پاکدینی ـ احمد کسروی

✴️هر کسی می‌تواند باندازه‌ی لیاقت و کوشش از زندگی برخوردار شود✴️ (تکه‌ی دوم)

در یک مردمی هر کسی می‌تواند باندازه‌ی شایستگی و کوشش خود از زندگی برخوردار شود ـ باید بیشتر از آن را اجازه نداد.

باید برای سرمایه اندازه تعیین کرد.

زمین را به کشاورزان به اندازه داد.

ماشینها را تا جای ممکن کوچک گردانید و ماشینهای بزرگ را جز به شرکتها اجازه نداد.

به مزدها عادلانه اندازه تعیین کرد.

به دانشمندان و صنعتگران که چیزهایی کشف یا وسایل مفیدی اختراع میکنند پاداشهای مناسب داد.

✴️✴️✴️

اول آنکه کار و حرفه آزاد ،‌ و میدان برای کوشش و دلسوزی و نشان دادن شایستگی باز باشد.

هر کسی بتواند هر کاری را که برای خودش بهتر می‌داند و آن را بهتر می‌تواند انجام دهد انتخاب کند (جز کارهای بیهوده و زیان‌آور) ، و سود و زیان آن بخودش باشد.

اینکه کارها را دولت بدست گیرد و مردم را به کار واداشته به هر کدام مزدی بپردازد (که گاهی فکرش را میکنند) جلو دلسوزی کردن و شایستگی نشان دادن را می‌تواند بگیرد.

وانگهی ، این آزادی را از مردم بیعلت گرفتن است. آزادی را از مردم گرفتنست در جایی که نیاز به آن نیست.

گذشته از اینها ، در این حالت ، دولت باید دستگاهی(سیستمی) برای نظارت و رسیدگی به آن کارها برپا کند ، و به یک دستگاه بزرگتر دیگری برای تقسیم محصولات به مردم و رسانیدن آنها به خانواده‌ها نیازمند باشد.

در حالی که در آزادی کار به این دستگاهها نیاز نیست ،‌ و اینکه هر کسی خودش کاری بگیرد و تاجرانی برای خرید و فروش درمیان باشند ، خودش کارِ تقسیم را نیز به انجام میرساند.

اینست معنی آنچه میگوییم : آزادی کار خود مدیری بسیار مؤثر در زندگیست.

دوم ، از چیزهایی که مانع استعدادهاست و آن قانون را به هم می‌تواند بزند جلوگیری‌ شود به این ترتیب :

1) در تجارت برای سرمایه اندازه تعیین شود که کسی نتواند بیشتر از آن را راه اندازد. زیرا سرمایه‌ وسیله‌ی کار است و در جایی که آزاد (نامحدود) باشد اختیار کارها بیش از همه در دست پول بوده و استعدادها بیکاره خواهد گردید. کسانی که پول بسیار دارند دست دیگران را خواهند بست.

2) زمین بدست کشاورزان به اندازه داده شود. زیرا زمین نیز وسیله‌ی کار می‌باشد و در اینجا نیز کسانی خواهند توانست زمینهای بسیاری را بچنگ آورده و دستهای دیگران را بسته و استعدادهای آنان را بیکاره کنند.

3) ماشینهای ریسندگی و بافندگی و دوزندگی و کشاورزی و مانند اینها را باید تا جای ممکن کوچک کرد که با سرمایه‌های کم نیز بتوان یکی را براه انداخت ،‌

و بکار انداختن ماشینهای بزرگ که کوچکش نمی‌توان کرد را جز به شرکتها که چند نفری باندازه‌ی سرمایه‌های خود تأسیس کرده‌اند اجازه داده نشود.

زیرا ماشین هم وسیله‌ی کار است و تعداد بسیار یا بزرگی این هم همان زیان را می‌تواند داشته باشد.

4) کسانی که از پزشکان و صنعتگران و کارمندان اداره‌های دولتی و دیگران مزد یا ماهانه میگیرند و در نتیجه‌ی نیاز به کارشان (که از کم بودنشان نتیجه می‌شود) ممکنست بیش از اندازه‌ی مشروع باشد ،‌ عادلانه اندازه تعیین شود.

5) به دانشمندان و صنعتگرانی که چیزهایی کشف میکنند و به علوم پیشرفت میدهند و یا وسیله‌های مفیدی اختراع میکنند که به آسانتر شدن زندگی کمک میکند گذشته از قدری که باید شناخت ، پاداشهای مناسبی داده شود.
با این کارهاست که آن قانون عادلانه می‌تواند اجرا شود و پستی و بلندیهای زندگی بسیار کم شده باندازه‌ی مناسب برسد.

(«ورجاوندْ بنیاد» بزبان عادی ، بخش سوم بند 8 ، تکه‌ی دوم)

1.65K views14:58