Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️فزونی کارمندان دولت
«اینهمه کارمندانی که دولت در اداره‌های خود گرد آورده ، به بیشتر از یک ثلث آنها نیاز نیست و بازمانده فزونیست ،
اگر پای اصلاحات درمیان بود دولت باید اداره‌ها را کمتر و کوچکتر گرداند
(یکی از اصلاحات لازم کاستن از شماره‌ی کارمندان اداره‌هاست)
و بجای آنها بپاسبانها و سپورها و سربازها که نیاز بسیار بداشتن آنها هست حقوق باندازه‌ی کفایتشان پردازد».
(«امروز چاره چیست؟» سات 44)
کانال : یک گرهی که از آغاز بکار اداره‌ها در ایران پدید آمده ولی در حکومت ملایان هرچه سفتتر گردیده فزونی کارمندان دولت است.
میدانید که چون ملایان حکومت را بدست گرفتند از بیم آنکه آن را از دست دهند یک لشکری از غیراداریها را بنام آنکه آنان همدست و هوادارشان گردند ـ شایا یا ناشایا ، کاردان یا ناکاردان ـ در اداره‌ها جا دادند و ناچار باید به اینها حقوق می‌پرداختند.
از هر بودجه‌ای که برای آبادانی و بهبود اوضاع کشور می‌بایست خرج می‌شد کاستند تا بتوانند شکم این «همدستان» را سیر کنند.
این یکی از آسیبهای بزرگی است که دیکتاتوری به کشور میزند.
از جیب مردم خرج خفقان و سرکوب خودشان میکند. به چه بهایی؟!..
به بهای مفتخورپروری و رسیدگی نکردن به آبادی کشور.
«اینهمه کارمندانی که دولت در اداره‌های خود گرد آورده ، به بیشتر از یک ثلث آنها نیاز نیست و بازمانده فزونیست ،
اگر پای اصلاحات درمیان بود دولت باید اداره‌ها را کمتر و کوچکتر گرداند
(یکی از اصلاحات لازم کاستن از شماره‌ی کارمندان اداره‌هاست)
و بجای آنها بپاسبانها و سپورها و سربازها که نیاز بسیار بداشتن آنها هست حقوق باندازه‌ی کفایتشان پردازد».
(«امروز چاره چیست؟» سات 44)
کانال : یک گرهی که از آغاز بکار اداره‌ها در ایران پدید آمده ولی در حکومت ملایان هرچه سفتتر گردیده فزونی کارمندان دولت است.
میدانید که چون ملایان حکومت را بدست گرفتند از بیم آنکه آن را از دست دهند یک لشکری از غیراداریها را بنام آنکه آنان همدست و هوادارشان گردند ـ شایا یا ناشایا ، کاردان یا ناکاردان ـ در اداره‌ها جا دادند و ناچار باید به اینها حقوق می‌پرداختند.
از هر بودجه‌ای که برای آبادانی و بهبود اوضاع کشور می‌بایست خرج می‌شد کاستند تا بتوانند شکم این «همدستان» را سیر کنند.
این یکی از آسیبهای بزرگی است که دیکتاتوری به کشور میزند.
از جیب مردم خرج خفقان و سرکوب خودشان میکند. به چه بهایی؟!..
به بهای مفتخورپروری و رسیدگی نکردن به آبادی کشور.
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️دلسوزی بروستاییان و کوشش بنیکی حال آنها.
«همه میدانیم در ایران روستاییان که کشاورزان این کشور و بسیجندگان [1] خواربارند ، بدترین حال را دارند. ...
جز هوای آزاد و آب پاکیزه از دیگر چیزها بهره برای آنها منظور نیست. ...
در دهات گرمابه نیست ، پزشک نیست ، داروخانه نیست ، دادگاه نیست. ...
بدیهیست که باید چاره‌ای اندیشیده شود. یک گام بزرگی در اصلاحات در این زمینه باید بود.
...
از دیده‌ی اصلاح‌طلبی این یک موضوع مهمیست که در آینده
✴️شهرهای ایران کوچکتر و دهها بزرگتر شود✴️.
با این ترتیب که در دهات وسایل زندگانی آماده گردد : خانه‌ها با دستورهای بهداشتی ساخته شود ، برق بکار افتد ، تلفن کشیده شود ، دبستان بنیاد یابد ، پزشک باشد ، داروخانه باشد ، دادگاه بخش باشد.
آنگاه از شهرها کسانی که کار مشروعی ندارند و با مفتخواری و یا با کارهای بیهوده زندگانی میکنند بآنجاها کوچانیده شوند که با کشاورزی و یا هر کار مشروع دیگری که میتوانند زندگی آغازند.
اگر چنین ترتیبی پیش آمد دسته‌های انبوهی از مردم خودشان داوطلبانه بآن دیه‌ها خواهند رفت و در آنجا زندگی خواهند آغازید.
زندگی درمیان باغها و کشتزارها ، با آب پاکیزه و هوای آزاد ، با نگهداشتن گاوها و گوسفندهای شیرده ، با بهره‌مندی از نغمه‌های مرغها ، زندگانی بسیار لذیذی است.
کسی را نتوان پنداشت که دارای خرد باشد و مزیت چنین زندگی را درنیابد.
آنچه امروز جلو مردم را گرفته ، نبودن وسایل در روستاهاست.
اینکه گفتم دولت باید اداره‌ها را کوچک گردانیده بیش از اندازه نیاز کارمندان نگاه ندارد ، راه آن هم اینست که کسانی که خودشان آرزومند باشند و یا دولت صلاح داند باین دهها کوچاند که نشیمن گیرند و با کشاورزی و یا کارهای دیگر زندگی بسر برند.
اگر سرمایه ندارند دولت بآنها سرمایه نیز پردازد.
در این زمینه سخن بسیار است و من چون مقصودم یادآوریست باین اندازه بس میکنم.
(«امروز چاره چیست؟» سات 48 و 49)
[1] : بسیجیدن = تدارک کردن ـ و
«همه میدانیم در ایران روستاییان که کشاورزان این کشور و بسیجندگان [1] خواربارند ، بدترین حال را دارند. ...
جز هوای آزاد و آب پاکیزه از دیگر چیزها بهره برای آنها منظور نیست. ...
در دهات گرمابه نیست ، پزشک نیست ، داروخانه نیست ، دادگاه نیست. ...
بدیهیست که باید چاره‌ای اندیشیده شود. یک گام بزرگی در اصلاحات در این زمینه باید بود.
...
از دیده‌ی اصلاح‌طلبی این یک موضوع مهمیست که در آینده
✴️شهرهای ایران کوچکتر و دهها بزرگتر شود✴️.
با این ترتیب که در دهات وسایل زندگانی آماده گردد : خانه‌ها با دستورهای بهداشتی ساخته شود ، برق بکار افتد ، تلفن کشیده شود ، دبستان بنیاد یابد ، پزشک باشد ، داروخانه باشد ، دادگاه بخش باشد.
آنگاه از شهرها کسانی که کار مشروعی ندارند و با مفتخواری و یا با کارهای بیهوده زندگانی میکنند بآنجاها کوچانیده شوند که با کشاورزی و یا هر کار مشروع دیگری که میتوانند زندگی آغازند.
اگر چنین ترتیبی پیش آمد دسته‌های انبوهی از مردم خودشان داوطلبانه بآن دیه‌ها خواهند رفت و در آنجا زندگی خواهند آغازید.
زندگی درمیان باغها و کشتزارها ، با آب پاکیزه و هوای آزاد ، با نگهداشتن گاوها و گوسفندهای شیرده ، با بهره‌مندی از نغمه‌های مرغها ، زندگانی بسیار لذیذی است.
کسی را نتوان پنداشت که دارای خرد باشد و مزیت چنین زندگی را درنیابد.
آنچه امروز جلو مردم را گرفته ، نبودن وسایل در روستاهاست.
اینکه گفتم دولت باید اداره‌ها را کوچک گردانیده بیش از اندازه نیاز کارمندان نگاه ندارد ، راه آن هم اینست که کسانی که خودشان آرزومند باشند و یا دولت صلاح داند باین دهها کوچاند که نشیمن گیرند و با کشاورزی و یا کارهای دیگر زندگی بسر برند.
اگر سرمایه ندارند دولت بآنها سرمایه نیز پردازد.
در این زمینه سخن بسیار است و من چون مقصودم یادآوریست باین اندازه بس میکنم.
(«امروز چاره چیست؟» سات 48 و 49)
[1] : بسیجیدن = تدارک کردن ـ و
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️سرچشمه‌ی بیدادگریهای اقتصادی
«فلان خانواده روزانه یک مَن روغن میخرد و مصرف میکند و بفلان خانواده یک سیر هم نمیرسد و با نانِ تهی شکمهای خود را پر میگردانند. همچنین در دیگر کالاها.
از نظر کار و کوشش نیز چنانست : فلان مرد هیچ کاری نمیکند و شبان و روزان به تن‌پروری می‌پردازد و فلان کارگر روزانه دوازده ساعت رنج میکشد و عرق میریزد.
اجحافات باین آشکاری را نمی‌شود که از دیده دور داشت. ...
ببینیم این اجحافات از کجا ناشی می‌شود و سرچشمه‌ی آن را بدست آوریم و از همان راه جلو گیریم.
آنچه ما دانسته‌ایم این اجحافات از سه جا ناشی می‌شود : یکی مفتخواری ، دیگری عادلانه نبودن مزدها و حقوقها ، دیگری محدود نبودن سرمایه ، و من درباره‌ی هر کدام چند جمله‌ای مینویسم :
✴️1) مفتخواری در این کشور رواج بسیار دارد و راههای مختلفی پیدا کرده.
مثلاً فلان کس در خانه می‌نشیند و از دولت مستمری میگیرد ، یا خانقاهی باز کرده مریدانش پول می‌آورند ، یا از املاکش میرسد و میخورد ، یا پول بمرابحه میدهد و عایدی دارد.
امثال اینها بسیار است ـ یک رشته کارها نیز هست که چون بیهوده است ، در حکم مفتخواریست. مثلاً فلان شخص رمان مینویسد و میفروشد ، فلان مرد فال میگیرد و پیشگویی میکند ، بازرگانان در بازار کالاها را دست بدست میگردانند. اینها نیز بسیار است.
این مفتخواران اگر جلوشان گرفته شود ناچار خواهند بود بکار پردازند و باندازه‌ی کوشش خود پول بدست آورند و به همان اندازه از کالاها و از خوشیهای زندگانی سهم یابند و این برخوردهای بیحساب امروزی از میان خواهد رفت.
✴️2) عادلانه نبودن مزدها و حقوقها موضوع مهم دیگریست.
یک رشته‌ی بزرگی از اجحافات از این راه تولید می‌شود.
از یکسو بکارهای لازم مزد کمتر از اندازه‌ی عدالت داده می‌شود و از یکسو بکارهایی که چندان لازم نیست ، مزد یا حقوق بیش از اندازه منظور میگردد.
فلان هیزم‌شکن چند ساعت عرق میریزد و صد ریال بیشتر بدستش نمی‌آید و فلان پشت میزنشین عالی‌رتبه که دانسته نیست بکارش چه نیازی هست ، روزانه پانصد ریال حقوق میبرد.
اگر اینها تعدیل شود بدیهیست که رشته‌ی بزرگی از اجحافات از میان خواهد برخاست.
کسی اگر هوش و جربزه بیشتر دارد و از کوششهای خود بتوده سود بیشتر میرساند ، باید مزد بیشتر هم ببرد.
نمیتوان گفت که یک پزشک که با دانش خود روزانه ده کسی را از بیماری نجات میدهد ، با یک باربر یکسان باشد.
اگر یک پزشک روزانه چند برابر یک باربر عایدی داشت و چند برابر او از خوشیهای زندگی بهره یافت ، جای ایراد نیست.
جای ایراد آنست که کار کسی کم سود یا بیهوده باشد و مزدهای گزاف گیرد و یا بعکس در برابر کار سودمند لازم ، مزد کم بدست آورد.
✴️3) داد و ستد یا بازرگانی از کارهاییست که بآن نیازمندیم.
کسی که کالایی را تهیه میکند (مثلاً کشاورزی که گندم میکارد و یا کارخانه‌ای که قند می‌سازد) ، چه بسا که خود نمیتواند یکسره با خانواده‌ها طرف شود و بآنها بفروشد و نیاز بمیانجی پیدا می‌شود.
داد و ستد و بازرگانی باین معنی است.
باز میگویم که در زندگانی توده‌ای بآن هم نیاز داریم.
چیزی که هست باید سرمایه محدود باشد که یک کسی نتواند با راه‌انداختن سرمایه‌ی بسیار بزرگی بخش عمده‌ی خرید و فروش را ویژه‌ی خود گرداند و دست دیگران را بندد.
اکنون یک رشته از اجحافها نیز از این راهست.
کسانی سرمایه‌های بزرگی راه انداخته‌اند و روزانه چند برابر نیاز زندگانی خود سود می‌برند و دیگران چون مایه‌شان کمتر است ، باندازه‌ی نیاز هم سهم نمی‌یابند ،
و چون از این ترتیب جلوگیری شود و سرمایه محدود گردیده زیر دیده‌بانی گرفته شود ، رشته‌ی دیگر اجحافات نیز از میان خواهد رفت».
(«امروز چاره چیست؟» سات 59 و 60)
«فلان خانواده روزانه یک مَن روغن میخرد و مصرف میکند و بفلان خانواده یک سیر هم نمیرسد و با نانِ تهی شکمهای خود را پر میگردانند. همچنین در دیگر کالاها.
از نظر کار و کوشش نیز چنانست : فلان مرد هیچ کاری نمیکند و شبان و روزان به تن‌پروری می‌پردازد و فلان کارگر روزانه دوازده ساعت رنج میکشد و عرق میریزد.
اجحافات باین آشکاری را نمی‌شود که از دیده دور داشت. ...
ببینیم این اجحافات از کجا ناشی می‌شود و سرچشمه‌ی آن را بدست آوریم و از همان راه جلو گیریم.
آنچه ما دانسته‌ایم این اجحافات از سه جا ناشی می‌شود : یکی مفتخواری ، دیگری عادلانه نبودن مزدها و حقوقها ، دیگری محدود نبودن سرمایه ، و من درباره‌ی هر کدام چند جمله‌ای مینویسم :
✴️1) مفتخواری در این کشور رواج بسیار دارد و راههای مختلفی پیدا کرده.
مثلاً فلان کس در خانه می‌نشیند و از دولت مستمری میگیرد ، یا خانقاهی باز کرده مریدانش پول می‌آورند ، یا از املاکش میرسد و میخورد ، یا پول بمرابحه میدهد و عایدی دارد.
امثال اینها بسیار است ـ یک رشته کارها نیز هست که چون بیهوده است ، در حکم مفتخواریست. مثلاً فلان شخص رمان مینویسد و میفروشد ، فلان مرد فال میگیرد و پیشگویی میکند ، بازرگانان در بازار کالاها را دست بدست میگردانند. اینها نیز بسیار است.
این مفتخواران اگر جلوشان گرفته شود ناچار خواهند بود بکار پردازند و باندازه‌ی کوشش خود پول بدست آورند و به همان اندازه از کالاها و از خوشیهای زندگانی سهم یابند و این برخوردهای بیحساب امروزی از میان خواهد رفت.
✴️2) عادلانه نبودن مزدها و حقوقها موضوع مهم دیگریست.
یک رشته‌ی بزرگی از اجحافات از این راه تولید می‌شود.
از یکسو بکارهای لازم مزد کمتر از اندازه‌ی عدالت داده می‌شود و از یکسو بکارهایی که چندان لازم نیست ، مزد یا حقوق بیش از اندازه منظور میگردد.
فلان هیزم‌شکن چند ساعت عرق میریزد و صد ریال بیشتر بدستش نمی‌آید و فلان پشت میزنشین عالی‌رتبه که دانسته نیست بکارش چه نیازی هست ، روزانه پانصد ریال حقوق میبرد.
اگر اینها تعدیل شود بدیهیست که رشته‌ی بزرگی از اجحافات از میان خواهد برخاست.
کسی اگر هوش و جربزه بیشتر دارد و از کوششهای خود بتوده سود بیشتر میرساند ، باید مزد بیشتر هم ببرد.
نمیتوان گفت که یک پزشک که با دانش خود روزانه ده کسی را از بیماری نجات میدهد ، با یک باربر یکسان باشد.
اگر یک پزشک روزانه چند برابر یک باربر عایدی داشت و چند برابر او از خوشیهای زندگی بهره یافت ، جای ایراد نیست.
جای ایراد آنست که کار کسی کم سود یا بیهوده باشد و مزدهای گزاف گیرد و یا بعکس در برابر کار سودمند لازم ، مزد کم بدست آورد.
✴️3) داد و ستد یا بازرگانی از کارهاییست که بآن نیازمندیم.
کسی که کالایی را تهیه میکند (مثلاً کشاورزی که گندم میکارد و یا کارخانه‌ای که قند می‌سازد) ، چه بسا که خود نمیتواند یکسره با خانواده‌ها طرف شود و بآنها بفروشد و نیاز بمیانجی پیدا می‌شود.
داد و ستد و بازرگانی باین معنی است.
باز میگویم که در زندگانی توده‌ای بآن هم نیاز داریم.
چیزی که هست باید سرمایه محدود باشد که یک کسی نتواند با راه‌انداختن سرمایه‌ی بسیار بزرگی بخش عمده‌ی خرید و فروش را ویژه‌ی خود گرداند و دست دیگران را بندد.
اکنون یک رشته از اجحافها نیز از این راهست.
کسانی سرمایه‌های بزرگی راه انداخته‌اند و روزانه چند برابر نیاز زندگانی خود سود می‌برند و دیگران چون مایه‌شان کمتر است ، باندازه‌ی نیاز هم سهم نمی‌یابند ،
و چون از این ترتیب جلوگیری شود و سرمایه محدود گردیده زیر دیده‌بانی گرفته شود ، رشته‌ی دیگر اجحافات نیز از میان خواهد رفت».
(«امروز چاره چیست؟» سات 59 و 60)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️یک دگرگونی بزرگ نیز باید در اندیشه‌ها رخ دهد
«در این کشور یکی از کارهایی که باید بود[bud] آنست که انبوه توده با حقایق جهان آشنا گردند.
یک دسته هستند که شما هر چیزی را بگویید خواهند گفت : «مگر ما اینها را نمیدانستیم؟».
ولی حقیقت اینست که این مردم بسیاری از چیزهای دانستنی را نمیدانند. از حقایق بسیار آشکار هم ناآگاهند.
مثلاً آیین طبیعت را تغییر نتوان داد.
نشدنیست که آدم کنیاک خورد و مست نگردد.
نشدنیست که کسی گرد سفیدی را «کِنین» [دارویی تب‌بر بوده. مانند استامینوفن امروز] نام گزارد و بخورد و تبش بریده شود.
همچنان نشدنیست که یک توده نیک نباشند و از جهان نیکی ببینند.
نشدنیست که یک مردم همه درپی هوسها و کینه‌های خود باشند و بآسایش و سرفرازی رسند.
این یک حقیقت آشکاریست. ولی انبوه مردم ایران آن را نمیدانند و در آرزوی اینند که طبیعت آیین خود را تغییر دهد.
هزارها کسان هستند که پروایی بحال توده و کشور ندارند و یگانه وظیفه برای خود آن را میدانند که پولی درآورند و با خانواده‌ی خود زندگی کنند و در همان حال آرزومندند که همچون مردمان فرانسه و انگلیس و روس در جهان سرفراز باشند.
هزارها کسان هستند که شما اگر سخنی از آلودگیهای توده رانید و آنها را بکوشش و همدستی خوانید ، ریشخند کنند. ولی اگر روزی یکی یک بدی دید (مثلاً ماستفروشی ماست را کم داد) فریاد میکشند : «پس این مردم کی اصلاح خواهند شد؟!..».
هزارها کسان هستند که میهن‌پرستند. ولی میهن‌پرستی را جز آرزوهایی در دل و سخنانی بر سر زبان نمیدانند.
اینها تو گویی می‌پندارند جز از مردمان دیگرند. عزیزکرده‌های خدایند.
اینها باید نکوشند و نتیجه برند ، نکارند و بدروند. اینها اگر در سایه‌ی این بی‌پرواییها و هوسبازیها بذلت افتادند زمین لرزیدن خواهد گرفت.
اگر فردا جنگی پیش آمد و بمبهای آتمی کشور را ویرانه گردانید ، آسمان باینها خون خواهد گریست.
اینهاست آنچه میگویم : حقایق را نمیدانند.
اینهاست آنچه میگویم آیین طبیعت را نمی‌شناسند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 35)
«در این کشور یکی از کارهایی که باید بود[bud] آنست که انبوه توده با حقایق جهان آشنا گردند.
یک دسته هستند که شما هر چیزی را بگویید خواهند گفت : «مگر ما اینها را نمیدانستیم؟».
ولی حقیقت اینست که این مردم بسیاری از چیزهای دانستنی را نمیدانند. از حقایق بسیار آشکار هم ناآگاهند.
مثلاً آیین طبیعت را تغییر نتوان داد.
نشدنیست که آدم کنیاک خورد و مست نگردد.
نشدنیست که کسی گرد سفیدی را «کِنین» [دارویی تب‌بر بوده. مانند استامینوفن امروز] نام گزارد و بخورد و تبش بریده شود.
همچنان نشدنیست که یک توده نیک نباشند و از جهان نیکی ببینند.
نشدنیست که یک مردم همه درپی هوسها و کینه‌های خود باشند و بآسایش و سرفرازی رسند.
این یک حقیقت آشکاریست. ولی انبوه مردم ایران آن را نمیدانند و در آرزوی اینند که طبیعت آیین خود را تغییر دهد.
هزارها کسان هستند که پروایی بحال توده و کشور ندارند و یگانه وظیفه برای خود آن را میدانند که پولی درآورند و با خانواده‌ی خود زندگی کنند و در همان حال آرزومندند که همچون مردمان فرانسه و انگلیس و روس در جهان سرفراز باشند.
هزارها کسان هستند که شما اگر سخنی از آلودگیهای توده رانید و آنها را بکوشش و همدستی خوانید ، ریشخند کنند. ولی اگر روزی یکی یک بدی دید (مثلاً ماستفروشی ماست را کم داد) فریاد میکشند : «پس این مردم کی اصلاح خواهند شد؟!..».
هزارها کسان هستند که میهن‌پرستند. ولی میهن‌پرستی را جز آرزوهایی در دل و سخنانی بر سر زبان نمیدانند.
اینها تو گویی می‌پندارند جز از مردمان دیگرند. عزیزکرده‌های خدایند.
اینها باید نکوشند و نتیجه برند ، نکارند و بدروند. اینها اگر در سایه‌ی این بی‌پرواییها و هوسبازیها بذلت افتادند زمین لرزیدن خواهد گرفت.
اگر فردا جنگی پیش آمد و بمبهای آتمی کشور را ویرانه گردانید ، آسمان باینها خون خواهد گریست.
اینهاست آنچه میگویم : حقایق را نمیدانند.
اینهاست آنچه میگویم آیین طبیعت را نمی‌شناسند».
(«امروز چاره چیست؟» سات 35)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
چهل سالست مردم با چنین پدیده‌ای بیشتر آشنا گردیده و این گونه کسان را بهتر شناخته‌اند.
📘 ده سال در عدلیه
🖌 احمد کسروی
✴️ ٥٨) رنجشها و كينه‌ها كه پديد آمده بود
سال ١٣٠٨ بپايان مي‌رفت و جايگاه من در عدليه بيم‌آور گرديده بود. چنانكه نوشتم رفتار من از يكسو رشك‌انگيز و از يكسو رنجش‌آور مي‌بود. دستگاه عدليه با آن آلودگيها پاكدامني مرا كه با دليري و بي‌باكي توأم مي‌بود ، برنمي‌تافت. بدگوييها فراوان شده بود و چون بهانه‌ی ديگري نمي‌يافتند ، چنين مي‌گفتند : «بسيار خشكست» ، يا «ميخواهد جاي مدرس را گيرد» ، يا «اهل اين زمانه نيست». از اين گونه سخنان پوچ رواج يافته بود. ...
🖌 احمد کسروی
✴️ ٥٨) رنجشها و كينه‌ها كه پديد آمده بود
سال ١٣٠٨ بپايان مي‌رفت و جايگاه من در عدليه بيم‌آور گرديده بود. چنانكه نوشتم رفتار من از يكسو رشك‌انگيز و از يكسو رنجش‌آور مي‌بود. دستگاه عدليه با آن آلودگيها پاكدامني مرا كه با دليري و بي‌باكي توأم مي‌بود ، برنمي‌تافت. بدگوييها فراوان شده بود و چون بهانه‌ی ديگري نمي‌يافتند ، چنين مي‌گفتند : «بسيار خشكست» ، يا «ميخواهد جاي مدرس را گيرد» ، يا «اهل اين زمانه نيست». از اين گونه سخنان پوچ رواج يافته بود. ...
Telegram
attach 📎
📘 گفت و شنید
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش هیجدهم
مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيده‌اند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت مي‌شمارند و مايه‌ی سعادت آنجهان ميدانند ، چون اين كارها بيرون از خرد است و در اين زندگاني سودي از آنها نيست در آنجهان نيز جز مايه‌ی سرافكندگي و شرمندگي نخواهد بود.
...
👇👇
🖌 احمد کسروی
✴️ بخش هیجدهم
مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيده‌اند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت مي‌شمارند و مايه‌ی سعادت آنجهان ميدانند ، چون اين كارها بيرون از خرد است و در اين زندگاني سودي از آنها نيست در آنجهان نيز جز مايه‌ی سرافكندگي و شرمندگي نخواهد بود.
...
👇👇
Telegram
attach 📎
پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «📘 گفت و شنید 🖌 احمد کسروی ✴️ بخش هیجدهم مثلاً آن چيزهايي را كه صوفيان براي خود انديشيده‌اند : به يك خانقاهي خزيدن و با بيكاري و تنهايي بسر بردن و به ذكرهاي خفي و جلي پرداختن و آواز خواندن و رقص كردن و مانند اينها كه عبادت و رياضت مي‌شمارند و مايه‌ی سعادت…»
✴️تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش نخست
1-1-10✴️انجام كار سید محمد
پس از مرگ مولا على سید محمد بار دیگر رشته‌ی كارها را بدست گرفته در خوزستان و جزایر و بخشى از عراق حكمرانى داشت. در همان سال ٨۶١ كه گفتیم مولا على كشته گردید امیر ناصر نامى از امراى عراق آهنگ جنگ مشعشعیان كرده به بغداد رفت و از آنجا سپاه بزرگى آراسته روانه‌ی واسط گردید كه به خوزستان درآید. سید محمد خبر او را شنیده با سپاهى به جلو او شتافت و در نزدیكى واسط دو سپاه به هم رسیده جنگ سختى كردند و فیروزى ازآنِ سید محمد گردید. قاضى نوراللّه مى‌نویسد : «همگى آن جماعت در جنگ او كشته شدند و احدى ازیشان بیرون نرفت».
👇
بخش نخست
1-1-10✴️انجام كار سید محمد
پس از مرگ مولا على سید محمد بار دیگر رشته‌ی كارها را بدست گرفته در خوزستان و جزایر و بخشى از عراق حكمرانى داشت. در همان سال ٨۶١ كه گفتیم مولا على كشته گردید امیر ناصر نامى از امراى عراق آهنگ جنگ مشعشعیان كرده به بغداد رفت و از آنجا سپاه بزرگى آراسته روانه‌ی واسط گردید كه به خوزستان درآید. سید محمد خبر او را شنیده با سپاهى به جلو او شتافت و در نزدیكى واسط دو سپاه به هم رسیده جنگ سختى كردند و فیروزى ازآنِ سید محمد گردید. قاضى نوراللّه مى‌نویسد : «همگى آن جماعت در جنگ او كشته شدند و احدى ازیشان بیرون نرفت».
👇
Telegram
attach 📎
✴️در پیرامون «حافظ چه میگوید؟»
خندیدم آری از خواندن «حافظ چه میگوید؟» خندیدم چرا؟.. برای اینكه حساب كردم از زمان حافظ تاكنون چند سال میگذرد و در این هفت قرن كسی در این كشور ایران یافت نشد كه حقیقت شعر و شاعری را آن طور كه باید و شاید بشناساند
👇
خندیدم آری از خواندن «حافظ چه میگوید؟» خندیدم چرا؟.. برای اینكه حساب كردم از زمان حافظ تاكنون چند سال میگذرد و در این هفت قرن كسی در این كشور ایران یافت نشد كه حقیقت شعر و شاعری را آن طور كه باید و شاید بشناساند
👇
Telegram
attach 📎
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
✴️دین آزادگی و گردن‌فرازیست.✴️
نتیجه‌ی خداشناسی این باید بود كه هر كسی آزاده و گردنفراز زیست كرده و از كسی و چیزی نترسد
و جز خدا پروای هیچ چیزی را نداشته یك نیم عمر خود را در ستایش و نیایش خدایانِ نابوده و پنداری بسر نبرد.
(پیمان ، سال یکم)
نتیجه‌ی خداشناسی این باید بود كه هر كسی آزاده و گردنفراز زیست كرده و از كسی و چیزی نترسد
و جز خدا پروای هیچ چیزی را نداشته یك نیم عمر خود را در ستایش و نیایش خدایانِ نابوده و پنداری بسر نبرد.
(پیمان ، سال یکم)