🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 13ـ این کیشها نه با زندگانی سازگارست نه با دمکراسی (تکه‌ی 3 از 3)
ما از دیندارهای امروز چیزهای شگفتی می‌بینیم كه هرگاه شنیدیمی بآسانی باور نكردیمی. این را كمتر كسی پذیرد كه یكی بخدا نگرود و هستی او را باور ندارد ولی بدیدن این بارگاه و آن بارگاه رود و از آنها گشایش كار طلبد. امروز چنین كسانی بسیارند و این بهترین نمونه است كه این پرداختن بمردگان و بآنان جایگاهی در دلهای خود باز كردن جز نتیجه‌ی ناتوانی خرد و بیماری روان نمی‌باشد. اینكه ولتر یا دیگری گفته كه سرچشمه‌ی باورها ترس بوده ، این گفته درباره‌ی آلودگیها و بت‌پرستیها راست درآمده و می‌توان گفت همین چیزهاست كه مایه‌ی كجراهی ولتر و دیگران شده است. این بتازگی رخ داده كه مردی كه همیشه بخدا و دین ریشخندها می‌نموده و پرده‌دریها می‌كرده چون اندك بیماری‌ای یافته بطلب بهبود دست بدامن مردگان زده و نذرها كرده. اینان چون هیاهوی مادّیگری را شنیده‌اند و سخنان آنان را در دل جا داده‌اند باوری كه بخدا داشته‌اند از میان رفته ولی این پندارها و دلبستگیها كه مایه‌اش ناتوانی خرد و بیماری روانست بازمانده و از اینجاست كه باید بیكبار داستان خداشناسی و دین را از این آلودگیها و مرده پرستیها جدا گرفت و آن را از راه خرد و دریافتهای ساده‌ی خدادادی دانست و این را از درماندگی خرد و ناتوانی دریافتها و ترس شناخت ، و باید آشكاره گفت كه این كارها با بیدینی و خداناشناسی سازگارتر است تا با دین و خداپرستی.
می‌توان گفت دین با حال كنونیش بیش از همه بكار بیدینان و تباهكاران می‌خورد. زیرا چنانكه در «راه رستگاری» نیز گفته‌ایم از یكسو آنان كه عمر بسیاهكاری ننگین گزارده‌اند و بارها افزار دست بیگانگان شده‌اند با دینداری پرده بروی سیاهكاریهای خود كشند و با نماز و تسبیح خاك بچشمها می‌پاشند از یكسو نیز آنان كه همیشه با بیدینی و خداناشناسی بسر می‌برند و دربند هیچ نیكی نیستند همینكه بیمار می‌گردند و یا با ترس دیگری روبرو می‌شوند خود را بدامن دین می‌اندازند و با كارهای بیهوده‌ای خود را سرگرم می‌سازند. همچون سرای ویرانه‌ای كه چون مردمش از آنجا گریختند و كسی نماند ناگزیر پناهگاه دزدان و دغلكاران و نهانگاه تباهكاران و گریختگان گردد.
كوتاه‌سخن : دین امروز نیكیهایش رفته و آلودگیهایش بجا مانده و اینها را تا از میان نبریم همچنان خواهد ماند و بلكه با دستهای ناپاكی پرورش یافته روزبروز فزونتر خواهد گردید و تا حال چنین است شرق روی رستگاری نخواهد دید. دوباره می‌گویم : نه دین خواهد بود و نه زندگانی. خواهند گفت چاره چیست؟!. می‌گویم چاره یك چیز بیشتر نیست و آنكه یك دین پاك خدایی ـ دینی كه بنیادش خرد و دانش باشد ، دینی كه شاهراه زندگی باشد و پیشرفت كار توده را دربر دارد بخواست خدا و پشتیبانی او رواج گیرد و این گمراهیها و پراكندگیها همگی از میان برخیزد و این كاریست كه ما بآن برخاسته‌ایم و به یاری خدا و همدستی مردان غیرتمند پاكنهاد پیش خواهیم برد.
كسانی این گرفتاریها را نمی‌شناسند ، و اگر دیندارند و اگر بیدین سر پایین انداخته‌اند و یا درپی خودنماییها و فریبکاریها و نادانیهای خود می‌باشند ولی هر كه را بهره از خرد و مردانگی هست باید اینها را پذیرد و بی‌آنكه جایی برای ایستادگی ببیند بهمراهی و همگامی ما شتابد.
🔸 13ـ این کیشها نه با زندگانی سازگارست نه با دمکراسی (تکه‌ی 3 از 3)
ما از دیندارهای امروز چیزهای شگفتی می‌بینیم كه هرگاه شنیدیمی بآسانی باور نكردیمی. این را كمتر كسی پذیرد كه یكی بخدا نگرود و هستی او را باور ندارد ولی بدیدن این بارگاه و آن بارگاه رود و از آنها گشایش كار طلبد. امروز چنین كسانی بسیارند و این بهترین نمونه است كه این پرداختن بمردگان و بآنان جایگاهی در دلهای خود باز كردن جز نتیجه‌ی ناتوانی خرد و بیماری روان نمی‌باشد. اینكه ولتر یا دیگری گفته كه سرچشمه‌ی باورها ترس بوده ، این گفته درباره‌ی آلودگیها و بت‌پرستیها راست درآمده و می‌توان گفت همین چیزهاست كه مایه‌ی كجراهی ولتر و دیگران شده است. این بتازگی رخ داده كه مردی كه همیشه بخدا و دین ریشخندها می‌نموده و پرده‌دریها می‌كرده چون اندك بیماری‌ای یافته بطلب بهبود دست بدامن مردگان زده و نذرها كرده. اینان چون هیاهوی مادّیگری را شنیده‌اند و سخنان آنان را در دل جا داده‌اند باوری كه بخدا داشته‌اند از میان رفته ولی این پندارها و دلبستگیها كه مایه‌اش ناتوانی خرد و بیماری روانست بازمانده و از اینجاست كه باید بیكبار داستان خداشناسی و دین را از این آلودگیها و مرده پرستیها جدا گرفت و آن را از راه خرد و دریافتهای ساده‌ی خدادادی دانست و این را از درماندگی خرد و ناتوانی دریافتها و ترس شناخت ، و باید آشكاره گفت كه این كارها با بیدینی و خداناشناسی سازگارتر است تا با دین و خداپرستی.
می‌توان گفت دین با حال كنونیش بیش از همه بكار بیدینان و تباهكاران می‌خورد. زیرا چنانكه در «راه رستگاری» نیز گفته‌ایم از یكسو آنان كه عمر بسیاهكاری ننگین گزارده‌اند و بارها افزار دست بیگانگان شده‌اند با دینداری پرده بروی سیاهكاریهای خود كشند و با نماز و تسبیح خاك بچشمها می‌پاشند از یكسو نیز آنان كه همیشه با بیدینی و خداناشناسی بسر می‌برند و دربند هیچ نیكی نیستند همینكه بیمار می‌گردند و یا با ترس دیگری روبرو می‌شوند خود را بدامن دین می‌اندازند و با كارهای بیهوده‌ای خود را سرگرم می‌سازند. همچون سرای ویرانه‌ای كه چون مردمش از آنجا گریختند و كسی نماند ناگزیر پناهگاه دزدان و دغلكاران و نهانگاه تباهكاران و گریختگان گردد.
كوتاه‌سخن : دین امروز نیكیهایش رفته و آلودگیهایش بجا مانده و اینها را تا از میان نبریم همچنان خواهد ماند و بلكه با دستهای ناپاكی پرورش یافته روزبروز فزونتر خواهد گردید و تا حال چنین است شرق روی رستگاری نخواهد دید. دوباره می‌گویم : نه دین خواهد بود و نه زندگانی. خواهند گفت چاره چیست؟!. می‌گویم چاره یك چیز بیشتر نیست و آنكه یك دین پاك خدایی ـ دینی كه بنیادش خرد و دانش باشد ، دینی كه شاهراه زندگی باشد و پیشرفت كار توده را دربر دارد بخواست خدا و پشتیبانی او رواج گیرد و این گمراهیها و پراكندگیها همگی از میان برخیزد و این كاریست كه ما بآن برخاسته‌ایم و به یاری خدا و همدستی مردان غیرتمند پاكنهاد پیش خواهیم برد.
كسانی این گرفتاریها را نمی‌شناسند ، و اگر دیندارند و اگر بیدین سر پایین انداخته‌اند و یا درپی خودنماییها و فریبکاریها و نادانیهای خود می‌باشند ولی هر كه را بهره از خرد و مردانگی هست باید اینها را پذیرد و بی‌آنكه جایی برای ایستادگی ببیند بهمراهی و همگامی ما شتابد.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس ـ تکه‌ی 34
🔸 كورنيليا با همراهان خود كه از كشتي اين پيشامد را مي‌پاييد چون ديد كه بدينسان او را بكشتند چنان فريادي برآورد كه صداي او را همه در كنار دريا شنيدند و بيدرنگ لنگر برداشته با شتاب بسيار كشتي را براندند و روي بگريز آوردند. يك باد تندي هم كه از سمت خشكي مي‌وزيد باين گريز آنان ياري مي‌نمود. اينبود كه مصريان با آنكه ميخواستند دستگيرشان سازند از اين مقصود نوميد گرديده از دنبال ايشان نرفتند. ولي سر پومپيوس را بريده و تن او را لخت بر روي ريگها گزاردند تا هر كسي كه آرزوي ديدن چنان ديدار دلخراش را داشت از تماشا بي‌بهره نباشد. بيچاره فيليپوس در پهلوي آن جنازه ايستاده چندان شكيبايي نمود كه تماشاييان همه از تماشا سير شدند. آن هنگام او را با آب دريا شسته و چون دسترس بهيچ پارچه‌اي نداشت پيراهن خود را باو پيچيد و اينسو و آنسو دويده سرانجام تخته شكسته‌هاي يك قايق ماهيگيري را بدست آورد و آن تخته‌ها باندازه‌ای بود كه براي سوزانيدن يك تن لخت بي‌سر كفايت مي‌نمود. در اين ميان كه او باين كار پرداخته آن تخته‌پاره‌ها را رويهم مي‌چيد ناگهان مرد پيري از شهرنشينان روم در آنجا پديد آمد و اين مرد كه در جواني خود زيردست پومپيوس جنگها كرده بود و او را مي‌شناخت از كار فيليپوس در شگفت شده پرسيد : تو كه هستي كه بدينسان بجنازه‌ی پومپيوس بزرگ پرداخته‌اي؟! فيليپوس پاسخ داد : من آزاد كرده‌ی او هستم از اين جهت باين كار پرداخته‌ام. مرد پير دوباره پاسخ داده گفت : ولي شما نبايد بتنهايي از اين سرفرازي بهره‌جويي. من از شما خواستارم كه مرا نيز شريك خود گردانيد تا از چنين كار نيك بي‌بهره نمانم. اين خود نيكبختي بزرگي است كه من كه در اين شهر بيگانه افتاده‌ام چنين فيروز باشم كه دست خود را به تن پومپيوس برسانم و آخرين حق يك سردار بزرگ رومي را انجام داده باشم. اين بود آيين مرگ پومپيوس كه انجام گرفت. فرداي آن روز لوكيوس لنتلوس بي‌آنكه از چگونگي آگاه باشد از كوپرس روانه گرديد تا بآنجا رسيد و چون بخشكي درآمد و آن جنازه و آن تخته‌ها را ديد و فيليپوس را در كنار آن سرپا ايستاده يافت بي‌اختيار داد زد : اين كيست كه آخرين دم زندگي را در اينجا كشيده؟ و پس از اندك فاصله آهي از دل برآورده چنين گفت : «خدا كند تو نباشي اي پومپيوس بزرگ!» در اين ميان كه بگفتن اين جمله ميپرداخت مصريان او را ديده و چگونگي را دريافتند و بيدرنگ دستگيرش كرده او را نيز بكشتند.
پس از ديري قيصر بدين سرزمين زشتكار درآمده و چون يكي از مصريان را بفرستادند كه سر پومپيوس را نزد او برساند ، قيصر سخت دلگير گرديده روي از آن برگردانيد. و چون مهر او را به قيصر دادند كه بر روي آن شيري با شمشير در پنجه‌ی خود نقش شده بود قيصر از ديدن آن چشم پرآب گردانيده زار بگريست. آخيلاس و پوثنيوس را بسزاي اين كار بكشت. خود بطلميوس پادشاه هم در جنگي كه در كنار نيل رويداد شكست يافته بگريخت و از آن پس ديگر خبري ازو پيدا نشد. اما تئودوتوس عالم علم بيان اگرچه گريخته جان از دست كينه‌خواهي قيصر بدر برد ولي سالها آواره و سرگردان بود. به هر كجا مي‌رفت مردم بيزاري ازو مي‌جستند و با اين حال ميزيست تا چون ماركوس بروتوس كه قيصر را كشته بود او را در خاك آسيا بدست آورد با شكنجه و سختي نابودش گردانيد. خاكستر پومپيوس را هم براي زنش كورنيليا بردند كه در نشيمن بيرون شهر خود در آلبا1 جايي براي آن آماده گردانيد.
1ـ Alba
10) پومپيوس ـ تکه‌ی 34
🔸 كورنيليا با همراهان خود كه از كشتي اين پيشامد را مي‌پاييد چون ديد كه بدينسان او را بكشتند چنان فريادي برآورد كه صداي او را همه در كنار دريا شنيدند و بيدرنگ لنگر برداشته با شتاب بسيار كشتي را براندند و روي بگريز آوردند. يك باد تندي هم كه از سمت خشكي مي‌وزيد باين گريز آنان ياري مي‌نمود. اينبود كه مصريان با آنكه ميخواستند دستگيرشان سازند از اين مقصود نوميد گرديده از دنبال ايشان نرفتند. ولي سر پومپيوس را بريده و تن او را لخت بر روي ريگها گزاردند تا هر كسي كه آرزوي ديدن چنان ديدار دلخراش را داشت از تماشا بي‌بهره نباشد. بيچاره فيليپوس در پهلوي آن جنازه ايستاده چندان شكيبايي نمود كه تماشاييان همه از تماشا سير شدند. آن هنگام او را با آب دريا شسته و چون دسترس بهيچ پارچه‌اي نداشت پيراهن خود را باو پيچيد و اينسو و آنسو دويده سرانجام تخته شكسته‌هاي يك قايق ماهيگيري را بدست آورد و آن تخته‌ها باندازه‌ای بود كه براي سوزانيدن يك تن لخت بي‌سر كفايت مي‌نمود. در اين ميان كه او باين كار پرداخته آن تخته‌پاره‌ها را رويهم مي‌چيد ناگهان مرد پيري از شهرنشينان روم در آنجا پديد آمد و اين مرد كه در جواني خود زيردست پومپيوس جنگها كرده بود و او را مي‌شناخت از كار فيليپوس در شگفت شده پرسيد : تو كه هستي كه بدينسان بجنازه‌ی پومپيوس بزرگ پرداخته‌اي؟! فيليپوس پاسخ داد : من آزاد كرده‌ی او هستم از اين جهت باين كار پرداخته‌ام. مرد پير دوباره پاسخ داده گفت : ولي شما نبايد بتنهايي از اين سرفرازي بهره‌جويي. من از شما خواستارم كه مرا نيز شريك خود گردانيد تا از چنين كار نيك بي‌بهره نمانم. اين خود نيكبختي بزرگي است كه من كه در اين شهر بيگانه افتاده‌ام چنين فيروز باشم كه دست خود را به تن پومپيوس برسانم و آخرين حق يك سردار بزرگ رومي را انجام داده باشم. اين بود آيين مرگ پومپيوس كه انجام گرفت. فرداي آن روز لوكيوس لنتلوس بي‌آنكه از چگونگي آگاه باشد از كوپرس روانه گرديد تا بآنجا رسيد و چون بخشكي درآمد و آن جنازه و آن تخته‌ها را ديد و فيليپوس را در كنار آن سرپا ايستاده يافت بي‌اختيار داد زد : اين كيست كه آخرين دم زندگي را در اينجا كشيده؟ و پس از اندك فاصله آهي از دل برآورده چنين گفت : «خدا كند تو نباشي اي پومپيوس بزرگ!» در اين ميان كه بگفتن اين جمله ميپرداخت مصريان او را ديده و چگونگي را دريافتند و بيدرنگ دستگيرش كرده او را نيز بكشتند.
پس از ديري قيصر بدين سرزمين زشتكار درآمده و چون يكي از مصريان را بفرستادند كه سر پومپيوس را نزد او برساند ، قيصر سخت دلگير گرديده روي از آن برگردانيد. و چون مهر او را به قيصر دادند كه بر روي آن شيري با شمشير در پنجه‌ی خود نقش شده بود قيصر از ديدن آن چشم پرآب گردانيده زار بگريست. آخيلاس و پوثنيوس را بسزاي اين كار بكشت. خود بطلميوس پادشاه هم در جنگي كه در كنار نيل رويداد شكست يافته بگريخت و از آن پس ديگر خبري ازو پيدا نشد. اما تئودوتوس عالم علم بيان اگرچه گريخته جان از دست كينه‌خواهي قيصر بدر برد ولي سالها آواره و سرگردان بود. به هر كجا مي‌رفت مردم بيزاري ازو مي‌جستند و با اين حال ميزيست تا چون ماركوس بروتوس كه قيصر را كشته بود او را در خاك آسيا بدست آورد با شكنجه و سختي نابودش گردانيد. خاكستر پومپيوس را هم براي زنش كورنيليا بردند كه در نشيمن بيرون شهر خود در آلبا1 جايي براي آن آماده گردانيد.
1ـ Alba
🔶 به مناسبت ایام محرم
🔸 نامه‌ی یکی از خوانندگان (بخش ۳ از ۳)
🔸 آیا امامان شیعه می‌توانند شفاعت کنند؟
.
هیچ خرافاتی ، هیچ مذهب باطلی ، هیچ عقیده ای ، به قدر مسئله شفاعت به اساس دین اسلام ضربه نزده .
بطوری که دیگر ملتی که به شفاعت معتقد شده اند به هیچ‌یک از اصول دین پایبند نیستند و هیچکدام از اوامر و نواهی آن را عمل نمی کنند .
تمام احکام ، فقه ، اصول و مبانی دین را از بین برده یا بلا اثر کرده
موضوع شفاعت با هیچ‌یک از قوانین پروردگار ، علت و معلول ، نه با عقل و نه با اصول و شریعت اسلام و نه با هیچ دین و آیین دیگری جور در نمی آید .
.
چگونه می توانی ملتی را که به شفاعت دلخوش کرده ای از گناه بازداری ؟
خداوند میفرماید زنا نکنید و از گناهکاران نباشید
حال آنکه شفاعت دست شما را باز می‌گذارد و روایتی از امام صادق به شما می گوید اگر به اندازه بال پشه ای بر حسین اشک ریختی ، خداوند گناهان شما را می بخشد ولو به قدر ریگ بیابان ها و کف دریاها و ستارگان آسمان باشد .
این یعنی اگر مرتکب زنا و هر گناهی شدید عیب ندارد
خداوند در قرآن شما را به نماز و روزه دعوت میکند حال انکه شفاعت به شما می گوید هرکس به کربلا رود فرشتگان تا قیامت برای او طلب مغفرت میکنند و در بهشت مانا گردد .
دین به شما می گوید دروغ نگویید ، تهمت نزنید ، غیبت نکنید ، بخل و حسد نورزید ، ظلم نکنید
حال آنکه شفاعت به شما این اجازه را می دهد که خلاف آن عمل کنید و هرکه پای روضه اباعبدالله برود و محبت اهل بیت در دلش باشد خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند .
این در حالی است که خداوند در قرآن میفرماید :
وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره۴۸)
بترسید از روزی که هیچ کس به کار دیگری نیاید و شفاعت هیچ کس پذیرفته نشود ، و فدا و عوض از کسی قبول نکنند و هیچ یاری کننده و فریاد رسی نخواهند داشت .
.
اصلا انسان نیک را به شفاعت چه کار
اگر شما حلال خدا را حرام نکرده اید شفاعت به چه کارتان است ؟
اینجاست که میگوییم هر چه فرد گناهکار تر باشد نیازش به خدا و پیغمبر بیشتر
مگر شما خداوند را عادل نمی‌دانید ؟؟ آیا خداوند شما را برای کار نکرده عقوبت میکند ؟
در اینصورت شما محتاج شفاعت نیستید ، مگر اینکه هرکاری که دلتان میخواهد انجام می دهید و در آخر به خیال آنکه به کربلا می روید و گریه میکنید خداوند از شما در گذرد
شما خدا را چه فرض کرده اید ؟
او را به مانند خودتان تصور کرده اید ؟ که میخواهید با رشوه کار خود را پیش می اندازید
آیا از انصاف و عدل الهی به دور نیست که خداوند به واسطه گریه بر حسین کسی را که به مال و ناموس شما دست درازی کرده و به شما ظلم و تعدی کرده ببخشد؟
آیا شما از او درمیگذرید که خدا بگذرد؟
مگر نگفتید خداوند از حق خود خواهد گذشت اما از حق الناس نه؟!
🔸 نامه‌ی یکی از خوانندگان (بخش ۳ از ۳)
🔸 آیا امامان شیعه می‌توانند شفاعت کنند؟
.
هیچ خرافاتی ، هیچ مذهب باطلی ، هیچ عقیده ای ، به قدر مسئله شفاعت به اساس دین اسلام ضربه نزده .
بطوری که دیگر ملتی که به شفاعت معتقد شده اند به هیچ‌یک از اصول دین پایبند نیستند و هیچکدام از اوامر و نواهی آن را عمل نمی کنند .
تمام احکام ، فقه ، اصول و مبانی دین را از بین برده یا بلا اثر کرده
موضوع شفاعت با هیچ‌یک از قوانین پروردگار ، علت و معلول ، نه با عقل و نه با اصول و شریعت اسلام و نه با هیچ دین و آیین دیگری جور در نمی آید .
.
چگونه می توانی ملتی را که به شفاعت دلخوش کرده ای از گناه بازداری ؟
خداوند میفرماید زنا نکنید و از گناهکاران نباشید
حال آنکه شفاعت دست شما را باز می‌گذارد و روایتی از امام صادق به شما می گوید اگر به اندازه بال پشه ای بر حسین اشک ریختی ، خداوند گناهان شما را می بخشد ولو به قدر ریگ بیابان ها و کف دریاها و ستارگان آسمان باشد .
این یعنی اگر مرتکب زنا و هر گناهی شدید عیب ندارد
خداوند در قرآن شما را به نماز و روزه دعوت میکند حال انکه شفاعت به شما می گوید هرکس به کربلا رود فرشتگان تا قیامت برای او طلب مغفرت میکنند و در بهشت مانا گردد .
دین به شما می گوید دروغ نگویید ، تهمت نزنید ، غیبت نکنید ، بخل و حسد نورزید ، ظلم نکنید
حال آنکه شفاعت به شما این اجازه را می دهد که خلاف آن عمل کنید و هرکه پای روضه اباعبدالله برود و محبت اهل بیت در دلش باشد خداوند بهشت را بر او واجب می گرداند .
این در حالی است که خداوند در قرآن میفرماید :
وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلَا يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ (بقره۴۸)
بترسید از روزی که هیچ کس به کار دیگری نیاید و شفاعت هیچ کس پذیرفته نشود ، و فدا و عوض از کسی قبول نکنند و هیچ یاری کننده و فریاد رسی نخواهند داشت .
.
اصلا انسان نیک را به شفاعت چه کار
اگر شما حلال خدا را حرام نکرده اید شفاعت به چه کارتان است ؟
اینجاست که میگوییم هر چه فرد گناهکار تر باشد نیازش به خدا و پیغمبر بیشتر
مگر شما خداوند را عادل نمی‌دانید ؟؟ آیا خداوند شما را برای کار نکرده عقوبت میکند ؟
در اینصورت شما محتاج شفاعت نیستید ، مگر اینکه هرکاری که دلتان میخواهد انجام می دهید و در آخر به خیال آنکه به کربلا می روید و گریه میکنید خداوند از شما در گذرد
شما خدا را چه فرض کرده اید ؟
او را به مانند خودتان تصور کرده اید ؟ که میخواهید با رشوه کار خود را پیش می اندازید
آیا از انصاف و عدل الهی به دور نیست که خداوند به واسطه گریه بر حسین کسی را که به مال و ناموس شما دست درازی کرده و به شما ظلم و تعدی کرده ببخشد؟
آیا شما از او درمیگذرید که خدا بگذرد؟
مگر نگفتید خداوند از حق خود خواهد گذشت اما از حق الناس نه؟!
✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکه‌ی سی‌ویکم)
🔶 یك كار نیك
كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
(تکه‌ی 2 از 2)
خوانندگان میدانند كه كسروی در روشن گردانیدن و رواج معنی مشروطه چه كوششها نموده. چنانكه در نخستین گفتارهای کانال نیز نمونه‌هایی از آن آمد. امروز می‌بینیم این معنی هنوز در تاریكی است و درمیان دانشجویان و «مدرك‌داران» نیز درست روشن نیست. نتیجه‌ی چنین حالی آنست که مردم به این دستاورد گرانمایه دل نمی‌بندند و این خواست همان سیاست بیمناک می‌باشد. و چون آن را جلو دیدگان می‌آوریم بخود بایا می‌شماریم در پیرامون مشروطه و گرانمایگی آن گفتارهای بیشتری بیاوریم. دفتر «امروز چه باید کرد؟!..» که در این گفتار نامش رفته با آنکه نزدیک به هشتاد سال از نوشتنش میگذرد ولی هنوز دربر دارنده‌ی آگاهیهای گرانمایه‌ای برای مردمان امروز می‌باشد ـ بویژه برای جوانانی که در دستگاه «آموزش و پرورش» دو حکومت پهلوی و ملایی بار آمده‌اند.
درباره‌ی مشروطه (دمکراسی) ، قانون اساسی ، جمهوری ، پارلمان و انتخابات و نیز باورهایی که در مردم باید دیگر گردد تا شاینده‌ی آنها گردند ، ما امروز به هر گونه گفتار و کتابی نیاز بسیار داریم و باید برواج آنها کوشیم.
کسانی که از نابسامانیها و بیدادگریها می‌نالند ، باید بدانند که از گله و ناله به تنهایی نتیجه‌ای بدست نمی‌آید. باید با کوششهایی نابسامانیها را به سامان و بیدادگریها را به دادگری تبدیل کرد. یک راه این آنست که به نشر حقایق درمیان مردم بپردازند. مثلاً در جایی که مردم همین معنی مشروطه را پس از یکصدوسیزده سال نمیدانند باید حقایق مشروطه یا سررشته‌داری توده را خواند و یاد گرفت و آنگاه به مردم یاد داد. آنان که کارشان جز گله و ناله نیست باری به این کار برخیزند.
اینبود آنچه ما را به آوردن این نوشته‌ی کوتاه برانگیخت.
🔸یك كار نیك ، كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
كسانی كه میخواهند اندازه‌ی بدبختی توده را بدانند این بیاد آورند كه در این كشور سالها مردان دلسوزی همچون حاج‌میرزاحسین‌خان سپهسالار و میرزاعلیخان امین‌الدوله و میرزامَلكَم‌خان و دیگران اندوه میخوردند و بآرزوی روان گردانیدن مشروطه در ایران جانهای خود را بخطر می‌انداختند ، و سپس پیشوایان گرانمایه‌ای همچون بهبهانی و طباطبایی و افجه‌ای و دیگران پیش افتادند و پس از یك سال و نیم نبرد با دربار قاجاری مشروطه را در این كشور برپا گردانیدند و سپس سالهایی درمیان مشروطه و استبداد كشاكش بوده مردان دلیر و جانفشانی در آن راه جنگها كردند و كشتند و كشته شدند و سرانجام مشروطه (یا سررشته‌داری توده) در این كشور پایدار گردید. ولی اكنون شما می‌بینید كه پس از سی‌وهفت سال هنوز از هزار تن یكی معنی درست آن را نمیدانند و جوانان درسخوانده نیز از شناختن آن ناآگاهند و در نتیجه‌ی همین ناآگاهیست كه پس از آنهمه رنجها دیده می‌شود فلان آخوندك بمشروطه بد میگوید ، فلان حاجی نافهم ریشخند میكند ، فلان جوان بیمایه میگوید «مشروطه دیگر كهنه شده» اینست اندازه‌ی بیچارگی این توده‌ی بدبخت. در اینجاست كه باید گفت : این مردم سركلافه را گم كرده‌اند. در اینجاست كه باید گفت با كلنگ نادانی بنیاد خود میكَنند.
🔸مشروطه یا سررشته‌داریِ توده كه بهترین و والاترین شكل حكومت است و باین كشور رسیده مردم نادان نه معنایش می‌شناسند و نه ارجش میدانند
اینهمه دبیرستانها و دانشكده‌ها در هیچ‌یك سخنی از معنی درست مشروطه نمیرود. به بیچارگی این مردم گریه باید كرد.
باری اینها یك نادانی بزرگی از ایرانیان است و اینست از پارسال كه جمعیت آزادگان بكار برخاست یكی از خواستهای خود ، شناسانیدن معنی درست مشروطه و ستودگیهای آن قرار داد ، و اینست در گام نخست یك كتابچه‌ای بنام «امروز چه باید كرد؟..» بچاپ رسانید كه معنی درست مشروطه را با دانستنیهای دیگری دربر دارد. این كتابچه نخست در پیمان بچاپ رسید و پراكنده گردید. سپس هزار نسخه با پول آزادگان تهران چاپ یافته بمردم داده شد. سپس برای بار سوم در تبریز بچاپ رسیده كه فروخته می‌شود. هر كس میخواهد یك كار ستوده‌ای كند باید این رساله را بگیرد و بخواند و خود بفهمد و سپس بدیگران دهد و او را نیز بخواندن و فهمیدن وادارد. این كاریست كه بسیار كسانی میكنند.
بتازگی نیز نیكمردی از یاران ، از بهشهر پولی فرستاده كه صد نسخه از آن رساله بی‌بها بكسانی داده شود. این كار نیكست كه باید دیگران نیز پیروی كنند. از این كتابچه باید صدها نسخه بچاپ رسد و بدست مردم داده شود.
🔸امروز خداپرستی اینهاست. امروز كارهایی كه خدا را خشنود گرداند اینهاست ، اینهاست كه مایه‌ی رهایی این مردم از بدبختی و درماندگی تواند بود.
(پرچم روزانه شماره‌ی 252 یكشنبه پانزدهم آذرماه 1321)
(تکه‌ی سی‌ویکم)
🔶 یك كار نیك
كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
(تکه‌ی 2 از 2)
خوانندگان میدانند كه كسروی در روشن گردانیدن و رواج معنی مشروطه چه كوششها نموده. چنانكه در نخستین گفتارهای کانال نیز نمونه‌هایی از آن آمد. امروز می‌بینیم این معنی هنوز در تاریكی است و درمیان دانشجویان و «مدرك‌داران» نیز درست روشن نیست. نتیجه‌ی چنین حالی آنست که مردم به این دستاورد گرانمایه دل نمی‌بندند و این خواست همان سیاست بیمناک می‌باشد. و چون آن را جلو دیدگان می‌آوریم بخود بایا می‌شماریم در پیرامون مشروطه و گرانمایگی آن گفتارهای بیشتری بیاوریم. دفتر «امروز چه باید کرد؟!..» که در این گفتار نامش رفته با آنکه نزدیک به هشتاد سال از نوشتنش میگذرد ولی هنوز دربر دارنده‌ی آگاهیهای گرانمایه‌ای برای مردمان امروز می‌باشد ـ بویژه برای جوانانی که در دستگاه «آموزش و پرورش» دو حکومت پهلوی و ملایی بار آمده‌اند.
درباره‌ی مشروطه (دمکراسی) ، قانون اساسی ، جمهوری ، پارلمان و انتخابات و نیز باورهایی که در مردم باید دیگر گردد تا شاینده‌ی آنها گردند ، ما امروز به هر گونه گفتار و کتابی نیاز بسیار داریم و باید برواج آنها کوشیم.
کسانی که از نابسامانیها و بیدادگریها می‌نالند ، باید بدانند که از گله و ناله به تنهایی نتیجه‌ای بدست نمی‌آید. باید با کوششهایی نابسامانیها را به سامان و بیدادگریها را به دادگری تبدیل کرد. یک راه این آنست که به نشر حقایق درمیان مردم بپردازند. مثلاً در جایی که مردم همین معنی مشروطه را پس از یکصدوسیزده سال نمیدانند باید حقایق مشروطه یا سررشته‌داری توده را خواند و یاد گرفت و آنگاه به مردم یاد داد. آنان که کارشان جز گله و ناله نیست باری به این کار برخیزند.
اینبود آنچه ما را به آوردن این نوشته‌ی کوتاه برانگیخت.
🔸یك كار نیك ، كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
كسانی كه میخواهند اندازه‌ی بدبختی توده را بدانند این بیاد آورند كه در این كشور سالها مردان دلسوزی همچون حاج‌میرزاحسین‌خان سپهسالار و میرزاعلیخان امین‌الدوله و میرزامَلكَم‌خان و دیگران اندوه میخوردند و بآرزوی روان گردانیدن مشروطه در ایران جانهای خود را بخطر می‌انداختند ، و سپس پیشوایان گرانمایه‌ای همچون بهبهانی و طباطبایی و افجه‌ای و دیگران پیش افتادند و پس از یك سال و نیم نبرد با دربار قاجاری مشروطه را در این كشور برپا گردانیدند و سپس سالهایی درمیان مشروطه و استبداد كشاكش بوده مردان دلیر و جانفشانی در آن راه جنگها كردند و كشتند و كشته شدند و سرانجام مشروطه (یا سررشته‌داری توده) در این كشور پایدار گردید. ولی اكنون شما می‌بینید كه پس از سی‌وهفت سال هنوز از هزار تن یكی معنی درست آن را نمیدانند و جوانان درسخوانده نیز از شناختن آن ناآگاهند و در نتیجه‌ی همین ناآگاهیست كه پس از آنهمه رنجها دیده می‌شود فلان آخوندك بمشروطه بد میگوید ، فلان حاجی نافهم ریشخند میكند ، فلان جوان بیمایه میگوید «مشروطه دیگر كهنه شده» اینست اندازه‌ی بیچارگی این توده‌ی بدبخت. در اینجاست كه باید گفت : این مردم سركلافه را گم كرده‌اند. در اینجاست كه باید گفت با كلنگ نادانی بنیاد خود میكَنند.
🔸مشروطه یا سررشته‌داریِ توده كه بهترین و والاترین شكل حكومت است و باین كشور رسیده مردم نادان نه معنایش می‌شناسند و نه ارجش میدانند
اینهمه دبیرستانها و دانشكده‌ها در هیچ‌یك سخنی از معنی درست مشروطه نمیرود. به بیچارگی این مردم گریه باید كرد.
باری اینها یك نادانی بزرگی از ایرانیان است و اینست از پارسال كه جمعیت آزادگان بكار برخاست یكی از خواستهای خود ، شناسانیدن معنی درست مشروطه و ستودگیهای آن قرار داد ، و اینست در گام نخست یك كتابچه‌ای بنام «امروز چه باید كرد؟..» بچاپ رسانید كه معنی درست مشروطه را با دانستنیهای دیگری دربر دارد. این كتابچه نخست در پیمان بچاپ رسید و پراكنده گردید. سپس هزار نسخه با پول آزادگان تهران چاپ یافته بمردم داده شد. سپس برای بار سوم در تبریز بچاپ رسیده كه فروخته می‌شود. هر كس میخواهد یك كار ستوده‌ای كند باید این رساله را بگیرد و بخواند و خود بفهمد و سپس بدیگران دهد و او را نیز بخواندن و فهمیدن وادارد. این كاریست كه بسیار كسانی میكنند.
بتازگی نیز نیكمردی از یاران ، از بهشهر پولی فرستاده كه صد نسخه از آن رساله بی‌بها بكسانی داده شود. این كار نیكست كه باید دیگران نیز پیروی كنند. از این كتابچه باید صدها نسخه بچاپ رسد و بدست مردم داده شود.
🔸امروز خداپرستی اینهاست. امروز كارهایی كه خدا را خشنود گرداند اینهاست ، اینهاست كه مایه‌ی رهایی این مردم از بدبختی و درماندگی تواند بود.
(پرچم روزانه شماره‌ی 252 یكشنبه پانزدهم آذرماه 1321)
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 14ـ آیا نباید بچاره‌ی پراکندگیها کوشید؟! (تکه‌ی 1 از 3)
این چهار آسیب را كه شمردم درخور چشم پوشیدن و بی‌پروایی نمودن نیست. دوباره می‌گویم : پس ماندن شرق را دو انگیزه‌ی بزرگیست و یكی از آن دو انگیزه همین آسیبها می‌باشد. باز دوباره می‌گویم : تا حال اینست در شرق نه دین خواهد بود و نه زندگانی و هر دو ناانجام خواهند ماند ، تا حال اینست نام خدا در جهان خوار خواهد بود.
كنون حقیقتگو و همراهانش بگویند كه چه می‌باید كرد؟!.. آن پراكندگیها و دسته‌بندیها ، این ناسازگاری كیشها با دانش و خرد ، آن آلودگی دینداران بپرستش این آفریده و آن آفریده و از یاد بردن ایشان راستی و درستی و غیرت و مردانگی را ، این پرداختن آنان بزمانهای بسیار دور و ناآگاهیشان از زمانشان و خودشان ـ گرفتاریهای باین بزرگی آیا راه كار چیست؟!.. اگر می‌گویند : پروایی ننماییم و دست روی دست نهاده بنشینیم ، می‌گویم : برای چه؟!. برای چه پروا ننماییم؟!. برای چه با گرفتاریها و درماندگیها بسازیم؟!. آیا خدا از این خرسند است؟!. آیا خرد و غیرت چنین كاری را روا شمارد؟!. اگر می‌گویید : می‌باید بچاره برخاست. می‌گویم : پس چه ایرادی شما بكارهای ما دارید؟!. آیا ما جز آن می‌كنیم كه بچاره می‌كوشیم؟!. اگر كتاب «راه رستگاری» را بخوانید خواهید دید كه آن برای چاره‌ی این آسیبهاست. اگر میخواهید كه ما بچاره كوشیم ولی بنادانیها و پندارهای بیهوده‌ای كه شما راست دست نزنیم این یك آرزوی بس بیجاییست كه هرگز بآن نخواهید رسید. هر دستهای همین را چشم می‌دارند كه ما بنادانیهای ایشان دست نزنیم و با دیگران هرچه می‌كنیم بكنیم. ولی ما هرگز دربند دلخواه این دسته و آن دسته نتوانیم بودن. این چشمداشتها داستان آن بیماریست كه آرزوی تندرستی كند ولی چشم دارد كه پزشك باو دستی نزند و دستور پرهیزی یا داروی تلخی باو ندهد ، پیداست كه چنان بیماری را از مرگ چاره نخواهد بود.
شاید بگویند : «می‌باید بچاره كوشید ولی راهش نه آنست كه شما پیش گرفته‌اید ...» میگوییم شما پیش افتید و از هر راهی كه می‌شناسید بچاره كوشید. اگر می‌توانید چرا بازمی‌ایستید؟! چرا گام برنمی‌دارید؟!. امروز هزارها و ده‌هزارها دعوی پیشوایی می‌دارید ، چرا یكیتان پیش نمی‌افتید؟!.
ما بارها نوشته‌ایم و دوباره می‌نویسیم : این سخنان كه ما میگوییم از بهر رستگاری جهانست. ما از یكسو خدا و بلندی نام او را می‌خواهیم و از یكسو بسرفرازی شرق می‌كوشیم. در چنین كاری خاموشی و بركناری چه سزد؟!. ما اینها را كه با این زبان ساده می‌نویسیم ، شما اگر راست می‌دانید راستی‌پرستی نمایید و پیروی كنید. اگر راست نمی‌دانید بنویسید ایرادی كه می‌اندیشید. هرچه هست گامی بردارید و بكار مردم آیید. شما سالها نان این توده را خورده‌اید و كمتر سودی بایشان رسانده‌اید. كنون بهتر از گذشته باشید و ده تن و بیست تن فراهم نشسته بسكالید ، و مردانه و ساده‌دلانه آنچه می‌اندیشید و می‌توانید بكار بندید. شما بدانید كه این سخنان پیش خواهد رفت و بیگمان در دلها جا خواهد گرفت. كنون اگر راست است چرا شما از آن بازمانید؟!. اگر ناراست است چرا مردم را نیاگاهانید؟!.. من پیشنهاد می‌كنم شما تا یك سال این نگارشها را بیندیشید و بی‌آنكه از جا درروید و زبان بسخنان بیهوده باز كنید بداوری پردازید و سر یك سال یا آنها را بپذیرید و گردن گزارید و یا هر پاسخی دارید با زبان ساده و روشنی نگاشته بداوری توده بازگزارید.
شما پیش از همه باین پردازید كه آیا دین از بهر مردمانست یا مردمان از برای دین می‌باشند؟ ما میگوییم : دین از بهر مردمانست ، و من در شماره‌ی پیش این را روشن ساختم كه خدا هیچ كسی را از بهر هیچ كسی نیافریده است و هیچ كسی از آفریدگان را در كارهای او دستی نیست ، و پیغمبران اگر جایگاه بلندی می‌دارند همانا در سایه‌ی كوششی است كه در راه رستگاری جهانیان بكار برده‌اند. روشنتر بگویم : بزرگترین چیز در جهان بلندی نام خدا و رستگاری جهانیانست و در برابر این همه‌چیز و همه‌كس كوچك می‌باشد. این چیزیست كه ما میگوییم. شما اگر این را می‌پذیرید می‌باید خَستُوان[=معترف] باشید كه كیشها همه بیهوده است و راه دین همانست كه ما می‌نماییم و اگر نمی‌پذیرید هر پاسخی می‌دارید بنگارید.
🔸 14ـ آیا نباید بچاره‌ی پراکندگیها کوشید؟! (تکه‌ی 1 از 3)
این چهار آسیب را كه شمردم درخور چشم پوشیدن و بی‌پروایی نمودن نیست. دوباره می‌گویم : پس ماندن شرق را دو انگیزه‌ی بزرگیست و یكی از آن دو انگیزه همین آسیبها می‌باشد. باز دوباره می‌گویم : تا حال اینست در شرق نه دین خواهد بود و نه زندگانی و هر دو ناانجام خواهند ماند ، تا حال اینست نام خدا در جهان خوار خواهد بود.
كنون حقیقتگو و همراهانش بگویند كه چه می‌باید كرد؟!.. آن پراكندگیها و دسته‌بندیها ، این ناسازگاری كیشها با دانش و خرد ، آن آلودگی دینداران بپرستش این آفریده و آن آفریده و از یاد بردن ایشان راستی و درستی و غیرت و مردانگی را ، این پرداختن آنان بزمانهای بسیار دور و ناآگاهیشان از زمانشان و خودشان ـ گرفتاریهای باین بزرگی آیا راه كار چیست؟!.. اگر می‌گویند : پروایی ننماییم و دست روی دست نهاده بنشینیم ، می‌گویم : برای چه؟!. برای چه پروا ننماییم؟!. برای چه با گرفتاریها و درماندگیها بسازیم؟!. آیا خدا از این خرسند است؟!. آیا خرد و غیرت چنین كاری را روا شمارد؟!. اگر می‌گویید : می‌باید بچاره برخاست. می‌گویم : پس چه ایرادی شما بكارهای ما دارید؟!. آیا ما جز آن می‌كنیم كه بچاره می‌كوشیم؟!. اگر كتاب «راه رستگاری» را بخوانید خواهید دید كه آن برای چاره‌ی این آسیبهاست. اگر میخواهید كه ما بچاره كوشیم ولی بنادانیها و پندارهای بیهوده‌ای كه شما راست دست نزنیم این یك آرزوی بس بیجاییست كه هرگز بآن نخواهید رسید. هر دستهای همین را چشم می‌دارند كه ما بنادانیهای ایشان دست نزنیم و با دیگران هرچه می‌كنیم بكنیم. ولی ما هرگز دربند دلخواه این دسته و آن دسته نتوانیم بودن. این چشمداشتها داستان آن بیماریست كه آرزوی تندرستی كند ولی چشم دارد كه پزشك باو دستی نزند و دستور پرهیزی یا داروی تلخی باو ندهد ، پیداست كه چنان بیماری را از مرگ چاره نخواهد بود.
شاید بگویند : «می‌باید بچاره كوشید ولی راهش نه آنست كه شما پیش گرفته‌اید ...» میگوییم شما پیش افتید و از هر راهی كه می‌شناسید بچاره كوشید. اگر می‌توانید چرا بازمی‌ایستید؟! چرا گام برنمی‌دارید؟!. امروز هزارها و ده‌هزارها دعوی پیشوایی می‌دارید ، چرا یكیتان پیش نمی‌افتید؟!.
ما بارها نوشته‌ایم و دوباره می‌نویسیم : این سخنان كه ما میگوییم از بهر رستگاری جهانست. ما از یكسو خدا و بلندی نام او را می‌خواهیم و از یكسو بسرفرازی شرق می‌كوشیم. در چنین كاری خاموشی و بركناری چه سزد؟!. ما اینها را كه با این زبان ساده می‌نویسیم ، شما اگر راست می‌دانید راستی‌پرستی نمایید و پیروی كنید. اگر راست نمی‌دانید بنویسید ایرادی كه می‌اندیشید. هرچه هست گامی بردارید و بكار مردم آیید. شما سالها نان این توده را خورده‌اید و كمتر سودی بایشان رسانده‌اید. كنون بهتر از گذشته باشید و ده تن و بیست تن فراهم نشسته بسكالید ، و مردانه و ساده‌دلانه آنچه می‌اندیشید و می‌توانید بكار بندید. شما بدانید كه این سخنان پیش خواهد رفت و بیگمان در دلها جا خواهد گرفت. كنون اگر راست است چرا شما از آن بازمانید؟!. اگر ناراست است چرا مردم را نیاگاهانید؟!.. من پیشنهاد می‌كنم شما تا یك سال این نگارشها را بیندیشید و بی‌آنكه از جا درروید و زبان بسخنان بیهوده باز كنید بداوری پردازید و سر یك سال یا آنها را بپذیرید و گردن گزارید و یا هر پاسخی دارید با زبان ساده و روشنی نگاشته بداوری توده بازگزارید.
شما پیش از همه باین پردازید كه آیا دین از بهر مردمانست یا مردمان از برای دین می‌باشند؟ ما میگوییم : دین از بهر مردمانست ، و من در شماره‌ی پیش این را روشن ساختم كه خدا هیچ كسی را از بهر هیچ كسی نیافریده است و هیچ كسی از آفریدگان را در كارهای او دستی نیست ، و پیغمبران اگر جایگاه بلندی می‌دارند همانا در سایه‌ی كوششی است كه در راه رستگاری جهانیان بكار برده‌اند. روشنتر بگویم : بزرگترین چیز در جهان بلندی نام خدا و رستگاری جهانیانست و در برابر این همه‌چیز و همه‌كس كوچك می‌باشد. این چیزیست كه ما میگوییم. شما اگر این را می‌پذیرید می‌باید خَستُوان[=معترف] باشید كه كیشها همه بیهوده است و راه دین همانست كه ما می‌نماییم و اگر نمی‌پذیرید هر پاسخی می‌دارید بنگارید.
حرکت دسته های عزاداری محرم در جمهوری آران (آذربایجان خودخوانده) ممنوع اعلام شد.
به گزارش آران نیوز به نقل از پایگاه اینترنتی آذ نیوز،«اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز» جمهوری آران در اطلاعیه ای اعلام کرد ؛ در ماه محرم فقط افراد مورد تایید این اداره می توانند مراسم دینی اجرا کنند که آن هم فقط باید در داخل مساجد و عبادتگاه ها برگزار شوند.
در اطلاعیه این اداره درباره‌ی ماه محرم آمده است: خادمان دین باید ماهیت مبارزه امام حسین (ع) و فاجعه کربلا و فلسفه شهادت را درست تشریح و برای تبلیغ تعصب به وطن و منافع ملی بطور جدی تلاش کنند.
"اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز" جمهوری آذربایجان افزوده است: عزاداری در خارج از مساجد و آوردن وسایل زیان زدن به خود و همچنین پرچم های سایر کشورها و نمادهای سایر دولت ها به مراسم ها ممنوع است. در مراسم های عزاداری باید معیارهای تعیین شده از طرف دین رعایت شود. لخت شدن تا کمر و زنجیر زدن و آسیب زدن به بدن و قمه زنی مخالف احکام اسلامی و بی احترامی به امام حسین (ع) و شهدای کربلاست.
به گزارش آران نیوز به نقل از پایگاه اینترنتی آذ نیوز،«اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز» جمهوری آران در اطلاعیه ای اعلام کرد ؛ در ماه محرم فقط افراد مورد تایید این اداره می توانند مراسم دینی اجرا کنند که آن هم فقط باید در داخل مساجد و عبادتگاه ها برگزار شوند.
در اطلاعیه این اداره درباره‌ی ماه محرم آمده است: خادمان دین باید ماهیت مبارزه امام حسین (ع) و فاجعه کربلا و فلسفه شهادت را درست تشریح و برای تبلیغ تعصب به وطن و منافع ملی بطور جدی تلاش کنند.
"اداره دولتی امور مسلمانان قفقاز" جمهوری آذربایجان افزوده است: عزاداری در خارج از مساجد و آوردن وسایل زیان زدن به خود و همچنین پرچم های سایر کشورها و نمادهای سایر دولت ها به مراسم ها ممنوع است. در مراسم های عزاداری باید معیارهای تعیین شده از طرف دین رعایت شود. لخت شدن تا کمر و زنجیر زدن و آسیب زدن به بدن و قمه زنی مخالف احکام اسلامی و بی احترامی به امام حسین (ع) و شهدای کربلاست.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
علم الهدی : قمه زنی مستحب است!.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گریستن و تَباکی (گریان وانمودن) و ثواب آن!
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
... دو چيز به پيشرفت اين کيش (شیعیگری) می‌افزوده :
يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.
امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوستداری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهای امام علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...
(کتاب داوری)
يکی نام نيک امام علی‌بن‌ابيطالب ، ديگری داستان دلسوز کربلا.
امام علی‌بن‌ابيطالب ، مرد بزرگی ميبوده و ستودگي‌های بسيار ميداشته. شيعيان از نام نيک او سود جسته چنين وامی‌نمودند که پيروان اويند.
آن مرد بزرگ را بنيادگزار شيعيگری نشان داده و چنين می‌فهمانيدند که جدايي سُنی از شيعی از زمان آن امام ، و بر سر خليفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز يافته ، و اين کشاکشها و دشمنيها به پاس او ميباشد. از آنسوی درباره‌ی آن امام نيز به گزافه‌سرايی برخاسته او را هم از جايگاهش بيرون می‌بردند :
«پيغمبر گفته با دوستداری علی هيچ گناهی زيان نتواند رسانيد » ، «خدا گفته دوستداری علی دژ منست و هرکه به دژ من درآيد از خشم من ايمن خواهد بود». در اينباره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسيار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : اين داستان از روزی که رويداد مايه‌ی خشم و افسوس بيشتر مسلمانان گرديد و کسان بسياری به خونخواهی برخاستند و خونها ريخته شد.
ولی شيعيان جعفری از آن به بهره‌جويی سياسی پرداخته با برپا کردن بزم‌های سوگواری ياد آن را تازه نگهداشتند و در اين باره سخنان شگفتی به ميان آوردند : « هرکسی بگريد يا بگرياند و يا خود را گريان وانمايد بهشت برايش باياباشد».
بر سر خاکهای امام علی‌بن‌ابيطالب و حسين‌بن‌علی و ديگران گنبدها افراشتند و آنها را زيارتگاه گردانيدند. به هر يکی زيارتنامه پديد آوردند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زيارت کرده».
اينها ـ اين گزافه‌گوييها اگر هم از زمان جعفربن‌محمد و جانشينان او ، و از زبان آنان بوده بيگمان چيزها به آن افزوده گرديده ـ بيگمان روزبروز در رويِش و بالِش ميبوده.
گذشته از اينها ، آن سبکباری که در شيعيگری از باياهای سخت اسلام ميبود ، و يک شيعی از جهاد و نماز آدينه و مانند اينها آسوده ميگرديد و بلکه ميتوانست نمازی نخواند و روزه‌ای نگيرد و از هيچ بدی نپرهيزد و با رفتن به زيارت حسين و با گريستن به او همه‌ی گناهان خود را بيامرزاند ، آن نويدهايی که درباره‌ی ميانجيگری امامان در روز رستاخيز و رفتن همه‌ی شيعيان به بهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرينش که شيعيان درباره‌ی خود باور ميداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری می‌پنداشتند ، آن دستگاه جانشين امام و سررشته‌داری و فرمانروايی که ملايان شيعه براي خود ساخته بودند ، هريکی انگيزه‌ی ديگری برای کشاندن مردم ساده‌درون بسوی شيعيگری و پايداری آنان در اين کيش ميبوده.
... آيا گفتن : «هر که حسين را در کربلا زيارت کند خدا را در عرش زيارت کرده» با خدا گستاخی و بيفرهنگی نيست.
شگفت‌تر اينکه از آن بارگاهها نتوانستنی (معجزه) نيز چشم دارند و داستانها پديد آورند : فلان کور را بينا گردانيد ، و بَهمان بيمار را تندرست ساخت ، فلان دشمن را کُشت و بَهمان بدخواه را سنگ گردانيد.
شاهی که به ضربت دو انگشت
از معجزه ابن قيس را کُشت
بنيادگزار اسلام با آن جايگاه والايی که ميداشت و با آن کار خدايی که پيش ميبرد ، چون جهودان و ترسايان فشار آورده نتوانستنی ميخواستند در پاسخشان ميگفت : من نتوانم. قرآن پر از اينگونه پاسخهاست. ولی نوادگان هيچ کاره‌ی او در زندگی نتوانستنی ميکرده‌اند بجای خود كه پس از مرگشان نيز ميکنند. افسوس از اين نادانی!. ...
(کتاب داوری)
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
11) كراسوس ـ تکه‌ی 1
🔸 كراسوس1
كراسوس به بروندوسيوم2 رسيده اگرچه دريا بسيار توفاني بود. ولي چون او شتاب داشت بانتظار نايستاد و با آنكه نزديك بكنار راه مي‌پيمود بسياري از كشتيهاي جنگي خود را از دست داد. چون با بازمانده‌ی سپاه بخشكي رسيد آهنگ گالاتيا3 كرد و در آنجا با ديوتاروس4 پادشاه كه مرد بسيار سالخورده‌اي بود بهم رسيدند و چون پادشاه ببنياد شهري پرداخته بود كراسوس از راه نكوهش و ريشخند باو چنين گفت : «اعليحضرت در ساعت دوازدهم ببنياد شهر برخاسته‌ايد.» پادشاه پاسخ داد : «مگر سردار باين لشكركشي خود بايران (پارتيا) زودتر از آن برخاسته‌ايد؟» اين سخن را از آن جهت گفت كه كراسوس اين هنگام شصت سال داشت و خود سالخورده‌تر از آن مي‌نمود. باري در اين آغاز كار بخت با كراسوس همراه بود و بآساني جسري بروي ايوفراتيس (فرات) بسته سپاهيان را بي‌گزند و آسيب بگذارنيد و شهرهايي را ازآن ميسوپوتاميا (بين‌النهرين) بدست آورد. مگر يك شهري كه اپولونيوس5 بخودكامگي در آن فرمانروا بود و در برابر روميان ايستادگي كرده صد تن از ايشان را بكشت. كراسوس آن شهر را با زور گرفت و تاراج نمود و مردمش را ببردگي فروخت. اين شهر را يونانيان زينودوتيا6 مينامند. كراسوس چون آنجا را گرفت بسپاهيان دستور داد كه بر وي بامپراتوري سلام دهند. و اينكار بسپاهيان بد آمد. زيرا گفتند مگر بكاري بهتر از اين اميدوار نيست كه از چنين كار كوچكي چندان بخود ميبالد. بهرحال كراسوس در اين شهرهاي تازه‌گشاده هفتهزار پياده و يكهزار سواره بپاسداري نشانده خويشتن بسوريا بازگشت كه زمستان را در آنجا بگزارد و چون بآنجا رسيد پسرش كه با قيصر در گااول7 همراه و دليريها نموده و نشانها و پاداشها ازو يافته بود نزد وي آمد و يكهزار سواره برگزيده با خود آورد. نخستين خطا از كراسوس در اينجا سر زد و كاري بود كه اگر خود سفر و لشكركشي را كه سراپا خطا بوده بشمار نياوريم اين بزرگترين خطايش شمرده خواهد شد. زيرا در جايي كه بايستي بيدرنگ پيش برود و شهرهاي سلوكيا و بابل را كه اينزمان بر اشكانيان نافرماني مي‌نمودند بدست بياورد چندان درنگ نمود كه فرصت را از دست داد. وآنگاه او در سوريا همچون يك سوداگر پول‌دوستي ميزيست نه همچون يك سردار سپاهي و بجاي آنكه بسپاهيان بپردازد و آنان را در كار جنگ ورزيده‌تر گرداند هميشه بحساب ماليات شهرها ميپرداخت و گنجينه‌ای را كه در پرستشگاه شهر هيراپوليس8 بود با ترازو ميكشيد و بپاره‌ای شهرها و سرزمينها كساني بعنوان گرفتن سپاهي فرستاده سپس پول گرفته از سپاهي چشم مي‌پوشيد و بدينسان در ديده‌ها خوار شده و مردم ازو نوميدي مي‌نمودند. نخستين فال بد را هم در همانجا دريافت. زيرا خداي مادينه كه برخي او را جونو9 و برخي ديگر ونوس10 ميخوانند كساني هم «طبيعت» نام ميدهند و مقصود از آن نيرويي است كه آغاز همه‌ی چيزها از آنست و اوست كه آدميان را بسوي هر چيز نيك راهنما ميباشد. كراسوس با پسرش بر پرستشگاه اين خداي مادينه رفتند و چون بيرون مي‌آمدند پسر را پاي لغزيده افتاد و پدر هم بر روي او افتاد.
1ـ Crassus در قرن سيم پيش از ميلاد دولت روم باوج نيرومندي رسيده كساني همچون يولیوس قيصر و پومپيوس و كراسوس و اوكوستوس و آنتونبوس سررشته‌دار آن گرديدند. از همان زمان است كه با ايران هم بكشاكش و جنگ برميخيزند و نخستين جنگ همين داستان كراسوس است كه در اينجا ياد كرده ميشود. كراسوس از يك خاندان كهن و بزرگي بوده و در ميان روميان كمتر كسي به توانگري او بود. پس از پيشامدهاي بسياري با قيصر و پومپيوس سه تن دست بهم داده فرمانروايي روم را با آن بزرگي كه بود ازآن خود ساخته بودند و چون قيصر شهرگشاييهاي بسياري در غرب اروپا كرده و پومپيوس نيز در آسياي كوچك بر دشمن بزرگ روم كه مثرادات پادشاه پونتوس باشد فيروزي يافته بود كراسوس بهمچشمي آنان كوشش داشت كه وي نيز هنرهايي نمايد و چون در بخشي كه خاك روم را درميان خود كرده بودند سوريا به سهم او افتاده بود از اين جهت چشم بآسيا دوخته آرزو داشت كه ايران و هند را سراسر بدست آورده تا كنار اقيانوس پيش برود و احمقانه اين آرزوي خود را پياپي بر زبان مي‌آورد و با آنكه اينزمان سال او شصت بود و خواهيم ديد كه چگونه بآرزوي خود رسيد.
2ـ Brundusium يكي از بندرهاي ايتالياي باستان.
3ـ Galatia يكي از سرزمينهاي آسياي كوچك.
4ـ Deiotarus گويا همانست كه در داستان پومپيوس هم نام او را برده.
5ـ Appllonius
6ـ Zenodotia
7ـ Gaul نام مردمي است كه در خاك فرانسه نشيمن داشته‌اند و آن خاك هم بنام ايشان گااول خوانده ميشد كه سپس با مردم «فرانك» درآميخته و از ميان رفته‌اند.
8ـ از گفته‌هاي استرابون برمي‌آيد كه شهر باين نام يكي در سوريا بوده و ديگري در فروگيا. گويا اينجا شهر سوريا مقصود است.
9ـ Juno
10ـ Venus
11) كراسوس ـ تکه‌ی 1
🔸 كراسوس1
كراسوس به بروندوسيوم2 رسيده اگرچه دريا بسيار توفاني بود. ولي چون او شتاب داشت بانتظار نايستاد و با آنكه نزديك بكنار راه مي‌پيمود بسياري از كشتيهاي جنگي خود را از دست داد. چون با بازمانده‌ی سپاه بخشكي رسيد آهنگ گالاتيا3 كرد و در آنجا با ديوتاروس4 پادشاه كه مرد بسيار سالخورده‌اي بود بهم رسيدند و چون پادشاه ببنياد شهري پرداخته بود كراسوس از راه نكوهش و ريشخند باو چنين گفت : «اعليحضرت در ساعت دوازدهم ببنياد شهر برخاسته‌ايد.» پادشاه پاسخ داد : «مگر سردار باين لشكركشي خود بايران (پارتيا) زودتر از آن برخاسته‌ايد؟» اين سخن را از آن جهت گفت كه كراسوس اين هنگام شصت سال داشت و خود سالخورده‌تر از آن مي‌نمود. باري در اين آغاز كار بخت با كراسوس همراه بود و بآساني جسري بروي ايوفراتيس (فرات) بسته سپاهيان را بي‌گزند و آسيب بگذارنيد و شهرهايي را ازآن ميسوپوتاميا (بين‌النهرين) بدست آورد. مگر يك شهري كه اپولونيوس5 بخودكامگي در آن فرمانروا بود و در برابر روميان ايستادگي كرده صد تن از ايشان را بكشت. كراسوس آن شهر را با زور گرفت و تاراج نمود و مردمش را ببردگي فروخت. اين شهر را يونانيان زينودوتيا6 مينامند. كراسوس چون آنجا را گرفت بسپاهيان دستور داد كه بر وي بامپراتوري سلام دهند. و اينكار بسپاهيان بد آمد. زيرا گفتند مگر بكاري بهتر از اين اميدوار نيست كه از چنين كار كوچكي چندان بخود ميبالد. بهرحال كراسوس در اين شهرهاي تازه‌گشاده هفتهزار پياده و يكهزار سواره بپاسداري نشانده خويشتن بسوريا بازگشت كه زمستان را در آنجا بگزارد و چون بآنجا رسيد پسرش كه با قيصر در گااول7 همراه و دليريها نموده و نشانها و پاداشها ازو يافته بود نزد وي آمد و يكهزار سواره برگزيده با خود آورد. نخستين خطا از كراسوس در اينجا سر زد و كاري بود كه اگر خود سفر و لشكركشي را كه سراپا خطا بوده بشمار نياوريم اين بزرگترين خطايش شمرده خواهد شد. زيرا در جايي كه بايستي بيدرنگ پيش برود و شهرهاي سلوكيا و بابل را كه اينزمان بر اشكانيان نافرماني مي‌نمودند بدست بياورد چندان درنگ نمود كه فرصت را از دست داد. وآنگاه او در سوريا همچون يك سوداگر پول‌دوستي ميزيست نه همچون يك سردار سپاهي و بجاي آنكه بسپاهيان بپردازد و آنان را در كار جنگ ورزيده‌تر گرداند هميشه بحساب ماليات شهرها ميپرداخت و گنجينه‌ای را كه در پرستشگاه شهر هيراپوليس8 بود با ترازو ميكشيد و بپاره‌ای شهرها و سرزمينها كساني بعنوان گرفتن سپاهي فرستاده سپس پول گرفته از سپاهي چشم مي‌پوشيد و بدينسان در ديده‌ها خوار شده و مردم ازو نوميدي مي‌نمودند. نخستين فال بد را هم در همانجا دريافت. زيرا خداي مادينه كه برخي او را جونو9 و برخي ديگر ونوس10 ميخوانند كساني هم «طبيعت» نام ميدهند و مقصود از آن نيرويي است كه آغاز همه‌ی چيزها از آنست و اوست كه آدميان را بسوي هر چيز نيك راهنما ميباشد. كراسوس با پسرش بر پرستشگاه اين خداي مادينه رفتند و چون بيرون مي‌آمدند پسر را پاي لغزيده افتاد و پدر هم بر روي او افتاد.
1ـ Crassus در قرن سيم پيش از ميلاد دولت روم باوج نيرومندي رسيده كساني همچون يولیوس قيصر و پومپيوس و كراسوس و اوكوستوس و آنتونبوس سررشته‌دار آن گرديدند. از همان زمان است كه با ايران هم بكشاكش و جنگ برميخيزند و نخستين جنگ همين داستان كراسوس است كه در اينجا ياد كرده ميشود. كراسوس از يك خاندان كهن و بزرگي بوده و در ميان روميان كمتر كسي به توانگري او بود. پس از پيشامدهاي بسياري با قيصر و پومپيوس سه تن دست بهم داده فرمانروايي روم را با آن بزرگي كه بود ازآن خود ساخته بودند و چون قيصر شهرگشاييهاي بسياري در غرب اروپا كرده و پومپيوس نيز در آسياي كوچك بر دشمن بزرگ روم كه مثرادات پادشاه پونتوس باشد فيروزي يافته بود كراسوس بهمچشمي آنان كوشش داشت كه وي نيز هنرهايي نمايد و چون در بخشي كه خاك روم را درميان خود كرده بودند سوريا به سهم او افتاده بود از اين جهت چشم بآسيا دوخته آرزو داشت كه ايران و هند را سراسر بدست آورده تا كنار اقيانوس پيش برود و احمقانه اين آرزوي خود را پياپي بر زبان مي‌آورد و با آنكه اينزمان سال او شصت بود و خواهيم ديد كه چگونه بآرزوي خود رسيد.
2ـ Brundusium يكي از بندرهاي ايتالياي باستان.
3ـ Galatia يكي از سرزمينهاي آسياي كوچك.
4ـ Deiotarus گويا همانست كه در داستان پومپيوس هم نام او را برده.
5ـ Appllonius
6ـ Zenodotia
7ـ Gaul نام مردمي است كه در خاك فرانسه نشيمن داشته‌اند و آن خاك هم بنام ايشان گااول خوانده ميشد كه سپس با مردم «فرانك» درآميخته و از ميان رفته‌اند.
8ـ از گفته‌هاي استرابون برمي‌آيد كه شهر باين نام يكي در سوريا بوده و ديگري در فروگيا. گويا اينجا شهر سوريا مقصود است.
9ـ Juno
10ـ Venus
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
... در کربلا بارها کشتار و تاراج سختی رو داده و بارها آن صندوقها را شکسته و کنده‌اند :
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...
سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.
«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)
در سال ٨۵٨ مولاعلی پسر سيدمحمدمشعشع به آنجا دست يافت و تاراج و کشتار سختی کرد و کسان بسياری را بند کرده با خود برد.
در سال ١٢١۶ چون وهابيان به آهنگ تاراج و کشتار به عراق تاخته بودند در روز عاشورا به آن شهر ريخته در شهر و در پيرامون بارگاهها به کشتار پرداختند و به خانه‌ها آمده دست به زنان و دختران يازيدند و بچگان شيرخوار را سر بريدند و صندوقها را شکستند و گورها را کندند.
و در چند ساعت نزديک به هفت هزار تن را از مجتهدان و سادات و ديگران کشته بارگاهها را تاراج کرده فيروزانه بازگشتند.
... شگفتست که وهابيان در آن تاخت خود به عراق ، نخست آهنگ نجف کردند. ولی چون اين شهر باروی استوار ميداشت دست يافتن نتوانستند و آنجا را گزارده آهنگ کربلا کردند و به آن کشتار و تاراج پرداختند. شيعيان از همان داستان نجف عنوانی بدست آورده «معجزه‌‌ای» ساختند. «يکی از صلحا» در خواب اميرالمؤمنين را ديد که کفهای دستش سياه شده و چگونگی را پرسيد. پاسخ داد : «پس آن توپها را از شهر که باز ميگردانيد؟!».
ببينيد اندازه‌ی نادانی را. بجای آنکه ببينند که نجف چون بارو ميداشت از آسيب دور مانْد ، و کربلا چون نميداشت آن آسيب را يافت ، و از همينجا پی به آميغها [حقایق] برده بدانند که در اين جهان هرکاری جز از راهش نتواند بود و از آن گورها و گنبدها هوده‌ای نتواند برخاست ، بدانسان کوردرونی نشان داده دروغی به آن رسوايی ساخته بيرون داده‌اند.
هشتم : داستان گريه و زاری به کشتگان کربلا ايراد بزرگ ديگر ميباشد. يک داستان بايستی رخ ندهد. پس از آنکه رخ داده از گريستن چه سود تواند بود؟!... يک داستانی را عنوان کردن و بزم‌های سوگواری برپا گردانيدن ، گريستن و گريانيدن با خِرد چه می‌سازد؟!...
اينکه گفته‌اند : « هر که بگريد و بگرياند و خود را گريان وانمايد بهشت برو بايا گردد» بايستی پرسيد : چرا؟!...
گريستن يا گريانيدن چيست که خدا بآنها چنين پاداش بزرگی دهد؟!... آنگاه شما اين سخن را از کجا می‌گوييد؟!... شما را به خدا چه راهی بوده؟!... اي بيخردان مگر خدا اسکندر ماكدونی است که يک هفستيونی را دوست دارد و چون او مُرد ، مردم را چند ماه به سوگواری وادارد؟!...
حسين‌بن‌علی به طلب خلافت برخاست و نتوانست و کاری از پيش نبرد. ليکن مردانگی بسيار ستوده‌ای از خود نشان داد ، و آن اينکه زبونی ننموده کشته شدن خود و فرزندان و يارانش را ، از گردن گزاردن به يزيد و ابن‌زياد بهتر دانسته مردانه پافشاری کرد و خود و پيروانش کشته گرديدند.
اين کار او بسيار ستوده بوده. ولی هرچه بوده بوده. هزار و سيصد سال گريستن چه معنی دارد؟!... به آن نمايشهای بسيار بيخردانه‌ی محرم و صفر چه توان گفت؟!...
اين داستانهای زيارت و گريه با آن حديثهاشان از راه ديگری نيز درخور ايراد است. اينها ريشه‌ی دين را کندن و آنرا از ميان بردنست. در جائيکه با يک زيارت همه‌ی گناهان آمرزيده شود و با يک گريه بهشت بايا گردد ، کسی چرا از خوشيهای سزا و ناسزا بازايستد؟!... چرا فلان حاجی آزمندانه انبارداری نکند؟!... چرا بَهمان ستمگر خونها نريزد؟!... چرا آزمندان به پول‌اندوزی نکوشند؟!... چرا مردان دنبال زنان بيگانه نيفتند؟!...
سران شيعه در آن کوششهاي سياسی خود پروای هيچی نکرده هرچه خواسته گفته و هرچه خواسته کرده‌اند. ولی ما آيا ميتوانيم چشم از کارهای سراپا زيان ايشان پوشيم؟!....
ببينيد گستاخی را تا به کجا رسانيده‌اند : «هرکه حسين را در کربلا زيارت کند مانند کسی است که خدا را در عرش زيارت کرده». «با هستی امامست که زمين و آسمان پايدار ميباشد و به پاس اوست که مردم روزی ميخورند». «هرکه بگريد و بگرياند و يا خود را گريان نمايد بهشت به او بايا شود».
بايد پرسيد : چرا؟!. مگر گريستن به کشتگانی چه کاريست و چه سودی از آن تواند برخاست که خدا چنان مزدی دهد؟!. چنين گزافه‌دهی از خدا سزاست؟!.
«هرکه به زيارت رود همه‌ی گناهانش آمرزيده گردد» بايد پرسيد : پس دين چه می‌بايسته؟!. سخن از نيک و بد و حلال و حرام چه می‌سزيده؟!. در جايی که با گريستن يا به زيارت رفتن هر گناهی آمرزيده شود و بهشت بايا گردد چرا کسی از گناه بازايستد؟!. چرا در بند نيک و بد و حلال و حرام باشد؟!. ...
(کتاب داوری)