✴️ حقایق زندگی
(تکهی نودوهشتم)
🔶 یك نشست فراموش نشدنی
(بخش دو از سه)
سپس یكی از باشندگان (كه از بیرون آمده بود) چنین گفت : «ما به دین چه نیازی داریم؟!. چرا نمیگزارید برود؟!. شما اگر این سخنان را نگویید جوانها كه از دبیرستانها بیرون میآیند از خرافات دور خواهند بود». سپس شرح داد : «آنچه قانونهاست مردم خودشان مطابق احتیاجات زمان میگزارند. آنچه اعتقاد بمبداء است هر كس خودش میداند ...» آقای خراسانی باین گفتهی او نیز پاسخی دادند. ولی من كه دارندهی پرچمم خواهش كردم موضوع بهنگام دیگری بماند ، و چون این یكی از بهانههاییست كه بجلو ما میكشند باید در اینجا پاسخ روشنی بنویسم :
برخی جوانان كه نمیخواهند گردن بگفتههای ما گزارند ، یا میخواهند با همان سرمایهی بسیار اندكی كه میدارند به پیشوایی برخیزند باین سخنان میپردازند. ولی باید گفت : بسیار پوچست. اینان میپندارند كه قانونهایی كه آدمیان در زندگانی نیازمندند تنها آن قانونهای جزئیست كه هر زمان تغییر مییابد و اینست میگوید مردم «مطابق احتیاجات زمان» میگزارند و هیچ نمیداند كه یك رشته موضوعهای دیگری هست كه اساس قانونهاست. مثلاً امروز گفتگو میرود كه آیا زندگانی نبرد است و هر كس باید دربند خوشی خود و خاندانش باشد و یا چنان نیست و آدمیان باید با همدستی زندگی كنند ، گفتگو میرود كه آیا راستیرا در جهان نیك و بدی هست و یك نیرویی برای جدا گردانیدن آنها از همدیگر (خرد) بآدمیان داده شده و یا چنین نیست و نیك و بد به خوشایند و ناخوشایند است ، گفتگو میرود كه آیا سرمایه آزاد باشد و هر كس هرچه توانست سرمایه ببازار آورده و در داد و ستد بكار اندازد و یا باید آن را باندازه گردانید و از آزادیش جلو گرفت ، مانند اینها بسیار است. آیا اینها را نیز مردم خودشان «مطابق احتیاجات زمان» تشخیص داده قانون خواهند گزاشت؟!.
امروز در ایران چند گونه كیش هست و هر كیشی زندگی را بگونهی دیگری معنی میكند و دستور دیگری به پیروان خود میدهد. مثلاً صوفی میگوید : هر كسی باید درپی «تهذیب نفس» باشد و با ذكر و ریاضت و چلهنشینی خود را از «منی» بیرون آورد و بعقیدهی او پرداختن بجهان و گفتگو از میهنپرستی و استقلال و اینگونه چیزها بَدست. بهائی میگوید : هر كس باید بهائی شود و كتاب بخواند و لوح احمد را ازبر كند و به «مولیالوری»[1] پول فرستد و بس ، و نزد او گفتگو از ایران و ایرانیگری گناه است. همچنین دیگران هر كدام زندگی را بنحو دیگری معنی میكند. از آنسو خیام و حافظ سراسر زندگی را هیچ و پوچ میدانند و بصوفی و دیگران ریشخند مینمایند و میگویند تنها باید بخوشی پرداخت و هیچ كوششی هم سود نخواهد داشت.
آیا این اندیشههای پراكنده و گوناگون را هم با قانون از میان خواهید برد؟!.. مثلاً یك مادّهای خواهید گزاشت كه هر كس باید هر گونه اندیشهای از صوفیگری یا از بهائیگری یا از خراباتیگری یا هرچه در دل دارد بیرون كند وگرنه «بحبس با اعمال شاقه محكوم خواهد گردید»؟!..
🔸بسیار افسوسست كه اینان بیمایگی و نافهمی را با خودسری و گردنكشی توأم گردانیدهاند. ما میكوشیم و نتیجهاش هم روشن گردیده و اینان میگویند شما نكوشید و بگزارید خود بخود درست میشود.
میگوید : «جوانان كه از دبیرستانها بیرون میآیند از خرافات دور خواهند بود». نخست این سخن دروغست. شما میبینید كه جوانان با همهی درسخواندگی گرفتار همان پندارهای پوچ گوناگون هستند. چیزی كه هست سستتر از پدران خود میباشند. دوم همان جوانان در دبیرستان گرفتار خرافههای بدتر دیگری میشوند ، از ادبیاتپرستی ، رمانبافی ، مادّیگری و مانند اینها.
میگویند : «آنچه اعتقاد بمبداء است هر كس خودش میداند ...» باید گفت : سخنیست شنیدهاند و نافهمیده بزبان میرانند. اینان نمیدانند كه همهی اندیشهها از همان سرچشمهی «اعتقاد بمبداء» بیرون میآید. نمیدانند هنگامی كه مردم در «اعتقاد بمبداء» آزاد باشند در همهی اندیشهها آزاد خواهند بود. یكی مادّی بوده زندگی را نبرد خواهد شناخت و خود را به هر نادرستی و دزدی آزاد خواهد شمرد ، دیگری صوفی بوده پرداختن بزندگانی را گناه خواهد دانست ، یكی خراباتی بوده تنها درپی خوشی و بادهخواری خواهد بود.
🔸اینان فراموش میكنند كه هنگامی كه دین نبوده و مردم بسر خود باشند چندان گمراه میگردند كه نشستن و قافیه بافتن یا افسانه پرداختن را كه جز كارهای بیهودهای نیست نیك شمارده نام «ادبیات» بروی آن مینهند و عمر خودشان را تباه میگردانند و هزاران و صد هزاران كسان گرفتار آن گردیده درمیمانند و همین یك دلیل استواریست كه آدمی بسرخود نتواند بود و باید یك راهی برای زیستن در جلو باز باشد.
(تکهی نودوهشتم)
🔶 یك نشست فراموش نشدنی
(بخش دو از سه)
سپس یكی از باشندگان (كه از بیرون آمده بود) چنین گفت : «ما به دین چه نیازی داریم؟!. چرا نمیگزارید برود؟!. شما اگر این سخنان را نگویید جوانها كه از دبیرستانها بیرون میآیند از خرافات دور خواهند بود». سپس شرح داد : «آنچه قانونهاست مردم خودشان مطابق احتیاجات زمان میگزارند. آنچه اعتقاد بمبداء است هر كس خودش میداند ...» آقای خراسانی باین گفتهی او نیز پاسخی دادند. ولی من كه دارندهی پرچمم خواهش كردم موضوع بهنگام دیگری بماند ، و چون این یكی از بهانههاییست كه بجلو ما میكشند باید در اینجا پاسخ روشنی بنویسم :
برخی جوانان كه نمیخواهند گردن بگفتههای ما گزارند ، یا میخواهند با همان سرمایهی بسیار اندكی كه میدارند به پیشوایی برخیزند باین سخنان میپردازند. ولی باید گفت : بسیار پوچست. اینان میپندارند كه قانونهایی كه آدمیان در زندگانی نیازمندند تنها آن قانونهای جزئیست كه هر زمان تغییر مییابد و اینست میگوید مردم «مطابق احتیاجات زمان» میگزارند و هیچ نمیداند كه یك رشته موضوعهای دیگری هست كه اساس قانونهاست. مثلاً امروز گفتگو میرود كه آیا زندگانی نبرد است و هر كس باید دربند خوشی خود و خاندانش باشد و یا چنان نیست و آدمیان باید با همدستی زندگی كنند ، گفتگو میرود كه آیا راستیرا در جهان نیك و بدی هست و یك نیرویی برای جدا گردانیدن آنها از همدیگر (خرد) بآدمیان داده شده و یا چنین نیست و نیك و بد به خوشایند و ناخوشایند است ، گفتگو میرود كه آیا سرمایه آزاد باشد و هر كس هرچه توانست سرمایه ببازار آورده و در داد و ستد بكار اندازد و یا باید آن را باندازه گردانید و از آزادیش جلو گرفت ، مانند اینها بسیار است. آیا اینها را نیز مردم خودشان «مطابق احتیاجات زمان» تشخیص داده قانون خواهند گزاشت؟!.
امروز در ایران چند گونه كیش هست و هر كیشی زندگی را بگونهی دیگری معنی میكند و دستور دیگری به پیروان خود میدهد. مثلاً صوفی میگوید : هر كسی باید درپی «تهذیب نفس» باشد و با ذكر و ریاضت و چلهنشینی خود را از «منی» بیرون آورد و بعقیدهی او پرداختن بجهان و گفتگو از میهنپرستی و استقلال و اینگونه چیزها بَدست. بهائی میگوید : هر كس باید بهائی شود و كتاب بخواند و لوح احمد را ازبر كند و به «مولیالوری»[1] پول فرستد و بس ، و نزد او گفتگو از ایران و ایرانیگری گناه است. همچنین دیگران هر كدام زندگی را بنحو دیگری معنی میكند. از آنسو خیام و حافظ سراسر زندگی را هیچ و پوچ میدانند و بصوفی و دیگران ریشخند مینمایند و میگویند تنها باید بخوشی پرداخت و هیچ كوششی هم سود نخواهد داشت.
آیا این اندیشههای پراكنده و گوناگون را هم با قانون از میان خواهید برد؟!.. مثلاً یك مادّهای خواهید گزاشت كه هر كس باید هر گونه اندیشهای از صوفیگری یا از بهائیگری یا از خراباتیگری یا هرچه در دل دارد بیرون كند وگرنه «بحبس با اعمال شاقه محكوم خواهد گردید»؟!..
🔸بسیار افسوسست كه اینان بیمایگی و نافهمی را با خودسری و گردنكشی توأم گردانیدهاند. ما میكوشیم و نتیجهاش هم روشن گردیده و اینان میگویند شما نكوشید و بگزارید خود بخود درست میشود.
میگوید : «جوانان كه از دبیرستانها بیرون میآیند از خرافات دور خواهند بود». نخست این سخن دروغست. شما میبینید كه جوانان با همهی درسخواندگی گرفتار همان پندارهای پوچ گوناگون هستند. چیزی كه هست سستتر از پدران خود میباشند. دوم همان جوانان در دبیرستان گرفتار خرافههای بدتر دیگری میشوند ، از ادبیاتپرستی ، رمانبافی ، مادّیگری و مانند اینها.
میگویند : «آنچه اعتقاد بمبداء است هر كس خودش میداند ...» باید گفت : سخنیست شنیدهاند و نافهمیده بزبان میرانند. اینان نمیدانند كه همهی اندیشهها از همان سرچشمهی «اعتقاد بمبداء» بیرون میآید. نمیدانند هنگامی كه مردم در «اعتقاد بمبداء» آزاد باشند در همهی اندیشهها آزاد خواهند بود. یكی مادّی بوده زندگی را نبرد خواهد شناخت و خود را به هر نادرستی و دزدی آزاد خواهد شمرد ، دیگری صوفی بوده پرداختن بزندگانی را گناه خواهد دانست ، یكی خراباتی بوده تنها درپی خوشی و بادهخواری خواهد بود.
🔸اینان فراموش میكنند كه هنگامی كه دین نبوده و مردم بسر خود باشند چندان گمراه میگردند كه نشستن و قافیه بافتن یا افسانه پرداختن را كه جز كارهای بیهودهای نیست نیك شمارده نام «ادبیات» بروی آن مینهند و عمر خودشان را تباه میگردانند و هزاران و صد هزاران كسان گرفتار آن گردیده درمیمانند و همین یك دلیل استواریست كه آدمی بسرخود نتواند بود و باید یك راهی برای زیستن در جلو باز باشد.
[1] : پاینامی (لقب) است که بهاییان به عبدالبهاء (عباس افندی) دادهاند ـ به معنی «مولای آفریدگان».
🔸یادداشت کوشاد : این را برای تازه آشناها مینویسیم. خوانندگان ما خود میدانند که سخن ما از دین به معنی راست آنست. آنچه امروز پیروان کیشها بنام دین میگویند اساساً نه تنها دین نیست بلکه خود بیدینیست.
برای دانستن معنی دین کتابهای راه رستگاری ، دین و جهان یا ورجاوندبنیاد خوانده شود.
فردا بخش پایانی این گفتار خواهد آمد.
🔸یادداشت کوشاد : این را برای تازه آشناها مینویسیم. خوانندگان ما خود میدانند که سخن ما از دین به معنی راست آنست. آنچه امروز پیروان کیشها بنام دین میگویند اساساً نه تنها دین نیست بلکه خود بیدینیست.
برای دانستن معنی دین کتابهای راه رستگاری ، دین و جهان یا ورجاوندبنیاد خوانده شود.
فردا بخش پایانی این گفتار خواهد آمد.
پرستشهای بوداییان ، سیکها ، پیروان شینتو ، صوفیان هند ، یهودیان در برابر دیوار ندبه
کاتولیکها به سخنان پاپ گوش میکنند.
کاتولیکها به سخنان پاپ گوش میکنند.
📘 اسرار هزارساله ـ 20
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار سوم : روحانی - تکهی 5 از 6
یک مثال روشن : امروز همه میدانند که قمه زدن خلاف شرع است ، همه میدانند که این روضههای امروز بیشترش دروغ است و دروغ بر خدا و پیغمبر هم بدترینِ دروغهاست ، با این حال چرا یک ملا جرأت ندارد مردم را از این کار بازدارد؟ برای آنکه میداند اگر چنین حرفی از دهانش بیرون آید نانش سنگ خواهد شد.
روحانی اگر آنچه را میدانست میتوانست بگوید کار دین و زندگی ما خیلی بهتر از اینها بود. ملا اگر از قطع نان خود نمیترسید این اسرار در پشت پرده نمیماند و به مثل معروف کسی میتواند شتر را از بام پايین آورد که خودش بالا برده. اصلاح این کار هم بیشتر بدست خود ملاست نه رضاشاه و نادر و مانند آنها. آری نیروی مادّی هم برای پیشرفت این کار لازم است ولی بشرط آنکه نیروی معنوی جلوتر رفته باشد و دلهای مردم را برای پذیرفتن آماده کرده باشد.
در دفعهي پیش که این گفتار را مینوشتم روز عاشورا بود ، ناگهان دیدم از بیرون صدای هیاهو بلند شد ، بیرون آمدم دیدم گفتگو از داستان دستهي [عزاداری] امروز در جلوی شهربانی «اهواز» است. در اینجا کار بشرح داستان ندارم که بکجا کشید ، مقصود شرح حال این مردم بود که از پراکنده شدن این دسته چنان افسوسها میخوردند که تو گويی سپاه مدافعی از جلو لشكر مهاجمی فرار کرده. آسیبی را که بآنها رسیده بود از معجز امروز و شقاوت آنها میدانستند و آسیبی را که باینها رسیده بود اجرش را از امالبنین میخواستند و چون شب پای رادیو نشستم دیدم رادیو تهران بجای پشتیبانی از دستوری که خود دولت داده شروع کرد به همان روضهها و گزافههايی که میدانیم.
مزد گرفتن برای بیان احکام دین گذشته از آنکه باعث فساد دین است بگفتهي خود فقها هم حرام است و این گونه کسان تنها میتوانند از بیتالمال حقوق بگیرند نه از مردم ، چنانکه امروز هم میدانید کارکنان دولت باید کار مردم را انجام دهند ولی مزد خود را باید از خزانه بگیرند زیرا اگر از مردم بگیرند گرچه پیشرفت کارها بیشتر است ولی چنانکه دربارهي دین و روحانی دیدیم گردش کارها یکسر روی غرضهای شخصی خواهد افتاد و زیان این کار خیلی بیشتر است.
اشتباه نشود این معنا غلط است که دولت در کار روحانی دخالت کند زیرا در این صورت باز پیراهن عثمان بدست خواهد افتاد و بعلاوه آنان هم زیر بار دولت نخواهند رفت. چنانکه دولت از درست کردن «دانشکدهي معقول و منقول»(1) شاید همین نظر را داشت ولی دیدیم این دانشکده هم یکی از کارخانههای پشتمیزنشینسازی شد.
برای این کار تنها راهی که بخاطر میرسد و با هیچ قانون و عقیده هم مخالف نیست این است که امروز در کشور ما موقوفات زیادی است که مصرفش روزه و مانند آنست. اگر درآمد آنها با نظارت یک رئیس روحانی و سازمانی درست ولی غیردولتی در این راه صرف شود هم مال وقف بمصرف خود رسیده و هم بزرگترین خدمتی از این راه به دین و زندگی شده ولی اگر توده همین است و روحانی هم همین ، نه بر مرده بر زنده باید گریست.
1ـ دانشکدهی «الهیات و معارف اسلامی» کنونی.
🔸 علیاکبر حکمیزاده
🔶 گفتار سوم : روحانی - تکهی 5 از 6
یک مثال روشن : امروز همه میدانند که قمه زدن خلاف شرع است ، همه میدانند که این روضههای امروز بیشترش دروغ است و دروغ بر خدا و پیغمبر هم بدترینِ دروغهاست ، با این حال چرا یک ملا جرأت ندارد مردم را از این کار بازدارد؟ برای آنکه میداند اگر چنین حرفی از دهانش بیرون آید نانش سنگ خواهد شد.
روحانی اگر آنچه را میدانست میتوانست بگوید کار دین و زندگی ما خیلی بهتر از اینها بود. ملا اگر از قطع نان خود نمیترسید این اسرار در پشت پرده نمیماند و به مثل معروف کسی میتواند شتر را از بام پايین آورد که خودش بالا برده. اصلاح این کار هم بیشتر بدست خود ملاست نه رضاشاه و نادر و مانند آنها. آری نیروی مادّی هم برای پیشرفت این کار لازم است ولی بشرط آنکه نیروی معنوی جلوتر رفته باشد و دلهای مردم را برای پذیرفتن آماده کرده باشد.
در دفعهي پیش که این گفتار را مینوشتم روز عاشورا بود ، ناگهان دیدم از بیرون صدای هیاهو بلند شد ، بیرون آمدم دیدم گفتگو از داستان دستهي [عزاداری] امروز در جلوی شهربانی «اهواز» است. در اینجا کار بشرح داستان ندارم که بکجا کشید ، مقصود شرح حال این مردم بود که از پراکنده شدن این دسته چنان افسوسها میخوردند که تو گويی سپاه مدافعی از جلو لشكر مهاجمی فرار کرده. آسیبی را که بآنها رسیده بود از معجز امروز و شقاوت آنها میدانستند و آسیبی را که باینها رسیده بود اجرش را از امالبنین میخواستند و چون شب پای رادیو نشستم دیدم رادیو تهران بجای پشتیبانی از دستوری که خود دولت داده شروع کرد به همان روضهها و گزافههايی که میدانیم.
مزد گرفتن برای بیان احکام دین گذشته از آنکه باعث فساد دین است بگفتهي خود فقها هم حرام است و این گونه کسان تنها میتوانند از بیتالمال حقوق بگیرند نه از مردم ، چنانکه امروز هم میدانید کارکنان دولت باید کار مردم را انجام دهند ولی مزد خود را باید از خزانه بگیرند زیرا اگر از مردم بگیرند گرچه پیشرفت کارها بیشتر است ولی چنانکه دربارهي دین و روحانی دیدیم گردش کارها یکسر روی غرضهای شخصی خواهد افتاد و زیان این کار خیلی بیشتر است.
اشتباه نشود این معنا غلط است که دولت در کار روحانی دخالت کند زیرا در این صورت باز پیراهن عثمان بدست خواهد افتاد و بعلاوه آنان هم زیر بار دولت نخواهند رفت. چنانکه دولت از درست کردن «دانشکدهي معقول و منقول»(1) شاید همین نظر را داشت ولی دیدیم این دانشکده هم یکی از کارخانههای پشتمیزنشینسازی شد.
برای این کار تنها راهی که بخاطر میرسد و با هیچ قانون و عقیده هم مخالف نیست این است که امروز در کشور ما موقوفات زیادی است که مصرفش روزه و مانند آنست. اگر درآمد آنها با نظارت یک رئیس روحانی و سازمانی درست ولی غیردولتی در این راه صرف شود هم مال وقف بمصرف خود رسیده و هم بزرگترین خدمتی از این راه به دین و زندگی شده ولی اگر توده همین است و روحانی هم همین ، نه بر مرده بر زنده باید گریست.
1ـ دانشکدهی «الهیات و معارف اسلامی» کنونی.
🔶 زبان ایرانی - 102
🔸 پرسشها و پاسخها (سال سوم) ـ 4 (تکهی 2 از 2)
3ـ در زمينهی رواج زبان فارسي در آذربايجان كه يك دفعهی ديگر از طرف علاقمندان يادآوري شده است و پيداست كه آرزوي شما و هر ايراني با حقيقتي اتخاذ يك دين و زبان و آيين زندگي است چيزي كه هست نه تنها از براي نيل باين آرزو بلكه با مقايسهی تحصيلات يك نفر محصل آذربايجاني با محصل فارسيزبان و پي بردن اينكه زبان تركي چگونه آذربايجانيها را در عين ايرانيگري بزبان ايراني بيگانه نموده است زودتر يعني در شمارههاي امسال پيمان عنوان بنماييد ـ با اعتقاد كاملي كه بموثر بودن گفتار آقاي كسروي هست من و تمامي آذربايجانيها بر اين پیشامد سپاسگزار خواهيم بود. نمايندهی ثبت كرمان ، ابوالقاسم حبشي
*
3ـ دربارهی زبان آذربايجان ما بارها گفتهايم و دوباره ميگوييم بايد همهي آذربايجانيان اين كوشش را بكار برند كه تركي از آنجا بركنده شود و فارسي همهي آنجا را فراگيرد. آن زیاني كه شما دربارهی بازپس ماندن شاگردان دبستانها ياد كردهايد خود زيان بزرگي ميباشد. گذشته از آن دوگونگي زبان ميانهي مردم آذربايجان و ديگر گوشههاي ايران جز مايهي نامهرباني با يكديگر و دلسردي از هم نميباشد و چهبسا كه رشتهي برادري و يگانگي را از هم بگسلد. [1] آري ما بر آنيم كه در ايران بايد جز يك دين و يك آيين نباشد و در اين راه كوششها ميكنيم و در اينجا پوشيده نميداريم كه دورنگي زبان گاهي زيانش كمتر از ديگر پراكندگيها نيست. وانگاه در صدها سال كه تركي در آذربايجان و خمسه و آن پيرامونها رواج گرفته و فارسي را از ميان برداشته مردم غيرتمند اينجا دامن فارسي را رها ننموده و هميشه در نگارشهاي خود آن را بكار بردهاند. پس از مشروطه در سايهي پارهای پیشامدها كساني بر آنسر بودند كه كتاب و روزنامهي تركي در آذربايجان چاپ نمايند و چندين روزنامه هم با اين زبان آغاز شد و از آنسوي روزنامههاي قفقاز بفراواني در آذربايجان رواج گرفت ولي آن روزنامهها همه ناانجام ماند و اين روزنامههاي قفقازي نيز پيشرفت نكرد و اينها نبود مگر در سايهي دلبستگي مردم آنجا بزبان فارسي و پيداست كه امروز آن دلبستگي بيشتر ميباشد و هرگز اين نخواهد بود كه آذربايجانيان جز بفارسي نگارش نمايند. پس با اين حال بايد بكوشند زبان سخن گفتنشان را هم فارسي گردانند زيرا اين كار بسيار سختي است كه تودهاي با زباني كه سخن نميگويند نويسندگي نمايند و ميتوان گفت كمتر پيشرفت در آن كار پيدا كرده و كمتر لذتي از خواندن و نوشتن مييابند. گذشته از همهي اينها امروزه فارسي ابزار كار ماست و ما هميشه اميدواريم با اين زبان بزرگترين سودي را بجهان برسانيم ، آيا برادران آذربايجاني در اين آرزو و كوشش با ما همدستي نمينمايند؟.
[1] ـ وقايع آذربايجان سال 1324 ـ 1325 بهترين نمونه است. گ.آ
🔸 پرسشها و پاسخها (سال سوم) ـ 4 (تکهی 2 از 2)
3ـ در زمينهی رواج زبان فارسي در آذربايجان كه يك دفعهی ديگر از طرف علاقمندان يادآوري شده است و پيداست كه آرزوي شما و هر ايراني با حقيقتي اتخاذ يك دين و زبان و آيين زندگي است چيزي كه هست نه تنها از براي نيل باين آرزو بلكه با مقايسهی تحصيلات يك نفر محصل آذربايجاني با محصل فارسيزبان و پي بردن اينكه زبان تركي چگونه آذربايجانيها را در عين ايرانيگري بزبان ايراني بيگانه نموده است زودتر يعني در شمارههاي امسال پيمان عنوان بنماييد ـ با اعتقاد كاملي كه بموثر بودن گفتار آقاي كسروي هست من و تمامي آذربايجانيها بر اين پیشامد سپاسگزار خواهيم بود. نمايندهی ثبت كرمان ، ابوالقاسم حبشي
*
3ـ دربارهی زبان آذربايجان ما بارها گفتهايم و دوباره ميگوييم بايد همهي آذربايجانيان اين كوشش را بكار برند كه تركي از آنجا بركنده شود و فارسي همهي آنجا را فراگيرد. آن زیاني كه شما دربارهی بازپس ماندن شاگردان دبستانها ياد كردهايد خود زيان بزرگي ميباشد. گذشته از آن دوگونگي زبان ميانهي مردم آذربايجان و ديگر گوشههاي ايران جز مايهي نامهرباني با يكديگر و دلسردي از هم نميباشد و چهبسا كه رشتهي برادري و يگانگي را از هم بگسلد. [1] آري ما بر آنيم كه در ايران بايد جز يك دين و يك آيين نباشد و در اين راه كوششها ميكنيم و در اينجا پوشيده نميداريم كه دورنگي زبان گاهي زيانش كمتر از ديگر پراكندگيها نيست. وانگاه در صدها سال كه تركي در آذربايجان و خمسه و آن پيرامونها رواج گرفته و فارسي را از ميان برداشته مردم غيرتمند اينجا دامن فارسي را رها ننموده و هميشه در نگارشهاي خود آن را بكار بردهاند. پس از مشروطه در سايهي پارهای پیشامدها كساني بر آنسر بودند كه كتاب و روزنامهي تركي در آذربايجان چاپ نمايند و چندين روزنامه هم با اين زبان آغاز شد و از آنسوي روزنامههاي قفقاز بفراواني در آذربايجان رواج گرفت ولي آن روزنامهها همه ناانجام ماند و اين روزنامههاي قفقازي نيز پيشرفت نكرد و اينها نبود مگر در سايهي دلبستگي مردم آنجا بزبان فارسي و پيداست كه امروز آن دلبستگي بيشتر ميباشد و هرگز اين نخواهد بود كه آذربايجانيان جز بفارسي نگارش نمايند. پس با اين حال بايد بكوشند زبان سخن گفتنشان را هم فارسي گردانند زيرا اين كار بسيار سختي است كه تودهاي با زباني كه سخن نميگويند نويسندگي نمايند و ميتوان گفت كمتر پيشرفت در آن كار پيدا كرده و كمتر لذتي از خواندن و نوشتن مييابند. گذشته از همهي اينها امروزه فارسي ابزار كار ماست و ما هميشه اميدواريم با اين زبان بزرگترين سودي را بجهان برسانيم ، آيا برادران آذربايجاني در اين آرزو و كوشش با ما همدستي نمينمايند؟.
[1] ـ وقايع آذربايجان سال 1324 ـ 1325 بهترين نمونه است. گ.آ
✴️ حقایق زندگی
(تکهی نودونهم)
🔶 یك نشست فراموش نشدنی
(بخش سه از سه)
سپس همان ایرادگیر گفت : «امروز باید باین مردم نان داد تا نمیرند و سپس اصلاحشان كرد». چون این یكی از بهانههاییست كه دیگران نیز میآورند و ما بارها میشنویم كه كسانی چون سخنان ما را میخوانند یا میشنوند میگویند : «امروز باید فكر نان كرد» از اینرو دارندهی پرچم بپاسخ پرداخته چنین گفت : نخست مگر نان این مردم را ما خواهیم داد؟!.. آری ما میتوانستیم بیك رشته كوششهایی بپردازیم ولی آن در جایی بود كه مردم بسوی ما میآمدند و گفتههای ما را میپذیرفتند ، یك مردمی كه میخواهند از گمراهیهای خود دست برندارند و هرچه ما بنویسیم و بگوییم نپذیرند و تنها در زمان سختی رو بسوی ما آورند و خواستشان تنها گله و ناله باشد ، ما بچنین مردمی چه كار توانیم كرد؟!..
🔸چنین مردمی سزاوارند كه مشتها از دست روزگار خورند تا نادانی و گمراهی خود را دریابند.
ما اگر امروز باینان یاری كنیم و از سختیها رهاشان گردانیم بنادانیشان افزوده ، یكی خواهد گفت نتیجهی فلان روضهخوانیست كه من برپا كردم ، دیگری خواهد گفت تأثیر بَهمان ذكریست كه من خواندم ، سومی خواهد گفت : دیدید كه خدا همیشه ما ایرانیان را نگاه میدارد.
🔸ما باید در حال آنكه تا میتوانیم دلسوزی كنیم از این یادآوری دست نكشیم كه اینها همه نتیجهی نادانیها و آلودگیهای خودتانست.
دوم ، این بینانی از كجا پیدا شده؟!.. آیا خشكسالی رخ داده؟!. آیا ملخ آمده یا سن پیدا شده؟!. داستان آنست كه دولتهای بزرگ با همدیگر میجنگند و این توده چون درمانده و ناتوانست زیر پا لگدمال میگردد. تنها گرسنگیِ امروز نیست كه بچاره پردازید.
🔸اگر باینحال بماند صد گرفتاری دیگر در پشت سر دارد ، و كسانی اگر راستی را دلشان باین توده میسوزد و فهم و خردی دارند باید با ما همدستی نمایند كه از ریشه بچارهی دردها كوشیم و این ناتوانی و درماندگی را از میان برداریم.
سوم ، این كوششیست كه ما میكنیم. شماها نیز دست بهم داده بگفتهی خودتان نان باین مردم دهید. دیگر چرا بسر ما میآیید؟!. چرا میخواهید ما را از كار بازدارید؟!. ما كه همهی مردم را سرگرم نگردانیدهایم. خوانندگان پرچم بیش از چند هزار نیستند ، دیگران كه هستند و آزادانه شما آنها را بسر خود گرد آورید و بدرد نان چاره كنید تا بدانیم راست میگویید و خواستتان بهانهجویی و مردمآزاری نیست.
شگفت داستانیست : ما بمردم میگوییم معنی زندگانی را بدانید ، این پراكندگی را از میان خود برداشته همگی بیک راه درآیید ، دست بهم داده بآبادی كشور خود كوشید ، ما یكایك گمراهیها را شرح میدهیم ، یكایك راستیها را روشن میگردانیم ـ ببینید در برابر اینها به چه بهانههای كودكانه میپردازند. در زمان رضاشاه میآمدند میگفتند : «حالا باید یك كاری كرد و این مرد را برانداخت و پس از آن باین حرفها میپردازیم» ، سپس كه جنگ آغاز شد میگفتند حالا باید منتظر نتیجهی جنگ گردید ، اكنون هم میگویند حالا باید در فكر نان بود. بدبختهای بیچاره كه در توی لجنزار زبونی و درماندگی فرورفتهاند و از بس نادانند بیرون آمدن نمیخواهند و بهانههای پست كودكانه میآورند.
بدینسان یك نشست ارجداری برپا میبود و در پایان آن یادی از یاران و همراهان شهرهای دیگر كه خودشان از ما دور ولی دلهاشان نزدیكست بمیان آمد. یك سخنی نیز گفته شد بدینسان كه چون در فارسی برای عید نامی نداریم «بهروز» را باین معنی برگزینیم و چنین نهاده شد كه هر كه را ایرادی یا پیشنهاد دیگری هست در نشستهای دیگری بمیان آورد. [1]
(پرچم روزانه شمارههای 243 ، 244 و 245)
[1] : سپس كس یا كسانی واژهی «روزبه» را پیشنهاد دادهاند كه این آخری به معنی «عید» برگزیده و پس از آن بكار بسته شد.
(تکهی نودونهم)
🔶 یك نشست فراموش نشدنی
(بخش سه از سه)
سپس همان ایرادگیر گفت : «امروز باید باین مردم نان داد تا نمیرند و سپس اصلاحشان كرد». چون این یكی از بهانههاییست كه دیگران نیز میآورند و ما بارها میشنویم كه كسانی چون سخنان ما را میخوانند یا میشنوند میگویند : «امروز باید فكر نان كرد» از اینرو دارندهی پرچم بپاسخ پرداخته چنین گفت : نخست مگر نان این مردم را ما خواهیم داد؟!.. آری ما میتوانستیم بیك رشته كوششهایی بپردازیم ولی آن در جایی بود كه مردم بسوی ما میآمدند و گفتههای ما را میپذیرفتند ، یك مردمی كه میخواهند از گمراهیهای خود دست برندارند و هرچه ما بنویسیم و بگوییم نپذیرند و تنها در زمان سختی رو بسوی ما آورند و خواستشان تنها گله و ناله باشد ، ما بچنین مردمی چه كار توانیم كرد؟!..
🔸چنین مردمی سزاوارند كه مشتها از دست روزگار خورند تا نادانی و گمراهی خود را دریابند.
ما اگر امروز باینان یاری كنیم و از سختیها رهاشان گردانیم بنادانیشان افزوده ، یكی خواهد گفت نتیجهی فلان روضهخوانیست كه من برپا كردم ، دیگری خواهد گفت تأثیر بَهمان ذكریست كه من خواندم ، سومی خواهد گفت : دیدید كه خدا همیشه ما ایرانیان را نگاه میدارد.
🔸ما باید در حال آنكه تا میتوانیم دلسوزی كنیم از این یادآوری دست نكشیم كه اینها همه نتیجهی نادانیها و آلودگیهای خودتانست.
دوم ، این بینانی از كجا پیدا شده؟!.. آیا خشكسالی رخ داده؟!. آیا ملخ آمده یا سن پیدا شده؟!. داستان آنست كه دولتهای بزرگ با همدیگر میجنگند و این توده چون درمانده و ناتوانست زیر پا لگدمال میگردد. تنها گرسنگیِ امروز نیست كه بچاره پردازید.
🔸اگر باینحال بماند صد گرفتاری دیگر در پشت سر دارد ، و كسانی اگر راستی را دلشان باین توده میسوزد و فهم و خردی دارند باید با ما همدستی نمایند كه از ریشه بچارهی دردها كوشیم و این ناتوانی و درماندگی را از میان برداریم.
سوم ، این كوششیست كه ما میكنیم. شماها نیز دست بهم داده بگفتهی خودتان نان باین مردم دهید. دیگر چرا بسر ما میآیید؟!. چرا میخواهید ما را از كار بازدارید؟!. ما كه همهی مردم را سرگرم نگردانیدهایم. خوانندگان پرچم بیش از چند هزار نیستند ، دیگران كه هستند و آزادانه شما آنها را بسر خود گرد آورید و بدرد نان چاره كنید تا بدانیم راست میگویید و خواستتان بهانهجویی و مردمآزاری نیست.
شگفت داستانیست : ما بمردم میگوییم معنی زندگانی را بدانید ، این پراكندگی را از میان خود برداشته همگی بیک راه درآیید ، دست بهم داده بآبادی كشور خود كوشید ، ما یكایك گمراهیها را شرح میدهیم ، یكایك راستیها را روشن میگردانیم ـ ببینید در برابر اینها به چه بهانههای كودكانه میپردازند. در زمان رضاشاه میآمدند میگفتند : «حالا باید یك كاری كرد و این مرد را برانداخت و پس از آن باین حرفها میپردازیم» ، سپس كه جنگ آغاز شد میگفتند حالا باید منتظر نتیجهی جنگ گردید ، اكنون هم میگویند حالا باید در فكر نان بود. بدبختهای بیچاره كه در توی لجنزار زبونی و درماندگی فرورفتهاند و از بس نادانند بیرون آمدن نمیخواهند و بهانههای پست كودكانه میآورند.
بدینسان یك نشست ارجداری برپا میبود و در پایان آن یادی از یاران و همراهان شهرهای دیگر كه خودشان از ما دور ولی دلهاشان نزدیكست بمیان آمد. یك سخنی نیز گفته شد بدینسان كه چون در فارسی برای عید نامی نداریم «بهروز» را باین معنی برگزینیم و چنین نهاده شد كه هر كه را ایرادی یا پیشنهاد دیگری هست در نشستهای دیگری بمیان آورد. [1]
(پرچم روزانه شمارههای 243 ، 244 و 245)
[1] : سپس كس یا كسانی واژهی «روزبه» را پیشنهاد دادهاند كه این آخری به معنی «عید» برگزیده و پس از آن بكار بسته شد.
✴️امروز در ایران یک مانع بزرگ خودخواهیست.
🔸«امروز در ایران یک مانع بزرگ خودخواهیست. این بکسانی برمیخورد که با دیگران همدست گردند و بیسر و بیصدا بکوششهایی پردازند.
🔸هر کسی میخواهد جمعیتی بنام خودش برپا کند. میخواهد روزنامهای راهانداخته به هایهوی پردازد.
🔸باید اینها را بکنار گزاشت. هر مرد غیرتمندی که این کتاب را میخواند باید آماده گردد که چنانکه پیشنهاد شده در پدید آوردن یک جمعیت ایرانخواه همدستی نماید.
🔸آری راه بهانه باز است. حرفهای گوناگون توان زد :
«نمیشود اعتماد کرد ، شاید این هم دسیسهایست» ، «شاید این را هم انگلیسها تحریک کردهاند» ، «حالا ببینیم چه خواهد شد» ، «بگزار دیگران جلو بیفتند ، اگر کاری توانستند ما هم شرکت میکنیم» ...
🔸از اینگونه بهانهها بسیار توان آورد. ولی آیین طبیعت را تغییر نتوان داد. جلو مکافات را نتوان گرفت.
🔸بدانید ای ایرانیان حوادث امروز به پیشواز شما آمده.
شما بایستی بیندیشید و آینده را بدیده گیرید و حوادث را پیشبینی کرده بجلوگیری پردازید.
نکردهاید و اینک حوادث بسر وقتتان رسیده.
🔸اکنون شما در آخرین سنگرید. اگر باز سستی نمایید ، باز بهانه آورید ، این سنگر را هم از دست خواهید داد و سیل حوادث شما را خواهد پیچانید و خدا میداند که سرگذشت این توده چه خواهد بود.
🔸بدانید ای ایرانیان ، آسمان برای شما نخواهد گریست ، زمین برای شما بلرزه نخواهد افتاد.»
(«امروز چاره چیست؟» سات 46 و 47)
🔸«امروز در ایران یک مانع بزرگ خودخواهیست. این بکسانی برمیخورد که با دیگران همدست گردند و بیسر و بیصدا بکوششهایی پردازند.
🔸هر کسی میخواهد جمعیتی بنام خودش برپا کند. میخواهد روزنامهای راهانداخته به هایهوی پردازد.
🔸باید اینها را بکنار گزاشت. هر مرد غیرتمندی که این کتاب را میخواند باید آماده گردد که چنانکه پیشنهاد شده در پدید آوردن یک جمعیت ایرانخواه همدستی نماید.
🔸آری راه بهانه باز است. حرفهای گوناگون توان زد :
«نمیشود اعتماد کرد ، شاید این هم دسیسهایست» ، «شاید این را هم انگلیسها تحریک کردهاند» ، «حالا ببینیم چه خواهد شد» ، «بگزار دیگران جلو بیفتند ، اگر کاری توانستند ما هم شرکت میکنیم» ...
🔸از اینگونه بهانهها بسیار توان آورد. ولی آیین طبیعت را تغییر نتوان داد. جلو مکافات را نتوان گرفت.
🔸بدانید ای ایرانیان حوادث امروز به پیشواز شما آمده.
شما بایستی بیندیشید و آینده را بدیده گیرید و حوادث را پیشبینی کرده بجلوگیری پردازید.
نکردهاید و اینک حوادث بسر وقتتان رسیده.
🔸اکنون شما در آخرین سنگرید. اگر باز سستی نمایید ، باز بهانه آورید ، این سنگر را هم از دست خواهید داد و سیل حوادث شما را خواهد پیچانید و خدا میداند که سرگذشت این توده چه خواهد بود.
🔸بدانید ای ایرانیان ، آسمان برای شما نخواهد گریست ، زمین برای شما بلرزه نخواهد افتاد.»
(«امروز چاره چیست؟» سات 46 و 47)