d^varie tude - 23.pdf
140.7 KB
داوری توده - ۲۳
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
در پيرامون شعر
(بخش دوم)
اينكه ما ميگوييم : «شعر بخشی از سخنست و بايد تابع نياز باشد» شعرای ايران نفهميدهاند.
آنان از روز نخست شعر را يك چيز جداگانه دانسته و خود آن را مطلوب شمرده نام «ادبيات» دادهاند ، و بهمين جهت هر يكی هزارها شعر سروده و از خود يادگار گزاردهاند.
بلكه بيشتر آنان چه در گذشته و چه اكنون شاعری را كار يا پيشهای پنداشته جز بآن نپرداختهاند. ...
👇👇👇👇👇👇
(بخش دوم)
اينكه ما ميگوييم : «شعر بخشی از سخنست و بايد تابع نياز باشد» شعرای ايران نفهميدهاند.
آنان از روز نخست شعر را يك چيز جداگانه دانسته و خود آن را مطلوب شمرده نام «ادبيات» دادهاند ، و بهمين جهت هر يكی هزارها شعر سروده و از خود يادگار گزاردهاند.
بلكه بيشتر آنان چه در گذشته و چه اكنون شاعری را كار يا پيشهای پنداشته جز بآن نپرداختهاند. ...
👇👇👇👇👇👇
dar pir^mune we'r 2.pdf
157.4 KB
در پيرامون شعر
(بخش 2 از 2)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش 2 از 2)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
باید شاعران و نویسندگان ما بنیاد نوینی برای «ادبیات ایران» گزارند.
باید «ادبیات» را به معنی درستش در ایران روان گردانید.
باید دستگاه بیهودهگویی را از ایران برچید.
باید به آزادگی و گردنفرازی ارج گزارد و گِرد چاپلوسی نگشت.
باید از ستایشگری جلو گرفت.
باید با نشان دادن آلودگیها و بدآموزیهای شاعران و نابود کردن نوشتهها و شعرهای آلوده و ننگین ، لکههایی را که از چاپلوسیها و نادانیهای گذشتگان بر دامن «ادبیات ایران» نشسته پاک گردانید.
باید ادبیات ایران به چنان جایگاهی رسد که بجای درس چاپلوسی دادن ، گردنفرازی را به مردم یاد دهد.
باید بجای بیپروایی مسئولیتپذیری را ، بجای خودخواهی پاس دیگران داشتن را ستاید. بجای گدایی بینیازی را ، بجای تنبلی کوشش و پشتکار را در جوانان بپروراند.
بجای پرگویی نیک گوش دادن و ژرف اندیشیدن ، بجای گلهگزاری چارهجویی ، بجای خودسری همدستی ، بجای گردنکشی پیروی از خرد ، بجای هجو پاکزبانی را یاد دهد.
بجای خونسردی مهربانی ، بجای پا بر افتاده گزاردن دست او را گرفتن ، بجای پولاندوزی بنیادهای نیکوکارانه گزاردن ، بجای کینهتوزی گذشت ، بجای گزافهگویی راستگویی ، بجای نومیدی و گله از روزگار ، پشتکار و شکیبایی ، بجای پیروی کورکورانه استقلال رأی و اندیشه را جایگزین گرداند.
بجای زبونی دلیری را ، بجای ستایش از سیاهکارانِ تاریخ نکوهش و نفرین بر ایشان را ، بجای دلسردی و بیاحساسی ستایش از فداکاری را ، بجای گردن به ستم گزاردن در برابر ستم ایستادن را ، بجای گرانجانی از خود گذشتگی را یاد دهد.
کوتاه گردانیم : بجای بیخردیها خردمندی و بجای چشم به بیگانگان دوختن میهنپرستی را بیاموزد.
ما خود باید بچنان جایگاهی از خردمندی رسیم که از «ادبیات» پستیآور و زبونپرور بیزار گردیم و گِردش نگردیم.
ما باید خود را از «ادبیاتی» که شاه سلطانحسینها ، بسطامیها ، شمس تبریزیها و قاآنیها را میپرورد پاک گردانیم.
ادبیات ما باید لطفعلیخانها ، یارمحمدخانها ، ثقة الاسلامها ، ستارخانها و حسینخان باغبانها را بپرورد. شهید خرازیها ، جهانآراها ، همتها ، ستاریها را بپرورد. ...
ببینید شاعر ما چه گفته :
چون زهرهی شیران بدرَد نعرهی کوس
زینهار مده جان گرامی بفسوس
دهانش شکسته باد! زبانی که به بدآموزی تر گردد بریده باد!
از آنسو نوجوان یونانی میگوید : مادر! چون قدّم کوتاهست بهنگام جنگ ، شمشیرم به دشمن نخواهد رسید. مادر میگوید : خُب ، گامی دیگر به پیش بگزار! آفرین بر تو ای مادر! جاودان ماناد این سخنت!
این هر دو یادگارهای گذشتگان است که به دست ما رسیده. آن از «ادبیات» ننگآلود دورهی مغول و شاعران ایرانست و این از آموزشهای یونانیان میهندوست باستان.
آیا اثر این دو یکسان است؟! هر دو را ادبیات توان نامید؟!...
کانال پاکدینی
باید «ادبیات» را به معنی درستش در ایران روان گردانید.
باید دستگاه بیهودهگویی را از ایران برچید.
باید به آزادگی و گردنفرازی ارج گزارد و گِرد چاپلوسی نگشت.
باید از ستایشگری جلو گرفت.
باید با نشان دادن آلودگیها و بدآموزیهای شاعران و نابود کردن نوشتهها و شعرهای آلوده و ننگین ، لکههایی را که از چاپلوسیها و نادانیهای گذشتگان بر دامن «ادبیات ایران» نشسته پاک گردانید.
باید ادبیات ایران به چنان جایگاهی رسد که بجای درس چاپلوسی دادن ، گردنفرازی را به مردم یاد دهد.
باید بجای بیپروایی مسئولیتپذیری را ، بجای خودخواهی پاس دیگران داشتن را ستاید. بجای گدایی بینیازی را ، بجای تنبلی کوشش و پشتکار را در جوانان بپروراند.
بجای پرگویی نیک گوش دادن و ژرف اندیشیدن ، بجای گلهگزاری چارهجویی ، بجای خودسری همدستی ، بجای گردنکشی پیروی از خرد ، بجای هجو پاکزبانی را یاد دهد.
بجای خونسردی مهربانی ، بجای پا بر افتاده گزاردن دست او را گرفتن ، بجای پولاندوزی بنیادهای نیکوکارانه گزاردن ، بجای کینهتوزی گذشت ، بجای گزافهگویی راستگویی ، بجای نومیدی و گله از روزگار ، پشتکار و شکیبایی ، بجای پیروی کورکورانه استقلال رأی و اندیشه را جایگزین گرداند.
بجای زبونی دلیری را ، بجای ستایش از سیاهکارانِ تاریخ نکوهش و نفرین بر ایشان را ، بجای دلسردی و بیاحساسی ستایش از فداکاری را ، بجای گردن به ستم گزاردن در برابر ستم ایستادن را ، بجای گرانجانی از خود گذشتگی را یاد دهد.
کوتاه گردانیم : بجای بیخردیها خردمندی و بجای چشم به بیگانگان دوختن میهنپرستی را بیاموزد.
ما خود باید بچنان جایگاهی از خردمندی رسیم که از «ادبیات» پستیآور و زبونپرور بیزار گردیم و گِردش نگردیم.
ما باید خود را از «ادبیاتی» که شاه سلطانحسینها ، بسطامیها ، شمس تبریزیها و قاآنیها را میپرورد پاک گردانیم.
ادبیات ما باید لطفعلیخانها ، یارمحمدخانها ، ثقة الاسلامها ، ستارخانها و حسینخان باغبانها را بپرورد. شهید خرازیها ، جهانآراها ، همتها ، ستاریها را بپرورد. ...
ببینید شاعر ما چه گفته :
چون زهرهی شیران بدرَد نعرهی کوس
زینهار مده جان گرامی بفسوس
دهانش شکسته باد! زبانی که به بدآموزی تر گردد بریده باد!
از آنسو نوجوان یونانی میگوید : مادر! چون قدّم کوتاهست بهنگام جنگ ، شمشیرم به دشمن نخواهد رسید. مادر میگوید : خُب ، گامی دیگر به پیش بگزار! آفرین بر تو ای مادر! جاودان ماناد این سخنت!
این هر دو یادگارهای گذشتگان است که به دست ما رسیده. آن از «ادبیات» ننگآلود دورهی مغول و شاعران ایرانست و این از آموزشهای یونانیان میهندوست باستان.
آیا اثر این دو یکسان است؟! هر دو را ادبیات توان نامید؟!...
کانال پاکدینی
داوری توده ـ ۲۴
چند روز پیش ، در یکی از روزنامههای مرکز مقالهای تحت عنوان «ادب و ادبیات» انتشار یافته و در آن چنین مسطور است : «دانشمندان و محققین اروپا و آمریکا که با ادبیات و کتابهای مشرق زمینی سر و کاری دارند با اینکه نمیتوانند مانند یک ایرانی باسواد بکنه دقایق معانی و حقایق عرفانی و صنایع شعری و ادبی این استادان پی ببرند اعتراف دارند که این بزرگمردان از نوابغ استادان و راهنمایان بشرند ...». ...
👇👇👇👇👇👇
چند روز پیش ، در یکی از روزنامههای مرکز مقالهای تحت عنوان «ادب و ادبیات» انتشار یافته و در آن چنین مسطور است : «دانشمندان و محققین اروپا و آمریکا که با ادبیات و کتابهای مشرق زمینی سر و کاری دارند با اینکه نمیتوانند مانند یک ایرانی باسواد بکنه دقایق معانی و حقایق عرفانی و صنایع شعری و ادبی این استادان پی ببرند اعتراف دارند که این بزرگمردان از نوابغ استادان و راهنمایان بشرند ...». ...
👇👇👇👇👇👇
d^varie tude - 24.pdf
95.1 KB
داوری توده - ۲۴
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
پاسخ ديگری به پيام بهاييان
آقاي كسروی
پيام بهاييان در شمارهی ۲۱۴ پرچم توجه مرا جلب نمود ميخواهم بدينوسيله پاسخ ديگری برای آن بنويسم ـ من قبل از اينكه براه پاكدينی بگروم بهايی متعصب بودم و نيك ميدانيد در سه سال پيش كه نزد شما آمدم با بودن آقايان واعظپور و واهبزاده و ديگران با چه حرارت و التهابی از بهاييگری دفاع مينمودم ولی پس از اينكه ايراد شما را شنيدم و كتاب راه رستگاری و مهنامهی پيمان را مطالعه كردم معنی حقيقی دين براي من روشن گرديد و باشتباه خود متوجه شدم و به نارسايی كيش بهايی در مقابل حقايق پيمان اعتراف نمودم ...
👇👇👇👇👇👇
آقاي كسروی
پيام بهاييان در شمارهی ۲۱۴ پرچم توجه مرا جلب نمود ميخواهم بدينوسيله پاسخ ديگری برای آن بنويسم ـ من قبل از اينكه براه پاكدينی بگروم بهايی متعصب بودم و نيك ميدانيد در سه سال پيش كه نزد شما آمدم با بودن آقايان واعظپور و واهبزاده و ديگران با چه حرارت و التهابی از بهاييگری دفاع مينمودم ولی پس از اينكه ايراد شما را شنيدم و كتاب راه رستگاری و مهنامهی پيمان را مطالعه كردم معنی حقيقی دين براي من روشن گرديد و باشتباه خود متوجه شدم و به نارسايی كيش بهايی در مقابل حقايق پيمان اعتراف نمودم ...
👇👇👇👇👇👇
p^soxe digari be pay^me bah^i^n.pdf
79.7 KB
پاسخ دیگری به پیام بهاییان
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
گفت و شنيد
بخش یکم
گفتيم در چند شماره از پيمان ، تنها بگفتگو از پيشامدهای كنونی ايران پردازيم و براهنماييهايی در پيرامون جنب و جوش نوين برخيزيم. اين نويد فراموش نشده و با آنهمه ناگزيريم در اين شماره اين گفتار را آوريم. يك «گفت و شنيدي» با كسی رو داده كه ميبايد خوانندگان را از آن آگاه گردانيم.
مرا آشناييست كه بيش از همه بفلسفه (فلسفهی اروپايی) پرداخته و با همهی جوانی آگاهيهای بسياری در آن زمينه اندوخته. اين آشنا نزد من آمده و با بودن آقاي خراسانی و ديگران بسخن پرداخته چنين ميگويد ...
👇👇👇👇👇👇
بخش یکم
گفتيم در چند شماره از پيمان ، تنها بگفتگو از پيشامدهای كنونی ايران پردازيم و براهنماييهايی در پيرامون جنب و جوش نوين برخيزيم. اين نويد فراموش نشده و با آنهمه ناگزيريم در اين شماره اين گفتار را آوريم. يك «گفت و شنيدي» با كسی رو داده كه ميبايد خوانندگان را از آن آگاه گردانيم.
مرا آشناييست كه بيش از همه بفلسفه (فلسفهی اروپايی) پرداخته و با همهی جوانی آگاهيهای بسياری در آن زمينه اندوخته. اين آشنا نزد من آمده و با بودن آقاي خراسانی و ديگران بسخن پرداخته چنين ميگويد ...
👇👇👇👇👇👇
gofto wenid - 1.pdf
160.1 KB
گفت و شنید
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
بخش یکم
#کانال_احمد_کسروی
#پیمان
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
📚 معرفی کتابی از احمد کسروی
📖 دین و جهان
چاپ نخست (تهران ، چاپخانهی پیمان) : ۱۳۲۳
چاپ دوم (تهران ، چاپخانهی پیمان) : ۱۳۲۴
چاپ سوم (تهران) : بهمن ۱۳۳۶
نشر الکترونیکی یکم (اینترنت) : ۱۳۸۳
نشر الکترونیکی دوم (اینترنت) : آذر ۱۳۹۲
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
جستارهای این کتاب گونهگون است. آنها در زمینههای دین ، دانش ، گرفتاریهای ایران و جهان و سختی زندگانی کنونی ، جنگ ، مادیگری ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه و مانند اینها میباشند. خواننده پاسخ پرسشهای چندی را درمییابد. پرسشهایی مانند اینها :
➖ آیا دانشها به تنهایی میتواند راهنمای آدمی در زندگانی باشد؟!.
➖ چرا به سختی زندگانی پیاپی افزوده میگردد؟!، (مگر نه آنکه هر روز اختراعی و کشفی رخ میدهد و ما انتظار آسودگی بیشتر داریم؟!.)
➖آیا میتوان امیدوار بود که روزی جنگ پایان پذیرد؟!.
➖ آیا دینهای کنونیِ جهان مایهی گرفتاریاند؟!. باید بمانند یا برافتند؟!.
➖ سرچشمهی رنجها و بدبختیهای آدمی چیست؟!.
➖ ارجدارترین کارهایی که در زمینهی اقتصاد باید کرد تا از نارواییهای کنونی جلو گرفت چههاست؟!.
➖ آیا دینها را بنیادی هست یا بیکباره بیبنیاد میباشند؟!.
➖ آیا برانگیختگان (دینگزاران) مردانی شکمپرست و سودجو بودهاند؟!.
➖ آیا یکتاپرستی دنبالهی بتپرستی است؟!.
➖ همبستگی دین و دانش چیست؟!.
➖ دین چیست؟!.
➖ خرد چیست؟!.
➖ تفاوت اندیشه و پندار چیست؟!.
➖ هیاهوی «ادبیات» که در ایران راه انداختند ، تاریخچهاش چه میباشد؟!.
➖ آیا با از میان برخاستن نیازمندیها و بینواییها ، گمراهیها (مثلاً کیشها و خرافات) نیز از میان خواهد برخاست؟!.
➖ سیاست چیست؟!.
➖ انقلاب چیست؟!.
👇👇👇👇👇👇
📖 دین و جهان
چاپ نخست (تهران ، چاپخانهی پیمان) : ۱۳۲۳
چاپ دوم (تهران ، چاپخانهی پیمان) : ۱۳۲۴
چاپ سوم (تهران) : بهمن ۱۳۳۶
نشر الکترونیکی یکم (اینترنت) : ۱۳۸۳
نشر الکترونیکی دوم (اینترنت) : آذر ۱۳۹۲
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
جستارهای این کتاب گونهگون است. آنها در زمینههای دین ، دانش ، گرفتاریهای ایران و جهان و سختی زندگانی کنونی ، جنگ ، مادیگری ، ماشینیزم ، اقتصاد دادگرانه و مانند اینها میباشند. خواننده پاسخ پرسشهای چندی را درمییابد. پرسشهایی مانند اینها :
➖ آیا دانشها به تنهایی میتواند راهنمای آدمی در زندگانی باشد؟!.
➖ چرا به سختی زندگانی پیاپی افزوده میگردد؟!، (مگر نه آنکه هر روز اختراعی و کشفی رخ میدهد و ما انتظار آسودگی بیشتر داریم؟!.)
➖آیا میتوان امیدوار بود که روزی جنگ پایان پذیرد؟!.
➖ آیا دینهای کنونیِ جهان مایهی گرفتاریاند؟!. باید بمانند یا برافتند؟!.
➖ سرچشمهی رنجها و بدبختیهای آدمی چیست؟!.
➖ ارجدارترین کارهایی که در زمینهی اقتصاد باید کرد تا از نارواییهای کنونی جلو گرفت چههاست؟!.
➖ آیا دینها را بنیادی هست یا بیکباره بیبنیاد میباشند؟!.
➖ آیا برانگیختگان (دینگزاران) مردانی شکمپرست و سودجو بودهاند؟!.
➖ آیا یکتاپرستی دنبالهی بتپرستی است؟!.
➖ همبستگی دین و دانش چیست؟!.
➖ دین چیست؟!.
➖ خرد چیست؟!.
➖ تفاوت اندیشه و پندار چیست؟!.
➖ هیاهوی «ادبیات» که در ایران راه انداختند ، تاریخچهاش چه میباشد؟!.
➖ آیا با از میان برخاستن نیازمندیها و بینواییها ، گمراهیها (مثلاً کیشها و خرافات) نیز از میان خواهد برخاست؟!.
➖ سیاست چیست؟!.
➖ انقلاب چیست؟!.
👇👇👇👇👇👇
dino jah^n.pdf
503.7 KB
📚 دین و جهان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است
(بخش یکم)
ما بشاعران دو ايراد ميگيريم :
يكی آنكه شعر را يك چيز جداگانه میشمارند و به بيهودهگويی ميپردازند (چنانكه اين ايراد را در گفتارهای پيش شرح داديم) ديگری اينكه هر شاعری خود را در يك رشته زشتكاريهايی آزاد میشمارد. بيكاری ، نان از دست ديگران خوردن ، ستايشگری و چاپلوسی ، هجو و دشنام ، گزافه و دروغ ، چيزهاييست كه نود در صد شاعران گرفتار بودهاند و عيبی بخود نشماردهاند.
اين شگفت كه مردم نيز اينها را بآنان ايراد نگرفتهاند. از نخست ، شاعری در ايران با اين بديها توأم بوده و همچنان تا بزمان ما رسيده.
👇👇👇👇👇👇
(بخش یکم)
ما بشاعران دو ايراد ميگيريم :
يكی آنكه شعر را يك چيز جداگانه میشمارند و به بيهودهگويی ميپردازند (چنانكه اين ايراد را در گفتارهای پيش شرح داديم) ديگری اينكه هر شاعری خود را در يك رشته زشتكاريهايی آزاد میشمارد. بيكاری ، نان از دست ديگران خوردن ، ستايشگری و چاپلوسی ، هجو و دشنام ، گزافه و دروغ ، چيزهاييست كه نود در صد شاعران گرفتار بودهاند و عيبی بخود نشماردهاند.
اين شگفت كه مردم نيز اينها را بآنان ايراد نگرفتهاند. از نخست ، شاعری در ايران با اين بديها توأم بوده و همچنان تا بزمان ما رسيده.
👇👇👇👇👇👇
zewtih^i b^ we'r to'am ast 1.pdf
152.6 KB
يك رشته زشتيهايی نيز با شعرسرايی توأم است
(بخش یکم)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
(بخش یکم)
#کانال_احمد_کسروی
#پرچم
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @ahmad_kasravi
🔍 نوشتههای ما از ردهی نوشتههای دیگر نیست.
از زمانی که کتاب پدید آمد و کسانی به نوشتن و خواندن آن پرداختند دهها سده میگذرد. در آن روزگار سرعت تغییرات زندگانی به این تندی که امروز هست نبود و آنهایی که به کتابها میپرداختند در تنگنای زمان نبودند و اینست با حوصله و در نتیجه با ژرفای بیشتری کتاب میخواندند.
لیکن از زمانی که روزنامهها پیدا شدند خواندن نوشته نیز تندی گرفت. زیرا مطلب فراوان بود و هر کدام از آنها روزانه یا هفتهای بیرون آمده و ستونهاشان را پر از نوشتار میساختند. پیداست که آن غور و ژرفایی که کتابخوانها در خواندن کتاب بکار میبردند دیگر در خواندن روزنامه نمیتوانستند بکار برند.
از اینجا یک خوی «سرسریخوانی» و کمژرفایی در میان درسخواندگان (نه در پژوهندگان) کمکم رواج گرفت. در ایران آغاز این را باید از زمان مشروطه دانست که روزنامهها در دست مردم فراوان گردید.
از آن زمانست که دیده میشود به نسبت گذشته دقتها کم ، خواندنها سرسری ، آگاهیها نااستوار و داوریها سستتر گردیده. این حال همچنان ادامه داشت تا اینکه اینترنت و فضای مجازی از چندین سال پیش پیدایش یافت.
اکنون هر کسی که با این افزارها سر و کار دارد خود بهتر میداند که روزانه با چه انبوهی از گفتارها و کلیپها و پیکرهها روبروست و چون بیشتر آنها نیز گیرایی دارد اینست دست از آنها برنمیدارد و ناچاریست که به تنگنای زمان گرفتار گردد. بویژه که سرعت تحولات در این روزگار بسیار تندتر از گذشته است و مردم اساساً کمتر از گذشته زمان آزاد دارند.
از اینجا یک سرسریخوانی در میان کاربران فضای مجازی و اینترنت دیده میشود که بسیار وخیمتر از زمانیست که اینها نبود.
آنچه ما را به این سخنان برانگیخته اینست که دیده میشود کسانی با نوشتههای ما نیز همان رفتار را دارند که با خواندن کتابهای رمان ، «داستانهای کوتاه» یا «نگاهی به خبرگزاریها». از اینرو یادآور میشویم که : نوشتههای ما از ردهی نوشتههای دیگران نیست و کسی نمیتواند با سرسری خواندن ژرفای آنها را دریابد و ناچاریست که یک برداشت سست و کمژرفایی در دل خود بدارد. بلکه به اشتباهات بزرگی در فهم جستارها دچار شود.
بسیار بودهاند کسانی (برخی با بهرهی هوشی بالا) که ایراد به نوشتههای ما گرفتهاند. ولی گزافه نیست بگوییم که بیشتر ایشان اگر همان کتابی را که ایراد از آن گرفتهاند نیک خوانده بودند و یا چند صفحه بیشتر میخواندند درمییافتند که خرده به سرسری خواندن ایشان وارد بوده نه به نوشته.
اینست بار دیگر یادآور میشویم که خوانندگان نوشتههای ما را از ردهی نوشتههای دیگر بشمار نیاورند. بکوشند در پشت ظاهر سادهی آنها ، حقایق گرانبهایی را که برای این مردم و تودههای شرق همچون داروی نجاتبخش دردشان است نیک دریابند و در خواندن آنها ترتیب دیگری پیش گیرند.
از زمانی که کتاب پدید آمد و کسانی به نوشتن و خواندن آن پرداختند دهها سده میگذرد. در آن روزگار سرعت تغییرات زندگانی به این تندی که امروز هست نبود و آنهایی که به کتابها میپرداختند در تنگنای زمان نبودند و اینست با حوصله و در نتیجه با ژرفای بیشتری کتاب میخواندند.
لیکن از زمانی که روزنامهها پیدا شدند خواندن نوشته نیز تندی گرفت. زیرا مطلب فراوان بود و هر کدام از آنها روزانه یا هفتهای بیرون آمده و ستونهاشان را پر از نوشتار میساختند. پیداست که آن غور و ژرفایی که کتابخوانها در خواندن کتاب بکار میبردند دیگر در خواندن روزنامه نمیتوانستند بکار برند.
از اینجا یک خوی «سرسریخوانی» و کمژرفایی در میان درسخواندگان (نه در پژوهندگان) کمکم رواج گرفت. در ایران آغاز این را باید از زمان مشروطه دانست که روزنامهها در دست مردم فراوان گردید.
از آن زمانست که دیده میشود به نسبت گذشته دقتها کم ، خواندنها سرسری ، آگاهیها نااستوار و داوریها سستتر گردیده. این حال همچنان ادامه داشت تا اینکه اینترنت و فضای مجازی از چندین سال پیش پیدایش یافت.
اکنون هر کسی که با این افزارها سر و کار دارد خود بهتر میداند که روزانه با چه انبوهی از گفتارها و کلیپها و پیکرهها روبروست و چون بیشتر آنها نیز گیرایی دارد اینست دست از آنها برنمیدارد و ناچاریست که به تنگنای زمان گرفتار گردد. بویژه که سرعت تحولات در این روزگار بسیار تندتر از گذشته است و مردم اساساً کمتر از گذشته زمان آزاد دارند.
از اینجا یک سرسریخوانی در میان کاربران فضای مجازی و اینترنت دیده میشود که بسیار وخیمتر از زمانیست که اینها نبود.
آنچه ما را به این سخنان برانگیخته اینست که دیده میشود کسانی با نوشتههای ما نیز همان رفتار را دارند که با خواندن کتابهای رمان ، «داستانهای کوتاه» یا «نگاهی به خبرگزاریها». از اینرو یادآور میشویم که : نوشتههای ما از ردهی نوشتههای دیگران نیست و کسی نمیتواند با سرسری خواندن ژرفای آنها را دریابد و ناچاریست که یک برداشت سست و کمژرفایی در دل خود بدارد. بلکه به اشتباهات بزرگی در فهم جستارها دچار شود.
بسیار بودهاند کسانی (برخی با بهرهی هوشی بالا) که ایراد به نوشتههای ما گرفتهاند. ولی گزافه نیست بگوییم که بیشتر ایشان اگر همان کتابی را که ایراد از آن گرفتهاند نیک خوانده بودند و یا چند صفحه بیشتر میخواندند درمییافتند که خرده به سرسری خواندن ایشان وارد بوده نه به نوشته.
اینست بار دیگر یادآور میشویم که خوانندگان نوشتههای ما را از ردهی نوشتههای دیگر بشمار نیاورند. بکوشند در پشت ظاهر سادهی آنها ، حقایق گرانبهایی را که برای این مردم و تودههای شرق همچون داروی نجاتبخش دردشان است نیک دریابند و در خواندن آنها ترتیب دیگری پیش گیرند.