✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی بیست‌وپنجم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش هفتم)
🔸بندسوم : نظارت باجرای قوانین و اعتراض به هر نقض قانونی كه رو دهد
این ماده بشرح درازی نیاز ندارد و معنای آن روشن است. یك باهمادی كه بمشروطه و قانونهای آن دلبستگی دارند ناگزیر باید بنگهداری آنها كوشند و راه نگهداری اینست كه از هر كاری كه با بنیاد سررشته‌داری توده ناسازگار است و قانون اساسی را می‌شكند رنجیدگی نشان دهند و بجلوگیری از آن كوشند.
بویژه كه آن قانونشكنی برویه‌ی قانونگزاری باشد. باین معنی یك قانونهایی بگزارند كه با بنیاد سررشته‌داری توده ناسازگار میباشد كه باید از رنجیدگی و كوشش بجلوگیری خودداری ننمود.
🔸بند چهارم : هواداری از تعقیب یك سیاست روشن
این ماده بسیار مغزدار و پرمعنی است. از سالیان دراز در ایران دولتها با همسایگان سیاست روشنی نداشته‌اند. باین معنی همیشه در پرده سیاست دیگری دنبال كرده در بیرون برای فریب مردم سیاست دیگری نشان داده‌اند.
از صد سال باز تاریخ ایران پر از پیشامدهاییست كه نتیجه‌ی این سیاست دو رنگ سررشته‌داران بوده ولی چون جای گفتگو از آنها نیست گزارده میگذرم. به هر حال این یكی از خواستهای ماست كه سیاست دولت همیشه روشن باشد و مجلس شورا و مردم از آن آگاهی یابند و هیچگاه كاری در نهان پیش نرود.
🔸بند پنجم : جلوگیری از تقلیدهای بیجا كه از حزبهای اروپا می‌شود
در ایران از روزی كه مشروطه برخاست ایرانیان چنین دانستند كه هرچه در اروپاست نیكست و باید گرفت و باید در هر كاری پیروی از اروپاییان نمود. اینست در حزبسازی نیز پیروی از اروپاییان میكنند.
مثلاً در ایران «حزب سوسیالیست» برپا میكنند تنها بنام آنكه در اروپا هست و یكی از حزبهای بنام آنجاست ، یا «حزب اتحاد و ترقی» برپا میكنند بنام اینكه در عثمانی چنین حزبی بوده و بیك كار بزرگی برخاسته ، یا آرزوی «حزب ناسیونال سوسیالیست» می‌كشند تنها باین جهت كه در آلمان چنین دسته‌ای هست. در جایی كه همه‌ی اینها نادانیست. زیرا هر كشوری نیازهای دیگری دارد و آلودگیهایش جدا از آلودگیهای دیگران میباشد و اینست باید یك باهَمادی[حزب] از روی نیازها و گرفتاریهای خود توده و كشور پدید آید.
🔸یك نادانی دیگری در ایران اینست كه از حزب یا باهماد تنها بصورت آن بس میكنند. مثلاً ده تن یا بیست تن باهم می‌شوند و نام حزب بروی خود میگزارند و چند ماده‌ای از اینجا و از آنجا گرفته فهمیده و نافهمیده بهم بسته آن را «مرامنامه» میخوانند ، و اگر یك گامی بالاتر گزارند این خواهد بود كه یك روزنامه‌ای نیز برپا كنند و سخنان پرت و پراكنده‌ای را بنویسند و این رویه‌كاری[=ظاهرسازی] را «حزب» می‌شمارند
و بهیچ كوشش دیگری جز كشاكش با حزبهای دیگر یا همچشمی و چَخِش[= مجادله] درمیان خودشان نیاز نمی‌بینند. معنایی كه از حزب فهمیده‌اند اینهاست. اینهاست كه میگوییم باید بجلوگیری كوشیم.
(پرچم روزانه ، شماره‌ی 254)
(تکه‌ی بیست‌وپنجم)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش هفتم)
🔸بندسوم : نظارت باجرای قوانین و اعتراض به هر نقض قانونی كه رو دهد
این ماده بشرح درازی نیاز ندارد و معنای آن روشن است. یك باهمادی كه بمشروطه و قانونهای آن دلبستگی دارند ناگزیر باید بنگهداری آنها كوشند و راه نگهداری اینست كه از هر كاری كه با بنیاد سررشته‌داری توده ناسازگار است و قانون اساسی را می‌شكند رنجیدگی نشان دهند و بجلوگیری از آن كوشند.
بویژه كه آن قانونشكنی برویه‌ی قانونگزاری باشد. باین معنی یك قانونهایی بگزارند كه با بنیاد سررشته‌داری توده ناسازگار میباشد كه باید از رنجیدگی و كوشش بجلوگیری خودداری ننمود.
🔸بند چهارم : هواداری از تعقیب یك سیاست روشن
این ماده بسیار مغزدار و پرمعنی است. از سالیان دراز در ایران دولتها با همسایگان سیاست روشنی نداشته‌اند. باین معنی همیشه در پرده سیاست دیگری دنبال كرده در بیرون برای فریب مردم سیاست دیگری نشان داده‌اند.
از صد سال باز تاریخ ایران پر از پیشامدهاییست كه نتیجه‌ی این سیاست دو رنگ سررشته‌داران بوده ولی چون جای گفتگو از آنها نیست گزارده میگذرم. به هر حال این یكی از خواستهای ماست كه سیاست دولت همیشه روشن باشد و مجلس شورا و مردم از آن آگاهی یابند و هیچگاه كاری در نهان پیش نرود.
🔸بند پنجم : جلوگیری از تقلیدهای بیجا كه از حزبهای اروپا می‌شود
در ایران از روزی كه مشروطه برخاست ایرانیان چنین دانستند كه هرچه در اروپاست نیكست و باید گرفت و باید در هر كاری پیروی از اروپاییان نمود. اینست در حزبسازی نیز پیروی از اروپاییان میكنند.
مثلاً در ایران «حزب سوسیالیست» برپا میكنند تنها بنام آنكه در اروپا هست و یكی از حزبهای بنام آنجاست ، یا «حزب اتحاد و ترقی» برپا میكنند بنام اینكه در عثمانی چنین حزبی بوده و بیك كار بزرگی برخاسته ، یا آرزوی «حزب ناسیونال سوسیالیست» می‌كشند تنها باین جهت كه در آلمان چنین دسته‌ای هست. در جایی كه همه‌ی اینها نادانیست. زیرا هر كشوری نیازهای دیگری دارد و آلودگیهایش جدا از آلودگیهای دیگران میباشد و اینست باید یك باهَمادی[حزب] از روی نیازها و گرفتاریهای خود توده و كشور پدید آید.
🔸یك نادانی دیگری در ایران اینست كه از حزب یا باهماد تنها بصورت آن بس میكنند. مثلاً ده تن یا بیست تن باهم می‌شوند و نام حزب بروی خود میگزارند و چند ماده‌ای از اینجا و از آنجا گرفته فهمیده و نافهمیده بهم بسته آن را «مرامنامه» میخوانند ، و اگر یك گامی بالاتر گزارند این خواهد بود كه یك روزنامه‌ای نیز برپا كنند و سخنان پرت و پراكنده‌ای را بنویسند و این رویه‌كاری[=ظاهرسازی] را «حزب» می‌شمارند
و بهیچ كوشش دیگری جز كشاكش با حزبهای دیگر یا همچشمی و چَخِش[= مجادله] درمیان خودشان نیاز نمی‌بینند. معنایی كه از حزب فهمیده‌اند اینهاست. اینهاست كه میگوییم باید بجلوگیری كوشیم.
(پرچم روزانه ، شماره‌ی 254)
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
بانو نسرین ستوده
شیرزن وکیلی که به گناه دادخواهی و طلب اجرای قانون و آسایش توده به زنجیر ستم ملایان گرفتار آمده.
شیرزن وکیلی که به گناه دادخواهی و طلب اجرای قانون و آسایش توده به زنجیر ستم ملایان گرفتار آمده.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آقای رضای خندان همسر بانو نسرین ستوده از پشتیبانی کانونهای وکلای اروپا از همکارانشان در ایران میگوید.
دیروز از زبان دویچه وله نوشتیم که جایزه‌ای با نام "یادبود برای صلح201۹" از سوی کشور اسپانیا به بانو ستوده داده شد.
دیروز از زبان دویچه وله نوشتیم که جایزه‌ای با نام "یادبود برای صلح201۹" از سوی کشور اسپانیا به بانو ستوده داده شد.
✴️ روگیری زنان (حجاب) ✴️
🔶كساني می‌گويند : آيا در قرآن دستوري درباره‌ی رو گرفتن زنان نيست؟..
🔸مي گويم : هيچ نيست. در قرآن اين هست كه زنان بمردان و مردان بزنان نگاه نكنند ، كه اگر اين دليل رو گرفتن باشد بايد مردها نيز رو گيرند.
اين هم هست كه زنان آرايشهاي خود را جز بشوهران خود نشان ندهند. اين هم هست كه مردان بيگانه سرزده باتاق زنان درنيايند ، در قرآن اينها هست و رو گرفتن هيچ نيست.
🔸ميگويند : پس ملايان چه می‌گويند؟!.. پس اين ايستادگي را چرا میكنند؟!..
می‌گويم :
🔸🔸مگر شما ملایان را نمی‌شناسید؟!.. آنان دسته‌ای هستند كه در این كشور مفت می‌خورند و كاری كه از دستشان برمی‌آید ایستادگی در برابر پیشرفت توده است. هر گامی كه مردم بسوی بهتری بردارند اینان با آن دشمنند كه تا توانند ایستادگی خواهند كرد و سپس رها كرده فراموش خواهند گردانید.
مگر با مشروطه همین رفتار را نكردند و آن خونریزیها را بمیان نیاوردند؟!.. مگر با دبستانها كه برپا شده بود سالیان دراز دشمنی ننمودند؟!.. مگر با ثبت اسناد و دفترهای رسمی بكشاكش نپرداختند؟!.. مگر با یكسانی رخت و كلاه این رفتار را ننمودند و مایه‌ی خونریزی نگردیدند؟!..
🔸این ملایان سالیان دراز با دبستانها دشمنی نشان می‌دادند و بچه‌ها را «تكفیر» می‌كردند. ولی اكنون خودشان دختران و پسران خود را بدبستان می‌فرستند و بیكبار فراموش كرده‌اند. درباره‌ی رو گرفتن نیز در حالی كه آن ایستادگی را می‌نمایند ، زنها و دخترهای خودشان روباز و بی‌چادرند. بلكه بسیاری از آنها بی‌جوراب نیز می‌باشند.
آن مجتهد بزرگ را كه از آذربایجان به تهران آمده همه می‌شناسند كه دختران و نوادگانش از شیكترین زنان روباز تهران می‌باشند و جوراب نیز بپا نمی‌كنند.
🔸🔸 این مردم‌آزاری ملایان از آنجا برخاسته كه یك كار «مشروعی» در زندگانی توده‌ای نمی‌دارند. نه بافنده‌اند ، نه ریسنده‌اند ، نه سازنده‌اند ، نه كارنده‌اند ، نه دوزنده‌اند ، نه می‌خرند و نه می‌فروشند. یك جمله بگویم : هیچكاره‌اند.
قانونها نیز جایی برای ایشان درمیان توده باز نكرده و كاری بآنان نداده.
خودشان می‌گویند : «پیشوایان دینیم و بمردم دین می‌آموزیم». ولی این هم دروغست. زیرا چیزهایی را كه آنان می‌آموزند مردم خودشان از پیش می‌دانستند. اینست چون كاری نمی‌دارند و بیكار هم نمی‌توانند نشست بمردم‌آزاری می‌پردازند!..
🔸🔸داستان ملایان با توده‌ی بدبخت ایران داستان آن مرد بی‌چیز «نایب‌حسین» نامست كه چون پیر و ناتوان شده بود ، بزنش نان و رخت نمی‌توانست داد و مهربانی نمی‌توانست كرد. ولی هر چند روز یك بار كتكش می‌زد و دشنامش میداد. این كار را می‌كرد تا نگویند بیكبار زنش را فراموش كرده و بخود واگزارده.
ملایان نیز این مردم‌آزاریها را میكنند تا دانسته شود كه هستند و بیكبار فراموش نگردند.
🔸قرآن و اسلام نیز دستاویزی در دست ایشان است.
🔸شگفت از شماست كه آنان را تاكنون نشناخته‌اید و بسخنانشان ارج می‌گزارید و دنبال می‌كنید.
(خواهران و دختران ما ص 10 از 67)
🔶كساني می‌گويند : آيا در قرآن دستوري درباره‌ی رو گرفتن زنان نيست؟..
🔸مي گويم : هيچ نيست. در قرآن اين هست كه زنان بمردان و مردان بزنان نگاه نكنند ، كه اگر اين دليل رو گرفتن باشد بايد مردها نيز رو گيرند.
اين هم هست كه زنان آرايشهاي خود را جز بشوهران خود نشان ندهند. اين هم هست كه مردان بيگانه سرزده باتاق زنان درنيايند ، در قرآن اينها هست و رو گرفتن هيچ نيست.
🔸ميگويند : پس ملايان چه می‌گويند؟!.. پس اين ايستادگي را چرا میكنند؟!..
می‌گويم :
🔸🔸مگر شما ملایان را نمی‌شناسید؟!.. آنان دسته‌ای هستند كه در این كشور مفت می‌خورند و كاری كه از دستشان برمی‌آید ایستادگی در برابر پیشرفت توده است. هر گامی كه مردم بسوی بهتری بردارند اینان با آن دشمنند كه تا توانند ایستادگی خواهند كرد و سپس رها كرده فراموش خواهند گردانید.
مگر با مشروطه همین رفتار را نكردند و آن خونریزیها را بمیان نیاوردند؟!.. مگر با دبستانها كه برپا شده بود سالیان دراز دشمنی ننمودند؟!.. مگر با ثبت اسناد و دفترهای رسمی بكشاكش نپرداختند؟!.. مگر با یكسانی رخت و كلاه این رفتار را ننمودند و مایه‌ی خونریزی نگردیدند؟!..
🔸این ملایان سالیان دراز با دبستانها دشمنی نشان می‌دادند و بچه‌ها را «تكفیر» می‌كردند. ولی اكنون خودشان دختران و پسران خود را بدبستان می‌فرستند و بیكبار فراموش كرده‌اند. درباره‌ی رو گرفتن نیز در حالی كه آن ایستادگی را می‌نمایند ، زنها و دخترهای خودشان روباز و بی‌چادرند. بلكه بسیاری از آنها بی‌جوراب نیز می‌باشند.
آن مجتهد بزرگ را كه از آذربایجان به تهران آمده همه می‌شناسند كه دختران و نوادگانش از شیكترین زنان روباز تهران می‌باشند و جوراب نیز بپا نمی‌كنند.
🔸🔸 این مردم‌آزاری ملایان از آنجا برخاسته كه یك كار «مشروعی» در زندگانی توده‌ای نمی‌دارند. نه بافنده‌اند ، نه ریسنده‌اند ، نه سازنده‌اند ، نه كارنده‌اند ، نه دوزنده‌اند ، نه می‌خرند و نه می‌فروشند. یك جمله بگویم : هیچكاره‌اند.
قانونها نیز جایی برای ایشان درمیان توده باز نكرده و كاری بآنان نداده.
خودشان می‌گویند : «پیشوایان دینیم و بمردم دین می‌آموزیم». ولی این هم دروغست. زیرا چیزهایی را كه آنان می‌آموزند مردم خودشان از پیش می‌دانستند. اینست چون كاری نمی‌دارند و بیكار هم نمی‌توانند نشست بمردم‌آزاری می‌پردازند!..
🔸🔸داستان ملایان با توده‌ی بدبخت ایران داستان آن مرد بی‌چیز «نایب‌حسین» نامست كه چون پیر و ناتوان شده بود ، بزنش نان و رخت نمی‌توانست داد و مهربانی نمی‌توانست كرد. ولی هر چند روز یك بار كتكش می‌زد و دشنامش میداد. این كار را می‌كرد تا نگویند بیكبار زنش را فراموش كرده و بخود واگزارده.
ملایان نیز این مردم‌آزاریها را میكنند تا دانسته شود كه هستند و بیكبار فراموش نگردند.
🔸قرآن و اسلام نیز دستاویزی در دست ایشان است.
🔸شگفت از شماست كه آنان را تاكنون نشناخته‌اید و بسخنانشان ارج می‌گزارید و دنبال می‌كنید.
(خواهران و دختران ما ص 10 از 67)
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 28ـ نیک و بد از دیده‌ی آزادگی و پاكروانی (تکه‌ی 1 از 2) نخست از دیده‌ی آزادگی و پاكروانی سخن میرانیم. باید دانست چیزهایی هست كه شاید در بیرون زیانی از آنها برنخیزد. ولی ما نیك می‌دانیم كه با آزادگی مرد و با پاكی روان او نسازد و…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 28ـ نیک و بد از دیده‌ی آزادگی و پاكروانی (تکه‌ی 2 از 2)
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن كوشید. زیرا یكی از چیزهایی كه مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری توده‌ی انبوه میباشد.
ولی شما آن را ببینید كه گروه درسخوانده و پیش‌افتاده این دریافت را همچون بسیاری از دریافتهای ساده‌ی دیگر از دست داده‌اند و بیخردانه می‌كوشند توده‌ی ساده را نیز بحال خود اندازند. در سه سال پیش هنگامی كه ما از یاوه‌بافیهای زمان مغول نكوهش نوشتیم و اینان بهیاهو برخاستند بارها رخ داد كسانی نزد من آمدند و بگفتگو پرداختند و من چون یادآوری كردم كه این كسان كه شما بزرگ می‌نامید به پستیهای بس زشتی برخاسته‌اند ـ ستایشگری كرده‌اند ، پول از این و از آن خواسته‌اند ، زبان از دشنام و دروغ بازنداشته‌اند ، و بسیاری از ایشان آلوده‌ی هوسهای نامردانه بوده‌اند ، و بدتر از همه آنكه این پستیها و زشتیهای خود را برشته‌ی گفتار كشیده و خود را رسوای جاویدان ساخته‌اند ـ در پاسخ این سخن چنین می‌گفتند : در جهان كیست گناه نكرده؟!.. من ناگزیر بودم بسخن درازی برخاسته بگویم : آری در جهان كسی نیست كه گناه نكرده ولی از گناه تا گناه دوری بسیار است. ناگزیر می‌شدم بگویم : ایكاش شما باندازه‌ی مردم ساده‌ی عامی فهم داشتید و این می‌دانستید كه این گناهان كه اینان كرده‌اند نه تنها گناه بلكه پستی و بی‌آزرمی نیز بوده است و چنین زشتیهایی درخور آمرزش نباشد.
29ـ نیک و بد از دیده‌ی آرامش و سامان زندگانی
بسخن خود بازگردیم : چیزهایی كه از دیده‌ی آرامش زندگانی بد است آنها را همه می‌شناسند ـ از دزدی و جیب‌بری و كلاهبرداری و زدن و كشتن و ویران كردن و تاراج نمودن و كاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست كه اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یكجا زندگی كنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یكی كیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را می‌نگاریم كه پیش ما هر دغلكاری گناهست و مایه‌ی نابسامانی كار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً كسی كه وام از كسی می‌گیرد و نوشته می‌سپارد و یا داد [و] ستد كرده بدهكار می‌ماند ولی سپس از در انكار درمی‌آید این كار او با دزدی یكسانست و باید آن را هم گناه دانست و كیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن رانده‌ایم.
🔸 28ـ نیک و بد از دیده‌ی آزادگی و پاكروانی (تکه‌ی 2 از 2)
این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن كوشید. زیرا یكی از چیزهایی كه مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری توده‌ی انبوه میباشد.
ولی شما آن را ببینید كه گروه درسخوانده و پیش‌افتاده این دریافت را همچون بسیاری از دریافتهای ساده‌ی دیگر از دست داده‌اند و بیخردانه می‌كوشند توده‌ی ساده را نیز بحال خود اندازند. در سه سال پیش هنگامی كه ما از یاوه‌بافیهای زمان مغول نكوهش نوشتیم و اینان بهیاهو برخاستند بارها رخ داد كسانی نزد من آمدند و بگفتگو پرداختند و من چون یادآوری كردم كه این كسان كه شما بزرگ می‌نامید به پستیهای بس زشتی برخاسته‌اند ـ ستایشگری كرده‌اند ، پول از این و از آن خواسته‌اند ، زبان از دشنام و دروغ بازنداشته‌اند ، و بسیاری از ایشان آلوده‌ی هوسهای نامردانه بوده‌اند ، و بدتر از همه آنكه این پستیها و زشتیهای خود را برشته‌ی گفتار كشیده و خود را رسوای جاویدان ساخته‌اند ـ در پاسخ این سخن چنین می‌گفتند : در جهان كیست گناه نكرده؟!.. من ناگزیر بودم بسخن درازی برخاسته بگویم : آری در جهان كسی نیست كه گناه نكرده ولی از گناه تا گناه دوری بسیار است. ناگزیر می‌شدم بگویم : ایكاش شما باندازه‌ی مردم ساده‌ی عامی فهم داشتید و این می‌دانستید كه این گناهان كه اینان كرده‌اند نه تنها گناه بلكه پستی و بی‌آزرمی نیز بوده است و چنین زشتیهایی درخور آمرزش نباشد.
29ـ نیک و بد از دیده‌ی آرامش و سامان زندگانی
بسخن خود بازگردیم : چیزهایی كه از دیده‌ی آرامش زندگانی بد است آنها را همه می‌شناسند ـ از دزدی و جیب‌بری و كلاهبرداری و زدن و كشتن و ویران كردن و تاراج نمودن و كاغذ ساختن و گواهی دروغ دادن و مانند اینها. اینها چیزهاییست كه اگر جلوگیری نشود آرامش و ایمنی از میان برخیزد و مردم نتوانند در یكجا زندگی كنند. اینست قانونها اینها را گناه شمارد و به هر یكی كیفری گزارد و ما را بگفتگو از اینها نیاز نیست. تنها این را می‌نگاریم كه پیش ما هر دغلكاری گناهست و مایه‌ی نابسامانی كار زندگانی و رنج مردم میباشد. مثلاً كسی كه وام از كسی می‌گیرد و نوشته می‌سپارد و یا داد [و] ستد كرده بدهكار می‌ماند ولی سپس از در انكار درمی‌آید این كار او با دزدی یكسانست و باید آن را هم گناه دانست و كیفر داد و ما از این در جای دیگری سخن رانده‌ایم.
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 20
🔸 كلئوپترا دريافت كه آنتونيوس از دنبالش کرده و با اشاره‌ی او را بكشتي خود خواند. آنتونيوس بكشتي كلئوپترا درآمده بي‌آنكه نگاهي باو بنمايد و يا بگزارد او نگاهي باين بكند بتنهايي بسوي جلو كشتي رفته و در آنجا فرو نشسته و روي خود را با دستهايش پوشانيد. يك دسته از كشتيهاي سبك و چابك قيصر از دنبال او افتاده بود و اينزمان فرارسيد آنتونيوس فرمان برگشت داده همه‌ی آنها روي برگردانيدند مگر يك تن ايوروكليس1 نام از مردم لاكونيا كه پافشاري نموده نزديك بيامد و از روي صفحه‌ی كشتي نيزه را تكان داده چنين وانمود كه مي‌خواهد بسوي آنتونيوس پرتاب كند. آنتونيوس نهيب برو زد : «اين كيست كه آنتونيوس را دنبال مي‌كند.» ايوروكليس پاسخ داده گفت : «منم؟ ايوروكليس پسر لافاريس2 كه بپشتيباني بخت قيصر آمده‌ام خون پدر خود را بخواهم.» لافاريس مردي بود كه بگناه راهزني و دزدي بفرمان آنتونيوس سرش را بريده بودند. ولي ايوروكليس ياراي حمله به آنتونيوس نداشته و بسوي كشتي فرماندهي ديگر (چون دو كشتي فرماندهي آنجا بود) برگشته با يك ضربت آن را برگردانيد و يك كشتي ديگري را در آن نزديكي تصرف نموده و كالا و خواسته‌ی گزافي كه در آنها بود همه را ازآن خود ساخت. پس از رفتن ايوروكليس ، آنتونيوس بار ديگر بحال پيشين بازگشت و بخاموشي گراييد و سه روز همچنان خاموش و بهت‌زده بود و اين از جهت خشمي بود كه بر كلئوپترا داشت و يا از آنكه نمي‌خواست بار ديگر با او درآميزد. ليكن پس از سه روز تایناروس3 رسيده در اينجا زناني كه همراه كلئوپترا بودند اين توانستند آن دو تن را با يكديگر بسخن و گفتگو وادارند سپس در يكجا خوراك خورده و در يكجا خوابيدند. در اين ميان چند كشتي باري رسيده و برخي از دوستان آنتونيوس باو پيوستند. اينان خبر جنگ را آوردند كه همه‌ی كشتيهاي او پاك نابود شده ولي سپاهيان خشكي هنوز ايستادگي دارد. از اين جهت آنتونيوس پيام براي كانيديوس فرستاد كه سپاهيان را برداشته از راه ماكيدوني روانه‌ی آسيا گردد و خويشتن بر آن سر شد كه از همانجا آهنگ آفريکا نمايد. اينبود يك كشتي باري را كه پر از پولهاي انباشته و ظرفهاي سيمين و زرين شاهانه بود بدوستان خود واگزاشت كه ميانه‌ی خود بخش كنند و از او جدا شده براي ايمنيشان چاره‌جويي نمايند. آنان از اين پيشنهاد سر باز زده و از ديده اشك مي‌باريدند. ولي آنتونيوس با مهر و نوازش بسيار دلداري بآنان داد و سپارش‌نامه درباره‌ی اينان به ثئوفيلوس4 جانشين خود در كورنثس نوشت كه پشتيباني از آنان دريغ نداشته و پنهان نزد خودش نگاهدارد تا زماني كه با قيصر آشتي كرده ايمن شوند.
اين ثئوفيلوس پدر آن هيپارخوس5 است كه در نزد آنتونيوس سخت گرامي و نخستين كس از آزادكردگان او بود با اين حال بسوي قيصر رفته سپس در كورنثس نشيمن داشت. اين حال آنتونيوس بود.
1ـ Eurycles
2ـ Lachares
3ـ Taenarus يكي از دماغه‌هاي دريا
4ـ Theophillus
5ـ Hipparchus
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 20
🔸 كلئوپترا دريافت كه آنتونيوس از دنبالش کرده و با اشاره‌ی او را بكشتي خود خواند. آنتونيوس بكشتي كلئوپترا درآمده بي‌آنكه نگاهي باو بنمايد و يا بگزارد او نگاهي باين بكند بتنهايي بسوي جلو كشتي رفته و در آنجا فرو نشسته و روي خود را با دستهايش پوشانيد. يك دسته از كشتيهاي سبك و چابك قيصر از دنبال او افتاده بود و اينزمان فرارسيد آنتونيوس فرمان برگشت داده همه‌ی آنها روي برگردانيدند مگر يك تن ايوروكليس1 نام از مردم لاكونيا كه پافشاري نموده نزديك بيامد و از روي صفحه‌ی كشتي نيزه را تكان داده چنين وانمود كه مي‌خواهد بسوي آنتونيوس پرتاب كند. آنتونيوس نهيب برو زد : «اين كيست كه آنتونيوس را دنبال مي‌كند.» ايوروكليس پاسخ داده گفت : «منم؟ ايوروكليس پسر لافاريس2 كه بپشتيباني بخت قيصر آمده‌ام خون پدر خود را بخواهم.» لافاريس مردي بود كه بگناه راهزني و دزدي بفرمان آنتونيوس سرش را بريده بودند. ولي ايوروكليس ياراي حمله به آنتونيوس نداشته و بسوي كشتي فرماندهي ديگر (چون دو كشتي فرماندهي آنجا بود) برگشته با يك ضربت آن را برگردانيد و يك كشتي ديگري را در آن نزديكي تصرف نموده و كالا و خواسته‌ی گزافي كه در آنها بود همه را ازآن خود ساخت. پس از رفتن ايوروكليس ، آنتونيوس بار ديگر بحال پيشين بازگشت و بخاموشي گراييد و سه روز همچنان خاموش و بهت‌زده بود و اين از جهت خشمي بود كه بر كلئوپترا داشت و يا از آنكه نمي‌خواست بار ديگر با او درآميزد. ليكن پس از سه روز تایناروس3 رسيده در اينجا زناني كه همراه كلئوپترا بودند اين توانستند آن دو تن را با يكديگر بسخن و گفتگو وادارند سپس در يكجا خوراك خورده و در يكجا خوابيدند. در اين ميان چند كشتي باري رسيده و برخي از دوستان آنتونيوس باو پيوستند. اينان خبر جنگ را آوردند كه همه‌ی كشتيهاي او پاك نابود شده ولي سپاهيان خشكي هنوز ايستادگي دارد. از اين جهت آنتونيوس پيام براي كانيديوس فرستاد كه سپاهيان را برداشته از راه ماكيدوني روانه‌ی آسيا گردد و خويشتن بر آن سر شد كه از همانجا آهنگ آفريکا نمايد. اينبود يك كشتي باري را كه پر از پولهاي انباشته و ظرفهاي سيمين و زرين شاهانه بود بدوستان خود واگزاشت كه ميانه‌ی خود بخش كنند و از او جدا شده براي ايمنيشان چاره‌جويي نمايند. آنان از اين پيشنهاد سر باز زده و از ديده اشك مي‌باريدند. ولي آنتونيوس با مهر و نوازش بسيار دلداري بآنان داد و سپارش‌نامه درباره‌ی اينان به ثئوفيلوس4 جانشين خود در كورنثس نوشت كه پشتيباني از آنان دريغ نداشته و پنهان نزد خودش نگاهدارد تا زماني كه با قيصر آشتي كرده ايمن شوند.
اين ثئوفيلوس پدر آن هيپارخوس5 است كه در نزد آنتونيوس سخت گرامي و نخستين كس از آزادكردگان او بود با اين حال بسوي قيصر رفته سپس در كورنثس نشيمن داشت. اين حال آنتونيوس بود.
1ـ Eurycles
2ـ Lachares
3ـ Taenarus يكي از دماغه‌هاي دريا
4ـ Theophillus
5ـ Hipparchus
✴️ حزب و گمراهیهای سیاسی
(تکه‌ی بیست‌وششم ـ پایانی)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش هشتم)
کانال : گفتاری که دیروز آمد از آخرین شماره‌ی پرچم روزانه به تاریخ 17 آذر 1321 بود. در این روز «آشوب نان» در تهران رخ داد که کسانی کشته شدند و به نمایندگان مجلس و دولت توهینها کرده به خانه‌ی قوام‌السطنه و همچنین مجلس و مغازه‌ها آسیب زدند. تا اینکه بدستور نخست‌‌وزیر قوام‌السلطنه ، حکومت نظامی در تهران برپا شد و همه‌ی روزنامه‌ها بازداشت گردید. اینبود گفتار بالا که می‌بایست همه‌ی شانزده خواست آزادگان را یکایک شرح دهد ادامه نیافت.
ما اکنون آن شانزده بند خواستهای باهماد آزادگان را در زیر می‌آوریم :
1ـ هواداري از مشروطه و قانون اساسي و ايستادگي در جلو بازگشت استبداد.
2ـ نشر معني مشروطه درميان توده و آماده گردانيدن مردم براي آن.
3ـ نظارت باجراي قوانين و اعتراض به هر نقض قانوني كه رو دهد.
4ـ هواداري از تعقيب يك سياست روشن.
5ـ جلوگيري از تقليدهاي بيجا كه از حزبهاي اروپا مي‌شود.
6ـ روشن گردانيدن اذهان درباره‌ی ثروت حقيقي و اينكه سرچشمه‌ی آن زمين و هوا و آفتاب است و بايد قدر اينها را دانست.
7ـ تغيير وضع تجارت و برگردانيدن آن بمعني درستش و تطبيق آن با مصالح توده.
8ـ كوشش برواج علم و صنعت و تقيد باينكه تا ممكن است حوائج صنعتي در خود كشور تهيه گردد.
9ـ ترويج كشاورزي و اساس زندگاني گرفتن آن و آبادي دهات و كمي تفاوت ميانه‌ی آنها با شهرها.
10ـ جلوگيري از مفتخواري از هر راه كه باشد و اينكه ميزان برخورداري هر كس ، جربزه و كوشش او باشد.
11ـ نبرد با پراكندگي عقايد و كوشش بيكي بودن انديشه‌ها و آرمانها.
12ـ كوشش بفزوني نفوس و ناگزير گردانيدن زناشویي و سادگي آن.
13ـ كوشش بسادگي رخت و افزار زندگي.
14ـ كوشش بتوسعه و رواج بهداشت همگاني و مبارزه با بيماريها.
15ـ تغيير سازمان و قوانين دادگستري و ساده گردانيدن قضاوتها.
16ـ ناگزير گردانيدن آموزش ابتدایي و تغيير برنامه‌ی آموزشگاهها و از بين بردن تعليمات زيانمند و بيهوده.
(تکه‌ی بیست‌وششم ـ پایانی)
🔶شانزده خواست آزادگان
(بخش هشتم)
کانال : گفتاری که دیروز آمد از آخرین شماره‌ی پرچم روزانه به تاریخ 17 آذر 1321 بود. در این روز «آشوب نان» در تهران رخ داد که کسانی کشته شدند و به نمایندگان مجلس و دولت توهینها کرده به خانه‌ی قوام‌السطنه و همچنین مجلس و مغازه‌ها آسیب زدند. تا اینکه بدستور نخست‌‌وزیر قوام‌السلطنه ، حکومت نظامی در تهران برپا شد و همه‌ی روزنامه‌ها بازداشت گردید. اینبود گفتار بالا که می‌بایست همه‌ی شانزده خواست آزادگان را یکایک شرح دهد ادامه نیافت.
ما اکنون آن شانزده بند خواستهای باهماد آزادگان را در زیر می‌آوریم :
1ـ هواداري از مشروطه و قانون اساسي و ايستادگي در جلو بازگشت استبداد.
2ـ نشر معني مشروطه درميان توده و آماده گردانيدن مردم براي آن.
3ـ نظارت باجراي قوانين و اعتراض به هر نقض قانوني كه رو دهد.
4ـ هواداري از تعقيب يك سياست روشن.
5ـ جلوگيري از تقليدهاي بيجا كه از حزبهاي اروپا مي‌شود.
6ـ روشن گردانيدن اذهان درباره‌ی ثروت حقيقي و اينكه سرچشمه‌ی آن زمين و هوا و آفتاب است و بايد قدر اينها را دانست.
7ـ تغيير وضع تجارت و برگردانيدن آن بمعني درستش و تطبيق آن با مصالح توده.
8ـ كوشش برواج علم و صنعت و تقيد باينكه تا ممكن است حوائج صنعتي در خود كشور تهيه گردد.
9ـ ترويج كشاورزي و اساس زندگاني گرفتن آن و آبادي دهات و كمي تفاوت ميانه‌ی آنها با شهرها.
10ـ جلوگيري از مفتخواري از هر راه كه باشد و اينكه ميزان برخورداري هر كس ، جربزه و كوشش او باشد.
11ـ نبرد با پراكندگي عقايد و كوشش بيكي بودن انديشه‌ها و آرمانها.
12ـ كوشش بفزوني نفوس و ناگزير گردانيدن زناشویي و سادگي آن.
13ـ كوشش بسادگي رخت و افزار زندگي.
14ـ كوشش بتوسعه و رواج بهداشت همگاني و مبارزه با بيماريها.
15ـ تغيير سازمان و قوانين دادگستري و ساده گردانيدن قضاوتها.
16ـ ناگزير گردانيدن آموزش ابتدایي و تغيير برنامه‌ی آموزشگاهها و از بين بردن تعليمات زيانمند و بيهوده.
🔸ما آزادگان بر این باوریم كه بايد در همه‌ی شئون زندگاني ـ از اصول حكومت و سياست كشور گرفته تا بازرگاني و كشاورزي و قانونها و اقتصاد و فرهنگ و زندگاني خانداني و بهداشت ـ تغييراتي رخ دهد و آزادگان كسانيند كه در زمينه‌ی همه‌ی اين شئون باید داراي يك انديشه و يك فهم و يك باور بوده تا بتوانند دست بهم داده آنها را اجرا گردانند. آزادگان راز فيروزی را در دسته‌بندی تنها (چنانكه عقيده‌ی ديگرانست) نمی‌شناسند. بلكه ميگويند : بايد يك رشته اصلاحاتی را بانديشه گرفت و در پيرامون آنها هم‌اندیشه گردید و درميان توده نيز بآن انديشه‌ها رواج داد. چنان اصلاحاتی نه در سخن بلكه بايد تغييراتی بنیادی باشد.
🔸ما امروز در ايران هشتاد مليون مردميم و همگي در زير نام ايرانيگری می‌زییم و همگي دم از دلبستگی بايران ميزنيم با اينحال چون انديشه‌هامان يكي نيست بلکه بضد یکدیگر میباشد از اين هشتاد مليون هيچ كاري برنمی‌آيد.
🔸باید همه‌ی خواستهای شانزده‌گانه‌ی ما و برنامه‌های اصلاحیِ دیگر همه یکجا آغاز گردد.
🔸باید راه نوی برای زندگی پدید آید. آمیغها (حقایق) دانسته گردد و دین راستی پذیرفته شود.
🔸سررشته‌داری دمکراسی در ایران برپا گردد و مردم شایای چنین سررشته‌داری گردند ،
🔸کیشهای گمراه و بدآموزیها و بت‌پرستیها برانداخته شود ،
🔸قوانین مالکیت و ازدواج و طلاق و بازرگانی و مانند آن تغییر یابد (بند پانزدهم)،
🔸جلو مفتخوریها و کارهای زیان‌آور مانند روضه‌خوانی ، ملایی ، نوحه‌خوانی ، دلالی بیش از اندازه‌ی نیاز و مانند اینها را گرفت (بند دهم) ،
🔸استقلال و آزادی کشور را نگهداشت ، نظام آموزشی از ریشه تغییر یابد و نوجوانان بجای سالها اتلاف عمر ، کار و پیشه و درسهای سودمندی آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند (بند شانزدهم).
🔸دانشهای روز در ایران رواج داده شود (بند هشتم). بویژه آرمانهای اقتصادی ما که در بند ششم بکوتاهی آمده بکار افتد (کتاب کار و پیشه و پول یا ورجاوند بنیاد دیده شود) و دیه‌ها بزرگتر و شهرها کوچکتر گردد. همه‌ی دربایستهای زندگی مانند پزشک ، دادگاه ، دبستان ، داروخانه ، تلفن ، برق و گاز را در دیه‌ها نیز برپا داشت (بند نهم).
🔸همچنین می‌باید سیاست اقتصادی مستقلی (با کشورهای دیگر) در پیش گرفت و همه‌ی اینها را باهم و بیکبار آغاز کرد تا نتیجه‌ی سودمندی بدست آید.
پیداست سخنان ما در یک گفتار یا کتاب نمی‌گنجد. ولی درباره‌ی هر یک از این بندها جداگانه میتوان شرحهایی بدهیم.
مثلاً یکی از خواستهای باهماد آزادگان کوشش بفزونی انبوهی توده ایران است. (بند دوازدهم) در این زمینه در خور یادآوری است که ایران درمیان سالهای 1296 تا 1298 نزدیک به یک سوم (برخی برآوردها : 40 درصد) جمعیت خود را از گرسنگی و بیماریها ـ بویژه وبا ـ از دست داده بود و نخستین آمارها در دوره‌ی رضاشاه انبوهی توده را 15ملیون نشان میداد. بهنگامی که این بنیادنامه برای باهماد آزادگان بدیده گرفته شد ، انبوهی ایران نزدیک به 17ملیون بوده.
🔸آشکارست که 17 یا 20 ملیون انبوهی مردم برای کشور پهناوری چون ایران بسیار کم و مایه‌ی ناتوانی و زبونی این کشور بوده ، زیرا این بیگفتگوست که برای نیرومندی و پیشرفت یک توده ، شمار انبوه نیروی کار و جوان لازم است.
🔸روشن است که افزایش شمار یک مردم آلوده و پراکنده و گمراه و دچار دشمنیها و کینه و گرفتار بدآموزیها و کیشهای رنگارنگ بخودی خود مایه‌ی برتری و پیشرفت کشور نخواهد بود. فزونی نفوس (انبوهی) مردم یک کشور در کنار اصلاحات دیگر است که به نتیجه‌ی سودمندی خواهد رسید ، زیرا نیرو از یگانگی اندیشه‌ها و باورها و همدستی میان یکه‌ها (افراد) برخیزد.
🔸یکی از درسهای گرانبهایی که راهنمای آزادگان یاد میدهد اینست که اصلاحاتی که نیاز است در چندین رشته در ایران روی دهند باید همزمان انجام گیرند (کتاب در راه سیاست ، سات 38ـ37 از 68).
درباره‌ی بند یازدهم سخنان ما دامنه‌دار و گفتارهای پرچم در این زمینه بیش از دیگر بند‌هاست. ما گفتارهای پرچم را چنان دسته‌بندی کرده‌ایم که هر دسته یک بند (یک زمینه) را بروشنی درآورد.
از فردا به آوردن آنها آغاز خواهیم کرد و بدینسان معنی هر بند روشنتر خواهد گردید.
🔸ما امروز در ايران هشتاد مليون مردميم و همگي در زير نام ايرانيگری می‌زییم و همگي دم از دلبستگی بايران ميزنيم با اينحال چون انديشه‌هامان يكي نيست بلکه بضد یکدیگر میباشد از اين هشتاد مليون هيچ كاري برنمی‌آيد.
🔸باید همه‌ی خواستهای شانزده‌گانه‌ی ما و برنامه‌های اصلاحیِ دیگر همه یکجا آغاز گردد.
🔸باید راه نوی برای زندگی پدید آید. آمیغها (حقایق) دانسته گردد و دین راستی پذیرفته شود.
🔸سررشته‌داری دمکراسی در ایران برپا گردد و مردم شایای چنین سررشته‌داری گردند ،
🔸کیشهای گمراه و بدآموزیها و بت‌پرستیها برانداخته شود ،
🔸قوانین مالکیت و ازدواج و طلاق و بازرگانی و مانند آن تغییر یابد (بند پانزدهم)،
🔸جلو مفتخوریها و کارهای زیان‌آور مانند روضه‌خوانی ، ملایی ، نوحه‌خوانی ، دلالی بیش از اندازه‌ی نیاز و مانند اینها را گرفت (بند دهم) ،
🔸استقلال و آزادی کشور را نگهداشت ، نظام آموزشی از ریشه تغییر یابد و نوجوانان بجای سالها اتلاف عمر ، کار و پیشه و درسهای سودمندی آموزند و حقایق زندگی را یاد گیرند (بند شانزدهم).
🔸دانشهای روز در ایران رواج داده شود (بند هشتم). بویژه آرمانهای اقتصادی ما که در بند ششم بکوتاهی آمده بکار افتد (کتاب کار و پیشه و پول یا ورجاوند بنیاد دیده شود) و دیه‌ها بزرگتر و شهرها کوچکتر گردد. همه‌ی دربایستهای زندگی مانند پزشک ، دادگاه ، دبستان ، داروخانه ، تلفن ، برق و گاز را در دیه‌ها نیز برپا داشت (بند نهم).
🔸همچنین می‌باید سیاست اقتصادی مستقلی (با کشورهای دیگر) در پیش گرفت و همه‌ی اینها را باهم و بیکبار آغاز کرد تا نتیجه‌ی سودمندی بدست آید.
پیداست سخنان ما در یک گفتار یا کتاب نمی‌گنجد. ولی درباره‌ی هر یک از این بندها جداگانه میتوان شرحهایی بدهیم.
مثلاً یکی از خواستهای باهماد آزادگان کوشش بفزونی انبوهی توده ایران است. (بند دوازدهم) در این زمینه در خور یادآوری است که ایران درمیان سالهای 1296 تا 1298 نزدیک به یک سوم (برخی برآوردها : 40 درصد) جمعیت خود را از گرسنگی و بیماریها ـ بویژه وبا ـ از دست داده بود و نخستین آمارها در دوره‌ی رضاشاه انبوهی توده را 15ملیون نشان میداد. بهنگامی که این بنیادنامه برای باهماد آزادگان بدیده گرفته شد ، انبوهی ایران نزدیک به 17ملیون بوده.
🔸آشکارست که 17 یا 20 ملیون انبوهی مردم برای کشور پهناوری چون ایران بسیار کم و مایه‌ی ناتوانی و زبونی این کشور بوده ، زیرا این بیگفتگوست که برای نیرومندی و پیشرفت یک توده ، شمار انبوه نیروی کار و جوان لازم است.
🔸روشن است که افزایش شمار یک مردم آلوده و پراکنده و گمراه و دچار دشمنیها و کینه و گرفتار بدآموزیها و کیشهای رنگارنگ بخودی خود مایه‌ی برتری و پیشرفت کشور نخواهد بود. فزونی نفوس (انبوهی) مردم یک کشور در کنار اصلاحات دیگر است که به نتیجه‌ی سودمندی خواهد رسید ، زیرا نیرو از یگانگی اندیشه‌ها و باورها و همدستی میان یکه‌ها (افراد) برخیزد.
🔸یکی از درسهای گرانبهایی که راهنمای آزادگان یاد میدهد اینست که اصلاحاتی که نیاز است در چندین رشته در ایران روی دهند باید همزمان انجام گیرند (کتاب در راه سیاست ، سات 38ـ37 از 68).
درباره‌ی بند یازدهم سخنان ما دامنه‌دار و گفتارهای پرچم در این زمینه بیش از دیگر بند‌هاست. ما گفتارهای پرچم را چنان دسته‌بندی کرده‌ایم که هر دسته یک بند (یک زمینه) را بروشنی درآورد.
از فردا به آوردن آنها آغاز خواهیم کرد و بدینسان معنی هر بند روشنتر خواهد گردید.
Haqiqatgu 21-25.pdf
300.7 KB
🔶 در پاسخ حقیقتگو
(تکه‌های ۲۱ تا ۲۵)
🔸 احمد کسروی
(تکه‌های ۲۱ تا ۲۵)
🔸 احمد کسروی
پاکدینی ـ احمد کسروی
🔶 در پاسخ حقیقتگو 🔸 28ـ نیک و بد از دیده‌ی آزادگی و پاكروانی (تکه‌ی 2 از 2) این دریافت در توده بسیار گرانمایه است و باید آن را ارجمند شمرده همیشه به پرورش آن كوشید. زیرا یكی از چیزهایی كه مردم را از پستیها بازدارد همین دریافت و داوری توده‌ی انبوه میباشد.…
🔶 در پاسخ حقیقتگو
🔸 30ـ نیک و بد از دیده‌ی پیشرفت كار جهان (تکه‌ی 1 از 3)
اما بدیها از دیده‌ی پیشرفت كار جهان در این باره بسخن گشادتری نیاز است ، اگر كسانی نگارشهای ما را درباره‌ی كار و پیشه [1] خوانده‌اند میدانند كه ما زندگانی را به چه معنی می‌گیریم و كار و پیشه را تا چه اندازه ارجمند می‌شناسیم. اگر بسخن كوتاهی بسنده كنیم باید گفت آفریدگار مردم را كه آفریده دربایستهای آنان را در طبیعت آماده نهاده. این زمین و این هوا و این تابش آفتاب ـ اینها سرچشمه‌ی زندگی هستند و آدمیان آنچه نیاز دارند در اینها بسیجیده شده. چیزی كه هست باید همه كوشند تا دربایستهای زیستن را از خوراك و پوشاك و دارو بسیجند و دیگر چیزها را آماده گردانند.
این خود رازیست كه آفریدگار آدمیان را بیكار نخواسته است و این قانونِ خداییست كه هر كسی باید در پیشرفت كار زندگی دست دارد و هر كسی باندازه‌ی شایستگی خدادادی و باندازه‌ی كوششی كه بسود توده می‌كند از داده‌های خدایی بهره‌مند گردد.
از اینجا پیداست كه بیكاری و مفتخواری و همچنین كارهایی كه سودی از آنها بتوده نتواند بود از خواست خدا بیرونست و خود گناه میباشد. نخست از بیكاری سخن میرانیم : امروز كمتر كسانی این را گناه می‌شمارند و اگر برخی با زبان چنان سخنی می‌گویند بیگمان دلهاشان آن را نمی‌پذیرد. باین دلیل كه بیكاران را خوار نمی‌دارند و خودشان اگر بیكارند شرمنده نمی‌شوند.
بیكاری گذشته از آنكه ستمگریست زیرا كسی كه بیكار می‌نشیند خود می‌خواهد بی‌آنكه كوششی كند از توشه‌ی زندگی كه دیگران آماده ساخته‌اند بهره جوید این زیان را هم با خود دارد كه كسی كه كار و یا پیشه‌ای پیش نگرفته چون راه روزی درستی نمی‌دارد ناگزیر است بكارهای ناروایی برخیزد. بدینسان كه اگر مرد بی‌باكیست بدزدی و جیب‌بری و كلاهبرداری پردازد و اگر نیست از در سالوسی درآید و با فریبكاریها پول از مردم گیرد ، و یا چاپلوسانه خود را بتوانگران بندد ، و یا به نیرنگبازیهایی از فالگیری و دعانویسی و مانند این برخیزد.
اینها زیان بیكاریست و شما آن را ببینید كه از هزار سال باز همیشه كسانی بیكاری را دلیل نیكی و پارسایی شمرده‌اند كه نه تنها زشتی آن را از میان برده‌اند بلكه نیكش نیز جلوه داده‌اند. اینست همیشه مردان باكار را از برزگران و بازرگانان و بازاریان و دیگران خوار می‌داشته‌اند و كتابها پر از نكوهش بازار و بازاریان میباشد تا آنجا كه بازار را جایگاه شیطان خوانده‌اند.
[1] : بنگرید به کتاب «کار و پیشه و پول» ـ و
🔸 30ـ نیک و بد از دیده‌ی پیشرفت كار جهان (تکه‌ی 1 از 3)
اما بدیها از دیده‌ی پیشرفت كار جهان در این باره بسخن گشادتری نیاز است ، اگر كسانی نگارشهای ما را درباره‌ی كار و پیشه [1] خوانده‌اند میدانند كه ما زندگانی را به چه معنی می‌گیریم و كار و پیشه را تا چه اندازه ارجمند می‌شناسیم. اگر بسخن كوتاهی بسنده كنیم باید گفت آفریدگار مردم را كه آفریده دربایستهای آنان را در طبیعت آماده نهاده. این زمین و این هوا و این تابش آفتاب ـ اینها سرچشمه‌ی زندگی هستند و آدمیان آنچه نیاز دارند در اینها بسیجیده شده. چیزی كه هست باید همه كوشند تا دربایستهای زیستن را از خوراك و پوشاك و دارو بسیجند و دیگر چیزها را آماده گردانند.
این خود رازیست كه آفریدگار آدمیان را بیكار نخواسته است و این قانونِ خداییست كه هر كسی باید در پیشرفت كار زندگی دست دارد و هر كسی باندازه‌ی شایستگی خدادادی و باندازه‌ی كوششی كه بسود توده می‌كند از داده‌های خدایی بهره‌مند گردد.
از اینجا پیداست كه بیكاری و مفتخواری و همچنین كارهایی كه سودی از آنها بتوده نتواند بود از خواست خدا بیرونست و خود گناه میباشد. نخست از بیكاری سخن میرانیم : امروز كمتر كسانی این را گناه می‌شمارند و اگر برخی با زبان چنان سخنی می‌گویند بیگمان دلهاشان آن را نمی‌پذیرد. باین دلیل كه بیكاران را خوار نمی‌دارند و خودشان اگر بیكارند شرمنده نمی‌شوند.
بیكاری گذشته از آنكه ستمگریست زیرا كسی كه بیكار می‌نشیند خود می‌خواهد بی‌آنكه كوششی كند از توشه‌ی زندگی كه دیگران آماده ساخته‌اند بهره جوید این زیان را هم با خود دارد كه كسی كه كار و یا پیشه‌ای پیش نگرفته چون راه روزی درستی نمی‌دارد ناگزیر است بكارهای ناروایی برخیزد. بدینسان كه اگر مرد بی‌باكیست بدزدی و جیب‌بری و كلاهبرداری پردازد و اگر نیست از در سالوسی درآید و با فریبكاریها پول از مردم گیرد ، و یا چاپلوسانه خود را بتوانگران بندد ، و یا به نیرنگبازیهایی از فالگیری و دعانویسی و مانند این برخیزد.
اینها زیان بیكاریست و شما آن را ببینید كه از هزار سال باز همیشه كسانی بیكاری را دلیل نیكی و پارسایی شمرده‌اند كه نه تنها زشتی آن را از میان برده‌اند بلكه نیكش نیز جلوه داده‌اند. اینست همیشه مردان باكار را از برزگران و بازرگانان و بازاریان و دیگران خوار می‌داشته‌اند و كتابها پر از نكوهش بازار و بازاریان میباشد تا آنجا كه بازار را جایگاه شیطان خوانده‌اند.
[1] : بنگرید به کتاب «کار و پیشه و پول» ـ و
🔶 گلچینی از کتاب پلوتارخ بخش دوم
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 21
🔸 اما كشتيهاي او در آكتيوم پس از ايستادگي بسياري كه گزندهاي فراوان از رهگذر دست راست يافتند تنها در ساعت چهار پس از ظهر بود كه از جنگ دست برداشته خود را به قيصر سپردند. ولي تا اين هنگام بيشتر از پنجهزار مرد از ايشان كشته بود و چنانكه خود قيصر مي‌نگارد سيصد كشتي بدست او رسيد. تا آنزمان تنها كسان اندكي گريختن آنتونيوس را دانسته بودند و كساني كه آن را مي‌شنيدند نخست باور نمي‌كردند. زيرا سخت دشوار مي‌نمود كه سرداري كه نوزده لگيون درست و دوازده‌هزار سواره در كنار دريا دارد همه‌ی آنها را گزارده و بگريزد. بويژه سرداري كه آنهمه ورزيده‌ی كار بوده و در هزار جنگ تغييرهايي را كه ناگهان در چگونگي حال دو سوي روي مي‌دهد با چشم ديده است. سپاهيان او هنوز چشم براه وي داشتند كه ناگهان از يك گوشه یا كناري پديد آيد و چندان وفاداري بخرج مي‌دادند كه با همه‌ی خبرهاي پياپي كه قيصر درباره‌ی گريختن وي مي‌فرستاد آنان هفت شبانه‌روز از هم جدا نگرديده و اعتنايي بآن خبرها نمي‌كردند. ولي پس از هفت روز چون ديدند كه كانيديوس فرمانده خود آنان هم شبانه از لشكرگاه گريخته و همه‌ی سركردگان آنان را رها كرده و رفته‌اند ناگزير گرديده خود را بدست قيصر سپاردند. پس از اين كارها قيصر سفري از دريا به آتن كرده در آنجا سامانهايي بكارهاي يونانيان داد و گندمهايي را كه آنتونيوس براي لشكرهاي خود فراهم كرده و انبار نموده بود آنچه را كه از آنها بازمانده بود در ميان شهرهاي يونان بخش نمود. چه اين شهرها اينزمان حال بسيار بدي داشت و مردمان همه چيز خود را از پول و گندم و برده (غلام) و چهارپا از دست داده بودند. پدربزرگ پدر من نيكارخوس1 هميشه مي‌گفت كه همه‌ی مردم شهر ما را ناگزير ساخته بودند كه هر كسي فلان اندازه گندم را بدوش خود كشيده بكنار دريا بنزديكي انتيكورا2 برسانند و كساني را در راهها برگمارده بودند كه تازيانه بمردم زده آنان را بدويدن و شتافتن وادارند. اينان سفري بدينسان كرده و گندمهاي خود را تحويل داده و برگشته بودند و چون دوباره گندم كشيده و براي سفر دومي آماده شده بودند بهنگامي كه مي‌خواستند بارها را بدوش بردارند ناگهان خبر شكست آنتونيوس رسيد و مردم خايرونيا3 از آسيب و رنج آسوده گرديده و چون همه كسان و سپاهيان كه در اينجا بودند بگريختند مردم گندمها را كه گرد آمده بود در ميانه‌ی خود بخش نمودند.
آنتونيوس چون به آفريكا درآمد از پاراايتونيوم4 كلئوپترا را به مصر روانه ساخته خويشتن تا اندازه‌اي كه آرزويش بود بتنهايي و كناره‌گيري پرداخت كه جز از گردش و روز گزاردن كاري نداشت و دو تن بيشتر از دوستان همراه وي نبود. يكي اريستوگراتيس5 دانشمند علم بديع كه يوناني بود و ديگري لوكليوس6 كه رومي بود و ما در جاي ديگري نام او را برده گفته‌ايم كه در فيليپي7 چون بروتوس8 را دنبال مي‌كردند اين لوكليوس بنام جانسپاري خود را بروتوس ناميد كه دنبال‌كنندگان او را بگرفتند. از آنسوي بروتوس فرصت يافته بگريخت. و چون لوكليوس را نزد آنتونيوس آوردند بر وي بخشيد. لوكليوس هم وفاداري كرده و تا اينزمان از آنتونيوس جدا نگرديد.
1ـ Nicharchus مقصود پدربزرگ خود پلوتارخ است.
2ـ Anticyra جايي در يونان
3ـ Chaeronea شهري در يونان كه زادگاه پلوتارخ است.
4ـ Paraetonium
5ـ Aristocrates
6ـ Lucilius
7ـ Philippi
8ـ Brutus اين كس يكي از كشندگان قيصر بزرگ بوده كه پس از كشتن او گريخته بوده و داستان او بسيار دراز است.
12) آنتونيوس ـ تکه‌ی 21
🔸 اما كشتيهاي او در آكتيوم پس از ايستادگي بسياري كه گزندهاي فراوان از رهگذر دست راست يافتند تنها در ساعت چهار پس از ظهر بود كه از جنگ دست برداشته خود را به قيصر سپردند. ولي تا اين هنگام بيشتر از پنجهزار مرد از ايشان كشته بود و چنانكه خود قيصر مي‌نگارد سيصد كشتي بدست او رسيد. تا آنزمان تنها كسان اندكي گريختن آنتونيوس را دانسته بودند و كساني كه آن را مي‌شنيدند نخست باور نمي‌كردند. زيرا سخت دشوار مي‌نمود كه سرداري كه نوزده لگيون درست و دوازده‌هزار سواره در كنار دريا دارد همه‌ی آنها را گزارده و بگريزد. بويژه سرداري كه آنهمه ورزيده‌ی كار بوده و در هزار جنگ تغييرهايي را كه ناگهان در چگونگي حال دو سوي روي مي‌دهد با چشم ديده است. سپاهيان او هنوز چشم براه وي داشتند كه ناگهان از يك گوشه یا كناري پديد آيد و چندان وفاداري بخرج مي‌دادند كه با همه‌ی خبرهاي پياپي كه قيصر درباره‌ی گريختن وي مي‌فرستاد آنان هفت شبانه‌روز از هم جدا نگرديده و اعتنايي بآن خبرها نمي‌كردند. ولي پس از هفت روز چون ديدند كه كانيديوس فرمانده خود آنان هم شبانه از لشكرگاه گريخته و همه‌ی سركردگان آنان را رها كرده و رفته‌اند ناگزير گرديده خود را بدست قيصر سپاردند. پس از اين كارها قيصر سفري از دريا به آتن كرده در آنجا سامانهايي بكارهاي يونانيان داد و گندمهايي را كه آنتونيوس براي لشكرهاي خود فراهم كرده و انبار نموده بود آنچه را كه از آنها بازمانده بود در ميان شهرهاي يونان بخش نمود. چه اين شهرها اينزمان حال بسيار بدي داشت و مردمان همه چيز خود را از پول و گندم و برده (غلام) و چهارپا از دست داده بودند. پدربزرگ پدر من نيكارخوس1 هميشه مي‌گفت كه همه‌ی مردم شهر ما را ناگزير ساخته بودند كه هر كسي فلان اندازه گندم را بدوش خود كشيده بكنار دريا بنزديكي انتيكورا2 برسانند و كساني را در راهها برگمارده بودند كه تازيانه بمردم زده آنان را بدويدن و شتافتن وادارند. اينان سفري بدينسان كرده و گندمهاي خود را تحويل داده و برگشته بودند و چون دوباره گندم كشيده و براي سفر دومي آماده شده بودند بهنگامي كه مي‌خواستند بارها را بدوش بردارند ناگهان خبر شكست آنتونيوس رسيد و مردم خايرونيا3 از آسيب و رنج آسوده گرديده و چون همه كسان و سپاهيان كه در اينجا بودند بگريختند مردم گندمها را كه گرد آمده بود در ميانه‌ی خود بخش نمودند.
آنتونيوس چون به آفريكا درآمد از پاراايتونيوم4 كلئوپترا را به مصر روانه ساخته خويشتن تا اندازه‌اي كه آرزويش بود بتنهايي و كناره‌گيري پرداخت كه جز از گردش و روز گزاردن كاري نداشت و دو تن بيشتر از دوستان همراه وي نبود. يكي اريستوگراتيس5 دانشمند علم بديع كه يوناني بود و ديگري لوكليوس6 كه رومي بود و ما در جاي ديگري نام او را برده گفته‌ايم كه در فيليپي7 چون بروتوس8 را دنبال مي‌كردند اين لوكليوس بنام جانسپاري خود را بروتوس ناميد كه دنبال‌كنندگان او را بگرفتند. از آنسوي بروتوس فرصت يافته بگريخت. و چون لوكليوس را نزد آنتونيوس آوردند بر وي بخشيد. لوكليوس هم وفاداري كرده و تا اينزمان از آنتونيوس جدا نگرديد.
1ـ Nicharchus مقصود پدربزرگ خود پلوتارخ است.
2ـ Anticyra جايي در يونان
3ـ Chaeronea شهري در يونان كه زادگاه پلوتارخ است.
4ـ Paraetonium
5ـ Aristocrates
6ـ Lucilius
7ـ Philippi
8ـ Brutus اين كس يكي از كشندگان قيصر بزرگ بوده كه پس از كشتن او گريخته بوده و داستان او بسيار دراز است.
✴️ یک سند از درآمدن ترکان به آذربایجان
🔸کانال : خوانندگانی که دفتر آذری را خوانده‌اند میدانند که کسروی ، آن یگانه مرد ، از دو راه تاریخ و زبانشناسی نشان داد که آذربایجانیان ترک نبوده‌اند و زبانشان آذری بوده.
امروز هنوز بیشتر مردم ، زبان آذری را همان ترکی آذربایجان میدانند. تنها کسانی که اهل مطالعه بوده و در این زمینه جستجوهای دانشورانه کرده‌اند میدانند که آذری از گویشهای پهلویست.
ریشه‌ی اشتباه مردم از یادداشت نویسنده در دیباچه‌ی آن دفتر دانسته میگردد :
«پیش از آن[چاپ دفتر آذری] برخی از نگارندگان اروپایی «آذری» را ترکی آذربایگان شناخته بودند. چنانکه در انسیکلوپیدی اسلامی در حرف الف که پیش از دفترچه‌ی من چاپ شده آذری را بهمین معنی آورده. لیکن سپس در حرف تاء در گفتگو از تبریز که پس از دفترچه‌ی من چاپ شده آذری بمعنی درست خود آمده».
از اینجا میتوان ریشه‌ی آن اشتباه مردم را دانست. زیرا افسوسمندانه هنوز هم گروهی از نویسندگان ایران ، یک دانشمند اروپایی را به یک ایرانی برتری میدهند و هر گفته‌ی او را مدرک و درخور اعتماد میدانند. همانا آنها بوده‌اند که آذری را به پیروی از نویسندگان اروپایی ترکی شناسانیده‌اند.
پس از آنکه کسروی آن کتاب را نوشت ، کسان بسیاری از آذربایجانیان یا دیگران از خود ناباوری نشان دادند و برخی نیز زباندرازیها کردند. لیکن دانش نه آنست که با زباندرازی چند تنی از پیشرفت بازایستد. اینبود دیده شد دانشوران بسیاری پس از آن کتاب ، هر یک از گوشه‌ای به این جستار پرداخته به پژوهشهای فراوانی دست زدند و گفتارها و دفترهایی به فارسی و نیز بزبانهای اروپایی پدید آوردند. (چنین نوشته‌هایی به زبان فارسی و انگلیسی در بخش کتابشناسی زبان آذری در پایان دفتر آذری آمده)
بدینسان صد مدرک و سند در درستی و بیگفتگو بودن نوشته‌های آن دفتر بدست آمد و این یقین گردید آذری زبان باستان آذربایجان بوده که درپی درآمیختن ترکانی که به آذربایجان کوچیدند از میان رفته و ترکی جانشینش گردیده.
سند زیر را نیز آقای وحید بهمن امروز در کانالشان آورده‌اند. ما به این جوان کوشا سپاس میگزاریم. و از سوی دیگر خوانندگان دلبسته به این جستار را به دنبال کردن نوشته‌های کانال ایشان می‌خوانیم. 👇👇
🔸کانال : خوانندگانی که دفتر آذری را خوانده‌اند میدانند که کسروی ، آن یگانه مرد ، از دو راه تاریخ و زبانشناسی نشان داد که آذربایجانیان ترک نبوده‌اند و زبانشان آذری بوده.
امروز هنوز بیشتر مردم ، زبان آذری را همان ترکی آذربایجان میدانند. تنها کسانی که اهل مطالعه بوده و در این زمینه جستجوهای دانشورانه کرده‌اند میدانند که آذری از گویشهای پهلویست.
ریشه‌ی اشتباه مردم از یادداشت نویسنده در دیباچه‌ی آن دفتر دانسته میگردد :
«پیش از آن[چاپ دفتر آذری] برخی از نگارندگان اروپایی «آذری» را ترکی آذربایگان شناخته بودند. چنانکه در انسیکلوپیدی اسلامی در حرف الف که پیش از دفترچه‌ی من چاپ شده آذری را بهمین معنی آورده. لیکن سپس در حرف تاء در گفتگو از تبریز که پس از دفترچه‌ی من چاپ شده آذری بمعنی درست خود آمده».
از اینجا میتوان ریشه‌ی آن اشتباه مردم را دانست. زیرا افسوسمندانه هنوز هم گروهی از نویسندگان ایران ، یک دانشمند اروپایی را به یک ایرانی برتری میدهند و هر گفته‌ی او را مدرک و درخور اعتماد میدانند. همانا آنها بوده‌اند که آذری را به پیروی از نویسندگان اروپایی ترکی شناسانیده‌اند.
پس از آنکه کسروی آن کتاب را نوشت ، کسان بسیاری از آذربایجانیان یا دیگران از خود ناباوری نشان دادند و برخی نیز زباندرازیها کردند. لیکن دانش نه آنست که با زباندرازی چند تنی از پیشرفت بازایستد. اینبود دیده شد دانشوران بسیاری پس از آن کتاب ، هر یک از گوشه‌ای به این جستار پرداخته به پژوهشهای فراوانی دست زدند و گفتارها و دفترهایی به فارسی و نیز بزبانهای اروپایی پدید آوردند. (چنین نوشته‌هایی به زبان فارسی و انگلیسی در بخش کتابشناسی زبان آذری در پایان دفتر آذری آمده)
بدینسان صد مدرک و سند در درستی و بیگفتگو بودن نوشته‌های آن دفتر بدست آمد و این یقین گردید آذری زبان باستان آذربایجان بوده که درپی درآمیختن ترکانی که به آذربایجان کوچیدند از میان رفته و ترکی جانشینش گردیده.
سند زیر را نیز آقای وحید بهمن امروز در کانالشان آورده‌اند. ما به این جوان کوشا سپاس میگزاریم. و از سوی دیگر خوانندگان دلبسته به این جستار را به دنبال کردن نوشته‌های کانال ایشان می‌خوانیم. 👇👇
Forwarded from Vahid Bahman وحید بهمن
📜🕯🖋 سندی مهم از اشغال آذربایجان توسط ترکان مربوط به اواخر قرن نهم هجری قمری
✅ وحید بهمن/ شمس‌الدین سخاوی تاریخ‌نگار نامدار قرن نهم هجری در کتاب
التحفه اللطیفه فی تاریخ المدینه الشریفه از اشغال منطقه‌ی مغانِ آذربایجان توسط ترکان در اواخر قرن نهم هجری به ما آگاهی داده است.
❎ شمس‌الدین سخاوی [ تولد: ۸۳۱ ه‌ق، وفات: ۹۰۲ ه‌ق] در جلد دوم کتابش بنام تحفه اللطیفه بمناسبت شرح حال شیخ عبدالحمید بن علی مغانی [وفات: ۷۲۷ ه‌ق] از دانشمندان و صوفیان ایرانی مقیم مدینه گزارشی از شهر مغان داده است بدین شرح:
" موغان - بالضم والغين المعجمة - هكذا ينطق به العجم والصواب موقان بالقاف - وهو نسبة إلى ولاية فيها قرى وبروج يحتلها التركمان للرعي وهي بأذربيجان"
🔸 ترجمه‌ی بخش مذکور به پارسی:
"موغان _ بضم میم و غین_ اینچنین ایرانیان (العجم) تلفظش می‌کنند_ و درستش موقان بقاف است و بخشی از آذربایجان میباشد. ولایتی است دارای قریه‌ها و قلعه ها که ترکمانان آنجا را بجهت چرای [احشامشان] دارند اشغال می کنند. "
🔸 نکته‌ی مهمی که در این متن قابل توجه است استفاده از فعل مضارع (زمان حال) برای روند اشغال مغان توسط ترکان، از طرف شمس‌الدین سخاوی است. بکار بردن فعل مضارع (زمان حال) نشانگر این است که در اواخر قرن نهم هجری نیز روند حملات ترکان به آذربایجان ادامه داشته است.
🔸 همچنین شمس‌الدین سخاوی به روشنی ترکان را اشغالگر نامیده است و فعل اشغال کردن را برای ترکان بکار برده است که گواه تاریخی دیگری است بر غیر بومی بودن ترکان در آذربایجان و تاییدی است بر تقابل تاریخی ایرانیان آذربایجانی با ترکانی که همواره به جهت یغما و تاراج به آذربایجان حمله‌ور می‌شدند.
❇️ تصویر بخش مذکور از کتاب سخاوی پیوست متن میباشد.
https://goo.gl/5gp8dB
🔹 از طریق لینک زیر تصویر برگ آغازین کتاب را مشاهده بفرمایید.👇
https://goo.gl/yrGzXT
🌐 همراهان گرامی می‌توانید از طریق لینک زیر بخش مذکور از کتاب التحفه اللطیفه را در سایت عربی الشامل به صورت آنلاین مطالعه بفرمایید.👇
http://shamela.ws/browse.php/book-7434/page-597
💠 در پایان جا دارد تشکر و قدردانی ویژه‌ای داشته باشم از یکی از اساتید دانشمند دانشگاه تهران که قبول زحمت نموده و متن عربی را به پارسی ترجمه نمودند.
🆔 @Ir_Bahman
✅ وحید بهمن/ شمس‌الدین سخاوی تاریخ‌نگار نامدار قرن نهم هجری در کتاب
التحفه اللطیفه فی تاریخ المدینه الشریفه از اشغال منطقه‌ی مغانِ آذربایجان توسط ترکان در اواخر قرن نهم هجری به ما آگاهی داده است.
❎ شمس‌الدین سخاوی [ تولد: ۸۳۱ ه‌ق، وفات: ۹۰۲ ه‌ق] در جلد دوم کتابش بنام تحفه اللطیفه بمناسبت شرح حال شیخ عبدالحمید بن علی مغانی [وفات: ۷۲۷ ه‌ق] از دانشمندان و صوفیان ایرانی مقیم مدینه گزارشی از شهر مغان داده است بدین شرح:
" موغان - بالضم والغين المعجمة - هكذا ينطق به العجم والصواب موقان بالقاف - وهو نسبة إلى ولاية فيها قرى وبروج يحتلها التركمان للرعي وهي بأذربيجان"
🔸 ترجمه‌ی بخش مذکور به پارسی:
"موغان _ بضم میم و غین_ اینچنین ایرانیان (العجم) تلفظش می‌کنند_ و درستش موقان بقاف است و بخشی از آذربایجان میباشد. ولایتی است دارای قریه‌ها و قلعه ها که ترکمانان آنجا را بجهت چرای [احشامشان] دارند اشغال می کنند. "
🔸 نکته‌ی مهمی که در این متن قابل توجه است استفاده از فعل مضارع (زمان حال) برای روند اشغال مغان توسط ترکان، از طرف شمس‌الدین سخاوی است. بکار بردن فعل مضارع (زمان حال) نشانگر این است که در اواخر قرن نهم هجری نیز روند حملات ترکان به آذربایجان ادامه داشته است.
🔸 همچنین شمس‌الدین سخاوی به روشنی ترکان را اشغالگر نامیده است و فعل اشغال کردن را برای ترکان بکار برده است که گواه تاریخی دیگری است بر غیر بومی بودن ترکان در آذربایجان و تاییدی است بر تقابل تاریخی ایرانیان آذربایجانی با ترکانی که همواره به جهت یغما و تاراج به آذربایجان حمله‌ور می‌شدند.
❇️ تصویر بخش مذکور از کتاب سخاوی پیوست متن میباشد.
https://goo.gl/5gp8dB
🔹 از طریق لینک زیر تصویر برگ آغازین کتاب را مشاهده بفرمایید.👇
https://goo.gl/yrGzXT
🌐 همراهان گرامی می‌توانید از طریق لینک زیر بخش مذکور از کتاب التحفه اللطیفه را در سایت عربی الشامل به صورت آنلاین مطالعه بفرمایید.👇
http://shamela.ws/browse.php/book-7434/page-597
💠 در پایان جا دارد تشکر و قدردانی ویژه‌ای داشته باشم از یکی از اساتید دانشمند دانشگاه تهران که قبول زحمت نموده و متن عربی را به پارسی ترجمه نمودند.
🆔 @Ir_Bahman
✴️ حقایق زندگی
تکه‌ی یکم : خرده‌گیری و پاسخ آن
🔸کوشاد کانال تلگرام : تاکنون از روزنامه‌ی پرچم گفتارهای دسته‌بندی شده‌ای آوردیم تا خواستهای شانزده‌گانه‌ی آزادگان را نشان دهیم. نخستین آنها مشروطه (دمکراسی) و معنی آن بود و دومی حزب و گمراهیهای سیاسی». سومین دسته را سزاست «حقایق زندگی» نامید.
بسیاری از مردم از شنیدن این عبارت ناخشنود میگردند. می‌پندارند همه‌ی حقایق زندگی را میدانند و بهتر است به زمینه‌های دیگر پردازند. لیکن چنین نیست. دانشمندان جهان نیز همه نیازمندند چیزهای دیگری یاد گیرند. یادگیری حقایق نه تنها کمک میکند اندیشه‌ها به هم نزدیک گردد و در نتیجه از جدایی میان مردم و پراکندگی ایشان و کینه‌جوییها و دشمنیها میانشان بکاهد ، از این دیده نیز ارجدارست که راه یگانگی در یک توده را هموار می‌سازد و به نیرومندی ایشان می‌انجامد.
از امروز به دسته‌ی سوم گفتارها با عنوان «حقایق زندگی» می‌پردازیم.
🔸خرده‌گیری و پاسخ آن
آقای صباح كازرونی در پیرامون گفتار «چگونه نیك باشیم؟» كه در شماره‌ی 5 پرچم نشركردیم شرحی نوشته بخلاصه آنكه دو جمله در آن گفتار باهم متناقض است زیرا در یك جمله گفته شده : «همه باید نیك باشیم» و در دیگری گفته شده «نیك و بد دانسته نیست. یك پایه یا یك قاعده‌ای برای نیك و بد درمیان نمی‌باشد».
آقای صباح این دو جمله را ناسازگار هم دانسته و میخواهند در پیرامون آن توضیحی دهیم.
میگویم : تناقض درمیان نیست و هر دو جمله در جای خود درست میباشد. این یك حقیقتی است كه «نیك و بد دانسته نیست و پایه ای برای آنها درمیان نمی‌باشد».
🔸شما اگر نیك سنجید هر كسی یا هر دسته‌ای یك چیزهای دیگری را نیك یا بد می‌شمارند و به چیزهای دیگری ارج میگزارند.
🔸شما یك روزنامه‌نویس را با یك واعظ در نظر بگیرید كه اگر پرسیده شود : «نیكیها چیست؟» هركدام چه پاسخی خواهد داد و چه چیزهایی را به نیكی خواهد شمرد. در حالی كه تنها روزنامه‌نویس و واعظ نیست. پندآموزان یا راهنمایان گوناگون دیگری بسیار است كه هر یكی در راه دیگری هستند و نیك و بد را بنحو دیگری تشخیص میدهند.
🔸امروز شما هر موضوعی را بگیرید عقیده‌های گوناگون درباره‌ی آن هست. همان مشروطه كه با صد رنج و فداكاری بدست آمده و سالها در راه گرفتن آن كوششها رفته اكنون دسته‌های چندی هر یكی از راه دیگری آن را نمی‌پسندند.
میهن‌دوستی كه یك چیزیست در طبیعت هر كس نهاده و آنهمه گفتگو در پیرامون آن رفته امروز كسان بسیاری بآن ریشخند میكنند و تلخترین سخنان را از دهانشان بیرون میریزند.
دروغگویی كه بدیش از بدیهیات شمرده می‌شود امروز هزاران كسانی آن را بد نمی‌شمارند ، و چون زندگانی را نبرد و جهان را نبردگاه می‌پندارند ، در راه پیشرفت منافع شخصی دروغ را جایز میدانند. بلكه راستگویی را دلیل ضعف یك كسی می‌شمارند.
شرم كه یكی از صفات بسیار ارجمند آدمیست در همان روزنامه‌های تهران گفتارها نوشتند كه بعقیده‌ی فلان پرفسور شرم خود بیماریست كه باید بچاره‌ی آن كوشید.
از اینگونه چندانست كه بشمار نیاید و این خود یك موضوع بزرگیست كه بنیاد و پایه‌ای برای نیك و بد نمانده و اینكه ما درباره‌ی آن وارد بحث نشدیم زیرا نخواستیم از سخن خود بكنار بیفتیم.
از آنسوی نباید این كار ما را از نیك شدن باز دارد. ما خواهیم توانست نیكیهایی را كه میخواهیم یكایك بشناسیم و دلیلهای آن را بدانیم و بدینسان راه بازكنان پیش رویم. مقصود نیز همین است. ما یك رشته مقاصدی را در نظر گرفته‌ایم كه در توده رواج دهیم و آنها را یكایك عنوان كرده در پیرامونش شرحها خواهیم داد و دلیلها خواهیم آورد. چنانكه از شماره‌ی شش بآن آغاز كرده‌ایم و نخست در پیرامون مشروطه سخن میرانیم.
آن دو عبارت مثل اینست كه كسی بگوید : «باید برویم» و سپس بگوید : «یك اشكالی هم در جلو است. زیرا راه باز نیست» بدیهی است معنی دو جمله این خواهد بود كه «باید راه را باز كنیم و جلو رویم».
در پایان بآقای صباح سپاس میگزاریم كه این خرده را گرفته‌اند و من نه تنها از اینگونه خرده‌گیری‌ها دلتنگ نخواهم بود و خشنود و سپاسمند نیز خواهم بود.
(پرچم روزانه شماره‌ی 8)
تکه‌ی یکم : خرده‌گیری و پاسخ آن
🔸کوشاد کانال تلگرام : تاکنون از روزنامه‌ی پرچم گفتارهای دسته‌بندی شده‌ای آوردیم تا خواستهای شانزده‌گانه‌ی آزادگان را نشان دهیم. نخستین آنها مشروطه (دمکراسی) و معنی آن بود و دومی حزب و گمراهیهای سیاسی». سومین دسته را سزاست «حقایق زندگی» نامید.
بسیاری از مردم از شنیدن این عبارت ناخشنود میگردند. می‌پندارند همه‌ی حقایق زندگی را میدانند و بهتر است به زمینه‌های دیگر پردازند. لیکن چنین نیست. دانشمندان جهان نیز همه نیازمندند چیزهای دیگری یاد گیرند. یادگیری حقایق نه تنها کمک میکند اندیشه‌ها به هم نزدیک گردد و در نتیجه از جدایی میان مردم و پراکندگی ایشان و کینه‌جوییها و دشمنیها میانشان بکاهد ، از این دیده نیز ارجدارست که راه یگانگی در یک توده را هموار می‌سازد و به نیرومندی ایشان می‌انجامد.
از امروز به دسته‌ی سوم گفتارها با عنوان «حقایق زندگی» می‌پردازیم.
🔸خرده‌گیری و پاسخ آن
آقای صباح كازرونی در پیرامون گفتار «چگونه نیك باشیم؟» كه در شماره‌ی 5 پرچم نشركردیم شرحی نوشته بخلاصه آنكه دو جمله در آن گفتار باهم متناقض است زیرا در یك جمله گفته شده : «همه باید نیك باشیم» و در دیگری گفته شده «نیك و بد دانسته نیست. یك پایه یا یك قاعده‌ای برای نیك و بد درمیان نمی‌باشد».
آقای صباح این دو جمله را ناسازگار هم دانسته و میخواهند در پیرامون آن توضیحی دهیم.
میگویم : تناقض درمیان نیست و هر دو جمله در جای خود درست میباشد. این یك حقیقتی است كه «نیك و بد دانسته نیست و پایه ای برای آنها درمیان نمی‌باشد».
🔸شما اگر نیك سنجید هر كسی یا هر دسته‌ای یك چیزهای دیگری را نیك یا بد می‌شمارند و به چیزهای دیگری ارج میگزارند.
🔸شما یك روزنامه‌نویس را با یك واعظ در نظر بگیرید كه اگر پرسیده شود : «نیكیها چیست؟» هركدام چه پاسخی خواهد داد و چه چیزهایی را به نیكی خواهد شمرد. در حالی كه تنها روزنامه‌نویس و واعظ نیست. پندآموزان یا راهنمایان گوناگون دیگری بسیار است كه هر یكی در راه دیگری هستند و نیك و بد را بنحو دیگری تشخیص میدهند.
🔸امروز شما هر موضوعی را بگیرید عقیده‌های گوناگون درباره‌ی آن هست. همان مشروطه كه با صد رنج و فداكاری بدست آمده و سالها در راه گرفتن آن كوششها رفته اكنون دسته‌های چندی هر یكی از راه دیگری آن را نمی‌پسندند.
میهن‌دوستی كه یك چیزیست در طبیعت هر كس نهاده و آنهمه گفتگو در پیرامون آن رفته امروز كسان بسیاری بآن ریشخند میكنند و تلخترین سخنان را از دهانشان بیرون میریزند.
دروغگویی كه بدیش از بدیهیات شمرده می‌شود امروز هزاران كسانی آن را بد نمی‌شمارند ، و چون زندگانی را نبرد و جهان را نبردگاه می‌پندارند ، در راه پیشرفت منافع شخصی دروغ را جایز میدانند. بلكه راستگویی را دلیل ضعف یك كسی می‌شمارند.
شرم كه یكی از صفات بسیار ارجمند آدمیست در همان روزنامه‌های تهران گفتارها نوشتند كه بعقیده‌ی فلان پرفسور شرم خود بیماریست كه باید بچاره‌ی آن كوشید.
از اینگونه چندانست كه بشمار نیاید و این خود یك موضوع بزرگیست كه بنیاد و پایه‌ای برای نیك و بد نمانده و اینكه ما درباره‌ی آن وارد بحث نشدیم زیرا نخواستیم از سخن خود بكنار بیفتیم.
از آنسوی نباید این كار ما را از نیك شدن باز دارد. ما خواهیم توانست نیكیهایی را كه میخواهیم یكایك بشناسیم و دلیلهای آن را بدانیم و بدینسان راه بازكنان پیش رویم. مقصود نیز همین است. ما یك رشته مقاصدی را در نظر گرفته‌ایم كه در توده رواج دهیم و آنها را یكایك عنوان كرده در پیرامونش شرحها خواهیم داد و دلیلها خواهیم آورد. چنانكه از شماره‌ی شش بآن آغاز كرده‌ایم و نخست در پیرامون مشروطه سخن میرانیم.
آن دو عبارت مثل اینست كه كسی بگوید : «باید برویم» و سپس بگوید : «یك اشكالی هم در جلو است. زیرا راه باز نیست» بدیهی است معنی دو جمله این خواهد بود كه «باید راه را باز كنیم و جلو رویم».
در پایان بآقای صباح سپاس میگزاریم كه این خرده را گرفته‌اند و من نه تنها از اینگونه خرده‌گیری‌ها دلتنگ نخواهم بود و خشنود و سپاسمند نیز خواهم بود.
(پرچم روزانه شماره‌ی 8)