"٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند"

🔹نماینده گیلانغرب، سرپل‌ذهاب و قصرشیرین در مجلس می گوید حداقل ٣٥ تا ٤٠ درصد زلزله‌زدگان غرب ایران هنوز کانکس ندارند و در سرمای زیر صفر در چادر زندگی می کنند. فرهاد تجری به روزنامه شرق گفته دسته‌بندی بنیاد مسکن برای اختصاص کانکس ها غلط بوده و وزارت نفت هم برای مشکل کمبود سوخت کار خاصی نکرده.

🔹همزمان، احمد صفری، نماینده کرمانشاه هم در تذکر شفاهی از دولت انتقاد کرد و گفت نمی‌توان مشکلات را فقط با "وعده وعید" رفع کرد.
(بی بی سی)

✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

دهم : نفرین و دشنام درباره‌ی یاران پیغمبر که آن را «تبرّا» نامیده‌اند پایه‌ی دیگری از کیش شیعیست و این خود زشتکاری ننگ‌آوری میباشد.

بی‌هیچ شُوندی با مردگان دشمنی نمودن و دروغها بستن و به دشنام و نفرین برخاستن جز نشان تیره‌درونی گروهی نتواند بود.

چنانکه گفتیم این کار ناستوده از پیش از زمان جعفربن‌محمد آغازیده بوده. ولی از زمان این امام رویه‌‌ی رسمی به خود گرفته و به سختی افزوده.

مرا شگفت افتاده که زیدبن‌علی در برابر رافضیان از صدیق و فاروق [1] هواداری کند و آن پاسخ پاکدلانه و مردانه را دهد ، و برادرزاده‌ی او [2] بدینسان نفت به آتش رافضیان ریزد و آنان را در رفتار زشتشان هرچه گستاختر گرداند.

کتابهای شیعی پر از جمله‌های نفرین و دشنام است. خواجه نصیر ، آن مرد بیدین شکمپرست که گاهی باطنی میبوده ، و گاهی شیعی میگردیده ، «لعنتنامه‌ای» ساخته. بسیاری از ملایان کتاب «در کفر شیخین [3] » نوشته‌اند.

به گمان شیعه اگر عمر و ابوبکر ، علی را از خلافت بازنداشتندی و خلافت در خاندان او مانده جعفربن‌محمد و دیگران بهره از آن یافتندی ، در جهان هیچ بدی رخ ندادی. اینست همه‌ی گناهان به گردن آن دو تن میباشد.

برخی از این اندازه هم گذشته چنین پنداشته‌اند که همه‌ی گناهان‌ِ پیش از آن زمان نیز به گردن آنانست.

روز رستاخیز که قابیل را درباره‌ی کشتن برادرش هابیل به بازپرس خواهند کشید او دلیلها خواهد آورد که شُوند آن برادرکُشی نیز عمر و ابوبکر بوده‌اند. گناه آن نیز به گردن اینان خواهد بود.

اینها سخنانیست که ملایان نوشته و گفته و در دلهای مردم عامی جا داده‌اند.

بی‌شوند نبوده که مسلمانان «رافضی» را بیرون از اسلام شمارده خونش را می‌ریخته‌اند. بی‌شوند نبوده که امامان به پیروان خود دستور «تقیه» میدادند.

چنانکه گفتیم یکی از کارهای شاه‌اسماعیل رواج دادن شیعیگری در ایران میبود. این شاه که دلش پر از کینه‌ی سنّیان میبود شیوه‌ی زشت دشنام و نفرین را نیز به رواج گزاشت.

از زمان ایشان درویشانی به نام «تبرایی» پیدا شدند که به جلو‌ اسب فلان وزیر و بَهمان امیر افتادندی و نامهای سران اسلام را یکایک بُرده نفرین و دشنام‌گویان گام برداشتندی. اسماعیل‌میرزا نواده‌ی آن شاه زشتی این کار را دریافته خواست جلو گیرد.

ولی شیعیگری تا آن زمان در ایران ریشه دوانیده و داستان «تبرا» در دلهای تیره‌ی ملایان و درویشان و پیروانشان جا برای خود باز کرده بود و کوششهای اسماعیل‌میرزا هوده‌ای نداد.

سپس در زمان نادرشاه یک رشته کوششهای بهتر و بزرگتری رفت. آن شاه غیرتمند آسودگی ایران را ، بی‌برانداختن آن زشتکاری ، نشدنی می‌شمرد و از اینرو از یکسو با عثمانیان به گفتگو پرداخته پیشنهادها میکرد و از یکسو در ایران به برانداختن آن زشتکاری میکوشید و بارها از ملایان سنی و شیعی نشستها برپا میگردانید. ولی این کوششها نیز ناانجام ماند و آن شاه غیرتمند کشته شده آرزوهای خود را به گور برد.

در زمان زندیان و قاجاریان ملایان میدان بازی میداشتند و این زشتکاری همچنان درمیان میبود.

تا پیش از زمان مشروطه همه ساله در ربیع‌الاول ملاها و سیدها و طلبه‌ها پیش افتاده به یک رشته بازیچه‌های دُژخویانه‌یِ پستی برخاستندی.

درویشان تبرایی که گفتیم بازماندگانشان در تبریز و دیگر شهرها میبودند و بنام «لعنتچی» در کوچه‌ها و بازارها گردیده زبان بکار انداختندی و از این و از آن پول گرفتندی ، این یکی از نیکیهای جنبش مشروطه بود که آن زشتکاریها را از شهرهای ایران برانداخت.

چنانکه گفتیم همین زشتکاری مایه‌ی ریخته شدن ملیونها خون گردیده ، شوند برافتادن هزارها خاندان شده ، به شومی آن صدهزاران دختران و زنان ایران بدست اُزبکان و ترکمانان و عثمانیان افتاده که به کنیزی نگه داشته و یا در بازارهای بخارا و خیوه و استانبول و صوفیا و بلگراد فروخته‌اند.

در زمان نادرشاه چند هزار تن از این زنان در گرفتاری میبودند و آن شاه بیش از همه به آزاد گردانیدن ایشان میکوشید.

این هم گفتیم که داستانهایی که در کتابهای شیعی ، درباره‌ی کشاکش امام علی‌بن‌ابیطالب با ابوبکر و عمر ، نوشته‌اند همه دروغ و همه ساخته است. خدا روی سیاست را سیاه گرداناد!...

ابوبکر را یاران پیغمبر به خلافت برگزیده بودند ، و پس از او نیز عمر را برگزیدند. این دو تن از برگزیدگان یاران پیغمبر بوده‌اند. پس از عمر نیز عثمان را برگزیدند. ولی از این مرد در پایان کار بدیهایی رخ نمود و یک دسته از مسلمانان به او بشوریدند و چنانکه در تاریخها نوشته شده او را کشتند. این سزای او بوده.

اینکه یاران پیغمبر نخست بار علی را به خلافت برنگزیده‌اند شوندش را در کتابها نوشته‌اند.

علی در آن هنگام جوان میبود و با همه‌ی ستودگیهایی که میداشت ابوبکر به خلافت شاینده‌تر از او میبود ،
بویژه با خونهایی که علی در راه اسلام ریخته و دشمنی خود را در دلهای بسیاری جایگزین گردانیده بود.

بهرحال برنگزیدن او از روی بدخواهی نبوده و کشاکشی در آن باره رخ نداده است.

داستان رفتن عمر به درِ خانه‌ی علی و گزاردن او دختر پیغمبر را درمیان در و دیوار که با آن آب و تاب سروده می‌شود از ریشه دروغست.

میگویند دختر پیغمبر «محسن» بچه‌ای را «سقط» کرد.

یکی نمی‌پرسد : ای بیخردان بچه‌ی زاییده نشده به نام چه نیازی میداشت؟!... که دانسته بود آن بچه پسر است تا نام «محسن» به او گزارد؟!...

کوتاه سخن : ابوبکر و عمر مردان ارجداری میبوده‌اند. ما چنانکه ستودگیهای علی را به دیده گرفته پاسش میداریم و بزرگش می‌شماریم ، همچنان باید ستودگیهای این دو تن و دیگران را نیز بدیده گیریم و پاسشان داریم.

این شیوه‌ی شیعیگری بهترین نمونه از آلودگی آن میباشد.

[1] : صدیق(بسیار راستگو )= لقب ابوبكر ، فاروق (جدا كننده‌ی نیك از بد)= پاینام عمر ـ و
[2] : زید‌بن‌علی‌بن‌حسین پسر امام چهارم شیعیان و داستان خیزش او در گفتار نخست زیر عنوان «شیعیگری چگونه پیدا شده» آمده است. ـ و
[3] : شیخین = مقصود ابوبكر و عمر است ـ و

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 36 از 105)

نرگس محمدی در سال ۱۳۵۱ در زنجان زاده شد و پس از پایان دبیرستان ، در رشته‌ی فیزیک کاربردی دانشگاه امام خمینی قزوین ادامه تحصیل داد. او یکی از مؤسسان «تشکل دانشجویی روشنگران» در این دانشگاه بود .... محمدی از سال ۱۳۷۵ روزنامه‌نگاری را در نشریه‌ی پیام هاجر آغاز کرد و در نشریات دیگر نیز مقاله‌هایی درباره‌ی مسایل زنان ، مسایل دانشجویان و حقوق بشر چاپ کرد. او در سال ۱۳۷۸ با تقی رحمانی نویسنده ، استاد دانشگاه ، فعال سیاسی و زندانی سیاسی ازدواج کرد و دو فرزند دارد. نرگس محمدی سپس به عضویت کانون مدافعان حقوق بشر درآمد و اکنون نایب رئیس این کانون و رئیس کمیته زنان آن می‌باشد. ریاست این کانون بر عهده شیرین عبادی ، برنده‌ی جایزه‌ی نوبل صلح است. پس از تأسیس شورای ملی صلح در ایران که در سال ۱۳۸۷ توسط ۸۳ شخصیت اجتماعی-سیاسی-فرهنگی با محور صلح و حقوق بشر تشکیل شد ، در سال ۲۰۰۸ در انتخابات داخلی این شورا به عنوان رئیس هیئت اجرایی آن برگزیده شد. ...

نرگس محمدی به دلیل فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر ، آبان ماه سال ۱۳۸۸ از محل کار خود (شرکت بازرسی مهندسی ایران) اخراج شد و در اردیبهشت سال ۱۳۸۹ به اتهام عضویت در کانون به شعبه‌ی ۴ دادگاه انقلاب اسلامی احضار و پس از چند جلسه دفاع برای وی قرار ۵۰ میلیون تومان صادر شد. اما تنها چند روز بعد ، توسط مأموران امنیتی ، شبانه و در منزل خود بازداشت شد و در تیرماه سال ۱۳۹۰ در شعبه‌ی ۲۶ دادگاه انقلاب اسلامی محاکمه شد. نرگس محمدی در مجموع به تحمل ۱۱ سال حبس تعزیری محکوم شد. این رأی در شعبه ۵۴ دادگاه تجدیدنظر به ۶ سال حبس کاهش یافت. این حکم از اردیبهشت ۱۳۹۱ به اجرا درآمده است.

نرگس محمدی که در دوران بازجویی به بیماری اعصاب و روان و فلج عضلانی مبتلا شده بود ، در زندان نیز دچار تشدید بیماری‌اش شد و در تیر ۱۳۹۱ به بیمارستان منتقل شد و مدتی بعد ، بر اساس رای پزشکان ، حکم عدم تحمل کیفر برای او صادر و آزاد شد.

اردیبهشت ماه سال ۹۳ و اینبار توسط سازمان اطلاعات جمهوری اسلامی با اتهاماتی چون همکاری با داعش ، تبلیغ علیه نظام ، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی و تشکیل و عضویت در گروه غیرقانونی ، دوباره بازداشت شد. .... یکی از اصلی‌ترین اتهامات وی را فعالیت در کانون مدافعان حقوق بشر و راه‌اندازی کمپین «لگام» (لغو گام‌به‌گام اعدام) می‌دانند. ...

در مهرماه ۱۳۹۵ شعبه‌ی ۳۶ دادگاه تجدیدنظر استان تهران ، حکم ۱۶ سال زندان دادگاه بدوی نرگس محمدی را تأیید کرد. نرگس محمدی در دادگاهی به ریاست قاضی صلواتی ، به اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» به پنج سال حبس ، به اتهام «فعالیت تبلیغی علیه نظام» به یک سال حبس و در مورد اتهام «تشکیل و اداره گروهک غیرقانونی لگام» به ۱۰ سال حبس محکوم شد.

(برگرفته از ویکی پدیا)

کانال :

اگر کس بیطرفی این شرح حال را بخواند «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» را بزه بزرگی یافته و چون چنین بزهی کیفر سختی دارد ، حکم پنج سال زندان دادگاه را ناسزا نخواهد دانست ولی از آنجا که دادگستری در این حکومت تاکنون بارها همه گونه بیداد روا داشته (مثلاً همین آخری آن تبرئه‌ی سعید طوسی است) نمی‌توانیم به ایشان اعتماد کنیم و بدگمان خواهیم بود که چه بسا همه‌ی اینها پرونده‌سازی باشد.
اگر در این اندازه بوده که کسانی گرد هم آمده خواسته‌اند جنبشی برای از میان برداشتن حکم اعدام براه اندازند ، در کشورهای دمکرات چنین نیست که این بزه بشمار آید. باوری است که پیش می‌کشند و باید آزاد باشند که از باور و اندیشه‌ی خود دفاع کنند.

قانون اساسی ما نیز اینگونه حقوق را برای مردم روا دانسته است.

ما در رشته گفتارهای خود درباره‌ی جنبش مردم در دیماه 96 چند بار گفتیم که این حکومت اعتماد مردم را که گوهری گرانبهاست با بیپروایی بسیاری خرج کرده نابود گردانیده است. این نتیجه‌ی آن بی‌اعتمادی مردم به حکومت و نیز آزاد نبودن رسانه‌ها و رفتارهای بیدادگرانه‌ی دادگستری و آزاد گردیدن بزهکاران بزرگ (مثلاً اختلاس کنندگان) است که مردم به رایهای دادگاهها دیگر اعتمادی ندارند.

تا حکومت دریابد که آنچه برایگان از دست داده چه نعمتی بوده و از این پس مردم و اعتماد ایشان را ناچیز نینگارد.

✴️مالک زمین کسیست که می‌کارد✴️ (تکه‌ی یکم)

زمین برای کاشتن و محصول برداشتنست.

مالک زمین کسیست که میکارد. کسیست که آباد میکند. آن کسی که نمی‌کارد یا آباد نمی‌گرداند باید بفروشد وگرنه از دستش گرفته بشود.

کشاورزی از هر نظر قابل ستایش است. باید به کشاورزان اهمیت داد.

آب درآوردن و بجریان انداختن و آباد کردن کاری بسیار ثواب و باعث افتخار و نیکنامیست.

✴️✴️✴️

باید دانست هر کسی هر چیزی را نمی‌تواند مالک شود.

مالکیت باید علتی داشته و ربط و برخورداری (انتفاع) در بین باشد.

شما آن پارچه را بافته‌اید و خواهید فروخت ، مال شماست. من این عصا را خریده‌ام و بدست میگیرم مال منست.

یک کسی نمی‌تواند مالک کوه البرز شود. زیرا یک نفر چه بهره‌ای از کوهی بزرگ می‌تواند ببرد؟! ولی یک ملتی می‌تواند مالک آن باشد. زیرا برخورداریهایی از جنگلها و معادن و رودها و چشمه‌هایش می‌تواند داشته باشد.

کلاغهای آسمان را کسی نمی‌تواند بگوید : «مال منست». زیرا چه ربطی میان او و کلاغها می‌تواند باشد؟! ولی اگر کسی کبوتری را پرورش داده و دانه و آبش میدهد و از پرواز و آوازش دلخوش میگردد می‌تواند بگوید : «مال منست».

درباره‌ی زمین ـ زمینهای کاشتنی ـ نیز همینطور است و هر کسی نمی‌تواند بدلخواه مالک و صاحب اختیار آن شود.

زمین برای کاشتن و آباد کردن است.

کسی مالک و صاحب اختیار زمین می‌شود که بکارد ،‌ کسی مالک و صاحب اختیار می‌شود که درخت بنشاند و گل بکارد و آباد کند.

از چیزهای بسیار ناراست است که کسانی خود را صاحب اختیار و مالک فلان روستا حساب میکنند. در تهران می‌نشینند و روستایی را که در کرمانست مال خود می‌شمارند و از دسترنج ساکنان آنجا برای خود سهمی می‌طلبند. آیا چه ربطی میان این شخص و آن روستا و زمینهایش می‌باشد؟! روستایی را که در خانه‌هایش دیگران می‌نشینند و باغهایش را دیگران آباد می‌گردانند و زمینهایش را دیگران میکارند ، چگونه این مالک آنست؟!

خواهند گفت خریده‌ام. باید گفت : فروشنده جز یک غریبه نبوده. وانگهی زمین را تنها با خریدن نمی‌توان مالک شد.

اگر کسی میخواهد صاحب اختیار و مالک زمین باشد باید مشغول کاشتن و آباد کردن آن گردد. اینگونه مالکیتها همه بی‌اساس است.

کسی که زمینی را می‌کاشته و اکنون نمی‌کارد . یا باغی را آباد گردانیده و اکنون رسیدگی نمی‌کند و آباد نگاهش نمی‌دارد ، باید آن را به دیگری بفروشد و یا واگزار کند ،

و اگر نفروخت و واگزار نکرد باید از دستش گرفته و به دیگری داده شود. سررشته‌داری باید به این کار اقدام کند.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 7 ، تکه‌ی یکم)

تاریخ و پندهایش

نادرشاه

2ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید

نادر مرد بسیار دوراندیش و خونسردی بود و بكسانی كه دست می‌یافت از ده تن یكی را نمی‌كشت و ارج دلیری و كاردانی مردان را شناخته همواره می‌كوشید از توانایی آنان سود جوید.

اگر كسی داستان جنگهای او را با هراتیان خوانده نیك می‌داند كه چندین بار افغانان بتنگی افتاده از نادر زینهار خواستند و چندین بار زینهار شكسته و از در ستیز درآمدند. نادر چون دلیری افغانیها را می‌دید و در دل همی‌خواست آنان را رام خویش سازد و در جنگها از توانایی و جانفشانی آنان سود جوید ، از اینرو هیچگاه بر آنان خشم نمی‌گرفت و پس از دست یافتن با شمشیر كیفر نمی‌داد.

👇👇

تاریخ و پندهایش

نادرشاه

2ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

سال 1322

(بخش دوم)

شما دیدید كه ما در پرچم از ملایان پرسشهایی كرده و یك ماه مهلت داده پاسخ خواستیم.
گفتیم : شما كه به مردم عامی میگویید : «به دولت مالیات ندهید و به سربازی نروید» ، و دولت را «جائر» و «غاصب» شمارده حكومت را حق خود میدانید آیا امروز میتوانید این كشور را اداره كنید؟!..

وانگاه از این همه ملایان كه در نجف و كربلا و شهرهای ایران و دیگر جاها هستند و هر یكی خود را «مجتهد» میخواند شما كدام یكی را به پادشاهی برمیگزینید؟!..

گفتیم به اینها پاسخ دهید تا ما نیز با شما همدست گردیم.

شما دیدید كه هیچ پاسخی ندادند و خود را به ناشنیدن زدند.

👇👇

سال 1322

بخش دوم


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

این در همه جا هست که کسانی سخنانی را از کهنه و نو فراگرفته‌اند و آن را مایه‌ی خودنمایی ساخته‌اند و به هر کجا می‌رسند بیش از همه می‌خواهند آنها را بیرون ریزند و هیچگاه درپی نتیجه‌ای نیستند.

اینان در هر کجا نیز سخنی بینند که مایه‌ی خودفروشی تواند بود درست و نادرست بیاد سپارند و بر روی سرمایه افزایند و خودنمایی و خودفروشی فزونتر کنند. ولی سخنی که نه چنانست با دلیلها نیز نپذیرند.

اگر پای خرد درمیانست چند تنی که باهم می‌نشینند باید یا بگفت و شنید بی‌زیان پردازند و از پیشامدهای روزانه سخن رانند و یا اگر در آرزوی گفتگوهای ارجداری هستند و زمینه‌ای را دنبال می‌کنند سخن را بکسی که آگاهی بیشتر دارد واگزارند و دیگران گوش دارند.

این چیست که هر کسی همینکه چند سخن پراکنده‌ای فرامی‌گیرد به جلو هر که رسید آن را بیرون می‌ریزد.

این خود از بدترین بیماریهاست که انبوه مردم گرفتار آن شده‌اند.

کسی اگر در یک زمینه‌ای دانشی اندوخته او را چه بهتر که به فزونی آن بکوشد و همه‌ی پیرامون آن را چنانکه می‌باید فراگیرد و بارها آن را بیندیشد و بیازماید تا هرچه درستتر یاد گیرد و پس از آن جز بهنگام خود بگفتگو از آن برنخیزد.

اینست راه دانش‌آموزی. اینست شیوه‌ی آگاهی‌اندوزی.

این شیوه‌ای که امروز بسیاری از مردم دارند و هر یکی چند سخنی را یاد گرفته و سرمایه‌ی خودنمایی گرفته‌اند و به هر کجا رسیدند بگفتگو برمی‌خیزند داستان کودکان کم‌حوصله‌ی نادانیست که همینکه ده دینار بدست آوردند بیدرنگ بدکان شتابند و آن را خوردنی خریده در همانجا خورند و این نکنند که پولهایی که بدست آورند رویهم گزارند و سرمایه‌ای بیندوزند.

در اینجا نکته‌ی بزرگی درمیانست و آن اینکه هر زمینه را که بگیریم چندان اندیشه‌های پراکنده درباره‌ی آن پدید آمده و چندان سخنانی گفته شده که بیکبار زمینه بهم خورده است.

اینست هر کسی به هرچه می‌پردازد راه بجایی نمی‌برد و جز یک رشته گفته‌های پراکنده بدست نمی‌آورد و جز پراکنده‌گویی کاری از دستش برنمی‌آید.

(پیمان سال چهارم ، شماره‌ی هشتم ، سات 466)

زندگانی من

19 ـ چگونه حداد از #بهاییگری بازگشت.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

در پیرامون شعر و صوفیگری

بخش سیزدهم

#کانال_احمد_کسروی
#پاکدینی
#در_پیرامون_شعر_و_صوفیگری

🌐 @pakdini

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi

‍ دهها سالست تبریزیان خودشان صندوقی برای رسیدگی به مستمندان با دست معتمدان شهر و یاوری نیکوکاران پدید آورده تا توانسته‌اند از ایشان حمایت کرده و بدینسان جلو گدایی و تا اندازه‌ای مفتخواری را گرفته‌اند.

در چنین جایی صندوق صدقات یک چیز فزونی و بیکاره‌ای بود که در جای جای این شهر بر زمین نشانده شده بود. زیرا مردم از همان آغاز کارِ صندوق مستمندان ، به بنیادگزاران صندوق و نیکوکاران آنجا اعتماد داشته و به این اعتماد هیچ رخنه‌ای نیفتاده بود و اینست یاوریهای خود را به این صندوق میکردند نه به صندوق صدقات.

با آنکه صندوق صدقات از باورهای خرافی مردم سودجویی کرده چنین وامی‌نمایاند که صدقه از «هفتاد نوع بلا» جلو گیری میکند ولی بی‌اعتمادی مردم به «صندوقداران» صدقات و اعتمادشان به صندوق باسابقه‌ی شهرشان ، کار این صندوقها را به تعطیلی کشانید چنانکه پیکره‌ی پایین کندن و گرد آوردنشان را نشان میدهد.

این داستان گواه آنست که یک مردمی اگر دست بدست هم دهند و یگانه (متحد) باشند چه کارهای ارجداری توانند کرد. شهر خود را سر و سامان توانند داد و جلو مفتخوریها و سودجوییها را توانند گرفت.

در رشته گفتارهایی که درباره‌ی جنبش دیماه 96 مردم ایران نوشتیم دو گفتگو را پیش کشیدیم که به این جستار بستگی دارد.

1ـ اگر «انجمنهای استانی و شهرستانی» با رویه‌ی درست خود بکار بیفتند مردم هر شهر و استانی می توانند کارهایی که دولت از انجام آنها ناتوانست را به انجام رسانند و بر پول مالیات شهر و استان خود و کارهای کارکنان دولتی نیز نظارت کنند.
در قانون اساسی کنونی خواسته اند شوراها را جانشین آن انجمنها گردانند ولی قانون آن را چنان نوشته‌اند که یک چیز کم‌ارجی از آب درآمده.

2ـ اعتماد مردم گوهر گرانبهایی است که تنها یک دولت کاردان و بافهم می‌تواند قدر آن را بداند. افسوسمندانه حکومت ملایان کمترین ارزشی به این اعتماد قائل نبوده. آنچه امروز مردم را از حکومت دور گردانیده بیش از همه بی‌اعتمادی است. این نه به سود مردم و نه به سود حکومت است.

کانال پاکدینی : pakdini

زیر این شوخی‌نگاره نوشته بود :

کاریکاتوری در سایتهای عربی

شرح دیگر اینست : زندگانی بر روی منابع نفت

یکی از یاران گفت : نسخه‌ای از کارنامه‌ی 39 ساله‌ی ملایان

چون سخن بجایی بود ، آن را هم نوشتیم.

✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

یازدهم : داستان «تقیه» یکی دیگر از ایرادهاست. شیعیگری اگر سیاستی میبوده بایستی به آشکار افتد و همه‌ی مردم آن را بدانند. اگر هم چندی در آغاز کار به نهان ماندن نیاز میبوده نبایستی برای همیشه در نهان بماند. اگر دین و راهنمایی میبوده باز بایستی به آشکار افتد تا مردم آن را بدانند و بهره جویند.

جای بسیار افسوس است که کسانی مردم را از یکسو به باورهای گزاف و بیپا وادارند و به بدزبانی به پیشروان اسلام برانگیزند ، و آنگاه دستور دهند که کیش خود را نهان دارید و به کسی بازننمایید.

جای بسیار افسوسست که چنان کنند و چنین باشند. شگفتتر آنکه سران شیعه «تقیه» را یک بایای همیشگی به شیعیان شمارده دستور داده‌اند که تا پیدایش امام ناپیدا کسی آن را به کنار نگزارد [1]، و این میرساند که به پیشرفت شیعیگری و اینکه روزی رسد و شاهانی برخیزند و آن را با شمشیر رواج دهند امید نمیداشته‌اند و چنان پیشرفتی را نمی‌خواسته‌اند.

«تقیه» یا نهان‌داشتن كیش گذشته از آنکه خود گونه‌ای از فریبکاری و دروغگوییست همیشه با فریبکاریها و دروغگوییهای دیگری توأم بوده است. در این باره داستانهایی هست که یاد نکردنش بهتر میباشد و من برای آنکه زشتی این رفتار و بدیهایی را که با آن توأم تواند بود برسانم داستان پایین را می‌آورم :

«قصص‌العلما» که کتابیست بارها چاپ یافته ، نویسنده‌ی آن میرزامحمدتنکابنی در ستایش از استاد خود سیدابراهیم‌قزوینی (صاحب‌ضوابط) که یکی از مجتهدان بزرگ کربلا در زمان محمدشاه میبوده چنین مینویسد :

و آن جناب حاکم کربلا را که دین تسنّن داشت شیعه نمود تفصیل این مقال اینکه پاشاه بغداد پس از محاصره و قتال ، شهر کربلا را به تصرّف درآورد و رشید بیک نامی را که مذهب عامه داشت حاکم کربلا نمود. استاد با حاکم در کمال محبت و ملاطفت برآمد و هر وقت که حاکم بر استاد وارد می‌شد آن جناب بدست مبارک مروحه و بادزن برمیداشت و حاکم را باد میزد و او را مشایعت و استقبال میکرد تا کار بجایی رسید و علقه‌ی محبت و موأنست از طرفین بنحوی انجامید که حاکم اغلب اوقات در خدمت آن بزرگوار مشرّف می‌شد و شبها را بعد از خوابیدن مردم می‌آمد و تا نصف شب در خدمت استاد میبود. پس صحبت آنان در سر مذهب درآمد. چون حاکم عامی بود استاد بقدر عقل او در حقیقت مذهب سخن میراند و هر شب شطری [2] از فساد مذهب سُنّیان و حقیقت مذهب شیعیان صحبت میداشت تا اینکه حاکم را مایل به مذهب تشیع دید. پس بر او استدلال کرد که «علی» چنانکه از کلمات جمع کثیر از عامه و آیات الهیه و اخبار نبویه برمی‌آید افضل از جمیع صحابه بود و تو بعقل خود رجوع کن اگر یکی از تلامذه‌ی مرا در مقابل من در مقام مقابله نگهداری و مرا خانه‌نشین و دست‌ کوتاه کنی آیا عمل حسن و زیبا کرده و یا فعل قبیح و زشت از تو صادر شده؟ حاکم گفت البته عقلاً فعل قبیح است. آنجناب فرمود که خلافت ابوبکر در نزد عامه به نص نیست بلکه به بیعت و اختیار و اجماع است پس اصحاب ، علی را که افضل و اعلم و ازهد و اتقی و اشجع و اسخی و اعبد و اسبق در اسلام بود و اقرب به رسول خدا ، او را در زوایای خفا مهجور و خانه‌نشین کنند و ابوبکر را که بمنزله‌ی تلامذه‌ی او بود بجای پیغمبر بنشانند فعل قبیح و زشت نموده‌اند.‌ پس آن حاکم از استماع این دلیل و سایر دلایل و مطاعن شیعه گشت لیکن استاد میفرمود که از هر جهت مذهب تشیع اختیار کرد لیکن من لعن خلفا را به او تلقین ننمودم و از شدت تقیه که استاد را بود این مطلب را به او آشکار نساخت. مجملاً این حکایت شیوع یافت تا اینکه وشات و ساعین [3] به پاشاه این کیفیات را رسانیده پاشاه بغداد آن حاکم را معزول ساخت و حاکم دیگر فرستاد. میان حاکم ثانی و استاد مراوده و مواده نشد و آن حاکم نیز به جهت عمل حاکم سابق با استاد چندان آمیزش نداشت تا کار بجایی رسید که استاد در نزد او هیچ نمیرفت و از قضایای اتفاقیه روزی یکی از شیعیان در بازار با کسی منازعه کرد آن شیعه خلیفه‌ی ثانی را لعن کرد. یکی از ملازمان حاکم استماع نمود او را گرفته به نزد حاکم برده حاکم حکم به حبس او کرد که او را به بغداد فرستاده باشد تا پاشاه او را سیاست کند پس کسان آن شیعه آگاه شدند و به خدمت استاد رسیدند و کیفیت واقعه را معروض داشتند آن جناب فرمود که امروز شما همانقدر به او برسانید که اگر خود حاکم او را بخواهد و سؤال کند چرا لعن کردی او در جواب بگوید ما خلیفه را مطاع میدانیم و هرگز لعن نمیکنیم ، بلکه مراد عمربن سعد است که قاتل امام حسین علیهالسلام است. پس کسان آن شخص در محبس به او القاء این مطلب کردند. چون صباح شد استاد بعد از نماز صبح و بعد از طلوع آفتاب عباء خود را بر سر انداخت و بجانب یکی از کوچه های جانب خیمه گاه روان شد و نگذاشت که کسی بهمراه او رود.

چون بمنزل حاکم رسید که آن غرفه‌ا‌ی بود که بجانب کوچه و راه عبور درش باز بود حاکم خود نشسته و بجانب کوچه و عبور عابرین نظاره داشت. استاد عبا را بدوش انداخت و خواست از آنجا بگذرد. چنان وانمود کرد بجایی دیگر میرود. حاکم سبقت در سلام کرد و عرض کرد بالا بفرمایید و قهوه و غلیان صرف بفرمائید. آن جناب اجابت کرد و نشست. بعد از صرف تحّیات حاکم عرض کرد که دیروز کسی را از اهل ملّت شما آورده‌اند که بر خلیفه‌ی ثانی سّب کرده بود او را محبوس ساختیم که بنزد پاشاه بفرستیم تا او را سیاست کند. استاد فرمود چنین چیزی واقع نشده زیرا ما خلیفه‌ی ثانی را خوب و صاحب رسول خدا و پدر همخوابه‌ی او میدانیم و سّب او را حرام میدانیم و عوام شیعه ما را تقلید مینمایند. این دعوی افتراء و بهتان است. حاکم عرض کرد بعضی شهادت دادند که این عبارت را ازو شنیدند. استاد در جواب گفت که استماع این کلام از آن شخص عوام اگر راست باشد البته عمربن سعد را قصد کرده که قاتل فرزند پیغمبر و کشنده‌ی میوه‌ی دل حیدر و ظالم شبل زهرا‌ء ‌ازهر است. اکنون آن شخص را احضار کنید و این مطلب را مشافهةً [4] از او استعلام کرده باشید. حاکم حکم به احضار آن محبوس گرفتار نمود ، پس از حضور ، حاکم از تفصیل آن امر استفسار نمود. آن مرد در جواب گفت که من عمر بن سعد را که قاتل ریحانه‌ی خاتم پیغمبران و سید جوانان اهل جنان است لعنت کرده‌ام و ما خلیفه ثانی را لعن نمیکنیم و لعن او را علما حرام میدانند و ما تقلید ایشان را مینماییم .حاکم گفت : الحمدالله که از این شبهه بیرون آمدیم و خون مسلمانی بی‌تقصیر ریخته نشد. استاد فرمود که من به شما آنچه اصل واقعه و صدق بود گفتم پس حاکم به اطلاق آن مرد فرمان داد و در این واقعه استاد مصداق یکی از مضامین آیه‌ی شریفه‌ی «من احیاء نفسا فقد احیاء الناس جمیعا» واقع شد.
[1] : التقیه دینی و دین آبائی و من تركها قبل خروج قائمنا فلیس منا.
[2] : شَطر = نیمه ، پاره ـ و
[3] : وشات و ساعین = سخن‌چینان و جاسوسان ـ و
[4] : مشافهة = رویاروی سخن گفتن ـ و

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 39 از 105)

✴️مالک زمین کسیست که می‌کارد✴️ (تکه‌ی دوم)

زمین برای کاشتن و محصول برداشتنست.

مالک زمین کسیست که میکارد. کسیست که آباد میکند. آن کسی که نمی‌کارد یا آباد نمی‌گرداند باید بفروشد وگرنه از دستش گرفته بشود.

کشاورزی از هر نظر قابل ستایش است. باید به کشاورزان اهمیت داد.

آب درآوردن و بجریان انداختن و آباد کردن کاری بسیار ثواب و باعث افتخار و نیکنامیست.

✴️✴️✴️

کشاورزی از بهترین حرفه‌ها و از هر نظر درخور ستایش است. زیرا بسیاری ، بلکه بیشتری ، از مایحتاج از این راه فراهم می‌شود و کشاورزان با رنج و کوشش خود ،‌ خدمت مهمی به کشور می‌کنند.

گذشته از این ، باغها و کشتزارها بوجود می‌آید و خرّم میگردد. پس از همه‌ی اینها ، کشاورزان درمیان سبزه و گل زندگی کرده و از خوشیهای طبیعت بیشتر بهره‌مند می‌گردند و از خوراکهای و نوشیدنیها بهترین بهره را میتوانند دریابند.

در ستایش کشاورزی همین بس که ما را از گرسنگی که دشمنی هراس‌آور است حفظ میکند.

در زمانهای قدیم کسانی به «کیمیاگری» پرداخته و در جستجوی دارویی بودند که اگر به مس و آهن بزنند طلا و نقره شود و عمر و پولشان را در این جستجوی بیهوده هدر می‌کرده‌اند. باید بگوییم : بهترین کیمیا کشاورزیست که از خاک تیره ،‌ گلهای قشنگ و دل‌انگیز و میوه‌های شیرین و خوش‌مزه بار می‌آورد.

باید به کشاورزان اهمیت داد و نتیجه‌ی زحمتهای آنان را در نظر گرفته گرامیشان داشت و از هرچه باعث رفاه و رضایت ایشانست دریغ نکرد.

در یک مردم باید به هر گروهی از روی خدمتی که به مردم و کشور می‌کنند اهمیت داد و جایگاهی تعیین کرد.

از کارهایی که بنفع جهانست و باید باشد آنست که اختلاف فاحشی که در میانه‌ی روستاها و شهرهاست برداشته شده روستاها بزرگتر و شهرها کوچکتر شود.

به این ترتیب که از یکسو در شهرها جلو مفتخوریها گرفته ‌بشود و بیکاری و کارهای بیهوده از میان برود ،‌

و از یکسو کشاورزان از ظلم رها شوند و زمینهایی که در دست دارند و میکارند مال ایشان شناخته بشود ،

در روستاها دادگاه و دبستان و داروخانه و دستگاههای تلفن و برق برپا گردد و پزشکان و دندانسازان و صنعتگران باندازه‌ی نیاز درمیانشان باشند ،‌

راههای شوسه ده‌ها را بهم وصل کند. یک جمله بگویم : هر آنچه در شهرهاست در ده‌ها هم باشد.

مردمی اگر درپی آبادی کشورند و رفاه زندگی را میخواهند باید اینها را در نظر بگیرند و در راهش بکوشند.

بجریان انداختن آب و بوجود آوردن آبادی کار بسیار ثوابی است.

کاریست که از خدا پاداش خواهد داشت و خودش هم باعث خوشنامی و افتخار هر کسی می‌تواند باشد.

این کسان را باید از نیکخواهان جهان شناخت و گرامی داشت.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 7 ، تکه‌ی دوم)