پاکدینی ـ احمد کسروی pinned «✴️ خواهشی از خوانندگان بیگمان احمد کسروی یکی از مردان بزرگ تاریخ جهان است که با کوششهایی که کرده و اندیشههای والا و درخشانی که داشته ، باینده بوده که دهها کتاب و گفتار دربارهی زندگی و کارها و اندیشههای وی نوشته و چاپ شود ولی در نتیجهی نزدیک به هشتاد…»
🔶 زبان ایرانی - 92
🔸 گفتگو دربارهی چند كلمه
1ـ جان و روان : در اين شماره در گفتار «جاوداني روان» جان و روان [1] را از هم جدا گرفتهايم. نميدانم در فلسفه اين را چگونه دانستهاند و شايد بيشتر ايشان بويژه هواداران مادّيگري روان را جدا از جان نگرفتهاند چنانكه شاعري ميگويد :
جان و روان يكيست بنزديك فيلسوف ورچه ز راهِ نام دو آيد روان و جان
ليكن بنياد دين هميشه بر جدايي آنها بوده و اگر باين روشني كه ما مينگاريم نسرودهاند برداشت همهي گفتهها بر اين بوده. اين شگفت كه در بيشتر زبانها از فارسي و عربي و پارهای زبانهاي اروپايي كه ما ميدانيم براي آنها دو نام جدا ميباشد. اين ميرساند آدميان از نخست از روي سرشت سادهي خود جدايي آنها را درمييافتهاند.
2ـ ميزبان : گاهي كساني حال كنوني اين كلمه را گرفته ميپرسند آيا ايرانيان باستان بر روي ميز ، شام و ناهار ميخوردند تا ميهماندار را «ميزبان» ناميدهاند. ميگوييم : اصل كلمه «ميزدبان» بوده و ميزد (با زير ميم و زير يا) يك گونه ميهماني است كه در آن باده ميگساردهاند. اينست آن پندار را جايي بازنميماند.
3ـ براست داشتن : ما اين عبارت را هميشه بكار ميبريم. از اينجا كساني ميپرسند آن را در برابر كدام عبارت بكار ميبريد؟. ميگوييم : «براست داشتن» تصديق كردنست و اين عبارت در كتابهاي پيشين بسيار آمده.
[1] ـ براي فهميدن معني جان و روان كتاب «در پيرامون روان» ديده شود. گ.آ.
🔸 گفتگو دربارهی چند كلمه
1ـ جان و روان : در اين شماره در گفتار «جاوداني روان» جان و روان [1] را از هم جدا گرفتهايم. نميدانم در فلسفه اين را چگونه دانستهاند و شايد بيشتر ايشان بويژه هواداران مادّيگري روان را جدا از جان نگرفتهاند چنانكه شاعري ميگويد :
جان و روان يكيست بنزديك فيلسوف ورچه ز راهِ نام دو آيد روان و جان
ليكن بنياد دين هميشه بر جدايي آنها بوده و اگر باين روشني كه ما مينگاريم نسرودهاند برداشت همهي گفتهها بر اين بوده. اين شگفت كه در بيشتر زبانها از فارسي و عربي و پارهای زبانهاي اروپايي كه ما ميدانيم براي آنها دو نام جدا ميباشد. اين ميرساند آدميان از نخست از روي سرشت سادهي خود جدايي آنها را درمييافتهاند.
2ـ ميزبان : گاهي كساني حال كنوني اين كلمه را گرفته ميپرسند آيا ايرانيان باستان بر روي ميز ، شام و ناهار ميخوردند تا ميهماندار را «ميزبان» ناميدهاند. ميگوييم : اصل كلمه «ميزدبان» بوده و ميزد (با زير ميم و زير يا) يك گونه ميهماني است كه در آن باده ميگساردهاند. اينست آن پندار را جايي بازنميماند.
3ـ براست داشتن : ما اين عبارت را هميشه بكار ميبريم. از اينجا كساني ميپرسند آن را در برابر كدام عبارت بكار ميبريد؟. ميگوييم : «براست داشتن» تصديق كردنست و اين عبارت در كتابهاي پيشين بسيار آمده.
[1] ـ براي فهميدن معني جان و روان كتاب «در پيرامون روان» ديده شود. گ.آ.
✴️ حقایق زندگی
(تکهی هشتادونهم)
🔶 چرا بكار از راهش نمیآیید؟!.
(بخش سه از سه)
این جنگ كه امروز درمیان دولتها میرود باین زودیها پایان نخواهد یافت. چنانكه گفتهایم دست كم چند سالی درمیان خواهد بود و جهان را گرفتار خواهد داشت.
از اینسوی ایرانیان كه در سر راه افتادهاند از آسیب و گزند بیبهره نخواهند ماند و تا جنگ برپاست گرفتار خواهند بود. چیزی كه هست
🔸اگر خردمندان و علاقهمندان همدستی نمایند و از دور و نزدیك با یكدیگر ارتباط داشته بنگهداری خود و توده كوشند و تدبیر و اندیشهها بكار برند میتوانند از سختی آن گزندها بكاهند و باری لگدمال نگردند.
ولی با حال كنونی سختترین نتیجه را خواهند دید و خدا میداند كه تا پایان جنگ بچه حال خواهند افتاد.
🔶اینكه یك مردمی سر پایین انداخته در اندیشهی زندگانی خود نباشند و چون یك سختی پیش آمد بناله و گله پردازند با فریاد و داد چاره خواهند ، و تنها استنادشان همین باشد ، چنین مردمی شایستهی نابودیند و در اینجهان در نتیجهی نادانیهای خود لگدمال خواهند گردید و در آنجهان در نزد خدای آفریدگار روسیاه و سرافكنده خواهند بود.
ما میشنویم در رضائیه[=ارومیه] چون جوانانی بنیاد «آزادگان» گزاردهاند كسانی از توانگران و سردستگان چنین گفتهاند : «اینجا جای این كارها نیست». یكی بپرسد : چرا؟!.. چرا نیست؟!.. مگر مردم رضائیه نمیخواهند زنده بمانند؟!.. نمیخواهند خود را و خاندانهاشان را از آسیبها و گزندها نگه دارند؟!.. مگر مردم رضائیه نبودند كه چند ماه پیش آن نالهها و گلهها را میكردند ، آن دادها و فریادها را بلند میساختند؟!.. گویا رضائیهایها میخواهند هر زمان كه گرفتار شدند داد و فریاد كنند و همینكه آسوده گردیدند پی بیپرواییهای خود را گیرند ، كه خود نكوشند و دیگران را هم نگزارند؟!.. چرا رضائیهایها این نمیخواهند كه یك دسته از مردان باغیرت و از جوانان خونگرمشان دست بهم دهند و اندیشه و عزم یكی گردانند ، و در برابر كرد و اشرار یك نیرویی پدید آورند؟!.. چرا این نمیخواهند كه بدستیاری همان همدستی با تبریز و تهران و دیگر شهرها همیشه در ارتباط باشند و در هنگام سختی از همه جا آواز همدردی و همدستی شنوند؟!..
همچنین میشنویم كسانی در تبریز و دیگر جاها میگویند : فلان آخوند یا بَهمان پیشنماز گفته پرچم نخوانید و بآن روزنامه كمك نكنید. میگویم
🔸اگر میخواهید بسخنان ملایان گوش دهید یكبارگی چشم از زندگی پوشیده مرگ خود و فرزندانتان را بدیده گیرید.
زیرا بگفتهی ملایان مالیات هم نباید داد ، بسربازی هم نباید رفت ، بدولت هر گونه خیانت دریغ نباید داشت و نتیجهی اینها آنست كه بیكبارگی زندگی را كنار گزارید و نابودی را بچشم خود گیرید.
اگر شما میخواهید كه هر زمان كه سختی بود رو بسوی دولت برگردانید و چاره بخواهید ، و هر زمان كه آسوده شدید دست بدامن ملایان زنید و پیروی از گفتههای آنان كنید این گمراهی شما را به بدترین گرفتاری دچار خواهد گردانید.
همین امروز شما بیك درد سختی گرفتارید ، و آن داستان كمی خواربار است [1] ، و خواهید دید كه این موضوع بكجا خواهد كشید و خواهید دید كه این نالهها و فریادهای شما كمترین تأثیری نخواهد داشت. خواربار را دیگران كشیده و برده و بشما كمترین ارزشی نخواهند گزاشت ، و راستی اینست با حال كنونی ارزشی هم ندارید.
بسخن بیش از این دامنه نمیدهم. كسانی كه میخواهند امروز كه سختی خواربار پیش آمده بعادت بیخردانهی خود تنها به فریاد و ناله گرایند ما از آنان بیزاریم و كمترین كمكی بآنان نخواهیم داشت. آنان اگر میخواهند بدردها چارهای شود راهش دست بهم دادن و با اندیشه و دوراندیشی كوشیدنست. آنان نیز از این راه پیش آیند.
(پرچم روزانه شمارههای 229 و 230 و 231)
[1] : در آن زمان دو کشور انگلیس و روس لشگرهاشان را به ایران آورده و با اینکه پیمان دوستی با دولت ایران بسته بودند ولی در بسیار کارها دخالت میکردند. یکی از دخالتهای جانسوز آنان همین دست اندازی به خواربار ایران بود. خواربار را با دست قاچاقچیان و محتکران خریده به روسیه بار میکردند و اینجا مردم دچار کمیابی نان و گرانی دیگر خوراکیها بودند.
(تکهی هشتادونهم)
🔶 چرا بكار از راهش نمیآیید؟!.
(بخش سه از سه)
این جنگ كه امروز درمیان دولتها میرود باین زودیها پایان نخواهد یافت. چنانكه گفتهایم دست كم چند سالی درمیان خواهد بود و جهان را گرفتار خواهد داشت.
از اینسوی ایرانیان كه در سر راه افتادهاند از آسیب و گزند بیبهره نخواهند ماند و تا جنگ برپاست گرفتار خواهند بود. چیزی كه هست
🔸اگر خردمندان و علاقهمندان همدستی نمایند و از دور و نزدیك با یكدیگر ارتباط داشته بنگهداری خود و توده كوشند و تدبیر و اندیشهها بكار برند میتوانند از سختی آن گزندها بكاهند و باری لگدمال نگردند.
ولی با حال كنونی سختترین نتیجه را خواهند دید و خدا میداند كه تا پایان جنگ بچه حال خواهند افتاد.
🔶اینكه یك مردمی سر پایین انداخته در اندیشهی زندگانی خود نباشند و چون یك سختی پیش آمد بناله و گله پردازند با فریاد و داد چاره خواهند ، و تنها استنادشان همین باشد ، چنین مردمی شایستهی نابودیند و در اینجهان در نتیجهی نادانیهای خود لگدمال خواهند گردید و در آنجهان در نزد خدای آفریدگار روسیاه و سرافكنده خواهند بود.
ما میشنویم در رضائیه[=ارومیه] چون جوانانی بنیاد «آزادگان» گزاردهاند كسانی از توانگران و سردستگان چنین گفتهاند : «اینجا جای این كارها نیست». یكی بپرسد : چرا؟!.. چرا نیست؟!.. مگر مردم رضائیه نمیخواهند زنده بمانند؟!.. نمیخواهند خود را و خاندانهاشان را از آسیبها و گزندها نگه دارند؟!.. مگر مردم رضائیه نبودند كه چند ماه پیش آن نالهها و گلهها را میكردند ، آن دادها و فریادها را بلند میساختند؟!.. گویا رضائیهایها میخواهند هر زمان كه گرفتار شدند داد و فریاد كنند و همینكه آسوده گردیدند پی بیپرواییهای خود را گیرند ، كه خود نكوشند و دیگران را هم نگزارند؟!.. چرا رضائیهایها این نمیخواهند كه یك دسته از مردان باغیرت و از جوانان خونگرمشان دست بهم دهند و اندیشه و عزم یكی گردانند ، و در برابر كرد و اشرار یك نیرویی پدید آورند؟!.. چرا این نمیخواهند كه بدستیاری همان همدستی با تبریز و تهران و دیگر شهرها همیشه در ارتباط باشند و در هنگام سختی از همه جا آواز همدردی و همدستی شنوند؟!..
همچنین میشنویم كسانی در تبریز و دیگر جاها میگویند : فلان آخوند یا بَهمان پیشنماز گفته پرچم نخوانید و بآن روزنامه كمك نكنید. میگویم
🔸اگر میخواهید بسخنان ملایان گوش دهید یكبارگی چشم از زندگی پوشیده مرگ خود و فرزندانتان را بدیده گیرید.
زیرا بگفتهی ملایان مالیات هم نباید داد ، بسربازی هم نباید رفت ، بدولت هر گونه خیانت دریغ نباید داشت و نتیجهی اینها آنست كه بیكبارگی زندگی را كنار گزارید و نابودی را بچشم خود گیرید.
اگر شما میخواهید كه هر زمان كه سختی بود رو بسوی دولت برگردانید و چاره بخواهید ، و هر زمان كه آسوده شدید دست بدامن ملایان زنید و پیروی از گفتههای آنان كنید این گمراهی شما را به بدترین گرفتاری دچار خواهد گردانید.
همین امروز شما بیك درد سختی گرفتارید ، و آن داستان كمی خواربار است [1] ، و خواهید دید كه این موضوع بكجا خواهد كشید و خواهید دید كه این نالهها و فریادهای شما كمترین تأثیری نخواهد داشت. خواربار را دیگران كشیده و برده و بشما كمترین ارزشی نخواهند گزاشت ، و راستی اینست با حال كنونی ارزشی هم ندارید.
بسخن بیش از این دامنه نمیدهم. كسانی كه میخواهند امروز كه سختی خواربار پیش آمده بعادت بیخردانهی خود تنها به فریاد و ناله گرایند ما از آنان بیزاریم و كمترین كمكی بآنان نخواهیم داشت. آنان اگر میخواهند بدردها چارهای شود راهش دست بهم دادن و با اندیشه و دوراندیشی كوشیدنست. آنان نیز از این راه پیش آیند.
(پرچم روزانه شمارههای 229 و 230 و 231)
[1] : در آن زمان دو کشور انگلیس و روس لشگرهاشان را به ایران آورده و با اینکه پیمان دوستی با دولت ایران بسته بودند ولی در بسیار کارها دخالت میکردند. یکی از دخالتهای جانسوز آنان همین دست اندازی به خواربار ایران بود. خواربار را با دست قاچاقچیان و محتکران خریده به روسیه بار میکردند و اینجا مردم دچار کمیابی نان و گرانی دیگر خوراکیها بودند.
📘 اسرار هزارساله ـ 11
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار یکم : خدا - تکهی 8 از 8
بهانهها (نُه)
9ـ میگویند خرافات بهتر از لجامگسیختگی است ، زیرا میبینیم مردمان خرافی از دیگران هم درستترند و هم خیرات و مَبَرّاتشان بیشتر است. میگویم از این عبارت این طور بدست میآید که ما دو راه بیشتر نداریم : یا باید خرافی باشیم یا لجامگسیخته ، و حال آنکه دو راه دیگر هم داریم : یکی آنکه نه خرافی باشیم نه لجامگسیخته ، بلکه پیرو حقیقت باشیم. نمونهاش همان راهی است که مردم در صدر اسلام میرفتند که هم پاک بودند و هم خرافات نداشتند. دوم آنکه هم خرافی باشیم و هم لجامگسیخته و آن راهی است که ما امروز میرویم. چنانکه میبینید مردم امروز از اداری و تاجر و کاسب ، رفتار و اخلاقشان چگونه است ، با این حال با هر یک که گفتگو کنید میبینید همه دیندارند ، از یک طرف از راه خیانت و احتکار و اختلاس پول بدست میآورند و از طرف دیگر همین پول را صرف روضه و زیارت میکنند و اگرهم قدری مقدستر باشند اول آن را دستگردان و حلال میکنند و بعد زیارت میروند!!
یک زمانی بود که مردان هفتاد ساله مانند دختران چهارده ساله با چشم [و] گوش بسته بودند ، جز جلاءالعیون وجودی کتابی نداشتند و جز ملا دانشمندی نمیشناختند ، از اینرو اگر بمردم میگفتند : «ماست سیاه است.» میگفتند : «از قدرت خدا چه بعید است.» بخصوص اگر یک جملهي عربی هم بدنبالش میآوردند (نمونهي حدیث دیده شود[گفتار ششم همین کتاب]). در آن زمان آسان بود خرافات را با درستی نگاه داشت ولی اکنون در فکر مردم یک تکانی پیدا شده ، در نتیجه نه مانند پیش در عقیدهي خود پابرجایند ، نه آن اندازه فکرشان نیرومند شده که بتوانند درست را از نادرست جدا کنند ، ناچار این تزلزل بر نقطه ضعف وارد میشود که عبارت است از همان جایی که پای نفع مادّی در کار است ، ولی این خرافات چون بنفع آنی آنها کاری ندارد بلکه خود سرپوشی روی آنها میگزارد ، این است که برجا مانده و این بیقیدی و لجامگسیختگی هم بر آنها علاوه شده است.
و اما خیرات و مَبَرّات اینان هم گرچه زیاد است ولی خواهیم دید که برای چگونه کارهایی است و نتیجهاش چیست.
پایان گفتار یکم
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار یکم : خدا - تکهی 8 از 8
بهانهها (نُه)
9ـ میگویند خرافات بهتر از لجامگسیختگی است ، زیرا میبینیم مردمان خرافی از دیگران هم درستترند و هم خیرات و مَبَرّاتشان بیشتر است. میگویم از این عبارت این طور بدست میآید که ما دو راه بیشتر نداریم : یا باید خرافی باشیم یا لجامگسیخته ، و حال آنکه دو راه دیگر هم داریم : یکی آنکه نه خرافی باشیم نه لجامگسیخته ، بلکه پیرو حقیقت باشیم. نمونهاش همان راهی است که مردم در صدر اسلام میرفتند که هم پاک بودند و هم خرافات نداشتند. دوم آنکه هم خرافی باشیم و هم لجامگسیخته و آن راهی است که ما امروز میرویم. چنانکه میبینید مردم امروز از اداری و تاجر و کاسب ، رفتار و اخلاقشان چگونه است ، با این حال با هر یک که گفتگو کنید میبینید همه دیندارند ، از یک طرف از راه خیانت و احتکار و اختلاس پول بدست میآورند و از طرف دیگر همین پول را صرف روضه و زیارت میکنند و اگرهم قدری مقدستر باشند اول آن را دستگردان و حلال میکنند و بعد زیارت میروند!!
یک زمانی بود که مردان هفتاد ساله مانند دختران چهارده ساله با چشم [و] گوش بسته بودند ، جز جلاءالعیون وجودی کتابی نداشتند و جز ملا دانشمندی نمیشناختند ، از اینرو اگر بمردم میگفتند : «ماست سیاه است.» میگفتند : «از قدرت خدا چه بعید است.» بخصوص اگر یک جملهي عربی هم بدنبالش میآوردند (نمونهي حدیث دیده شود[گفتار ششم همین کتاب]). در آن زمان آسان بود خرافات را با درستی نگاه داشت ولی اکنون در فکر مردم یک تکانی پیدا شده ، در نتیجه نه مانند پیش در عقیدهي خود پابرجایند ، نه آن اندازه فکرشان نیرومند شده که بتوانند درست را از نادرست جدا کنند ، ناچار این تزلزل بر نقطه ضعف وارد میشود که عبارت است از همان جایی که پای نفع مادّی در کار است ، ولی این خرافات چون بنفع آنی آنها کاری ندارد بلکه خود سرپوشی روی آنها میگزارد ، این است که برجا مانده و این بیقیدی و لجامگسیختگی هم بر آنها علاوه شده است.
و اما خیرات و مَبَرّات اینان هم گرچه زیاد است ولی خواهیم دید که برای چگونه کارهایی است و نتیجهاش چیست.
پایان گفتار یکم
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
این پیکره نشان میدهد نویسندهی کتاب «اسرار هزارساله» را در رخت ملایی و پس از آن که رخت ملایی را از تن درآورده است.
درمیانه هم پیکرهای از مجلهی همایون آمده که او ، یازده شماره از آن را بیرون داد.
اسرار هزارساله نوشتهی علیاکبر حکمیزاده نام کتابیست که از فردا تکه تکه پراکنده خواهد شد.
این کتاب همانست که «بنیانگزار جمهوری اسلامی» بیآنکه نام خود را آشکار گرداند به آن پاسخی نوشته و دفترش را «کشفالاسرار» نامیده و آن را از «افتخارات» او شماردهاند. شنیدنی آنست که ما امروز بیگمانیم که نوشتهی حکمیزاده به حال مردم سودمند است و میکوشیم با پراکندن آن فریاد او را بگوشها و سوز دلش را به دلها برسانیم ولی حکومت ملایان در این چهل سال نیارَست (جرأت نکرد) که «افتخار» خمینی را بار دیگر چاپ کند. براستی چرا؟!..
درمیانه هم پیکرهای از مجلهی همایون آمده که او ، یازده شماره از آن را بیرون داد.
اسرار هزارساله نوشتهی علیاکبر حکمیزاده نام کتابیست که از فردا تکه تکه پراکنده خواهد شد.
این کتاب همانست که «بنیانگزار جمهوری اسلامی» بیآنکه نام خود را آشکار گرداند به آن پاسخی نوشته و دفترش را «کشفالاسرار» نامیده و آن را از «افتخارات» او شماردهاند. شنیدنی آنست که ما امروز بیگمانیم که نوشتهی حکمیزاده به حال مردم سودمند است و میکوشیم با پراکندن آن فریاد او را بگوشها و سوز دلش را به دلها برسانیم ولی حکومت ملایان در این چهل سال نیارَست (جرأت نکرد) که «افتخار» خمینی را بار دیگر چاپ کند. براستی چرا؟!..
Haqãyeqe zendegi - mollãyãn.pdf
332.4 KB
«حقایق زندگی ـ ملایان» عنوان دهمین دسته از گفتارهای پرچم روزانه است که در این فایل یکجا گرد آوردهایم.
🔶 زبان ایرانی - 93
🔸 گفتگو دربارهی چند كلمه
4ـ آراستن و پيراستن : نيز عبارت «پيراست» را گاهي مينويسيم و كساني آن را ميپرسند. ميگوييم : پيراستن بمعني ستردن و پاك كردن است. اينكه آرايش و پيرايش باهم بكار ميرود از اينجاست كه نزديك بهم ميباشند. چه آراستن چيزهايي افزودن ولي پيراستن چيزهايي كم كردن است ، مثلاً مو تراشيدن و شستن و اين گونه كارها پيراستن است ولي رخت پوشيدن و روغن بكار بردن آراستن ميباشد. شاعر ميگويد : آراستن سرو ز پيراستن است.
5ـ گراييدن و گرويدن : اين كلمهها را هم بكار ميبريم و كساني تفاوت آنها را ميپرسند. ميگوييم : گراييدن بمعني ميل كردن و روآوردن و گرويدن بمعني دل بستن و ايمان آوردن است.
6ـ پاد : كساني معني اين پيشوند را ميپرسند. ميگوييم : «پاد» بمعناي سزا و برابر ميآمده. چنانكه در كلمههاي پادزهر و پاداش و پاسخ و پادرزم و مانند اينها. «پادزهر» بجاي درمان زهر بكار ميرود و خود ضد زهر يا برابر آن ميباشد. پاداش در اصل «پاددهش» بوده كه مقصود سزا دادن است. پاسخ «پادسخن» بوده كه برابر سخن باشد. در كتابهاي پهلوي در بسيار جا آن را «پسخن» مينگارند. در ارمني هنوز بشكل درست خود «باداسخان» گفته ميشود. پادرزم در پهلوي آمده. رزم و پادرزم را پشت سرهم ميآورند و گويا مقصود از آن رزمي است كه در برابر رزم دشمن كرده شود. بعبارت امروزي «حملهي متقابل». در ارمني آن را بجاي كلمهي رزم بكار ميبرند.
اينست معنايي كه از پيشوند «پاد» در دست داريم. ولي در كلمهي پادشاه بهيچ يك از اين معنيها نميآيد و ما نميدانيم فرق شاه و پادشاه چه باشد. هر دو كلمه را بيتفاوت بكار ميبرند. اينكه در فرهنگها معنايي براي اين «پاد» نوشتهاند از پندار خويش درآوردهاند و بنياد درستي ندارد. مانندهي پادشاه ، پادوسبان است. زيرا اصل آن «كوستپان» بمعني نگهدارندهي كوست بوده [1] پاد بر آن افزوده شده بيآنكه معناي روشني داشته باشد و شده پادكوستپان ، سپس سبك گرديده پادوسبان شده.
[1] ـ گفتارهاي شرق و غرب و شمال و جنوب در پيمان و كاروند كسروي ديده شود. گ.آ
🔸 گفتگو دربارهی چند كلمه
4ـ آراستن و پيراستن : نيز عبارت «پيراست» را گاهي مينويسيم و كساني آن را ميپرسند. ميگوييم : پيراستن بمعني ستردن و پاك كردن است. اينكه آرايش و پيرايش باهم بكار ميرود از اينجاست كه نزديك بهم ميباشند. چه آراستن چيزهايي افزودن ولي پيراستن چيزهايي كم كردن است ، مثلاً مو تراشيدن و شستن و اين گونه كارها پيراستن است ولي رخت پوشيدن و روغن بكار بردن آراستن ميباشد. شاعر ميگويد : آراستن سرو ز پيراستن است.
5ـ گراييدن و گرويدن : اين كلمهها را هم بكار ميبريم و كساني تفاوت آنها را ميپرسند. ميگوييم : گراييدن بمعني ميل كردن و روآوردن و گرويدن بمعني دل بستن و ايمان آوردن است.
6ـ پاد : كساني معني اين پيشوند را ميپرسند. ميگوييم : «پاد» بمعناي سزا و برابر ميآمده. چنانكه در كلمههاي پادزهر و پاداش و پاسخ و پادرزم و مانند اينها. «پادزهر» بجاي درمان زهر بكار ميرود و خود ضد زهر يا برابر آن ميباشد. پاداش در اصل «پاددهش» بوده كه مقصود سزا دادن است. پاسخ «پادسخن» بوده كه برابر سخن باشد. در كتابهاي پهلوي در بسيار جا آن را «پسخن» مينگارند. در ارمني هنوز بشكل درست خود «باداسخان» گفته ميشود. پادرزم در پهلوي آمده. رزم و پادرزم را پشت سرهم ميآورند و گويا مقصود از آن رزمي است كه در برابر رزم دشمن كرده شود. بعبارت امروزي «حملهي متقابل». در ارمني آن را بجاي كلمهي رزم بكار ميبرند.
اينست معنايي كه از پيشوند «پاد» در دست داريم. ولي در كلمهي پادشاه بهيچ يك از اين معنيها نميآيد و ما نميدانيم فرق شاه و پادشاه چه باشد. هر دو كلمه را بيتفاوت بكار ميبرند. اينكه در فرهنگها معنايي براي اين «پاد» نوشتهاند از پندار خويش درآوردهاند و بنياد درستي ندارد. مانندهي پادشاه ، پادوسبان است. زيرا اصل آن «كوستپان» بمعني نگهدارندهي كوست بوده [1] پاد بر آن افزوده شده بيآنكه معناي روشني داشته باشد و شده پادكوستپان ، سپس سبك گرديده پادوسبان شده.
[1] ـ گفتارهاي شرق و غرب و شمال و جنوب در پيمان و كاروند كسروي ديده شود. گ.آ
✴️ حقایق زندگی
(تکهی نودم)
🔶 از گله و ناله چه سودی تواند بود؟!.
(بخش یک از سه)
در این هفته بار دیگر ، یك رشته نامهها و تلگرافهای گله و ناله از سختی خواربار و از گرسنگی و بدبختی مردم رسیده. در آذربایجان بیكبار نرخها رو ببالا نهاده هی میرود و هنوز در جایی نایستاده. از شرفخانه تلگراف كردهاند كه نوزده تن از گرسنگی ناتوان گردیده از خود رفتهاند. در تبریز در نتیجهی سختی زندگی در این روزها آدمكشیها و خودكشیهایی رخ داده است.
این نامهها پیاپی میرسد و ما نمیدانیم چه كار كنیم. زیرا از یكسو میبینیم اینها راستست و یك گرانی بیاندازهای بمردم رو آورده. در خشكسالی تنها گندم و جو و خوراك كم باشد و گران گردد ، امروز هر چیزی از اندازه بیرون رفته. از یكسو هم میدانیم كه از چاپ آنها در روزنامه هیچ كاری نخواهد بود و جز سیاه كردن كاغذ نتیجه نخواهد داد. از این نالهها نه آن كُردان نامرد كه خواربار را خریده قاچاق میبرند دست خواهند كشید ، نه آن دلالان پستنهاد كه برای بیگانگان خواربار خریده انبار میكنند بخود خواهند آمد ، نه همسایگان (یا مهمانان ما) كه پروای گرسنگی این مردم را كمتر میكنند ترتیب اثری خواهند داد. [1]
این یكی از نادانیهای ایرانیانست كه بنوشتن در روزنامه اهمیت بیاندازه میدهند و چنین میپندارند كه این یك راه چارهای میباشد.
از آنسو ما یك نكتهی بزرگتر دیگری را رعایت میكنیم : چنانكه بارها گفتهایم
🔸ایرانیها شیوهی خود قرار دادهاند كه چون آسودهاند بیباك و بیپروا روز گذرانند و گمان كمی و آلودگی بخود نبرند و اگر كسی كمیهای آنان را یادآوری كرد بیپروایی نمایند ، بلكه بآزارش كوشند ، با صد درماندگی دم از «غرور ملی» زنند و خود را یكی از تودههای بنام جهان شمارند ، و همینكه روز گرفتاری رسید بناله و فریاد پردازند و بزاری و فغان كوشند.
این یك شیوهایست كه از سالها گرفتهاند و در این راه بسیار ورزیده گردیدهاند كه ما میبینیم همینكه یك گرفتاری پیش میآید بیهیچ درنگی آواز بناله و فریاد بلند میكنند ، و چون آن میگذرد چنان به بیپروایی میگرایند كه تو گویی هیچی رخ نداده و آن كسانی كه دیروز مینالیدند اینها نبودهاند.
بارها گفتهایم این پستترین شیوهی زندگانیست و ما میبینیم كه اگر امروز این نامهها و تلگرافهای گله و فریاد را كه میرسد بچاپ رسانیم ، راستی كمك بآن نادانی و گمراهی نمودهایم و اینان را در شیوهی ناستودهی خود گستاختر و دلیرتر گردانیدهایم ، اینست سزا نمیبینیم كه آنها را چاپ كنیم ، سزا نمیبینیم كه در برابر چنین نادانی خاموش باشیم.
این مردم در نادانی نچندان فرورفتهاند كه جای خاموشی باشد.
🔸اینان خود درپی كوشش نیستند و نمیگزارند دیگران نیز بكوشند.
داستان آنان داستان آن دردمندان نافهم میباشد كه نه تنها پروای دردمندی و بیماری خود نمینمایند ، نه تنها بدرمان نمیكوشند ، بكسانی كه درپی درمانند زباندرازی مینمایند ، به پزشكانی كه میكوشند آزار و بدرفتاری دریغ نمیگویند.
ببینید كار بكجا كشیده كه فلان مرد پستنهاد از گوشهی سُنقر بوزارت فرهنگ شكایت مینویسد كه من حزبی برپا كردهام. تو گویی بیك گناه بزرگی برخاستهام. بدبخت نمیفهمد كه امروز در همهی كشورها حزب هست و كارها در دست حزبهاست. نمیفهمد كه همان روسها كه یكسال و نیم است در برابر دشمن بیمناكی همچون آلمان ایستادهاند این ایستادگی نتیجهی كوششهای یك حزب میباشد. نمیفهمد كه همان انگلیسها كه امروز بِیك نیم جهان فرمان میرانند كشورشان با حزب راه میرود. نمیداند كه
🔶در هر كشوری باید خردمندان و علاقهمندان دست یكی كنند و یک راهی را برای اداره كردن كشور پیش گیرند ، و اگر چنین دستهای نباشد آن كشور دچار بدبختی خواهد گردید.
ببینید تا چه اندازه در نادانی گستاخند ، ببینید چه بیشرم و خیرهچشمند.
این بتازگی شنیدهام كه از آقای معراجی كه در آمل نمایندهی پرچم است یكی از سران آنجا به همان عنوان شكایت كرده. دریغا تو گویی نمایندگی یك روزنامه گناهست. دریغا تو گویی این روزنامه از كشور بیگانه میآید كه نمایندگی آن عیب كسی باشد.
ببینید نادانی و نافهمی تا كجا رسیده. ببینید در گمراهی تا كجا پیش رفتهاند. بجای قدردانی از كوششهای یك جوان ، میخواهند نان او را ببرند. دریغ از این درماندگیها !!
ما باید امروز این نادانیها را برخ ایرانیان بكشیم تا بدانند و بفهمند و بتكان آیند. باید بگوییم :
🔸شما حق گله و ناله از پیشامد ندارید. زیرا این گرفتاریها نتیجهی آن نادانیهای خودتانست ، نتیجهی آن بیپرواییهاست. باید بفهمانیم كه از این گلهها و فریادهای شما كمترین نتیجه در دست نخواهد بود.
(تکهی نودم)
🔶 از گله و ناله چه سودی تواند بود؟!.
(بخش یک از سه)
در این هفته بار دیگر ، یك رشته نامهها و تلگرافهای گله و ناله از سختی خواربار و از گرسنگی و بدبختی مردم رسیده. در آذربایجان بیكبار نرخها رو ببالا نهاده هی میرود و هنوز در جایی نایستاده. از شرفخانه تلگراف كردهاند كه نوزده تن از گرسنگی ناتوان گردیده از خود رفتهاند. در تبریز در نتیجهی سختی زندگی در این روزها آدمكشیها و خودكشیهایی رخ داده است.
این نامهها پیاپی میرسد و ما نمیدانیم چه كار كنیم. زیرا از یكسو میبینیم اینها راستست و یك گرانی بیاندازهای بمردم رو آورده. در خشكسالی تنها گندم و جو و خوراك كم باشد و گران گردد ، امروز هر چیزی از اندازه بیرون رفته. از یكسو هم میدانیم كه از چاپ آنها در روزنامه هیچ كاری نخواهد بود و جز سیاه كردن كاغذ نتیجه نخواهد داد. از این نالهها نه آن كُردان نامرد كه خواربار را خریده قاچاق میبرند دست خواهند كشید ، نه آن دلالان پستنهاد كه برای بیگانگان خواربار خریده انبار میكنند بخود خواهند آمد ، نه همسایگان (یا مهمانان ما) كه پروای گرسنگی این مردم را كمتر میكنند ترتیب اثری خواهند داد. [1]
این یكی از نادانیهای ایرانیانست كه بنوشتن در روزنامه اهمیت بیاندازه میدهند و چنین میپندارند كه این یك راه چارهای میباشد.
از آنسو ما یك نكتهی بزرگتر دیگری را رعایت میكنیم : چنانكه بارها گفتهایم
🔸ایرانیها شیوهی خود قرار دادهاند كه چون آسودهاند بیباك و بیپروا روز گذرانند و گمان كمی و آلودگی بخود نبرند و اگر كسی كمیهای آنان را یادآوری كرد بیپروایی نمایند ، بلكه بآزارش كوشند ، با صد درماندگی دم از «غرور ملی» زنند و خود را یكی از تودههای بنام جهان شمارند ، و همینكه روز گرفتاری رسید بناله و فریاد پردازند و بزاری و فغان كوشند.
این یك شیوهایست كه از سالها گرفتهاند و در این راه بسیار ورزیده گردیدهاند كه ما میبینیم همینكه یك گرفتاری پیش میآید بیهیچ درنگی آواز بناله و فریاد بلند میكنند ، و چون آن میگذرد چنان به بیپروایی میگرایند كه تو گویی هیچی رخ نداده و آن كسانی كه دیروز مینالیدند اینها نبودهاند.
بارها گفتهایم این پستترین شیوهی زندگانیست و ما میبینیم كه اگر امروز این نامهها و تلگرافهای گله و فریاد را كه میرسد بچاپ رسانیم ، راستی كمك بآن نادانی و گمراهی نمودهایم و اینان را در شیوهی ناستودهی خود گستاختر و دلیرتر گردانیدهایم ، اینست سزا نمیبینیم كه آنها را چاپ كنیم ، سزا نمیبینیم كه در برابر چنین نادانی خاموش باشیم.
این مردم در نادانی نچندان فرورفتهاند كه جای خاموشی باشد.
🔸اینان خود درپی كوشش نیستند و نمیگزارند دیگران نیز بكوشند.
داستان آنان داستان آن دردمندان نافهم میباشد كه نه تنها پروای دردمندی و بیماری خود نمینمایند ، نه تنها بدرمان نمیكوشند ، بكسانی كه درپی درمانند زباندرازی مینمایند ، به پزشكانی كه میكوشند آزار و بدرفتاری دریغ نمیگویند.
ببینید كار بكجا كشیده كه فلان مرد پستنهاد از گوشهی سُنقر بوزارت فرهنگ شكایت مینویسد كه من حزبی برپا كردهام. تو گویی بیك گناه بزرگی برخاستهام. بدبخت نمیفهمد كه امروز در همهی كشورها حزب هست و كارها در دست حزبهاست. نمیفهمد كه همان روسها كه یكسال و نیم است در برابر دشمن بیمناكی همچون آلمان ایستادهاند این ایستادگی نتیجهی كوششهای یك حزب میباشد. نمیفهمد كه همان انگلیسها كه امروز بِیك نیم جهان فرمان میرانند كشورشان با حزب راه میرود. نمیداند كه
🔶در هر كشوری باید خردمندان و علاقهمندان دست یكی كنند و یک راهی را برای اداره كردن كشور پیش گیرند ، و اگر چنین دستهای نباشد آن كشور دچار بدبختی خواهد گردید.
ببینید تا چه اندازه در نادانی گستاخند ، ببینید چه بیشرم و خیرهچشمند.
این بتازگی شنیدهام كه از آقای معراجی كه در آمل نمایندهی پرچم است یكی از سران آنجا به همان عنوان شكایت كرده. دریغا تو گویی نمایندگی یك روزنامه گناهست. دریغا تو گویی این روزنامه از كشور بیگانه میآید كه نمایندگی آن عیب كسی باشد.
ببینید نادانی و نافهمی تا كجا رسیده. ببینید در گمراهی تا كجا پیش رفتهاند. بجای قدردانی از كوششهای یك جوان ، میخواهند نان او را ببرند. دریغ از این درماندگیها !!
ما باید امروز این نادانیها را برخ ایرانیان بكشیم تا بدانند و بفهمند و بتكان آیند. باید بگوییم :
🔸شما حق گله و ناله از پیشامد ندارید. زیرا این گرفتاریها نتیجهی آن نادانیهای خودتانست ، نتیجهی آن بیپرواییهاست. باید بفهمانیم كه از این گلهها و فریادهای شما كمترین نتیجه در دست نخواهد بود.
باید بفهمانیم كه شما اگر میخواهید از این گرفتاریها رها گردید باید بخود آیید و بآن آلودگیهای خود چاره كنید. باید بفهمانیم كه اگر در آرزوی زندگانی هستید باید همچون دیگران با ما همدستی نمایید و این پاشیدگی و بیراهی را از میان بردارید.
[1] : این گفتار در بازپسین ماههای سال 1942 نوشته شده. این هنگام جنگهای بسیار سخت و خونینی میان لشگرهای آلمان با نیروهای آرتش شوروی در جبهههای استالینگراد و ولگا میرفت. از آنسو در جبهههای مصر میان نیروهای محور و متفقین از یكسو و در «خاور دور» میان ژاپن و آمریكا جنگهای بسیار سخت دیگری در كار بود. كشور ما از یك سال پیش به اشغال نیروهای متفقین درآمده بود و ایشان در آغاز تنها از ما راه میخواستند كه اسلحه و خواروبار به شوروی برسانند. ولی از چندی پیش بعلت سختی جنگ در شوروی و كمبود خواروبار در آنجا به خواروبار ما نیز دستاندازی میكردند و دولتِ ناتوان ایران كاری از دستش برنمیآمد. کمیابی خواروبار تنها از این نبود که متفقین خواروبار ایران را مستقیم یا با دست قاچاقچیانی خریده میبردند ، بلكه انبارداران (محتكر) نیز باعث بالا رفتن بهایش شده و در نتیجه بیچیزان گرسنگی سختی میکشیدند.
سرانجام کمتر از یك ماه بعد ، نایابیِ نان به پیشامد 17 آذر 1321 در تهران انجامید كه به آشوب نان شناخته شده است. گرسنگی و تیفوس بجان مردم افتاده بود و ایرانیان براستی روزگار بسیار آشفته و سختی را میگذرانیدند. در این گیرودار دستههای سیاسی هم میدان یافته پیاپی به یكدیگر میتاختند. خوانندگانی كه از آغاز ، پرچم را خوانده بودند میدانستند كه در آن روزنامه چه اندازه از پراكندگی ایرانیان نكوهش رفته و راه یگانگی كه همان راه رهایی است نشان داده و بر آن تأكید شده بود.
ناتوانی دولت در ادارهی كارها یكی از علتهایش از همین دستهبندیهای سیاسی سرچشمه میگرفت و دیگری از میدان گرفتن ملایان و مخالفت ایشان با دولت. چنانكه پرچم در گفتارهای پیش بناچار به آن پرداخته و سه پرسش از ملایان پرسیده بود تا آنها را به پاسخگویی وادارد.
آتش شكاف میان دولت و مردم كه ملایان برافروخته به آن دامن میزدند (نگاه کنید به : گفتار «خردهگیری و پاسخ آن»ـ پرچم روزانه شمارههای 219 تا 222) هم برای آن زمان كه گرسنگی و مرگ ایران را فراگرفته بود بیمگین بشمار میآمد و هم برای آیندهی این كشور. این یكی از علتهای پافشاری برای پاسخ خواستن از ملایان بود تا تكلیف دولت و مردم هرچه زودتر روشن گردد و دو تیرگی از میان برخیزد.
[1] : این گفتار در بازپسین ماههای سال 1942 نوشته شده. این هنگام جنگهای بسیار سخت و خونینی میان لشگرهای آلمان با نیروهای آرتش شوروی در جبهههای استالینگراد و ولگا میرفت. از آنسو در جبهههای مصر میان نیروهای محور و متفقین از یكسو و در «خاور دور» میان ژاپن و آمریكا جنگهای بسیار سخت دیگری در كار بود. كشور ما از یك سال پیش به اشغال نیروهای متفقین درآمده بود و ایشان در آغاز تنها از ما راه میخواستند كه اسلحه و خواروبار به شوروی برسانند. ولی از چندی پیش بعلت سختی جنگ در شوروی و كمبود خواروبار در آنجا به خواروبار ما نیز دستاندازی میكردند و دولتِ ناتوان ایران كاری از دستش برنمیآمد. کمیابی خواروبار تنها از این نبود که متفقین خواروبار ایران را مستقیم یا با دست قاچاقچیانی خریده میبردند ، بلكه انبارداران (محتكر) نیز باعث بالا رفتن بهایش شده و در نتیجه بیچیزان گرسنگی سختی میکشیدند.
سرانجام کمتر از یك ماه بعد ، نایابیِ نان به پیشامد 17 آذر 1321 در تهران انجامید كه به آشوب نان شناخته شده است. گرسنگی و تیفوس بجان مردم افتاده بود و ایرانیان براستی روزگار بسیار آشفته و سختی را میگذرانیدند. در این گیرودار دستههای سیاسی هم میدان یافته پیاپی به یكدیگر میتاختند. خوانندگانی كه از آغاز ، پرچم را خوانده بودند میدانستند كه در آن روزنامه چه اندازه از پراكندگی ایرانیان نكوهش رفته و راه یگانگی كه همان راه رهایی است نشان داده و بر آن تأكید شده بود.
ناتوانی دولت در ادارهی كارها یكی از علتهایش از همین دستهبندیهای سیاسی سرچشمه میگرفت و دیگری از میدان گرفتن ملایان و مخالفت ایشان با دولت. چنانكه پرچم در گفتارهای پیش بناچار به آن پرداخته و سه پرسش از ملایان پرسیده بود تا آنها را به پاسخگویی وادارد.
آتش شكاف میان دولت و مردم كه ملایان برافروخته به آن دامن میزدند (نگاه کنید به : گفتار «خردهگیری و پاسخ آن»ـ پرچم روزانه شمارههای 219 تا 222) هم برای آن زمان كه گرسنگی و مرگ ایران را فراگرفته بود بیمگین بشمار میآمد و هم برای آیندهی این كشور. این یكی از علتهای پافشاری برای پاسخ خواستن از ملایان بود تا تكلیف دولت و مردم هرچه زودتر روشن گردد و دو تیرگی از میان برخیزد.
در یک سال گذشته در اتیوپی کارهای نیکی رخ داده. اینها در سایهی کوششهایی بوده که حزب EPRDF در سی سال گذشته بکار برده. این حزب توانست وضع اضطراری را بردارد ، زندانیان سیاسی را آزاد سازد ، قانونهای سرکوبگرانه را لغو کند. کشاکشهای مرزی بیست ساله با کشور همسایهی خود اریتره را به آشتی برساند.
هنوز کارهای بسیاری هست که در این کشور ستمکشیده و بینوا باید انجام گیرد. لیکن این گامها که در راه دمکراسی برداشته شده و فروغ آزادی که از آن کشور میتابد امیدهایی در دل آزادیخواهان جهان زنده گردانیده.
جایزه نوبل صلح امسال به آبیی احمد رهبر آن حزب و نخست وزیر اتیوپی داده شد. آبیی احمد پارسال به نخست وزیری رسید و برای پایان دادن به دشمنیها با اریتره تلاش کرد.
حزب آقای احمد در برنامهی خود کارهای بسیاری را نوید داده و ما نمیدانیم بیش از این چه اندازه در کارها فیروز خواهد بود. لیکن این را میدانیم که همین اندازه پیشرفت جز در سایهی یک حزب راستین بدست نمیآمد.
هنوز کارهای بسیاری هست که در این کشور ستمکشیده و بینوا باید انجام گیرد. لیکن این گامها که در راه دمکراسی برداشته شده و فروغ آزادی که از آن کشور میتابد امیدهایی در دل آزادیخواهان جهان زنده گردانیده.
جایزه نوبل صلح امسال به آبیی احمد رهبر آن حزب و نخست وزیر اتیوپی داده شد. آبیی احمد پارسال به نخست وزیری رسید و برای پایان دادن به دشمنیها با اریتره تلاش کرد.
حزب آقای احمد در برنامهی خود کارهای بسیاری را نوید داده و ما نمیدانیم بیش از این چه اندازه در کارها فیروز خواهد بود. لیکن این را میدانیم که همین اندازه پیشرفت جز در سایهی یک حزب راستین بدست نمیآمد.
📘 اسرار هزارساله ـ 12
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار دوم : امامت - تکهی 1 از 4
دین امروز ما امامت را پس از نبوت میشمارد ولی در عمل آن را خیلی بالاتر میشمارد زیرا ما و شما هیچ نشنیدهایم که پیغمبر کوری را شفا یا بیماری را خوب کرده باشد و ندیدهایم که کسی بنام پیغمبر نذری کند ولی اینها و مانند اینها را دربارهي امام و امامزاده بسیار شنیده و دیدهایم. پیغمبر میگوید : «من مالک سود و زیان خود نیستم.» (1) ولی اینها میگویند : «جهان اگر فنا شود علی فناش میکند.»
این مسلم است که امام هرچه باشد از پیغمبر پايینتر است ، پس چه شده است که برای فضائل ائمه و سادات اینهمه مجلسها برپا و کتابها نوشته شده ولی دربارهي پیغمبر معمول نیست؟ آیا علت اینها را جز همچشمی و لجبازی چیز دیگری میتوان دانست؟
ما خود بیماری داشتیم نوبهاي وقتی تب میکرد پرستارش میگفت : «چه کنیم خدا خواسته» و چون خوب میشد میگفت : «از برکت ائمهي اطهار راحت شد.» بعدها دیدم این طرز فکر عمومی است که پیشامدهای بد را از خدا و پیشامدهای خوب را از ائمه میدانند و پیغمبر را هم از هیچ طرف بحساب نمیآورند.
میدانم که خواهید گفت این حرفها مال عوام است و ربطی بدانشمندان ندارد.
آری این شیوهي ماست که تا کسی در جلو نیست و میدان باز است تا هر جا بتوانیم میتازیم ولی همینکه یک کسی پیدا شد و گفت چرا زیادهروی میکنید؟ فوری ده سنگر عقب میرویم و میگويیم آن زیادهروی کار «عوام» بوده ، این است که چند حدیث «صحیح» از کتاب کافی در اینجا میآوریم و با آنچه قرآن دربارهي پیغمبر گفته میسنجیم تا ببینیم عقیدهي عوام از کجا آب میخورد.
ابیحمزه گفت : وارد شدم بر او و دیدم از زمین چیزی جمع میکند ، گفتم : اینها چیست؟ گفت : خردههای پر ملائکه است جمع میکنیم و از آن بُردی برای فرزندان خود میسازیم. در جای دیگر است که پس از رحلت پیغمبر جبرئیل برای دلداری فاطمه میآمد و او را خبر میداد به پیشامدهای آینده و امیرالمؤمنین آنها را مینوشت ، و در جای دیگر دربارهي این مصحف میگوید : سه برابر قرآن شماست و قسم بخدا نیست در آن از قرآن شما حرفی ولی در قرآن میگوید وحی را روحالامین بر «قلب تو» میفرستد و هیچ نامی از وحی آوردن جبرئیل (2) و یا «پر و پشم آن» درمیان نبوده و بعلاوه اگر این احادیث صحیح راستی صحیح باشد پس اسلام بجای یک پیغمبر ، چهارده پیغمبر خواهد داشت!!
و نیز در کافی است که زُراره گفت : از امام چیزی پرسیدم جوابی داد و دیگری آمد و همان را پرسید ، جواب دیگری داد و باز دیگری آمد و همان را پرسید جواب دیگری داد. بعد گفتم سه نفر از شیعیان شما یک چیز از شما پرسیدند و شما سه جواب دادید ، گفت : برای این است که اختلاف میان آنها افتد و شناخته نشوند. و در چند حدیث دیگر جوابی باین مضمون داده شده که این اختیاریست بما واگزار شده : «هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ (3) » اگر این احادیث هم صحیح باشد دیگر چه عرض کنم؟!!
1ـ سورهی اعراف (7) ، آیهی 188
2ـ در قرآن سه بار نام جبرئیل نام آمده : 1ـ سورهی بقره (2) ، آیههای 97 و 98 و سورهی تحریم (66) ، آیهی 4. در هیچ یک از اینها سخن از دیده شدن جبرئیل نیست.
3ـ معنی : اين دِهِش ماست ، [آن را] بىشمار بده يا نگاه دار. سورهی ص (38) ، آیهی 39
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار دوم : امامت - تکهی 1 از 4
دین امروز ما امامت را پس از نبوت میشمارد ولی در عمل آن را خیلی بالاتر میشمارد زیرا ما و شما هیچ نشنیدهایم که پیغمبر کوری را شفا یا بیماری را خوب کرده باشد و ندیدهایم که کسی بنام پیغمبر نذری کند ولی اینها و مانند اینها را دربارهي امام و امامزاده بسیار شنیده و دیدهایم. پیغمبر میگوید : «من مالک سود و زیان خود نیستم.» (1) ولی اینها میگویند : «جهان اگر فنا شود علی فناش میکند.»
این مسلم است که امام هرچه باشد از پیغمبر پايینتر است ، پس چه شده است که برای فضائل ائمه و سادات اینهمه مجلسها برپا و کتابها نوشته شده ولی دربارهي پیغمبر معمول نیست؟ آیا علت اینها را جز همچشمی و لجبازی چیز دیگری میتوان دانست؟
ما خود بیماری داشتیم نوبهاي وقتی تب میکرد پرستارش میگفت : «چه کنیم خدا خواسته» و چون خوب میشد میگفت : «از برکت ائمهي اطهار راحت شد.» بعدها دیدم این طرز فکر عمومی است که پیشامدهای بد را از خدا و پیشامدهای خوب را از ائمه میدانند و پیغمبر را هم از هیچ طرف بحساب نمیآورند.
میدانم که خواهید گفت این حرفها مال عوام است و ربطی بدانشمندان ندارد.
آری این شیوهي ماست که تا کسی در جلو نیست و میدان باز است تا هر جا بتوانیم میتازیم ولی همینکه یک کسی پیدا شد و گفت چرا زیادهروی میکنید؟ فوری ده سنگر عقب میرویم و میگويیم آن زیادهروی کار «عوام» بوده ، این است که چند حدیث «صحیح» از کتاب کافی در اینجا میآوریم و با آنچه قرآن دربارهي پیغمبر گفته میسنجیم تا ببینیم عقیدهي عوام از کجا آب میخورد.
ابیحمزه گفت : وارد شدم بر او و دیدم از زمین چیزی جمع میکند ، گفتم : اینها چیست؟ گفت : خردههای پر ملائکه است جمع میکنیم و از آن بُردی برای فرزندان خود میسازیم. در جای دیگر است که پس از رحلت پیغمبر جبرئیل برای دلداری فاطمه میآمد و او را خبر میداد به پیشامدهای آینده و امیرالمؤمنین آنها را مینوشت ، و در جای دیگر دربارهي این مصحف میگوید : سه برابر قرآن شماست و قسم بخدا نیست در آن از قرآن شما حرفی ولی در قرآن میگوید وحی را روحالامین بر «قلب تو» میفرستد و هیچ نامی از وحی آوردن جبرئیل (2) و یا «پر و پشم آن» درمیان نبوده و بعلاوه اگر این احادیث صحیح راستی صحیح باشد پس اسلام بجای یک پیغمبر ، چهارده پیغمبر خواهد داشت!!
و نیز در کافی است که زُراره گفت : از امام چیزی پرسیدم جوابی داد و دیگری آمد و همان را پرسید ، جواب دیگری داد و باز دیگری آمد و همان را پرسید جواب دیگری داد. بعد گفتم سه نفر از شیعیان شما یک چیز از شما پرسیدند و شما سه جواب دادید ، گفت : برای این است که اختلاف میان آنها افتد و شناخته نشوند. و در چند حدیث دیگر جوابی باین مضمون داده شده که این اختیاریست بما واگزار شده : «هَذَا عَطَاؤُنَا فَامْنُنْ أَوْ أَمْسِكْ بِغَيْرِ حِسَابٍ (3) » اگر این احادیث هم صحیح باشد دیگر چه عرض کنم؟!!
1ـ سورهی اعراف (7) ، آیهی 188
2ـ در قرآن سه بار نام جبرئیل نام آمده : 1ـ سورهی بقره (2) ، آیههای 97 و 98 و سورهی تحریم (66) ، آیهی 4. در هیچ یک از اینها سخن از دیده شدن جبرئیل نیست.
3ـ معنی : اين دِهِش ماست ، [آن را] بىشمار بده يا نگاه دار. سورهی ص (38) ، آیهی 39
Forwarded from پاکدینی ـ احمد کسروی
میشنوم كسانی میگویند : «ما گناهكاریم و اینها سزای گناههای ماست».
میگویم : راستست این مردم گناهكارند كه بدینسان آسیب و گزند میبینند ، ولی نه بآن معنی كه شما میپندارید.
گناه این مردم نه آنست كه سینه نزدهاند ، سر نشكافتهاند ، گوش بسخنان ملایان ندادهاند ، زنها روهاشان را باز كردهاند.
اینها گناه نیست و مایهی گرفتاری اینها نمیباشد.
گناه این مردم آنست كه معنی زندگانی را نمیشناسند ،
آنست كه خرد را كنار گزارده پیروی از پندار و هوس و كینه و نادانی مینمایند ،
آنست كه در یك كشوری بیست و سی دستهاند و هر دستهای جز درپی دلخواه خود نیست ،
آنست كه خدا سرزمینی باین باردهی بایشان داده و ارج آن را نمیشناسند.
از یك سرزمینی كه برای زندگانی سیصد ملیون مردم كفایت دارد باندازهی زندگانی بیست ملیون استفاده نمیكنند.
(پرچم روزانه شمارهی ۲۳۹)
میگویم : راستست این مردم گناهكارند كه بدینسان آسیب و گزند میبینند ، ولی نه بآن معنی كه شما میپندارید.
گناه این مردم نه آنست كه سینه نزدهاند ، سر نشكافتهاند ، گوش بسخنان ملایان ندادهاند ، زنها روهاشان را باز كردهاند.
اینها گناه نیست و مایهی گرفتاری اینها نمیباشد.
گناه این مردم آنست كه معنی زندگانی را نمیشناسند ،
آنست كه خرد را كنار گزارده پیروی از پندار و هوس و كینه و نادانی مینمایند ،
آنست كه در یك كشوری بیست و سی دستهاند و هر دستهای جز درپی دلخواه خود نیست ،
آنست كه خدا سرزمینی باین باردهی بایشان داده و ارج آن را نمیشناسند.
از یك سرزمینی كه برای زندگانی سیصد ملیون مردم كفایت دارد باندازهی زندگانی بیست ملیون استفاده نمیكنند.
(پرچم روزانه شمارهی ۲۳۹)