گوهر انسانیت را نمی‌دانند ، به آنان چه گران می‌افتد که بخوانند دین باید گوهر انسانیت را به مردم بشناساند.

چهارم ، کسروی می‌گوید : دین آنست که آدمیان زندگی از روی خرد کنند. این هم به چشم آقایان ناآشناست. آنان کجا خرد را چنانکه او بازنمود می‌شناسند؟! کجا خرد را شناسنده‌ی راست و کج و سود و زیان می‌دانند؟! کجا نیک و بد را با داوری خرد می‌شناسند؟! در شناختن نیک و بد ملایان با خرد کاری ندارند. باورهای آنان چنین است : فلان حُکم در کتاب دینی آمده پس باید پذیرفت و بکار بست. جای چون و چرا نیست! والسلام!

هر کدام از جمله‌های دیگر در معنی دین را که از ورجاوندبنیاد آوردیم بخوانید ، خواهید دید که شیعیگری جز از آنهاست و نتیجه آنکه این کیش دین نیست بیدینیست. مثلاً گفته شده : «دین آنست که به بهتر گردانیدن جهان کوشش کنند و تا می‌توانند از بدیها پاک کنند». در کیشی که باورشان اینست که ستم و ستمگری در جهان روزافزون است و این چندان ادامه خواهد یافت که جهان پر از بیداد شود تا اینکه امام ناپیدا پیدا شود و با جنگهایی که با ستمگران و ناپاکان خواهد کرد ، گیتی را از آلودگی آنان رهانیده بساط عدل و داد بگسترد. این باور زهرآلود که امید به تلاش و کوشش را از همه می‌ستاند کجا ، کوشش به نیکی و بهتری جهان کجا؟! پاک کردن بدآموزیهای شیعیگری از مغزها کجا؟!

کوتاهسخن آنکه دیده می‌شود در همین چند سطری که نوشته‌اند از یکسو دغل بکار برده و از سوی دیگر برای مدعاهای خود نیز دلیل نیاورده‌اند.

در بخشهای دیگر نوشتارشان درباره‌ی کتابهای کسروی و زندگی و کوششهای او نیز ، سخنان بیپا و دغلکارانه‌ی فراوان به خواست کاستن از ارج کسروی و پاکدینی آورده‌اند. سخنانی که فرصتی دیگر می‌طلبد تا به آنها بپردازیم.


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 6 : آیا خدا را نباید پرستش کرد؟

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی یک از سه


در دو گفتار پیش با همین عنوان ، گفتیم که پس از دهها سال از نوشته شدن کتاب شیعیگری که ملایان و پیروانشان در برابر آن دشنامنامه‌ها نوشتند و بگمان خود با دشنام و توهین پاسخی فراهم آوردند ، چون اینان چهل و اند سال حکومت را هم بدست داشتند مایه‌ی شرمساری بود که به پرسشها و ایرادیهای آن کتاب نتوانند پاسخ بنویسند. از سوی دیگر در سایه‌ی گسترش اینترنت و پیامرسانها ، آن کتاب انبوهتر از گذشته پراکنده می‌شد. اینبود از هر باره می‌بایست به آن ردیه‌ای نویسند.

هرچه هست بتازگی ملایان بگمان خود ردیه نوشته و نامش را «خواندیم و داوری کردیم» گذاشته‌اند (1). جای خشنودیست که این بار بجای دشنام کوشیده‌اند دلیلهایی بیاورند. پیشتر نمونه‌هایی از شیوه‌ی دلیل‌آوریشان دیدیم (اینجا و اینجا). این بار نیز درمیان آوردن سخنانشان این موضوع را روشنتر خواهیم دید.

نویسندگانِ ردیه تلاش فراوان بکار برده‌اند تا اثر نامه‌ی امام علی به معاویه را (آن چند جمله‌ای که درباره‌اش در کتاب سخن رفته) از میان برند. کوشیده‌اند ثابت کنند علی باور داشته برگزیده شدن به خلافت از سوی خداست.

آنچه را کسروی در پاسخ به اینگونه خرده‌گیریها نوشته ، ما در آغاز این سخن می‌آوریم تا یادآور شویم که اینگونه سخنان از دین نیست. ما نیز دلبسته‌ی این زمینه‌ها نیستیم. علت دیگری در کار است که به اینها می‌پردازیم. او می‌نویسد :

«در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند.

دین چنانکه گفته‌ایم : «شناختن معنی جهان و زندگانی و زیستن بآیین خرد است». هر کس که می‌خواهد در این باره نیک آگاه گردد کتاب «ورجاوندْبنیاد» و دیگر کتابهای ما را بخواند.

آنچه ما را باین گفتگو در اینجا ناچار گردانیده آنست که چنانکه گفته‌ایم ملایان دعوای سررشته‌داری می‌کنند و صد آشفتگی در زندگانی این توده پدید می‌آورند و چون دستاویز ایشان برگزیدگی امام علی‌بن‌ابیطالب بخلافت از سوی خدا و دیگر اینگونه سخنها می‌باشد ، ما برای آنکه بیپایی دعوای آنان را روشن گردانیم ناچار شده باین گفتگوها درآمده‌ایم».


نویسندگان «خواندیم و داوری کردیم» برای اثبات دعواهای خود از نامه‌ها و خطبه‌های نهج‌البلاغه و نیز کتابهایی که برخی از آنها را «منابع اهل سنت» می‌نامند گواه می‌آورند.

در این نوشتار به دستاویزهای ایشان (یازده مورد) درباره‌ی مضمون نامه‌ی علی به معاویه پروا خواهیم کرد. آنها را در زیر آورده و به هر کدام آنچه می‌شاید پاسخ می‌دهیم.

نخست سخنان کتاب داوری درباره‌ی آن نامه را در زیر می‌آوریم :


«... راستی آنکه پس از مرگ بنیادگزار اسلام ، یاران او که سران مسلمانان شمرده می‌شدند ، نخست به ابوبکر و سپس به عمر و سپس به عثمان خلافت داده بودند و علی ناخشنودی از خود نشان نداده بود و نبایستی دهد. در آن زمان که اسلام در شاهراه خود می‌بود به هوسِ خلافت افتادن و دوتیرگی بمیان مسلمانان انداختن ، بیرون رفتن از اسلام شمرده می‌شدی ، و پیداست که چنین کاری از امام علی‌بن‌ابیطالب نسزیدی. همان امام در زمان خلافت خود بمعاویه می‌نویسد :

«آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد و گردن نگزارد. برگزیدنِ خلیفه مهاجران و انصار راست. اینان هر کس را برگزیده امام نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». (2)

این را نوشته می‌خواهد معاویه را بنکوهد که در برابر خلیفه ایستاده ، و گناه او ـ یا بهتر گویم : بیرون شدنش را از اسلام ـ به رُخش کشد.

کسی که این نامه را نوشته چگونه توانستی در زمان خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نماید و ایستادگی نشان دهد؟! اگر كرده بودی آیا همكار معاویه شمرده نمی‌شدی؟!...

از آنسو تاریخ نیک نشان می‌دهد که علی با آن سه تن با مهر و خشنودی زیست. چنانکه دختر دوازده ساله‌ی خود ام‌کلثوم را به زنی به عمر داد ، در کشتن عثمان نیز در آشکار ناخشنودی نمود و پسر خود حسن را برای نگهداری عثمان بدرون خانه‌ی او فرستاد.

ولی تُندروان شیعه پس از پنجاه و شصت سال ، بهوس و نادانی ، دشمنی بمیانه‌ی او با ابوبکر و عمر و عثمان می‌انداختند و از بدگویی بآن سه تن بازنمی‌ایستادند ، که چنانکه گفتیم نخست‌آلودگی‌ بود که شیعیگری پیدا می‌کرد ...».


👇
1ـ نویسندگان ردیه نوشته‌اند : در آغاز آن نامه آمده است : «همانگونه که بیعت با ابوبکر و عمر در مدینه بود و تو [معاویه] در شام به آن ملتزم شدی ، باید بیعت مرا هم بپذیری». (ص19)

می‌گوییم : این چه ربطی به ایراد دارد؟!. آیا این پاسخ به ایرادیست که کتاب داوری به بنیادِ شیعیگری گرفته؟! آیا علی جز این می‌گوید که تو باید بیعت مرا بپذیری بدانسان که بیعت با ابوبکر و عمر را پذیرفتی؟!.

2ـ دلیل آورده‌اند که : در پایان نامه علی «بیعت‌شکنی طلحه و زبیر را گوشزد نموده». (ص20)

می‌پرسیم : این گواهی به راستی گفته‌ی کتاب داوریست یا به ادعای شیعیان؟!. طلحه و زبیر که از مهاجران و در نتیجه دارای حق شورا بودند با علی بیعت کرده (و سپس شکسته‌اند). پس ایشان بعنوان اعضای انجمن «مهاجران و انصار» با علی بیعت کرده‌اند. اگر بنا بر ادعای ردیه نویسان علی «به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی» (نک. شماره‌ی 7 را) و در نتیجه به انتخاب شورا باور نداشت می‌بایست بیعت آن دو را نیز نپذیرد. از نامه این برمی‌آید که علی بدانسان انتخاب شده بوده که ابوبکر و عمر و عثمان. انتخاب آنان نیز بدست مهاجران و انصار بوده. آیا نه آنست که بیعت طلحه و زبیر با علی با مضمون نامه سازگار است؟!

3ـ از نامه‌ی 28 نهج‌البلاغه گواهی آورده‌اند که بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده. (ص21)
می‌گوییم : دلیلی در میان نیست که علی با آن سه خلیفه دشمنی کرده باشد. چنانکه سالها پس از داستان کربلا رافضیان (یا هواداران تندرویِ زیدبن‌علی‌بن‌حسین) پیش از جنگ برای خلافت که ازو درباره‌ی ابوبکر و عمر می‌پرسند ، زید خشنودی از آنان نموده ستایششان می‌کند. با اینهمه گیریم سخن شما راست است. کتاب داوری این احتمال را نیز نادیده نگرفته و شرحی داده و در اینجا ما نیز خواهیم آورد. گیریم علی خود را شایسته‌تر از آن سه خلیفه می‌دانسته ، این جز آنست که آنها را غاصب و برگزیده شدنشان را نامشروع بداند. بعکس در نامه به معاویه ، این سنت گزینش را مرسوم و معتبر می‌داند و آن را به رخ او می‌کشد.

4ـ ردیه نویسان داستانی آورده‌اند که پس از مرگ خلیفه‌ی دوم ، عبدالرحمان بن عوف سه بار نزد علی آمد و پیشنهاد خلافت به او داد ولی شرط کرد که به شیوه‌ی ابوبکر و عمر رفتار کند. علی نپذیرفت. ولی عثمان پذیرفت و خلیفه گردید. از این نتیجه می‌گیرند که معنای رفتار علی این بوده که «من سیره و روش آنها را مشروع نمی‌دانم». (ص22 و 23)

می‌گوییم بفرض که این داستان راست باشد ، از آن جز این معنی بدست نمی‌آید که خودتان نوشته‌اید : «من سیره و روش آنها (نه انتخابشان) را مشروع نمی‌دانم».

اگر گزینش ایشان را نامشروع می‌دانست ، پس آن نامه چه بوده که به معاویه نوشته؟!

5ـ پرسشی را بدینسان پیش کشیده‌اند : آیا علی معتقد به خلافت شورایی بود؟ (ص 23)

ولی هیچ پاسخی به این پرسش یافت نمی‌شود (ص23 و 24). گویا خواسته‌اند پاسخی به سخنان کتاب داوری درباره‌ی نامه‌ی علی به معاویه آورده آن را رد کنند. ولی چیزی که دلیل باشد در آنجا دیده نمی‌شود. سراسر آن تکه جز این نیست که خواسته‌اند بفهمانند معاویه و یارانش مسلمان واقعی نبوده‌اند.


پابرگیها :

1ـ نویسنده‌ی کتاب یک تن نشان داده شده ولی او در آغاز کتاب از چند تن سپاسگزاری می‌کند. (سپاسگزاری برای چه؟!.. جز برای یاوری در نوشتن کتاب؟!) از جمله یک «آیت‌الله» ، یک «دکتر حجت‌الاسلام» ، دو حجت‌الاسلام دیگر. همچنین «محققان و پژوهشگران» کتاب دو تن شناسانیده شده‌اند.

2ـ این نامه در نهج‌البلاغه هست و در تاریخها نیز یاد شده و اینك خود عربیش را یاد می‌كنیم :

«إِنَّهُ بَايَعَنِي الْقَوْمُ الَّذِينَ بَايَعُوا أَبَابَکْرٍ وَعُمَرَ وَعُثْمانَ عَلَى مَا بَايَعُوهُمْ ، فَلَمْ يَکُنْ لِلشَّاهِدِ أَنْ يَخْتَارَ ، وَلاَ لِلغَائِبِ أَنْ يَرُدَّ ، وَإنَّمَا الشُّورَى لِلْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ ، فَإِنِ اجْتَمَعُوا عَلَى رَجُلٍ وَسَمَّوْهُ إِمَاماً کَانَ ذلِکَ لِلَّهِ رِضيً ، فَإِنْ خَرَجَ منْ أَمْرِهِمْ بِطَعْنٍ أَوْبِدْعَةٍ رَدُّوهُ إِلَى مَاخَرَجَ مِنْهُ ، فَإِنْ أَبَي قَاتَلُوهُ عَلَى اتِّبَاعِهِ غَيْرَ سَبِيلِ الْمُؤْمِنِينَ». ...


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 7 : درباره‌ی وحی چه می‌گویید؟

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی دو از سه


6ـ گفته‌اند : خلافت ابوبکر ناگهانی بود. (ص24)

می‌پرسیم : خوب ، که چه؟! اگر ناگهانی نمی‌بود چه می‌شد؟! پاسخی به این پرسش نیست. تنها چیزی که ادعا کرده‌اند اینست که در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده. هرچه بوده سه صفحه پیش خودشان چنین نوشته‌اند : «بیعت علی با ابوبکر از روی دلخواه نبوده». ما می‌پرسیم اگر علی با ابوبکر بیعت کرده چه علت داشته که دیگران نکرده‌اند؟! پس در سقیفه چه می‌گذشته؟! و اگر آنها بیعت کرده‌اند بیگمان سران اسلام همچون عمر و عثمان و طلحه و زبیر و دیگران نیز با ابوبکر بیعت کرده‌اند. اینها گذشته از نوشته‌ی خود نامه است که می‌گوید مهاجران و انصار ابوبکر را برگزیدند.

ما از تاریخهای معتبری که در دست هست و داستان سقیفه در آن آمده چشم می‌پوشیم و همان نامه‌ی امام علی به معاویه را بیادشان می‌آوریم : «آن گروهی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند و کسی را نرسیدی که نپذیرد. شورا مهاجران و انصار راست. ...».

سپس می‌پرسیم : آیا آن «گروه» شورا نبوده؟! در برگزیدن ابوبکر شورایی در کار نبوده؟! مگر می‌شود به همین آسانی پا بروی حقایق تاریخی گذاشت؟! پس «إنَّما الشَّوری للمهاجرین والانصار» نوشتن بهر چه بوده؟!

7ـ می‌گویند : علی به خلافت انتصابی باور داشت نه انتخابی. (ص24) خواستشان آنست که خدا می‌بایست خلیفه یا امام را برگزیند. چنانکه علی را نخستین امام و خلیفه برگزید.

می‌گوییم : نخست این یک دعوایی است که جعفربن‌محمد و پیروانش کرده‌اند و دلیلی هم برای آن نداشته‌اند. کتاب داوری به این زمینه پرداخته است. آنگاه ، باید پرسید : پس شما بگویید چرا علی به معاویه سخن از برگزیدن امام بدست مهاجران و انصار پیش می‌کشد؟!. چرا همان دعوای شما را به او نمی‌نویسد؟! چرا نمی‌نویسد خدا مرا خلیفه برگزیده؟!


«اینكه گفته می‌شود خلیفه بایستی از سوی خدا برگزیده شود چیـزیست كـه یاران خـود پیغمبر از آن ناآگاه می‌بوده‌اند و ما مـی‌بینیم كـه پس از مرگ آن پاكمرد ، اینان گرد هم آمده ابوبكر را كه یكی از یاران ارجمند پیغمبر می‌بود بجانشینی برگزیده‌اند. سپس نیز عمر و پس از آن عثمان خلیفه گردیده ، تا نوبت بامام علی بن ابیطالب رسیده.

از اینان گذشته ما می‌بینیم خود امام علی‌بن‌ابیطالب هنگامی كه بخلافت رسیده بمعاویه كه نافرمانی می‌نمود نامه‌ای فرستاده ... در این نامه امام هیچ نمی‌گوید باید خلیفه را خدا برگزیند. نمی‌گوید مرا خدا برگزیده. نمی‌گوید مرا پیغمبر در جای خود نشانده. نمی‌گوید ابوبكر و عمر و عثمان حق مرا از دستم گرفتند. بلكه آشكاره می‌نویسد كه شورا حق مهاجرین و انصار می‌بوده كه هر كسی را برگزیدندی خشنودی خدا در آن بودی.

این نامه ، بنیاد دعوای آقایان ملایان را برمی‌اندازد».

(از پیام کسروی به امام جمعه‌ی تهران ، پرچم هفتگی ، شماره‌ی سوم)


8ـ گفته‌اند : علی «خلافت خلفا را مبتنی بر اساس دمکراسی نمی‌داند».(ص25)

می‌گوییم : چه سخن شگفتی!.. فرض کنیم در آن زمان دمکراسی بوده و علی هم آگاه به آن بوده. ولی در میان مسلمانان که چنین گونه‌ی کشورداری شناخته نبوده و اسلام هم سخنی از آن نرانده. پس پیش کشیدن دمکراسی چه جا دارد؟!. دانسته نیست این «دلیل» از روی استیصال آورده شده یا از روی فریبکاری یا از روی نادانی.

9ـ گفته‌اند : «علی عمر را شایسته‌ی خلافت نمی‌دانست». (ص25)

10ـ همچنین مدعی اعتراض علی به انتخاب عثمان شده‌اند. (ص26)

11ـ نیز گفته‌اند : علی «خلفا را غاصب می‌دانست». (ص26 و 27)

می‌گوییم : در همه‌ی اینها ، سخن نویسندگان ردیه نه چیز تازه‌ای بلکه همانست که علی آن سه تن را غاصب حق خود می‌دانسته. این را پیشتر هم به تکرار گفته‌اند. می‌گوییم آنچه شما به آن استناد می‌کنید همان دروغهایی است که تندروان شیعه (رافضیان) ساخته و هرچه گذشته پرشاخ و برگتر گردیده. داستان رفتن عمر به در خانه‌ی علی و فاطمه را میان در و دیوار گذاشتن و کشته شدن محسن از نمونه‌های آنست. اگر اینها راست بوده ، آن نامه چه بوده؟! نمی‌شود هم آن نامه را از امام علی ، مردی که به یکرنگی و دلیری و پاکی بنام است ، بدانیم و هم بپذیریم که او آن سه تن را غاصب حق خویش می‌دانسته.

آری ، در هزار سال بیشتر ده‌هزاران بلکه صدهزاران کسان آن نامه را خوانده و بسا کمتر کسی توجه کرده بوده که این با ادعای شیعیان نمی‌سازد. اکنون که کتاب داوری شما را هشیار این موضوع کرده ، از چیست که نمی‌خواهید راستی را بپذیرید؟!. از چیست که نمی‌خواهید دست از گمراهی بردارید؟!


👇
اگر شما این را نپذیرید ناچار باید امام علی را دورو بشمارید. بگویید به پیرامونیانش راز دلش (نامشروع بودن خلافت آن سه تن) را می‌گفته ولی در نامه عنوان می‌کند با همان ترتیبی برگزیده شده که ایشان برگزیده شدند (یعنی در بار یکم و دوم و سوم که خلیفه برگزیده می‌شد مهاجران و انصار آن سه تن را برگزیدند و بار چهارم نیز مرا). این را ترتیب مرسومی عنوان کرده به رخ معاویه می‌کشد. این ادعای شما با ستودگیهایی که از علی سراغ هست نمی‌سازد و شما را با دیگر شیعیان درگیر خواهد کرد. پس راه تأویل (یا گزارش) را پیش می‌گیرید و صد دروغ بکار می‌زنید تا یک راست را نپذیرید. اینکه نامه را از معنی خود بیرون می‌برید نیز از همین راهست.


🌸
🔶 «ورجاوندبنیاد» (بزبان عادی)

🔸 موضوع : آنچه برای یک زیست آدمیانه لازمست از جمله حقایقی از جهان و تاریخ ، رابطه‌ی دین و دانش ، آیین و قانونهای معقول.

🖌 احمد کسروی ـ کوشاد تلگرام

🔹 بخش 2 : درباره‌ی «دین» ، بند 8 : در جهان گاهی دست آفریدگار نمایان است.

👈 متن را از اینجا بخوانید.


💐 💐 💐
🔶 ملایان بر کتاب داوری ردیه نوشته‌اند ـ 3

🖌 کانال تلگرامی پاکدینی

🔸 تکه‌ی سه از سه


ردیه نویسان ‌می‌نویسند : اینکه امام علی در نامه‌ی ششم نهج‌‍‌البلاغه خطاب به معاویه از «مهاجران و انصار» یاد می‌کند باور او نبوده و «در این نامه در مقام بیان یک قاعده‌ی کلی کلامی نیست ، بلکه در مقام احتجاج با دشمن عنودی است که معتقد به مشروعیت خلافت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود ؛ یعنی از باب استدلال به خصم از راه عقاید و افکار و اعمال خود اوست ... به عبارت دیگر ، حضرت امیر (علیه السلام) به معاویه که از طرف عمر و عثمان استاندار و حاکم شام بود و آن دو را خلیفه مشروع می‌دانست ، خطاب کرده و می‌فرماید : «اگر از نظر تو» معیار مشروعیت خلافت آنان ، اجتماع مهاجرین و انصار بود ، همان معیار در خلافت من نیز وجود دارد» (ص 19). و نیز «حضرت [علی] در این نامه می‌فرماید : و انما الشوری للمهاجرین و الانصار. «اگر بر فرض» انتخاب خلیفه بر اساس شورا هم باشد شورا حق مسلم مهاجرین و انصار است ...» (ص 23)

به گفته‌ی تبریزیان آب هزار دره را بهم آمیخته‌اند تا یک واقعیت تاریخی به این آشکاری را که از نامه پیداست نپذیرند. نخست باید اینان را به تناقض در گفتارشان هشیار گردانید. چگونگی آنکه در یکجا بهانه می‌آورند که : «علی در مقام احتجاج با دشمنی[معاویه] است که معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود». می‌گوییم : اینجا برای پرده کشیدن بروی حقیقت ، ناچارید وانمایید : علی به آنچه در آن نامه نوشته خود باور نداشته ولی چون معاویه «معتقد به مشروعیت خلفاء از طریق بیعت مهاجرین و انصار بود» ، خواسته از باور او سود جوید و او را به خطایش آگاه گرداند (ص19). لیکن کمی پایینتر نوشته‌اید : «این فرمایش حضرت در برابر استدلال سخیف معاویه است که دلیل تسلیم نشدن خویش در برابر حضرت را سرپیچی مردم شام از بیعت با حضرت عنوان کرده بود» (ص20). آیا شگفتست که ما یاد آن بیفتیم که گفته‌اند : دروغگو کم‌حافظه می‌شود؟!

جای پرسش است : اگر بهانه‌ی معاویه این بوده ، چرا علی بجای آنکه به آن بپردازد ، حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه را پیش کشیده؟! آیا این پذیرفتنی است که معاویه سرپیچی مردم شام از بیعت با علی را بهانه کند ولی علی در پاسخ به او از این بهانه هیچ نگوید ، از حق مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه سخن براند؟!. آیا چنین رفتاری جز پرتگویی نیست؟!. آنگاه ، گرفتیم که علی خواسته این را به رخ معاویه کشد تا جلو بهانه‌ی او را ـ اینکه مردم شام از بیعت با علی سر پیچیده‌اند ـ بگیرد ، اگر این دعوای آقایان راست است ، همان گفتن اینکه برگزیدن خلیفه حق مهاجران و انصار است برای جلو گرفتن از بهانه‌ی معاویه بس می‌بود. ولی دیده می‌شود به این بس نکرده و ادامه داده می‌گوید : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند». پس پیداست عنوان کردن حق مهاجران و انصار بیشتر به همین خواست ـ پیش کشیدن جنگ و بازگردانیدن بدعتگزار براه (تهدید مستقیم و ترسانیدن) ـ بوده نه آنچه آقایان دعوا کرده‌اند.

همچنین باید گفت : چه معاویه به حقِ مهاجران و انصار در انتخاب خلیفه باور داشته چه نداشته ، چون نوشته‌ی علی دروغ نبوده ، پس انتخاب او و سه خلیفه‌ی نخست بدست آنها رخ داده و انتخابشان بکار بسته شده. این در جایی است که آقایان نویسندگان چند جا (صص 20 ، 21 ، 22 ، 25 ، 26) اشاره کرده‌اند به اینکه در انتخاب هر کدام از سه خلیفه شورایی در کار نبوده!

گذشته از این یک بام و دو هواها که بمیان آورده‌اند ، خوانندگان کتاب داوری می‌دانند اینها تأویلهایی است که در زمان خود کسروی نیز کسانی پیش کشیده و ازو پاسخ زبان کوتاه‌کن شنیده‌اند. راستی آنست که این نویسندگان جز همان تأویلها را در چنته ندارند و اینست همانها را تکرار می‌کنند. ما آنها را می‌آوریم تا گمان نکنند پاسخ شاذ و نوی به ایرادهای کتاب داوری پیدا کرده‌اند و با افزودن «اگر از نظر تو» یا «اگر بر فرض» به ترجمه ، می‌توانند معنی آن نامه را دیگر گردانند.

نامه‌‌ی امام علی به معاویه همه‌ی دروغهای هزاروچهارصدساله را که در زمینه‌ی «غصب حق علی» ساخته شده پشم می‌گرداند. ولی از پرگویی و خیره‌رویی ملایان و ردیه نویسان چنین برمی‌آید که گویا هیچ نمی‌فهمند با بودن این نامه بنیاد دعواهاشان بر آب است.

این نامه سنگ بزرگی در برابر دعوای «تندروان» یا رافضیان است. با بودن آن ، تاریخ از راه خود بیرون نمی‌رود.

کسروی در پاسخ به تأویلهای کودکانه‌ی ملایان چنین نوشته (داوری ص 119) :


«ما می‌پرسیم : به چه دلیل سخنی را از معنی آشکار خود برمی‌گردانید ، و چرا برمی‌گردانید؟!.. سخنی با آن آشکاری و روشنی چه شده که شما آن را نمی‌پذیرید و برای آنکه دست از گمراهی خود برندارید معنایش را دیگر می‌گردانید؟!..


👇
یکی از کجرویهای پیشروان شیعه همین داستان گزارش (یا تأویل) می‌باشد. اینان هر سخنی را که با خواست خود ناسازگار یافتند از معنای آشکارش بیرون برند و بمعناهای دیگری پیچانند. این از شیوه‌های کهن ایشانست و خود یکی از ایرادهای بزرگ می‌باشد.

این یکی از چیزهاییست که از باطنیان گرفته‌اند ، و ما چون در این کتاب از باطنیان سخنی نرانده بودیم ، از این ایراد نیز بشیعیان چشم پوشیدیم.

آخر به چه دلیل شما سخنی را که امام علی‌بن‌ابیطالب گفته از معنی خود بیرون می‌برید؟!.. امام علی‌بن‌ابیطالب ، سید باب یا بهاءالله نمی‌بوده که عربی را نیک نداند و در فهمانیدن خواست خود درماند؟!.. آیا امام علی‌بن‌ابیطالب نمی‌توانست همان جمله‌هایی را که توحیدی (1) «فضولاً» از زبان او ساخته خودش بگوید؟!.

اگر خواست آن امام چنان بودی بایستی چنین بنویسد : «إنك یا معاویة تزعم أن أبابكر و عمر و عثمان كانوا على الحق و قد بایعنی القوم الذین بایعوهم على ما بایعوهم و إنك تزعم أن الشورى للمهاجرین و الأنصار و هم قد اختارونی و بایعونی ...» پس چه بوده که چنین ننوشته؟!..

داستان شگفتیست : امامی بخلافت رسیده به یکی از فرمانروایان زیردست که در اندیشه‌ی نافرمانیست نامه می‌فرستد و با یک زبان ساده‌ای چنین می‌نویسد : «همان کسانی که به ابوبکر و عمر و عثمان دست داده بودند ، بمن دست دادند». سپس از این گفته‌ی خود نتیجه گرفته می‌نویسد : «پس باشنده را نمی‌رسد که دیگری را برگزیند و نباشنده را نمی‌رسد که نپذیرد». سپس باستواری آن سخنان کوشیده می‌نویسد : «شورا مهاجران و انصار راست. آنان به [سرِ] هر کسی گرد آمدند و امامش نامیدند خشنودی خدا نیز در آن خواهد بود». پس از آن به یک سخن دیگری پرداخته می‌نویسد : «اگر آن برگزیده از سخن مهاجر و انصار بیرون رفت و یک «بدعت» پدید آورد باید او را براه بازگردانند و اگر نپذیرفت جنگ کنند».

سخنانی باین سادگی و روشنی چون با خواست خود ، سازنده نمی‌یابند بیکبار چشم پوشیده می‌گویند : «به پذیرش و یا دریافت دشمن سخن رانده!». ما دوباره می‌پرسیم : به چه دلیل سخنانی بآن روشنی را از معنی خود بیرون می‌برید و بهر چه بیرون می‌برید؟!..

اینکه آقای خالصی‌زاده (2) می‌نویسد : «چون معاویه دلیلی بر خلافت ابوبکر و عمر و عثمان بجز اجتماع مهاجر و انصار و شورا ندارد و به همین در مکاتبات خود به حضرت امیر استدلال کرد ...» که می‌خواهد بگوید امام علی‌بن‌ابیطالب این سخنان را در پاسخِ نامه‌ها‌ی معاویه نوشته است ، چیزیست که از پندار خود پدید آورده.

در نهج‌البلاغه که این نامه هست در عنوانش می‌نویسد : «من کِتابُ لَهُ إلی مُعاویة» که می‌فهماند نخست آن امام به نامه‌نویسی برخاسته و این نامه را نوشته. از خود نامه هم جز این بدست نمی‌آید. همین نامه را در تاریخها نیز آورده‌اند و من آنچه بیاد می‌دارم از آنها هم جز همین فهمیده نمی‌شود. به هر حال آقای خالصی‌زاده بشیوه‌ی دیگران از پندار خود سخن رانده. هرچه هست این نامه ، چه نامه‌ی نخست بوده و چه در پاسخ نامه‌ی معاویه نوشته شده ، بآن معنایی که این دو تن بعنوان گزارش گفته‌اند ، نتواند بود و نیست.

این پاسخ‌دهندگان هر دو ، خطبه‌ی شِقشِقیّه را پیش کشیده آن را دلیلی برای خود شمارده‌اند. می‌گویند در آن خطبه امام علی‌بن‌ابیطالب از خلافت ابوبکر و دیگران ناخشنودی نموده.

می‌گوییم : آن خطبه در تاریخها دیده نشده و راست بودنش درخورِ باور نیست. اگرهم باور کنیم بیش از گله‌گزاری نبوده و جز این را نمی‌رساند که امام علی‌بن‌ابیطالب در دلش خود را بخلافت شاینده‌تر از دیگران می‌شمارده ، و این جز از سخنانیست که شیعیان می‌دارند.

آنگاه چنانکه شما آن نامه را بگزارش کشیده می‌گویید برای «الزام خصم» نوشته است ، دیگران هم توانند آن خطبه را بگزارش کشیده بگویند : امام آن را برای «تألیف قلوب» رافضیان که در کوفه بسیار می‌بودند گفته است.

اگر کسی بچنین گزارشی در آن باره پردازد شما را هیچ پاسخی باو نخواهد بود. راهیست که خودتان باز کرده‌اید. بگفته‌ی عرب : «فلم بائک تَجُرّ و بائی لاتجرّ؟!».

در پایان ناچاریم بار دیگر یادآوری کنیم که این گفتگوها از دین نیست. در دین جایی برای گفتگو از رخدادهای گذشته و آینده گشاده نمی‌باشد. در دین نامی از این کس و آن کس برده نمی‌شود. اگر راستی را بخواهند این خود بیدینیست که کسانی زندگانی خود را رها کرده از رخداده‌های هزاروسیصد سال پیش سخن رانند و میان مردگان دوتیرگی انداخته بهواداری از اینسو و آنسو بکشاکش پردازند. دین برای آنست که آدمیان تا باین اندازه از خِرد دور نباشند و باین کارهای بیهوده نپردازند».



👇