شادروانان سه مجتهد نجف
از نیکمردانی که باید نامهاشان همیشه در تاریخ ایران بماند این سه تن مجتهد نجف می‌باشند :
از راست 1) آخوند ملا محمد کاظم خراسانی 2) حاجی میرزا حسین تهرانی 3) حاجی شیخ عبدالله مازندرانی.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس‌ ـ تکه‌ی 32

🔸 بهرحال بايستي چاره‌ی گرفتاري امروزي را بكند و تا آنجا كه در دسترس است تدبير بكار زند. براي اين مقصود كسان خود را به پاره‌ای شهرهاي همسايه مي‌فرستاد و خود او بشهرهاي ديگري مي‌رفت و از مردم خواهش ياوري با پول يا سپاهي مي‌نمود. ليكن چون مي‌ترسيد كه ناگهان دشمنان برسند و اين كارهاي او را ناانجام بگزارند از اينجا خواست جايي را پناهگاه خود گيرد و كنون را در آنجا از خطر ايمن باشد. با پيرامونيان در اين باره به شور پرداخت و همگي در اين باره همعقيده بودند كه بايد از خاك روم و سرزمينهايي كه بسته‌ی آنست پرهيز جست. درباره‌ی شهرهاي بيگانه هم خود او كشور پارثيان (ايران) را شايسته مي‌ديد كه پناه باو داده و با سپاه و ديگر دربايستها بار ديگر آماده‌ی جنگش گردانند و به روم بازفرستند. كسان ديگري آفريقا را نام مي‌بردند كه بهنزد پادشاه يوبا1 بروند. ليكن ثئوفانيس لسبي مي‌گفت : اين خود ديوانگي است كه ما مصر را كه از دريا سه روز بيشتر راه نداريم از دست دهيم و از بطلميوس كه هنوز جواني نورس است و از جهت دوستي كه پدرش با پومپيوس داشته و نوازشها ازو مي‌يافته و خود را سخت وامدار پومپيوس مي‌شناسد بهره‌جويي نكنيم بلكه روي بسوي پارثيان بياوريم كه خيانتكارترين مردمان جهان مي‌باشند.2 اين خود شايسته نيست كه پومپيوس براي كناره‌گيري از كسي كه زيردستي او زبردستي بر ديگران را در بر دارد پناه به ارشك ببرد و اختيار خود را بدست او بسپارد و بالاتر از همه زن جوان خود را كه از خاندان اسكيپيو مي‌باشد بميان مردم بيفرهنگي بياندازد كه تنها بدستياري زور و ستيزه فرمانروايي مي‌كنند و بزرگي را جز در توانايي نشناخته از هيچ كار ناپسند و رفتار ناروا پرهيز نمي‌كنند. اين زن نزد پارثيان اگرچه هيچگونه پرده‌دري در كار نخواهد بود مايه‌ی بي‌آبروگريست. ازين سخن‌پردازي ثئوفانيس پومپيوس راه كشتي را كه بسوي رود فرات متوجه بود برگردانيد. شايد يك اراده‌ی غيبي او را از رفتن بدانسوي بازداشت.
بهرحال قرار بر آن شد كه پومپيوس روانه‌ی مصر گردد. از جزيره‌ی قبرس با كورنيليا در يك كشتي جنگي نشستند. ديگران برخي در كشتي بازرگاني جا گرفته روانه شدند و دريا را بي‌گزند و بيم بپايان رسانيدند و چون شنيدند كه پادشاه بطلميوس در شهر پلوسيوم3 لشكرگاه گرفته و با خواهر خويش گرفتار جنگ مي‌باشد پومپيوس آهنگ آنسوي كرد و فرستاده‌اي را از پيش فرستاد كه نزد بطلميوس رفته او را از رسيدن پومپيوس آگاه بگرداند و دستور درآمدن بخواهد. بطلميوس اينزمان بسيار نوجوان بود و از اين جهت پوثنيوس4 كه اختيار كارهاي او را داشت انجمن شوري از بزرگان دربار برپا ساخت و از آنان درباره‌ی اينكه آيا چه رفتاري با پومپيوس پيش گيرند رأي خواست. اين خود گرفتاري و بدبختي بود كه رشته‌ی اختيار پومپيوس بزرگ بدست كساني همچون پوثنيوس خواجه‌سرا ، ثئودوتوس خيوسي5 آموزگار مزدبگير علم بيان و آخيلاس6 مصري بيفتد. زيرا در ميان ديگر اعضاي انجمن كه خود از پرده‌داران و پرستاران دربار بودند اين چند تن بزرگتر بشمار مي‌رفتند و پيشوايي بر آنان داشتند. پومپيوس كه سر به قيصر فرود نياورده و آن را شكست خود پنداشته اكنون بايستي در جايي دورتر از كنار دريا لنگر انداخته و منتظر نتيجه‌ی اين انجمن باشد. چنين پيداست كه اختلاف بسياري در رأيها بوده زيرا كساني مي‌گفته‌اند بايد او را بازپس گردانيده دور راند. ديگران عقيده بر پذيرفتن او داشته‌اند. ولي ثئودوتوس بنام هنرنمايي و اينكه اثر فن خود (بيان) را نشان دهد چنين سخن راند كه از اين دو رأي هيچيك درست نيست. زيرا اگر او را بپذيريد قيصر را دشمن خود و پومپيوس را آقاي خود ساخته‌ايد و اگر او را دور برانيد از اين پس نكوهش پومپيوس را خواهيد شنيد كه از كشور خود دورش رانده‌ايد و نكوهش قيصر را خواهيد شنيد از آنكه دشمن او را دستگير نساخته‌ايد. پس تنها چاره‌ی كار آنست كه كساني را بفرستيد تا او را بكشند. زيرا تنها در سايه‌ی اين تدبير است كه از دست اين يكي آسوده مي‌شويد و از آن يكي نيز هيچگونه بيمي نخواهيد داشت. هم گفته‌اند كه در پايان اين گفتار خود لبخندي زده اين جمله را نيز گفت : «مرده دست كسي را نمي‌گزد.»


1ـ Juba
2ـ پارثيان جز اينكه دست جهانگيري روميان را از شرق برتافته و سدي در برابر آز سرداران خام‌طمع آنجا كشيده بودند كدام بي‌فرهنگي يا خيانتكاري را داشتند؟!.. آيا مصريان بهتر بودند يا پارثيان؟!..
3ـ Pelusium
4ـ Pothnius
5ـ Theodotus خيوس يكي از جزيره‌هاست.
6ـ Achillas

✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکه‌ی بیست‌ونهم)

🔶 پراكنده‌اندیشی چه اثری تواند داشت؟..
(تکه‌ی 3 از 3)

شما میگویید : «میهن‌پرستی» و هیچ نمیدانید كه چند رشته تعلیمات كه همه بضد آنست درمیان مردم رواج دارد. فلان جوان اروپا دیده میگوید : «زندگانی مبارزه است و آدم باید زیرك باشد و پول در بیاورد». فلان حاجی مقدس میگوید : «میهن‌پرستی بت‌پرستیست. من باید در فكر آخرتم باشم. بمن چه كشور میرود ویا میماند». فلان خراباتی میگوید : «می خور كه ندانی زكجا آمده‌ای» فلان مرد تیره‌درون هر كجا می‌نشیند زبان بریشخند باز كرده میگوید : «اولاد سیروس هیچوقت چیزی نبوده».

در برابر یك سخنِ شما چند گونه سخنان ضد آن میگویند و دلها را پر میگردانند. چه شده كه سخن شما مؤثر افتد و اینها مؤثر نباشد؟!.. آیا دور از خرد نیست كه با این بدآموزیهای فراوان كه هر یكی بكشتن احساسات و اراده ، عامل جداگانه‌ایست شما میگویید باید تنها میهن‌پرستی را عنوان كنیم و تنها در پیرامون آن سخن رانیم؟!..

مگر ندیدید كه داستان مشروطه و آن جوش و خروش كه در سراسر ایران برخاسته بود در نتیجه‌ی همین موانع ناانجام ماند و از آنهمه رنجها و فداكاریها جز نتیجه‌ی كمی بدست نیامد؟!.. ندیدید كه در همان پیشامد شهریور ماه چه رسوایی از افسران و استانداران و دیگران پدید آمد؟!..

🔸چه داستان مشروطه و چه داستان شهریور ماه هر دو بهترین دلیل براستی گفتار ما میباشد. زیرا در هر دو داستان طبقه‌ی عوام و درس ناخوانده آزمایش خوبی دادند و با روی سفید و پیشانی باز از كشاكش بیرون آمدند. برعكس طبقه‌ی درس‌خوانده كه بیشترشان جز مایه‌ی روسیاهی و رسوایی نبودند.

داستان مشروطه بماند ، آن را در تاریخ باید جست. داستان شهریور ماه را بداوری گزارده ببینیم علت چه بود كه افراد سپاهی و بسیاری از افسران جزو غیرت و مردانگی شایانی از خود نشان دادند و فداكاریهای سرفرازانه نمودند. ولی افسران بزرگ جز از چند تنی كه باید جدا گیریم دیگران مایه‌ی رسوایی و سرافكندگی شدند؟!.. اگر شما با یكایك این افسران و سرلشگران آشنا باشید و از عقیده و باورهاشان بجستجو پردازید خواهید دید مغزهاشان پر از اندیشه‌های مادیگریست و هر یكی از آنان زندگی را جز مبارزه نمیداند و بر آنست كه هر كسی باید از هر راهی كه میتواند پول بدست آوَرَد و درپی خوشیهای خود باشد و پروای دیگران نكند. یا خواهید دید كسانی از آنان با شعرهای رندانه‌ی خراباتی آشنایی دارند و زندگانی را جز یكدم نمی‌شمارند و برآنند كه باید آن یكدم را بخوشی گذرانند. وگرنه چگونه باوركردنیست كه یك سرلشگری دسته‌های زیردست خود را بسر خود رها كند و با چند تن رو بگریز آورد و پس از چند روزی ناگهان در ملایر پیدا شود؟!. چگونه باوركردنیست كه یك سرهنگ با داشتن عده‌ی بسیار ، تفنگ و افزارِ خود را باشرار سپارد و تنها در اندیشه‌ی جان خود باشد كه بخاك بیگانه گریزد؟!..

🔸این از چیست كه افراد آنگونه و افسران اینگونه درآمدند؟!.. آیا این دلیل نیست كه علت درماندگی‌های ایران این اندیشه‌های پراكنده میباشد كه بنام فلسفه یا ادبیات یا هر نام دیگری در كتابها و روزنامه‌ها نوشته می‌شود و كسان باسواد آنها را خوانده بیاد خود می‌سپارند و بدینسان عزم و اراده‌شان از كار می‌افتد؟!.. آیا دلیل آن نیست كه ما تا باین درد چاره نكنیم از هیچ كوششی نتیجه نخواهیم برداشت؟!..

یك چیز شگفتتر اینست كه می‌بینیم كسانی می‌نشینند و با یك حال آرام و پیشانی باز از جنگ آلمان و انگلیس و ژاپن و آمریكا به گفتگو می‌پردازند و از آینده‌ی جهان سخن میرانند و چنین وامی‌نمایند كه آینده‌ی ما نیز بسته به نتیجه‌ی این جنگست. ولی این غفلتی از آن كسان میباشد. این جنگ در سرنوشت ما تأثیرخواهد داشت ولی نه چندانكه اینان می‌پندارند.

🔸آنچه در سرنوشت ایران و شرق تأثیر مهم تواند داشت همینست كه باین درماندگیها چاره شود. وگرنه ما تا اینیم كه هستیم حالمان همین خواهد بود كه هست.

مَثَل اینان مثل آن روستاییست كه زمینی كه شایسته‌ی كشت باشد ندارد و یا اگر زمین دارد تخم ندارد ، و با این حال در آغاز بهار گفتگو از آمدن و نیامدن باران میكند و چنین وامی‌نماید كه همچون دیگران سرنوشت او و خاندانش بسته به پیشامد بارانست ، و پیداست كه این رفتار او بیخردانه میباشد.

🔸🔸آری روستاییان و برزگران در بهار می‌نشینند و گفتگو از باران و چگونگی هوا بمیان می‌آورند و علاقه بآن نشان میدهند. ولی بشرط آنكه كشتزاری آماده گردانیده و تخمی افشانده باشند كه زمینه برای استفاده از باران آماده باشد. كسی كه زمین ندارد و یا بذر نیفشانده چنین علاقه‌مندی به باران ازو بیخردانه است مگر مقصودش این باشد كه باران كه بیاید دیگران استفاده از آن میكنند و محصول فراوان برمیدارند و یك سهمی هم برای من میفرستند كه چنین توقعی بیخردانه‌تر خواهد بود.

(پرچم روزانه شماره‌های 84 و 85 سال یكم شنبه 12 و یكشنبه 13 اردیبهشت ماه 1321)

🔶 در پاسخ حقیقتگو

🔸 13ـ این کیشها نه با زندگانی سازگارست نه با دمکراسی (تکه‌ی 2 از 3)
این درخور گفتگو نیست كه گرفتاری كیش زیان بسیار بزرگی را به پیشرفت كار مشروطه رسانید ، و انبوهی از مردم نیكنهاد و نیكخواه كه توانستندی در چنان روزی نیكوكاریهای پُربها بكشور و میهن خود كنند باورهای كیشی جلو آنان را گرفت و بلكه كسانی را بزیانكاریها برانگیخت. دسته‌های بزرگی از اینان نخست هوادار مشروطه می‌بودند و سپس چون ناسازگاری میانه‌ی آن و دلبستگیهای خود دیدند رو برگردانیدند و كسانی كه در هواداری بازماندند بپای دیگران نتوانستند رسید. هرگز نتوان انكار كرد كه یكی از انگیزه‌های ناانجامی مشروطه همین كارها بوده. هنوز ما تنها كیش شیعی را كه از آنِ انبوه توده است در دیده می‌گیریم. باید نگاهی نیز بكیشهای بیشمار دیگر اندازیم و بیاد آوریم كه اینان بدستاویز همان دوكیشی خود را از ایران و ایرانیگری جدا می‌گیرند ، و در ایران خوش می‌زیند و بهره‌ها می‌برند ولی همیشه دل در جاهای دیگری می‌دارند و در جنبش مشروطه نیز بیشتر آنان خود را كنار گرفتند و بلكه در نهان دشمنیهایی نیز نمودند. بدبختی تماشا كنید : در روزی كه گروهی از مردان جانباز و غیرتمندی دست از جان شسته و چشم از خانه و زندگی پوشیده و بآرزوی آنكه ما نیز یك كشور آزادی داریم و درمیان دیگران سرفراز و روسفید باشیم پاكدلانه می‌كوشیدند یك دسته كیش را پابند خود ساخته از یاری آنان بازمی‌نشستند بلكه بدشمنی نیز می‌كوشیدند و خونشان می‌ریختند. یك دسته دغلكارانه در كنار ایستاده بر آن می‌بودند كه كی آن جانبازیها بنتیجه رسد و اینان پیش آیند و آن مردان جانباز را پس زنند. یك دسته خود را ببیگانگان فروخته و خود را بمیان كار انداخته همه می‌كوشیدند نگزارند آن جانبازیها بنتیجه‌ی درستی رسد و آن جانبازان زنده مانند. دسته‌های گوناگونی نیز بنام آنكه پیشوایانشان دستور داده خود را كنار می‌گرفتند و یا در نهان زیانها می‌رسانیدند ـ با چنان آسیبهایی چگونه توانستی آن كوششها بنتیجه‌ی درستی رسد و ناانجام نماند؟!.. چگونه توانستندی ستارخان‌ها و یِفرِمخان‌ها و حیدر عمواُغلی‌ها و یارمحمدخان‌ها و فرید‌الدوله‌ها كاری از پیش برند؟! در كشوری كه توده‌ی انبوه پابندهای دیگر دارد و نتواند در جنبشهای كشوری همگام گردد چگونه می‌توان چشم فیروزی از كارهای آنجا داشت؟!.. اگر این راست است كه نیروی یك توده از رویهم‌رفته‌ی نیروهای یكایك آن پدید آید ، از توده‌ای كه نیروهای یكایكشان رویهم نمی‌آید و در برابر یكدیگر بكار می‌رود به چه پیشرفتی امید توان بست؟!..
این ناانجامی مشروطه است. اما رخنه یافتن دین : همه می‌دانیم كه چون مشروطه برخاست و ملایان با آن دشمنی نمودند این زبان آزادیخواهان را ببدگویی از دین باز نمود و پیاپی چیزهایی نوشتند و در آشكار و نهان ریشخندها كردند و ناسازگاریهای آن را با دانش عنوان كرده از نكوهش بازنایستادند و از آنسوی هیاهوی اروپاییگری و مادّیگری نیز به یاری اینان رسید و رویهم‌رفته‌ی اینها آن نتیجه را داد كه دین یا بهتر بگویم كیشها همگی رخنه پذیرفت و سست گردید كه امروز می‌باید گفت همه‌ی نیكیهای آن رفته و جز بدیهایش نمانده. چنانكه در جای دیگری گفته‌ایم امروز كمتر كسی را توان یافت كه بنام دینداری و خداشناسی دروغ نگوید و دغلی نكند و دست مردم را گیرد و غیرت و جانفشانی دریغ نگوید. اینها از میان رفته ، لیكن از آنسوی دسته‌بندیها همچنان می‌ماند و آن نمایشهای بیهوده باز هست. نام خدا پست شده ولی بت‌پرستیها همچنان بجای می‌باشد.

هرچند نوشته‌شان میرساند که از باورهاشان دست نکشیده‌اند ولی همین اندازه که دلسوز بیچیزان و مستمندانند خود جای ارجشناسی دارد.

✴️محرم در ایران : فستیوال بیخردیها و نافهمیهای ملایان و عامیان

نویساد کانال : افسوسمندانه کشور ما که دیریست میدان تاخت و تاز ملایان بیخرد گردیده است ، با فرارسیدن محرم صحنه‌ی دُژکرداریهای پست و دل‌آزاری میگردد. ما نیز ناچار باید به این جستار بیشتر اهمیت داده و بیشتر درباره‌اش بنویسیم و زشتی و پستیش را آشکارتر گردانیم.
این فستیوال که آبرویی برای ایرانیان درمیان توده‌های دیگر نمی‌گزارد باید بیکبار ریشه‌کن شود. ولی جای صد افسوست که زشتی آن هنوز در نزد مردم آشکار نگردیده. میگوییم «مردم» و این ناراست نیست. تنها عامیان به این نافهمیها دچار نیستند. یک دسته از درسخواندگان بلکه دانشگاه‌دیدگان به این دژکرداریها نام «فرهنگ ملی» یا «آداب و رسوم» داده آنها را چیزهای ارجداری می‌شمارند. ایشان می‌پندارند هر مراسمی از اینگونه که مردم به آن خو داشتند و هر سال به آن پرداختند ، چیزهای «ارزشمند»یست و باید نگاهداری شود که مبادا از میان رود و ایرانی از یک رشته «آداب و رسوم و فرهنگ ملی» خویش بی‌بهره گردد.
با افسوس بسیار باید گفت : دسته‌ای از درسخواندگان ما چندان به نادانی و ناتوانی خرد دچارند که نمی‌فهمند هر آداب و رسومی نیک نیست. معیار نیکی چیزهای دیگرست.
گذشته از تبلیغات گسترده‌ی دولتی و کیشیِ ملایان ، یک دسته‌ای از همین کسان در رادیو و تلویزیون و روزنامه‌ها و تریبونهای سخنرانی امروز با یدک کشیدن عنوانهایی همچون «فرهیخته» و «روشنفکر» ، از ملایان جلوتر افتاده برای این وحشیگریها فلسفه‌ی ارجمندی و سزامندی می‌بافند.
اینها همه مایه‌ی دل‌آزردگیست. ما در این چند روز گفتارها در این باره آوردیم. یکی از خوانندگان نیز گفتاری درباره‌ی ثوابهایی که پنداشته می‌شود مراسم محرم دارد نوشته که امشب نخستین بخش آن را خواهیم آورد.
اینها که می‌نویسیم یا پیکره و کلیپش را می‌آوریم حقایق توده و کشور ماست. داوری به عهده‌ی خوانندگان است.

🔶 به مناسبت ایام محرم

🔸نامه‌ی یکی از خوانندگان
(بخش 1 از 3)
.
أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ يُنشِرُونَ
بلکه این مردم مشرک نادان خدایانی از همین زمین برگرفته و آنها را جان آفرین پندارند .
(انبیا۲۱)
.
لَوْ كَانَ فِيهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا
اگر در آسمان و زمین خدایانی جز خدای یکتا بود ، هر آینه فاسد می شدند .
(انبیا۲۲)
.
لَّقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قَآلُواْ إِنَّ اللّهَ هُوَ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ قُلْ فَمَن يَمْلِكُ مِنَ اللّهِ شَيْئًا
همانا آنان که گفتند : «خدا همان مسیح بن مریم است ، کافر شدند . بگو (ای پیغمبر) اگر خدا بخواهد عیسی بن مریم و مادرش و هر که در روی زمین است همه را هلاک گرداند و مُلک آسمانها و زمین و هر چه بین آنهاست همه از آنِ خداست .
(مایده۱۷)
.
قُل هُوَ اللهُ أحَد : بگو او خدای یکتاست
لا إلٰه إلّا الله: هیچ خدایی جز الله نیست
إلٰهُکُم إلٰهٌ واحِد: همانا خدای شما خدای یکتاست
و خیلی آیات دیگر که مجالی برای نوشتن نیست .
اینهارو گفتم ، که بگم ، اساس اسلام ، توحید است .
توحید ، بنیادی‌ترین اصل در اسلام ، به معنای یکتا دانستن خداوند ، و بی‌شریک بودن اوست .
.
حال چگونه می شود موهبتی را که از خصایص ذات خداوند است ، دیگری به انسان دهد ؟
آیا اعتقاد به اینکه غیر از خدا ، دیگری هم قادر به دادن موهبتی است ، شرک نیست ؟
آیا شرک نیست که انسان ، فرد دیگری را جز خداوند مقدس بشمارد و به درگاهش تقرب جوید ؟
آیا توقع بیجا نیست کسانی که حتی از سیراب کردن خود عاجز بوده اند را بخواهیم برای ما کاری ماورا انجام دهند .
آیا نه اینکه مرده دستش از دنیا کوتاه است و عاجز .
آیا نه اینکه ابراهیم ، بتان را نابود ساخت و گفت آفریده دست خود را نپرستید .
چگونه است که شما گنبد و گلدسته و ضریح ساخت دست خودتان را می پرستید و مقدس می شمارید ؟
آیا نه اینکه محمد با آنکه پیغمبر خدا بود سه مرتبه در قرآن فرمود :
قُلْ إِنَّما أَنَا بَشَر مِثْلُکُمْ
بگو من نیز به مانند شما بشری بیش نیستم
.
اگر ما پذیرفته ایم که ذات اقدس خداوند عادل است ، و خداوند بین بنده هاش فرق نمی گذارد ، پس چگونه است که به مردگان هزار سال پیش قدرت داده که شفا بدهند ، حاجت روا کنند ، اولاد ذکور دهند ، هرکه را خواهند ، عزیز و هرکه آنها را نپرستد ذلیل کنند .

در پاسخ بکسانی که
ميگويند : «قرآن را مي‌گزاريم بجلو و اصل اسلام را پيدا مي‌كنيم.» نمي‌دانند كه همه‌ی اين كيشها بعقايد خود از قرآن دليل مي‌آورند و با بودن قرآن بوده كه اين اختلافها و گمراهيها پيدا شده.

🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
10) پومپيوس‌ ـ تکه‌ی 33

🔸 اين رأي را ديگران پسنديدند و اجراي آن را بعهده‌ی آخيلاس واگزاردند. او نيز دو تن را براي همدستي خود برگزيد كه يكي سپتميوس1 نام و او مردي بود كه پيش از آن زماني را در لشكر پومپيوس فرماندهي داشته و ديگري سالويوس2 كه او نيز سرصده بود. اين سه تن بهمدستي سه يا چهار تن سپاهي را همراه برداشته بسوي كشتي پومپيوس روانه شدند. در اين هنگام همه‌ی بزرگان كه همراهان پومپيوس بودند بكشتي او آمده انتظار بازگشت فرستاده را داشتند و چون برآمدن آن سه تن را دیدند چون برخلاف انتظار آنان و برخلاف احترام پومپيوس بود كه چند تن در يك كشتي ماهيگيري بپيشواز او بشتابند و اين كار با آن اميدهايي كه تئوفانيس آشكار كرده بود هيچگونه سازش نداشت از اينجا بشك و ترس افتاده با پومپيوس چنين گفتگو نمودند كه هنوز آنان نرسيده كشتي خود را بسوي پشت‌ سر پارو بزند و از آنجا دور گردد. ليكن در همان هنگام مصريان فرارسيدند و نخست سپتميوس بپا خاسته به لاتين سلام باو گفت و او را با لقب امپراتور بخواند. سپس آخيلاس به يوناني سلام داده تكليف كرد كه بدرون كشتي ايشان درآيد باين دستاويز كه چون دريا نزديك بكنار و پاياب است آن كشتي با بار سنگين خود از نشستن به گل ايمن نخواهد بود. در اين ميان كشتيهایی را ازآن پادشاه مي‌ديدند كه كاركنان آنها بدرون كشتيها درمي‌آيند و كنار دريا پر از سياهي مي‌گرديد كه اگر اين هنگام اينان آهنگ بازگشتن و گريختن مي‌كردند ديگر نمي‌توانستند و آنگاه ايستادگي كه اينان مي‌كردند خود بهانه بدست آن دژخيمان مي‌داد كه بدرشتي و بدرفتاری برخيزند از اينجا پومپيوس به كورنيليا كه هنوز از اين هنگام شيون آغاز كرده بود بدرود گفته باين دو تن سرصده و نيز به دو تن از كسان خود يكي فليپوس آزاد كرده‌ی او و ديگري اسكوثيس3 غلام خود فرمان داد كه جلوتر از او بآن كشتي روند و چون يكي از كاركنان كشتي آخيلاس دست بسوي او براي دستگيري دراز كرده بود پومپيوس در چنين حال روي بسوي زن و فرزندان خود برگردانيده اين يك مصرع سوفوكليس را بر زبان راند :
«هر كه يك بار پا از در مرد خودكامه بدرون نهاد هميشه بنده‌ی او خواهد بود.»
اين آخرين سخني بود كه بدوستان و كسان خود گفت و پس از آن پا بكشتي گزارده بدرون آن درآمد. و چون مي‌ديد كه از آنجا تا كنار دريا فاصله‌ی بسياري هست و از آنسو هيچيك از آن كسان باو نمي‌پرداخت پاكدلانه روي به سپتميوس گردانيده بمهرباني ازو پرسيد : «اگر سهو نكنم شما زماني در سپاهيگري همراه من بوده‌ايد نيست؟..» سپتميوس سري تكان داده پاسخي نگفت و هيچگونه خوشرويي نشان نداد و چون هيچيك از ايشان باو نمي‌پرداخت پومپيوس ناگزير شد دفترچه‌ی خود را درآورده خطابه‌اي را كه به يوناني در آن يادداشت كرده بود تا براي پادشاه بطلميوس بخواند از زير چشم مي‌گذرانيد و بازمي‌خواند. بدينسان بخشكي رسيدند. از آنسوي كورنيليا و ديگران از كشتي چشم بكنار دريا دوخته پيشامد را مي‌پاييدند. و چون مي‌ديدند كه يك دسته از پيرامونيان پادشاه روي بآنجا مي‌آيند چنين مي‌پنداشتند كه مقصود پذيرايي ازو مي‌باشد و بدينسان اندك دلداري پيدا مي‌كردند. ولي در اين ميان كه پومپيوس مي‌خواست دست فيليپوس را گرفته بپا برخيزد ناگهان سپتميوس شمشيري از پشت سر باو رسانيد. همچنين سالويوس و آخيلاس هر كدام زخم ديگري با شمشير زدند. او هم دامن خود را با دو دست گرفته روي خود را با آن بپوشانيد و بي‌آنكه سخني ناشايسته بگويد يا كاري سبكانه بكند بزخمها تاب آورد و بدانسان بدرود زندگي گفت. سال او اين هنگام پنجاه و نه سال و همان روز فرداي روز زاييدن او بود.

1ـ Septimius
2ـ Salvius
3ـ Scythes

🔶 محرم یا بخشی از کتاب داوری

🔸 همه‌ی تکه‌ها در یکجا

🔶 به مناسبت ایام محرم

🔸 نامه‌ی یکی از خوانندگان (بخش ۲ از ۳)
.
آیا امامان شیعه قادر به نجات انسان هستند ؟
.
پاسخ : خیر ، به هیچ وجه
اگر بودند بی شک خود و اهل بیت خود را نجات می دادند .
بهترین دلیل هر ادعایی ، وقوع آن است .
به طور مثال واقعه کربلا
.
شیعیان معتقدند که امام حسین و اهل بیتش بدلیل داشتن علم لدنی از واقعه کربلا آگاه بوده و اگر می‌خواستند می توانستند جلوی واقعه را بگیرند ، بلکه آنها به مشیت الهی تن داده و خود میخواستند که کشته گردند !!!
.
حال ما از آنها می پرسیم ، یعنی دست به خودکشی زده اند ؟ یا انتحار کرده اند ؟
مگر خداوند در قرآن نفرموده :
لَا تُلْقُوا بِایدیکمْ اِلَی التّهْلکهِ (بقره۱۹۵)
خود را به مهلکه نیفکنید !!!

می گویند به این خاطر که مشیت الهی بوده !!
ما از آنها می پرسیم :
اگر مشیت الهی است و اگر عباس از این مشیت الهی آگاه بوده ، پس چگونه به کودکان وعده آب داده است ؟ آیا آنها را فریفته ؟ یا نعوذ بالله دروغ گفته ؟؟
چرا وعده ای به آنها داده که خودش نسبت به ناتوانی آن آگاه بوده ؟

اگر مشیت الهی است پس شمر و خولی و یزید و عمر و حرمله و بقیه لشکر همه اسباب این مشیت هستند که امر خداوند را اجرا کنند ، پس این همه لعن و نفرین چیست ؟
چرا باید کسانی که اسباب مشیت الهی بوده اند سرزنش شوند و به جهنم روند ؟
چه بسا آنها نیز بخاطر انجام مشیت الهی نزد پروردگار نیک شمرده شوند .
.
اگر مشیت الهی است این همه گریه و شیون و زاری برای چیست ؟
آیا نه اینکه باید به مشیت الهی تن داد و رضا به رضای پروردگار بود ؟
آیا این گریه و شیون و توسرخود زدن و داد و فریادها معنایش این نیست که ما راضی به این مشیت نبوده و نیستیم ؟
آیا این عمل شما طغیان نیست در برابر اراده ی پروردگار ؟
.
اصلا این نمایش و تبانی بین خالق و مخلوق برای چیست ؟
میگویند برای زنده نگه داشتن دین ،
به آنها می گوییم خب برای زنده نگه داشتن دین بهتر نبود خداوند تمام بندگانش را به راه راست هدایت می نمود ؟
چرا که در قرآن می‌فرماید :
وَمَا أَرْسَلْنَا مِن رَّسُولٍ إِلَّا بِلِسَانِ قَوْمِهِ لِيُبَيِّنَ لَهُمْ ۖ فَيُضِلُّ اللَّهُ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي مَن يَشَاءُ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ (ابراهیم۴)
خداوند هر که را خواهد به ضلالت و هر که را خواهد به مقام هدایت میرساند ، اوست خدای مقتدر و دانا .
.
می گویند پس امتحان الهی چه می شود ؟ این دنیا دار مکافات است ، این برای امتحان بندگان است !!
به آنها می گوییم مگر خداوند در قرآن نمی فرماید ، چیزی بر من پوشیده نیست ؟؟
خداوند را برای تمیز خوب و بد نیاز به امتحان نیست ..

✴️ مشروطه یا دمکراسی؟؟!
(تکه‌ی سی‌ام)

🔶 یك كار نیك
كاری كه باید دیگران پیروی نمایند
(تکه‌ی 1 از 2)

کانال : شاید برخی خوانندگان ، گفتار پایین را کهنه و زمان آن را گذشته یابند و آوردنش را در اینجا بما ایراد گیرند ولی آنچه ما را به این كار برانگیخته آنست كه دهه‌هاست در ایران «سیاست بیمگینی» پیش گرفته شده و این نتیجه را داده كه مردم ، چه پیران و چه جوانان ، از مهمترین و بایسته‌ترین دانستنیها درباره‌ی كشور و شیوه‌ی اداره‌ی آن بیگانه مانده‌اند. نتیجه‌ی این سیاست آنست كه ما اکنون هم آموزش و پرورش داریم و هم دانستنیهای زندگی آموزش داده نمی‌شود. هم قانون داریم و هم قانون اجرا نمیگردد ، قانونشكنی داریم ولی جلوش گرفته نمی‌شود. هم ملیونها خرج «همایش» و استخدام كارشناس می‌شود و هم كار كارشناسی انجام نمیگیرد. هم در قانون اساسی آزادی مطبوعات بدیده گرفته شده و هم وزارت ارشاد سانسور میکند. هم «بهترین دمكراسی جهان» را داریم و هم چند سال پیش یکی از رییس‌جمهوران اعلام میدارد «مجلس در رأس امور نیست» و كسی هم ازو حساب نمی‌پرسد یا نمی‌تواند پرسید.

در گفتار پایین نویسنده از اینكه جنبش بس گرانمایه‌ی مشروطه در این كشور رخ داده و اکنون که سی‌وهفت سال از آن میگذرد هنوز مردم معنی درست مشروطه (یا دمكراسی) را نمیدانند افسوس میخورد و به بیچارگی مردم دل پر از اندوه میدارد. اكنون چه باید گفت و چه باید كرد هنگامی كه دیده می‌شود دیپلمه‌ها و حتا «كارشناسان» و «دكتر»های این توده نیز یكصد و اند سال پس از جنبش مشروطه هنوز همان جایی‌اند كه پدران ما نزدیک به هشتاد سال پیش ـ هنگام نوشته شدن این گفتار ـ بوده‌اند و ایشان نیز هنوز معنی درست مشروطه را نمیدانند؟!.

درد و اندوه ما هنگامی بیشتر میگردد كه بیاد می‌آوریم در این روزگار «تكنولوژی اطلاعات» و با این گسترش دامنه‌ی دمكراسی در جهان ، جز از «فلان آخوندك» و بَهمان «حاجی نافهم» كه به مشروطه همچنان ایراد میگیرند ، جوانانمان كه بسیار درسخوانده‌تر از جوانان دهه‌ی بیست می‌باشند ، ایشان نیز در شناختن مشروطه و پی بردن به گرانمایگی آن همچنان بیمایه مانده‌اند.

کسانی این را گزافه خواهند شمرد. لیكن چنان نیست. شما نیز اگر امروز با جوانان درسخوانده روبرو شوید و از معنی مشروطه یا دمكراسی پرس و جو كنید خواهید دید بیشتر آنها جز اینکه مشروطه را قانون اساسی و پارلمان داشتن و برپا كردن انتخابات (نهایت : «انتخابات آزاد و بی‌تقلب») یا دمكراسی را «آزادی داشتن» بازنمایند ، چیز بیشتری یاد نتوانند کرد.

نكته‌ی دردناك و تكان دهنده‌ی دیگر آنكه اگر پرسش و پاسخ در این زمینه را ادامه دهید خواهید دید جوان درسخوانده و مدرك‌دار «عصر اطلاعات» ، ناگهان زبان گشاد و چنین گفت : «اینها كه گفتم درباره‌ی دمكراسی بود ، مشروطه كه دیگر كهنه شده!».

بدینسان می‌بینید مشروطه را جز از دمكراسی می‌داند. ویا آنكه جمهوری را از مشروطه جدا شمرده آن را «تازه‌تر از مشروطه» می‌شناساند. یا از آن هم بدتر مشروطه را نیازمند پادشاهی می‌پندارد و بشما كه نامش را می‌برید خرده می‌گیرد : «در این دوره كه همه‌ی كشورها جمهوری شده‌اند شما هنوز نام از مشروطه میبرید؟!».

اینها گرفتاریهای بسیار مهم جامعه‌ی ماست. این مایه‌ی افسوس بسیار است و باید برای آن چاره ‌اندیشید. زیرا بچشم خود می‌بینیم با آنكه اداره‌ی كشور دهه‌ها بر پایه‌ی مشروطه بوده و پس از سال 57 هم سخن از جمهوری و قانون اساسی هیچگاه بریده نگردیده و به داشتن «بهترین دمكراسی جهان» بالیده شده ، با اینهمه نه در كتابهای درسی حكومت گذشته و نه در حكومت كنونی به معنی دمكراسی یا مشروطه به ژرفا پرداخته نشده. اساساً به درسی همچون «علوم اجتماعی» بها داده نشده است.

نیك كه می‌نگریم می‌بینیم اینها چیزهاییست كه دانش‌آموزان باید در سالهای نوجوانی كه سیل دانستنیها به مغزشان راه می‌یابد یاد گیرند که همانها پایه‌ی زندگیشان گردد ، و آن سیاست بیمگینی كه یادش كردیم هرگز نخواسته مردم به اینگونه موضوعات هوش گمارند.

جوانی كه چون جلو تلویزیون می‌نشیند یا باید گزارش و فیلم از بارگاه فلان امامزاده و بتخانه‌ی كیشی یا مسابقات حفظ و قرائت قرآن یا داستانهای ساختگی از فلان امام و حدیثهای گمراه گردان و خرد تباه كن تماشا كند یا از موضوعاتی همچون اندیشه‌های قلندرانه (یا به گفته‌ی فریبكاران رادیو و تلویزیون : «افكار عرفانی») ، دعای كمیل ، افسانه‌های كهن یوسف و زلیخا یا سلیمان نبی و داستانهای باور نكردنی از موسا و عیسا ، مراسم محرم و دیگر نمایشهای كیشی و ستایش از شاعران و «افكار آسمانی» ایشان بشنود و ببیند و آنگاه كه به کانال دیگری میرود و از مردگان هزار ساله رویش را بموضوعات روز بر میگرداند ، چیزی جز مسابقات شعرخوانی ، فوتبال ، تفسیر و نقد فیلم ، سریالهای بی سر و ته بدآموز و چیزهای بدرد نخور دیگر نخواهد دید و شنید و هرگاه درپی بدست آوردن آگاهیهایی درباره‌ی اداره‌ی كشور و حكومت باشد و یا به «اخبار» گوش کند ، جز حقانیت ولایت فقیه و یک رشته تبلیغات از چنین اندیشه‌ی سراسر گمراهی‌ بخوردش نخواهند داد ، چنین جوانی چه دور كه معنی مشروطه را نداند و در نتیجه ارجش هم درنیابد.

کارهایی که به پندار شیعیان گناهان را می‌آمرزاند : گریستن ،‌ گریانیدن ، خود را گریان نمودن

سخنان خودشان به تنهایی مایه‌ی رسواییست.

زیارت بارگاه امام هشتم