پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
این در همه جا هست که کسانی سخنانی را از کهنه و نو فراگرفته‌اند و آن را مایه‌ی خودنمایی ساخته‌اند و به هر کجا می‌رسند بیش از همه می‌خواهند آنها را بیرون ریزند و هیچگاه درپی نتیجه‌ای نیستند.

اینان در هر کجا نیز سخنی بینند که مایه‌ی خودفروشی تواند بود درست و نادرست بیاد سپارند و بر روی سرمایه افزایند و خودنمایی و خودفروشی فزونتر کنند. ولی سخنی که نه چنانست با دلیلها نیز نپذیرند.

اگر پای خرد درمیانست چند تنی که باهم می‌نشینند باید یا بگفت و شنید بی‌زیان پردازند و از پیشامدهای روزانه سخن رانند و یا اگر در آرزوی گفتگوهای ارجداری هستند و زمینه‌ای را دنبال می‌کنند سخن را بکسی که آگاهی بیشتر دارد واگزارند و دیگران گوش دارند.

این چیست که هر کسی همینکه چند سخن پراکنده‌ای فرامی‌گیرد به جلو هر که رسید آن را بیرون می‌ریزد.

این خود از بدترین بیماریهاست که انبوه مردم گرفتار آن شده‌اند.

کسی اگر در یک زمینه‌ای دانشی اندوخته او را چه بهتر که به فزونی آن بکوشد و همه‌ی پیرامون آن را چنانکه می‌باید فراگیرد و بارها آن را بیندیشد و بیازماید تا هرچه درستتر یاد گیرد و پس از آن جز بهنگام خود بگفتگو از آن برنخیزد.

اینست راه دانش‌آموزی. اینست شیوه‌ی آگاهی‌اندوزی.

این شیوه‌ای که امروز بسیاری از مردم دارند و هر یکی چند سخنی را یاد گرفته و سرمایه‌ی خودنمایی گرفته‌اند و به هر کجا رسیدند بگفتگو برمی‌خیزند داستان کودکان کم‌حوصله‌ی نادانیست که همینکه ده دینار بدست آوردند بیدرنگ بدکان شتابند و آن را خوردنی خریده در همانجا خورند و این نکنند که پولهایی که بدست آورند رویهم گزارند و سرمایه‌ای بیندوزند.

در اینجا نکته‌ی بزرگی درمیانست و آن اینکه هر زمینه را که بگیریم چندان اندیشه‌های پراکنده درباره‌ی آن پدید آمده و چندان سخنانی گفته شده که بیکبار زمینه بهم خورده است.

اینست هر کسی به هرچه می‌پردازد راه بجایی نمی‌برد و جز یک رشته گفته‌های پراکنده بدست نمی‌آورد و جز پراکنده‌گویی کاری از دستش برنمی‌آید.

(پیمان سال چهارم ، شماره‌ی هشتم ، سات 466)
Zendeg^niye Man 19.pdf
97.5 KB
زندگانی من

19 ـ چگونه حداد از #بهاییگری بازگشت.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
Forwarded from اتچ بات
‍ دهها سالست تبریزیان خودشان صندوقی برای رسیدگی به مستمندان با دست معتمدان شهر و یاوری نیکوکاران پدید آورده تا توانسته‌اند از ایشان حمایت کرده و بدینسان جلو گدایی و تا اندازه‌ای مفتخواری را گرفته‌اند.

در چنین جایی صندوق صدقات یک چیز فزونی و بیکاره‌ای بود که در جای جای این شهر بر زمین نشانده شده بود. زیرا مردم از همان آغاز کارِ صندوق مستمندان ، به بنیادگزاران صندوق و نیکوکاران آنجا اعتماد داشته و به این اعتماد هیچ رخنه‌ای نیفتاده بود و اینست یاوریهای خود را به این صندوق میکردند نه به صندوق صدقات.

با آنکه صندوق صدقات از باورهای خرافی مردم سودجویی کرده چنین وامی‌نمایاند که صدقه از «هفتاد نوع بلا» جلو گیری میکند ولی بی‌اعتمادی مردم به «صندوقداران» صدقات و اعتمادشان به صندوق باسابقه‌ی شهرشان ، کار این صندوقها را به تعطیلی کشانید چنانکه پیکره‌ی پایین کندن و گرد آوردنشان را نشان میدهد.

این داستان گواه آنست که یک مردمی اگر دست بدست هم دهند و یگانه (متحد) باشند چه کارهای ارجداری توانند کرد. شهر خود را سر و سامان توانند داد و جلو مفتخوریها و سودجوییها را توانند گرفت.

در رشته گفتارهایی که درباره‌ی جنبش دیماه 96 مردم ایران نوشتیم دو گفتگو را پیش کشیدیم که به این جستار بستگی دارد.

1ـ اگر «انجمنهای استانی و شهرستانی» با رویه‌ی درست خود بکار بیفتند مردم هر شهر و استانی می توانند کارهایی که دولت از انجام آنها ناتوانست را به انجام رسانند و بر پول مالیات شهر و استان خود و کارهای کارکنان دولتی نیز نظارت کنند.
در قانون اساسی کنونی خواسته اند شوراها را جانشین آن انجمنها گردانند ولی قانون آن را چنان نوشته‌اند که یک چیز کم‌ارجی از آب درآمده.

2ـ اعتماد مردم گوهر گرانبهایی است که تنها یک دولت کاردان و بافهم می‌تواند قدر آن را بداند. افسوسمندانه حکومت ملایان کمترین ارزشی به این اعتماد قائل نبوده. آنچه امروز مردم را از حکومت دور گردانیده بیش از همه بی‌اعتمادی است. این نه به سود مردم و نه به سود حکومت است.

کانال پاکدینی : pakdini
زیر این شوخی‌نگاره نوشته بود :

کاریکاتوری در سایتهای عربی

شرح دیگر اینست : زندگانی بر روی منابع نفت

یکی از یاران گفت : نسخه‌ای از کارنامه‌ی 39 ساله‌ی ملایان

چون سخن بجایی بود ، آن را هم نوشتیم.
✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

یازدهم : داستان «تقیه» یکی دیگر از ایرادهاست. شیعیگری اگر سیاستی میبوده بایستی به آشکار افتد و همه‌ی مردم آن را بدانند. اگر هم چندی در آغاز کار به نهان ماندن نیاز میبوده نبایستی برای همیشه در نهان بماند. اگر دین و راهنمایی میبوده باز بایستی به آشکار افتد تا مردم آن را بدانند و بهره جویند.

جای بسیار افسوس است که کسانی مردم را از یکسو به باورهای گزاف و بیپا وادارند و به بدزبانی به پیشروان اسلام برانگیزند ، و آنگاه دستور دهند که کیش خود را نهان دارید و به کسی بازننمایید.

جای بسیار افسوسست که چنان کنند و چنین باشند. شگفتتر آنکه سران شیعه «تقیه» را یک بایای همیشگی به شیعیان شمارده دستور داده‌اند که تا پیدایش امام ناپیدا کسی آن را به کنار نگزارد [1]، و این میرساند که به پیشرفت شیعیگری و اینکه روزی رسد و شاهانی برخیزند و آن را با شمشیر رواج دهند امید نمیداشته‌اند و چنان پیشرفتی را نمی‌خواسته‌اند.

«تقیه» یا نهان‌داشتن كیش گذشته از آنکه خود گونه‌ای از فریبکاری و دروغگوییست همیشه با فریبکاریها و دروغگوییهای دیگری توأم بوده است. در این باره داستانهایی هست که یاد نکردنش بهتر میباشد و من برای آنکه زشتی این رفتار و بدیهایی را که با آن توأم تواند بود برسانم داستان پایین را می‌آورم :

«قصص‌العلما» که کتابیست بارها چاپ یافته ، نویسنده‌ی آن میرزامحمدتنکابنی در ستایش از استاد خود سیدابراهیم‌قزوینی (صاحب‌ضوابط) که یکی از مجتهدان بزرگ کربلا در زمان محمدشاه میبوده چنین مینویسد :

و آن جناب حاکم کربلا را که دین تسنّن داشت شیعه نمود تفصیل این مقال اینکه پاشاه بغداد پس از محاصره و قتال ، شهر کربلا را به تصرّف درآورد و رشید بیک نامی را که مذهب عامه داشت حاکم کربلا نمود. استاد با حاکم در کمال محبت و ملاطفت برآمد و هر وقت که حاکم بر استاد وارد می‌شد آن جناب بدست مبارک مروحه و بادزن برمیداشت و حاکم را باد میزد و او را مشایعت و استقبال میکرد تا کار بجایی رسید و علقه‌ی محبت و موأنست از طرفین بنحوی انجامید که حاکم اغلب اوقات در خدمت آن بزرگوار مشرّف می‌شد و شبها را بعد از خوابیدن مردم می‌آمد و تا نصف شب در خدمت استاد میبود. پس صحبت آنان در سر مذهب درآمد. چون حاکم عامی بود استاد بقدر عقل او در حقیقت مذهب سخن میراند و هر شب شطری [2] از فساد مذهب سُنّیان و حقیقت مذهب شیعیان صحبت میداشت تا اینکه حاکم را مایل به مذهب تشیع دید. پس بر او استدلال کرد که «علی» چنانکه از کلمات جمع کثیر از عامه و آیات الهیه و اخبار نبویه برمی‌آید افضل از جمیع صحابه بود و تو بعقل خود رجوع کن اگر یکی از تلامذه‌ی مرا در مقابل من در مقام مقابله نگهداری و مرا خانه‌نشین و دست‌ کوتاه کنی آیا عمل حسن و زیبا کرده و یا فعل قبیح و زشت از تو صادر شده؟ حاکم گفت البته عقلاً فعل قبیح است. آنجناب فرمود که خلافت ابوبکر در نزد عامه به نص نیست بلکه به بیعت و اختیار و اجماع است پس اصحاب ، علی را که افضل و اعلم و ازهد و اتقی و اشجع و اسخی و اعبد و اسبق در اسلام بود و اقرب به رسول خدا ، او را در زوایای خفا مهجور و خانه‌نشین کنند و ابوبکر را که بمنزله‌ی تلامذه‌ی او بود بجای پیغمبر بنشانند فعل قبیح و زشت نموده‌اند.‌ پس آن حاکم از استماع این دلیل و سایر دلایل و مطاعن شیعه گشت لیکن استاد میفرمود که از هر جهت مذهب تشیع اختیار کرد لیکن من لعن خلفا را به او تلقین ننمودم و از شدت تقیه که استاد را بود این مطلب را به او آشکار نساخت. مجملاً این حکایت شیوع یافت تا اینکه وشات و ساعین [3] به پاشاه این کیفیات را رسانیده پاشاه بغداد آن حاکم را معزول ساخت و حاکم دیگر فرستاد. میان حاکم ثانی و استاد مراوده و مواده نشد و آن حاکم نیز به جهت عمل حاکم سابق با استاد چندان آمیزش نداشت تا کار بجایی رسید که استاد در نزد او هیچ نمیرفت و از قضایای اتفاقیه روزی یکی از شیعیان در بازار با کسی منازعه کرد آن شیعه خلیفه‌ی ثانی را لعن کرد. یکی از ملازمان حاکم استماع نمود او را گرفته به نزد حاکم برده حاکم حکم به حبس او کرد که او را به بغداد فرستاده باشد تا پاشاه او را سیاست کند پس کسان آن شیعه آگاه شدند و به خدمت استاد رسیدند و کیفیت واقعه را معروض داشتند آن جناب فرمود که امروز شما همانقدر به او برسانید که اگر خود حاکم او را بخواهد و سؤال کند چرا لعن کردی او در جواب بگوید ما خلیفه را مطاع میدانیم و هرگز لعن نمیکنیم ، بلکه مراد عمربن سعد است که قاتل امام حسین علیهالسلام است. پس کسان آن شخص در محبس به او القاء این مطلب کردند. چون صباح شد استاد بعد از نماز صبح و بعد از طلوع آفتاب عباء خود را بر سر انداخت و بجانب یکی از کوچه های جانب خیمه گاه روان شد و نگذاشت که کسی بهمراه او رود.
چون بمنزل حاکم رسید که آن غرفه‌ا‌ی بود که بجانب کوچه و راه عبور درش باز بود حاکم خود نشسته و بجانب کوچه و عبور عابرین نظاره داشت. استاد عبا را بدوش انداخت و خواست از آنجا بگذرد. چنان وانمود کرد بجایی دیگر میرود. حاکم سبقت در سلام کرد و عرض کرد بالا بفرمایید و قهوه و غلیان صرف بفرمائید. آن جناب اجابت کرد و نشست. بعد از صرف تحّیات حاکم عرض کرد که دیروز کسی را از اهل ملّت شما آورده‌اند که بر خلیفه‌ی ثانی سّب کرده بود او را محبوس ساختیم که بنزد پاشاه بفرستیم تا او را سیاست کند. استاد فرمود چنین چیزی واقع نشده زیرا ما خلیفه‌ی ثانی را خوب و صاحب رسول خدا و پدر همخوابه‌ی او میدانیم و سّب او را حرام میدانیم و عوام شیعه ما را تقلید مینمایند. این دعوی افتراء و بهتان است. حاکم عرض کرد بعضی شهادت دادند که این عبارت را ازو شنیدند. استاد در جواب گفت که استماع این کلام از آن شخص عوام اگر راست باشد البته عمربن سعد را قصد کرده که قاتل فرزند پیغمبر و کشنده‌ی میوه‌ی دل حیدر و ظالم شبل زهرا‌ء ‌ازهر است. اکنون آن شخص را احضار کنید و این مطلب را مشافهةً [4] از او استعلام کرده باشید. حاکم حکم به احضار آن محبوس گرفتار نمود ، پس از حضور ، حاکم از تفصیل آن امر استفسار نمود. آن مرد در جواب گفت که من عمر بن سعد را که قاتل ریحانه‌ی خاتم پیغمبران و سید جوانان اهل جنان است لعنت کرده‌ام و ما خلیفه ثانی را لعن نمیکنیم و لعن او را علما حرام میدانند و ما تقلید ایشان را مینماییم .حاکم گفت : الحمدالله که از این شبهه بیرون آمدیم و خون مسلمانی بی‌تقصیر ریخته نشد. استاد فرمود که من به شما آنچه اصل واقعه و صدق بود گفتم پس حاکم به اطلاق آن مرد فرمان داد و در این واقعه استاد مصداق یکی از مضامین آیه‌ی شریفه‌ی «من احیاء نفسا فقد احیاء الناس جمیعا» واقع شد.
[1] : التقیه دینی و دین آبائی و من تركها قبل خروج قائمنا فلیس منا.
[2] : شَطر = نیمه ، پاره ـ و
[3] : وشات و ساعین = سخن‌چینان و جاسوسان ـ و
[4] : مشافهة = رویاروی سخن گفتن ـ و

(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 39 از 105)
✴️مالک زمین کسیست که می‌کارد✴️ (تکه‌ی دوم)

زمین برای کاشتن و محصول برداشتنست.

مالک زمین کسیست که میکارد. کسیست که آباد میکند. آن کسی که نمی‌کارد یا آباد نمی‌گرداند باید بفروشد وگرنه از دستش گرفته بشود.

کشاورزی از هر نظر قابل ستایش است. باید به کشاورزان اهمیت داد.

آب درآوردن و بجریان انداختن و آباد کردن کاری بسیار ثواب و باعث افتخار و نیکنامیست.

✴️✴️✴️

کشاورزی از بهترین حرفه‌ها و از هر نظر درخور ستایش است. زیرا بسیاری ، بلکه بیشتری ، از مایحتاج از این راه فراهم می‌شود و کشاورزان با رنج و کوشش خود ،‌ خدمت مهمی به کشور می‌کنند.

گذشته از این ، باغها و کشتزارها بوجود می‌آید و خرّم میگردد. پس از همه‌ی اینها ، کشاورزان درمیان سبزه و گل زندگی کرده و از خوشیهای طبیعت بیشتر بهره‌مند می‌گردند و از خوراکهای و نوشیدنیها بهترین بهره را میتوانند دریابند.

در ستایش کشاورزی همین بس که ما را از گرسنگی که دشمنی هراس‌آور است حفظ میکند.

در زمانهای قدیم کسانی به «کیمیاگری» پرداخته و در جستجوی دارویی بودند که اگر به مس و آهن بزنند طلا و نقره شود و عمر و پولشان را در این جستجوی بیهوده هدر می‌کرده‌اند. باید بگوییم : بهترین کیمیا کشاورزیست که از خاک تیره ،‌ گلهای قشنگ و دل‌انگیز و میوه‌های شیرین و خوش‌مزه بار می‌آورد.

باید به کشاورزان اهمیت داد و نتیجه‌ی زحمتهای آنان را در نظر گرفته گرامیشان داشت و از هرچه باعث رفاه و رضایت ایشانست دریغ نکرد.

در یک مردم باید به هر گروهی از روی خدمتی که به مردم و کشور می‌کنند اهمیت داد و جایگاهی تعیین کرد.

از کارهایی که بنفع جهانست و باید باشد آنست که اختلاف فاحشی که در میانه‌ی روستاها و شهرهاست برداشته شده روستاها بزرگتر و شهرها کوچکتر شود.

به این ترتیب که از یکسو در شهرها جلو مفتخوریها گرفته ‌بشود و بیکاری و کارهای بیهوده از میان برود ،‌

و از یکسو کشاورزان از ظلم رها شوند و زمینهایی که در دست دارند و میکارند مال ایشان شناخته بشود ،

در روستاها دادگاه و دبستان و داروخانه و دستگاههای تلفن و برق برپا گردد و پزشکان و دندانسازان و صنعتگران باندازه‌ی نیاز درمیانشان باشند ،‌

راههای شوسه ده‌ها را بهم وصل کند. یک جمله بگویم : هر آنچه در شهرهاست در ده‌ها هم باشد.

مردمی اگر درپی آبادی کشورند و رفاه زندگی را میخواهند باید اینها را در نظر بگیرند و در راهش بکوشند.

بجریان انداختن آب و بوجود آوردن آبادی کار بسیار ثوابی است.

کاریست که از خدا پاداش خواهد داشت و خودش هم باعث خوشنامی و افتخار هر کسی می‌تواند باشد.

این کسان را باید از نیکخواهان جهان شناخت و گرامی داشت.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 7 ، تکه‌ی دوم)
تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید

كسان انبوهی بجای آنكه از فیروزیهای گرانبهای او خشنود گردند و یاری و همراهی دریغ نگویند رشكبرانه سخت دلگیر می‌شدند و كارهای بزرگ او را برنمی‌تافتند.

هنگامی كه افغانان به اسپهان درآمدند و آن آشفتگی در ایران پدیدار شد هزاران مردان بنام هر یكی خود را بگوشه‌ای كشیدند و زبون و درمانده خاموش نشستند ،

و چون نادر بكوشش برخاست تا زمان رنج و تلاش می‌بود همچنان خاموش ماندند و تكانی از خود نشان ندادند. ولی چون آن زمان سپری شد و هنگام شكوه و برخورداری رسید این زمان بیرون آمدند و به نادر و نزدیكان او رشك برده به زباندرازی پرداختند و مردم را بَرو شورانیدند.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-1-3.pdf
82.8 KB
تاریخ و پندهایش

نادرشاه

3ـ1ـ5) آسیبی که ایران از رهگذر بدخوییها دید


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
«در پیرامون رمان»
Zendeg^niye Man 20.pdf
168 KB
زندگانی من

20 ـ چگونه بمدرسه‌ی آمریکایی رفتم.

#کانال_احمد_کسروی
#زندگانی_من

🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
ما كه هنوز ﻧﻔﻬﻤﯿﺪيم!


ﺗﻮ ﮐﺸﻮﺭﯼ ﮐﻪ ﺳﺮﺍﻧﻪ‌ی ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ
ﯾﮏ ﺩقیقه‌ام نیست



ﺍﯾﻨﻬﻤﻪ ﺭﻭشنفکر ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯿﺎﻥ؟!
Forwarded from اتچ بات
‍ ✴️ خرده‌هایی که به کیش شیعیگری توان گرفت ✴️

دوازدهم : یک ایراد بسیار بزرگی به شیعیگری ناپاسداری‌ایست که با قرآن نموده آن را بسیار خوار داشته‌اند. پیشروان شیعه چند بدرفتاری بزرگی با قرآن کرده‌اند :

1ـ قرآن که کتابی برای خواندن و فهمیدن و رستگار گردیدن میبوده ، اینان گفته‌اند معنای آن را جز امامان ندانند ، و بدینسان آن کتاب را از هَنایِش [=تأثیر] بلکه از ارج انداخته‌اند. علمای شیعه قرآن را «ظنی الدلاله» دانسته و «احادیث» را به آن برتری دهند.

2ـ گزارش (یا بگفته‌ی خودشان : تأویل) را از باطنیان یاد گرفته و بیشتری از آیه‌های قرآن را از معنیهای آشکار خود بیرون برده‌اند.

تو گفتیی قرآن دیوان شاعری میبوده که هرچه آیه‌های نوید و پاداش است درباره‌ی امامان خود ، و هرچه آیه‌های بیم و کیفر است درباره‌ی ابوبکر و عمر و دیگران شمرده‌اند. بجای آنکه از قرآن پیروی نمایند و رستگار گردند آن را افزاری برای پیش بردن گمراهیهای خود ساخته‌اند.

3ـ برخی از ایشان در گستاخی گام بالاتر گزارده واژه‌ها یا جمله‌هایی که با خواستشان سازنده است به آیه‌های قرآن افزوده [1]

و دو سوره‌ی جداگانه نیز یكی بنام «سورة النورین» و دیگری بنام «سورة الولایه» ساخته‌اند ، و به نام اینکه در قرآن میبوده و ابوبکر و عمر و عثمان انداخته‌اند ، قرآن دیگری پدید آورده‌اند.

شگفتتر آنکه گفته‌اند : «این قرآن درست ، در نزد صاحب‌الامر است که چون ظهور کرد با خود خواهد آورد» و با اینحال دانسته نیست از کجا نسخه‌اش به دست اینها افتاده.

هرچه هست چنین قرآنی درمیان شیعیان بوده و هست که چون نسخه‌ای از آن بدست کشیشان پروتستان افتاده که درباره‌اش سخنها رانده و مهنامه‌ی «جهان اسلام» [2] انگلیسی ، پیکره‌ی آن دو سوره را بچاپ رسانیده که ما نیز یکی را برداشته و در اینجا به چاپ می‌رسانیم.


[1] : ان الله اصطفی آدم و نوحا و آل ابراهیم و آل عمران ((و آل محمد و ذریته)) علی العالمین.
[2] : The Moslem World
(کتاب «بخوانند و داوری کنند» سات 42 از 105)

یكی از دو سوره‌ای كه بقرآن افزوده‌اند :
تاریخ و پندهایش

2ـ5) ✴️نادرشاه ، پتر بزرگ و شارل دوازدهم✴️

نادرشاه با پتر بزرگ امپراتور روس و با شارل دوازده پادشاه سوئد نزدیك بوده.

كنون شما داستان آن دو پادشاه را بخوانید و از ارجشناسی‌ای كه مردم روس و سوئد از ایشان نمودند آگاه شوید و آن را با داستان نادرشاه و ارج‌ناشناسی ایرانیان بسنجید تا بدانید مایه‌ی بدبختی این كشور چیست.

تا بدانید اثر نیكخویی و بدخویی یك توده در پیشرفت و پسرفت تا كجاست.

👇👇
tãrix o pandhãyaw 5-2.pdf
95.5 KB
تاریخ و پندهایش

5-2) نادرشاه ، پتر بزرگ و شارل دوازدهم


#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini

🌐 @ketabSudmand

🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com

✉️ farhixt@gmail.com

🆔 @Ahmad_Kasravi
هر چیزی سرمایه لازم دارد.

پرورش اندیشه‌ها بسته به آنست كه یك دسته‌ای با اندیشه‌های راست و سودمند باشند و دست بهم داده ‌اندیشه‌های دیگران را نیز راست گردانند.

شما اگر میخواهید یك سپاه مرتب و آراسته‌ای پدید آورید باید یك دسته افسرانی را كه خود دانش و سرمایه دارند وادارید كه هر كدام گروهی را از جوانان تربیت كنند و در فنون جنگی آموخته گردانند وگرنه راه دیگری نخواهید داشت.

چنین انگارید كه شما افسرانی ندارید ولی پافشاری میكنید كه باید سپاهی ترتیب داده شود آیا چه نتیجه‌ای از این پیدا می‌شود جز از آنكه هر كس با یك ترتیب من‌درآورده‌ای گروهی را ورزیده گرداند و یك سپاهی پدید آید كه جز بدرد مسخره و خنده نخورد.
...
راه درست پرورش اندیشه‌ها همینست كه ما حقایق مهمی را نشر میكنیم و این باعث است كه صدها و هزارها مردان و جوانان باور و اندیشه یكی گردانند و سپس هر یكی در نوبت خود آموزگار توده باشند و همه را دارای یك اندیشه گردانند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 192)