كيش شيعي با زندگاني دمكراسي نميسازد و نتواند ساخت.
اگر آب و آتش با هم توانند ساخت اينها هم توانند ساخت.
(«دولت بما پاسخ دهد» ، سات 20 از 42)
اگر آب و آتش با هم توانند ساخت اينها هم توانند ساخت.
(«دولت بما پاسخ دهد» ، سات 20 از 42)
✴️خردههایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️
ششم : برگزیده پنداشتن شیعیان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ایشان ، خود ایراد جداگانهایست ـ
سران شیعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشتهاند ، شیعیان را از بازماندهی آن آب و گل وانمودهاند. [1]
كسی که شیعی میگردد و «ولایت علی» را میپذیرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمیپذیرد برای آنست که گوهرش ناپاک میباشد. شیعیان گروه برگزیدهای هستند و درآن جهان یکسره به بهشت خواهند رفت.
این سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شیعیان زبان به ایراد گشادهاند.
ما در کتابهاشان میبینیم که صفوان جمال که خود یکی از شیعیان میبوده به بنیادگزار شیعیگری [امام ششم شیعیان] خرده گرفته و چنین گفته : «شما میگویید شیعیان ما در بهشت خواهند بود در حالی که میان شیعیان گروههایی هستند که گناهکارند و به هر بدی میپردازند» و او به سخن معنی دیگر داده و چنین پاسخ گفته که
شیعی از جهان نرود مگر آنکه به بیماری افتد و یا گرفتار زن بدرفتار و همسایهی دُژکردار [=درشترفتار]گردد و اینها کفارهی گناهان او باشد و اگر اینها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بیگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهایی که به مردم میکنند و پولهای ایشان میخورد چه خواهد بود؟!.»
پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخیز با ماست اینها را نیز از «خمس» پذیرفته او را از وامداری بیرون خواهیم آورد». [2]
در برخی کتابها این را به زمینهی دیگری انداخته چنین گفتهاند : «روز رستاخیز که به کارنامههای مردم یکایک رسیدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شیعیانست به گردن سُنّیان و آنچه کَرفهی[ثواب] سُنّیانست به شیعیان داده اینان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
این گفتهها از یکسو مردم را فریفتن و آنان را از راه بردن ، و از یکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانهی خود پنداشتن میبوده که راستی را گناه بسیار بزرگیست.
به گفتهی قرآن : «ستمگرترین مردم کسیست که به خدا دروغ بندد».[3]
اینکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفریده از هر راه که بسنجید دروغ آشکاریست.
اینکه خدا گروهی را ویژهی خود گردانیده از بدیهای آنان چشم پوشد و پاداشهای گزاف دهد سخنی سراپا زیانست.
این گفتهها ریشهی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بیهوده گردانیدن بوده است.
[1] : ان شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا.
[2] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق علیه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شیعتنا فی الجنه و فی الشیعه اقوام یذنبون و یرتكبون الفواحش و یشربون الخمر و یتمتعون فی دنیاهم فقال نعم ان الرجل من شیعتنا لا یخرج من الدنیا حتی یبتلی بسقم او بمرض او بدین او بجار یؤذیه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله علیه النزع حتی یخرج من الدنیا و الذئب علیه فقلت لابد من رد المظالم فقال علیه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه یوم القیمه الی محمد و علی فكل ماكان من شیعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بینهم و بین خالقهم استوینا هم حتی لایدخل احد من شیعتنا فی النار.
[3] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 28 از 105)
ششم : برگزیده پنداشتن شیعیان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ایشان ، خود ایراد جداگانهایست ـ
سران شیعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشتهاند ، شیعیان را از بازماندهی آن آب و گل وانمودهاند. [1]
كسی که شیعی میگردد و «ولایت علی» را میپذیرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمیپذیرد برای آنست که گوهرش ناپاک میباشد. شیعیان گروه برگزیدهای هستند و درآن جهان یکسره به بهشت خواهند رفت.
این سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شیعیان زبان به ایراد گشادهاند.
ما در کتابهاشان میبینیم که صفوان جمال که خود یکی از شیعیان میبوده به بنیادگزار شیعیگری [امام ششم شیعیان] خرده گرفته و چنین گفته : «شما میگویید شیعیان ما در بهشت خواهند بود در حالی که میان شیعیان گروههایی هستند که گناهکارند و به هر بدی میپردازند» و او به سخن معنی دیگر داده و چنین پاسخ گفته که
شیعی از جهان نرود مگر آنکه به بیماری افتد و یا گرفتار زن بدرفتار و همسایهی دُژکردار [=درشترفتار]گردد و اینها کفارهی گناهان او باشد و اگر اینها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بیگناه رود.
صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهایی که به مردم میکنند و پولهای ایشان میخورد چه خواهد بود؟!.»
پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخیز با ماست اینها را نیز از «خمس» پذیرفته او را از وامداری بیرون خواهیم آورد». [2]
در برخی کتابها این را به زمینهی دیگری انداخته چنین گفتهاند : «روز رستاخیز که به کارنامههای مردم یکایک رسیدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شیعیانست به گردن سُنّیان و آنچه کَرفهی[ثواب] سُنّیانست به شیعیان داده اینان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».
این گفتهها از یکسو مردم را فریفتن و آنان را از راه بردن ، و از یکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانهی خود پنداشتن میبوده که راستی را گناه بسیار بزرگیست.
به گفتهی قرآن : «ستمگرترین مردم کسیست که به خدا دروغ بندد».[3]
اینکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفریده از هر راه که بسنجید دروغ آشکاریست.
اینکه خدا گروهی را ویژهی خود گردانیده از بدیهای آنان چشم پوشد و پاداشهای گزاف دهد سخنی سراپا زیانست.
این گفتهها ریشهی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بیهوده گردانیدن بوده است.
[1] : ان شیعتنا خلقوا من فاضل طینتنا.
[2] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق علیه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شیعتنا فی الجنه و فی الشیعه اقوام یذنبون و یرتكبون الفواحش و یشربون الخمر و یتمتعون فی دنیاهم فقال نعم ان الرجل من شیعتنا لا یخرج من الدنیا حتی یبتلی بسقم او بمرض او بدین او بجار یؤذیه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله علیه النزع حتی یخرج من الدنیا و الذئب علیه فقلت لابد من رد المظالم فقال علیه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه یوم القیمه الی محمد و علی فكل ماكان من شیعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بینهم و بین خالقهم استوینا هم حتی لایدخل احد من شیعتنا فی النار.
[3] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 28 از 105)
✴️بازرگانان نباید بیشتر از نیاز باشند.✴️
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. چون برخی کسان خودشان نمیتوانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرفکنندگان برساند.
✴️✴️✴️
کسانی که میکارند و میریسند و میبافند و میسازند و یا از راههای دیگر مایحتاج مردم را تولید میکنند ناچارند کالاهای مازاد خود را با تولیدات دیگران معاوضه کنند.
ناچارند از تولیدات خود به مصرفکنندگان برسانند و آنچه خود نیازمندند فراهم کنند. چیزیست که از باستان زمان بوده است و اکنون هم میباشد.
در زمانهای باستان کالا را با کالا معاوضه میکردهاند ، سپس برای آسانی پول را رواج دادهاند که «وسیلهی معاوضه» میباشد.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. اینکه باید یکی بفروشد و یکی بخرد از اینجا پیدا شده که تولیدکنندگان هر کدام یک کالا را تولید میکند که باید مازاد آن را با کالاهایی که خودشان نیاز دارند معاوضه کنند.
باید تولیدات خود را به مصرفکنندگان برسانند و در برابرش از آنان چیزهایی بگیرند. «خرید و فروش» همان معاوضهی محصولاتشان با یکدیگر است.
چون برخی از تدارککنندگان ـ یا بهتر بگوییم : تولیدکنندگان ـ خودشان نمیتوانند با مصرفکنندگان روبرو شوند و کالاهای خود را مستقیماً به آنان بفروشند و چنین اشتغالی آنان را از کارهای خودشان بازمیدارد ، از اینرو مشروعست که کسانی در میانه بخرند و بفروشند. از تولیدکنندگان یکجا بخرند و به مصرفکنندگان کمکم بفروشند و این کار را شغل خود ساخته به اندازهای که سزاوار است به قیمت بیفزایند و بهره ببرند.
همچنین چون ممکنست برخی کالاها در شهری بیشتر از اندازهی نیاز مردم و در شهرهای دیگر کمتر باشد ، این کار مشروعست که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند و بفروشند و به اندازهی سزاوار سود ببرند.
بازرگانی اینهاست. جایی که خرید و فروش میشود «بازار» و کسانی که بآن مشغولند «بازرگان» اند.
در اجتماع به چنین کارهایی هم نیاز هست. این کسان هم از راه مشروع نان میخورند.
ولی باید بدانند که بازرگانی (مانند دیگر کارها و مشاغل) برای راه افتادن کارهای اجتماع است. برای روزی خوردن و یا پول جمع کردن نیست.
در ضمن بازرگانان (یا میانجیان) شمارهشان باید بیشتر از اندازهی نیاز نباشد. زیرا بیشتر بودن سبب مفتخوری میگردد و ضررهای دیگری هم بدنبال دارد.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. چون برخی کسان خودشان نمیتوانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرفکنندگان برساند.
✴️✴️✴️
کسانی که میکارند و میریسند و میبافند و میسازند و یا از راههای دیگر مایحتاج مردم را تولید میکنند ناچارند کالاهای مازاد خود را با تولیدات دیگران معاوضه کنند.
ناچارند از تولیدات خود به مصرفکنندگان برسانند و آنچه خود نیازمندند فراهم کنند. چیزیست که از باستان زمان بوده است و اکنون هم میباشد.
در زمانهای باستان کالا را با کالا معاوضه میکردهاند ، سپس برای آسانی پول را رواج دادهاند که «وسیلهی معاوضه» میباشد.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. اینکه باید یکی بفروشد و یکی بخرد از اینجا پیدا شده که تولیدکنندگان هر کدام یک کالا را تولید میکند که باید مازاد آن را با کالاهایی که خودشان نیاز دارند معاوضه کنند.
باید تولیدات خود را به مصرفکنندگان برسانند و در برابرش از آنان چیزهایی بگیرند. «خرید و فروش» همان معاوضهی محصولاتشان با یکدیگر است.
چون برخی از تدارککنندگان ـ یا بهتر بگوییم : تولیدکنندگان ـ خودشان نمیتوانند با مصرفکنندگان روبرو شوند و کالاهای خود را مستقیماً به آنان بفروشند و چنین اشتغالی آنان را از کارهای خودشان بازمیدارد ، از اینرو مشروعست که کسانی در میانه بخرند و بفروشند. از تولیدکنندگان یکجا بخرند و به مصرفکنندگان کمکم بفروشند و این کار را شغل خود ساخته به اندازهای که سزاوار است به قیمت بیفزایند و بهره ببرند.
همچنین چون ممکنست برخی کالاها در شهری بیشتر از اندازهی نیاز مردم و در شهرهای دیگر کمتر باشد ، این کار مشروعست که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند و بفروشند و به اندازهی سزاوار سود ببرند.
بازرگانی اینهاست. جایی که خرید و فروش میشود «بازار» و کسانی که بآن مشغولند «بازرگان» اند.
در اجتماع به چنین کارهایی هم نیاز هست. این کسان هم از راه مشروع نان میخورند.
ولی باید بدانند که بازرگانی (مانند دیگر کارها و مشاغل) برای راه افتادن کارهای اجتماع است. برای روزی خوردن و یا پول جمع کردن نیست.
در ضمن بازرگانان (یا میانجیان) شمارهشان باید بیشتر از اندازهی نیاز نباشد. زیرا بیشتر بودن سبب مفتخوری میگردد و ضررهای دیگری هم بدنبال دارد.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
تاریخ و پندهایش
22ـ 4)آلودن صوفیان تاریخ را با دروغهای خود
اندازهی خودخواهی آنان[صوفیان] از كتابهاشان پیداست.
چنانكه در جای دیگر گفتهام بتاریخ رنگ دیگر داده و همهی پیشامدها را بسود خود میگردانند.
طغرل و داوود چند برادر بودهاند و یك ایل شمشیرزن بسر خود داشتهاند و سالهای دراز كوشیده و با سلطان مسعود غزنوی جنگها كرده و گاهی او را شكسته و گاهی ازو شكست خوردهاند و سرانجام در یك جنگ بزرگی فیروز درآمدهاند و بخراسان و آن پیرامونها دست یافته و بنیاد پادشاهی گزاردهاند.
كنون شما كتاب اسرارالتوحید را بخوانید كه مینویسد آن پادشاهی را بایشان شیخ ابوسعید داده.
👇👇
22ـ 4)آلودن صوفیان تاریخ را با دروغهای خود
اندازهی خودخواهی آنان[صوفیان] از كتابهاشان پیداست.
چنانكه در جای دیگر گفتهام بتاریخ رنگ دیگر داده و همهی پیشامدها را بسود خود میگردانند.
طغرل و داوود چند برادر بودهاند و یك ایل شمشیرزن بسر خود داشتهاند و سالهای دراز كوشیده و با سلطان مسعود غزنوی جنگها كرده و گاهی او را شكسته و گاهی ازو شكست خوردهاند و سرانجام در یك جنگ بزرگی فیروز درآمدهاند و بخراسان و آن پیرامونها دست یافته و بنیاد پادشاهی گزاردهاند.
كنون شما كتاب اسرارالتوحید را بخوانید كه مینویسد آن پادشاهی را بایشان شیخ ابوسعید داده.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-22.pdf
86.4 KB
تاریخ و پندهایش
22ـ4) آلودن صوفیان تاریخ را با دروغهای خود
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
22ـ4) آلودن صوفیان تاریخ را با دروغهای خود
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
مردمان در زندگانی مخیرند كه باین حقایق پیروی نمایند و یا آنها را كنار نهاده بهوس یا به پندار یا از روی نادانی رفتار دیگری پیش گیرند.
چیزی كه هست در نتیجه تفاوت بسیاری خواهند داشت.
مردمی كه بحقایق پیروی نمایند یك زندگی سرفرازانه و نیكی خواهند داشت و از آسایش و خرسندی بهرهی بیشتر خواهند یافت.
ولی مردمی كه بهوس یا پندار گراییده از حقایق دور افتند ناگزیر زندگی پستی پیدا كرده از آسایش بهرهی بسیار كمی خواهند دید.
مثلاً یكی از آن حقایق اینست :
«یك مردمی كه در یك كشور میزیند باید دارای یک راه و یك آرمان باشند تا بتوانند دست بهم دهند و نیرو پدید آورند و آزادی خود را نگه دارند و بدستیاری همدیگر بسختیهای زندگانی فیروز درآیند»
این یك حقیقت بسیار گرانمایهایست.
كنون اگر مردمی این را دریابند و یك راهنمایی (یا راهنمایانی) از میان ایشان برخیزد و همگی را بیک راه و بیك آرمان خواند ناگزیر درمیان ایشان یگانگی و همدستی پدید آید و یك تودهی نیرومندی باشند كه آزادی خود را نگه دارند و با سرفرازی زندگی بسر برند (همچون بسیاری از تودههای اروپایی كه بیش یا كم از این حقیقت آگاهند و پیروی بآن نمودهاند) ،
و اگر مردمی از آن ناآگاه باشند و یا بیپروایی نمایند و بهوس و پندار هر كسی اندیشههای دیگری در مغز خود بپروراند و هر دستهای آرزو و آرمان دیگری را دنبال كنند ناگزیر پراكنده و پریشان باشند و هیچگاه با یكدیگر یگانه و همدست نتوانند بود و یك نیرویی در برابر بیگانگان پدید نتوانند آورد
و اینست همیشه لگدمال و زیردست باشند و از آسایش و خرسندی كمتر بهره بینند ، (همچون ایرانیان كه از آن حقیقت دور بودهاند و همیشه جز بهوسبازی و پندارپرستی نكوشیدهاند و امروز بسزای نادانیهای خود گرفتار و لگدمال میباشند).
(پرچم روزانه شمارهی 169)
چیزی كه هست در نتیجه تفاوت بسیاری خواهند داشت.
مردمی كه بحقایق پیروی نمایند یك زندگی سرفرازانه و نیكی خواهند داشت و از آسایش و خرسندی بهرهی بیشتر خواهند یافت.
ولی مردمی كه بهوس یا پندار گراییده از حقایق دور افتند ناگزیر زندگی پستی پیدا كرده از آسایش بهرهی بسیار كمی خواهند دید.
مثلاً یكی از آن حقایق اینست :
«یك مردمی كه در یك كشور میزیند باید دارای یک راه و یك آرمان باشند تا بتوانند دست بهم دهند و نیرو پدید آورند و آزادی خود را نگه دارند و بدستیاری همدیگر بسختیهای زندگانی فیروز درآیند»
این یك حقیقت بسیار گرانمایهایست.
كنون اگر مردمی این را دریابند و یك راهنمایی (یا راهنمایانی) از میان ایشان برخیزد و همگی را بیک راه و بیك آرمان خواند ناگزیر درمیان ایشان یگانگی و همدستی پدید آید و یك تودهی نیرومندی باشند كه آزادی خود را نگه دارند و با سرفرازی زندگی بسر برند (همچون بسیاری از تودههای اروپایی كه بیش یا كم از این حقیقت آگاهند و پیروی بآن نمودهاند) ،
و اگر مردمی از آن ناآگاه باشند و یا بیپروایی نمایند و بهوس و پندار هر كسی اندیشههای دیگری در مغز خود بپروراند و هر دستهای آرزو و آرمان دیگری را دنبال كنند ناگزیر پراكنده و پریشان باشند و هیچگاه با یكدیگر یگانه و همدست نتوانند بود و یك نیرویی در برابر بیگانگان پدید نتوانند آورد
و اینست همیشه لگدمال و زیردست باشند و از آسایش و خرسندی كمتر بهره بینند ، (همچون ایرانیان كه از آن حقیقت دور بودهاند و همیشه جز بهوسبازی و پندارپرستی نكوشیدهاند و امروز بسزای نادانیهای خود گرفتار و لگدمال میباشند).
(پرچم روزانه شمارهی 169)
نسرین ستوده وکیل حقوق بشری :
دختر خیابان انقلاب آزاد شد.
در مراجعهای که برای پیگیری پروندهی دختر خیابان انقلاب به دادسرا داشتم، مدیر دفتر گفت که وی آزاد شده است. خوشحالم که او دیروز به خانه برگشته است. امیدوارم با پروندهسازی قضایی، وی را که از حقی ساده و یقینی استفاده کرده است، مورد اذیت و آزار قرار ندهند. او هیچ کاری نکرده است تا مستحق تعقیب قضایی باشد. دستتان را از سر او کوتاه کنید.
دختر خیابان انقلاب آزاد شد.
در مراجعهای که برای پیگیری پروندهی دختر خیابان انقلاب به دادسرا داشتم، مدیر دفتر گفت که وی آزاد شده است. خوشحالم که او دیروز به خانه برگشته است. امیدوارم با پروندهسازی قضایی، وی را که از حقی ساده و یقینی استفاده کرده است، مورد اذیت و آزار قرار ندهند. او هیچ کاری نکرده است تا مستحق تعقیب قضایی باشد. دستتان را از سر او کوتاه کنید.
Forwarded from ﻣﺎﻧﺎ ﻧﻴﺴﺘﺎﻧﻲ Mana Neyestani
Zendeg^niye Man 14.pdf
178.9 KB
زندگانی من
14 ـ چگونه بدانشهای نوین راه یافتم؟
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
14 ـ چگونه بدانشهای نوین راه یافتم؟
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
We'r-o-Sufigari 8.pdf
109.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش هشتم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش هشتم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
✴️خردههایی که به کیش شیعیگری توان گرفت✴️
هفتم [بخش یکم] : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست.
اگر دیدهاید ، هر یکی بتخانهی باشکوهی میباشد.
از صدها فرسنگ راه به زیارت میآیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در میایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را میبوسند ، سر پائین آورده مینیایند. آیا این بتپرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست.
هر چیزی که جز خدا بپرستند و دستاندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانهی خداپرستی و بتپرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بتپرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید :
خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود :
کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها.
گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسههای چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین.
اگر مردمان یک کس زندهای را دستاندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمیای زنده میباشد.[1]
شگفت آنکه دربارهی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند :
هر کس به زیارت رود همهی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ...
از بس سرگرم سیاست بودهاند از گفتن هیچ گزافهای بازنایستادهاند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!...
آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهودهای پاداش از خدا چه سزاست؟!.
گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!...
آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» [2] با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفتتر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت :
من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکارهی او در زندگی نتوانستنی میکردهاند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شدهاند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود).
در زمان شاه عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمنخاناُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانهی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالمآرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالایسر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجهی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجرهی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پارهپاره کردند».
در همان مشهد از اینگونه داستانها بسیار رخ داده : در سال ١٣٢۴[ق] که جنبش مشروطه درمیان میبود در مشهد گروهی از طلبهها و دیگران از کمی نان به شورش برخاستند و در صحن گردآمدند و حاجیمحمدحسن نامی که نان و گوشت شهر را در «کنترات» میداشت تفنگچی بسر آنان فرستاد و چهل تن در همان صحن کشته شده از میان رفتند.
هفتم [بخش یکم] : آن بارگاهها که در مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و دیگر شهرهاست و شیعیان به زیارت روند خود جداگانه داستانیست.
اگر دیدهاید ، هر یکی بتخانهی باشکوهی میباشد.
از صدها فرسنگ راه به زیارت میآیند ، با گردنهای کج و چشمهای نمناک در برابر در میایستند ، سیدی یا ملایی پیش افتاده بانگ برمیدارد : «أأدخل یا الله ، أأدخل یا رسول الله ...» سپس به درون میروند ، گرد صندوق آهنین یا سیمین میگردند ، آنها را میبوسند ، سر پائین آورده مینیایند. آیا این بتپرستی نیست؟!.
این به آنان برمیخورد که ما این بارگاهها را بت میخوانیم ، چه باید کرد که راستی همینست.
هر چیزی که جز خدا بپرستند و دستاندرکار جهانش دانند بُت باشد.
گفتگو میانهی خداپرستی و بتپرستی بر سرِ آنست که آیا جز خدا کسی را در این جهان دستی هست؟!. خداپرستی میگوید : نیست ، بتپرستی میگوید : هست.
آنگاه خداپرستی (یا بهتر گویم : دین) میگوید :
خدا این جهان را از روی آئینی میگرداند و هر کاری در این جهان راهی میدارد که جز از آن راه نتواند بود :
کسی که بیمار است باید پی درمان باشد ، کسی اگر بیچیز است باید به کاری یا پیشهای پردازد و چیزدار گردد ، کسی اگر خشنودی خدا را میخواهد باید به نیکوکاری کوشد. همچنین در دیگر کارها.
گفتگو بر سر اینهاست نه بر سر آنکه تندیسههای چوبین و آهنین پرستند یا گنبدهای سیمین و زرین.
اگر مردمان یک کس زندهای را دستاندرکارهای خدا شمارند و از او بهبود بیماری یا گشایش کار یا مانند آن خواهند نیز بت خواهد بود اگرچه آدمیای زنده میباشد.[1]
شگفت آنکه دربارهی این زیارت رفتن «حدیثها» از پیشوایانشان میدارند :
هر کس به زیارت رود همهی گناهانش آمرزیده شود ، بهشت به او بایا[=واجب] گردد ، به هر گامی کاخی از زر و سیم و بلور برایش سازند ، صد حوری به نامش نویسند ...
از بس سرگرم سیاست بودهاند از گفتن هیچ گزافهای بازنایستادهاند.
یکی نپرسیده : رفتن به دیدن بارگاهی چیست و چه سودی دارد که خدا این پاداشها را دهد؟!...
آخر پاداش در برابر یک کار سودمند تواند بود. به یک کار بیهودهای پاداش از خدا چه سزاست؟!.
گفتن چنین دروغهایی بنام خدا ، آیا نشان خدانشناسی نیست؟!...
آیا گفتن : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند خدا را در عرش زیارت کرده» [2] با خدا گستاخی و بیفرهنگی نیست.
شگفتتر اینکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نیز چشم دارند و داستانها پدید آورند : فلان کور را بینا گردانید ، و بَهمان بیمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانید.
شاهی که به ضربت دو انگشت از معجزه ابن قیس را کُشت
بنیادگزار اسلام با آن جایگاه والایی که میداشت و با آن کار خدایی که پیش میبرد ، چون جهودان و ترسایان فشار آورده نتوانستنی میخواستند در پاسخشان میگفت :
من نتوانم. قرآن پر از اینگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هیچکارهی او در زندگی نتوانستنی میکردهاند بجای خود كه پس از مرگشان نیز میکنند. افسوس از این نادانی!.
اگر تاریخ را نگریم تاکنون بارها در پیرامون آن گنبدها کشتار رخ داده و هزاران کسان کشته شدهاند و هیچ کاری از آنها دیده نشده (و نبایستی دیده شود).
در زمان شاه عباس در سال ٩٨٨ که عبدالمؤمنخاناُزبک با جنگ و خونریزی به مشهد دست یافت ، انبوه مردم از ملایان و سیدها و دیگران به «آستانهی مقدسه» پناه برده چنین میدانستند که از کشتار خواهند رهید. ولی ازبکان با شمشیرهای آخته به درون درآمدند و دست به کشتار گشادند و به کسی دریغ نگفته زنده نگزاردند. در عالمآرا مینویسد : «از صحیح القولی استماع رفت که میرمحمدحسین مشهور به میر بالایسر که از سادات مشهد مقدّس و در صلاح و تقوی و عبادت درجهی عالی داشت در بالای سرِ ضریح مبارک به نماز و طاعت و تلاوت قیام نموده کمتر از آن مقام شریف حرکت کردی در روز هولناک بدستور معتاد در بالای سر نشسته به تلاوت مشغول بود یکی از ازبکان از خدا بیخبر دست در کمر او زده بیرون میکشید. میر بیچاره از هول جان و کشاکش و اضطراب دست بر پنجرهی ضریح مبارک زده محکم گرفت. ازبک دیگری شمشیری انداخته قطع ید او نمود و دستش در محجر مانده او را کشیدند و پارهپاره کردند».
در همان مشهد از اینگونه داستانها بسیار رخ داده : در سال ١٣٢۴[ق] که جنبش مشروطه درمیان میبود در مشهد گروهی از طلبهها و دیگران از کمی نان به شورش برخاستند و در صحن گردآمدند و حاجیمحمدحسن نامی که نان و گوشت شهر را در «کنترات» میداشت تفنگچی بسر آنان فرستاد و چهل تن در همان صحن کشته شده از میان رفتند.
[1] : پس تفاوتی بدینسان پدید میآید : بتپرست که همیشه گشایش کار را از بتها طلب میکرده و نیک و بد نتیجهی کارهایش را به آنها بسته میدانسته ، پس از باور یافتن به خداپرستی دیگر باید بخود تکیه کند و کارها را از راهش انجام دهد. همین تکیه کردن بخود تفاوت چشمگیری در رفتار یک آدمی و زندگانی او پدید میآورد. ـ و
[2] : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
(بخش دوم را فردا در کانال بخوانید)
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 29 از 105)
[2] : من زار الحسین فی كربلا كان كمن زار الله فی عرشه.
(بخش دوم را فردا در کانال بخوانید)
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 29 از 105)
✴️بازرگانان نباید بیشتر از نیاز باشند.✴️
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. چون برخی کسان خودشان نمیتوانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرفکنندگان برساند.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنیست که بازرگانی برای مردمست ، مردم برای بازرگانی نیستند.
در زمان ما عکس این را میدانند. در زمان ما مردم را برای بازرگانی میشناسند.
اروپاییان و آمریکاییان که پیشرو ملل دنیایند ، خود کارخانهداری و صنعت و بازرگانی را ، یک «هدفی» میشناسند و اینست دولتها برای آن میجنگند و خون میریزند و فریبکاری میکنند. کشورهایی را با زور میگیرند که «مواد خام» برای ایشان تهیه کنند و مللی را مطیع میسازند که کالاهای ایشان را بخرند.
یکی از نتایج دانشها ساختن ماشینها بوده. این ماشینها باید مدام کار کنند و کالاهای فراوان بیرون بریزند و چون مقید به نیاز مردمان نیستند و کالاها بیش از اندازه میگردد و بازارها به رکود میکشد ، دانشمندانی پیدا شده اینطور راهنمایی میکنند که آنچه میسازند و میبافند ، کمدوام و بنجل بسازند و ببافند که زودتر از کار بیفتد و مردمان ناچار باشند زود زود ببازار بیایند و از کالاها بخرند و بدین ترتیب ماشینها همیشه در کار باشند.
تو گویی مردم برای خدمت به ماشینهایند نه ماشینها برای خدمت بمردمان.
کالا را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کرده نفروختن (احتکار) و یا طلب کردن قیمتی بیش از آنچه سزاوار است ، نامشروع میباشد.
به اینگونه چیزهاست که حکومت باید ناظر بوده و جلوگیری کند.
یکی از نادانیها اینست که بازرگانان ـ یا میانجیان ـ کالاهایی را که خریدهاند و در دست دارند خیال کنند مال خودشانست و بدین ترتیب در فکر سودجویی باشند.
این کالاها را دیگران تدارک کردهاند و در اصل برای مصرف خانوادههاست ، برای راه افتادن زندگانیست. آنچه معنایی ندارد اینست که مال میانجیان باشد.
میگویند : خریدهام. باید گفت : خریدهاید که بخانوادهها فروشید و جز این کاری نمیتوانید بکنید.
میگویند : پول دادهایم. باید گفت : با پول دادن مال شما نمیشود. آن پول مانند رسیدی است که در برابر کالاها سپردهاید و باید آنها را به مقصدشان برسانید و پول خود (یا بهتر بگوییم : رسید خود) را پس بگیرید. به هر حال با دادن پول مالک کالا نمیتوانید بشوید.
در کمیابیها که برخی کالاها کمتر از اندازهی نیاز مردم باشد و به آسانی نمیتوان جلو گرانی قیمت را گرفت و در ضمن خطر آن باشد که برخی خانوادهها بیش از سهم خود و بلکه بیشتر از اندازهی نیازمندی خود بخرند و دیگران را محروم کنند ، برای جلوگیری از اینها حکومت باید کالاها را از صاحبانش بگیرد و خود عادلانه و دوراندیشانه به مصرفکنندگان برساند.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
کشاورزان و سازندگان و تولیدکنندگان ناچارند کالاهای مازاد خود را با دیگران معاوضه کنند.
«خرید و فروش» از اینجا پیدا میشود. چون برخی کسان خودشان نمیتوانند بفروشند مشروع است که کسانی در میانه بخرند و بفروشند.
مشروع است که کسانی کالاهای مازاد را از شهری به شهری ببرند.
بازرگانی اینهاست. بازرگانی برای راه افتادن زندگانیست.
بازرگانان باید بیشتر از نیاز نباشند. کالاها را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کردن و نفروختن و یا قیمت بیشتر طلب کردن نامشروعست. حکومت باید بر اینها نظارت کند.
هنگام کمیابیها حکومت میتواند کالاها را بگیرد و خود عادلانه به مصرفکنندگان برساند.
✴️✴️✴️
از چیزهای دانستنیست که بازرگانی برای مردمست ، مردم برای بازرگانی نیستند.
در زمان ما عکس این را میدانند. در زمان ما مردم را برای بازرگانی میشناسند.
اروپاییان و آمریکاییان که پیشرو ملل دنیایند ، خود کارخانهداری و صنعت و بازرگانی را ، یک «هدفی» میشناسند و اینست دولتها برای آن میجنگند و خون میریزند و فریبکاری میکنند. کشورهایی را با زور میگیرند که «مواد خام» برای ایشان تهیه کنند و مللی را مطیع میسازند که کالاهای ایشان را بخرند.
یکی از نتایج دانشها ساختن ماشینها بوده. این ماشینها باید مدام کار کنند و کالاهای فراوان بیرون بریزند و چون مقید به نیاز مردمان نیستند و کالاها بیش از اندازه میگردد و بازارها به رکود میکشد ، دانشمندانی پیدا شده اینطور راهنمایی میکنند که آنچه میسازند و میبافند ، کمدوام و بنجل بسازند و ببافند که زودتر از کار بیفتد و مردمان ناچار باشند زود زود ببازار بیایند و از کالاها بخرند و بدین ترتیب ماشینها همیشه در کار باشند.
تو گویی مردم برای خدمت به ماشینهایند نه ماشینها برای خدمت بمردمان.
کالا را دست بدست گردانیدن (دلالی) و یا انبار کرده نفروختن (احتکار) و یا طلب کردن قیمتی بیش از آنچه سزاوار است ، نامشروع میباشد.
به اینگونه چیزهاست که حکومت باید ناظر بوده و جلوگیری کند.
یکی از نادانیها اینست که بازرگانان ـ یا میانجیان ـ کالاهایی را که خریدهاند و در دست دارند خیال کنند مال خودشانست و بدین ترتیب در فکر سودجویی باشند.
این کالاها را دیگران تدارک کردهاند و در اصل برای مصرف خانوادههاست ، برای راه افتادن زندگانیست. آنچه معنایی ندارد اینست که مال میانجیان باشد.
میگویند : خریدهام. باید گفت : خریدهاید که بخانوادهها فروشید و جز این کاری نمیتوانید بکنید.
میگویند : پول دادهایم. باید گفت : با پول دادن مال شما نمیشود. آن پول مانند رسیدی است که در برابر کالاها سپردهاید و باید آنها را به مقصدشان برسانید و پول خود (یا بهتر بگوییم : رسید خود) را پس بگیرید. به هر حال با دادن پول مالک کالا نمیتوانید بشوید.
در کمیابیها که برخی کالاها کمتر از اندازهی نیاز مردم باشد و به آسانی نمیتوان جلو گرانی قیمت را گرفت و در ضمن خطر آن باشد که برخی خانوادهها بیش از سهم خود و بلکه بیشتر از اندازهی نیازمندی خود بخرند و دیگران را محروم کنند ، برای جلوگیری از اینها حکومت باید کالاها را از صاحبانش بگیرد و خود عادلانه و دوراندیشانه به مصرفکنندگان برساند.
(کتاب ورجاوندْ بنیاد به زبان عادی بخش سوم ، بند ششم)
تاریخ و پندهایش
23 ـ4) پستی اندیشههای مسلمانان
هنگامی كه چنگیزخان بایران آمد و در ماوراءالنهر و خراسان آن كشتارها را كرد خلیفهی بغداد الناصر لدینالله تكانی بخود نداد.
مردم بغداد نیز همه خاموش نشستند. با آنكه آن زمان همگی اینها یك كشور شمرده میشد.
سپس چون ناصر لدینالله مرد و پسرش ظاهر نیز پس از اندكی باو پیوست و مستنصر خلیفه گردید و در این میان مغولان نیز بسراسر ایران دست یافتند و بخود عراق بیم سختی میرفت مستنصر در جایی كه میبایست هرچه در گنجینه میداشت به شمشیر و نیزه و افزار جنگ دهد و لشکر آراید و آمادهی پیكار گردد و همهی مردم از فقیه و صوفی و دیگران از درس و سختیكشی و دیگر كارها دست برداشته جنگجویی یاد گیرند و برای نگهداری زنان و فرزندان خود آماده ایستند ـ
بجای اینهاست كه خلیفه مستنصر بساختن آن مدرسه پرداخته و پول بس هنگفتی در راه آن بیرون ریخته است كه بگفتهی ابن عبری بنیاد بیمانندی بود و سیصد فقیه در آن درس میگفتند.
👇👇
23 ـ4) پستی اندیشههای مسلمانان
هنگامی كه چنگیزخان بایران آمد و در ماوراءالنهر و خراسان آن كشتارها را كرد خلیفهی بغداد الناصر لدینالله تكانی بخود نداد.
مردم بغداد نیز همه خاموش نشستند. با آنكه آن زمان همگی اینها یك كشور شمرده میشد.
سپس چون ناصر لدینالله مرد و پسرش ظاهر نیز پس از اندكی باو پیوست و مستنصر خلیفه گردید و در این میان مغولان نیز بسراسر ایران دست یافتند و بخود عراق بیم سختی میرفت مستنصر در جایی كه میبایست هرچه در گنجینه میداشت به شمشیر و نیزه و افزار جنگ دهد و لشکر آراید و آمادهی پیكار گردد و همهی مردم از فقیه و صوفی و دیگران از درس و سختیكشی و دیگر كارها دست برداشته جنگجویی یاد گیرند و برای نگهداری زنان و فرزندان خود آماده ایستند ـ
بجای اینهاست كه خلیفه مستنصر بساختن آن مدرسه پرداخته و پول بس هنگفتی در راه آن بیرون ریخته است كه بگفتهی ابن عبری بنیاد بیمانندی بود و سیصد فقیه در آن درس میگفتند.
👇👇
tãrix o pandhãyaw 4-23.pdf
78.8 KB
تاریخ و پندهایش
23 ـ4) پستی اندیشههای مسلمانان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
23 ـ4) پستی اندیشههای مسلمانان
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
در این دویست سال و صد سال هر اختراعی كه شده مردم تنها نتیجهی آن را از نظر نبرد با طبیعت سنجیدهاند و از نبرد آدمیان با همدیگر غفلت داشتهاند.
[آدمی از روزی که زاده میشود تا روزی که میمیرد با دو نبرد بسر میبرد. یکی نبرد با طبیعت و دیگری نبرد با همجنسان]
مثلاً ماشین كفشدوزی هنگامی كه اختراع شده مردم از این نظر آن را ملاحظه كردهاند كه روزانه صد جفت بیرون میدهد و زحمت كفش دوختن را ده بر یك آسان میگرداند ، و اینست از اختراع آن شادی نمودهاند.
در حالی كه همان ماشین كفشدوزی تأثیری هم در مبارزهی مردم با یكدیگر دارد.
زیرا هنگامی كه كفش با دست دوخته میشد در یك شهری ببزرگی تهران هزارها تن از راه كفشدوزی نان میخوردند و چنین نبود كه یكی بتواند كار را از دست دیگران بگیرد.
ولی اكنون یك سرمایهدار میتواند چند ماشین كفشدوزی بزرگی برپا كند و با دست ده تن كارگر آنها را بكار اندازد و روزانه چند هزار جفت كفش و یك تنه كفش تهران را اداره كرده دست دیگران را ببندد.
(پرچم روزانه شمارهی 137)
[آدمی از روزی که زاده میشود تا روزی که میمیرد با دو نبرد بسر میبرد. یکی نبرد با طبیعت و دیگری نبرد با همجنسان]
مثلاً ماشین كفشدوزی هنگامی كه اختراع شده مردم از این نظر آن را ملاحظه كردهاند كه روزانه صد جفت بیرون میدهد و زحمت كفش دوختن را ده بر یك آسان میگرداند ، و اینست از اختراع آن شادی نمودهاند.
در حالی كه همان ماشین كفشدوزی تأثیری هم در مبارزهی مردم با یكدیگر دارد.
زیرا هنگامی كه كفش با دست دوخته میشد در یك شهری ببزرگی تهران هزارها تن از راه كفشدوزی نان میخوردند و چنین نبود كه یكی بتواند كار را از دست دیگران بگیرد.
ولی اكنون یك سرمایهدار میتواند چند ماشین كفشدوزی بزرگی برپا كند و با دست ده تن كارگر آنها را بكار اندازد و روزانه چند هزار جفت كفش و یك تنه كفش تهران را اداره كرده دست دیگران را ببندد.
(پرچم روزانه شمارهی 137)
We'r-o-Sufigari 9.pdf
114.9 KB
در پیرامون شعر و صوفیگری
بخش نهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش نهم
#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Zendeg^niye Man 15.pdf
220.1 KB
زندگانی من
15 ـ چگونه از ملایی رها گردیدم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
15 ـ چگونه از ملایی رها گردیدم
#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi