✴️ حقایق زندگی (دربارهی کارها و پیشهها)
(تکهی پنجاهویکم)
🔶ارزش سیم و زر چیست؟.
(بخش1 از 2)
در شمارهی 243 پرچم گفتاری بعنوان «آیا سیم و زر ثروت نیست؟!..» بخامهی آقای م. ن. كه از بازرگانان آزموده و بنام آذربایجانست بچاپ رسانیدیم. ما چون در گفتارهای پیشتر خود نوشته بودیم «زر و سیم ثروت نیست» آقای م. ن. بآن ایراد گرفته و آن گفتار را فرستادهاند و ما اینك خواست خود را روشنتر میگردانیم :
نخست باید دانست كه زر و سیم از فلزهاست و میتوان آنها را همچون دیگر فلزها بكار برد و افزارهایی برای زندگانی ساخت. مثلاً از زر یا سیم میتوان پیاله یا كاسه یا لگن یا هر چیزی دیگری ساخت. میتوان گردنبند و انگشتر و بازوبند برای زنها درست گردانید. این سود آنها و ارزشی كه از این راه پیدا میكنند درخور گفتگو و نپذیرفتن نیست. گفتگو در بهاییست كه امروز بآنها میگزارند و بسیار بیاندازه است.
باید دانست ارزش هر چیزی از روی نیازیست كه مردم در زندگانی بآن میدارند. مثلاً ما در زندگی بجو و گندم و دیگر خوراكها نیازمندیم و بآنها ارج میگزاریم و ارزش میدهیم. همچنین دیگر چیزها كه نیاز میداریم. اینست دربارهی زر و سیم میپرسیم : چه نیازی بآنها هست كه به برنز و مس و آهن نیست؟!.. چرا بهای آنها صدها برابر اینهاست؟!.. آری همهی فلزها یكسان نیست و شاید زر و سیم از حیث درخشانی یا از راه دیگر برتری به برنز و مس و آهن دارد. ولی این برتری تا چهاندازه است؟!.
بهای امروزی زر و سیم از روی بنیادی نیست. این بها جز نتیجهی همچشمیتوانگران نبوده. چنین انگارید در یك زمان باستانی چند تن پولداری باهم نشسته بودهاند و یكی از آنان انگشتر زرینی بانگشت داشته و بدیگران نشان داده. دیگران گفتهاند ما هم داریم و انگشترهای برنزی یا مسین خود را نشان دادهاند. ولی آن كس بخود بالیده و چنین گفته : «این كجا و آنها كجا؟! این از زر است ، زر بسیار كمیابست و دست هر كس بآن نمیرسد». همین بخود بالیدن او و گفتن اینكه زر بسیار كمیابست آن دیگران را واداشته كه بنام همچشمی از هر راهی كه باشد و به هر بهایی كه بدست آید انگشتر زرینی بخرد و در انگشت كند و او نیز در نشستها بخود بالد. بهای كنونی زر و سیم از همان جاست. امروز هم زر و سیم بیش از همه در راه خودنماییها بكار میرود و بدرد پولداران میخورد. مثلاً فلان كس قنددان و جااستكانیش از سیم است دیگر آشنایان و همچشمان او نیز میكوشند كه قنددان و جااستكانی سیمین داشته باشند و از اینجا سیم ارزش بیش از اندازه پیدا میكند. ولی اگر كسانی از همچشمی درگذرند و بگویند : «چه فرقی میانهی سیم و ورشو یا برنز است؟» و قنددان و جا استكانی ورشوین و برنزین بكار برند پیداست كه سیم از آن ارزش بیاندازه خواهد افتاد.[1]
میدانم كسانی خواهند گفت : هر چیزی كه كم باشد ناگزیر گرانتر میشود. زر و سیم نیز چون كمست باید گرانتر باشد. زر و سیم را بپای برنز و ورشو و مس و آهن نتوان برد. میگویم : نخست باید دانست كه گرانی چیز دیگری و ارزش چیز دیگر است. چنانكه گفتیم ما ارزش هر چیزی را از نیازی كه بآن میباشد اندازه میگیریم نه از گرانی یا ارزانی. مثلاً آب در ایران بسیار فراوانست و با پول فروخته نمیشود. ولی چون در زندگانی نیاز سختی بآن هست ما بآن ارزش بسیار میگزاریم.
🔸دوم در گرانی نیز یك چیزی هنگامی از كمیابی گرانبها میگردد كه جانشینش نباشد ، و اگر جانشینی داشت جهتی برای گرانی نیست.
مثلاً تا بیست سال پیش در ایران ماهوت فراوان بود و از آن رختها میپوشیدند ولی رفتهرفته كم گردید و امروز بسیار كمیابست. با اینحال اگر از جایی بدست آید و بخواهند بفروشند كسی آن را بنام كمیابی بدو برابر قیمت عادی نخواهد خرید. زیرا فاستونی یا پارچههای دیگر جانشین آن میباشد و نیازی نیست.
دربارهی زر و سیم نیز چنینست و آنها جانشین دارند. دوباره میگویم : از زر و سیم چه كاری برمیآید كه از برنز و نیكل و ورشو و مس و آهن برنیاید؟!..
آنكه امروز به زر و سیم ارزش بیاندازه میگزارند و آن را ثروتی میدانند و بارها دیده میشود در روزنامهها گفتگو از «ذخیرهی طلای ایران» میكنند و پشتوانهی اسكناس را زر و سیم اندوخته در بانك میدانند و بگفتهی آقای م. ن. امروز یك تومان از پول نقرهی پیشین را با شش یا هفت برابر بالاتر از اسكناس گرفته یك تومان را با شصت یا هفتاد ریال مبادله میكنند ، اینها ناشی از پندار است. چون از نخست نام زر و سیم را با بزرگی شنیدهاند و همیشه زر یا سیم داده هرچه خواستهاند گرفتهاند ، اینست از حقیقت درمانده چنین پنداشتهاند كه راستی زر و سیم ثروتست. چنین دانستهاند كه با زر و سیم هر كاری توان كرد و هر چیزی توان خرید ، و تا آن اندازه از حقایق بدور افتادهاند كه غم از دست دادن كشور را نمیخورند و غم زر و سیم و جواهرات خود را میخورند.
(تکهی پنجاهویکم)
🔶ارزش سیم و زر چیست؟.
(بخش1 از 2)
در شمارهی 243 پرچم گفتاری بعنوان «آیا سیم و زر ثروت نیست؟!..» بخامهی آقای م. ن. كه از بازرگانان آزموده و بنام آذربایجانست بچاپ رسانیدیم. ما چون در گفتارهای پیشتر خود نوشته بودیم «زر و سیم ثروت نیست» آقای م. ن. بآن ایراد گرفته و آن گفتار را فرستادهاند و ما اینك خواست خود را روشنتر میگردانیم :
نخست باید دانست كه زر و سیم از فلزهاست و میتوان آنها را همچون دیگر فلزها بكار برد و افزارهایی برای زندگانی ساخت. مثلاً از زر یا سیم میتوان پیاله یا كاسه یا لگن یا هر چیزی دیگری ساخت. میتوان گردنبند و انگشتر و بازوبند برای زنها درست گردانید. این سود آنها و ارزشی كه از این راه پیدا میكنند درخور گفتگو و نپذیرفتن نیست. گفتگو در بهاییست كه امروز بآنها میگزارند و بسیار بیاندازه است.
باید دانست ارزش هر چیزی از روی نیازیست كه مردم در زندگانی بآن میدارند. مثلاً ما در زندگی بجو و گندم و دیگر خوراكها نیازمندیم و بآنها ارج میگزاریم و ارزش میدهیم. همچنین دیگر چیزها كه نیاز میداریم. اینست دربارهی زر و سیم میپرسیم : چه نیازی بآنها هست كه به برنز و مس و آهن نیست؟!.. چرا بهای آنها صدها برابر اینهاست؟!.. آری همهی فلزها یكسان نیست و شاید زر و سیم از حیث درخشانی یا از راه دیگر برتری به برنز و مس و آهن دارد. ولی این برتری تا چهاندازه است؟!.
بهای امروزی زر و سیم از روی بنیادی نیست. این بها جز نتیجهی همچشمیتوانگران نبوده. چنین انگارید در یك زمان باستانی چند تن پولداری باهم نشسته بودهاند و یكی از آنان انگشتر زرینی بانگشت داشته و بدیگران نشان داده. دیگران گفتهاند ما هم داریم و انگشترهای برنزی یا مسین خود را نشان دادهاند. ولی آن كس بخود بالیده و چنین گفته : «این كجا و آنها كجا؟! این از زر است ، زر بسیار كمیابست و دست هر كس بآن نمیرسد». همین بخود بالیدن او و گفتن اینكه زر بسیار كمیابست آن دیگران را واداشته كه بنام همچشمی از هر راهی كه باشد و به هر بهایی كه بدست آید انگشتر زرینی بخرد و در انگشت كند و او نیز در نشستها بخود بالد. بهای كنونی زر و سیم از همان جاست. امروز هم زر و سیم بیش از همه در راه خودنماییها بكار میرود و بدرد پولداران میخورد. مثلاً فلان كس قنددان و جااستكانیش از سیم است دیگر آشنایان و همچشمان او نیز میكوشند كه قنددان و جااستكانی سیمین داشته باشند و از اینجا سیم ارزش بیش از اندازه پیدا میكند. ولی اگر كسانی از همچشمی درگذرند و بگویند : «چه فرقی میانهی سیم و ورشو یا برنز است؟» و قنددان و جا استكانی ورشوین و برنزین بكار برند پیداست كه سیم از آن ارزش بیاندازه خواهد افتاد.[1]
میدانم كسانی خواهند گفت : هر چیزی كه كم باشد ناگزیر گرانتر میشود. زر و سیم نیز چون كمست باید گرانتر باشد. زر و سیم را بپای برنز و ورشو و مس و آهن نتوان برد. میگویم : نخست باید دانست كه گرانی چیز دیگری و ارزش چیز دیگر است. چنانكه گفتیم ما ارزش هر چیزی را از نیازی كه بآن میباشد اندازه میگیریم نه از گرانی یا ارزانی. مثلاً آب در ایران بسیار فراوانست و با پول فروخته نمیشود. ولی چون در زندگانی نیاز سختی بآن هست ما بآن ارزش بسیار میگزاریم.
🔸دوم در گرانی نیز یك چیزی هنگامی از كمیابی گرانبها میگردد كه جانشینش نباشد ، و اگر جانشینی داشت جهتی برای گرانی نیست.
مثلاً تا بیست سال پیش در ایران ماهوت فراوان بود و از آن رختها میپوشیدند ولی رفتهرفته كم گردید و امروز بسیار كمیابست. با اینحال اگر از جایی بدست آید و بخواهند بفروشند كسی آن را بنام كمیابی بدو برابر قیمت عادی نخواهد خرید. زیرا فاستونی یا پارچههای دیگر جانشین آن میباشد و نیازی نیست.
دربارهی زر و سیم نیز چنینست و آنها جانشین دارند. دوباره میگویم : از زر و سیم چه كاری برمیآید كه از برنز و نیكل و ورشو و مس و آهن برنیاید؟!..
آنكه امروز به زر و سیم ارزش بیاندازه میگزارند و آن را ثروتی میدانند و بارها دیده میشود در روزنامهها گفتگو از «ذخیرهی طلای ایران» میكنند و پشتوانهی اسكناس را زر و سیم اندوخته در بانك میدانند و بگفتهی آقای م. ن. امروز یك تومان از پول نقرهی پیشین را با شش یا هفت برابر بالاتر از اسكناس گرفته یك تومان را با شصت یا هفتاد ریال مبادله میكنند ، اینها ناشی از پندار است. چون از نخست نام زر و سیم را با بزرگی شنیدهاند و همیشه زر یا سیم داده هرچه خواستهاند گرفتهاند ، اینست از حقیقت درمانده چنین پنداشتهاند كه راستی زر و سیم ثروتست. چنین دانستهاند كه با زر و سیم هر كاری توان كرد و هر چیزی توان خرید ، و تا آن اندازه از حقایق بدور افتادهاند كه غم از دست دادن كشور را نمیخورند و غم زر و سیم و جواهرات خود را میخورند.
[1] : امروز این رفتار در زندگی جا باز کرده است. زیرا نسبت بگذشته مردمان بجای سیم و زر ، از استیل و فلزات آبکاری شدهی گوناگون بهره میبرند ، زنان نیز خود را با زیورهایی از گوهرهای مصنوعی میآرایند. بسا که اگر به همان شیوهی گذشته پابندی به سیم و زر و یاقوت و الماس و زمرد میداشتند ، بهای اینها بسیار بیشتر از امروز بود. ـ و
✴️ از نامههای خوانندگان
🔶گفتنی را باید گفت
کسانی میگویند چرا اینهمه گرفتاریهای مردم را گزاشتهاید و بفالبین و جنگیر و جادوگر پرداختهاید[1] و بعض دیگر میگویند در این هنگام جنگ [2] چرا بکسانی که با بیان دلکش درس عشقبازی و بادهخواری و تنبلی بما دادهاند نکوهش میکنید یا میگویند بکجای دنیا ضرری وارد میشود اگر مردم پابند پندار باشند؟ این مطلب چندین جواب دارد که من با رعایت اختصار و ادب مینویسم.
1ـ اول باید دید چرا پیمبر اسلام اینهمه رنج کشید و جنگ کرد و حاضر نشد کوچکترین جایگاهی برای بتها در دستگاه خدا قبول کند؟!. آیا بکجای دنیا ضرر داشت اگر مانند همین عقیده را که ما امروز نسبت بیک سقاخانه داریم او برای بتها میپذیرفت یا شفاعت و دخالت بتها را در دستگاه خدا قبول میکرد و اینهمه جنگ و خونریزی برپا نمیشد. برای این بود که میدانست آدمی است و مغز او. مغز برای آدم همچون ناخداست برای کشتی. اگر راه را خطا رود نه تنها بمقصود نمیرسد بلکه سرانجامش نیستی است.
2ـ جنگ و گرسنگی ، قحطی و مانند آن برای بشر گرفتاریهای سختی است ولی بیشتر بیماریهای حاد تند میآید و تند میرود. اما این پندارها مانند بیماریهای مزمنی است که با ارادهی قوی جلوگیری نشود آهستهآهسته یک توده را از پا درمیآورد.
3ـ حق و باطل و راست و دروغ اگر باهم بیامیزند چون بیشتر مردم نمیتوانند آنها را از یکدیگر بشناسند و جدا کنند ناچار از هر دو میگذرند. اگر از یکی از دوستان خود چند دروغ بشنوید دیگر نسبت بگفتههای او بیعقیده خواهید شد. چنانکه امروز علت بیاعتنایی مردم را نسبت به دین جز این نتوان دانست.
کسانی گناه بیدینی مردم را از خود آنها میدانند ولی من میگویم این گناه اول بگردن کسانی است که اینگونه دروغها را جزء دین کردهاند و سپس با کسانی است که دروغ بودن آنها را میدانند و میتوانند بگویند [ولی] با اینحال نمیگویند.
4ـ این پندارها یا راست است یا دروغ اگر راست است چرا ما نپذیریم. اگر راست است چرا با دلیلهای روشن و خردپذیر بیان نمیکنید که ما هم از این گمراهی بیرون آییم و اگر دروغ است چرا بمردم نگوییم ـ اگر فالبین و دعانویس راستگو است چرا ما استفاده نکنیم و اگر دروغگوست چرا کلاهبردارش نشناسیم و تعقیبش نکنیم ـ اگر با این حیلهها بشود بیمار را شفا داد ، و درد را پیدا کرد ، از درون کارها آگاه شد ، شاهِ جن را با لشکرش زیر فرمان آورد پس دیگر چه نیازی بدانشکدهی پزشکی و ادارهی آگاهی و سازمانهای دادگستری و جز اینها است. جایی که بتوان با داشتن یک کتاب دعا یا اسرار قاسمی اینهمه کارهای بزرگ کرد پس دیگر این سازمانها برای چیست؟ آری
هر که را اسرار حق آموختند مُهر کردند و زبانش دوختند
و گفتند این اسرار را نباید بکسی گفت جز بزنان و بیسوادان و مردمان ساده و زودباور.
5ـ در قسمت دوم میگوییم عشقبازی و بادهخواری کاریست خوب یا بد؟ اگر بد است چرا ستایشکنندگان آنها را نکوهش نکنیم و اگر خوب است پس با دلیل روشن بیان فرمایند که ما هم از این عقیدهی خطای خود دست برداریم. اگر بفرمایند این بزرگان سخنان خوب و بد بهر دو گفتهاند و ما از جهت سخنان خوب آنها را ستایش میکنیم این حرف درستی است ولی باید بدانیم که در جهان هر بدی با خوبیهایی همراهست پس مناط خوبی و بدی چیست؟! باید خوبی و بدی هر کس و هر چیزی را از یکدیگر جدا کرد هر طرف بیشتر شد آن را بگیریم ـ حال اگر میفرمایید گفتههای خوب آنها بیشتر است بهتر اینست که این مطلب را روشن کنید تا همه با شما همعقیده شوند. بدگویی و لبخند را نسبت بهر چیزی میتوان بکار برد.
سخن درست آنست که با دلیل منطقی همراه باشد.
حکمیزاده [3]
(پرچم روزانه شمارهی 150)
[1] : در شمارههای پیشِ پرچم گفتارهایی در زمینههای یاد شده و دیگر خرافات نوشته شده بود که سپس برویهی دفتری بنام پندارها جداگانه چاپ شد. خواست ایرادگیران آن گفتارها بوده.
[2] : خواست جنگ جهانی دوم است که در آن روزها دو دولت روس و انگلیس لشگرهاشان را به کشور ما آورده بودند.
[3] : نویسندهی کتاب «اسرار هزار ساله»
🔶گفتنی را باید گفت
کسانی میگویند چرا اینهمه گرفتاریهای مردم را گزاشتهاید و بفالبین و جنگیر و جادوگر پرداختهاید[1] و بعض دیگر میگویند در این هنگام جنگ [2] چرا بکسانی که با بیان دلکش درس عشقبازی و بادهخواری و تنبلی بما دادهاند نکوهش میکنید یا میگویند بکجای دنیا ضرری وارد میشود اگر مردم پابند پندار باشند؟ این مطلب چندین جواب دارد که من با رعایت اختصار و ادب مینویسم.
1ـ اول باید دید چرا پیمبر اسلام اینهمه رنج کشید و جنگ کرد و حاضر نشد کوچکترین جایگاهی برای بتها در دستگاه خدا قبول کند؟!. آیا بکجای دنیا ضرر داشت اگر مانند همین عقیده را که ما امروز نسبت بیک سقاخانه داریم او برای بتها میپذیرفت یا شفاعت و دخالت بتها را در دستگاه خدا قبول میکرد و اینهمه جنگ و خونریزی برپا نمیشد. برای این بود که میدانست آدمی است و مغز او. مغز برای آدم همچون ناخداست برای کشتی. اگر راه را خطا رود نه تنها بمقصود نمیرسد بلکه سرانجامش نیستی است.
2ـ جنگ و گرسنگی ، قحطی و مانند آن برای بشر گرفتاریهای سختی است ولی بیشتر بیماریهای حاد تند میآید و تند میرود. اما این پندارها مانند بیماریهای مزمنی است که با ارادهی قوی جلوگیری نشود آهستهآهسته یک توده را از پا درمیآورد.
3ـ حق و باطل و راست و دروغ اگر باهم بیامیزند چون بیشتر مردم نمیتوانند آنها را از یکدیگر بشناسند و جدا کنند ناچار از هر دو میگذرند. اگر از یکی از دوستان خود چند دروغ بشنوید دیگر نسبت بگفتههای او بیعقیده خواهید شد. چنانکه امروز علت بیاعتنایی مردم را نسبت به دین جز این نتوان دانست.
کسانی گناه بیدینی مردم را از خود آنها میدانند ولی من میگویم این گناه اول بگردن کسانی است که اینگونه دروغها را جزء دین کردهاند و سپس با کسانی است که دروغ بودن آنها را میدانند و میتوانند بگویند [ولی] با اینحال نمیگویند.
4ـ این پندارها یا راست است یا دروغ اگر راست است چرا ما نپذیریم. اگر راست است چرا با دلیلهای روشن و خردپذیر بیان نمیکنید که ما هم از این گمراهی بیرون آییم و اگر دروغ است چرا بمردم نگوییم ـ اگر فالبین و دعانویس راستگو است چرا ما استفاده نکنیم و اگر دروغگوست چرا کلاهبردارش نشناسیم و تعقیبش نکنیم ـ اگر با این حیلهها بشود بیمار را شفا داد ، و درد را پیدا کرد ، از درون کارها آگاه شد ، شاهِ جن را با لشکرش زیر فرمان آورد پس دیگر چه نیازی بدانشکدهی پزشکی و ادارهی آگاهی و سازمانهای دادگستری و جز اینها است. جایی که بتوان با داشتن یک کتاب دعا یا اسرار قاسمی اینهمه کارهای بزرگ کرد پس دیگر این سازمانها برای چیست؟ آری
هر که را اسرار حق آموختند مُهر کردند و زبانش دوختند
و گفتند این اسرار را نباید بکسی گفت جز بزنان و بیسوادان و مردمان ساده و زودباور.
5ـ در قسمت دوم میگوییم عشقبازی و بادهخواری کاریست خوب یا بد؟ اگر بد است چرا ستایشکنندگان آنها را نکوهش نکنیم و اگر خوب است پس با دلیل روشن بیان فرمایند که ما هم از این عقیدهی خطای خود دست برداریم. اگر بفرمایند این بزرگان سخنان خوب و بد بهر دو گفتهاند و ما از جهت سخنان خوب آنها را ستایش میکنیم این حرف درستی است ولی باید بدانیم که در جهان هر بدی با خوبیهایی همراهست پس مناط خوبی و بدی چیست؟! باید خوبی و بدی هر کس و هر چیزی را از یکدیگر جدا کرد هر طرف بیشتر شد آن را بگیریم ـ حال اگر میفرمایید گفتههای خوب آنها بیشتر است بهتر اینست که این مطلب را روشن کنید تا همه با شما همعقیده شوند. بدگویی و لبخند را نسبت بهر چیزی میتوان بکار برد.
سخن درست آنست که با دلیل منطقی همراه باشد.
حکمیزاده [3]
(پرچم روزانه شمارهی 150)
[1] : در شمارههای پیشِ پرچم گفتارهایی در زمینههای یاد شده و دیگر خرافات نوشته شده بود که سپس برویهی دفتری بنام پندارها جداگانه چاپ شد. خواست ایرادگیران آن گفتارها بوده.
[2] : خواست جنگ جهانی دوم است که در آن روزها دو دولت روس و انگلیس لشگرهاشان را به کشور ما آورده بودند.
[3] : نویسندهی کتاب «اسرار هزار ساله»
✴️ در پاسخ بدخواهان
🔶 نشست دوم 19
از آنسوی در زمینهی گفتگو از معنی راست برانگیختگی ما جلوگیر دیگری میداشتیم که میباید آن را با یک مثلی برای شما روشن گردانم :
ما هنگامی که در کتابی میخوانیم در فلان جنگ امام علیبیابیطالب هفت تن پهلوان را یکی پس از دیگری کشت ، میبینیم این نمونهی شگفتی از جنگآزمودگی و از نیرومندیست. زیرا آن هفت تن هر یکی پهلوانی میبوده و شیوهی جنگ میدانسته. پس این مرد تا چه اندازه چالاک میبوده که بهیچ یکی فرصت نداده و یکایک از میان برده. آنگاه هر یکی از آنان سپر بسر میکشیده وآنگاه خود و زره میداشته که این چون شمشیر میزده میبایسته آهن را ببرد و از آن گذشته استخوان را خرد کند ، و کشتن هفت تن بدینسان جز نتیجهی بازوی بسیار توانایی نتواند بود. آنگاه هفت تن را پیاپی کشتن و خود را نگاه داشتن ، بیک دل بسیار استواری نیازمند است. دندانساز که هفت دندان را پی هم کشد چهبسا که حال «عصبانی» پیدا کند و خودداری نتواند.
با اینحال شما اگر این داستان را پیش یک شیعی بگویید و بستایش پردازید ، شما را یک مرد نافهم خواهد شناخت. زیرا در اندیشهی او امام علیبنابیطالب در هر جنگی هزارها کس را میکشته و با «ذوالفقار دوسر» دشمنان را همچون برگهای خزان بزمین میریخته. کشتن هفت تن در اندیشهی او چیز بسیار بیارجیست. او شنیده علی در «بئرالعلم» چند شبانه روز پیاپی شمشیر میزد و جنیان را میکشت. شنیده پسرش حسین در کربلا در یک ساعت هزاروهشتصدوپنجاه تن را بخاک انداخت. اینها را شنیده و در اندیشهی خود دلیری و توانایی بسیار گزافی برای آن امامان باور داشته و اکنون که شما کشتن هفت تن را باو بازمیگویید ، ناچاریست که خُرد شمارد و ارجی بآن نگزارد ، و اگر شما بخواهید با او بسخن پردازید و گزافه بودن آن داستانها را با او بگفتگو گزارید ، این کوشش شما نتیجهی درستی نخواهد داد و باید زمانی بگذرد تا او تواند آن پندارهای گزافهآمیز را از مغز خود بسُتُرد و خود را با راستیها آشنا گرداند.
همین حال را میدارد داستان برانگیختگی : اینکه مردی از میان ملیونها کسان برخیزد و آمیغهایی در زمینهی زندگانی روشن گرداند و با گمراهیها به نبرد پردازد و خردها را بتکان آورد و در همهی این کوششها سودی برای خود بدیده نگیرد و مزد از کسی نخواهد ، همین خود دلیلست که او مرد برگزیدهایست و خواستی از خدا در آن کار میباشد. بلکه داستان از این اندازه هم سادهتر است. در جایی که کسی برخاسته سخن از نیکی میراند و آمیغهای زندگانی را روشن میگرداند و دیده میشود که دورنگی و ساختگی درمیان نیست ، چرا مردم با او همآواز نگردند؟!. چرا باو یاوری ننمایند؟!. چرا آمیغها را نپذیرند؟!. چرا پیروی از فهم و خرد خود نکنند؟!. مگر آمیغها را نپذیرفتن نادانی نیست؟!. مگر پیروی از فهم و خرد نکردن تیرهدرونی نمیباشد؟!.
🔶 نشست دوم 19
از آنسوی در زمینهی گفتگو از معنی راست برانگیختگی ما جلوگیر دیگری میداشتیم که میباید آن را با یک مثلی برای شما روشن گردانم :
ما هنگامی که در کتابی میخوانیم در فلان جنگ امام علیبیابیطالب هفت تن پهلوان را یکی پس از دیگری کشت ، میبینیم این نمونهی شگفتی از جنگآزمودگی و از نیرومندیست. زیرا آن هفت تن هر یکی پهلوانی میبوده و شیوهی جنگ میدانسته. پس این مرد تا چه اندازه چالاک میبوده که بهیچ یکی فرصت نداده و یکایک از میان برده. آنگاه هر یکی از آنان سپر بسر میکشیده وآنگاه خود و زره میداشته که این چون شمشیر میزده میبایسته آهن را ببرد و از آن گذشته استخوان را خرد کند ، و کشتن هفت تن بدینسان جز نتیجهی بازوی بسیار توانایی نتواند بود. آنگاه هفت تن را پیاپی کشتن و خود را نگاه داشتن ، بیک دل بسیار استواری نیازمند است. دندانساز که هفت دندان را پی هم کشد چهبسا که حال «عصبانی» پیدا کند و خودداری نتواند.
با اینحال شما اگر این داستان را پیش یک شیعی بگویید و بستایش پردازید ، شما را یک مرد نافهم خواهد شناخت. زیرا در اندیشهی او امام علیبنابیطالب در هر جنگی هزارها کس را میکشته و با «ذوالفقار دوسر» دشمنان را همچون برگهای خزان بزمین میریخته. کشتن هفت تن در اندیشهی او چیز بسیار بیارجیست. او شنیده علی در «بئرالعلم» چند شبانه روز پیاپی شمشیر میزد و جنیان را میکشت. شنیده پسرش حسین در کربلا در یک ساعت هزاروهشتصدوپنجاه تن را بخاک انداخت. اینها را شنیده و در اندیشهی خود دلیری و توانایی بسیار گزافی برای آن امامان باور داشته و اکنون که شما کشتن هفت تن را باو بازمیگویید ، ناچاریست که خُرد شمارد و ارجی بآن نگزارد ، و اگر شما بخواهید با او بسخن پردازید و گزافه بودن آن داستانها را با او بگفتگو گزارید ، این کوشش شما نتیجهی درستی نخواهد داد و باید زمانی بگذرد تا او تواند آن پندارهای گزافهآمیز را از مغز خود بسُتُرد و خود را با راستیها آشنا گرداند.
همین حال را میدارد داستان برانگیختگی : اینکه مردی از میان ملیونها کسان برخیزد و آمیغهایی در زمینهی زندگانی روشن گرداند و با گمراهیها به نبرد پردازد و خردها را بتکان آورد و در همهی این کوششها سودی برای خود بدیده نگیرد و مزد از کسی نخواهد ، همین خود دلیلست که او مرد برگزیدهایست و خواستی از خدا در آن کار میباشد. بلکه داستان از این اندازه هم سادهتر است. در جایی که کسی برخاسته سخن از نیکی میراند و آمیغهای زندگانی را روشن میگرداند و دیده میشود که دورنگی و ساختگی درمیان نیست ، چرا مردم با او همآواز نگردند؟!. چرا باو یاوری ننمایند؟!. چرا آمیغها را نپذیرند؟!. چرا پیروی از فهم و خرد خود نکنند؟!. مگر آمیغها را نپذیرفتن نادانی نیست؟!. مگر پیروی از فهم و خرد نکردن تیرهدرونی نمیباشد؟!.
✴️ زبان ایرانی 50
🔶 پرسشها و پاسخها در سال دوم پيمان
15ـ در هزار هزار و بالاتر كه اكنون آن را مليون و بليون ميگويند آيا در پارسي نامي جداگانه براي اينها هست؟
16ـ آيا كرور لفظ پارسي است كه از پانصدهزار ببالاتر جاي اينها مينشيند؟
17ـ آيا ارقام كه 1 2 3 4 5 الخ باشد كه آنها را ارقام هندي گويند آيا واضع آن كي و در چه زماني بوده؟ و از چه زمان در ايران آمده؟ و از چه وقت در همهي دنيا رواج پيدا كرده؟ آنچه آگاهي در اين باره داريد از ما دريغ نفرماييد.
قم ـ عليرضا خداپرست
پاسخها :
15ـ در پارسي بزرگترين شماره «بيوَر» بوده كه بجاي دههزار بكار ميرفته.
در كتاب يادگار زريران كه بزبان پهلوي است و جنگ پيروان زردشت را با دشمنان آن پيغمبر ميستايد دربارهي شمارهی سپاهيان دو سوي چنين ميگويد : «پس وشتاسب شاه او كوه سر نشست زور1 اپابوت دواژده دواژده بيور. ارچاسپ خيونان خوتاي او كوه سر نشست اوش زور بوت دواژده بيور بيور».2
در اين عبارتها كه پيداست مقصود گزافهگويي در شمارهي سپاهيان است كه آن يكي را داراي 1440000 تن و اين يكي را داراي 100000000 سروده اگر دسترس بشمارهاي بزرگتر از بيوَر بود بيشك بكار ميرفت.
دقيقي هم كه اين داستان را بنظم آورده و دربارهي شمارهي سپاهيان گشتاسبشاه گزافهسرايي مينمايد ميگويد : نيامد برين بر بسي روزگار كه آمد بدرگه هزاران هزار
دربارهي كلمهي بيور فردوسي ميگويد :
كجا بيور از پهلواني شمار بود در زبان دري دههزار
16ـ تا آنجا كه ما آگاهي داريم كلمهي كُرور در كتابهاي پيشين فارسي بكار نرفته و از اينجاست كه ميگوييم فارسي نيست. ولي نميدانيم از كجا بفارسي درآمده.
17ـ دربارهي ارقام هندي خود ما جستجويي نكرده و آگاهي از خود نداريم ولي در دايرةالمعارف اروپايي شرح درازي دربارهي آن هست كه ما نميخواهيم در اينجا بياوريم. آنچه ما از خودمان داريم اينست كه ارقام اروپايي با ارقام ايراني از يك ريشه است كه كمكم تغييرهايي يافته و از هم جدا گرديدهاند.
پابرگیها :
1ـ اين دفترچهي پهلوي از روي دليلهايي كه نگارنده دارد در آذربايجان نوشته شده و اينست در بسياري از كلمهها نزديك بزبان ارمني است از جمله سپاه را در همه جا «زور» مينامد كه در زبان ارمني هم اين است. و اين مطابق است با ترتيب اروپاييان كه سپاه و ابزارهاي جنگي را زور يا قوه ميخوانند.
2ـ معني آنكه : «پس گشتاسبشاه بر سر كوه نشست سپاه او دوازده دوازده بيور بود ، ارجاسب خداوند خيونان هم بر سر كوه نشست سپاه او دوازده بيور بيور بود.»
🔶 پرسشها و پاسخها در سال دوم پيمان
15ـ در هزار هزار و بالاتر كه اكنون آن را مليون و بليون ميگويند آيا در پارسي نامي جداگانه براي اينها هست؟
16ـ آيا كرور لفظ پارسي است كه از پانصدهزار ببالاتر جاي اينها مينشيند؟
17ـ آيا ارقام كه 1 2 3 4 5 الخ باشد كه آنها را ارقام هندي گويند آيا واضع آن كي و در چه زماني بوده؟ و از چه زمان در ايران آمده؟ و از چه وقت در همهي دنيا رواج پيدا كرده؟ آنچه آگاهي در اين باره داريد از ما دريغ نفرماييد.
قم ـ عليرضا خداپرست
پاسخها :
15ـ در پارسي بزرگترين شماره «بيوَر» بوده كه بجاي دههزار بكار ميرفته.
در كتاب يادگار زريران كه بزبان پهلوي است و جنگ پيروان زردشت را با دشمنان آن پيغمبر ميستايد دربارهي شمارهی سپاهيان دو سوي چنين ميگويد : «پس وشتاسب شاه او كوه سر نشست زور1 اپابوت دواژده دواژده بيور. ارچاسپ خيونان خوتاي او كوه سر نشست اوش زور بوت دواژده بيور بيور».2
در اين عبارتها كه پيداست مقصود گزافهگويي در شمارهي سپاهيان است كه آن يكي را داراي 1440000 تن و اين يكي را داراي 100000000 سروده اگر دسترس بشمارهاي بزرگتر از بيوَر بود بيشك بكار ميرفت.
دقيقي هم كه اين داستان را بنظم آورده و دربارهي شمارهي سپاهيان گشتاسبشاه گزافهسرايي مينمايد ميگويد : نيامد برين بر بسي روزگار كه آمد بدرگه هزاران هزار
دربارهي كلمهي بيور فردوسي ميگويد :
كجا بيور از پهلواني شمار بود در زبان دري دههزار
16ـ تا آنجا كه ما آگاهي داريم كلمهي كُرور در كتابهاي پيشين فارسي بكار نرفته و از اينجاست كه ميگوييم فارسي نيست. ولي نميدانيم از كجا بفارسي درآمده.
17ـ دربارهي ارقام هندي خود ما جستجويي نكرده و آگاهي از خود نداريم ولي در دايرةالمعارف اروپايي شرح درازي دربارهي آن هست كه ما نميخواهيم در اينجا بياوريم. آنچه ما از خودمان داريم اينست كه ارقام اروپايي با ارقام ايراني از يك ريشه است كه كمكم تغييرهايي يافته و از هم جدا گرديدهاند.
پابرگیها :
1ـ اين دفترچهي پهلوي از روي دليلهايي كه نگارنده دارد در آذربايجان نوشته شده و اينست در بسياري از كلمهها نزديك بزبان ارمني است از جمله سپاه را در همه جا «زور» مينامد كه در زبان ارمني هم اين است. و اين مطابق است با ترتيب اروپاييان كه سپاه و ابزارهاي جنگي را زور يا قوه ميخوانند.
2ـ معني آنكه : «پس گشتاسبشاه بر سر كوه نشست سپاه او دوازده دوازده بيور بود ، ارجاسب خداوند خيونان هم بر سر كوه نشست سپاه او دوازده بيور بيور بود.»
✴️ حقایق زندگی (دربارهی کارها و پیشهها)
(تکهی پنجاهودوم)
🔶ارزش سیم و زر چیست؟.
(بخش2 از 2)
آنچه موضوع زر و سیم ، و پنداری بودن ارزش آنها را روشن میگرداند داستان «جواهرات» یا گوهرهاست. این گوهرها سنگهای درخشان و خوشرنگی هستند كه در زندگانی بهیچ كاری برنمیآیند و جز بدرد خودنمایی و همچشمی نمیخورند و با اینحال به بهای بسیار گرانی فروخته میشوند. فرض كنید بهای فلان یاقوت یا زمرد یكملیون ریالست. یكملیون ریال در این سال گرانی بهای[صد] هزار[1] كیلو گندمست كه نان یكسالهی صد خاندان را تأمین میكند و آنها را از مرگ رها میگرداند. آیا این بها را بآن سنگ چرا دادهاند؟!. نه آنست كه چون پادشاهی یا توانگر دیگری یكی از آنها را داشته و مینازیده و بخود میبالیده دیگران هم در جستجو بودهاند و هر كجا یافته و به هر بهایی بوده خریدهاند؟!.
یك گواه دیگر داستان عتیقههاست. كاسههای شكسته كه از زیر خاك بیرون میآید یا زریِ [2] پوسیده كه از فلان خاندان كهن بدست میآید دارای چه سودی است كه با بهای بسیار گرانی خرید و فروش میكنند؟. نه آنست كه درمیان توانگران اروپا یكی از همچشمیها داشتن آنهاست و به هر بهایی باشد میخرند؟!. بویژه اگر عتیقهای مانندش پیدا نشود كه چون برای همچشمی و نازش و بالش بهترین چیزی میباشد و فلان ملیونر تواند گفت این را تنها من دارم اینست به هر بهایی آن را توان فروخت. عتیقهها در تاریخ ارزشی دارند. ولی نه باین اندازه كه دیده میشود. آنگاه توانگران كمتر یكی با تاریخ ارتباط دارند و بآن قصد خریداری میكنند.
روشنتر از اینها داستان كسانیست كه كلكسیون تمبر پست گرد میآورند. آیا آن جز هوسبازی به چه كار میآید و این برای چیست كه بیك تمبری كه تمغای [= مُهر] غلط خورده بهای بیشتر میدهند؟ زیرا یكی بیشتر نیست و دارندهاش میتواند سری فرازد و بگوید من دارم و دیگران ندارند.
داستان زر و سیم نیز از اینگونه است و ارزشی كه بآنها داده میشود جز از روی پندار نیست و پایهی آن جز همچشمی توانگران و پولداران نبوده است. ولی چون ما درپی حقایق هستیم باید بآنها جز باندازهی سودی كه در زندگانی دارند ارزش ندهیم. زر و سیم اندك بهتری از ورشو و برنز دارند و اندك گرانتر از آنها توانند بود. نه اینكه صد برابر و هزار برابر بالاتر باشند. نه اینكه ما آنها را داراك (ثروت) شناسیم و دلبستگی بیاندازه نشان دهیم.
🔸ایرانیان این حقایق را نمیدانند و همچون كودكان از سود و زیان ناآگاهند. چنانكه بارها گفتهایم بیك رشته زر و سیم و جواهرات كه در بانك است دلبستگی بیاندازه [3] نشان میدهند ولی بزمینهایی كه خدا بایشان داده و سرچشمهی زندگانی خودشان و فرزندانشان میباشد همه گونه بیپروایی مینمایند.
بلكه نادانی و بیخردیشان بآنجا رسیده كه این بیپروایی را بزبان میآورند. آن پیشوایان دینیشان هستند كه چون از میهنپرستان و علاقهمندان باستقلال و آزادی ایران رنجیدگی دارند به پیروان خود چنین میآموزند : «بشما چه مملكت میرود. بگزار برود شما در فكر آخرت خود باشید» یا میگویند : «فلان بیگانه بهتر از این لامذهبها هستند».
🔸این هم جوانان درسخواندهشان میباشند كه برای هوس و تنها بنام آنكه پیشوا باشند بسود دیگران حزب میسازند. یك تودهای كه در نادانی فرورفته و معنی زندگانی را نمیداند بهتر از این نتواند بود.
دربارهی اسكناس نیز دوباره میگویم پشتوانهی آنها نه زر و سیم بانك بلكه كالاهای كشور است. این اسكناس از آنجا قیمت پیدا كرده كه به هر كجا ببری در برابرش كالا میدهند. چشم دوختن بزر و سیم از عامیگریست. اینكه آقای م. ن. مثل زدهاند كه اگر كشوری كالای ما را لازم ندارد و نمیخرد ما باید با زر و سیم با او داد و ستد كنیم ما گمان نمیكنیم امروز یك كشوری باعتبار زر و سیم داد و ستدی كند و اگر كرد آن نیز مبتنی باین ارزش پنداری زر و سیم میباشد.
🔸مقصود از این گفتگوها آنست كه ایرانیان فریب پندار را نخورند و دل به زر و سیم نبندند ، بلكه معنی درست ثروت را كه در گام نخست زمین و آب و هوا و آفتاب تابان این كشور و در گام دوم كالاهاست بشناسند ، و اینست از یكسو ارج كشور خود را بدانند و بنگهداری و آبادی آن بیشتر كوشند و از یكسو به پدید آوردن كالاها دلبستگی فزونتر یافته و دربارهی آنها تلاش بیشتر گردانند. [4]
پرچم روزانه شمارههای 246 و 247)
(تکهی پنجاهودوم)
🔶ارزش سیم و زر چیست؟.
(بخش2 از 2)
آنچه موضوع زر و سیم ، و پنداری بودن ارزش آنها را روشن میگرداند داستان «جواهرات» یا گوهرهاست. این گوهرها سنگهای درخشان و خوشرنگی هستند كه در زندگانی بهیچ كاری برنمیآیند و جز بدرد خودنمایی و همچشمی نمیخورند و با اینحال به بهای بسیار گرانی فروخته میشوند. فرض كنید بهای فلان یاقوت یا زمرد یكملیون ریالست. یكملیون ریال در این سال گرانی بهای[صد] هزار[1] كیلو گندمست كه نان یكسالهی صد خاندان را تأمین میكند و آنها را از مرگ رها میگرداند. آیا این بها را بآن سنگ چرا دادهاند؟!. نه آنست كه چون پادشاهی یا توانگر دیگری یكی از آنها را داشته و مینازیده و بخود میبالیده دیگران هم در جستجو بودهاند و هر كجا یافته و به هر بهایی بوده خریدهاند؟!.
یك گواه دیگر داستان عتیقههاست. كاسههای شكسته كه از زیر خاك بیرون میآید یا زریِ [2] پوسیده كه از فلان خاندان كهن بدست میآید دارای چه سودی است كه با بهای بسیار گرانی خرید و فروش میكنند؟. نه آنست كه درمیان توانگران اروپا یكی از همچشمیها داشتن آنهاست و به هر بهایی باشد میخرند؟!. بویژه اگر عتیقهای مانندش پیدا نشود كه چون برای همچشمی و نازش و بالش بهترین چیزی میباشد و فلان ملیونر تواند گفت این را تنها من دارم اینست به هر بهایی آن را توان فروخت. عتیقهها در تاریخ ارزشی دارند. ولی نه باین اندازه كه دیده میشود. آنگاه توانگران كمتر یكی با تاریخ ارتباط دارند و بآن قصد خریداری میكنند.
روشنتر از اینها داستان كسانیست كه كلكسیون تمبر پست گرد میآورند. آیا آن جز هوسبازی به چه كار میآید و این برای چیست كه بیك تمبری كه تمغای [= مُهر] غلط خورده بهای بیشتر میدهند؟ زیرا یكی بیشتر نیست و دارندهاش میتواند سری فرازد و بگوید من دارم و دیگران ندارند.
داستان زر و سیم نیز از اینگونه است و ارزشی كه بآنها داده میشود جز از روی پندار نیست و پایهی آن جز همچشمی توانگران و پولداران نبوده است. ولی چون ما درپی حقایق هستیم باید بآنها جز باندازهی سودی كه در زندگانی دارند ارزش ندهیم. زر و سیم اندك بهتری از ورشو و برنز دارند و اندك گرانتر از آنها توانند بود. نه اینكه صد برابر و هزار برابر بالاتر باشند. نه اینكه ما آنها را داراك (ثروت) شناسیم و دلبستگی بیاندازه نشان دهیم.
🔸ایرانیان این حقایق را نمیدانند و همچون كودكان از سود و زیان ناآگاهند. چنانكه بارها گفتهایم بیك رشته زر و سیم و جواهرات كه در بانك است دلبستگی بیاندازه [3] نشان میدهند ولی بزمینهایی كه خدا بایشان داده و سرچشمهی زندگانی خودشان و فرزندانشان میباشد همه گونه بیپروایی مینمایند.
بلكه نادانی و بیخردیشان بآنجا رسیده كه این بیپروایی را بزبان میآورند. آن پیشوایان دینیشان هستند كه چون از میهنپرستان و علاقهمندان باستقلال و آزادی ایران رنجیدگی دارند به پیروان خود چنین میآموزند : «بشما چه مملكت میرود. بگزار برود شما در فكر آخرت خود باشید» یا میگویند : «فلان بیگانه بهتر از این لامذهبها هستند».
🔸این هم جوانان درسخواندهشان میباشند كه برای هوس و تنها بنام آنكه پیشوا باشند بسود دیگران حزب میسازند. یك تودهای كه در نادانی فرورفته و معنی زندگانی را نمیداند بهتر از این نتواند بود.
دربارهی اسكناس نیز دوباره میگویم پشتوانهی آنها نه زر و سیم بانك بلكه كالاهای كشور است. این اسكناس از آنجا قیمت پیدا كرده كه به هر كجا ببری در برابرش كالا میدهند. چشم دوختن بزر و سیم از عامیگریست. اینكه آقای م. ن. مثل زدهاند كه اگر كشوری كالای ما را لازم ندارد و نمیخرد ما باید با زر و سیم با او داد و ستد كنیم ما گمان نمیكنیم امروز یك كشوری باعتبار زر و سیم داد و ستدی كند و اگر كرد آن نیز مبتنی باین ارزش پنداری زر و سیم میباشد.
🔸مقصود از این گفتگوها آنست كه ایرانیان فریب پندار را نخورند و دل به زر و سیم نبندند ، بلكه معنی درست ثروت را كه در گام نخست زمین و آب و هوا و آفتاب تابان این كشور و در گام دوم كالاهاست بشناسند ، و اینست از یكسو ارج كشور خود را بدانند و بنگهداری و آبادی آن بیشتر كوشند و از یكسو به پدید آوردن كالاها دلبستگی فزونتر یافته و دربارهی آنها تلاش بیشتر گردانند. [4]
پرچم روزانه شمارههای 246 و 247)
[1] : همین جمله در كتاب «كار و پیشه و پول» آمده و آنجا درستش كه صدهزار است نوشته شده.
[2] : پارچهی زربفت یا زردوزی شده.
[3] : نمونهی دلبستگی بیاندازه به جواهرات و سیم و زر را در همان روزها میتوان در صفحات تاریخ دید. چنانکه میدانید در شهریور 1320لشگرهای دو کشور روس و انگلیس کشور را اشغال ، رضاشاه را ناچار به کنارهگیری کرده به جزیرهی موریس در جنوب آفریقا تبعیدش کردند. در این گیرودار و در زمانی که از این پیشامدها جز چند روزی نمیگذشت و برای کشور گرفتاریهایی پیش آمده بود و مجلس میبایست به آنها رسیدگی کرده چارههایی بیابد ، دو تن از نمایندگان توگویی هیچ کار ارجدار دیگری در کشور نبود برخاسته سخنانی در این زمینه راندند که دولت باید پیش از آنکه رضاشاه از کشور بیرون رود و فرصت از دست برود ، مراقب باشد جواهرات سلطنتی را با خود نبرد. این گفتگو در مجلس به روزنامهها نیز کشیده شد و آنها نیز با آب و تاب آن را نوشتند.
شنیدنی آنکه دست کم یکی از این نمایندگان از آن وکیلالدولههایی بود که نزدیکی به رضاشاه باعث شده بود بارها به نمایندگی مجلس برگزیده شود.
[4] : شاید برخی از خوانندگان ، این رشته نوشتارها را آموزش دانش اقتصاد گمان کنند. لیکن این پندار نابجاست. کسانی که با نوشتههای کسروی و گفتارهای پیمان و پرچم آشنایند این میدانند که در آنها هرگز خواسته نشده که بمیدان دانش پا گزاشته شود. میدانند که باور استوار پیمان و پرچم این بوده که چنین میدانی را باید بدانشمندان آنها سپارد و بس. پس خواست از این گفتگو چیست؟!..
چنانکه در پاراگراف آخر نیز نیک نمایانست خواست از این گفتار بیش از همه برگردانیدن روها به حقایق جهان و زندگانیست. ثروت کشور را به زر و سیم و جواهرات دانستن یک گمراهی بوده که پیشافتادگان کشور ، از جمله نمایندگان مجلس و وزیران و روزنامهنویسان آن زمان نیز بدان دچار بوده و مردم را گمراه میگردانیدهاند. این گمراهی به بهای بیپروایی مردم به ثروت راستین کشورشان که زمین و آب و هوا و نیروهای تنی و مغزیشان میباشد انجامیده بوده ـ بیپروایی بتولید و کشاورزی و نگاهداری از آب و خاک و بیبها پنداشتن آنها. در اینجا نویسنده پا بمیان میگزارد و با این گمراهی مینبردد. درمیان این نبرد است که ناچار ارزش راست سیم و زر و جواهرات و معنی درست پول را بازنماید. این کار از دو سو بایسته بوده. نخست ، بازگردانیدن مردم از گمراهی یادشده و پروا دادن ایشان بحقایق اصلی در زمینهی کار و پیشه و ثروت. دوم ، استوار گردانیدن حقایقی که پیشتر در این زمینه در پرچم نوشته شده بود و در آینده بهتر و بیشتر نوشته خواستی شد.
امروز که ما با بیپروایی دولتها و مردم در دهههای گذشته در زمینهی محیط زیست ، فرسایش خاک ، مهار آبها و بهرهبرداری از آنها ، بکار نبستن تکنولوژیهای نوین در کشاورزی رویرو شده و به گرفتاریهای فراوان آن دچار گردیدهایم میتوان ارزش این نوشتارها را بهتر دانست.
[2] : پارچهی زربفت یا زردوزی شده.
[3] : نمونهی دلبستگی بیاندازه به جواهرات و سیم و زر را در همان روزها میتوان در صفحات تاریخ دید. چنانکه میدانید در شهریور 1320لشگرهای دو کشور روس و انگلیس کشور را اشغال ، رضاشاه را ناچار به کنارهگیری کرده به جزیرهی موریس در جنوب آفریقا تبعیدش کردند. در این گیرودار و در زمانی که از این پیشامدها جز چند روزی نمیگذشت و برای کشور گرفتاریهایی پیش آمده بود و مجلس میبایست به آنها رسیدگی کرده چارههایی بیابد ، دو تن از نمایندگان توگویی هیچ کار ارجدار دیگری در کشور نبود برخاسته سخنانی در این زمینه راندند که دولت باید پیش از آنکه رضاشاه از کشور بیرون رود و فرصت از دست برود ، مراقب باشد جواهرات سلطنتی را با خود نبرد. این گفتگو در مجلس به روزنامهها نیز کشیده شد و آنها نیز با آب و تاب آن را نوشتند.
شنیدنی آنکه دست کم یکی از این نمایندگان از آن وکیلالدولههایی بود که نزدیکی به رضاشاه باعث شده بود بارها به نمایندگی مجلس برگزیده شود.
[4] : شاید برخی از خوانندگان ، این رشته نوشتارها را آموزش دانش اقتصاد گمان کنند. لیکن این پندار نابجاست. کسانی که با نوشتههای کسروی و گفتارهای پیمان و پرچم آشنایند این میدانند که در آنها هرگز خواسته نشده که بمیدان دانش پا گزاشته شود. میدانند که باور استوار پیمان و پرچم این بوده که چنین میدانی را باید بدانشمندان آنها سپارد و بس. پس خواست از این گفتگو چیست؟!..
چنانکه در پاراگراف آخر نیز نیک نمایانست خواست از این گفتار بیش از همه برگردانیدن روها به حقایق جهان و زندگانیست. ثروت کشور را به زر و سیم و جواهرات دانستن یک گمراهی بوده که پیشافتادگان کشور ، از جمله نمایندگان مجلس و وزیران و روزنامهنویسان آن زمان نیز بدان دچار بوده و مردم را گمراه میگردانیدهاند. این گمراهی به بهای بیپروایی مردم به ثروت راستین کشورشان که زمین و آب و هوا و نیروهای تنی و مغزیشان میباشد انجامیده بوده ـ بیپروایی بتولید و کشاورزی و نگاهداری از آب و خاک و بیبها پنداشتن آنها. در اینجا نویسنده پا بمیان میگزارد و با این گمراهی مینبردد. درمیان این نبرد است که ناچار ارزش راست سیم و زر و جواهرات و معنی درست پول را بازنماید. این کار از دو سو بایسته بوده. نخست ، بازگردانیدن مردم از گمراهی یادشده و پروا دادن ایشان بحقایق اصلی در زمینهی کار و پیشه و ثروت. دوم ، استوار گردانیدن حقایقی که پیشتر در این زمینه در پرچم نوشته شده بود و در آینده بهتر و بیشتر نوشته خواستی شد.
امروز که ما با بیپروایی دولتها و مردم در دهههای گذشته در زمینهی محیط زیست ، فرسایش خاک ، مهار آبها و بهرهبرداری از آنها ، بکار نبستن تکنولوژیهای نوین در کشاورزی رویرو شده و به گرفتاریهای فراوان آن دچار گردیدهایم میتوان ارزش این نوشتارها را بهتر دانست.
یکی از نمونههای هوسبازی و همچشمی و نازش و بالش میلیاردرها در این پیکره نمایانست :
در یک حراج اینترنتی در سال 2002، یک تکه موی پریسلی (آوازخوان و بازیگر سینما) به بهای 115000 دلار به فروش رسید! پیش از آن همین رفتار دربارهی موهای بجا مانده از نوازندهی درگذشتهای بنام جان لنون رفته بود.
(از کانال حقایق باورنکردنی)
اگر مانندهای این سبکمغزیها را ندیده بودیم جا داشت این را مانند نام کانال باور نمیکردیم.
جای افسوسست که پولدارانی در جهان هستند که بجای نیکوکاری به اینگونه خرجهای بیمعنی میپردازند.
در یک حراج اینترنتی در سال 2002، یک تکه موی پریسلی (آوازخوان و بازیگر سینما) به بهای 115000 دلار به فروش رسید! پیش از آن همین رفتار دربارهی موهای بجا مانده از نوازندهی درگذشتهای بنام جان لنون رفته بود.
(از کانال حقایق باورنکردنی)
اگر مانندهای این سبکمغزیها را ندیده بودیم جا داشت این را مانند نام کانال باور نمیکردیم.
جای افسوسست که پولدارانی در جهان هستند که بجای نیکوکاری به اینگونه خرجهای بیمعنی میپردازند.