پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 2

د ـ من پيش از آنكه باينها پاسخ دهم بايد چيزي بپرسم : اين دليلها كه شما مي‌شماريد آيا ياران پيغمبر كه باو ايمان آورده و در راه او سختيها كشيده و جنگها كرده بودند مي‌دانستند يا نه؟..

ج ـ البته مي‌دانستند.

د ـ پس چه شد كه علي را گزارده به ابوبكر بيعت كردند؟!.

ج ـ مرتد شدند ديگر.

د ـ آري در كتابهاي شيعه براي هر چيزي بهانه‌اي درست كرده‌اند. ولي من با شما شرط كردم كه بينديشيد و پاسخ دهيد. اين پاسخ شما از روي انديشه نبود. چگونه مي‌شود كه يك دسته‌ی هزار نفري يا بيشتر يكدفعه مرتد شوند؟!. آخر آن ياران پيغمبر كه باو ايمان آورده بودند از اين جهت بود كه ديده بودند گفته‌هايش همه راستست و او را برانگيخته شده از سوي خدا دانسته باو گرويده بودند و اينبود در راه او از جان خود مي‌گذشتند و جنگها مي‌كردند. پس چگونه مي‌شود كه همه‌ی آنها يكدفعه مرتد شوند و از باورهاي خود بازگردند؟!. آيا چنين چيزي پذيرفتنيست؟!. فرض كنيم شما ده نفر دوست داريد كه سالها با شما دوست بوده‌اند و چون شما را مرد نيك مي‌شناسند در راه شما زيان هم كشيده‌اند. اگر شما بشنويد كه همان دوستانتان بيجهت هر ده نفرشان يكدفعه از شما بازگشته با دشمن شما همدست شده‌اند باور مي‌كنيد؟!. آيا چنان چيزي تواند بود كه هر ده نفر بيجهت يكدفعه از شما روگردان شوند؟!. پس چگونه مي‌شود باور كرد كه ياران پيغمبر صدها تن بيكبار از دين او بيرون روند و وصيت او را گوش نداده به ابوبكر بيعت كنند؟!.

ب ـ حب رياست همه را از راه مي‌برد ديگر.!

د ـ باز ناانديشيده سخن مي‌گوييد. مگر همه‌ی ياران پيغمبر مي‌خواستند رئيس بشوند؟!. بسيار خوب ، ابوبكر مي‌خواست خليفه بشود و عمر هم با او همراز بود مرتد شدند. بديگران چه مي‌گوييد؟!. ديگران چه سودي در خليفه شدن ابوبكر مي‌داشتند؟!. آنگاه مگر هر كسي بطمع رياست از دين بازمي‌گردد؟!. دوباره مي‌گويم : بينديشيد و پاسخ دهيد.
اگر ياران پيغمبر از دين بازگشته بودند بايستي نماز هم نخوانند ، روزه هم نگيرند ، بجهاد هم نروند ، همه چيز اسلام را ترك كنند. پس چرا اينها را نكردند؟!.

ب ـ اگر آنها مرتد نشده بودند پس چرا دختر پيغمبر خدا را آنقدر اذيت كردند؟!. او را ميانه‌ی ديوار و در گزاردند كه دنده‌هايش شكست و بچه‌اش كه محسن نام داشت سقط شد. فدك را از دستش گرفتند. يكي از علما مي‌گفت : در يكي از كتابهاي سنّي ديدم كه نوشته بود فاطمه از ابوبكر ناراضي مرد.

ج ـ بلي من هم شنيده‌ام. گويا در صحيح بخاري بوده : «و ماتت فاطمة و هي مغضبة»

د ـ شما بايد يك چيز را رعايت كنيد ، و آن اينكه يك مطلب را كه صحبت مي‌كنيم چون سخن درباره‌ی آن بپايان رسيد نتيجه ازش بگيريم و سپس بمطلب ديگر پردازيم. شما گفتيد : «ياران پيغمبر مرتد شدند». در كتابهاتان هم هست : «ارتد الناس الا ثلثه» (1). من دليل آوردم كه معقول نبوده كه چند صد تن يا هزار تن ياران جانباز پيغمبر يكدفعه از دين بازگردند. اكنون شما در آن باره نظرتان را بگوييد تا آن را به نتيجه رسانيم و پس از آن بسخن ديگر پردازيم.

پابرگیها (همه از ویراینده است) :
1ـ معنی : همه از دین بازگشتند جز سه تن.
آن سه تن اینها بوده‌اند : مقداد و ابوذر و سلمان.
🌑 بامداد دیروز 4 اسفند 1398 زمین‌لرزه‌ای به توان 5/7 ریشتر در نزدیکی شهر مرزی «قطور» رخ داد. این زمین‌لرزه در ترکیه هم آسیبهایی داشته و در شهرهای سلماس و خوی و ارومیه نیز حس شده. دیروز در خبرگزاریها از مقدار آسیبهای آن خبر چندانی نبود. ولی امروز گفته می‌شود که در ترکیه دست کم هشت تن جان خود را از دست داده و در ایران نیز خانه‌های 43 روستای خوی و سلماس میان ده درصد تا صد درصد آسیب دیده کسانی زخمی شده‌اند.
(دویچه وله از زبان مدیرکل مدیریت بحران آذربایجان‌ غربی و خبرگزاری آناتولی)

ما به آسیب‌دیدگان ایرانی و خانواده‌های کشته‌های کشور همسایه ترکیه اندوه خورده به آنان دل‌آرامی می‌گوییم.
🔶 زبان ایرانی - 123
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 9

2ـ از گونه‌هاي هشتگانه‌ي گذشته و دوگانه‌ي اكنون دوباره يكايك سخن ميرانيم و پاره‌ای‌ آگاهيهاي ديگري درباره‌ی هر يكي ميدهيم :
1ـ گذشته‌ي ساده : از اين بسخني نياز نداريم و اين چون نام خود ساده و روشن است.
2ـ گذشته‌ي ناديده : چنانكه گفته‌ايم اين را بيشتر در جايي آورند كه كاري رخ داده ولي گوينده‌ آن را نديده است. ليكن اين نه در همه جاست و گاهي نيز معنيهاي ديگري دارد كه بايد آنها را هم ياد كرد.
چنانكه گاهي كاري را گوينده ديده ولي شنونده نديده پرواي حال او را كرده باين گونه آورند. همين اكنون كه اين را مي‌نگارم بچه‌اي در كوچه برادر خود را آواز داده ميگويد : «آقا از بازار آمده شما را ميخواهد».
گاهي نيز چون پرسشي شده و آن با گونه‌ي ناديده بوده در پاسخ نيز اين گونه آورده مي‌شود.
آموزگار از شاگردي مي‌پرسد : دَرست را نوشته‌اي؟.. پاسخ ميدهد : نوشته‌ام.
گاهي نيز چون مقصود نه بازگفتن اين كار بلكه مقصود چيز ديگر است و آن جز بعنوان پيشرو (مقدمه) آورده نمي‌شود در اينجا نيز آن را بگونه‌ي ناديده آورند : بازرگاني بانباز خود دستور ميدهد : «فرشي كه خريده‌ايم زودتر بفروش كه نماند».
گاهي چون زمان بسياري از ميان گذشته است از اين جهت با اين گونه مي‌آورند. دو برادر باهم گفتگو ميكنند : «ده سال است پدرمان درگذشته».
شايد جايهاي ديگري هم باشد. ولي چنانكه ديده مي‌شود در اينها نيز يك گونه‌ي ناديدگي درميانست : در نخستين شنونده نديده. در دوم پرسنده نديده. در سوم چون مقصود گفتگو از آن كار نيست تو گويي آن را پيش چشم نمي‌گيرند. در چهارمي نيز همين نكته در كار است.
در اينجا شايد كساني گويند : اگر چنين است پس از چيست كه در كتابهاي تاريخ همه گذشته‌ي ساده را آورند با آنكه تاريخنگاران بيشتر پیشامدها را نديده باشند و بيشتر گفتگوشان از صدها و هزارها سال پيش باشد؟.. ميگوييم : تاريخنگاران هر پیشامدي را از زبان كسي كه آن را ديده سرايند. تاريخ از اينجا پديد آيد كه داستاني كه رخ داده يكي آن را بيند و بديگران گويد و از اينكه هر پیشامدي صدها يا هزارها سال بيشتر بوده باكي نباشد زيرا مقصود بازگفتن آنهاست.
آري اگر چيزي با ديده ديدني نيست و بازگوينده آن را بانديشه دريافته است اين را نمي‌توان با گونه‌ي ساده ياد نمود و بايد با زباني نوشت كه دانسته شود از چه راه بدست آمده.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی چهاردهم)

🔶 شهریور1320 و درسهای آن
(بخش دو از چهار)

سوم شهریور یكی از ننگ‌آورترین داستانها در تاریخ ایران بود. داستانی بود كه باید فراموش نگردد و رازهای آن بیرون ریخته شود تا رسوایی‌ای كه بهره‌ی ایران گردیده كم باشد. می‌بینم برخی جوانان جستجو از رخدادهای آن می‌كنند و چیزها نوشته می‌پراكنند ، و این كار نیكست. اگرچه برخی بدخواهان بآنها نیز دست می‌یازند و جوان ساده‌ای را بگیر آورده با مهربانیها می‌فریبند و خود را «قهرمان» می‌گردانند : «در آن پیشامد من فلان كوشش را كردم ، بَهمان فداكاری را نمودم ، یا برضاشاه چنین گفتم و چنان شنیدم». ولی اینها از میان خواهد رفت و بدخواهان شناخته خواهند گردید.

درباره‌ی سوم شهریور نیز من از دور تماشا می‌كردم و آگاهیم كمست. ولی خواهم توانست از راه داوری سخنانی گویم و نكته‌هایی را روشن گردانم :
نخست جای گفتگو نیست كه ایستادگی نشان دادن ایران در برابر روس و انگلیس و كار را بجنگ كشانیدن خود نیرنگی بوده. نه ایران را با انگلیس و روس جنگ می‌بایستی ، و نه ایران با آنها جنگ می‌توانستی. ما با روس و انگلیس چرا می‌جنگیدیم؟.. اگر آن دو دولت راه می‌خواستند كه كالاهای انگلیس از ایران بگذرد و بخاك روس رود ، این نه چیزی بود كه ایران نتواند پذیرفت. نه چیزی بود كه به ایران برخورد. در آن هنگام سخت جنگ ، در آن روزگار زورورزی كه آلمانها مرزهای چند دولت بی‌یكسویی[=بیطرفی] را شكسته بودند ، از ایران چه كاستی اگر راهی از كشور خود برای كالاهای انگلیسی باز كردی؟!..

از آنسو ایران با انگلیس و روس چه جنگی توانستی؟!.. كدام آرتش ورزیده را می‌داشت؟!. كدام افزارهای جنگی را راه ‌انداخته بود؟!. به پشتیبانی كدام توده امید می‌بست؟!.

كسانی كه آن جنگ را پیش آوردند ، بایستی یا دیوانگانی بیهوش باشند كه باك از زیان و آسیب آن ندارند ، و یا بدخواهانی كه نیرنگی را بدیده گیرند.

آنچه تاكنون شناخته شده آنست كه اختیار در دست رضاشاه می‌بود و او نافهمانه كار را بجنگ رسانید. وزیران هم از ترس كتك و دشنام چیزی گفتن نتوانسته‌اند. اینست آنچه شناخته شده و این عنوان بدست جوانان نویسنده داده كه چیزهایی نویسند و رضاشاه را دیكتاتور نامیده ریشخندها به او كنند. داستانها سروده می‌شود كه منصور[نخست‌وزیر] و عامری[كفیل وزارت خارجه] چهار ساعت پس از نیمه‌شب بنزد شاه رفته‌اند كه از مرز گذشتن سپاهیان دو دولت را بشاه آگاهی دهند ، و شاه چنان گفته و اینان چنین پاسخ داده‌اند. ولی اینها همه پندارهاییست كه سرچشمه‌اش جز ناآگاهی نیست.

كسی چرا نیندیشد كه رضاشاه آن اندازه خام نمی‌بود كه زیان جنگ با انگلیس و روس را نداند. دیوانه هم نشده بود. اگر بگوییم دانسته و فهمیده جنگ را پیش می‌آورد تا گزند به ایران رساند ، این هم به رضاشاه نچسبیدنیست. رضاشاه هرچه می‌بود ، نیك یا بد ، ما كار نمی‌داریم ، به هر حال ایران را دوست می‌داشت. بزرگی خودش را در بزرگی نام ایران می‌دانست.

آنگاه اگر سرچشمه‌ی كارها رضاشاه می‌بوده و او نافهمانه ایران را بچنان جنگی می‌كشانیده و وزیران چنانكه گفته‌ی خودشانست آن را بد دانسته خرسندی نمی‌داشته‌اند ، چه شده كه از كار كناره نجسته‌اند تا پایشان درمیان نباشد؟!. اگر آنان كناره جستندی ، بیش از آن چه بودی كه چند روزی در زندان باشند ، و یا چند دشنامی از شاه بشنوند؟!. آیا چنین ترسی بهانه برای ایشان توانستی بود؟!.
آنچه من از روی آگاهیهای خود می‌دانم ، آنست كه در آن پیشامد همه‌ی كارها را وزیران و سرلشگران بدخواه كرده‌اند و چنانكه گفتم نیرنگی درمیان بوده.

نخست می‌باید گوییم : اینكه شناخته شده كه رضاشاه دیكتاتور می‌بود و سررشته‌ی همه‌ی كارها را در دست می‌داشت ، راست نیست. این خود رازیست كه این وزیران در زمان رضاشاه دسته‌بندی خود را نگه داشته همچنان نیرومند می‌بودند. راستست كه در برابر او ایستادگی نمی‌نمودند ولی رضاشاه نمی‌توانست اینها را براندازد و وزیران دیگری بیاورد. این چیزیست كه باید بیگمان دانست و دلیلهایی میدارد كه من در جای دیگری یاد كرده‌ام. (كتاب دادگاه)

دوم رضاشاه یك تن می‌بود كه در كاخ خود می‌نشست و همه‌ی دستورهایش بایستی با دست این وزیران و سرلشگران بكار بسته گردد ، و من چنان گمان می‌برم كه اینان ـ این وزیران و سرلشگران بدخواه ـ كه نقشه كشیده و نیك دانسته بودند كه در پایان آن رضاشاه برافتاده از میان خواهد رفت ، گستاخ و دلیر گردیده ، از چند روز پیش بیكبار شاه و دستورهای او را بكنار نهاده ، خودسرانه از روی نقشه كار می‌كرده‌اند. رضاشاه یا نمی‌دانسته و یا اگر می‌دانسته جز برآشفتن و پرخاش كردن كاری از دستش برنمی‌آمده.

👇
این گمانیست كه من می‌برم ، و چون نمی‌خواهم بروی آن پافشاری نشان دهم ، اینست میگویم : چه رضاشاه هم دست می‌داشته و چه نمی‌داشته ، نقشه‌ی كار از سوی این بدخواهان كشیده شده و با دست خود آنان روان می‌گردیده ، و نتیجه‌ای كه خواسته می‌شده ، گزند و آسیب دیدن آرتش و رسوا و بی‌آبرو گردیدن آن می‌بوده.

رضاشاه سالها رنج برده و آرتشی برای ایران پدید آورده بود. آرتشی كه باری بیرون آبرومندی می‌داشت و هر سال كه در سوم اسفند[سالروز «كودتای سوم حوت» 1299] رژه رخ می‌دادی خونهای جوانان غیرتمند بجوش می‌آمدی و بسیاری با دلخواه رو بسوی آن می‌آوردندی ، آرتشی كه اگر برای جنگ با دولتهای دیگر توانا نبودی برای كوفتن سرِ زیروبیگها و محمدرشیدها [دو تن از چندین سركش و راهزن آن روزگار] توانا بودی و درون كشور را ایمن می‌گردانیدی.

چنین آرتشی پدید آمده و آن بدخواهان این را برنمی‌تافتند. از اینرو فرصت بدست آورده می‌خواستند كه آن را رسوا گردانند و دستگاه سست و بی‌آبرویی سازند و برای این خواست آن نقشه را كشیده بودند.

اگر ایران با روس و انگلیس ایستادگی ننموده با بستن پیمان دوستانه راه كالا بردن بآنان دادی آرتش ایران دست‌نخورده ماندی. پس بایستی ایستادگی نموده شود تا كار بجنگ انجامد و از آنسو هیچ گونه بسیجی[تدارك] در كار نباشد و همانكه جنگ درگرفت و دسته‌های سپاه در جنوب و شمال و شرق و غرب بدم چك داده شد هیچگونه پشتیبانی بآنها نشان داده نشود. بلكه آشفتگیهایی در كار آنان پدید آورده گردد. دو روز دیگر نیز دستور «ترك مقاومت» فرستاده شود كه نتوانند «با دلیریهای خودشان هم باشد» ایستادگی نمایند. دستور «ترك مقاومت» فرستاده شود كه هیچ گونه پشتگرمی درمیان نباشد ، سامان و دستگاه بهم بخورد ، فرماندهان بزرگ كه خود از دسته‌ی بدخواهان می‌باشند زیردستان را بی‌سر و سامان گزارده خود از میان ناپدید گردند ، كه بدینسان سپاهیان گزند و آسیب هرچه بیشتر بینند و رسوایی هرچه بیشتر باشد.

این بوده آن نقشه‌ی شوم و این بوده خواستی كه از آن می‌داشته‌اند كه روز روشن در برابر چشم ما نقشه‌ی خود را بكار بستند و خواست خود را پیش بردند.
رجبعلی منصور
جواد عامری
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 3

آ ـ حقيقت اينست كه اين دليلها رد كردني نيست. من با آنكه چندان معلومات ندارم مي‌بينم اين حرفها راستست. اما ... (خاموشي)

د ـ پيداست كه شما چون فهم و خردتان را بكار مي‌گماريد مي‌بينيد كه اين گفته‌ها راستست. ليكن از سوي ديگر نمي‌توانيد عقيده‌هاي هزارساله را باين آساني ترك كنيد. اينست يك «اما» مي‌گزاريد.

ج ـ بلي حقيقت همين است.

د ـ بسيار خوب. اكنون مي‌آييم بر سر زدن فاطمه و شكستن دنده‌ی او و سقط كردن محسن. اينها سخنانيست كه تاريخ بيكبار از آنها ناآگاهست. آنچه من مي‌دانم اينها در كتابهاي معتبر خود شيعيان نيز نبوده. به هر حال اينها دروغست. زيرا اينها را چنين مي‌گويند كه چون علي‌بن‌ابيطالب به ابوبكر بيعت نمي‌كرد عمر رفت بدر خانه‌اش كه او را بياورد و فاطمه چون در پشت در ايستاده نمي‌گزاشت باز شود ، عمر فشار داد و او را ميانه‌ی در و ديوار گزاشت. در حالي كه اصل قضيه دروغست. علي از بيعت به ابوبكر امتناع نكرد و نبايستي بكند. دليل اين را سپس خواهيم دانست.
از آنسو همان علي دختر خود ام‌كلثوم را كه دختر همان فاطمه بود به عمر بزني داد. آيا معقولست كه پس از آن بدرفتاري از عمر چنين وصلتي با او رخ دهد؟!.

ج ـ ببخشيد ، در اينجا هم علماي ما پاسخي داده و گفته‌اند كه بجاي ام‌كلثوم جِنّيه‌اي را فرستادند. ولي حقيقت آنست كه حرفهاي شما مرا بتكان آورده كه خودم خجالت مي‌كشم همه‌ی حرفهاي آنها را بگويم. محض خنده اين تكه را ذكر كردم.

د ـ آري اينها جز درخور خنده نيست. سخن خود را دنبال كنيم. مي‌گويند : محسن نام بچه‌اش سقط شد. من مي‌پرسم : بچه‌اي كه بجهان نيامده نام چه مي‌خواسته؟!. آنگاه از كجا مي‌دانسته‌اند كه پسر است تا نام محسن بگزارند؟!.
اما فدك كه باغي يا زميني بوده از مال يك يهودي ، كه پس از فتح خَيبَر از بابت غنيمت جنگي به پيغمبر رسيده بود ، پس از مرگ آن بزرگوار دخترش فاطمه آن را خواست. ابوبكر كه خليفه شده بود گفت : پيغمبر فرموده هرچه از من بماند مال بيت‌المال (صدقه) است. دختر پيغمبر هم خاموش گرديد و تمام شد و رفت. نه علي و نه ديگران سخني نگفتند. زيرا ابوبكر پاكتر از آن بود كه از زبان پيغمبر دروغ سازد ، مردم او را مي‌شناختند.
اينكه گفته مي‌شود كه خود سنيان نوشته‌اند دختر پيغمبر از ابوبكر و عمر ناراضي مرد ، اولاً : دانسته نيست كه راست باشد. ملايان شما از اين دروغها بسيار ساخته‌اند. ثانياً : فرض كنيم كه راستست و چنان سخني در كتابهاي سنيان هست ، تازه معنايش آنست كه دختر پيغمبر از رفتار ابوبکر که مخالف دلخواه او بوده رنجیده بوده. دختر پیغمبر نيز بشر بوده. بيش از اين معنايي ندارد.
🔶 زبان ایرانی - 124
🔸 بهم خوردن گونه‌های کارواژه‌ها (سال چهارم) – 10

3ـ گذشته‌ي همارگي : اين گونه چنانكه گفتيم در كتابهاي پيشين فراوانست و تا قرن پنچم هر كسي آن را مي‌شناخته و در جاي خود بكار مي‌برده. در كتابهاي بيهقي و گرديزي و سفرنامه‌ي ناصرخسرو و اسرارالتوحيد و طبقات ناصري و بسيار مانند اينها همگي آن را بدرستي آورده‌اند ولي پس از آن كم‌كم معناي آن تاريكي گرفته و چه‌بسا كساني بجاي آن همانزماني را آورده‌اند و روزبروز اين غلط‌كاري رواج گرفته تا آنجا كه اين گونه‌ي گذشته از يادها دور شده كه از قرن ششم باز جز پاره‌ای نويسندگان بادانش آن را بيكبار نشناخته‌اند و اگر كساني گاهي شناخته‌اند از روي بينش نبوده اينست نتوانسته‌اند در جاي خود بكار برند. براي مثل نويسنده‌ي مطلع‌السعدين را ياد ميكنم. چه او گاهي اين گونه‌ي گذشته را آورده ولي جايش را نشناخته است. چنانكه در يكجا درباره‌ی‌ سلطان حسين جلايري مينگارد :
«واركان دولت آذربايجان از حركات شنيعه‌ي سلطان حسين‌ بن ‌سلطان ‌اويس ملول بودند چه ايام باستماع نغمات دلاويز گذرانيدي و صباح بتجرع اقداح برواح رسانيدي ...».
با آنكه سلطان حسين يك سال پيش پادشاهي يافته و هنوز نمي‌شد اين كارها را شيوه‌ي هميشگي او شناخت و بايستي در اينجا بگويد : «ميگزارد و ميرساند ...».
سپس در جاي ديگري درباره‌ی شهر شام مينگارد :
«ناگاه آتش در شهر دمشق افتاد ... و پيشتر سالي يك بار و دو بار در شهر آتش مي‌فتاد و قضات و اكابر جمع آمده مي‌نشاندند ...».
در اينجا بگفته‌ي خودش از يك كار همارگي گفتگو دارد و بايستي بگويد : «آتش فتادي ... جمع آمده نشاندندي ...».
اگر همين كتاب را جستجو كني چندان لغزش در اين زمينه رو داده كه بشمار نيايد. يك نكته‌ي ديگري كه بايد گفت اينكه در بسياري از كتابها كه نويسنده‌ي آنها اين گونه‌ي گذشته را مي‌شناخته و آن را در جاي خود درست بكار مي‌برده در قرنهاي ديرتر رونويسان چون خودشان آنها را نمي‌شناخته‌اند بدستبرد پرداخته ديگرگونه نموده‌اند. اينك از تاريخ بيهقي دو نمونه مي‌آوريم :
سلطان‌مسعود با ابونصر مشكان صاحبديوان گفتگوي دبيران را دارند : «گفت همچنين است كه همي‌گويي اما اين دو تن در روزگار گذشته مشرفان بوده‌اند از جهت من در ديوان تو امروز ديوان را نشايند بونصر گفت بزرگا غبنا كه اين حال امروز دانستم امير گفت اگر پيشتر مقرر گشتي چه كرديي گفت هر دو را از ديوان دور كردمي كه دبير خاين بكار نيايد ...».
در اين عبارت «چه كرديي» را چون نشناخته‌اند «چه كردي» گردانيده‌اند با آنكه ديده مي‌شود كارهاي ديگر عبارت از گونه‌ي همارگي است نه از گونه‌ي ساده.
در جاي ديگر باز چنان گفتگويي از دبيران مي‌رود و چنين مينگارد :
«امير گفت همچنين است كه بوالفتح كه بدان وقت كه بديوان بونصر بود هرچه در كار پدر ما رفتي بما نبشتي از بهر پدرش را كه بديوان خليفت هرات بود من كه بونصرم گفتم دريغا كه من امروز اين سخن مي‌شنوم امير گفت اگر بدان وقت شنوديي چه كرديي گفتم بگفتي تا قفاش بدريدندي و از ديوان بيرون كردندي ...».
در اين عبارت نيز «شنوديي» و «چه كرديي» را ديگرگونه كرده «شنودي» و «‌چه كردي» نوشته‌اند و چون كتاب بچاپ ميرسيده كسي كه سرپرستي ميكرده سپس يك «مي» بر سر هر كدام افزوده كه آن نيز غلط و خود دليل است كه نه رونويسان پيشين و نه اين سرپرست چاپ از گذشته‌ي همارگي آگاهي نداشته‌اند.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی پانزدهم)

🔶 شهریور1320 و درسهای آن
(بخش سه از چهار)

رسواییهای آن چند روز چندانست كه اگر بنویسند چند جلد كتاب تواند بود. چه جوانان دلیر و نازنینی كه بخون آغشتند. چه افسران كارآمدی كه قربانی خیانت شدند و از میان رفتند. چه گزندهایی كه شهرها و آبادیها دید ، پس از همه چه رسواییها و بدنامیها كه كشور و توده برد.

اكنون سخن در آنست كه در چنان خیانت بی‌آزرمانه‌ی بزرگی ، بیش از همه ، وزارت جنگ كار كرده. رل بزرگتر را در آن نمایش سراپا خیانت ، این وزارت بگردن گرفته. راستست كه گفتگوهای سیاسی با نخست‌وزیر می‌بوده و در آن باره وزارت جنگ را گناهكار نتوان گرفت. ولی پس از آنكه دو دولت راه می‌خواستند و ایران ایستادگی می‌نمود و این روشن شده بود كه كار بجنگ خواهد انجامید وزارت جنگ اگر اندیشه‌ی خیانت نداشتی بایستی با شتاب بسیار به بسیج جنگ پردازد و بسرلشگرها كه در آذربایجان و خراسان و خوزستان و كردستان می‌بودند دستورها دهد و افزارها فرستد و بشماره‌ی سپاهیان افزاید ، از هر باره باستوار گردانیدن مرزها كوشد ، كه چنانكه همه دانستند یك گام در این راه برداشته نشده بود.

ما در تهران می‌بودیم و می‌دیدیم كه از یكسو سخن از ایستادگی است و بانگلیسها و روسها پاسخهای سخت داده می‌شود و با انگیزش دولت در روزنامه‌ی اطلاعات گفتار نوشته می‌شود كه «ما كلمه‌ی ترس را مدتهاست از قاموس خود بیرون كرده‌ایم» ، و در همان حال كمترین آمادگی نمی‌رود و پروایی نمی‌شود.

چنانكه نوشته شد و همه دانستند سرلشگران استانها تلگراف كرده آگاهی می‌داده‌اند كه آمادگیهایی در مرز از سوی دولت همسایه پدیدار است و دستور می‌خواسته‌اند. وزارت جنگ بآنها پاسخی نمی‌داده. تلگراف سرلشگر مطبوعی بچاپ رسید كه در پانزدهم مرداد با «رمز» بستاد آرتش آگاهیها می‌داده و دستور می‌خواسته و ستاد آرتش پاسخی بآن نداده سرلشگر محتشمی در روزنامه نوشت كه از چندی پیش آمادگیهای مرزی همسایه را بتهران می‌نوشته و دستور می‌خواسته كه وزارت جنگ بهیچ یك از آنها پاسخی نفرستاده.

اینها چیزهاییست كه همه دانسته‌اند. از آنسو چون جنگ آغاز یافت ما در تهران دیدیم كه دولت انبارهای خواربار را بست و نایابی پدید آورد. بنزین باتوبوسها نداد و آنها را از كار انداخت. برای ترسانیدن مردم دروغها پراكند. روزـ نوشته پراكند كه «آگهی خطر هوایی در شب با خاموش شدن چراغهای برق داده می‌شود» و شب بی‌آنكه هواپیمایی در آسمان باشد چراغها را خاموش گردانید و مردم جنگ‌نادیده‌ی تهران را بهراس انداخت.

بدتر از همه‌ی اینها «مرخص» كردن سربازان و بیرون ریختن ایشان از سربازخانه‌ها می‌بود كه روز چهارم یا پنجم جنگ دیده شد. سربازان را كه بیشترشان روستایی می‌بودند رختها و كفشهاشان كنده با رختها و كفشهای پاره‌ی خودشان بیرون ریختند كه هر كسی كه آنها را در خیابان می‌دید برسوایی و بدبختی كشور افسوس می‌خورد.

كم كسی در تهران آن روز اندوهبار را فراموش كرده. این كار را كرده بودند كه مردم را بیكبار نومید گردانیده بفهمانند كه ایران دیگر نماند. كرده بودند كه رسوایی هرچه فزونتر باشد و سرافكندگی غیرتمندان هرچه سختتر گردد.

چنانكه سپس در روزنامه‌ها نوشتند و دانسته شد ، این كار بی‌آزرمانه را سرلشگر ضرغامی رئیس ستاد ارتش و سرلشگر[متن اصلی : سرتیپ] احمد نخجوان كفیل وزارت جنگ كرده بودند كه رضاشاه چون دانسته بسیار خشمناك شده و بر سر نخجوان رفته و او را كتك زده ، و با دستور او بوده كه دوباره سربازان را بازگردانیده‌اند.

اینها همه نیك می‌رساند كه وزارت جنگ یكی از لانه‌های بدخواهان می‌بوده. نیك می‌رساند كه كسانی كه آن وزارتخانه را راه می‌برده‌اند ـ سرلشگران و سرتیپهایی كه رشته‌ی كارهای آنجا را در دست می‌داشته‌اند ـ بیشترشان از دسته‌ی خائنان می‌بوده‌اند. مردان بی‌ناموس و بی‌آزرمی می‌بوده‌اند كه در توی رخت افسری بنابود گردانیدن كشور و توده‌ی خود می‌كوشیده‌اند.

در همان هنگام كه در تهران این رسواییها رخ می‌داد و این خیانتها می‌رفت در استانها نیز سرلشگران و سرتیپان كه می‌باید گفت از دسته‌ی بدخواهان می‌بودند ، هر یكی بنوبه‌ی خود كارهای خائنانه‌ی دیگری می‌كرد و رسواییهای دیگر پدید می‌آورد. روز آزمایش فرارسیده و «دیپلمه‌های دانشكده‌ی خیانت» هر یكی هنر خود را استادانه نشان می‌دادند. آن سرلشگر مطیعی بود كه در رضاییه زیردستان خود را گزاشت و با چند تن از افسران كه افزار دزدیهای او می‌بودند از راه كردستان رو بگریز نهاد. سرتیپ ‌قادری در اردبیل همان رفتار را كرد. سربازان را گزارده خود را بیرون انداخت. سرلشگر محتشمی در خراسان همان كار را كرد و رسواییهای بیشتر بار آورد.


👇
در كردستان و آن پیرامونها در سایه‌ی پستی و بی‌آزرمی ‌این افسران رسواییهایی رخ داد كه من از گفتن ننگ می‌دارم. در چند جا كردان سربازان را بمیان گرفتند و تفنگ و افزارهای دیگر از دست آنان درآوردند. صد زشتی رخ داد.

در چند جا خود افسران تفنگها و افزارها در كوه و بیابان ریختند كه بدست كردان و شاهسونان و دیگران بیفتد تا سر بگردنكشی و نافرمانی و راهزنی برآورند. این خیانت بسیار پست از سرتیپ‌ پوریا و سرتیپ ‌قادری و دیگران سر زد.

در همه جا سرلشگران و افسران بزرگ كامیونهای آرتش را كه می‌بایست در دسترس سربازان گزارده شود ویژه‌ی زنان و فرزندان و كاچال[=اسباب خانه] و كالای خود گردانیدند. در هنگامی كه سربازان و برخی افسران غیرتمند پیش رفته در برابر دشمن می‌جنگیدند و جانبازی می‌كردند این افسران خائن با همه‌ی كامیونها و اتومبیلها كه در زیر دست می‌داشتند فرزندان و كاچالهای خود را راه می‌انداختند. سرهنگ شكم‌گنده‌ای را در تبریز می‌شناسم كه می‌گویند در همان روز نخست كه در صوفیان و آن پیرامونها جنگ می‌رفت و هواپیماهای روسها بالاسر شهر می‌پرید و می‌غرید ـ این سرهنگ در بازار بخریدن «جواهرات» و زرینه‌افزار می‌پرداخت و چون غرش هواپیماها برمی‌خاست جمله‌های دشنام‌آمیزی درباره‌ی ایران و آرتش ایران بزبان می‌آورد.

همچنان در تهران ، جنبشی بنام كوچ پدید آمده چون زنان و فرزندان شاه ـ شاهپورها و شاهدختها ـ به اسپهان می‌كوچیدند ، افسران بزرگ ، از شاه نیز جلوتر افتاده زنان و فرزندان خود را با اتومبیلهای آرتش به اسپهان فرستادند. سپس خودشان هم پا بگریز نهاده راه افتادند. دیدنی می‌بوده كه این افسران والاجایگاه چگونه خود را در اتومبیلها پنهان ساخته و می‌گریخته‌اند. از كسانی كه نام می‌برند كه در آن روز تهران و آرتش و مردم را گزارده برای نگهداری خود گریخته‌اند سرلشگر ‌یزدان‌پناه فرمانده‌ پادگان مركز ، سرلشگر نقدی فرمانده لشگر دوم ، سرلشگر بوذرجمهری فرمانده‌ لشگر یكم ، سرلشگر احمد نخجوان كفیل وزارت جنگ بوده‌اند. سرلشگر یزدان‌پناه همان افسر است كه رئیس دانشكده می‌بوده و برای این كشور افسران می‌پروریده. همان افسر است كه گفتارها در میهن‌پرستی به شاگردان می‌رانده.
سرلشگر احمد نخجوان
سرلشگرعزیزالله ضرغامی
سرلشگر کریم بوذرجمهری

بوذرجمهری در سوم شهریور 1320 فرمانده لشگر یک تهران بود. وی در شورای عالی جنگ که طرح خائنانه‌ی مرخص کردن سربازان وظیفه و استخدام سربازان پیمانی را تصویب کرد عضویت داشت. به نوشته‌ی عاقلی او نیز از خشم رضاشاه بی‌بهره نماند و قرار بود محاکمه شود (عاقلی 1367، به یاری دانشنامه‌ی جهان اسلام) که رضاشاه از ایران رفت و این دسته از افسران خائن از محاکمه جستند.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
✴️ حماسه‌ی حضور!

خدا را سپاس که بیشتر مردم به دروغگویی ملایان و حکومتشان پی برده و دیگر پیروی کورکورانه از آنان نمی‌کنند.
خدا را سپاس که دستگاه تبلیغاتیِ حکومت تشتش از بام افتاده و صدایش را همه شنیده‌اند. خدا را سپاس که دروغسازان و دروغگویان مشتشان باز شده و رسواتر از همیشه‌اند.
اینها همه جای سپاس دارد. لیکن نباید به این اندازه بس کرد و باید درپی یادگرفتن حقایق زندگی بود و به نیکی توده کوشید تا بتوان بجای این پتیاره‌ی میکروبی ،‌ این حکومت ملایی ، یک حکومت دمکراسی را جانشین ساخت.
🔶 گفت و شنید - (بخش یکم)
🔸 تکه‌ی 4

ب ـ من خودم در پاي منبر مرحوم شريعت سنگلجي بودم. يك شب رمضان چون چند نفر از سنيها نيز آمده بودند مرحوم شريعت آن شب تعريف از شيخين كرد. بعضي مريدها رنجيدند. فرداشب آمد و رفت بالاي منبر و گفت : ديشب خوابي ديده‌ام كه بايد براي شما نقل كنم ، من كه ديشب تعريف از شيخين كردم در خواب ديدم : جاييست صديقه‌ی طاهره سلام‌الله عليها ايستاده. بمن اشاره كرد و فرمود : «يا شيخ بيا» من رفتم فرمود : «من از شيخين راضي نيستم. فدك را از دست من گرفتند. مرا راضي كنند بعد از آن».

د ـ آقا ، شريعت سنگلجي براي راضي كردن مريدان پولدار از اين خوابها بسيار توانستي ديد. من تعجب مي‌كنم كه شما اين چيزها را بميان مي‌آوريد. ببينيد معني دارد كه دختر پيغمبر در آنجهان پس از هزاروسيصد سال كينه‌ی‌‌ فدك را از دل بيرون نكرده باشد و تازه بگويد : «مرا راضي كنند بعد از آن»؟!.. اين چيزها ننگ‌آور است. خواهشمندم ديگر خارج از موضوع نشويد تا من بدليلهايي كه درباره‌ی خلافت آورده‌ايد پاسخ دهم.

شما سه دليل شمرديد كه پيغمبر ، امام علي‌بن‌ابيطالب را جانشين گردانيده بود. يك به يك پاسخ مي‌دهم.

نخست داستان غدير خم : مي‌گوييد پيغمبر فرمود : «مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ ، فَهذا عَلِيٌّ مَوْلاهُ». من در شگفتم كه چرا ملايان معني اين جمله را نمي‌دانند. درميان عرب داستاني بنام «ولاء» بوده است. باين‌معني كسي كه غلام خود را آزاد مي‌كرده ميانه‌ی آن غلام با آقايش رابطه‌ی «ولاء» توليد مي‌شده و احكامي داشته. مثلاً اگر آن غلام بي‌وارث مي‌مرد ارث او بآقايش مي‌رسيد. همچنين عشاير عرب با يكديگر پيمان مي‌بستند كه بقول خودشان «حليف» يكديگر مي‌شدند. درميان آنها نيز رابطه‌ی «ولاء» توليد مي‌شد و آن نيز احكامي داشت.

در كتابهاي فقه «ولاء» يك بابيست. پيغمبر اسلام از مردم عرب مي‌بود و با كساني درميانه رابطه‌ی «ولاء» مي‌داشت. در آن باره علي را كه دامادش مي‌بود جانشين خود كرده و فرموده : «من با هر كسي ولاء داشتم و مولايش مي‌بودم پس از من اين علي مولاي او خواهد بود». بالاخره اين يك وصيت خانواده‌اي بوده.

من نمي‌دانم اين جمله كجا و داستان خلافت كجاست؟!. اگر مقصود پيغمبر خليفه گردانيدن علي بودي بايستي نخست توضيح دهد كه مردم ، خليفه يا جانشين مرا خدا بايد معين كند. اول اين را كه خودش يك موضوع بسيار مهم بود بمردم ابلاغ كند ، پس از آن علي را نامزد جانشيني گردانيده صريح و آشكار بفرمايد : «خليفه‌ی اول من علي خواهد بود. خدا او را برگزيده است».

«مولا» در زبان عربي بمعني جانشين يا سلطان نبوده. مولا جز به همان معني «دارنده‌ی ولاء» شناخته نمي‌شده و اينست مي‌بينيم كه هم به غلام آزاد شده و هم بآقاي آزادكننده گفته مي‌شده است.

از اين گذشته ، اگر حكم اسلام اين بوده كه خليفه را خدا برگزيند ، پس چرا اين در قرآن گفته نشده؟!. پس چرا چنين حكم مهمي در قرآن نيامده؟!.
شریعت سنگلجی (که در گفتار بالا یادش رفته)