🔸پاسخ : درود و سپاس پرویز جان!
من می‌فهمم که خواسته‌ی گردانندگان نمایش بالا «رویارویی با رژیم ملایان و ستمگریهای ایشان» است.
با اینهمه ، بچند دلیل با چنین نمایشها ناهماوا هستم. راستش ، زیانبار ـ یا ، در بهترین رویه ، بیهوده ـ می‌شمرم‌شان. اینهایند دلایل من :
۱. با اینکه شعرها دیگرند ، نمایش همان نمایش است : سینه زنی و نوحه‌خوانی! مردی با صدای نالان یک رشته شعرها را میخواند و انبوه مردم ـ گوسپندوارـ تکرار میکنند ... و در همان حال آوای شرپ.. شرپ.. شرپ.. شرپ.. (کوفتن بر سر و سینه) برپاست!
این یعنی : «گرد آوردن دو جستار آخشیجِ یکدیگر»
گویا در فلسفه «جمع اضداد» می‌خوانندش.
در هر حال ، نشدنی‌ست و یکجور سفسطه است.
بدان میماند که آموزه‌های مارکس و لنین را ـ بویژه آنها که درباره‌ی برانداختن دینست ـ بزبان عربی برگردانیم و سپس آنها را به شیوه‌ی تلاوت قرآن ، همچون قاریان قرآن ، تلاوت کنیم.
در بهترین حالت پوچ و بیهوده است و در بدترین حالت ریشخندآمیز. هم ریشخند به ماتریالیسم و هم ریشخند به اسلام.
۲. به همان دلیل بالا ، این کار در عمل جز به گسترانیدن نوحه‌خوانی و سینه‌زنی و اینجور کارهای بیخردانه و پست نمی‌انجامد. بهترین و درست‌ترین گفته‌ها را هم ، هرآینه بدین رویه‌ی «نمایش گریه و عزا» درآوری ، بی‌ارج و خوار می‌گردند.
۳. اساساً اینجور کردارها خردمندانه که نیستند هیچ ، پایمال کردن خرد نیز می‌باشد. چه ، بر پایه‌ی «سهش‌ها» (احساسات) ، آن هم سهشهای پست و دروغین ، استوارند.
بجای اینهمه سوز‌و‌گداز بیجا ، گوینده توانستی چهار پاراگراف ارزشمند بر زبان بیاورد. مثلاً :
۱ـ ما در اینجا برای چه جمع شده‌ایم؟ «عزاداری» برای کسی که هزار و چند صد سال پیش کشته گردیده؟
پس پیداست که خود و دیگران را می‌فریبیم.
۲ـ من نه دشمنی با امام حسین دارم و نه دوستی با یزید. چیزی که هست ، دوستی ما با حسین نه از آن روست که نامش «حسین» بود و نوه‌ی پیامبر اسلام.
ما حسین را دوست داریم و پاس می‌نهیم زیرا که مردی درستکار و دلیر بود.
۳ـ هرآینه ما براستی دوستدار حسین باشیم ، باید همچون او با ستم و زورگویی بجنگیم. وگرنه ، بر سر و بر سینه زدن و زاری کردن را همه کس توانند! اگر باور ندارید ، به همین مداحان بنگرید با میلیون‌ها تومان پولی که برای «مدح حسین» درمی‌آورند!
۴ـ از این در که بیرون رفتید ، به همینها بیندیشید. این، بهترین کار است. وگرنه ، کسی با اشک ریختن دروغین ، یا حتی راستین ، رستگار نمی‌شود! اگر رستگاری در اشک ریختن بود ، حسین نیز بجای شمشیر کشیدن بر یزید ، تا پایان عمر یک گوشه می‌نشست و در سوگ پدر شهیدِ زخم‌خورده‌در‌مسجدش ، علی ، که خلیفه نیز بودی ، اشک می‌ریخت!!
من می‌فهمم که خواسته‌ی گردانندگان نمایش بالا «رویارویی با رژیم ملایان و ستمگریهای ایشان» است.
با اینهمه ، بچند دلیل با چنین نمایشها ناهماوا هستم. راستش ، زیانبار ـ یا ، در بهترین رویه ، بیهوده ـ می‌شمرم‌شان. اینهایند دلایل من :
۱. با اینکه شعرها دیگرند ، نمایش همان نمایش است : سینه زنی و نوحه‌خوانی! مردی با صدای نالان یک رشته شعرها را میخواند و انبوه مردم ـ گوسپندوارـ تکرار میکنند ... و در همان حال آوای شرپ.. شرپ.. شرپ.. شرپ.. (کوفتن بر سر و سینه) برپاست!
این یعنی : «گرد آوردن دو جستار آخشیجِ یکدیگر»
گویا در فلسفه «جمع اضداد» می‌خوانندش.
در هر حال ، نشدنی‌ست و یکجور سفسطه است.
بدان میماند که آموزه‌های مارکس و لنین را ـ بویژه آنها که درباره‌ی برانداختن دینست ـ بزبان عربی برگردانیم و سپس آنها را به شیوه‌ی تلاوت قرآن ، همچون قاریان قرآن ، تلاوت کنیم.
در بهترین حالت پوچ و بیهوده است و در بدترین حالت ریشخندآمیز. هم ریشخند به ماتریالیسم و هم ریشخند به اسلام.
۲. به همان دلیل بالا ، این کار در عمل جز به گسترانیدن نوحه‌خوانی و سینه‌زنی و اینجور کارهای بیخردانه و پست نمی‌انجامد. بهترین و درست‌ترین گفته‌ها را هم ، هرآینه بدین رویه‌ی «نمایش گریه و عزا» درآوری ، بی‌ارج و خوار می‌گردند.
۳. اساساً اینجور کردارها خردمندانه که نیستند هیچ ، پایمال کردن خرد نیز می‌باشد. چه ، بر پایه‌ی «سهش‌ها» (احساسات) ، آن هم سهشهای پست و دروغین ، استوارند.
بجای اینهمه سوز‌و‌گداز بیجا ، گوینده توانستی چهار پاراگراف ارزشمند بر زبان بیاورد. مثلاً :
۱ـ ما در اینجا برای چه جمع شده‌ایم؟ «عزاداری» برای کسی که هزار و چند صد سال پیش کشته گردیده؟
پس پیداست که خود و دیگران را می‌فریبیم.
۲ـ من نه دشمنی با امام حسین دارم و نه دوستی با یزید. چیزی که هست ، دوستی ما با حسین نه از آن روست که نامش «حسین» بود و نوه‌ی پیامبر اسلام.
ما حسین را دوست داریم و پاس می‌نهیم زیرا که مردی درستکار و دلیر بود.
۳ـ هرآینه ما براستی دوستدار حسین باشیم ، باید همچون او با ستم و زورگویی بجنگیم. وگرنه ، بر سر و بر سینه زدن و زاری کردن را همه کس توانند! اگر باور ندارید ، به همین مداحان بنگرید با میلیون‌ها تومان پولی که برای «مدح حسین» درمی‌آورند!
۴ـ از این در که بیرون رفتید ، به همینها بیندیشید. این، بهترین کار است. وگرنه ، کسی با اشک ریختن دروغین ، یا حتی راستین ، رستگار نمی‌شود! اگر رستگاری در اشک ریختن بود ، حسین نیز بجای شمشیر کشیدن بر یزید ، تا پایان عمر یک گوشه می‌نشست و در سوگ پدر شهیدِ زخم‌خورده‌در‌مسجدش ، علی ، که خلیفه نیز بودی ، اشک می‌ریخت!!
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 22ـ نیكی در آنجهان جز با نیكی در اینجهان نتواند بود (تکه‌ی 2 از 2) اینكه كسانی اینجهان را دشمن‌داشته‌ی خدا می‌پندارند و چنین میدانند كه می‌باید از خوشبختیهای این زندگانی دامن درچید و همه در اندیشه‌ی آن زندگانی بود و خشنودی خدا و…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 1 از 3)
اما نماز و نیایش و پرستش خدا بیگمان زندگانی بی‌اینها نتواند بود. ما چون می‌گوییم «دین شناختن جهان و آفریننده‌ی جهان و پی بردن بمعنی زندگانی و راه زندگانی است» نتیجه آن خواهد بود كه مردم آفریدگار را نیك شناسند و چنانكه خواست اوست زندگی بسر برند و همیشه بیاد آفریدگار و خشنودی او باشند ـ نه برای آنكه باین چیزها نیازی هست ، بلكه برای اینكه پاكنهادی و بخردی خود را نشان دهند. چیزی كه هست اینها پس از آنست كه چنانكه گفتیم مردم معنی جهان و زندگی را بدانند و آفریدگار را شناخته اندازه‌ی بزرگی او را دریابند. امروز كسانی كه سخن از نیایش و پرستش خدا می‌رانند من می‌پرسم آیا كدام خدا را خواهید پرستید و نیایید؟! آیا آن خدا را كه نمی‌شناسید؟!.. آن خدا را كه جهود ایلخانی جهودانش می‌شمارد ، مسیحی دارای زن و فرزندش می‌انگارد ، و صوفی او را در درون خود و پیرش می‌جوید ، و فیلسوف او را یك «علت» بی‌دانش و بی‌اختیاری (همچون آتش كه علت سوزانیدنست) می‌ستاید ، و شیعی حضرت عباس خود را ازو تواناتر می‌پندارد ، و شیخی همه‌ی كارهای او را ـ تا آفرینش جهان ـ از دستش گرفته و بدوازده امام میدهد؟!.. آن خدا را كه دست‌بسته‌اش ساخته‌اید و بگمانتان ملیونها سال كه جهان برپا خواهد بود دیگر او را پرداختی باینجهان نخواهد بود؟!.. آن خدایی كه او را بپای فرمانروایان روی زمین می‌برید و یك دستگاهی همچون دستگاه فرمانروایی و كدخدایی برایش درمی‌چینید؟!..
در جای دیگر نیز گفته‌ایم تنها نام خدا را بردن دلیل خداشناسی كسی نخواهد بود. وگرنه تیمور ناپاك نیز نام خدا را همیشه بر زبان راندی و خدایی كه او می‌شناخت چنان می‌بود كه صدهزاران خون بیگناهان می‌ریخت و با ساختن گنبد و بر سر گور بلال و جرجیس و شیث خرسندی او را می‌جست. چنگیز پلید نیز همیشه یاد «اُلوغ تَنگَری» [1] كردی ولی آن خدای او چنین می‌بود كه چون چند سر گاو و گوسفند و اسب قربانی گزاردندی با چنین رشوه‌ی كم‌ارجی از سر خون ملیونها بیگناهان درگذشتی.
این بدترین نادانیست كه كسانی با صد گمراهی درباره‌ی خدا بنماز و نیایش نازند. اینان گویا فراموش كرده‌اند كه بت‌پرستان كه پیكره‌هایی را از آهن و برنز با دست خود ساخته خدا نامند در برابر آنها چندین برابر دیگران پرستش و نیایش نمایند. ای نادانان آیا آنان روحانیت دارند؟!..
وآنگاه نماز و پرستش خدا پس از آنست كه مردمی نیك و پاك و غیرتمند باشند و از خردی كه خدا بایشان داده پیروی نمایند و زندگانی خود را بدانسان كه خواست خداست براه اندازند. یك‌مشت مردم پراكنده‌ی زبون را پیش خدا چه ارجی تواند بود؟!.. یك دسته مردم مرده‌پرست و درمانده را بسوی آفریدگار چه راهی باز است؟!.. یك توده اگر خرسندی خدا را می‌خواهند پیش از همه باید بشاهراه زندگانی درآیند و پراكندگی از میان بردارند و دربند آزادی و سرفرازی خود باشند و گردن بیوغ بیگانگان نگزارند و ارج نیكان را شناسند و بَدان را پست شمارند و مردانی را كه در راه پیشرفت كار توده جانفشانی كرده‌اند بزرگ گیرند ـ از این كارهاست كه خدا خشنود گردد و كسانی توانند با پیشانی باز رو بسوی او آورند و نماز و نیایش گزارند. یك دسته مردم زبون و پراكنده كه آمدن و رفتن بیگانگان را بهیچ نمی‌شمارند و صد آلودگی و گرفتاری كه می‌دارند بروی خود نمی‌آورند ، چنان كسانی را بسوی خدا راه نتواند بود. من آشكاره می‌گویم : خدا از مردم زبون و پراكنده بیزار است.
[1] : الوغ بمعنای بزرگ و تنگری بمعنای خداست. ـ و
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 1 از 3)
اما نماز و نیایش و پرستش خدا بیگمان زندگانی بی‌اینها نتواند بود. ما چون می‌گوییم «دین شناختن جهان و آفریننده‌ی جهان و پی بردن بمعنی زندگانی و راه زندگانی است» نتیجه آن خواهد بود كه مردم آفریدگار را نیك شناسند و چنانكه خواست اوست زندگی بسر برند و همیشه بیاد آفریدگار و خشنودی او باشند ـ نه برای آنكه باین چیزها نیازی هست ، بلكه برای اینكه پاكنهادی و بخردی خود را نشان دهند. چیزی كه هست اینها پس از آنست كه چنانكه گفتیم مردم معنی جهان و زندگی را بدانند و آفریدگار را شناخته اندازه‌ی بزرگی او را دریابند. امروز كسانی كه سخن از نیایش و پرستش خدا می‌رانند من می‌پرسم آیا كدام خدا را خواهید پرستید و نیایید؟! آیا آن خدا را كه نمی‌شناسید؟!.. آن خدا را كه جهود ایلخانی جهودانش می‌شمارد ، مسیحی دارای زن و فرزندش می‌انگارد ، و صوفی او را در درون خود و پیرش می‌جوید ، و فیلسوف او را یك «علت» بی‌دانش و بی‌اختیاری (همچون آتش كه علت سوزانیدنست) می‌ستاید ، و شیعی حضرت عباس خود را ازو تواناتر می‌پندارد ، و شیخی همه‌ی كارهای او را ـ تا آفرینش جهان ـ از دستش گرفته و بدوازده امام میدهد؟!.. آن خدا را كه دست‌بسته‌اش ساخته‌اید و بگمانتان ملیونها سال كه جهان برپا خواهد بود دیگر او را پرداختی باینجهان نخواهد بود؟!.. آن خدایی كه او را بپای فرمانروایان روی زمین می‌برید و یك دستگاهی همچون دستگاه فرمانروایی و كدخدایی برایش درمی‌چینید؟!..
در جای دیگر نیز گفته‌ایم تنها نام خدا را بردن دلیل خداشناسی كسی نخواهد بود. وگرنه تیمور ناپاك نیز نام خدا را همیشه بر زبان راندی و خدایی كه او می‌شناخت چنان می‌بود كه صدهزاران خون بیگناهان می‌ریخت و با ساختن گنبد و بر سر گور بلال و جرجیس و شیث خرسندی او را می‌جست. چنگیز پلید نیز همیشه یاد «اُلوغ تَنگَری» [1] كردی ولی آن خدای او چنین می‌بود كه چون چند سر گاو و گوسفند و اسب قربانی گزاردندی با چنین رشوه‌ی كم‌ارجی از سر خون ملیونها بیگناهان درگذشتی.
این بدترین نادانیست كه كسانی با صد گمراهی درباره‌ی خدا بنماز و نیایش نازند. اینان گویا فراموش كرده‌اند كه بت‌پرستان كه پیكره‌هایی را از آهن و برنز با دست خود ساخته خدا نامند در برابر آنها چندین برابر دیگران پرستش و نیایش نمایند. ای نادانان آیا آنان روحانیت دارند؟!..
وآنگاه نماز و پرستش خدا پس از آنست كه مردمی نیك و پاك و غیرتمند باشند و از خردی كه خدا بایشان داده پیروی نمایند و زندگانی خود را بدانسان كه خواست خداست براه اندازند. یك‌مشت مردم پراكنده‌ی زبون را پیش خدا چه ارجی تواند بود؟!.. یك دسته مردم مرده‌پرست و درمانده را بسوی آفریدگار چه راهی باز است؟!.. یك توده اگر خرسندی خدا را می‌خواهند پیش از همه باید بشاهراه زندگانی درآیند و پراكندگی از میان بردارند و دربند آزادی و سرفرازی خود باشند و گردن بیوغ بیگانگان نگزارند و ارج نیكان را شناسند و بَدان را پست شمارند و مردانی را كه در راه پیشرفت كار توده جانفشانی كرده‌اند بزرگ گیرند ـ از این كارهاست كه خدا خشنود گردد و كسانی توانند با پیشانی باز رو بسوی او آورند و نماز و نیایش گزارند. یك دسته مردم زبون و پراكنده كه آمدن و رفتن بیگانگان را بهیچ نمی‌شمارند و صد آلودگی و گرفتاری كه می‌دارند بروی خود نمی‌آورند ، چنان كسانی را بسوی خدا راه نتواند بود. من آشكاره می‌گویم : خدا از مردم زبون و پراكنده بیزار است.
[1] : الوغ بمعنای بزرگ و تنگری بمعنای خداست. ـ و
haqiqatgu - piwgoftar.pdf
192.6 KB
🔶 در پاسخ حقیقتگو
(تکه‌های پیشگفتار و درباره‌ی این کتاب)
🖌 احمد کسروی
(تکه‌های پیشگفتار و درباره‌ی این کتاب)
🖌 احمد کسروی
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 10
🔸 زيرا اين دشت بآن كوهها خواهد رسيد و اشكانيان اميدوارند كه شما فريب نويدهاي ايشان را خورده راه دشت را پيش خواهيد گرفت. اين راست است كه شما در كوهستان آب نيافته و از ناهمواري راه سخت فرسوده خواهيد گرديد. ليكن بدانيد كه اگر راه دشت را پيش گيريد بيشك سرگذشت آنتونیوس سرگذشت كراسوس خواهد بود.»
اين را گفته بيدرنگ بازگشت. آنتونيوس از سخن او به ترس افتاده دوستان خود را بخواند تا رايي بزنند و آن مرد ماردي را هم پيش خود بخواند. ماردي به همان انديشه بود كه مثرادات ، و چنين گفت كه در دشت چه دشمن در جلو باشد و چه نباشد چون راه‌ها درست پيدا نيست بآساني مي‌توان راه را گم كرد و اين خود علت مهم ديگري است كه بايد از آن راه روي برتافت. اما كوه اگرچه ناهموار است و آب در آنجا يافت نمي‌شود. ولي شما يك روز بيشتر در آن راه نخواهيد بود. از اين سخنان آنتونيوس انديشه‌ی خود را تغيير داده راه كوه را پيش گرفت و بسپاهيان دستور داد كه هر كسي آب يكروزه‌ی راه خود را همراه بردارد. و چون بسياري از ايشان ظرف همراه نداشتند خودهاي خود را پر آب مي‌ساختند. از آنسوي خبر به اشكانيان رسيده برخلاف رسم خود همان شبانه از دنبال روميان افتادند و هنگام بالا آمدن آفتاب بود كه بر دنباله‌ی سپاه حمله آوردند. اين سپاهيان كه در يك شب پنج ميل راه آمده و سخت فرسوده شده و از بيخوابي سخت درمانده بودند با اين حال ناگهان دشمن را در پشت سر خود دريافتند و اينبود كه بيكباره دلهاي خود را باختند. بويژه از اين جهت كه سامان خود را بهم زده و آماده‌ی جنگ نبودند و چون ناگزير بجنگ ايستادند از تلاشي كه بكار مي‌بردند تشنگي بيشتر مي‌گرديد و بيشتر آزار مي‌كشيدند. دسته‌هاي پيشين سپاه به رودي رسيدند كه آب سرد و صافي داشت. ولي آب معدني و تلخي بود كه چون سپاهيان از آن خوردند بيدرنگ روده‌ها را بدرد آورده تشنگي را بيشتر گردانيد. راهنماي ماردي پيش از آن اين رود تلخ را خبر داده بود ولي سپاهيان خودداري نكردند و كساني را كه جلوگيري از ايشان مي‌نمودند پس زده خود را بآب مي‌رسانيدند. آنتونيوس از اينسو بآنسو دويده از سپاهيان خواهش مي‌كرد كه اندكي هم شكيبايي نمايند تا به رود ديگري در آن نزديكي كه آب گوارايي دارد برسند و از آن پس راه چندان سخت و ناهموار است كه دشمن ديگر نخواهند از دنبال ايشان بيايند. سپس فرمان داد كه آواز بازگشت بلند نمايند تا آن دسته كه جنگ مي‌كنند بازگردند و دستور داد چادرها را برافراشتند تا سپاه اندكي از فرسودگي درآيد.
ولي چادرها تازه برافراشته شده و اشكانيان بعادت خود بازمي‌گشتند كه بار ديگر مثرادات فرارسيده ، الكساندر را كه آن با وي گفتگو كرده بود ديدار نموده چنين گفت : «من نيكخواهانه اين راهنمايي را به آنتونيوس مي‌كنم كه در اينجا دير نكرده و همينكه سپاهيان اندك آسايشي يافتند بيدرنگ روانه شوند تا زودتر خود را بآن رود ديگر برسانند. زيرا اشكانيان تنها تا آن حد دنبال ايشان كرده از آنجا فراتر نخواهند گذشت.» الكساندر اين خبر را به آنتونيوس رسانيد و او دستور داد ظرفهاي زريني براي مثرادات بردند كه چندانكه مي‌توانست در زير رختهاي خود پنهان سازد از آنها برداشت و بيدرنگ بازگشت. هنوز روز بپايان نرسيده بود آنتونيوس فرمان داد چادرها را درچيدند و سپاهيان روانه شدند بي‌آنكه ديگر آسيبي از دشمن بآنان برسد. ولي از رهگذر پيشامدي در ميان خود ايشان آن شب را با بدترين حالي بسر دادند كه هرگز ماننده‌ی آن حال را نديده بودند. شرح چگونگي آنكه كساني از خود روميان هر كسي را كه پولدار مي‌شناختند كشته پولهاي او را بتاراج مي‌بردند و بر بنه‌ی اين و آن زده هرچه مي‌يافتند مي‌بردند. سرانجام نيز دست بكالا و ابزار خود آنتونيوس دراز كردند كه ميزهاي او را شكسته و فنجانها را خرد كرده در ميان خود بخش نمودند. در نتيجه‌ی تاراجگري اينان غوغايي در ميان برخاسته خروش و فرياد بسراسر لشكر پيچيد و در همه جا چنين مي‌پنداشتند كه دشمن هجوم بلشكرگاه آورده و بخشي از سپاه را نابود گردانيده كه آن غوغا برخاسته است. آنتونيوس از شنيدن آن خبر چندان نوميد گرديد كه مردي را بنام رهامنوس1 كه آزاد كرده‌ی او و اينزمان در ميان پاسبانان خاص بود پيش خود خواند با سوگند ازو پيمان گرفت كه هر زمان كه فرمان دهد شمشير خود را بشكم او فرو ببرد و سپس سر او را از تن جدا گرداند. زيرا كه نمي‌خواست زنده بدست دشمن بيافتد يا پس از مرگ لاشه‌ی او شناخته شود.
1ـ Rhamnus
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 10
🔸 زيرا اين دشت بآن كوهها خواهد رسيد و اشكانيان اميدوارند كه شما فريب نويدهاي ايشان را خورده راه دشت را پيش خواهيد گرفت. اين راست است كه شما در كوهستان آب نيافته و از ناهمواري راه سخت فرسوده خواهيد گرديد. ليكن بدانيد كه اگر راه دشت را پيش گيريد بيشك سرگذشت آنتونیوس سرگذشت كراسوس خواهد بود.»
اين را گفته بيدرنگ بازگشت. آنتونيوس از سخن او به ترس افتاده دوستان خود را بخواند تا رايي بزنند و آن مرد ماردي را هم پيش خود بخواند. ماردي به همان انديشه بود كه مثرادات ، و چنين گفت كه در دشت چه دشمن در جلو باشد و چه نباشد چون راه‌ها درست پيدا نيست بآساني مي‌توان راه را گم كرد و اين خود علت مهم ديگري است كه بايد از آن راه روي برتافت. اما كوه اگرچه ناهموار است و آب در آنجا يافت نمي‌شود. ولي شما يك روز بيشتر در آن راه نخواهيد بود. از اين سخنان آنتونيوس انديشه‌ی خود را تغيير داده راه كوه را پيش گرفت و بسپاهيان دستور داد كه هر كسي آب يكروزه‌ی راه خود را همراه بردارد. و چون بسياري از ايشان ظرف همراه نداشتند خودهاي خود را پر آب مي‌ساختند. از آنسوي خبر به اشكانيان رسيده برخلاف رسم خود همان شبانه از دنبال روميان افتادند و هنگام بالا آمدن آفتاب بود كه بر دنباله‌ی سپاه حمله آوردند. اين سپاهيان كه در يك شب پنج ميل راه آمده و سخت فرسوده شده و از بيخوابي سخت درمانده بودند با اين حال ناگهان دشمن را در پشت سر خود دريافتند و اينبود كه بيكباره دلهاي خود را باختند. بويژه از اين جهت كه سامان خود را بهم زده و آماده‌ی جنگ نبودند و چون ناگزير بجنگ ايستادند از تلاشي كه بكار مي‌بردند تشنگي بيشتر مي‌گرديد و بيشتر آزار مي‌كشيدند. دسته‌هاي پيشين سپاه به رودي رسيدند كه آب سرد و صافي داشت. ولي آب معدني و تلخي بود كه چون سپاهيان از آن خوردند بيدرنگ روده‌ها را بدرد آورده تشنگي را بيشتر گردانيد. راهنماي ماردي پيش از آن اين رود تلخ را خبر داده بود ولي سپاهيان خودداري نكردند و كساني را كه جلوگيري از ايشان مي‌نمودند پس زده خود را بآب مي‌رسانيدند. آنتونيوس از اينسو بآنسو دويده از سپاهيان خواهش مي‌كرد كه اندكي هم شكيبايي نمايند تا به رود ديگري در آن نزديكي كه آب گوارايي دارد برسند و از آن پس راه چندان سخت و ناهموار است كه دشمن ديگر نخواهند از دنبال ايشان بيايند. سپس فرمان داد كه آواز بازگشت بلند نمايند تا آن دسته كه جنگ مي‌كنند بازگردند و دستور داد چادرها را برافراشتند تا سپاه اندكي از فرسودگي درآيد.
ولي چادرها تازه برافراشته شده و اشكانيان بعادت خود بازمي‌گشتند كه بار ديگر مثرادات فرارسيده ، الكساندر را كه آن با وي گفتگو كرده بود ديدار نموده چنين گفت : «من نيكخواهانه اين راهنمايي را به آنتونيوس مي‌كنم كه در اينجا دير نكرده و همينكه سپاهيان اندك آسايشي يافتند بيدرنگ روانه شوند تا زودتر خود را بآن رود ديگر برسانند. زيرا اشكانيان تنها تا آن حد دنبال ايشان كرده از آنجا فراتر نخواهند گذشت.» الكساندر اين خبر را به آنتونيوس رسانيد و او دستور داد ظرفهاي زريني براي مثرادات بردند كه چندانكه مي‌توانست در زير رختهاي خود پنهان سازد از آنها برداشت و بيدرنگ بازگشت. هنوز روز بپايان نرسيده بود آنتونيوس فرمان داد چادرها را درچيدند و سپاهيان روانه شدند بي‌آنكه ديگر آسيبي از دشمن بآنان برسد. ولي از رهگذر پيشامدي در ميان خود ايشان آن شب را با بدترين حالي بسر دادند كه هرگز ماننده‌ی آن حال را نديده بودند. شرح چگونگي آنكه كساني از خود روميان هر كسي را كه پولدار مي‌شناختند كشته پولهاي او را بتاراج مي‌بردند و بر بنه‌ی اين و آن زده هرچه مي‌يافتند مي‌بردند. سرانجام نيز دست بكالا و ابزار خود آنتونيوس دراز كردند كه ميزهاي او را شكسته و فنجانها را خرد كرده در ميان خود بخش نمودند. در نتيجه‌ی تاراجگري اينان غوغايي در ميان برخاسته خروش و فرياد بسراسر لشكر پيچيد و در همه جا چنين مي‌پنداشتند كه دشمن هجوم بلشكرگاه آورده و بخشي از سپاه را نابود گردانيده كه آن غوغا برخاسته است. آنتونيوس از شنيدن آن خبر چندان نوميد گرديد كه مردي را بنام رهامنوس1 كه آزاد كرده‌ی او و اينزمان در ميان پاسبانان خاص بود پيش خود خواند با سوگند ازو پيمان گرفت كه هر زمان كه فرمان دهد شمشير خود را بشكم او فرو ببرد و سپس سر او را از تن جدا گرداند. زيرا كه نمي‌خواست زنده بدست دشمن بيافتد يا پس از مرگ لاشه‌ی او شناخته شود.
1ـ Rhamnus
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی بیستم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش دوم)
🔸بند یكم ـ هواداری از مشروطه و قانون اساسی و ایستادگی در جلو بازگشت استبداد
مردمی كه در یكجا میزیند باید درمیان ایشان یك حكومتی باشد باین معنی یك نیرویی باشد كه بكشور ایمنی داده دست دزدان و راهزنان و آدمكشان را كوتاه گرداند ، و كشور را از هجوم یا تاخت و تاراج بیگانگان نگه دارد ، دادگاهها برپا گردانیده بدعاوی فیصله دهد و جلوگیری از ستمگران و آزمندان كند ، از هر راه بآبادی و نیرومندی كشور و توده بكوشد.
چنین نیرویی را «حكومت» یا «سررشته‌داری» می‌نامند ، و این سررشته‌داری بچند گونه تواند بود ، یكی آنكه اختیار آن بدست یك تن سپرده شود كه بدلخواه و خودكامگی و یا از روی قانون فرمان راند [1] و كشور را راه برد. دیگری اینكه نمایندگانی از سوی توده برگزیده گردند و رشته‌ی كارها را بدست گرفته در زیر نظر توده آنها را پیش برند.
آنگونه حكومت كه یك تن فرمان راند آزموده گردیده كه زیانهای بسیاری دارد.
🔸زیرا یك تن ـ چه بنام پادشاه و چه بنام خلیفه ـ اگر ستمگر و آزمند باشد بجای راه بردن كشور و توده ، مردم را زیردست گردانیده بستم و آزار خواهد كوشید و این به كسان و پیرامونیان او سرایت كرده یك دستگاه بزرگ بیدادگری برپا خواهد شد.
🔸و اگر پرهیزكار و نیكوخواه باشد این زمان نیز یك تن از عهده‌ی چنان كار بزرگی برنیامده كوتاهیها پدیدار خواهد گردید.
🔸بویژه كه در زمانهای آخر كارهای سررشته‌داری بسیار فزونتر گردیده. امروز حكومت گذشته از كارهای دیگر باید یك اداره‌ی بزرگی بنام فرهنگ دایر گرداند كه به فرهیخت [=تربیت] بچگان و جوانان كوشد ، باید دانشها را درمیان توده رواج دهد ، باید مواظبت به تندرستی مردم داشته بیماریها را از كشور دور گرداند. باید سپاه و افزار جنگ آماده سازد ، در سیاست یك راه بخردانه پیش گیرد. اینها و مانند اینها چیزهاییست كه در زمانهای پیش نبوده. زمانهای پیش زندگانی ساده‌تر از این بوده. از اینرو امروز دیگر فرمانروایی یك تن ـ اگرچه پرهیزكار و نیكوخواه باشد و پابندی بیك قانون یا شریعت نماید ـ نیك نیست. امروز را با آغاز اسلام یكسان نتوان گرفت.
🔸از آنسوی فرمانروایی یك تن ، مردم را برده میگرداند و اندیشه‌هاشان پست می‌سازد.
جدایی میانه‌ی برده و آزاد همین بوده كه برده اختیارش در دست دیگری[بوده] و خود می‌بایست فرمانبرداری ازو نماید و درباره‌ی هیچ چیزی پرسشی نكند و كوركورانه زندگی بسر دهد.
در سررشته‌داریِ یك تن نیز مردم هیچگونه اختیاری درباره‌ی كارهای كشور (بلكه درباره‌ی كارهای دیگر نیز) نداشتند و هیچگونه آگاهی از حال كشور و از سیاست آن نمی‌یافتند و هیچ پرسشی نمی‌توانستند كرد. بایستی سر پایین اندازند و كوركورانه فرمان برند و بارها رخ میداد كه بكشوری دشمن بیمناكی رو می‌آورد و پادشاه پروای مردم نكرده و آنان را آگاه نگردانیده خود بچاره‌هایی ـ از سودمند و زیانمند ـ برمیخاست ، و چون نتیجه‌ای بدست نمی‌آمد خود گریخته مردم را بدست دشمن میداد كه بهترین مثل این ، داستان دلگداز مغول و رفتار سلطان‌محمد خوارزمشاه است.
(پرچم روزانه شماره‌ی 222)
[1] : مثال : فرمانروایی خلیفه‌ها از روی قانون شریعت ، نظامهای تك‌حزبی ، ایتالیا و آلمان در زمان جنگ دوم ، حکومت کنونی ملایان در ایران.
در حکومت ملایی میدانیم که هم «قانون اساسی» هست و هم مجلس. ولی مشروطه بودن قانون اساسی را با گنجانیدن دو سه اصل و انتخابات نمایندگان را با «نظارت استصوابی» بیکبار پامال گردانیده و بدینسان توان گفت : از روی «قانون» خودکامگی میکنند.
(تکه‌ی بیستم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش دوم)
🔸بند یكم ـ هواداری از مشروطه و قانون اساسی و ایستادگی در جلو بازگشت استبداد
مردمی كه در یكجا میزیند باید درمیان ایشان یك حكومتی باشد باین معنی یك نیرویی باشد كه بكشور ایمنی داده دست دزدان و راهزنان و آدمكشان را كوتاه گرداند ، و كشور را از هجوم یا تاخت و تاراج بیگانگان نگه دارد ، دادگاهها برپا گردانیده بدعاوی فیصله دهد و جلوگیری از ستمگران و آزمندان كند ، از هر راه بآبادی و نیرومندی كشور و توده بكوشد.
چنین نیرویی را «حكومت» یا «سررشته‌داری» می‌نامند ، و این سررشته‌داری بچند گونه تواند بود ، یكی آنكه اختیار آن بدست یك تن سپرده شود كه بدلخواه و خودكامگی و یا از روی قانون فرمان راند [1] و كشور را راه برد. دیگری اینكه نمایندگانی از سوی توده برگزیده گردند و رشته‌ی كارها را بدست گرفته در زیر نظر توده آنها را پیش برند.
آنگونه حكومت كه یك تن فرمان راند آزموده گردیده كه زیانهای بسیاری دارد.
🔸زیرا یك تن ـ چه بنام پادشاه و چه بنام خلیفه ـ اگر ستمگر و آزمند باشد بجای راه بردن كشور و توده ، مردم را زیردست گردانیده بستم و آزار خواهد كوشید و این به كسان و پیرامونیان او سرایت كرده یك دستگاه بزرگ بیدادگری برپا خواهد شد.
🔸و اگر پرهیزكار و نیكوخواه باشد این زمان نیز یك تن از عهده‌ی چنان كار بزرگی برنیامده كوتاهیها پدیدار خواهد گردید.
🔸بویژه كه در زمانهای آخر كارهای سررشته‌داری بسیار فزونتر گردیده. امروز حكومت گذشته از كارهای دیگر باید یك اداره‌ی بزرگی بنام فرهنگ دایر گرداند كه به فرهیخت [=تربیت] بچگان و جوانان كوشد ، باید دانشها را درمیان توده رواج دهد ، باید مواظبت به تندرستی مردم داشته بیماریها را از كشور دور گرداند. باید سپاه و افزار جنگ آماده سازد ، در سیاست یك راه بخردانه پیش گیرد. اینها و مانند اینها چیزهاییست كه در زمانهای پیش نبوده. زمانهای پیش زندگانی ساده‌تر از این بوده. از اینرو امروز دیگر فرمانروایی یك تن ـ اگرچه پرهیزكار و نیكوخواه باشد و پابندی بیك قانون یا شریعت نماید ـ نیك نیست. امروز را با آغاز اسلام یكسان نتوان گرفت.
🔸از آنسوی فرمانروایی یك تن ، مردم را برده میگرداند و اندیشه‌هاشان پست می‌سازد.
جدایی میانه‌ی برده و آزاد همین بوده كه برده اختیارش در دست دیگری[بوده] و خود می‌بایست فرمانبرداری ازو نماید و درباره‌ی هیچ چیزی پرسشی نكند و كوركورانه زندگی بسر دهد.
در سررشته‌داریِ یك تن نیز مردم هیچگونه اختیاری درباره‌ی كارهای كشور (بلكه درباره‌ی كارهای دیگر نیز) نداشتند و هیچگونه آگاهی از حال كشور و از سیاست آن نمی‌یافتند و هیچ پرسشی نمی‌توانستند كرد. بایستی سر پایین اندازند و كوركورانه فرمان برند و بارها رخ میداد كه بكشوری دشمن بیمناكی رو می‌آورد و پادشاه پروای مردم نكرده و آنان را آگاه نگردانیده خود بچاره‌هایی ـ از سودمند و زیانمند ـ برمیخاست ، و چون نتیجه‌ای بدست نمی‌آمد خود گریخته مردم را بدست دشمن میداد كه بهترین مثل این ، داستان دلگداز مغول و رفتار سلطان‌محمد خوارزمشاه است.
(پرچم روزانه شماره‌ی 222)
[1] : مثال : فرمانروایی خلیفه‌ها از روی قانون شریعت ، نظامهای تك‌حزبی ، ایتالیا و آلمان در زمان جنگ دوم ، حکومت کنونی ملایان در ایران.
در حکومت ملایی میدانیم که هم «قانون اساسی» هست و هم مجلس. ولی مشروطه بودن قانون اساسی را با گنجانیدن دو سه اصل و انتخابات نمایندگان را با «نظارت استصوابی» بیکبار پامال گردانیده و بدینسان توان گفت : از روی «قانون» خودکامگی میکنند.
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 1 از 3) اما نماز و نیایش و پرستش خدا بیگمان زندگانی بی‌اینها نتواند بود. ما چون می‌گوییم «دین شناختن جهان و آفریننده‌ی جهان و پی بردن بمعنی زندگانی و راه زندگانی…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 2 از 3)
كسانی كه بنماز و نیایش خود می‌نازند بهتر است تاریخ را بخوانند كه هنگامی كه مغولان به ایران تاختند و آن آتشها را افروختند سراسر ایران پر از این نمایشها می‌بود. آرزو میكنم خوانندگان سفرنامه‌ی ابن جُبَیر را بخوانند. این مرد كه در آغاز خلافت الناصرلدین‌الله از اَندُلُس بیرون آمده و از راه مصر و دریا به مكه رفته و در بازگشت عراق و سوریا را دیده در همه‌جا ستایشهای بسیار از خداترسی و نماز و نیایش مسلمانان می‌نویسد و داستانهای بس شگفتی می‌آورد. گذشته از صوفیان كه در خانقاهها كارشان جز این چیزها نمی‌بوده انبوهی از دیگران یك نیم روز را با نیایش و نماز بسر می‌برده‌اند. من تكه‌هایی از نوشته‌های او را در بغداد در اینجا می‌آورم. از مسجد و منبر ابن جوزی سخن رانده چنین میگوید : «كسی تا آن را ندیده از شنیدن چه خواهد دانست؟!.. واعظ چون از خطبه پرداخت و پند آغاز كرده سخنانی سرود گفته‌هایش چندان كارگر افتاد كه دلها پریدن گرفت و جانها گداختن آغاز كرد و ناله‌ها برخاست و فریادها بلند شد. انبوهی بتوبه برخاستند و همچون پروانگان كه بروی چراغ ریزند بر سر او ریختند و پیشانیها به پیش داشتندی كه از موی هر یكی می‌گرفت و دست بسرشان می‌مالید. بودند كسانی كه از خویش رفته بودند و آنان را روی دست گرفته نزد او می‌بردند. دیداری دیدیم كه دلها را از ترس و پشیمانی پر می‌ساخت و هراس روز رستاخیز را به پیش چشم می‌آورد. آنهمه رنجها كه برده و از دریاها گذشته و بیابانها را پیموده بودیم اگر نبودی نتیجه‌ی آنها جز دیدن این دیدار ما را بس بودی ...».
از این تكه‌ها در كتاب او بسیار است و كسی كه آنها را بخواند آرزوی چنان روزگاری خواهد كرد و پیش خود خواهد گفت : مردمی با این اندازه خداترسی چه كمی داشته‌اند؟!. ولی اگر تاریخ را دنبال كنیم آن نیایشها و ناله‌ها و اشك‌ریزیها جز نمایشهای پوچی نبوده است و همان مردم روانهاشان بسیار تیره و پست بوده و پیش از همه غیرت و مردانگی را كم داشته‌اند. زیرا سی و اند سال پس از آن تاریخ و در آخرهای خلافت همان ناصرلدین‌الله است كه چنگیز روی به ماوراءالنهر و خوارزم و خراسان می‌آورد و چهار سال آن بیدادگریها را می‌كند و ما می‌بینیم از آن خداترسان و توبه‌كردگان چه در ایران و چه در عراق تكانی پیدا نمی‌شود و از ابن جوزی و مانندگان او جز بیرگی و سستنهادی پدید نمی‌آید. كسانی كه از ترس خدا از خود می‌رفته‌اند یكی آن نمی‌كند كه خشنودی خدا را جوید و جانفشانانه پا جلو گزارد و مردم را بتكان آورد و بچاره كوشد. تاریخ در دست ماست و نیك میدانیم كه در آن روز دلگداز از این خداترسان چه ننگین‌كاریها دیده شده. ابوبكر رازی سرزنجیر صوفیان خود می‌نویسد كه چون آوازه‌ی درآمدن مغولان را شنیده زنان و فرزندان خود را گزارده و «شبانه با جمعی اعزه و درویشان» جان بدر برده كه چون مغولان به ری رسیده‌اند همگی آن بی‌پناهان را از تیغ گذرانیده‌اند.
اینست ارزش نیایش و نماز این كسان. اینست آنچه بدان می‌نازند. اینست آنچه می‌خواهند ما نیز دنبال كنیم و پی ایشان را گیریم. در جایی كه در یك توده یازده كیش روانست و هر یكی با خدا بیفرهنگیهای دیگری میكنند ، در جایی كه یك نیم جوانان خدا را نمی‌شناسند ، در جایی كه به هر شهر و دیهی چند بتخانه برپاست ، در جایی كه پستترین مفتخوران دعوی همپایی با خدا میكنند و فرومایه‌ترین بیكاران ، جهان آفرینش را بر سر خود می‌گردانند ـ اینان می‌خواهند ما همه‌ی آنها را فراموش كنیم و به یك نمایشهای سرسری بسنده نماییم و خود را و دیگران را فریب دهیم.
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 2 از 3)
كسانی كه بنماز و نیایش خود می‌نازند بهتر است تاریخ را بخوانند كه هنگامی كه مغولان به ایران تاختند و آن آتشها را افروختند سراسر ایران پر از این نمایشها می‌بود. آرزو میكنم خوانندگان سفرنامه‌ی ابن جُبَیر را بخوانند. این مرد كه در آغاز خلافت الناصرلدین‌الله از اَندُلُس بیرون آمده و از راه مصر و دریا به مكه رفته و در بازگشت عراق و سوریا را دیده در همه‌جا ستایشهای بسیار از خداترسی و نماز و نیایش مسلمانان می‌نویسد و داستانهای بس شگفتی می‌آورد. گذشته از صوفیان كه در خانقاهها كارشان جز این چیزها نمی‌بوده انبوهی از دیگران یك نیم روز را با نیایش و نماز بسر می‌برده‌اند. من تكه‌هایی از نوشته‌های او را در بغداد در اینجا می‌آورم. از مسجد و منبر ابن جوزی سخن رانده چنین میگوید : «كسی تا آن را ندیده از شنیدن چه خواهد دانست؟!.. واعظ چون از خطبه پرداخت و پند آغاز كرده سخنانی سرود گفته‌هایش چندان كارگر افتاد كه دلها پریدن گرفت و جانها گداختن آغاز كرد و ناله‌ها برخاست و فریادها بلند شد. انبوهی بتوبه برخاستند و همچون پروانگان كه بروی چراغ ریزند بر سر او ریختند و پیشانیها به پیش داشتندی كه از موی هر یكی می‌گرفت و دست بسرشان می‌مالید. بودند كسانی كه از خویش رفته بودند و آنان را روی دست گرفته نزد او می‌بردند. دیداری دیدیم كه دلها را از ترس و پشیمانی پر می‌ساخت و هراس روز رستاخیز را به پیش چشم می‌آورد. آنهمه رنجها كه برده و از دریاها گذشته و بیابانها را پیموده بودیم اگر نبودی نتیجه‌ی آنها جز دیدن این دیدار ما را بس بودی ...».
از این تكه‌ها در كتاب او بسیار است و كسی كه آنها را بخواند آرزوی چنان روزگاری خواهد كرد و پیش خود خواهد گفت : مردمی با این اندازه خداترسی چه كمی داشته‌اند؟!. ولی اگر تاریخ را دنبال كنیم آن نیایشها و ناله‌ها و اشك‌ریزیها جز نمایشهای پوچی نبوده است و همان مردم روانهاشان بسیار تیره و پست بوده و پیش از همه غیرت و مردانگی را كم داشته‌اند. زیرا سی و اند سال پس از آن تاریخ و در آخرهای خلافت همان ناصرلدین‌الله است كه چنگیز روی به ماوراءالنهر و خوارزم و خراسان می‌آورد و چهار سال آن بیدادگریها را می‌كند و ما می‌بینیم از آن خداترسان و توبه‌كردگان چه در ایران و چه در عراق تكانی پیدا نمی‌شود و از ابن جوزی و مانندگان او جز بیرگی و سستنهادی پدید نمی‌آید. كسانی كه از ترس خدا از خود می‌رفته‌اند یكی آن نمی‌كند كه خشنودی خدا را جوید و جانفشانانه پا جلو گزارد و مردم را بتكان آورد و بچاره كوشد. تاریخ در دست ماست و نیك میدانیم كه در آن روز دلگداز از این خداترسان چه ننگین‌كاریها دیده شده. ابوبكر رازی سرزنجیر صوفیان خود می‌نویسد كه چون آوازه‌ی درآمدن مغولان را شنیده زنان و فرزندان خود را گزارده و «شبانه با جمعی اعزه و درویشان» جان بدر برده كه چون مغولان به ری رسیده‌اند همگی آن بی‌پناهان را از تیغ گذرانیده‌اند.
اینست ارزش نیایش و نماز این كسان. اینست آنچه بدان می‌نازند. اینست آنچه می‌خواهند ما نیز دنبال كنیم و پی ایشان را گیریم. در جایی كه در یك توده یازده كیش روانست و هر یكی با خدا بیفرهنگیهای دیگری میكنند ، در جایی كه یك نیم جوانان خدا را نمی‌شناسند ، در جایی كه به هر شهر و دیهی چند بتخانه برپاست ، در جایی كه پستترین مفتخوران دعوی همپایی با خدا میكنند و فرومایه‌ترین بیكاران ، جهان آفرینش را بر سر خود می‌گردانند ـ اینان می‌خواهند ما همه‌ی آنها را فراموش كنیم و به یك نمایشهای سرسری بسنده نماییم و خود را و دیگران را فریب دهیم.
✴️مردم را نافهم پنداشته همچون آب خوردن دروغ میگویند
دین را یک رشته رسوم و عادات دانسته و خواست از آن را نیز رفتن به بهشت می‌پندارند. خدا را بپای فرمانروایان هوسباز رسانیده‌اند که پیرامونیانی دارد و گرامی‌داشتگانی. گرامی‌داشتگانی که در یک دوره‌ی کوتاهی از تاریخ چند میلیون ساله‌ی آدمی میزیسته‌اند. پیش و پس از آن دوره او را گرامی‌داشته‌ی دیگری نیست. یکی از آنها که بستمدیدگی کشته شده خدا را سخت اندوهناک گردانیده. از اینرو تنها چشمداشت او از آفریدگانش اینست که آنان را پاس دارند و به آنکه بستمدیدگی کشته شده دل بسوزانند و بگریند و سینه و زنجیر بزنند و با قمه سرهاشان را بشکافند. چون چنین کردند رستگار خواهند بود و آنگاه درهای بهشت را بروشان باز خواهد گردانید. اینست خدایی که به پیروانشان می‌‌شناسانند.
بنیاد این کیش هزاروسیصد سال پیش با یک رشته دروغهای بیباکانه (بنام حدیث) در راه خلافت گزاشته شده. اینست در آغاز بجای دین ، رنگ سیاست بخود داشته و بنیاد آن جز یک رشته کوششهای سیاسی برای بدست گرفتن فرمانروایی نبوده.
دین را یک رشته رسوم و عادات دانسته و خواست از آن را نیز رفتن به بهشت می‌پندارند. خدا را بپای فرمانروایان هوسباز رسانیده‌اند که پیرامونیانی دارد و گرامی‌داشتگانی. گرامی‌داشتگانی که در یک دوره‌ی کوتاهی از تاریخ چند میلیون ساله‌ی آدمی میزیسته‌اند. پیش و پس از آن دوره او را گرامی‌داشته‌ی دیگری نیست. یکی از آنها که بستمدیدگی کشته شده خدا را سخت اندوهناک گردانیده. از اینرو تنها چشمداشت او از آفریدگانش اینست که آنان را پاس دارند و به آنکه بستمدیدگی کشته شده دل بسوزانند و بگریند و سینه و زنجیر بزنند و با قمه سرهاشان را بشکافند. چون چنین کردند رستگار خواهند بود و آنگاه درهای بهشت را بروشان باز خواهد گردانید. اینست خدایی که به پیروانشان می‌‌شناسانند.
بنیاد این کیش هزاروسیصد سال پیش با یک رشته دروغهای بیباکانه (بنام حدیث) در راه خلافت گزاشته شده. اینست در آغاز بجای دین ، رنگ سیاست بخود داشته و بنیاد آن جز یک رشته کوششهای سیاسی برای بدست گرفتن فرمانروایی نبوده.
✴️مردم را نافهم پنداشته همچون آب خوردن دروغ میگویند
دین را یک رشته رسوم و عادات دانسته و خواست از آن را نیز رفتن به بهشت می‌پندارند. خدا را بپای فرمانروایان هوسباز رسانیده‌اند که پیرامونیانی دارد و گرامی‌داشتگانی. گرامی‌داشتگانی که در یک دوره‌ی کوتاهی از تاریخ چند میلیون ساله‌ی آدمی میزیسته‌اند. پیش و پس از آن دوره او را گرامی‌داشته‌ی دیگری نیست. یکی از آنها که بستمدیدگی کشته شده خدا را سخت اندوهناک گردانیده. از اینرو تنها چشمداشت او از آفریدگانش اینست که آنان را پاس دارند و به آنکه بستمدیدگی کشته شده دل بسوزانند و بگریند و سینه و زنجیر بزنند و با قمه سرهاشان را بشکافند. چون چنین کردند رستگار خواهند بود و آنگاه درهای بهشت را بروشان باز خواهد گردانید. اینست خدایی که به پیروانشان می‌‌شناسانند.
بنیاد این کیش هزاروسیصد سال پیش با یک رشته دروغهای بیباکانه (بنام حدیث) در راه خلافت گزاشته شده. اینست در آغاز بجای دین ، رنگ سیاست بخود داشته و بنیاد آن جز یک رشته کوششهای سیاسی برای بدست گرفتن فرمانروایی نبوده. اینست دین (اسلام) را نیز تنها افزاری برای پیشرفت کارشان گرفته هر زمان که نیاز دیده‌اند آن را دیگر گردانیده از دیگر مسلمانان جدا افتاده‌اند.
این بیباکی در دروغسازی تا جایی بوده که برای آن حدیث نیز ساخته‌اند. گفته‌اند برای پیشرفت اسلام (بخوانید : دکان ما) میتوان دروغ ساخت.
«خبرگزاری فارس» را خوانندگان می‌شناسند. همان روزنامه‌ی کیهان (ولی اینترنتی) توانیمش شمارد. این خبرگزاری در نشانی زیر کوشیده پنداشته‌ها‌ی یک افسانه‌باف فرومایه‌ای را برویه‌ی راست (واقعیت) بخورد مردم دهد.
http://www.farsnews.com/amp/13980614000198
افسانه‌ی یاد شده سرگذشت معجزه‌‌ایست که یک امام (امام حسین) پس از هزاروچهارصد سال که از کشته شدنش می‌گذرد برای یک جوان ارمنی انجام داده و او را که به سرطان دچار بوده «شفا» داده. از شفایافتگی آن جوان ، 23 ارمنی دیگر شهادتین بزبان روان ساخته مسلمان شده‌اند.
پیامبر اسلام که چند بار از معجزه نمودن ناتوانی نشان داده و کوشیده مسلمانان را از این پندار بیهوده و زیانمند دور نگاه دارد ، نوه‌ی کشته شده‌ی او پس از 1400 سال بیمار سرطانی‌ای که پزشکان «جوابش کرده‌اند» را درمان میکند.
«فارس» این پندارها را با آب و تاب فراوان در قالب خبری که هیچ پیکره‌ای هم از ارمنیان مسلمان شده ندارد نوشته و بخورد مردم داده. در آنجا چنین نوشته : «محدودیت‌های این خانواده‌ی مسلمان شده و 20 جوان ارمنی اجازه‌ی تصویربرداری را نمی‌دهد». روی بیشرمی سیاه باد!
لیکن «شورای خلیفه‌گری ارمنیان» تاب شنیدن این دروغها را نیاورده و با نوشتن نامهای خبر را دروغ و بازی رسانه‌ای نامیده و از اینکه سهشهای جوانان ارمنی ببازی گرفته شده افسوس خورده.
دین را یک رشته رسوم و عادات دانسته و خواست از آن را نیز رفتن به بهشت می‌پندارند. خدا را بپای فرمانروایان هوسباز رسانیده‌اند که پیرامونیانی دارد و گرامی‌داشتگانی. گرامی‌داشتگانی که در یک دوره‌ی کوتاهی از تاریخ چند میلیون ساله‌ی آدمی میزیسته‌اند. پیش و پس از آن دوره او را گرامی‌داشته‌ی دیگری نیست. یکی از آنها که بستمدیدگی کشته شده خدا را سخت اندوهناک گردانیده. از اینرو تنها چشمداشت او از آفریدگانش اینست که آنان را پاس دارند و به آنکه بستمدیدگی کشته شده دل بسوزانند و بگریند و سینه و زنجیر بزنند و با قمه سرهاشان را بشکافند. چون چنین کردند رستگار خواهند بود و آنگاه درهای بهشت را بروشان باز خواهد گردانید. اینست خدایی که به پیروانشان می‌‌شناسانند.
بنیاد این کیش هزاروسیصد سال پیش با یک رشته دروغهای بیباکانه (بنام حدیث) در راه خلافت گزاشته شده. اینست در آغاز بجای دین ، رنگ سیاست بخود داشته و بنیاد آن جز یک رشته کوششهای سیاسی برای بدست گرفتن فرمانروایی نبوده. اینست دین (اسلام) را نیز تنها افزاری برای پیشرفت کارشان گرفته هر زمان که نیاز دیده‌اند آن را دیگر گردانیده از دیگر مسلمانان جدا افتاده‌اند.
این بیباکی در دروغسازی تا جایی بوده که برای آن حدیث نیز ساخته‌اند. گفته‌اند برای پیشرفت اسلام (بخوانید : دکان ما) میتوان دروغ ساخت.
«خبرگزاری فارس» را خوانندگان می‌شناسند. همان روزنامه‌ی کیهان (ولی اینترنتی) توانیمش شمارد. این خبرگزاری در نشانی زیر کوشیده پنداشته‌ها‌ی یک افسانه‌باف فرومایه‌ای را برویه‌ی راست (واقعیت) بخورد مردم دهد.
http://www.farsnews.com/amp/13980614000198
افسانه‌ی یاد شده سرگذشت معجزه‌‌ایست که یک امام (امام حسین) پس از هزاروچهارصد سال که از کشته شدنش می‌گذرد برای یک جوان ارمنی انجام داده و او را که به سرطان دچار بوده «شفا» داده. از شفایافتگی آن جوان ، 23 ارمنی دیگر شهادتین بزبان روان ساخته مسلمان شده‌اند.
پیامبر اسلام که چند بار از معجزه نمودن ناتوانی نشان داده و کوشیده مسلمانان را از این پندار بیهوده و زیانمند دور نگاه دارد ، نوه‌ی کشته شده‌ی او پس از 1400 سال بیمار سرطانی‌ای که پزشکان «جوابش کرده‌اند» را درمان میکند.
«فارس» این پندارها را با آب و تاب فراوان در قالب خبری که هیچ پیکره‌ای هم از ارمنیان مسلمان شده ندارد نوشته و بخورد مردم داده. در آنجا چنین نوشته : «محدودیت‌های این خانواده‌ی مسلمان شده و 20 جوان ارمنی اجازه‌ی تصویربرداری را نمی‌دهد». روی بیشرمی سیاه باد!
لیکن «شورای خلیفه‌گری ارمنیان» تاب شنیدن این دروغها را نیاورده و با نوشتن نامهای خبر را دروغ و بازی رسانه‌ای نامیده و از اینکه سهشهای جوانان ارمنی ببازی گرفته شده افسوس خورده.
خبرگزاری فارس
شفا گرفتن جوان مسیحی و مسلمان شدن 23 ارمنی
«آن روز بین‌الحرمین غوغایی به‌پا بود. رابرت، پدر و مادرش و 20 جوان ارمنی شهادتین را خواندند و مسلمان شدند. رابرت شد:«ابوالفضل»،آبراهام «علی» و وارتوش؛«فاطمه»
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 11
🔸 در آن هنگام كه او اين سخنان نااميدانه را بر زبان مي‌راند و دوستانش در پيرامون وي اشك از ديده مي‌باريدند ناگهان راهنماي ماردي فرارسيده آنان را از آن نوميدي بيرون آورد زيرا ثابت كرد كه اين سردي هوا و تري آن كه در دم زدن خود آن را مي‌يابند دليل است كه بآن رود نزديك مي‌باشند. در اين ميان از لشكر هم خبر رسيد كه همه‌ی آن غوغاها از رهگذر خود سپاهيان مي‌باشد و هرگز پاي دشمن در ميان نبوده. آنتونيوس براي فرونشاندن غوغا فرمان ايستادن داد كه سپاهيان اندكي آسايش نمايند.
روز آغاز كرد و در لشكر اندك آرامشي پديد آمده بود كه ناگهان تيرهاي اشكانيان در بالاي سر دنباله‌ی لشكر پريدن آغاز كرد. اين هنگام نيز سبك‌ابزاران بجنگ پرداختند و پيادگان سنگين‌ابزار به پشتيباني آنان برخاسته بدانسان كه در پيش گفته‌ايم بدستياري سپرهاي خود بنگهداري آنان برخاستند. ولي دشمن بيش از اين دنبال نكرد و چون دسته‌هاي پيشين سپاه آن رود را از دور مي‌ديدند آنتونيوس سوارگان را بكنار آب فرستاد كه آنان در جلو دشمن بپاسباني بايستند تا زخميان و بيماران را بگذرانند. اينزمان همه‌ی سپاه آسوده گرديده و از آب آن رود آزادانه مي‌نوشيدند زيرا اشكانيان همينكه چشمشان به رود افتاد كمانها را باز كرده و روي به روميان آورده چنين گفتند : «بآزادي از آب بگذريد.» سپس از دليري آنان ستايشهايي كردند. همه‌ی سپاه از رود گذشته در آنسوي بآسايش نشستند و چون چندان اعتمادي بگفته‌ی دشمنان نداشتند همچنان آماده و هوشيار راه را پيش گرفتند. شش روز پس از آن جنگ آخرين بود كه بكنار رود اراكس1 (ارس) رسيدند و از تندي و ژرفي آب ، گذشتن از آن را بيمناك مي‌ديدند و چون خبري هم مي‌رسيد كه دشمن كميني در آنجا دارد و بهنگام گذشتن ايشان از آب بر سر ايشان خواهند تاخت از اين جهت سخت ترسناك بودند. ولي بي‌هيچ‌گونه گزندي از آب گذشته و چون خود را در خاك ارمنستان ديدند بيكبار دل‌آسوده شدند و همچون كشتي‌نشينان كه پس از گرفتاري به توفان بخشكي برسند از شادي زمين را مي‌بوسيدند و همديگر را بآغوش مي‌كشيدند و چون در راه كه مي‌رفتند از بس كه خوردني فراوان و بي‌اندازه بود بي‌اندازه مي‌خوردند و اين بار هم خود را گرفتار استسقا و اسهال خوني مي‌ساختند.
در اينجا آنتونيوس بدقت شماره‌ی سپاه كرد بيست‌هزار پياده و چهارهزار سواره را از دست داده بود كه يك نيم بيشتر آنان نه از دست دشمن بلكه از گزند بيماري نابود شده بودند. راهنوردي ايشان از بيرون فراهاتا تا اينجا بيست و هفت روز كشيده و در اين مدت در هجده هنگامه بر دشمن چيره درآمده بودند. ولي چون نتوانسته بودند كه از دنبال بتازند چندان نتيجه از آن فيروزيها در دست نداشتند. از اينجا بود كه باعث هدر رفتن رنجهاي خود را آرتاوازد پادشاه ارمنستان مي‌شماردند. زيرا او بود كه شانزده‌هزار سواره را2 كه از جهت ساز و برگ همچون خود ايرانيان بودند و به رسم جنگ آنان آشنايي داشتند و در هنگام دنبال كردن مي‌توانستند كار بس سودمندي را انجام دهند برداشته با خويشتن به ارمنستان برد و نتيجه‌ی اين كار او بود كه اشكانيان هر شكستي كه مي‌يافتند بآساني و زودي جبران آن را كرده دوباره بازمي‌گشتند و بار ديگر بحمله و هجوم مي‌پرداختند. از اين جهت روميان همگي خواستار هجوم بر ارمنستان بودند كه از آرتاوازد كينه بازجويند. ولي خود آنتونيوس دورانديشانه مي‌ديد كه سپاهيان فرسوده مي‌باشند و آنچه را كه براي چنان هجومي دربايست با خود ندارند. اينبود كه از چنان آهنگي چشم پوشيد ولي زمان ديگري كه به ارمنستان درآمده بود آرتاوازد را با مهر و نويد پيش خود بخواند و چون بيامد دستگيرش گردانيده با خود به الكساندريا برد و در آنجا جشن فيروزي بنام اين كار گرفت.3
1ـ Arax
2ـ در جاي ديگر شماره‌ی سوارگان پادشاه ارمنستان را ششهزار گفته بود و دانسته نيست اختلاف از كجا برخاسته.
3ـ پلوتارخ در جاي ديگري نيز گفته كه آنتونيوس ، آرتاوازد را بحيله دستگير ساخت بدينسان كه باو زينهار داد ولي چون آمد او را دستگير كرد. آنزمان چون كسي را در جنگ دستگير مي‌كردند و مردي بنام بود در بازگشتن بشهر خود او را بر چهارپايي نشانده گرد شهر مي‌گردانيدند. آنتونيوس نيز آرتاوازد را در الكساندريا به همان نحو بگردانيد.
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 11
🔸 در آن هنگام كه او اين سخنان نااميدانه را بر زبان مي‌راند و دوستانش در پيرامون وي اشك از ديده مي‌باريدند ناگهان راهنماي ماردي فرارسيده آنان را از آن نوميدي بيرون آورد زيرا ثابت كرد كه اين سردي هوا و تري آن كه در دم زدن خود آن را مي‌يابند دليل است كه بآن رود نزديك مي‌باشند. در اين ميان از لشكر هم خبر رسيد كه همه‌ی آن غوغاها از رهگذر خود سپاهيان مي‌باشد و هرگز پاي دشمن در ميان نبوده. آنتونيوس براي فرونشاندن غوغا فرمان ايستادن داد كه سپاهيان اندكي آسايش نمايند.
روز آغاز كرد و در لشكر اندك آرامشي پديد آمده بود كه ناگهان تيرهاي اشكانيان در بالاي سر دنباله‌ی لشكر پريدن آغاز كرد. اين هنگام نيز سبك‌ابزاران بجنگ پرداختند و پيادگان سنگين‌ابزار به پشتيباني آنان برخاسته بدانسان كه در پيش گفته‌ايم بدستياري سپرهاي خود بنگهداري آنان برخاستند. ولي دشمن بيش از اين دنبال نكرد و چون دسته‌هاي پيشين سپاه آن رود را از دور مي‌ديدند آنتونيوس سوارگان را بكنار آب فرستاد كه آنان در جلو دشمن بپاسباني بايستند تا زخميان و بيماران را بگذرانند. اينزمان همه‌ی سپاه آسوده گرديده و از آب آن رود آزادانه مي‌نوشيدند زيرا اشكانيان همينكه چشمشان به رود افتاد كمانها را باز كرده و روي به روميان آورده چنين گفتند : «بآزادي از آب بگذريد.» سپس از دليري آنان ستايشهايي كردند. همه‌ی سپاه از رود گذشته در آنسوي بآسايش نشستند و چون چندان اعتمادي بگفته‌ی دشمنان نداشتند همچنان آماده و هوشيار راه را پيش گرفتند. شش روز پس از آن جنگ آخرين بود كه بكنار رود اراكس1 (ارس) رسيدند و از تندي و ژرفي آب ، گذشتن از آن را بيمناك مي‌ديدند و چون خبري هم مي‌رسيد كه دشمن كميني در آنجا دارد و بهنگام گذشتن ايشان از آب بر سر ايشان خواهند تاخت از اين جهت سخت ترسناك بودند. ولي بي‌هيچ‌گونه گزندي از آب گذشته و چون خود را در خاك ارمنستان ديدند بيكبار دل‌آسوده شدند و همچون كشتي‌نشينان كه پس از گرفتاري به توفان بخشكي برسند از شادي زمين را مي‌بوسيدند و همديگر را بآغوش مي‌كشيدند و چون در راه كه مي‌رفتند از بس كه خوردني فراوان و بي‌اندازه بود بي‌اندازه مي‌خوردند و اين بار هم خود را گرفتار استسقا و اسهال خوني مي‌ساختند.
در اينجا آنتونيوس بدقت شماره‌ی سپاه كرد بيست‌هزار پياده و چهارهزار سواره را از دست داده بود كه يك نيم بيشتر آنان نه از دست دشمن بلكه از گزند بيماري نابود شده بودند. راهنوردي ايشان از بيرون فراهاتا تا اينجا بيست و هفت روز كشيده و در اين مدت در هجده هنگامه بر دشمن چيره درآمده بودند. ولي چون نتوانسته بودند كه از دنبال بتازند چندان نتيجه از آن فيروزيها در دست نداشتند. از اينجا بود كه باعث هدر رفتن رنجهاي خود را آرتاوازد پادشاه ارمنستان مي‌شماردند. زيرا او بود كه شانزده‌هزار سواره را2 كه از جهت ساز و برگ همچون خود ايرانيان بودند و به رسم جنگ آنان آشنايي داشتند و در هنگام دنبال كردن مي‌توانستند كار بس سودمندي را انجام دهند برداشته با خويشتن به ارمنستان برد و نتيجه‌ی اين كار او بود كه اشكانيان هر شكستي كه مي‌يافتند بآساني و زودي جبران آن را كرده دوباره بازمي‌گشتند و بار ديگر بحمله و هجوم مي‌پرداختند. از اين جهت روميان همگي خواستار هجوم بر ارمنستان بودند كه از آرتاوازد كينه بازجويند. ولي خود آنتونيوس دورانديشانه مي‌ديد كه سپاهيان فرسوده مي‌باشند و آنچه را كه براي چنان هجومي دربايست با خود ندارند. اينبود كه از چنان آهنگي چشم پوشيد ولي زمان ديگري كه به ارمنستان درآمده بود آرتاوازد را با مهر و نويد پيش خود بخواند و چون بيامد دستگيرش گردانيده با خود به الكساندريا برد و در آنجا جشن فيروزي بنام اين كار گرفت.3
1ـ Arax
2ـ در جاي ديگر شماره‌ی سوارگان پادشاه ارمنستان را ششهزار گفته بود و دانسته نيست اختلاف از كجا برخاسته.
3ـ پلوتارخ در جاي ديگري نيز گفته كه آنتونيوس ، آرتاوازد را بحيله دستگير ساخت بدينسان كه باو زينهار داد ولي چون آمد او را دستگير كرد. آنزمان چون كسي را در جنگ دستگير مي‌كردند و مردي بنام بود در بازگشتن بشهر خود او را بر چهارپايي نشانده گرد شهر مي‌گردانيدند. آنتونيوس نيز آرتاوازد را در الكساندريا به همان نحو بگردانيد.
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی بیست‌ویکم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش سوم)
ولی در سررشته‌داریِ توده [1] ، مردم اختیار را در دست خود دارند و خودشان با آزادی و سرفرازی كشور را راه می‌برند. پایه‌ی این سررشته‌داری بر آنست كه یك مردمی كه بیست‌ملیون یا كمتر یا بیشتر در یك سرزمینی زندگی میكنند میدانند كه آن سرزمین را خدا بایشان سپرده كه در آن زندگی كنند و بوسیله‌ی كشت و كار روزی خود و فرزندانشان را آماده گردانند و تا می‌توانند بآبادی آنجا كوشند و
🔸آن سرزمین خانه‌ی آنهاست كه باید دلبستگی داشته بنگهداریش كوشند.
نیز آن بیست‌ملیون چون سود و زیانشان بهم بسته است همگی خود را از یك خاندان شناسند و هر یك از ایشان دربند آسایش همگی باشند.
از آنسوی چون برای راه بردن كشور یك نیرویی بنام حكومت لازم است و آن چنانست كه همگی نمی‌توانند بآن پرداخت از اینرو باید كسانی را از میان خود برگزیده رشته‌ی كارها را بدست ایشان بسپارند كه آنها خود نمایندگان توده‌اند نه فرمانروایان بایشان ، و باید توده نگهبانی بكارهای آنان نماید.
اینست معنی حكومت مشروطه[دمکراسی] و اینست ما آن را بهترین شیوه‌ی حكومت می‌شماریم.
این نتیجه‌ی پیشرفت جهانست كه چنین حكومتی پیدا شده و در بیشتر كشورها پا گرفته. در ایران هم باید مردم ارج آن را بشناسند و بنگهداریش كوشند كسانی كه دهان باز كرده بمشروطه بد میگویند یا ریشخند میكنند این دلیل نادانی ایشانست. این دلیل است كه خردهاشان بیكاره گردیده.
گاهی كسانی از جوانان چنین میگویند : «مشروطه كهنه گردیده دیگر در اروپا آن را نمی‌پسندند». [2] باید گفت : مشروطه كفش و كلاه نیست كه كهنه گردد ، حقایق همیشه تازه است. اینان چون شنیده‌اند در اروپا برخی حزبها راه دیكتاتوری پیش گرفته‌اند بی‌آنكه بدانند انگیزه‌اش چه بوده ، و آنگاه آیا نیك است یا بد ، در اینجا هم بهوس افتاده‌اند كه اینان از مشروطه بد گویند و آن را نپسندند. اینست نمونه‌ای از بیمایگی جوانان ایران. آنهمه رنجها برده شده و سررشته‌داری توده بنیاد یافته ، هنوز پا نگرفته و بجایی نرسیده این جوانان آن را نمی‌پسندند و كمی خود می‌شمارند كه بمشروطه سر فروآورند.
گاهی هم كسانی از راه دیگر آمده میگویند : «در این مدت آزموده شده كه مشروطه برای این كشور مناسب نیست. باید این كشور را با مشت اداره كرد».
باید گفت : این را كه آزمود؟!. هنوز در ایران مشروطه پا نگرفته ، هنوز یكی از هزار تن معنی مشروطه را نمیداند ، چیزی كه روان نشده چگونه آزموده گردید؟! آنكه میگوید : «باید با مشت راه برد» بگوید با مشت كه؟! این نادانان چون شنیده‌اند در اروپا دیكتاتورهایی پیدا شده كه كشورهای خود را راه می‌برند هر یكی بآرزوی دیكتاتوری افتاده و اینكه میگوید : «باید با مشت اداره كرد» هر یكی مشت خود را میگوید و از بس سبكمغز است می‌پندارد كه با این سخن به دیكتاتوری خواهد رسید.
ببینید با چه نادانیهایی با مشروطه دشمنی می‌نمایند. اینان درسخواندگان این كشورند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 223)
[1] : سررشته‌داری به معنی حکومت و سررشته‌داری توده به معنی دمکراسی است.
[2] : این اندیشه اندکی پیش از جنگ جهانی دوم و در گرماگرم آن هواخواهانی داشت زیرا در کشورهایی مانند آلمان ، ایتالیا ، ژاپن ، شوروی و اسپانیا با آنکه بدمکراسی کار نمی‌بستند ، پیشرفتهایی از آنها دیده می‌شد. پس برخی نتیجه میگرفتند شیوه‌هایی از سررشته‌داری برویه‌ی نازیزم ، فاشیزم یا کمونیزم بهتر از دمکراسی است.
(تکه‌ی بیست‌ویکم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش سوم)
ولی در سررشته‌داریِ توده [1] ، مردم اختیار را در دست خود دارند و خودشان با آزادی و سرفرازی كشور را راه می‌برند. پایه‌ی این سررشته‌داری بر آنست كه یك مردمی كه بیست‌ملیون یا كمتر یا بیشتر در یك سرزمینی زندگی میكنند میدانند كه آن سرزمین را خدا بایشان سپرده كه در آن زندگی كنند و بوسیله‌ی كشت و كار روزی خود و فرزندانشان را آماده گردانند و تا می‌توانند بآبادی آنجا كوشند و
🔸آن سرزمین خانه‌ی آنهاست كه باید دلبستگی داشته بنگهداریش كوشند.
نیز آن بیست‌ملیون چون سود و زیانشان بهم بسته است همگی خود را از یك خاندان شناسند و هر یك از ایشان دربند آسایش همگی باشند.
از آنسوی چون برای راه بردن كشور یك نیرویی بنام حكومت لازم است و آن چنانست كه همگی نمی‌توانند بآن پرداخت از اینرو باید كسانی را از میان خود برگزیده رشته‌ی كارها را بدست ایشان بسپارند كه آنها خود نمایندگان توده‌اند نه فرمانروایان بایشان ، و باید توده نگهبانی بكارهای آنان نماید.
اینست معنی حكومت مشروطه[دمکراسی] و اینست ما آن را بهترین شیوه‌ی حكومت می‌شماریم.
این نتیجه‌ی پیشرفت جهانست كه چنین حكومتی پیدا شده و در بیشتر كشورها پا گرفته. در ایران هم باید مردم ارج آن را بشناسند و بنگهداریش كوشند كسانی كه دهان باز كرده بمشروطه بد میگویند یا ریشخند میكنند این دلیل نادانی ایشانست. این دلیل است كه خردهاشان بیكاره گردیده.
گاهی كسانی از جوانان چنین میگویند : «مشروطه كهنه گردیده دیگر در اروپا آن را نمی‌پسندند». [2] باید گفت : مشروطه كفش و كلاه نیست كه كهنه گردد ، حقایق همیشه تازه است. اینان چون شنیده‌اند در اروپا برخی حزبها راه دیكتاتوری پیش گرفته‌اند بی‌آنكه بدانند انگیزه‌اش چه بوده ، و آنگاه آیا نیك است یا بد ، در اینجا هم بهوس افتاده‌اند كه اینان از مشروطه بد گویند و آن را نپسندند. اینست نمونه‌ای از بیمایگی جوانان ایران. آنهمه رنجها برده شده و سررشته‌داری توده بنیاد یافته ، هنوز پا نگرفته و بجایی نرسیده این جوانان آن را نمی‌پسندند و كمی خود می‌شمارند كه بمشروطه سر فروآورند.
گاهی هم كسانی از راه دیگر آمده میگویند : «در این مدت آزموده شده كه مشروطه برای این كشور مناسب نیست. باید این كشور را با مشت اداره كرد».
باید گفت : این را كه آزمود؟!. هنوز در ایران مشروطه پا نگرفته ، هنوز یكی از هزار تن معنی مشروطه را نمیداند ، چیزی كه روان نشده چگونه آزموده گردید؟! آنكه میگوید : «باید با مشت راه برد» بگوید با مشت كه؟! این نادانان چون شنیده‌اند در اروپا دیكتاتورهایی پیدا شده كه كشورهای خود را راه می‌برند هر یكی بآرزوی دیكتاتوری افتاده و اینكه میگوید : «باید با مشت اداره كرد» هر یكی مشت خود را میگوید و از بس سبكمغز است می‌پندارد كه با این سخن به دیكتاتوری خواهد رسید.
ببینید با چه نادانیهایی با مشروطه دشمنی می‌نمایند. اینان درسخواندگان این كشورند.
(پرچم روزانه شماره‌ی 223)
[1] : سررشته‌داری به معنی حکومت و سررشته‌داری توده به معنی دمکراسی است.
[2] : این اندیشه اندکی پیش از جنگ جهانی دوم و در گرماگرم آن هواخواهانی داشت زیرا در کشورهایی مانند آلمان ، ایتالیا ، ژاپن ، شوروی و اسپانیا با آنکه بدمکراسی کار نمی‌بستند ، پیشرفتهایی از آنها دیده می‌شد. پس برخی نتیجه میگرفتند شیوه‌هایی از سررشته‌داری برویه‌ی نازیزم ، فاشیزم یا کمونیزم بهتر از دمکراسی است.
✴️پرسش و پاسخ 02
🔸کوشاد کانال : پاره‌ای از آشنایان و خوانندگان گاهی پرسشهای ارجداری می‌پرسند و چون کسانی دیگر نیز آنها را در دل دارند اینست این «در» را بنام «پرسش و پاسخ» در کانال باز کردیم تا آنها را با پاسخهاشان بیاوریم.
در چنین جاهایی بکوتاهی میکوشیم و برخی سخنان بیرون از جستار را فرومی‌گزاریم. نامها را نیز دیگر میگردانیم.
🔶 چرا ایرانیان بیرون کشور جهانیان را از ماهیت ملایان آگاه نمی‌گردانند؟!
🔸پرسش : چرا ایرانیان مقیم امریکا و سایر جاها کاری نمیکنند؟ چرا کنگره و دولتمردان آمریکا و سازمان ملل و .... را در مورد واقعیتهای ایران آگاه نمیکنند؟
🔸 پاسخ : پیداست گمان داری که اگر جهانیان دریابند که ما گرفتار چه حکومتی هستیم راهی یافته و ما را از بدبختیها خواهند رهانید. گره کار را در این می‌بینی که کنگره و دولتمردان آمریکا و سازمان ملل و مانندهای آنها آگاه نیستند و اینست گله میکنی که چرا ایرانیان کوچیده به اروپا و آمریکا کاری نمیکنند تا مگر دستگاه ملایان زورگو برچیده شود؟».
به باور من ، کنگره و دولتمردان آمریکا و اروپا و سازمان ملل و ... همه و همه ، از واقعیتهای ایران آگاه‌اند ؛ چه جور هم آگاه‌اند!
چیزی که هست ، به انگیزه‌های گوناگون ، نمی‌توانند ـ یا بهتر بگویم ، نمی‌خواهند ـ که هیچگونه اقدام عملی در دیگر ساختن این رژیم انجام دهند.
ارجدارترین (مهمترین) آن انگیزه‌ها اینست :
دلشان برای ما ایرانیان نسوخته.
و هرگز هم نخواهد سوخت.
تاریخ بشر تاریخ کشاکش آدمیان است بر سر قدرت. هر ملتی در اندیشه‌ی فزونی نیرو و اندوخته و دارایی خویش است و بس. این آمیغ (=حقیقت) بی‌چون‌وچرا و بی‌برو‌و‌برگرد است.
شادروان سید صادق سرمد در یک بیت از چکامه‌ی زیبای خویش بنام «راز تاریخ» چنین می‌سراید :
انگلیس و روس و ترک و تازی و نازی همه ،
فکرِ بازیِ خوداند و جمع ما تنهاستی!
و چه راست گفته!
ما ایرانیان ، بدبختانه ، بهترین نیکی‌های خویش را از یاد برده‌ایم. بی‌غیرت شده‌ایم. دروغگو شده‌ایم. پیمان‌شکن شده‌ایم. از دورویی و نیرنگ و ستمگری به یکدیگر پرهیز نداریم ....
و بسیار بدی‌های دیگر.
چگونه توانیم چشم امید به دلسوزی دیگران داشته باشیم در حالی که خودمان دلمان به حال خودمان نمی‌سوزد؟
به این نمایشهای شرم‌آور ، وحشیانه ، بی‌معنا ، پرـ ازـ تزویرـ وـ خودنمایی ، بیهوده ، احمقانه ، و خردسوزانه‌ی تاسوعا و عاشورا بنگر!
کدام ملت را در جهان سراغ داری که فرق سر خویش (و کودک شیرخوار خویش) را با قمه بشکافند و خود و دیگران را با گل و لای بیالایند و با قمه و زنجیر زخمی و پریشان کنند؟ به دست خویش!! چرا؟ زیرا که هزار و چند صد سال پیش ، یک مرد عرب ، در خاک اعراب ، به یک مرد عرب دیگر زور گفته و او را کشته!! بر سر چه؟ بر سر خلافت!
به چنین مردم دژمِ ناآگاه ِ پریشان فکر چه توان گفت؟ کدام ژاپنی یا دانمارکی یا آمریکایی را توان نکوهید که
«چرا دستی درنمی‌آورد و آستینی بالا نمی‌زند تا ایران و ایرانی را نجات دهد؟»؟
آن بدبختیها را که در بالا برشمردم ، شادروان کسروی در هفتاد و هشتاد سال پیش ، یکان یکان باز نموده و راه چاره را نیز بروشنی هرچه تمام‌تر نشان داده.
در برابر راهنماییهای دلسوزانه و جانفشانانه‌ی او ما ایرانیان ـ بویژه «بزرگان» ایرانیان همچون بازرگانان و سیاستمداران و ارتشیان و نویسندگان و استادان دانشگاه و «روشنفکران» و ... ـ چه کردیم؟ و اکنون چه می‌کنیم؟
بجای همدستی با او و کوشش در راه نیک‌بختی و سرافرازی ایرانیان ، هر یک از گروه‌هایی که در بالا نام بردم ، از پی سود خویش و بی‌کوچکترین پروا به هشدارهای او ، در کوفتن او کوشیدند. و دست آخر نیز ، در یک توطئه‌ی بی‌شرمانه و رذیلانه ، او را کشتند.
انبوه ایرانیان ـ که ما باشیم ـ چه کردند؟ نه تنها کسی به دادخواهی برنخاست ، بلکه در خاموش کردن صدای او و برانداختن شعله‌ای که او برافروخته بود به جدّ کوشیدند.
آری! «کمپانی خیانت» با همدستی ملایان بیشترین کوشش را نمودند تا کسروی و آموزاک‌هایش را به فراموشخانه‌ی تاریخ روانه کنند.
سپس نیز ، «روشنفکران» تاریک‌فکر ما ، همچنان شیفته‌ی سراب‌های خویش ، کسروی و آموزاک‌هایش را که چون خاری در پهلوی حافظ ـ پرستان و سعدی ـ پرستان و شیفتگان «اردوگاه سوسیالیسم» بود ، آگاهانه به بوته‌ی فراموشی سپاردند.
با اینهمه ، کسروی و راه او همچنان زنده و پویاست! زنده‌تر از راه ملایان! زنده‌تر از شعارهای پوچ چپ‌ها و مذهبی‌ها! زنده‌تر از اشعار و نوشته‌های پرطمطراق «شاعران و نویسندگان روشنفکر و مبارزِ» زمان شاه!
🔸کوشاد کانال : پاره‌ای از آشنایان و خوانندگان گاهی پرسشهای ارجداری می‌پرسند و چون کسانی دیگر نیز آنها را در دل دارند اینست این «در» را بنام «پرسش و پاسخ» در کانال باز کردیم تا آنها را با پاسخهاشان بیاوریم.
در چنین جاهایی بکوتاهی میکوشیم و برخی سخنان بیرون از جستار را فرومی‌گزاریم. نامها را نیز دیگر میگردانیم.
🔶 چرا ایرانیان بیرون کشور جهانیان را از ماهیت ملایان آگاه نمی‌گردانند؟!
🔸پرسش : چرا ایرانیان مقیم امریکا و سایر جاها کاری نمیکنند؟ چرا کنگره و دولتمردان آمریکا و سازمان ملل و .... را در مورد واقعیتهای ایران آگاه نمیکنند؟
🔸 پاسخ : پیداست گمان داری که اگر جهانیان دریابند که ما گرفتار چه حکومتی هستیم راهی یافته و ما را از بدبختیها خواهند رهانید. گره کار را در این می‌بینی که کنگره و دولتمردان آمریکا و سازمان ملل و مانندهای آنها آگاه نیستند و اینست گله میکنی که چرا ایرانیان کوچیده به اروپا و آمریکا کاری نمیکنند تا مگر دستگاه ملایان زورگو برچیده شود؟».
به باور من ، کنگره و دولتمردان آمریکا و اروپا و سازمان ملل و ... همه و همه ، از واقعیتهای ایران آگاه‌اند ؛ چه جور هم آگاه‌اند!
چیزی که هست ، به انگیزه‌های گوناگون ، نمی‌توانند ـ یا بهتر بگویم ، نمی‌خواهند ـ که هیچگونه اقدام عملی در دیگر ساختن این رژیم انجام دهند.
ارجدارترین (مهمترین) آن انگیزه‌ها اینست :
دلشان برای ما ایرانیان نسوخته.
و هرگز هم نخواهد سوخت.
تاریخ بشر تاریخ کشاکش آدمیان است بر سر قدرت. هر ملتی در اندیشه‌ی فزونی نیرو و اندوخته و دارایی خویش است و بس. این آمیغ (=حقیقت) بی‌چون‌وچرا و بی‌برو‌و‌برگرد است.
شادروان سید صادق سرمد در یک بیت از چکامه‌ی زیبای خویش بنام «راز تاریخ» چنین می‌سراید :
انگلیس و روس و ترک و تازی و نازی همه ،
فکرِ بازیِ خوداند و جمع ما تنهاستی!
و چه راست گفته!
ما ایرانیان ، بدبختانه ، بهترین نیکی‌های خویش را از یاد برده‌ایم. بی‌غیرت شده‌ایم. دروغگو شده‌ایم. پیمان‌شکن شده‌ایم. از دورویی و نیرنگ و ستمگری به یکدیگر پرهیز نداریم ....
و بسیار بدی‌های دیگر.
چگونه توانیم چشم امید به دلسوزی دیگران داشته باشیم در حالی که خودمان دلمان به حال خودمان نمی‌سوزد؟
به این نمایشهای شرم‌آور ، وحشیانه ، بی‌معنا ، پرـ ازـ تزویرـ وـ خودنمایی ، بیهوده ، احمقانه ، و خردسوزانه‌ی تاسوعا و عاشورا بنگر!
کدام ملت را در جهان سراغ داری که فرق سر خویش (و کودک شیرخوار خویش) را با قمه بشکافند و خود و دیگران را با گل و لای بیالایند و با قمه و زنجیر زخمی و پریشان کنند؟ به دست خویش!! چرا؟ زیرا که هزار و چند صد سال پیش ، یک مرد عرب ، در خاک اعراب ، به یک مرد عرب دیگر زور گفته و او را کشته!! بر سر چه؟ بر سر خلافت!
به چنین مردم دژمِ ناآگاه ِ پریشان فکر چه توان گفت؟ کدام ژاپنی یا دانمارکی یا آمریکایی را توان نکوهید که
«چرا دستی درنمی‌آورد و آستینی بالا نمی‌زند تا ایران و ایرانی را نجات دهد؟»؟
آن بدبختیها را که در بالا برشمردم ، شادروان کسروی در هفتاد و هشتاد سال پیش ، یکان یکان باز نموده و راه چاره را نیز بروشنی هرچه تمام‌تر نشان داده.
در برابر راهنماییهای دلسوزانه و جانفشانانه‌ی او ما ایرانیان ـ بویژه «بزرگان» ایرانیان همچون بازرگانان و سیاستمداران و ارتشیان و نویسندگان و استادان دانشگاه و «روشنفکران» و ... ـ چه کردیم؟ و اکنون چه می‌کنیم؟
بجای همدستی با او و کوشش در راه نیک‌بختی و سرافرازی ایرانیان ، هر یک از گروه‌هایی که در بالا نام بردم ، از پی سود خویش و بی‌کوچکترین پروا به هشدارهای او ، در کوفتن او کوشیدند. و دست آخر نیز ، در یک توطئه‌ی بی‌شرمانه و رذیلانه ، او را کشتند.
انبوه ایرانیان ـ که ما باشیم ـ چه کردند؟ نه تنها کسی به دادخواهی برنخاست ، بلکه در خاموش کردن صدای او و برانداختن شعله‌ای که او برافروخته بود به جدّ کوشیدند.
آری! «کمپانی خیانت» با همدستی ملایان بیشترین کوشش را نمودند تا کسروی و آموزاک‌هایش را به فراموشخانه‌ی تاریخ روانه کنند.
سپس نیز ، «روشنفکران» تاریک‌فکر ما ، همچنان شیفته‌ی سراب‌های خویش ، کسروی و آموزاک‌هایش را که چون خاری در پهلوی حافظ ـ پرستان و سعدی ـ پرستان و شیفتگان «اردوگاه سوسیالیسم» بود ، آگاهانه به بوته‌ی فراموشی سپاردند.
با اینهمه ، کسروی و راه او همچنان زنده و پویاست! زنده‌تر از راه ملایان! زنده‌تر از شعارهای پوچ چپ‌ها و مذهبی‌ها! زنده‌تر از اشعار و نوشته‌های پرطمطراق «شاعران و نویسندگان روشنفکر و مبارزِ» زمان شاه!
آری ، فرنگیس جان!
همه‌ی آن شعارها و فریادها و ادعاهای دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ خورشیدی را که این روزها بازخوانی کنی ، بجز از یک مشت ژاژخایی‌های پوچ و بی سروته نمی‌یابی. تاریخ کنونی ما ـ خواست‌ام ، هم اینک است : همین دم! ، تاریخ همین دیروز که ۳۰ شهریور ۱۳۹۸خورشیدی بود و همین امروز که ۳۱ شهریور است ـ نشان داده و همچنان نشان میدهد که به چه قهقرایی افتاده‌ایم. این «تاریخ روزمره» آیینه‌ای تمام نمای زشتخویی‌های ملایان سررشته‌دار و نادانی‌ها و گمراهیهای مردم کرخت ـ شده و منفعل ایران است. در هر گوشه‌ی آن توان ـ و باید ـ نارسایی و نادرستیِ «رویکرد یک ملت به زندگی» را دید : در دزدی دکل‌ها ، در اعدام‌ها ، در بی‌آبرویی‌های ورزش ـ بنام ایران ـ از راه زورگویی به ورزشکاران که «با اسرائیلی‌ها رویارو نشوید» ، در نابسامانی‌ها ، در گرانی‌ها ، در علم‌الهدی‌ها ، در مصباح یزدی‌ها ، در «ولایت فقیه» ، در نظارت باصطلاح استصوابی ، در حجاب اجباری ، در «دانشکده‌ی» مداحی ، در خودِ عبارتِ «جمهوری اسلامی» که نه «جمهور» است و نه کوچکترین نشانی از «اسلام» راستین دارد ، در.... ، در....
آری فرنگیس جان!
دریغ که زندگانی رو به پایان می‌رود و این کابوس همچنان بی‌پایان می‌نماید.
تا ما ایرانیان بخود نیامده‌ایم ، در بر همین پاشنه می‌چرخد و بس. همین آش است و همین کاسه.
«بخود آمدن» که می‌نویسم ، خواست‌ام اینهاست :
دست از دروغ و فریب و نیرنگ کشیدن ، به امروز و آینده اندیشیدن ، خرد را پاس داشتن و از آن پیروی کردن ، نیکخواه توده بودن ، همدلی و پروای دیگران را داشتن ، ... و مانند اینها. چکیده : دست کشیدن از کیش بیپای شیعی و درآمدن به راستی‌ها.
راه راستی‌ها را کسروی ، راهنمای ما ، گشوده و نشان داده. بسیار آسان و روشن است : خدا را پرستیدن ، شناختن آمیغهای جهان ، و سرانجام و بویژه ، زیستن از راه خرد! همین و بس!
راه روشن و پیداست! تنها ، باید آن را پیمود.
بگفته‌ی خود راهنما :
«راه ، چه دور و چه نزدیک ، با پیمودن است که بپایان می‌رسد!»
نیز ، راهنما چنین گفته :
«یک راهی ، هر چه دور باشد ، با رفتن نزدیک گردد!»
و این ، همان کاریست که ما پاکدینان در پیش گرفته‌ایم. ما این ورجاوند بنیاد را پاس داشته ، به پراکندن آن درمیان ایرانیان میکوشیم و باور داریم که
«خدا با ماست»!
من راه دیگری را برای رستگاری ایران و ایرانی سراغ ندارم.
همه‌ی آن شعارها و فریادها و ادعاهای دهه‌های ۳۰ تا ۵۰ خورشیدی را که این روزها بازخوانی کنی ، بجز از یک مشت ژاژخایی‌های پوچ و بی سروته نمی‌یابی. تاریخ کنونی ما ـ خواست‌ام ، هم اینک است : همین دم! ، تاریخ همین دیروز که ۳۰ شهریور ۱۳۹۸خورشیدی بود و همین امروز که ۳۱ شهریور است ـ نشان داده و همچنان نشان میدهد که به چه قهقرایی افتاده‌ایم. این «تاریخ روزمره» آیینه‌ای تمام نمای زشتخویی‌های ملایان سررشته‌دار و نادانی‌ها و گمراهیهای مردم کرخت ـ شده و منفعل ایران است. در هر گوشه‌ی آن توان ـ و باید ـ نارسایی و نادرستیِ «رویکرد یک ملت به زندگی» را دید : در دزدی دکل‌ها ، در اعدام‌ها ، در بی‌آبرویی‌های ورزش ـ بنام ایران ـ از راه زورگویی به ورزشکاران که «با اسرائیلی‌ها رویارو نشوید» ، در نابسامانی‌ها ، در گرانی‌ها ، در علم‌الهدی‌ها ، در مصباح یزدی‌ها ، در «ولایت فقیه» ، در نظارت باصطلاح استصوابی ، در حجاب اجباری ، در «دانشکده‌ی» مداحی ، در خودِ عبارتِ «جمهوری اسلامی» که نه «جمهور» است و نه کوچکترین نشانی از «اسلام» راستین دارد ، در.... ، در....
آری فرنگیس جان!
دریغ که زندگانی رو به پایان می‌رود و این کابوس همچنان بی‌پایان می‌نماید.
تا ما ایرانیان بخود نیامده‌ایم ، در بر همین پاشنه می‌چرخد و بس. همین آش است و همین کاسه.
«بخود آمدن» که می‌نویسم ، خواست‌ام اینهاست :
دست از دروغ و فریب و نیرنگ کشیدن ، به امروز و آینده اندیشیدن ، خرد را پاس داشتن و از آن پیروی کردن ، نیکخواه توده بودن ، همدلی و پروای دیگران را داشتن ، ... و مانند اینها. چکیده : دست کشیدن از کیش بیپای شیعی و درآمدن به راستی‌ها.
راه راستی‌ها را کسروی ، راهنمای ما ، گشوده و نشان داده. بسیار آسان و روشن است : خدا را پرستیدن ، شناختن آمیغهای جهان ، و سرانجام و بویژه ، زیستن از راه خرد! همین و بس!
راه روشن و پیداست! تنها ، باید آن را پیمود.
بگفته‌ی خود راهنما :
«راه ، چه دور و چه نزدیک ، با پیمودن است که بپایان می‌رسد!»
نیز ، راهنما چنین گفته :
«یک راهی ، هر چه دور باشد ، با رفتن نزدیک گردد!»
و این ، همان کاریست که ما پاکدینان در پیش گرفته‌ایم. ما این ورجاوند بنیاد را پاس داشته ، به پراکندن آن درمیان ایرانیان میکوشیم و باور داریم که
«خدا با ماست»!
من راه دیگری را برای رستگاری ایران و ایرانی سراغ ندارم.
haqiqatgu 1-5.pdf
185.6 KB
🔶 در پاسخ حقیقتگو
(تکه‌های یک تا پنج)
🖌 احمد کسروی
(تکه‌های یک تا پنج)
🖌 احمد کسروی
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
سرچشمه‌ی بدبختی این کیشها ، این کتابهاست ، این درسهاست ، این روزنامه‌هاست ، این دستگاه فرهنگ نام است.
آری ما این را بدست آورده بآن شدیم که با همه‌ی این چیزها نبرد کنیم و همه‌ی بدآموزیها را براندازیم.
چه آنهایی که بنام دین یا کیش رواج یافته ، چه آنهایی که بنام عرفان یا ادبیات پراکنده شده ، چه آنهایی که بنام اندیشه‌های نوین اروپایی بمیان آمده ـ همه را ریشه‌کن کنیم.
این نبرد ، بسیار بزرگ و بسیار دشوار می‌بود. برانداختن اینهمه بدآموزیها به دو چیز نیاز می‌داشت :
نخست ـ سرمایه‌ی بزرگی از آگاهی که بیپایی یکایک کیشها و دستگاههای دیگر روشن گردانیده شود وآنگاه آمیغهایی[حقیقت] بجای آنها گزارده گردد.
دوم ـ از خود گذشتگی و فداکاری که با پیروان کیشها و دسته‌های دیگر به نبرد پرداخته شود.
خدا را سپاس ما هر دوی اینها را می‌داشتیم و می‌داریم.
(دادگاه ص ۱۲)
آری ما این را بدست آورده بآن شدیم که با همه‌ی این چیزها نبرد کنیم و همه‌ی بدآموزیها را براندازیم.
چه آنهایی که بنام دین یا کیش رواج یافته ، چه آنهایی که بنام عرفان یا ادبیات پراکنده شده ، چه آنهایی که بنام اندیشه‌های نوین اروپایی بمیان آمده ـ همه را ریشه‌کن کنیم.
این نبرد ، بسیار بزرگ و بسیار دشوار می‌بود. برانداختن اینهمه بدآموزیها به دو چیز نیاز می‌داشت :
نخست ـ سرمایه‌ی بزرگی از آگاهی که بیپایی یکایک کیشها و دستگاههای دیگر روشن گردانیده شود وآنگاه آمیغهایی[حقیقت] بجای آنها گزارده گردد.
دوم ـ از خود گذشتگی و فداکاری که با پیروان کیشها و دسته‌های دیگر به نبرد پرداخته شود.
خدا را سپاس ما هر دوی اینها را می‌داشتیم و می‌داریم.
(دادگاه ص ۱۲)
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 2 از 3) كسانی كه بنماز و نیایش خود می‌نازند بهتر است تاریخ را بخوانند كه هنگامی كه مغولان به ایران تاختند و آن آتشها را افروختند سراسر ایران پر از این نمایشها…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 3 از 3)
در این باره سخن بسیار است و مرا میدان تنگ می‌باشد. اینست بچند جمله‌ی دیگر بس میكنم : ما نمی‌گوییم كسی بخدا نماز نبرد و نیایش نكند. می‌گوییم : امروز را بهترین كرفه‌كاری [1] و بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا آنست كه بكوشیم و این پراكندگیها را از میان برداریم و باین گمراهیها چاره كنیم و نام خدا را در جهان بلند گردانیم. اگر كسانی درپی خرسندی خدایند اینست راه و اینست راه و اینست راه و اگر درپی هوسهای بیخردانه‌ی خود می‌باشند ما را با ایشان سر و كاری نیست.
كنون گفتگو را دنبال می‌كنیم : این سخنان را كه ما در پاسخ حقیقتگو می‌نگاریم چون بدرازی انجامیده و بیشتر نیز از زمینه‌ی پاسخ بیرونست كسانی پنداشته‌اند حقیقتگو نیست و آن خرده‌گیریها را نیز ما خودمان درست كرده‌ایم. نیز این را در آذربایجان شنیدم كه كسانی خواسته‌اند آن خرده‌گیریها را از خود وا نمایند. اینست می‌نویسیم : حقیقتگو هست و كسیست كه ما او را می‌شناسیم ولی چون خودش نخواسته نامش را آشكار كند ما نیز نمی‌خواهیم و برای آنكه دیگری خود را بجای او واننماید می‌گویم حقیقتگو از مردم چهار محال اسپهانست و اگر بآغاز پاسخ در شماره‌ی پنجم بازگشت شود من نام او را نیز در پرده فهمانیده‌ام. اما اینكه گفتگو بدرازی انجامیده و از زمینه‌ی پاسخ بیرون رفته ما این سخنان را بایستی نویسیم و به هر حال زیانی از این كار نخواهد بود.
آنچه می‌باید گفت اینست كه نگارشهای دیگری نیز با نامهای ناشناس پس از نگارش حقیقتگو رسیده ولی چون سخنان بیهوده بوده تا بآخر ناخوانده پاره كرده و دور انداخته‌ایم. اینان از نوشته‌هاشان پیداست كه پیمان را نیك نمی‌خوانند ، و اگر می‌خوانند نمی‌فهمند ، و اگر می‌فهمند آن نمیکنند که زمانی بیندیشند و با خرد خود بداوری پردازند ، که اگر نپذیرفتند باری ایراد از روی فهم و بینش گیرند. پس از همه آن شایستگی را ندارند كه یك صفحه نگارش را با زبان ساده بسر آورند و جمله‌های نیش‌دار بكار نبرند. ما خود می‌خواهیم سخنانی كه می‌رسد چه با نام شناخته و چه با نام نشناخته بچاپ رسانیم و پاسخ نگاریم تا خاری بر سر این راه بازنماند ولی این در جاییست كه نویسنده باری فرهنگ داشته باشد و باری بر آن باشد كه چیزی بفهمد. نگارش حقیقتگو را كه چاپ كردیم این نیز جمله‌های سردی دارد ولی این نگارشهای ما را نیك خوانده است وآنگاه درپی فهم است. چنانكه پس از نوشتن این خرده‌گیری چون «راه رستگاری» را خوانده در نامهای كه با نام خود نوشته خرسندی بسیار نموده و چنین پیداست كه از سر این خرده‌گیریها درگذشته است و اینكه ما آن را دنبال می‌كنیم برای اینست كه سخن خود را ناانجام نگزاریم. وآنگاه این خرده‌گیریها را كسان بسیاری در دل می‌داشتند و ما ازو خشنودیم كه آن را برشته‌ی نگارش كشیده و میدان داده كه ما پاسخ نگاریم و گفتنیها را بگوییم.
در یك توده چون راه زندگانی از میان برخاست و قرنها بَرو گذشت یك رشته گمراهیهای بسیار درهم و پیچاپیچی پدید آید كه چاره‌ی آنها بر هر كسی سخت شود و چون راهنمایی با آنها به نبرد برخاست ناگزیر شود از چندین راه پیش آید و هر زمان از یكسو آنها را تكان دهد تا بتواند به نتیجه‌ای رسد و چه‌بسا ناگزیر شود از كسانی بیكبار چشم پوشد و آنان را درخور رستگاری نشناسد. امروز یك رشته گرفتاریها درمیان توده است كه اگر بشكافیم و بیازماییم خواهیم دید نتیجه‌ی بهم آمیختن چندین آلودگیست و این شگفت كه دردهای باین سختی را خود گرفتاران نمی‌فهمند و ما چون آنها را عنوان می‌نماییم با آنكه از پاسخ فرومی‌مانند و زبانشان بسته می‌شود سخت می‌رنجند و گردن براستی نمی‌توانند گزاشت و من در اینجا یكی از آنها را عنوان می‌نمایم ولی برای آنكه زمینه برای سخن باز شود نخست مثلی از تاریخ یاد میكنم :
[1] : کرفه (همچون شنبه) = ثواب ـ و
🔸 23ـ بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا از میان برخاستن این پراكندگیهاست (تکه‌ی 3 از 3)
در این باره سخن بسیار است و مرا میدان تنگ می‌باشد. اینست بچند جمله‌ی دیگر بس میكنم : ما نمی‌گوییم كسی بخدا نماز نبرد و نیایش نكند. می‌گوییم : امروز را بهترین كرفه‌كاری [1] و بزرگترین مایه‌ی خشنودی خدا آنست كه بكوشیم و این پراكندگیها را از میان برداریم و باین گمراهیها چاره كنیم و نام خدا را در جهان بلند گردانیم. اگر كسانی درپی خرسندی خدایند اینست راه و اینست راه و اینست راه و اگر درپی هوسهای بیخردانه‌ی خود می‌باشند ما را با ایشان سر و كاری نیست.
كنون گفتگو را دنبال می‌كنیم : این سخنان را كه ما در پاسخ حقیقتگو می‌نگاریم چون بدرازی انجامیده و بیشتر نیز از زمینه‌ی پاسخ بیرونست كسانی پنداشته‌اند حقیقتگو نیست و آن خرده‌گیریها را نیز ما خودمان درست كرده‌ایم. نیز این را در آذربایجان شنیدم كه كسانی خواسته‌اند آن خرده‌گیریها را از خود وا نمایند. اینست می‌نویسیم : حقیقتگو هست و كسیست كه ما او را می‌شناسیم ولی چون خودش نخواسته نامش را آشكار كند ما نیز نمی‌خواهیم و برای آنكه دیگری خود را بجای او واننماید می‌گویم حقیقتگو از مردم چهار محال اسپهانست و اگر بآغاز پاسخ در شماره‌ی پنجم بازگشت شود من نام او را نیز در پرده فهمانیده‌ام. اما اینكه گفتگو بدرازی انجامیده و از زمینه‌ی پاسخ بیرون رفته ما این سخنان را بایستی نویسیم و به هر حال زیانی از این كار نخواهد بود.
آنچه می‌باید گفت اینست كه نگارشهای دیگری نیز با نامهای ناشناس پس از نگارش حقیقتگو رسیده ولی چون سخنان بیهوده بوده تا بآخر ناخوانده پاره كرده و دور انداخته‌ایم. اینان از نوشته‌هاشان پیداست كه پیمان را نیك نمی‌خوانند ، و اگر می‌خوانند نمی‌فهمند ، و اگر می‌فهمند آن نمیکنند که زمانی بیندیشند و با خرد خود بداوری پردازند ، که اگر نپذیرفتند باری ایراد از روی فهم و بینش گیرند. پس از همه آن شایستگی را ندارند كه یك صفحه نگارش را با زبان ساده بسر آورند و جمله‌های نیش‌دار بكار نبرند. ما خود می‌خواهیم سخنانی كه می‌رسد چه با نام شناخته و چه با نام نشناخته بچاپ رسانیم و پاسخ نگاریم تا خاری بر سر این راه بازنماند ولی این در جاییست كه نویسنده باری فرهنگ داشته باشد و باری بر آن باشد كه چیزی بفهمد. نگارش حقیقتگو را كه چاپ كردیم این نیز جمله‌های سردی دارد ولی این نگارشهای ما را نیك خوانده است وآنگاه درپی فهم است. چنانكه پس از نوشتن این خرده‌گیری چون «راه رستگاری» را خوانده در نامهای كه با نام خود نوشته خرسندی بسیار نموده و چنین پیداست كه از سر این خرده‌گیریها درگذشته است و اینكه ما آن را دنبال می‌كنیم برای اینست كه سخن خود را ناانجام نگزاریم. وآنگاه این خرده‌گیریها را كسان بسیاری در دل می‌داشتند و ما ازو خشنودیم كه آن را برشته‌ی نگارش كشیده و میدان داده كه ما پاسخ نگاریم و گفتنیها را بگوییم.
در یك توده چون راه زندگانی از میان برخاست و قرنها بَرو گذشت یك رشته گمراهیهای بسیار درهم و پیچاپیچی پدید آید كه چاره‌ی آنها بر هر كسی سخت شود و چون راهنمایی با آنها به نبرد برخاست ناگزیر شود از چندین راه پیش آید و هر زمان از یكسو آنها را تكان دهد تا بتواند به نتیجه‌ای رسد و چه‌بسا ناگزیر شود از كسانی بیكبار چشم پوشد و آنان را درخور رستگاری نشناسد. امروز یك رشته گرفتاریها درمیان توده است كه اگر بشكافیم و بیازماییم خواهیم دید نتیجه‌ی بهم آمیختن چندین آلودگیست و این شگفت كه دردهای باین سختی را خود گرفتاران نمی‌فهمند و ما چون آنها را عنوان می‌نماییم با آنكه از پاسخ فرومی‌مانند و زبانشان بسته می‌شود سخت می‌رنجند و گردن براستی نمی‌توانند گزاشت و من در اینجا یكی از آنها را عنوان می‌نمایم ولی برای آنكه زمینه برای سخن باز شود نخست مثلی از تاریخ یاد میكنم :
[1] : کرفه (همچون شنبه) = ثواب ـ و
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
گرفتاریهای جهان روزافزونست : آن گسترش فساد در دولتها و آزمندی غربیان در بچنگ آوردن سرمایه‌های شرق ، این محیط زیستی که در کار نابودیست و به آن کمتر پروایی می‌شود و این گرسنگی و بیماری انبوه توده‌های ناتوان و درمانده ، و همچنین سلاح‌سازی غربیان و طبیعتاً زورگویی و نیرنگهایی که درپی یافتن بازار برای آن بکار می‌برند.
گرتا تونبرگ نوجوان شانزده ساله‌ی سوئدی که برای نبرد با تغییرات آب و هوایی می‌کوشد ، در سخنانی پرشور در برابر رهبران جهان در سازمان ملل ، آنها را به ناکامی در این زمینه متهم کرده است. او در جملاتی به رهبران دنیا میگوید که : “ شما با سخنان و وعده‌های پوچ خود رؤیاها و کودکی من و امثال من را دزدیدید ، ما آدمیان در آغاز راه انقراضیم ولی تنها چیزی که شما درباره‌اش سخن می‌رانید پول و رشد اقتصادی است ".
سرچشمه : دویچه وله
گرتا تونبرگ نوجوان شانزده ساله‌ی سوئدی که برای نبرد با تغییرات آب و هوایی می‌کوشد ، در سخنانی پرشور در برابر رهبران جهان در سازمان ملل ، آنها را به ناکامی در این زمینه متهم کرده است. او در جملاتی به رهبران دنیا میگوید که : “ شما با سخنان و وعده‌های پوچ خود رؤیاها و کودکی من و امثال من را دزدیدید ، ما آدمیان در آغاز راه انقراضیم ولی تنها چیزی که شما درباره‌اش سخن می‌رانید پول و رشد اقتصادی است ".
سرچشمه : دویچه وله