تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
2ـ4) کشاکش بر سر خلافت
نخستین گرفتاری در اسلام از كشاكش درباره‌ی خلافت برخاست. چهار خلیفه پی هم آمدند و رفتند و كشاكش در میانه نبود و هرچه در این باره در كتابها نوشته‌اند بیهوده است. نخستین كشاكش از زمان معاویه و جانشینان او برخاست. معاویه چون خلافت را با نیرنگ به دست آورد و آن را برویه‌ی پادشاهی انداخت از این رفتار او بسیاری رنجیدند و دسته‌هایی بطلبیدن خلافت برخاستند كه یكی از آنها دسته‌ی علویان و دیگری دسته‌ی بنی‌عباس بودند. بدینسان سه گروه بر سر خلافت میكوشیدند و سخن ما در اینجا از علویان و هواداران ایشان است كه شیعه خوانده شدند. شیعیگری نخست یك جنبش سیاسی بود و اگر پیش رفتی نتیجه‌اش این شدی كه خلافت بعلویان برسد و اینان بیگمان بهتر از امویان و عباسیان می‌بودند و بخلافت شایستگی بیشتر داشتند. اینست شیعیگری در آغاز خود یك جنبش غیرتمندانه‌ی بسیار بجایی بوده و ما چون در تاریخ می‌خوانیم كه ایرانیان نیز هواداری از ایشان می‌نمودند باید این را از سرفرازیهای تاریخ ایران شماریم. ...
👇👇
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
2ـ4) کشاکش بر سر خلافت
نخستین گرفتاری در اسلام از كشاكش درباره‌ی خلافت برخاست. چهار خلیفه پی هم آمدند و رفتند و كشاكش در میانه نبود و هرچه در این باره در كتابها نوشته‌اند بیهوده است. نخستین كشاكش از زمان معاویه و جانشینان او برخاست. معاویه چون خلافت را با نیرنگ به دست آورد و آن را برویه‌ی پادشاهی انداخت از این رفتار او بسیاری رنجیدند و دسته‌هایی بطلبیدن خلافت برخاستند كه یكی از آنها دسته‌ی علویان و دیگری دسته‌ی بنی‌عباس بودند. بدینسان سه گروه بر سر خلافت میكوشیدند و سخن ما در اینجا از علویان و هواداران ایشان است كه شیعه خوانده شدند. شیعیگری نخست یك جنبش سیاسی بود و اگر پیش رفتی نتیجه‌اش این شدی كه خلافت بعلویان برسد و اینان بیگمان بهتر از امویان و عباسیان می‌بودند و بخلافت شایستگی بیشتر داشتند. اینست شیعیگری در آغاز خود یك جنبش غیرتمندانه‌ی بسیار بجایی بوده و ما چون در تاریخ می‌خوانیم كه ایرانیان نیز هواداری از ایشان می‌نمودند باید این را از سرفرازیهای تاریخ ایران شماریم. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-2-3-4.pdf
157.2 KB
تاریخ و پندهایش ـ تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
4ـ3ـ2ـ4) کشاکش بر سر خلافت..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
4ـ3ـ2ـ4) کشاکش بر سر خلافت..
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
شورش مردم در دیماه 96 ـ 9
آنگاه که هنگام «چه را نمیخواهیم» گفتن رسد
تا اینجا آنچه گفتیم «لا اله» بود. ولی این گفتگو «الا الله» هم دارد. تا اینجا سخن از کسانی بود که در حکومت جایگاه یا نفوذی دارند و اینکه چه باید کنند. اما ما مردم نیز از سوی دیگر وظایفی خطیر به گردن داریم که نباید آنها را شوخی پنداریم و آن امنیت و یکپارچگی توده و کشور است. اینها چیزهایی است که اگر غفلت شود دودش به چشم همه‌ی مردم خواهد رفت.
گفتگوی ما در این زمینه مانند گفتگو از شرط طلاق بهنگام خواستگاری است. بهنگام خواستگاری کسی دوست ندارد سخن از تلخیها بشنود. ولی دوراندیشان اسیر احساسات نشده به چنان روزی نیز می‌اندیشند.
درمیان یک توده ، چنانکه سرمایهی انسانی ، طبیعی و فیزیکی از شاخصهایی است که نیرومندی یا ناتوانی یک توده با آن سنجیده می‌شود ، سرمایهی اجتماعی نیز یک شاخص برجسته‌ای می‌باشد. سرمایهی انسانی شامل چیزهایی است از جمله نیروهای بدنی و مغزی همچون دانش ، تخصص ... ، سرمایهی طبیعی از جمله زمین ، رود ، نفت ، گاز ، معدن ... و سرمایهی فیزیکی از جمله پول ، راه ، سد ، فرودگاه ، ماشین ، کارخانه ...
سرمایهی اجتماعی را همبستگی (ارتباطات) و اعتماد افراد به یکدیگر تشکیل میدهد. هرچه در یک مردمی ارتباطات اجتماعی قویتر و اعتمادشان به یکدیگر بیشتر باشد آن مردم سرمایهی اجتماعی نیرومندتری خواهند داشت. اغلب اعتماد و همبستگی ، هر دو ، درمیان یک ایل ، یک تیره ، گروهی هم‌کیش ، هم‌زبان یا همدرد به اندازه‌ی کافی هست.
برای مثال میان افراد یک ایل بویژه که کوچک باشد همبستگی و اعتمادی بسیار هست. کمتر پیش می‌آید به هم خیانت کنند. به آسانی با یکدیگر شریک کاری می‌شوند. دوستیها بوجود می‌آورند ، دختر داده دختر میگیرند و خویشاوند همدیگر میگردند. اینها میان خودشان ارزشمند است.
ولی از آنسو چون این تنها میان خودشان است ، برای یک کشور سودمند نیست بلکه زیانمند است. زیرا با دیگران نمی‌جوشند ، همبستگی ندارند. در نتیجه اعتماد هم ندارند.
اینکه گفته می‌شود : ما همه یکی هستیم ، ایرانی و یک جبهه و همدرد و دارای یک هدف هستیم ، اینها نه در سخن بلکه باید به عمل هم درآید.
اگر فلان ایل و تیره همه‌ی همبستگیها و اعتماد داشتن و دوستی و خویشاوندی پدید آوردنشان ، همچون جزیره‌ای درمیان دریا ، تنها درمیان خودشانست ، دیگر سخن از ایرانی و یکی بودن چیست؟
از ایشان میتوان پرسید : شما چه ارتباط یا همبستگی با دیگر ایرانیان دارید؟ جز آنکه اگر در داد و ستد با جز خودتان یا در اداره‌ای که کارتان به آنجا افتاده نیازمند شوید با آنها گفتگویی میکنید و اندک همبستگی خواهید داشت؟!. این اندازه ارتباط کمتر ازآنِ یک بازرگان خارجی که با ایرانیان داد و ستد دارد نباشد بیشتر نیست.
این اندازه همبستگی به منزله‌ی سرمایهی اجتماعی ناچیزی است. یک مردم و کشوری هرچه سرمایهی طبیعی و انسانی و فیزیکی داشته باشند باز هم اگر سرمایهی اجتماعیشان ناچیز باشد نیرومند نخواهند بود. اگر از نزدیک به حال مردم کشورهای پیشرفته‌ی جهان نگاه کنید می‌بینید این سرمایه در آنها قوی است. سرمایهی اجتماعی عامل اتحاد است و تنها اتحاد (پراکنده نبودن) است که مردم را به انجام کارهای بزرگ توانا میگرداند.
یک بار در همین کانال سخنان قابل تأمل داگلاس نورث برنده‌ی جایزه‌ی نوبل اقتصاد را آوردیم که میگوید : «اگر میخواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه ، اصلاً سراغ فناوری ، کارخانه و ابزاری که استفاده میکند (سرمایهی فیزیکی) نروید! اینها را به راحتی میتوان خرید ، دزدید یا کپی کرد! برای دیدن توسعه بروید دبستانها و پیش‌دبستانها را ببینید که در آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش میدهند!. اگر کودکان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظم‌پذیر ، اخلاق‌گرا (سرمایهی انسانی) ، خطرپذیر ، دارای روحیه‌ی گفتگو و تعامل و مشارکت جمعی و همکاری (سرمایهی اجتماعی) بار می‌آورند ، بدانید که اینها در آینده انسانها و شخصیتهایی خواهند شد که می‌توانند جامعه را پیشرفت دهند».
در این گفته‌ی او ما نظم‌پذیری و اخلاق‌گرایی (داشتن خویهای ستوده‌ی انسانی) را جزو سرمایهی انسانی آوردیم ولی اینها در سرمایهی اجتماعی نیز مؤثر می‌باشد.
اگر شما به همبستگی درونی مردمانی که بکشوری دیگر مهاجرت کرده و در آنجا زندگی میکنند دقیق شوید می‌بینید آنهایی که درمیان خود اتحاد بیشتری دارند اغلب آنهایی‌اند که در کشور خودشان تفرقه کمتر است.
متأسفانه این اتحاد درمیان ایرانیانی که در خارج زندگی میکنند قوی نیست. علتش را ما چند تیرگی ، چند زبانی ، پراکنده‌کیشی و پراکنده‌اندیشی‌ای میدانیم که در خود ایران هست.
بباور ما هر مردمی در غربت همان گونه زندگی میکنند که در کشور خودشان. اگر فلان مردم در کشور خود سرمایهی اجتماعی نسبتاً خوبی دارند ، مهاجرانشان نیز همبستگی و اعتمادشان به یکدیگر خوب است.
آنگاه که هنگام «چه را نمیخواهیم» گفتن رسد
تا اینجا آنچه گفتیم «لا اله» بود. ولی این گفتگو «الا الله» هم دارد. تا اینجا سخن از کسانی بود که در حکومت جایگاه یا نفوذی دارند و اینکه چه باید کنند. اما ما مردم نیز از سوی دیگر وظایفی خطیر به گردن داریم که نباید آنها را شوخی پنداریم و آن امنیت و یکپارچگی توده و کشور است. اینها چیزهایی است که اگر غفلت شود دودش به چشم همه‌ی مردم خواهد رفت.
گفتگوی ما در این زمینه مانند گفتگو از شرط طلاق بهنگام خواستگاری است. بهنگام خواستگاری کسی دوست ندارد سخن از تلخیها بشنود. ولی دوراندیشان اسیر احساسات نشده به چنان روزی نیز می‌اندیشند.
درمیان یک توده ، چنانکه سرمایهی انسانی ، طبیعی و فیزیکی از شاخصهایی است که نیرومندی یا ناتوانی یک توده با آن سنجیده می‌شود ، سرمایهی اجتماعی نیز یک شاخص برجسته‌ای می‌باشد. سرمایهی انسانی شامل چیزهایی است از جمله نیروهای بدنی و مغزی همچون دانش ، تخصص ... ، سرمایهی طبیعی از جمله زمین ، رود ، نفت ، گاز ، معدن ... و سرمایهی فیزیکی از جمله پول ، راه ، سد ، فرودگاه ، ماشین ، کارخانه ...
سرمایهی اجتماعی را همبستگی (ارتباطات) و اعتماد افراد به یکدیگر تشکیل میدهد. هرچه در یک مردمی ارتباطات اجتماعی قویتر و اعتمادشان به یکدیگر بیشتر باشد آن مردم سرمایهی اجتماعی نیرومندتری خواهند داشت. اغلب اعتماد و همبستگی ، هر دو ، درمیان یک ایل ، یک تیره ، گروهی هم‌کیش ، هم‌زبان یا همدرد به اندازه‌ی کافی هست.
برای مثال میان افراد یک ایل بویژه که کوچک باشد همبستگی و اعتمادی بسیار هست. کمتر پیش می‌آید به هم خیانت کنند. به آسانی با یکدیگر شریک کاری می‌شوند. دوستیها بوجود می‌آورند ، دختر داده دختر میگیرند و خویشاوند همدیگر میگردند. اینها میان خودشان ارزشمند است.
ولی از آنسو چون این تنها میان خودشان است ، برای یک کشور سودمند نیست بلکه زیانمند است. زیرا با دیگران نمی‌جوشند ، همبستگی ندارند. در نتیجه اعتماد هم ندارند.
اینکه گفته می‌شود : ما همه یکی هستیم ، ایرانی و یک جبهه و همدرد و دارای یک هدف هستیم ، اینها نه در سخن بلکه باید به عمل هم درآید.
اگر فلان ایل و تیره همه‌ی همبستگیها و اعتماد داشتن و دوستی و خویشاوندی پدید آوردنشان ، همچون جزیره‌ای درمیان دریا ، تنها درمیان خودشانست ، دیگر سخن از ایرانی و یکی بودن چیست؟
از ایشان میتوان پرسید : شما چه ارتباط یا همبستگی با دیگر ایرانیان دارید؟ جز آنکه اگر در داد و ستد با جز خودتان یا در اداره‌ای که کارتان به آنجا افتاده نیازمند شوید با آنها گفتگویی میکنید و اندک همبستگی خواهید داشت؟!. این اندازه ارتباط کمتر ازآنِ یک بازرگان خارجی که با ایرانیان داد و ستد دارد نباشد بیشتر نیست.
این اندازه همبستگی به منزله‌ی سرمایهی اجتماعی ناچیزی است. یک مردم و کشوری هرچه سرمایهی طبیعی و انسانی و فیزیکی داشته باشند باز هم اگر سرمایهی اجتماعیشان ناچیز باشد نیرومند نخواهند بود. اگر از نزدیک به حال مردم کشورهای پیشرفته‌ی جهان نگاه کنید می‌بینید این سرمایه در آنها قوی است. سرمایهی اجتماعی عامل اتحاد است و تنها اتحاد (پراکنده نبودن) است که مردم را به انجام کارهای بزرگ توانا میگرداند.
یک بار در همین کانال سخنان قابل تأمل داگلاس نورث برنده‌ی جایزه‌ی نوبل اقتصاد را آوردیم که میگوید : «اگر میخواهید بدانید کشوری توسعه می‌یابد یا نه ، اصلاً سراغ فناوری ، کارخانه و ابزاری که استفاده میکند (سرمایهی فیزیکی) نروید! اینها را به راحتی میتوان خرید ، دزدید یا کپی کرد! برای دیدن توسعه بروید دبستانها و پیش‌دبستانها را ببینید که در آنجا چگونه بچه‌ها را آموزش میدهند!. اگر کودکان شما را پرسشگر ، خلاق ، صبور ، نظم‌پذیر ، اخلاق‌گرا (سرمایهی انسانی) ، خطرپذیر ، دارای روحیه‌ی گفتگو و تعامل و مشارکت جمعی و همکاری (سرمایهی اجتماعی) بار می‌آورند ، بدانید که اینها در آینده انسانها و شخصیتهایی خواهند شد که می‌توانند جامعه را پیشرفت دهند».
در این گفته‌ی او ما نظم‌پذیری و اخلاق‌گرایی (داشتن خویهای ستوده‌ی انسانی) را جزو سرمایهی انسانی آوردیم ولی اینها در سرمایهی اجتماعی نیز مؤثر می‌باشد.
اگر شما به همبستگی درونی مردمانی که بکشوری دیگر مهاجرت کرده و در آنجا زندگی میکنند دقیق شوید می‌بینید آنهایی که درمیان خود اتحاد بیشتری دارند اغلب آنهایی‌اند که در کشور خودشان تفرقه کمتر است.
متأسفانه این اتحاد درمیان ایرانیانی که در خارج زندگی میکنند قوی نیست. علتش را ما چند تیرگی ، چند زبانی ، پراکنده‌کیشی و پراکنده‌اندیشی‌ای میدانیم که در خود ایران هست.
بباور ما هر مردمی در غربت همان گونه زندگی میکنند که در کشور خودشان. اگر فلان مردم در کشور خود سرمایهی اجتماعی نسبتاً خوبی دارند ، مهاجرانشان نیز همبستگی و اعتمادشان به یکدیگر خوب است.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
یک نشانگر کمّی سرمایهی اجتماعی کارآمد را میتوان فزونی ان جی اُ های فعال در یک کشور بشمار آورد. برعکس فزونی احزاب سیاسی را دلیل سرمایهی اجتماعی ناکارآمد میتوان گرفت.
درباره‌ی چاره‌ی این گرفتاری باید در جای دیگری سخن برانیم. اینجا سختی این گرفتاری و بیمهایی که برای ما دارد را شرح خواهیم داد.
ببینید ، امروز که مردم بپا خاسته دمکراسی و آزادی میخواهند و همه یک دشمن مشترک ـ دیکتاتوری ـ را جلو خود می‌بینند ، این پراکندگی (تفرق) خودش را چندان نشان نمیدهد. زیرا همه در یک چیز که «چه را نمی‌خواهند» شریکند. ولی فردا که دشمن مشترک از پا افتاد ، یعنی هنگامی که کار به «چه را میخواهند» رسید ، از گوشه‌های کشور آواهای ناسازی بگوش خواهد رسید.
این همیشه بوده که تا دشمن مشترکی در کار است این جداییها و پراکندگیها نمایان نمیگردد.
شورشهای مردم در سال 57 و پیشامدهای سالهای پس از آن گواه این سخن ماست.
(به این گفتگو فردا ادامه خواهیم داد)
درباره‌ی چاره‌ی این گرفتاری باید در جای دیگری سخن برانیم. اینجا سختی این گرفتاری و بیمهایی که برای ما دارد را شرح خواهیم داد.
ببینید ، امروز که مردم بپا خاسته دمکراسی و آزادی میخواهند و همه یک دشمن مشترک ـ دیکتاتوری ـ را جلو خود می‌بینند ، این پراکندگی (تفرق) خودش را چندان نشان نمیدهد. زیرا همه در یک چیز که «چه را نمی‌خواهند» شریکند. ولی فردا که دشمن مشترک از پا افتاد ، یعنی هنگامی که کار به «چه را میخواهند» رسید ، از گوشه‌های کشور آواهای ناسازی بگوش خواهد رسید.
این همیشه بوده که تا دشمن مشترکی در کار است این جداییها و پراکندگیها نمایان نمیگردد.
شورشهای مردم در سال 57 و پیشامدهای سالهای پس از آن گواه این سخن ماست.
(به این گفتگو فردا ادامه خواهیم داد)
27 maqtul wodane ….pdf
85.2 KB
مقتول شدن پادشاه مرحوم شاه‌تهماسب
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
#حزین
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 4.pdf
132.2 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش چهارم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 10
آنگاه که هنگام «چه چیز را میخواهیم» فرامیرسد
توده‌های مردم خواستهای رنگارنگ بسیار دارند. این نیست که تنها دمکراسی میخواهند. فعلاً دمکراسی آن خواستیست که درمیان این توده‌ها مشترک بنظر میرسد. (اینکه هر کسی چه برداشتی از معنی دمکراسی دارد خود داستان دیگریست که فعلاً به آن نمی‌پردازیم.)
ولی متأسفانه در گوشه‌هایی از کشور خواستهای دیگری نیز سر برآورده. خواستهایی که جز بیم برای یکپارچگی و امنیت مردم شمارده نمی‌شود. ناچار باید بی‌پرده سخنانی را بمیان آوریم.
یک مردمی باید پیش از هر چیز به امنیت کشور و یکپارچگی آن توجه داشته باشند.
یکی از پلیدیهای دیکتاتوری آنست که پرورشگاه سیاستهای شوم می‌باشد. مثلاً سیاستهای تندرو و بی‌توجه به صلاح کشور در دیکتاتوری رشد میکند. خودسری و گردنکشی رشد میکند.
ما در کشوری زندگانی میکنیم که شمرده‌ایم چهارده کیش(مذهب) و چند زبان عمده و چندین نیم‌زبان پراکنده در آن هست.
تیره‌هایی هستند که خود را از دیگران جدا میگیرند.
زیر این کیشها و زبانها هر یک پرچمی جدا ، آرمانی جدا و سیاستی جدا خوابیده است و اگر خردمندان ایشان پا پیش گزارده و برای همبستگی توده‌ی خود با دیگر توده‌ها کوشش نکنند ، هر کدام نغمه‌ای جدا از دیگران خواهد نواخت و رشته‌ی اتحاد خواهد گسیخت.
کوشش به همبستگی این تیره‌ها با دیگران ، تنها در این هنگام نیست که لازم است. باید نخست دانست که موانع آن چیست و به برداشتن آنها کوشید. کار دشوار و باریکی است و خردمندان هر تیره‌ای باید با کاردانی و غیرتمندی دست به هم دهند و شرایط را برای همبستگی تیره‌شان با دیگران فراهم آورند.
دوباره میگوییم : اکنون اینها خودش را نشان نمیدهد ولی روز «سهم‌خواهی» که رسید آن فریادهای مرده در گلو با صدای رسایی به گوشها خواهد رسید.
یکی از این آواهای بیمناک خودمختاری یا فدرالیزم را بمیان کشیدن است.
زیرا ایران کشوری همچون ترکیه نیست که چون خودمختاری بمیان آید کشور به دو بخش کردنشین و ترک‌نشین تقسیم گردد. در ایران پیش آوردن این فکر به معنی ده تکه شدن کشور و حتا بیشتر است.
چنانکه گفتیم اگر خردمندان این تیره‌ها دست بهم دهند و دلبستگی به این آب و خاک نشان دهند دشواریهایی که در صد و اند سال گذشته (از زمان مشروطه) بوده را میتوان با چاره‌‌جوییهایی از میان برداشت. وگرنه کار به چیرگی احساسات خشک و بمیان آمدن کینه‌توزیها و هوسبازیها و سرانجام هرج و مرج خواهد کشید و روزهای بیمناکی در انتظار خواهد بود.
برای مثال شما می‌بینید هنوز روز «سهم‌خواهی» پیش نیامده سخن از تحصیل به زبان مادری بمیان آورده می‌شود. سخن از «قوم جدا بودن» و تاریخ جدا داشتن رانده می‌شود.
اگر سخن از آموزش یکی دو سال نخستِ دبستان بزبان مادری باشد که نوآموزان هنوز به زبان رسمی کشور آشنا نیستند ، پیداست به آن دیگر «تحصیل به زبان مادری» نمیگویند.
بیگمان این سخنی نیست که از دهان خردمندان آن تیره‌ها بیرون جسته باشد.
یک خردمند و دلسوز کشور میداند که پشت این سخن نه خردمندی و دوراندیشی بلکه نادیده گرفتن صلاح کشور و هوسبازی و بیدردی پنهان شده است.
یک کشور و بیش از ده زبان برای تحصیل؟!.
امروز که همه به زبان رسمی درس میخوانند چه اندازه همبستگی در میان توده‌های این کشور هست که پس از آن باشد؟!
اینها همه زیان است. همه تیشه بریشه‌ی خود زدن است. این بسیار غبن است که کشور از دست دیکتاتورها آسوده گردیده ولی به چنگال جدایی‌خواهی و قومیت‌گری بیفتد.
از آنسو گِله‌هایی هست که همه‌ی آنها نابجا نیست : از اینکه به این تیره‌ها و شهرهاشان رسیدگی نشده. از اینکه تبعیضهایی روا داشته شده.
ما که روی دمکراسی تأکید بسیار داریم یک علتش اینست که این بیدادها از میان برخیزد.
دیکتاتوری به سود مردمش توجهی ندارد. گیریم توجه کرد ، در جهانی که هر روز زندگانی افراد و توده‌ها پیچیده‌تر می‌شود دیکتاتوری از عهده‌ی چاره به گرفتاریها برنمی‌آید. زیرا دست تنهاست. چون ریشه در مردم ندارد باید کسانی را به عنوان پشتیبان با پول بخرد تا بتواند بماند. پول هم نامحدود نیست. اینست سیستمی که بنیاد‌گزاری میکند با دست کسان کم‌شماری میگردد (مثلاً به یکی چنانکه گفته می‌شود 35 شغل رسیده).
همچنین سیستم بزودی از کارشناسان دلسوز تهی می‌شود زیرا دیکتاتور کسانی که بخلافش نظر دهند را نیز برنمی‌تابد. اینست در کارها درمی‌ماند. کارها با دلسوزی انجام نمی‌گیرد. سیستم تنها درپی رفع مشکلات روزانه و فوری است.
برای مثال پایتخت یا شهرهای پرجمعیت برای رژیم پراهمیت است. هر کاری میکند که صدای مردم این شهرها بلند نشود.
اینکه می‌بینید تهران «عزیز بی‌جهت» شده دلیل اصلیش دیکتاتوری است.
آنگاه که هنگام «چه چیز را میخواهیم» فرامیرسد
توده‌های مردم خواستهای رنگارنگ بسیار دارند. این نیست که تنها دمکراسی میخواهند. فعلاً دمکراسی آن خواستیست که درمیان این توده‌ها مشترک بنظر میرسد. (اینکه هر کسی چه برداشتی از معنی دمکراسی دارد خود داستان دیگریست که فعلاً به آن نمی‌پردازیم.)
ولی متأسفانه در گوشه‌هایی از کشور خواستهای دیگری نیز سر برآورده. خواستهایی که جز بیم برای یکپارچگی و امنیت مردم شمارده نمی‌شود. ناچار باید بی‌پرده سخنانی را بمیان آوریم.
یک مردمی باید پیش از هر چیز به امنیت کشور و یکپارچگی آن توجه داشته باشند.
یکی از پلیدیهای دیکتاتوری آنست که پرورشگاه سیاستهای شوم می‌باشد. مثلاً سیاستهای تندرو و بی‌توجه به صلاح کشور در دیکتاتوری رشد میکند. خودسری و گردنکشی رشد میکند.
ما در کشوری زندگانی میکنیم که شمرده‌ایم چهارده کیش(مذهب) و چند زبان عمده و چندین نیم‌زبان پراکنده در آن هست.
تیره‌هایی هستند که خود را از دیگران جدا میگیرند.
زیر این کیشها و زبانها هر یک پرچمی جدا ، آرمانی جدا و سیاستی جدا خوابیده است و اگر خردمندان ایشان پا پیش گزارده و برای همبستگی توده‌ی خود با دیگر توده‌ها کوشش نکنند ، هر کدام نغمه‌ای جدا از دیگران خواهد نواخت و رشته‌ی اتحاد خواهد گسیخت.
کوشش به همبستگی این تیره‌ها با دیگران ، تنها در این هنگام نیست که لازم است. باید نخست دانست که موانع آن چیست و به برداشتن آنها کوشید. کار دشوار و باریکی است و خردمندان هر تیره‌ای باید با کاردانی و غیرتمندی دست به هم دهند و شرایط را برای همبستگی تیره‌شان با دیگران فراهم آورند.
دوباره میگوییم : اکنون اینها خودش را نشان نمیدهد ولی روز «سهم‌خواهی» که رسید آن فریادهای مرده در گلو با صدای رسایی به گوشها خواهد رسید.
یکی از این آواهای بیمناک خودمختاری یا فدرالیزم را بمیان کشیدن است.
زیرا ایران کشوری همچون ترکیه نیست که چون خودمختاری بمیان آید کشور به دو بخش کردنشین و ترک‌نشین تقسیم گردد. در ایران پیش آوردن این فکر به معنی ده تکه شدن کشور و حتا بیشتر است.
چنانکه گفتیم اگر خردمندان این تیره‌ها دست بهم دهند و دلبستگی به این آب و خاک نشان دهند دشواریهایی که در صد و اند سال گذشته (از زمان مشروطه) بوده را میتوان با چاره‌‌جوییهایی از میان برداشت. وگرنه کار به چیرگی احساسات خشک و بمیان آمدن کینه‌توزیها و هوسبازیها و سرانجام هرج و مرج خواهد کشید و روزهای بیمناکی در انتظار خواهد بود.
برای مثال شما می‌بینید هنوز روز «سهم‌خواهی» پیش نیامده سخن از تحصیل به زبان مادری بمیان آورده می‌شود. سخن از «قوم جدا بودن» و تاریخ جدا داشتن رانده می‌شود.
اگر سخن از آموزش یکی دو سال نخستِ دبستان بزبان مادری باشد که نوآموزان هنوز به زبان رسمی کشور آشنا نیستند ، پیداست به آن دیگر «تحصیل به زبان مادری» نمیگویند.
بیگمان این سخنی نیست که از دهان خردمندان آن تیره‌ها بیرون جسته باشد.
یک خردمند و دلسوز کشور میداند که پشت این سخن نه خردمندی و دوراندیشی بلکه نادیده گرفتن صلاح کشور و هوسبازی و بیدردی پنهان شده است.
یک کشور و بیش از ده زبان برای تحصیل؟!.
امروز که همه به زبان رسمی درس میخوانند چه اندازه همبستگی در میان توده‌های این کشور هست که پس از آن باشد؟!
اینها همه زیان است. همه تیشه بریشه‌ی خود زدن است. این بسیار غبن است که کشور از دست دیکتاتورها آسوده گردیده ولی به چنگال جدایی‌خواهی و قومیت‌گری بیفتد.
از آنسو گِله‌هایی هست که همه‌ی آنها نابجا نیست : از اینکه به این تیره‌ها و شهرهاشان رسیدگی نشده. از اینکه تبعیضهایی روا داشته شده.
ما که روی دمکراسی تأکید بسیار داریم یک علتش اینست که این بیدادها از میان برخیزد.
دیکتاتوری به سود مردمش توجهی ندارد. گیریم توجه کرد ، در جهانی که هر روز زندگانی افراد و توده‌ها پیچیده‌تر می‌شود دیکتاتوری از عهده‌ی چاره به گرفتاریها برنمی‌آید. زیرا دست تنهاست. چون ریشه در مردم ندارد باید کسانی را به عنوان پشتیبان با پول بخرد تا بتواند بماند. پول هم نامحدود نیست. اینست سیستمی که بنیاد‌گزاری میکند با دست کسان کم‌شماری میگردد (مثلاً به یکی چنانکه گفته می‌شود 35 شغل رسیده).
همچنین سیستم بزودی از کارشناسان دلسوز تهی می‌شود زیرا دیکتاتور کسانی که بخلافش نظر دهند را نیز برنمی‌تابد. اینست در کارها درمی‌ماند. کارها با دلسوزی انجام نمی‌گیرد. سیستم تنها درپی رفع مشکلات روزانه و فوری است.
برای مثال پایتخت یا شهرهای پرجمعیت برای رژیم پراهمیت است. هر کاری میکند که صدای مردم این شهرها بلند نشود.
اینکه می‌بینید تهران «عزیز بی‌جهت» شده دلیل اصلیش دیکتاتوری است.
دیکتاتور فعلاً میخواهد از هر گونه شورشی در شهرهای بزرگ جلو گیرد. اگر نان شهرهای کوچک نامرغوب بود بوده ، اگر ریزگرد داشت داشته ، اگر آب کشاورزی نداشت نداشته ، ... مردم بجای کینه‌ورزی با تهرانیان یا مردم شهرهای بزرگ این چیزها را بیاد بیاورند و بدانند ریشه‌ی نابسامانی از کجا آب میخورد.
خوانندگان میدانند که ما چه اندازه تأکید روی هم‌اندیشگی داریم. شما تنها «آزادگان» را می‌بینید که با پراکنده‌اندیشی می‌نبردند تا راه هم‌اندیشگی در کشور هموار گردد.
دیگران هیچ یک به چنین چیزی توجه ندارند. اندیشه‌های پراکنده باعث است که یک توده از هم پراکنده (متفرق) گردند.
((پراکندگی برای یک توده مرگ است)).
اینست راز آنکه ما در همان حال که به روشن گردانیدن حقایق زندگانی می‌پردازیم و کوشش میکنیم درمیان مردم اتحاد بوجود آید همچنین خود را ناچار می‌بینیم با پراکنده‌اندیشی و کیشهای زیانمند بنبردیم. زیرا با پراکنده‌اندیشی اتحاد بدست نمی‌آید. هیزم تر آتش نمی‌گیرد.
ناگفته پیداست که سیاستهایی نیز از بیرون در کار است که خردمندان آن تیره‌ها باید بدیده گیرند. زیرا امروز هیچ توده‌ای دل به حال دیگری نمی‌سوزاند و هر یک خواهان ناتوانی همسایگانشان می‌باشد.
در هر حال «میوه‌چین» همیشه بوده و هست و مردم باید بسیار هوشیار باشند که کسانی از کوششها و رنجهای ایشان بسود خود استفاده نکنند.
در جریان تظاهرات نیز بسیار پیش می‌آید که کسانی از آب گل‌آلود ماهی خود را بخواهند بگیرند.
مردم را خشمگین کردن ، خشونت بکار بردن ، در راه‌پیماییهای مسالمت‌آمیز دست به سلاح بردن ، اینها را راهبران تظاهرات و همچنین مردم باید مراقب باشند و بمیان خود راه ندهند.
با این تعصبهای قومی که در 39 سال گذشته رشد بسیار یافته ، اگر خدا نکرده یکی دو برخورد تیره‌ای رخ دهد ، جوشش احساسات کور کنترل اوضاع را از دست راهبران تظاهرات بیرون می‌آورد.
برخیها از سر هوسبازی و کینه‌توزی بر احساساتشان چیره نیستند و ناشکیبایی میکنند. یا چاره را در واکنشهای تند میدانند. اینجا سنگینی بار راهبران تظاهرات بیشتر نمایان میگردد که باید جلو چنین پیشامدهایی را بگیرند و پیشتر دوراندیشانه زمینه‌های آن را از میان بردارند.
(به این گفتگو ادامه خواهیم داد)
خوانندگان میدانند که ما چه اندازه تأکید روی هم‌اندیشگی داریم. شما تنها «آزادگان» را می‌بینید که با پراکنده‌اندیشی می‌نبردند تا راه هم‌اندیشگی در کشور هموار گردد.
دیگران هیچ یک به چنین چیزی توجه ندارند. اندیشه‌های پراکنده باعث است که یک توده از هم پراکنده (متفرق) گردند.
((پراکندگی برای یک توده مرگ است)).
اینست راز آنکه ما در همان حال که به روشن گردانیدن حقایق زندگانی می‌پردازیم و کوشش میکنیم درمیان مردم اتحاد بوجود آید همچنین خود را ناچار می‌بینیم با پراکنده‌اندیشی و کیشهای زیانمند بنبردیم. زیرا با پراکنده‌اندیشی اتحاد بدست نمی‌آید. هیزم تر آتش نمی‌گیرد.
ناگفته پیداست که سیاستهایی نیز از بیرون در کار است که خردمندان آن تیره‌ها باید بدیده گیرند. زیرا امروز هیچ توده‌ای دل به حال دیگری نمی‌سوزاند و هر یک خواهان ناتوانی همسایگانشان می‌باشد.
در هر حال «میوه‌چین» همیشه بوده و هست و مردم باید بسیار هوشیار باشند که کسانی از کوششها و رنجهای ایشان بسود خود استفاده نکنند.
در جریان تظاهرات نیز بسیار پیش می‌آید که کسانی از آب گل‌آلود ماهی خود را بخواهند بگیرند.
مردم را خشمگین کردن ، خشونت بکار بردن ، در راه‌پیماییهای مسالمت‌آمیز دست به سلاح بردن ، اینها را راهبران تظاهرات و همچنین مردم باید مراقب باشند و بمیان خود راه ندهند.
با این تعصبهای قومی که در 39 سال گذشته رشد بسیار یافته ، اگر خدا نکرده یکی دو برخورد تیره‌ای رخ دهد ، جوشش احساسات کور کنترل اوضاع را از دست راهبران تظاهرات بیرون می‌آورد.
برخیها از سر هوسبازی و کینه‌توزی بر احساساتشان چیره نیستند و ناشکیبایی میکنند. یا چاره را در واکنشهای تند میدانند. اینجا سنگینی بار راهبران تظاهرات بیشتر نمایان میگردد که باید جلو چنین پیشامدهایی را بگیرند و پیشتر دوراندیشانه زمینه‌های آن را از میان بردارند.
(به این گفتگو ادامه خواهیم داد)
ما میخواهیم ایرانیان حقایق زندگانی را دریافته در پیرامون آن یگانگی نمایند و در راه نشر آن حقایقست كه بشاعران برخورده بدآموزیهای آنان را سنگ راه خود یافته خورد میكنیم.
ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی كشور خود و نگهداری آن بكوشند».
این یكی از حقایقست كه میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفته‌اند.
همگی آنها مردم را بجبریگری و بی‌پروایی و مستی شبانه‌روزی خوانده‌اند اینست ما ناگزیر می‌شویم آنها را براندازیم.
همچنین بیكایك كیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها كه مایه‌ی پراكندگی[تفرقه] و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم.
راه یگانگی[اتحاد] اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
(پرچم روزانه شماره‌ی 251)
ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی كشور خود و نگهداری آن بكوشند».
این یكی از حقایقست كه میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفته‌اند.
همگی آنها مردم را بجبریگری و بی‌پروایی و مستی شبانه‌روزی خوانده‌اند اینست ما ناگزیر می‌شویم آنها را براندازیم.
همچنین بیكایك كیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها كه مایه‌ی پراكندگی[تفرقه] و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم.
راه یگانگی[اتحاد] اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.
(پرچم روزانه شماره‌ی 251)
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
پس از باطنیگری بدعت دیگر صوفیگری را باید شمرد كه آن نیز در قرن چهارم و پنجم در ایران رواج گرفت. من از صوفیان در جای دیگری گفتگوی كرده‌ام و در اینجا بچند جمله بسنده می‌نمایم :
صوفیگری در آغاز پیدایش خود عنوان پارسایی و از خود گذشتگی را داشت. ولی كم‌كم زشتیهایی در آن پیدا شده كار بآنجا رسید كه صوفیان با اینكه خود را از مسلمانان می‌شمارند در هر چیز راه جداگانه می‌پویند.
در خداشناسی ، اینان لاف از رسیدن بخدا می‌زنند و «طامات» می‌بافند و با این پندارهای بیخردانه و بیشرمانه دل خود را خوش ساخته كسانی از ایشان زبان به «سبحانی ما اعظم شأنی» باز می‌كنند و از گدایی خود شرم ننموده با پیغمبران بدعوی همسری برمیخیزند. ...
👇👇
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
پس از باطنیگری بدعت دیگر صوفیگری را باید شمرد كه آن نیز در قرن چهارم و پنجم در ایران رواج گرفت. من از صوفیان در جای دیگری گفتگوی كرده‌ام و در اینجا بچند جمله بسنده می‌نمایم :
صوفیگری در آغاز پیدایش خود عنوان پارسایی و از خود گذشتگی را داشت. ولی كم‌كم زشتیهایی در آن پیدا شده كار بآنجا رسید كه صوفیان با اینكه خود را از مسلمانان می‌شمارند در هر چیز راه جداگانه می‌پویند.
در خداشناسی ، اینان لاف از رسیدن بخدا می‌زنند و «طامات» می‌بافند و با این پندارهای بیخردانه و بیشرمانه دل خود را خوش ساخته كسانی از ایشان زبان به «سبحانی ما اعظم شأنی» باز می‌كنند و از گدایی خود شرم ننموده با پیغمبران بدعوی همسری برمیخیزند. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-5.pdf
153.7 KB
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
5ـ4) صوفیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 5.pdf
128.9 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 11
کوتاهشده‌ی سخنان ما تا اینجا اینهاست :
ـ مردم در اعتراضهای خیابانیشان بروشنی گفتند که این حکومت را نمی‌خواهند. حکومت نیز نمی‌تواند مدعی باشد که برعکس اعتراض کنندگان ، مردمِ دیگر او را میخواهند. زیرا در آن حال باید این را با یک همه‌پرسی یا رفراندوم آزاد زیر نظر سازمانهای بیطرف جهانی ثابت کند که بیگمان نخواهد کرد. پس چنانکه خمینی به شاه ایراد میگرفت که مردم پنجاه سال پیش چه بسا تو را و شاهی را خواسته‌اند ، ولی حق نداشته‌اند بجای ما تصمیم بگیرند ، مردم هم امروز همین را به این حکومت میگویند که گیریم چهل سال پیش به «جمهوری اسلامی» رای دادند ، چه ربطی دارد که بر مبنای چنان رایی شما به ما نسل کنونی حکومت کنید؟! بماند که مردم به «جمهوری اسلامی» با توصیفهایی رای دادند که در آن زمان از زبان پیشوایان در روزنامه‌ها نوشته می‌شد و در سخنرانیهای رادیو و تلویزیون شنیده می‌شد و اینها به منزله‌ی «ضمانت اجرایی» آن حکومت می‌بود. ولی آنچه سپس دیدند همه بخلاف آن وعده‌ها بود.
ـ شما بریده‌های روزنامه‌های سالهای 57 و دیرتر را پیاپی می‌بینید که مردم در پیام‌رسانها میگزارند و در واقع به رخ این حکومت می‌کشند. پس اینها فراموش شدنی نیست. شما آقایان محمد خاتمی ، مهاجرانی ، جلایی پور ، تاج زاده ، روحانی ، نوبخت ، جهانگیری ، مطهری ، باهنر ، لاریجانیها و بسیار کسان دیگر از تیپ شما فردا همان سرنوشت را خواهید یافت که سنجابی ، ابراهیم یزدی ، صادق خلخالی ، قطب زاده ، بازرگان ، بنی‌صدر ، رجوی و مانندگانشان یافتند. چنانکه پرده از کارهای ایشان کنار رفته و درباره‌ی آنها امروز مردم داوری میکنند ، فردا درباره‌ی شما نیز داوری تاریخی خواهد بود. اگر میخواهید نام نیکی از شما بماند نباید به مردم پشت کنید.
ـ ما نمی‌گوییم اختلافات میان مردم و حکومت با کدخدامنشی حل خواهد شد. چنین چیزی با ماهیتی که حکومت دارد نشدنی است. ما میگوییم : باید کاری کرد که به خونریزی راه نگشود. باید هر دو سو به هم فرصت اندیشیدن دهند. گفتیم در حکومت و نیز در قانون اساسی «گاف»های بزرگی داده شده و به گفته‌ی یکی از آزادیخواهان فصل سوم و پنجم آن بیکباره متروک مانده است. در چنین حالی پیداست «حقوق شهروندی» با امضای رئیس‌جمهور جز نمایشی بیش نبوده.
این قانون اساسی راه را برای دیکتاتوری هموار کرده. اکنون باید مردم و حکومت با منطق پیش بیایند. باید بر احساسات خود غلبه کنند و در هر قدمی مصالح کشور را در نظر گیرند.
باید کار اساسی‌تری کرد تا مردم قانع شوند که حکومت از این راه رفته‌ی چهل ساله دست خواهد کشید. تا این نشانه به آشکار نیفتد گرهی که بکار حکومت و مردم افتاده گشادنی نیست. کشور از بحرانها بیرون نخواهد آمد.
گفتند بیست سال طول می‌کشد که کشور آباد گردد. ولی 39 سال گذشت و همه گونه امکانات هم داشتند ، کار کشور به این ویرانی کشیده است. از این پس دولتیان ما امید به چه می‌بندند؟! آیا انتظار معجزه‌‌ای را دارند؟! ببینید شما یک نقاشی را به خانه آورده و ازو میخواهید اتاقها را رنگ بزند. لیکن روزها میگذرد و می‌بینید کارش پیش نمی‌رود : رنگ دلخواهتان را میگویید نمی‌تواند بسازد ، بتونه‌کاری را بسیار ناشیانه انجام میدهد و بسا از فرط ناکاردانی دیوارها را از روز نخست هم ناصافتر میگرداند. به همه جا رنگ می‌پاشد ، همه جا را با گرد و رنگ می‌آلاید. صبح دیر می‌آید عصر زود میرود ، ظهر پس از ناهار یک ساعت چرت میزند. در همان حال ویرانگری پیاپی از رضایت مشتریانش برای شما لافها میزند ، آیا به چنان سخنانی بها داده اجازه میدهید باز هم بکار ادامه دهد؟!
این حکومت هم جز آنکه میخواست اتوبوس و برق و آب را مجانی کند و می‌گفت پول نفت را که رژیم گذشته از شما ربوده به مردم خواهد رسانید ، تأکیدش بیشتر روی آن بود که اخلاقیاتی که از شما دریغ کرده‌اند به شما بازمیگردانیم. برای مثال حکومت پیش را به رواج «فحشا» متهم میکرد. دروغ بیشرمانه است اگر کسی بگوید امروز اخلاقیات مردم بهتر از روزیست که اینان حکومت را بدست گرفتند. اینست آن چیزی که بیشترین تأکیدش روی آن بود. اگر بخواهیم این حکومت را با مثال آن نقاش ناشی درستتر نشان دهیم باید به ناشیگریهای او این را نیز بیفزاییم که گاهی هم شما می‌بینید اسباب خانه‌تان را می‌دزدد که دیگر جای دودلی و تأمل نمی‌گزارد که از خانه بیرونش کنید.
ـ باید با گامهایی حکومت را واداشت که راه دیکتاتوری را بازگردد و به عنوان یک «نمونه» از کسانی که در حکومت نفوذی دارند خواستیم شورای نگهبان در گام نخست بیکباره برداشته شود و بودجه‌ی امسال به سود مردم تغییر یابد ، آزادیهای تصریح شده در قانون اساسی محترم شمارده و بکار بسته شود. این خواست حداقلی مردم تواند بود.
کوتاهشده‌ی سخنان ما تا اینجا اینهاست :
ـ مردم در اعتراضهای خیابانیشان بروشنی گفتند که این حکومت را نمی‌خواهند. حکومت نیز نمی‌تواند مدعی باشد که برعکس اعتراض کنندگان ، مردمِ دیگر او را میخواهند. زیرا در آن حال باید این را با یک همه‌پرسی یا رفراندوم آزاد زیر نظر سازمانهای بیطرف جهانی ثابت کند که بیگمان نخواهد کرد. پس چنانکه خمینی به شاه ایراد میگرفت که مردم پنجاه سال پیش چه بسا تو را و شاهی را خواسته‌اند ، ولی حق نداشته‌اند بجای ما تصمیم بگیرند ، مردم هم امروز همین را به این حکومت میگویند که گیریم چهل سال پیش به «جمهوری اسلامی» رای دادند ، چه ربطی دارد که بر مبنای چنان رایی شما به ما نسل کنونی حکومت کنید؟! بماند که مردم به «جمهوری اسلامی» با توصیفهایی رای دادند که در آن زمان از زبان پیشوایان در روزنامه‌ها نوشته می‌شد و در سخنرانیهای رادیو و تلویزیون شنیده می‌شد و اینها به منزله‌ی «ضمانت اجرایی» آن حکومت می‌بود. ولی آنچه سپس دیدند همه بخلاف آن وعده‌ها بود.
ـ شما بریده‌های روزنامه‌های سالهای 57 و دیرتر را پیاپی می‌بینید که مردم در پیام‌رسانها میگزارند و در واقع به رخ این حکومت می‌کشند. پس اینها فراموش شدنی نیست. شما آقایان محمد خاتمی ، مهاجرانی ، جلایی پور ، تاج زاده ، روحانی ، نوبخت ، جهانگیری ، مطهری ، باهنر ، لاریجانیها و بسیار کسان دیگر از تیپ شما فردا همان سرنوشت را خواهید یافت که سنجابی ، ابراهیم یزدی ، صادق خلخالی ، قطب زاده ، بازرگان ، بنی‌صدر ، رجوی و مانندگانشان یافتند. چنانکه پرده از کارهای ایشان کنار رفته و درباره‌ی آنها امروز مردم داوری میکنند ، فردا درباره‌ی شما نیز داوری تاریخی خواهد بود. اگر میخواهید نام نیکی از شما بماند نباید به مردم پشت کنید.
ـ ما نمی‌گوییم اختلافات میان مردم و حکومت با کدخدامنشی حل خواهد شد. چنین چیزی با ماهیتی که حکومت دارد نشدنی است. ما میگوییم : باید کاری کرد که به خونریزی راه نگشود. باید هر دو سو به هم فرصت اندیشیدن دهند. گفتیم در حکومت و نیز در قانون اساسی «گاف»های بزرگی داده شده و به گفته‌ی یکی از آزادیخواهان فصل سوم و پنجم آن بیکباره متروک مانده است. در چنین حالی پیداست «حقوق شهروندی» با امضای رئیس‌جمهور جز نمایشی بیش نبوده.
این قانون اساسی راه را برای دیکتاتوری هموار کرده. اکنون باید مردم و حکومت با منطق پیش بیایند. باید بر احساسات خود غلبه کنند و در هر قدمی مصالح کشور را در نظر گیرند.
باید کار اساسی‌تری کرد تا مردم قانع شوند که حکومت از این راه رفته‌ی چهل ساله دست خواهد کشید. تا این نشانه به آشکار نیفتد گرهی که بکار حکومت و مردم افتاده گشادنی نیست. کشور از بحرانها بیرون نخواهد آمد.
گفتند بیست سال طول می‌کشد که کشور آباد گردد. ولی 39 سال گذشت و همه گونه امکانات هم داشتند ، کار کشور به این ویرانی کشیده است. از این پس دولتیان ما امید به چه می‌بندند؟! آیا انتظار معجزه‌‌ای را دارند؟! ببینید شما یک نقاشی را به خانه آورده و ازو میخواهید اتاقها را رنگ بزند. لیکن روزها میگذرد و می‌بینید کارش پیش نمی‌رود : رنگ دلخواهتان را میگویید نمی‌تواند بسازد ، بتونه‌کاری را بسیار ناشیانه انجام میدهد و بسا از فرط ناکاردانی دیوارها را از روز نخست هم ناصافتر میگرداند. به همه جا رنگ می‌پاشد ، همه جا را با گرد و رنگ می‌آلاید. صبح دیر می‌آید عصر زود میرود ، ظهر پس از ناهار یک ساعت چرت میزند. در همان حال ویرانگری پیاپی از رضایت مشتریانش برای شما لافها میزند ، آیا به چنان سخنانی بها داده اجازه میدهید باز هم بکار ادامه دهد؟!
این حکومت هم جز آنکه میخواست اتوبوس و برق و آب را مجانی کند و می‌گفت پول نفت را که رژیم گذشته از شما ربوده به مردم خواهد رسانید ، تأکیدش بیشتر روی آن بود که اخلاقیاتی که از شما دریغ کرده‌اند به شما بازمیگردانیم. برای مثال حکومت پیش را به رواج «فحشا» متهم میکرد. دروغ بیشرمانه است اگر کسی بگوید امروز اخلاقیات مردم بهتر از روزیست که اینان حکومت را بدست گرفتند. اینست آن چیزی که بیشترین تأکیدش روی آن بود. اگر بخواهیم این حکومت را با مثال آن نقاش ناشی درستتر نشان دهیم باید به ناشیگریهای او این را نیز بیفزاییم که گاهی هم شما می‌بینید اسباب خانه‌تان را می‌دزدد که دیگر جای دودلی و تأمل نمی‌گزارد که از خانه بیرونش کنید.
ـ باید با گامهایی حکومت را واداشت که راه دیکتاتوری را بازگردد و به عنوان یک «نمونه» از کسانی که در حکومت نفوذی دارند خواستیم شورای نگهبان در گام نخست بیکباره برداشته شود و بودجه‌ی امسال به سود مردم تغییر یابد ، آزادیهای تصریح شده در قانون اساسی محترم شمارده و بکار بسته شود. این خواست حداقلی مردم تواند بود.
ـ برخلاف لافهایی که حکومت از اخلاقیات میزد و «حکومت عدل علی» را الگو و آرمان خود نشان میداد ، دزدان بسیاری با گستاخی و آزادی بسیار به تاراج کشور پرداختند و چون با آنها نبردی نرفت ، این نشان میدهد که خود حکومت با آنها همدست بوده است. اگر ذره‌ای شرم بود می‌بایست ترک جایگاه میکردند و اعتراف می‌نمودند که کار کشورداری از دستشان برنمی‌آید.
ـ بیادشان آوردیم که حکومت جز آنکه مردم را چهل سال است «برده» فرض کرده ، به خود این حق را قائل شده که بر مال و ناموس و جانشان نیز مسلط شود. به آسانی سربریدن مرغ ، جوانان آزاده و پرشور کشور را در کوتاه زمانی نابود کردند و این ننگ هرگز از دامنشان پاک نخواهد شد.
ـ گفتیم که روی سخن ما با کسانی است که دستشان به خون و جنایتها آلوده نشده. این سخنان با آنهاست و از آنهاست که میخواهیم هر کاری می‌توانند بکنند تا این سیر که به دیکتاتوری ننگینی انجامیده بازگردد و نشانه‌هایی از دمکراسی آشکار گردد.
ـ مردم درست است که بیش از همه از تنگناهای اقتصادی جانشان به لب رسیده و می‌خروشیدند ولی چنانکه دریابند شما براستی گامهایی در بازگشت از دیکتاتوری برمیدارید و در کارتان نیرنگ نیست و با ایشان رو راستید ، باز هم صبر و تحمل خواهند کرد. زیرا در آن امید می‌بینند ولی در حکومت کنونی هیچ امیدی نمی‌بینند.
ـ بسیاری از گرفتاریهای ما ریشه‌اش در دیکتاتوریست و این دلیلست که باید بروی دمکراسی بیشتر از هر چیز دیگر پافشاری کرد. زیرا اگر برای مثال یکی از درخواستهای مردم مانند پرداخت «حقوقهای معوقه» انجام شود ، آیا مردم به این اندازه راضی خواهند شد؟! آیا درد کشور تنها چنان گرفتاریهایی است؟! آیا همه‌ی مشکلات با یک پرداخت حقوق حل خواهد شد؟! آیا مردم ندانسته‌اند که اقتصاد کشور بیکباره ویران و همچون کیسه‌ی پوسیده‌ای است که امروز یک جایش را وصله کنند فردا جای دیگرش پاره خواهد گردید؟!
گفتیم بیشتر این گرفتاریها از رهگذر نبود دمکراسی است و پیشنهادمان هم اینست که از هر راهی هست از دیکتاتوری باید بازگشت. از کسانی که در سه قوه دلشان با مردم یکی است خواستیم از هر راهی هست بکوشند که حکومت را وادارند از راهی که آمده هرچند به آرامی بازگردد. در این زمینه ما را سخنانی هست که هنوز نگفته‌ایم و چون موضوع مفصلی است برای فرصتی دیگر گزارده‌ایم.
ـ از پیشوایان اعتراضها خواستیم از کسانی که درپی آشوبند جلو گیرند. به مردم بفهمانند که از اتحاد و همدستی و نظم بسیار کارها برمی‌آید حال آنکه از آشوب و هرج و مرج جز بهانه بدست بهانه‌جویان دادن و اعتراضها را به بیراهه کشانیدن و امنیت و یکپارچگی ملی را به خطر انداختن سودی برنیاید.
ـ حکومت کالای ارزشمندی بنام اعتماد مردم را برای ناراستیهای خود خرج کرد و از میان برد. چیزی که به این آسانی دیگر بازنمی‌گردد. به نظر ما آسیبی که از این رهگذر به ایران خورده از اختلاسها نخورده. دولتهای آینده همه گونه راستکاری باید پیشه کنند تا این «چینی بند زده» از هم نپاشد. از آنسو حکومت آبروی ایران را در پیش جهانیان بر زمین ریخت. چنین چیزهایی به آسانی بدست نیامده و به آسانی بازنخواهد آمد. جمهوری اسلامی کاری کرد که امروز نام ایرانی با تروریست در جهان هم‌رده می‌ایستد. اصل بر برائت است : همه بیگناهند مگر خلافش ثابت شود. ولی یک ایرانی در خارج کشور یک تروریست یا پشتیبان او شمارده می‌شود مگر خلافش را ثابت کند. آیا ایرانی سزاوار چنین خواریهایی بود؟!
ـ به کسانی که گمراهیهای حکومت را می‌پذیرند ولی همچنان در دولتها در خدمت حکومت هستند گفتیم دلیلی ندارد که شما به جای خدمت به مردم به کسانی خدمت کنید که اختیار را از مردم گرفته و به شما نیز میدان نمیدهند. اگر دیدید با همه‌ی پیشامدهایی که رخ داده و پافشاری شما هنوز حاضر نیستند از خودکامگی دست بردارند بهتر است کناره گیرید. این کارتان پیوستن به مردم ، خودکامگان را از نیرو انداختن و باارزشتر از خدمتیست که گمان دارید به مردم میکنید. حقیقت اینست که بنام خدمت به مردم به خودکامگی یاری میرسانید.
ـ سخنی هست که میگوید : مرد هشیار از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود. خردمند یک اشتباه را دوبار مرتکب نمی‌شود. این حکومت شورش 88 را با رسوایی بسیار پشت سر گزارد و اکنون در کار تکرار همان اشتباهست. شما کسانی که دستهاتان به جنایات آلوده نیست ، اگر خردمندید ، هم خود از یاری رسانیدن به چنین حکومتی دست بردارید و هم او را به بازگشتن از راه آمده وادارید.
ـ این شیوه‌ی سیاست خارجی که از رقابت جبهه‌ی شرق (روس و چین) با غرب (اتحادیه‌ی اروپا و آمریکا) بخواهند بهره‌برداری کنند ، اشتباه است. چنین سیاست اشتباهی را برخی دولتهای کوچک در گذشته در پیش داشته‌اند و آزمایش خود را که جز زیان نبوده پس داده. اگر فرصت بدست آمد در این زمینه سخنانی خواهیم راند. اکنون گزارده می‌گذریم.
ـ بیادشان آوردیم که حکومت جز آنکه مردم را چهل سال است «برده» فرض کرده ، به خود این حق را قائل شده که بر مال و ناموس و جانشان نیز مسلط شود. به آسانی سربریدن مرغ ، جوانان آزاده و پرشور کشور را در کوتاه زمانی نابود کردند و این ننگ هرگز از دامنشان پاک نخواهد شد.
ـ گفتیم که روی سخن ما با کسانی است که دستشان به خون و جنایتها آلوده نشده. این سخنان با آنهاست و از آنهاست که میخواهیم هر کاری می‌توانند بکنند تا این سیر که به دیکتاتوری ننگینی انجامیده بازگردد و نشانه‌هایی از دمکراسی آشکار گردد.
ـ مردم درست است که بیش از همه از تنگناهای اقتصادی جانشان به لب رسیده و می‌خروشیدند ولی چنانکه دریابند شما براستی گامهایی در بازگشت از دیکتاتوری برمیدارید و در کارتان نیرنگ نیست و با ایشان رو راستید ، باز هم صبر و تحمل خواهند کرد. زیرا در آن امید می‌بینند ولی در حکومت کنونی هیچ امیدی نمی‌بینند.
ـ بسیاری از گرفتاریهای ما ریشه‌اش در دیکتاتوریست و این دلیلست که باید بروی دمکراسی بیشتر از هر چیز دیگر پافشاری کرد. زیرا اگر برای مثال یکی از درخواستهای مردم مانند پرداخت «حقوقهای معوقه» انجام شود ، آیا مردم به این اندازه راضی خواهند شد؟! آیا درد کشور تنها چنان گرفتاریهایی است؟! آیا همه‌ی مشکلات با یک پرداخت حقوق حل خواهد شد؟! آیا مردم ندانسته‌اند که اقتصاد کشور بیکباره ویران و همچون کیسه‌ی پوسیده‌ای است که امروز یک جایش را وصله کنند فردا جای دیگرش پاره خواهد گردید؟!
گفتیم بیشتر این گرفتاریها از رهگذر نبود دمکراسی است و پیشنهادمان هم اینست که از هر راهی هست از دیکتاتوری باید بازگشت. از کسانی که در سه قوه دلشان با مردم یکی است خواستیم از هر راهی هست بکوشند که حکومت را وادارند از راهی که آمده هرچند به آرامی بازگردد. در این زمینه ما را سخنانی هست که هنوز نگفته‌ایم و چون موضوع مفصلی است برای فرصتی دیگر گزارده‌ایم.
ـ از پیشوایان اعتراضها خواستیم از کسانی که درپی آشوبند جلو گیرند. به مردم بفهمانند که از اتحاد و همدستی و نظم بسیار کارها برمی‌آید حال آنکه از آشوب و هرج و مرج جز بهانه بدست بهانه‌جویان دادن و اعتراضها را به بیراهه کشانیدن و امنیت و یکپارچگی ملی را به خطر انداختن سودی برنیاید.
ـ حکومت کالای ارزشمندی بنام اعتماد مردم را برای ناراستیهای خود خرج کرد و از میان برد. چیزی که به این آسانی دیگر بازنمی‌گردد. به نظر ما آسیبی که از این رهگذر به ایران خورده از اختلاسها نخورده. دولتهای آینده همه گونه راستکاری باید پیشه کنند تا این «چینی بند زده» از هم نپاشد. از آنسو حکومت آبروی ایران را در پیش جهانیان بر زمین ریخت. چنین چیزهایی به آسانی بدست نیامده و به آسانی بازنخواهد آمد. جمهوری اسلامی کاری کرد که امروز نام ایرانی با تروریست در جهان هم‌رده می‌ایستد. اصل بر برائت است : همه بیگناهند مگر خلافش ثابت شود. ولی یک ایرانی در خارج کشور یک تروریست یا پشتیبان او شمارده می‌شود مگر خلافش را ثابت کند. آیا ایرانی سزاوار چنین خواریهایی بود؟!
ـ به کسانی که گمراهیهای حکومت را می‌پذیرند ولی همچنان در دولتها در خدمت حکومت هستند گفتیم دلیلی ندارد که شما به جای خدمت به مردم به کسانی خدمت کنید که اختیار را از مردم گرفته و به شما نیز میدان نمیدهند. اگر دیدید با همه‌ی پیشامدهایی که رخ داده و پافشاری شما هنوز حاضر نیستند از خودکامگی دست بردارند بهتر است کناره گیرید. این کارتان پیوستن به مردم ، خودکامگان را از نیرو انداختن و باارزشتر از خدمتیست که گمان دارید به مردم میکنید. حقیقت اینست که بنام خدمت به مردم به خودکامگی یاری میرسانید.
ـ سخنی هست که میگوید : مرد هشیار از یک سوراخ دوبار گزیده نمی‌شود. خردمند یک اشتباه را دوبار مرتکب نمی‌شود. این حکومت شورش 88 را با رسوایی بسیار پشت سر گزارد و اکنون در کار تکرار همان اشتباهست. شما کسانی که دستهاتان به جنایات آلوده نیست ، اگر خردمندید ، هم خود از یاری رسانیدن به چنین حکومتی دست بردارید و هم او را به بازگشتن از راه آمده وادارید.
ـ این شیوه‌ی سیاست خارجی که از رقابت جبهه‌ی شرق (روس و چین) با غرب (اتحادیه‌ی اروپا و آمریکا) بخواهند بهره‌برداری کنند ، اشتباه است. چنین سیاست اشتباهی را برخی دولتهای کوچک در گذشته در پیش داشته‌اند و آزمایش خود را که جز زیان نبوده پس داده. اگر فرصت بدست آمد در این زمینه سخنانی خواهیم راند. اکنون گزارده می‌گذریم.
ـ گفتیم تا مردمی دشمن مشترکی دارند نایگانگی درمیانشان نمایان نمی‌شود و چنانکه در شورش 57 یا شورش مردم مصر علیه حسنی مبارک دیده شد میانشان شکافی روی نداد. این از آن روست که در آنچه «نمی‌خواهند» یگانگی (اتحاد) دارند ولی هنگامی که آنچه نخواسته‌اند از میان میرود ، نوبت به آنچه «خواهانش هستند» میرسد. در اینجاست که پراکندگیها (تفرقه) نمایان میگردد و کار از دستشان بیرون میرود.
ـ برخی ساده‌انگارانه میگویند : خوب ، دمکراسی برای همینست که بتوانند در همان حال که یک آرمان و یک راه ندارند باهم «تعامل» کنند و صلاح کشور را بدیده گیرند. ما با این سخن مخالف نیستیم ولی خوبست بدانند که ما در جهان واقعیات زندگی میکنیم نه پندارها. پیش از برافتادن شاه در سال 57 نیز همین سخنان رفت. همه منتظر آن بودند که شاه برود و دمکراسی خرامان بیاید و مردم به او درآویزند. پس چه شد که مردم به آرزوهاشان نرسیدند؟! همین را درباره‌ی مصریان و دیگر مردمان نیز که تجربیات مشابهی داشته‌اند میتوان گفت.
ما در گفتار گذشته از جزئیات این گرفتاری سخنی نراندیم و تنها از خردمندان تیره‌ها و پیشوایانِ اعتراضهای خیابانی خواستیم که به موضوع یگانگی توجه داشته باشند و بکوشند ریشه‌ی پراکندگیها را شناخته و به آن مجال رشد ندهند.
ولی باید از پیش‌نیازهای دمکراسی هم سخن گفت. اینها را از نبودن فرصت فروگزاردیم. ولی باید به آنها نیز بپردازیم.
(در گفتار آینده از این موضوع هم سخن خواهیم راند.)
ـ برخی ساده‌انگارانه میگویند : خوب ، دمکراسی برای همینست که بتوانند در همان حال که یک آرمان و یک راه ندارند باهم «تعامل» کنند و صلاح کشور را بدیده گیرند. ما با این سخن مخالف نیستیم ولی خوبست بدانند که ما در جهان واقعیات زندگی میکنیم نه پندارها. پیش از برافتادن شاه در سال 57 نیز همین سخنان رفت. همه منتظر آن بودند که شاه برود و دمکراسی خرامان بیاید و مردم به او درآویزند. پس چه شد که مردم به آرزوهاشان نرسیدند؟! همین را درباره‌ی مصریان و دیگر مردمان نیز که تجربیات مشابهی داشته‌اند میتوان گفت.
ما در گفتار گذشته از جزئیات این گرفتاری سخنی نراندیم و تنها از خردمندان تیره‌ها و پیشوایانِ اعتراضهای خیابانی خواستیم که به موضوع یگانگی توجه داشته باشند و بکوشند ریشه‌ی پراکندگیها را شناخته و به آن مجال رشد ندهند.
ولی باید از پیش‌نیازهای دمکراسی هم سخن گفت. اینها را از نبودن فرصت فروگزاردیم. ولی باید به آنها نیز بپردازیم.
(در گفتار آینده از این موضوع هم سخن خواهیم راند.)
تاریخ و پندهایش
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهوده‌ای می‌شماردند و بر آفریدگار ایرادها می‌گرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمده‌ایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود می‌ساختند، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج می‌دادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده. ...
👇👇
تاریخچه‌ی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهوده‌ای می‌شماردند و بر آفریدگار ایرادها می‌گرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمده‌ایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود می‌ساختند، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج می‌دادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده. ...
👇👇