پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است

(بخش ۲ از ۲)

در شماره‌ی ديروزی زشتكاريهايی را كه با شعر توأم گرديده باختصار ياد كرديم. تنها آنها نيست. برخی زشتيهای بدتر ديگري نيز هست. اين نيز هست كه يك مرد بيناموسی از پست‌نهادی غزل بسرايد و در روزنامه‌ها بچاپ رساند و بگويد :

هركس كه بكف باده و به بر ساده ندارد
اسباب نشاط و طرب آماده ندارد

بسياری از شعرای ايران باين پستی و بيغيرتی نيز آلوده بوده‌اند و هستند. اين لكه‌ی ننگ را هم ...

👇👇👇👇👇👇
zewtih^i b^ we'r to'am ast 2.pdf
155.6 KB
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است

(بخش ۲ از ۲)


#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :

يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.

امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.

آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :

«پيغمبر گفته با دوست‌داری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.

اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».

بر سر خاکهای امام‌ علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».

اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.

گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.

... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.

شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.

شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت

بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی ‌او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...

(کتاب داوری)
گفت و شنيد

بخش دوم

آن آشنا گفت : «مرا يك ايرادی بگفته‌هاتان هست. بهتر است بگويم. اين خدا كه شما ميگوييد و آن را اساس دين می‌شماريد من باور نميتوانم كرد و حاجتی بوجود او نمی‌بينم. همچنين وحی را من باور نميتوانم كرد».

گفتم : شما همانجا كه نشسته‌ايد يك دقيقه چشم رويهم گزاريد و با خود بينديشيد بجهان كه آمده‌ايد آيا بدلخواه خود بوده ، يا يك نيروی ديگری شما را بجهان آورده ـ بينديشيد و ناگزير خواهيد بود باور كنيد كه يك نيروی ديگری شما را بجهان آورده و همين نيروست كه ما خدا ميناميم. من نمی‌دانم شما چه ايرادی باين ميداريد؟!. ...

👇👇👇👇👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نمایشهای بیخردانه‌ی شیعیگری. مداحی با آواز سگ
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پندارها [خرافات] تا چه پایه آدمی را پست تواند گردانید.

«اگر انگيزه‌ی بدبختی ايران سه چيز باشد يكی همينست»[ملایان].

(دولت بما پاسخ دهد ص ۲۴ از ۴۲)
بی‌زند (بدون توضیح)


✅ @pakdini
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :

در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.

در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.

... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».

ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.

هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...

اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...

گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...

حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.

اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...

اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...

سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....

ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».

بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.

«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...

(کتاب داوری)
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
برای بازارگرمی مجلس «سید الشهدا» لازم باشد قلیان هم می‌آورند از حافظ «خراباتی» میخواره هم شعر میخوانند. زیرا «این محرم و صفر است که «اسلام» (= دکان ملایان) را زنده نگاه داشته».
داوری توده ـ ۲۵

آقای کسروی تعجب دارم از کسانی که در برابر آن راهنمای بزرگ گردن کشیده با لجبازی و دغلکاری باز هم دم از مفاخر ملی و ادبیات و شعر و شاعر میزنند و دوباره میخواهند صوفیگری و جبریگری و خراباتیگری و سایر عقاید زهرآگین شاعران را در روح این ملت تزریق نمایند. ...

👇👇👇👇👇👇
خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند؟..

(بخش یکم)

چون در شماره‌های اخير پرچم بارها نام «خراباتيان» و «خراباتيگری» برده شده ، ميخواهيم روشن گردانيم كه خراباتيان كه بودند و چه ميگفتند. بيشتر مردم اينها را نميدانند.

نخست معنی «خرابات» را روشن گردانم : بايد دانست خرابات بمعنی ميخانه و قمارخانه است و در فرهنگها نيز آن را بهمين معنی نوشته‌اند. همانا در زمانها پيش در شهرهای اسلامی می‌فروشی و ...

👇👇👇👇👇👇
Xar^b^ti^n ke budand va ce migoftand 1.pdf
139.6 KB
خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟..

بخش یکم

#کانال_احمد_کسروی
#پرچم

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @ahmad_kasravi
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اگر اینها دیوانگی نیست پس چیست؟
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
اگر اینها دیوانگی نیست پس چیست؟
چنانکه گفتيم اين کارها زيانهايی را درپی ميداشت و اينک آنها را فهرست‌وار بکوتاهی می‌شماريم :

1ـ داستانی که هزار و سيصد سال پيش رخ داده به آن پرداختن و به گريه و سوگواری برخاستن از خرد رو گردانيدن و آنرا لگدمال ساختنست. اينکه پنداشته‌اند که خدا از اين گريه و زاری خشنود گردد و پاداشها دهد نادانی ديگری از آنان می‌باشد. خدا از کاری خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخيزد. گريه و مويه به يک داستان کهن هزار ساله چه سودی تواند داد؟!... چرا خدا به آن پاداش دهد؟!..

شگفتست که بازماندگان حسين ، خودشان پس از يکی دو سال ، پيشامد را فراموش ساختند و به زندگی پرداختند. چنانکه گفتيم علی‌بن‌الحسين با يزيد آشتی کرد و با او دوستی نمود. سکينه ‌دختر حسين که به گفته‌ی روضه‌خوانان در ويرانه‌ی شام مرده است ، و باشد که شيعيان به اين مرگ او خروارها اشک ريخته‌اند سالها پس از آن زيسته و زن مصعب‌بن‌زبير شده بود که سپس نيز زن‌ عبدالملک‌بن‌مروان گرديد و با خوشيها زندگی بسر داد.

ولی شيعيان پس از هزار و سيصد سال آن داستان را فراموش نمی‌کنند و آيا اين دليل روشنی به سبک مغزی و بيخِرَدی يک مردمی شمرده نخواهد بود؟!...

2ـ به سينه زدن ، زنجير به تن کوفتن ، گل به رو ماليدن ، خاک بر سر ريختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعره کشيدن و اينگونه کارها جز نشان دژخويی و بيابانيگری نيست. شيعيان اينها را هنری پنداشتندی و اگر در ميان تماشاچيان يک يا چند تن اروپائی بودی به نام خودنمايی بيشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعره کشيدندی. ولی راستی آنست که همين نادانيها و مانندهای آن دستاويز بدست اروپائيان داده که ايرانيان و ديگر شرقيان را « نيمه وحشی» شمارند و به زندگانی آزاد شاينده ندانند.

اروپائيان از سالها کوشيده‌اند که شرقيان را در نادانيها و دژخوييهايی که ميداشته‌اند و ميدارند پايدار گردانند و از اين رفتار دو نتيجه خواسته‌اند : يکی ‌آنکه شرقيان در سايه‌ی همين نادانی‌ها ، ناتوان و درمانده باشند و به آسانی گردن به يوغ چيرگی آنان گزارند. ديگری اينکه بهانه در دست باشد و به «نيکخواهان جهان» که در اروپا نيز فراوانند پاسخی توانند داد. اينکه از صد سال باز اروپائيان که به ايران و هند آمده‌اند داستانها از اين نمايشها و نادانيهای شيعيان در کتابهاشان نوشته‌اند و پيکره‌ها برداشته به چاپ رسانيده‌اند ، اينکه برخی از شرقشناسان به ستايشهايی از شيعيگری و از اين نمايشها پرداخته‌اند ، همه از اين راه بوده است.

دو تن از شرق‌شناسان که يکی مسیو ماربین آلمانی و ديگری دکتر جوزف فرانسه‌ای بوده ، در کتابهای خود از کيش شيعی و از اين نمايشهای شيعيان‌ ستايشها نوشته‌اند ، و اينها عنوانی بدست ملايان داده که آن دو نوشته را که به فارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سياست‌الحسينيه» به چاپ رسانيده‌اند. ولی ما نيک ميدانيم که اين شرق‌شناسان از کارکنان سياسی می‌باشند و نوشته‌هاشان جز از راه فريبکاری نيست.

به گفته‌ی مسيو ماربين ، نصيرالدين‌توسی کار بسيار نيکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کينه‌ی شيعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بر سر بغداد برده و کينه از دشمنان خاندان علی جسته است. اين بوده آرزويش که شيعيان هميشه چنان باشند و هيچگاه کينه‌ی سنّيان را از دل بيرون نکرده به کارهای ديگری نپردازند.

به گفته‌ی دکتر جوزف ، شيعيگری در نتيجه‌ی روضه‌خوانی پيشرفت بسياری کرده ، و او آرزومند ميبوده که شيعيان در اين راه ، پيشرفت را از دست ندهند و به شماره‌ی شيعيان (که به کار سياست اروپائی نيک ميخورند) بيفزايند.

3ـ گذشته از آنکه گريه و ناله سهشها را فرو نشاند و آتش غيرت را خاموش گرداند ، آنهمه روضه‌خوانيها و دسته‌بنديها که مردم را سرگرم ميساخت بی‌گفتگوست که از پرداختن به کار زندگانی بازمی‌داشت. بدبختيهايی که گريبانگير ايرانيان شده و بدينسان درمانده و زبونشان گردانيده شوندهای بسيار داشته و بيگمان يکی از آنها اين بوده.

مردم بجای آنکه از پيشامدهای جهان و از پيشرفتهايی که در دانشها و ديگر زمينه‌ها رخ داده بود آگاه باشند و يا به انديشه‌ی کشور و توده پردازند به آن نمايشهای بيهوده پرداخته‌اند.

اين نتيجه‌ی آن سرگرميست که می‌بينيم از دست آزمندان اروپا مشت ميخورند و از ستم يزيد مينالند.

زنان ايران که از همه جا ناآگاهند و کمترين دلبستگی به کشور و زندگانی توده‌ای نميدارند [1] ، و از درسخواندگان نيز هوش و فهمی در اين باره ديده نميشود ، شوندش جز اين نبوده که بيشتر زمان را در روضه‌خوانيها بسر برده و هوش و جربزه‌ی ‌خود را در آن راهها بکار انداخته‌اند.

[1] : با آنكه از برداشتن چادر تا نوشتن اين كتاب هشت سال ميگذشته و زنان بسياری بميان توده درآمده بودند ليكن چنين دانسته می‌شود كه از ايشان تا آن هنگام شور و دلبستگی‌ای به كشور پديدار نگرديده بوده. بيگفتگو اكنون جز از آن سالهاست.

(کتاب داوری)
چرا چشم بسته بدام می‌افتند؟

داوری توده ـ ۲۵/۱

از روزی که یکی از روزنامه‌های تهران تقاضای محاکمه‌ی دارنده‌ی پرچم را نمود و سپس بلانتیجه گزاشته و سکوت اختیار کرد و میتوان گفت که از کرده‌ی خود نادم گشت روزنامه‌ی پرچم آن گفتار را دنبال کرده و در زیر عنوان داوری توده گفته‌ی زیر را پراکنده ساخت ...

👇👇👇👇👇👇