پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
اینک ملایان مفتخوار یا گردانندگان دکانهای بت‌پرستی ، درپی گسترش بیماری و افزایش کشته‌ها ، ناچار شده‌اند ، به بسته گردیدن بتکده‌های خود تن دردهند و این بار بی‌آنکه شکستی بخود راه دهند ، با بی‌شرمی بیکباره رنگ عوض کرده و سخنان گذشته‌ی خود را فراموش ساخته‌اند تا جایی که خبرگزاری فارس گروهی از پرورش یافتگان منبر آخوندها را که در اعتراض به بسته شدن بارگاه قم در جلوی در آن گرد آمده بودند ، «افراد معلوم الحال» نامیده.
(بخش 5 از 6)

دنباله دارد 👇👇👇
احمد کسروی در این زمینه چه نیک گفته که : «مذهب شیعه رنگ ثابتی ندارد و هر زمان میتوان آن را برنگ دیگری انداخت. این عادت ملاهاست که وقتی که ایرادی گرفتید و پاسخی نتوانستند رنگ مذهب را عوض میکنند...» یا «... این خود گفتگوییست که این مذهب شما رنگ ثابتی ندارد و علمای شما آزادند که مطابق مصالح دکانداری خودشان هر زمان آن را برنگ دیگری اندازند. ما دیده‌ایم هر چیز تازه که درآمده علمای شما مخالفت کرده‌اند. ولی چون رواج گرفته برگشته گفته‌اند : «درمذهب ما نیز چنینست»... » («گفت و شنید» ، س 13 و 28)

اینک باید از پیروان ملایان پرسید : آیا چیزی که با چشم خود می‌بینید درنمی‌یابید؟! آیا در پیرامون آزمایشی که در دوره‌ی زندگی خودتان رخ داده نمی‌اندیشید؟! و آیا از این رویداد عبرت نمی‌گیرید؟! بفرموده قرآن : «أَفَتَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ مَا لَا يَنْفَعُكُمْ شَيْئًا وَلَا يَضُرُّكُمْ * أُفٍّ لَكُمْ وَلِمَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ ۖ أَفَلَا تَعْقِلُونَ». «آيا جز خدا چيزى را مى‌پرستيد كه هيچ سود و زيانى به شما نمى‌رساند؟ بيزارم از شما و از آن چيزهايى كه جز خدا مى‌پرستيد. آيا خرد خود را بکار نمی‌اندازید».
(بخش 6 از 6)
🔶 زبان ایرانی - 145
🔸 در پيرامون پيراستن و بسامان گردانيدن زبان (سال چهارم) – 5

بارها گفتيم پيراستن و آراستن زبان تنها اين نيست كه كلمه‌هاي بيگانه را بيرون كنيم. اين بخش كوچكي از آنهاست.
درباره‌ي «كارها» نيز ما خودمان ناگزير بوديم آنها را بكار بريم ولي بايستي پيش از آن چگونگي آنها را بازنماييم تا خوانندگان بآن آشنا باشند. اينبود آن را آغاز كرديم و از شماره‌هاي آخري بيشتر نگارشها از روي آنهاست و چون گاهي از آن گفتگو خواهيم داشت آن را «دستور نوين» نام ميدهيم.
ما هر كاري را كه آغاز كرديم كوشيم كه آن را بپايان رسانيم. درباره‌ي زبان نيز ما هرگز راه خود را از دست نمي‌دهيم و هرگز از پيشرفت بازنمي‌ايستيم.
اين بارها براي ما رخ داده كه خواسته‌ايم معاني را بفهمانيم و از درآميختگي كارها (فعلها) بهم و از ميان رفتن پاره‌اي آنها و از نارسايي زبان نتوانسته‌ايم. شايد كسان ديگري باين درماندگي دچار شده باشند ولي از اين پس كه اين كارها رواج شد ديگر چنان درماندگي پيش نيايد.
نكته‌ي ديگري كه بايد يادآوري كرد اينكه امروز بيش از همه «كارهاي ميانجي» (افعال معاون) بكار مي‌برند. چنانكه ميگويند : گريه كرد ، زاري نمود ، ناله كرد ، رها گردانيد ، زندگي كرد ، نهان ساخت و بسيار مانند اينها. اين نيز رخنه‌ي ديگري در سامان زبان پديد مي‌آورد و زيانها از آن روي ميدهد.
اينست بايد از آن جلوگيري نمود. نيكي زبان در آنست كه «كارهاي ميانجي» كمتر بكار رود و ما بايد بجاي آن جمله‌ها بگوييم : گريست ، زاريد ، ناليد ، رهانيد ، رست ، زيست ، نهفت. بايد در همه جا تا ميتوان از خود ريشه‌ درآمده‌ها (مشتق) پديد آوريم.
زيان فزوني «كارهاي ميانجي» آن شده كه امروز بسياري از «كارها» راه خود را از دست داده. شما اگر از كساني بخواهيد كه گذشته و اكنون و آينده و فرمان و ديگر درآمده را از كلمه‌ي «نهفتن» بشمارند نخواهند توانست. همان حال را دارد كلمه‌هاي «گسيختن» و «هِشتن» و بسيار مانند اينها.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی سی‌‌وپنجم)

🔶 چند سخنی با آقای فرامرزی
(بخش سه از سه)

🔸در جهان كمتر رخ دهد كه كسی دانسته و از روی قصد بدیگری یا بخود زیانی رساند. چنین كاری جز در هنگام دشمنی نتواند بود. بیشتر زیانها از این راه پیش می‌آید كه یك كسی بهوس بیك كاری پردازد و یا آن كار را از راهش دنبال نمی‌كند.

مثلاً فلان بازرگانی كه ورشكست می‌شود نه چنانست كه قصد ورشكستگی داشته و دانسته و فهمیده سرمایه‌ی خود را از دست داده. بلكه چنینست كه در داد و ستد هوسبازی كرده و اندیشه بكار نبرده و یا بداد و ستد ، خود نپرداخته بعهده‌ی شاگردان واگزارده و در نتیجه‌ی اینها سرمایه‌اش را از دست داده. یك دسته كودكان بیك كشتزاری وارد می‌شوند و آن را لگدمال می‌كنند نه آنست كه قصد نابود كردن كشت را دارند. بلكه بهوسبازی اینسو و آنسو می‌دوند و در نتیجه‌ی آن ، زیان بكشت می‌رسانند.

مخصوصاً در مورد توده بسیار كم رخ دهد كه كسانی نابودی آن را خواهند. چنین بدخواهی جز در نتیجه‌ی كینه و دشمنی سختی پدید نیاید. بیشتر زیانها و آسیبها بتوده از رهگذر كسانی رسد كه دخالت بكارهای آن كنند بی‌آنكه شایسته‌ی چنان دخالتی باشند ، و یا در آن دخالت ، سود و هوس خود را نیز مخلوط گردانند.

درباره‌ی روزنامه‌ها نیز گله‌ی ما از این راه است. شما اگر امروز فهرستی از روزنامه‌های ایران بگیرید و یكایك آنها را از اندیشه گذرانید خواهید دید ، یك دسته از آنها روزنامه‌نویسی را پیشه‌ای می‌شمارند و جز درپی پول درآوردن نیستند. اینست همیشه فزونی فروش روزنامه را در نظر می‌گیرند و گفتارهایی كه بچاپ می‌رسانند مقیدند كه خوشایند مردم باشد. جز این نتیجه‌ی دیگری نمی‌خواهند. بلكه برخی از اینان به تشبثهای نامشروعی برمی‌خیزند (مثلاً از فلان بازرگان بدگوییها می‌كنند و پنج‌هزار ریال گرفته رها می‌نمایند). یك دسته‌ی دیگری درپی نام و شهرت می‌باشند و از احترامی كه در برخی مجالس و ادارات بیك روزنامه‌نویس می‌گزارند دلخوشی دارند یا بنوشتن گفتار علاقه‌مند می‌باشند و از آن لذت می‌برند. یك دسته‌ی دیگری چون شنیده‌اند در اروپا روزنامه‌ها هست و روزنامه را یكی از لوازم زندگانی متمدنانه شناخته‌اند تنها از این راه بآن درآمده‌اند.

اینها هیچ یكی با ایران دشمنی ندارند و زیان آن را نمی‌خواهند. ولی كارشان چنان است كه خواه و ناخواه زیان بتوده می‌رسانند. زیرا چون راهی برای خود نگزیده‌اند هر یكی بضد سخن آن دیگران ـ بلكه بضد سخنان دیروزی خود ـ می‌نویسد و این گیجی و سرگشتگی مردم را فزونتر می‌گرداند.

یك روزنامه اگر می‌خواهد بمردم سودمند افتد نخست باید بیندیشد و تصمیم گیرد كه آیا چه می‌خواهم؟.. چه نتیجه را از این كار چشم دارم؟.. اگر مقصود پول پیدا كردن و یا نام و آوازه بدست آوردنست بیكبار خودداری نماید ، اگر مقصود راهنمایی بمردم و تكان دادن باندیشه‌ها و احساسات است این نیت بسیار نیك است و روزنامه‌نویسی با این قصد یك كار شایسته و بزرگی می‌باشد. ولی كسی كه روزنامه را با این قصد می‌نویسد باید خود او پیروی از یک راهی نماید. باید یک راهی را برگزیند تا بتواند آن راه را بمردم نیز بنماید. كسی كه خود راهی نمی‌شناسد چگونه خواهد توانست بدیگران راه نماید؟!.. كدام راه را خواهد نمود؟!..

نمی‌خواهم در اینجا از راه سخن رانم و بگویم چه راهی باید پیش گرفت! این گفتگو بسیار دراز است و من نمی‌خواهم در اینجا بآن درآیم. همین اندازه می‌خواهم بگویم كه هر روزنامه‌ای نخست باید زمینه‌هایی را برای گفتگوهای خود برگزیند كه از آنها بیرون نرود و یك آرمانی را در اندیشه گیرد كه همیشه درپی آن باشد و گام بگام پیش رود. ما اگر بتوانیم همین شرط را در روزنامه‌های ایران اجرا گردانیم این خود یك گامی در راه پیشرفت روزنامه‌نویسی در این كشور خواهد بود. اگرچه چنین تقیدی برای یك روزنامه سخت خواهد بود و بیگمان زیانهایی را دربر خواهد داشت و دشمنانی پدید خواهد آورد. لیكن از آنسوی یك جایگاهی برای روزنامه باز خواهد كرد و بارزش آن در نزد خردمندان و بافهمان خواهد افزود و چه‌بسا در تاریخ یك نام جاویدانی برای آن تهیه خواهد كرد.

اینك سخن را بپایان می‌رسانم. ما برای روزنامه‌ی كیهان چنان جایگاه و چنان نام نیكی را درمیان توده و در تاریخ آرزومندیم و برای شما آقای فرامرزی فیروزی میخواهیم. ما امیدمندیم پرچم و كیهان ارتباط و همراهی باهم خواهند داشت و در كوششهای خود هردو یک راه را طی خواهند كرد.
(پرچم روزانه شماره‌های 114 ، 115 و 116)
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکه‌ی 25

گمان می‌كنم باز روشن نشد و باید توضیح دیگری دهم. ببینید : ایرانیان امروز بیدینند. چرا كه نه درباره‌ی جهان دانش و بینش می‌دارند ، نه معنی زندگی را می‌فهمند ، نه از حقایق آگاه می‌باشند. در این كشور كمتر چیزی را بمعنی راستش می‌شناسند. هر گروهی دنبال یك رشته از نادانیها را گرفته‌اند ، هر كسی جز درپی سود خود نمی‌باشد.

مثلاً یك دسته می‌بینی زحمت می‌كشند و پول جمع می‌كنند و به كربلا می‌روند. اگر بپرسیم : «چرا می‌روید؟!.» خواهند گفت : «خدا دنیا را بخاطر چهارده معصوم آفریده. ما به طفیلی وجود ایشان خلق شده‌ایم. باید بزیارتشان برویم. در قیامت نیز بما شفاعت خواهند كرد».

در حالی كه اینها همه بیپاست. خدا جهان را بخاطر چهارده معصوم نیافریده. خودش خواسته و آفریده و اختیارش را بدست آدمیان داده كه آبادش گردانند. از رفتن بزیارت قبرها نیز نتیجه‌ای نخواهد بود. همچنان روز قیامت هیچ كس شفاعت نخواهد كرد. بلكه شفاعت معنی نخواهد داشت.

یك دسته‌ی دیگر می‌بینی خود را صوفی یا درویش می‌خوانند و بهمین نام خود را از مردم جدا می‌گیرند. اگر بپرسیم : شما چه هستید؟!. چرا خود را از مردم جدا گرفته‌اید؟!. خواهند گفت : «ما درویشیم ، دنیا را ترك كرده‌ایم». باید گفت : چرا ترك كرده‌اید؟!. چه بدی از آن دیده‌اید؟!. آنگاه چگونه ترك كرده‌اید؟!. آیا نان نمی‌خورید؟!. رخت نمی‌پوشید؟!. بروی زمین گردش نمی‌كنید؟!. آخر چه كار كرده‌اید كه ترك دنیا شده؟!. شما هنگامی می‌توانید دنیا را ترك كنید كه از آن بیرون روید!. ما در شما جز تنبلی و بی‌حسی چیزی نمی‌بینیم. آیا اینست كه نامش را ترك دنیا نهاده‌اید؟!.

یك دسته‌ی دیگر از درسخواندگان اندیشه‌شان اینست : «زندگانی مبارزه است. باید زیرك بود و پول درآورد». در حالی كه زندگانی مبارزه نیست. مردمان باید بجای مبارزه با یكدیگر همدستی كنند. از اینگونه نافهمیها و غلط‌اندیشیها بسیار است و من این چند چیز را بعنوان مثل یاد كردم.

در این كشور هیچ چیز بمعنی راستش نیست. مثلاً بازرگانی در ایران به چه معنیست؟. شما در بازار هستید. بازرگانی چیست؟. بازرگانی در ایران آنست كه كسی كالایی را از دیگری بخرد و مقداری به بهایش افزوده به سومی بفروشد و درمیانه خودش دخلی كند. بازرگانی در ایران دست بدست گردانیدن كالاست. در حالی كه بازرگانی در معنی راستش آنست كه كسی كه كالاهایی را تهیه كرده (مثلاً پارچه‌ها بافته) كه باید بدست خانواده‌ها برسد كه آن را مصرف كنند ، چون آن كس نخواهد توانست خرده‌فروشی كند و با یكایك خانواده‌ها معامله نماید ، احتیاج به یك كسی هست كه درمیانه واسطه باشد. باینمعنی كه از آن تهیه‌كننده یكجا بخرد و باین مصرف‌كنندگان كم‌كم بفروشد. این معنی بازرگانیست.

پس یك بازرگان حق ندارد كالایی را ببازرگان دیگری بفروشد. حق ندارد در انبار نگه دارد و از فروش آن خودداری نماید. حق ندارد بیش از اندازه‌ی عادلانه به بهای آن بیفزاید.

این نیز مثل است و مانند این بسیار می‌باشد. اگر شما می‌خواهید در این زمینه حقایقی را بدانید بهتر است كتاب «كار و پیشه و پول» و مانند آنها را كه ما بچاپ رسانیده‌ایم بخوانید. در اینجا گفتگو از دینست. می‌خواهم بگویم دین دانستن حقایق جهان و زندگانی ، و زیستن از روی آن حقایقست.
riweye badbaxtihã 3.pdf
416.6 KB
«ریشه‌ی بدبختیها 3» عنوان شانزدهمین دسته از گفتارهای پرچم روزانه است که در این فایل یکجا گرد آورده‌ایم.
🔶 زبان ایرانی - 146
🔸 معنيهاي پنداري (سال چهارم) – 1

در اين هنگام كه ميخواهيم فارسي را بپيراييم اين را هم بايد دانست كه يك رشته معناهاي پنداري درميانست كه ما نياز نداريم آنها را نگاه داريم و در برابر هر كدام نام فارسي بگزاريم.
كساني در شگفت خواهند بود كه ما ميگوييم معنيهايي پنداريست. ولي شگفتي ندارد. پندار ميدانش پهناورتر از اينست. شايد كسي بيمار نباشد و بپندار خود را بيمار داند و شايد درد را هم دريابد.
هرچه خرد سستتر ، پندار نيرومندتر مي‌شود. چه‌بسا يك گروهي گرفتاريهاي بزرگي از اين راه پيدا كنند.
كنار نرويم. معناهاي پنداري در زبان امروزي فراوانست و اينها بر دو گونه است : يكي آنكه پاك بيپايه است. ديگري آنكه پايه‌اي براي خود دارد. ولي مردم آن را كنار نهاده نامش را در يك معناي ديگري كه از پندار خود پديد آورده‌اند بكار مي‌برند.
خوانندگان پيمان فراموش نكرده‌اند كه در پيرامون كلمه‌ي «تمدن» (1) چه گفتگوهايي شد. اين كلمه يك معناي ساده‌اي براي خود دارد. ولي كساني آن را كنار نهاده ما نمي‌دانيم كلمه را در چه معنايي بكار مي‌بردند كه آنهمه تكرار مي‌نمودند.
هر روزنامه را كه باز ميكردي هر كتاب را كه بدست ميگرفتي در چند جا كلمه‌ي تمدن تكرار مي‌شد. با اينهمه زماني كه پرسيديم : «تمدن چيست؟» كسي پاسخ نداد و كنون ديگر كسي آن را بكار نمي‌برد و اين نيست مگر اينكه معناي درستي نداشت.
در آغاز مشروطه كه شورش بپايان رسيده نوبت بروزنامه‌نويسان رسيد اينان يك رشته از اين گونه معناهاي پنداري را رواج دادند. زيرا معناها را از زبانهاي اروپايي ميگرفتند و كلمه‌اي از عربي يا فارسي از پيش خود در برابر آن پديد مي‌آوردند و در روزنامه‌ها مي‌نگاشتند و مردم چون بمعناي راستين آن آشنا نبودند در انديشه‌ي خود يك معناي پنداري درست مي‌نمودند. چه‌بسا هر كس چيز ديگري در دل ميگرفت. اين ناداني چندان رواج داشت كه بگفتن نيايد و چندان زيانها رسانيد كه ستودن نمي‌توانيم. بازمانده‌ي خردها پايمال آن نادانيها شد.

1ـ كسروي «تمدن» را «شهريگري» معني كرده و درباره‌ي آن در بسياري از نوشته‌هاي خود سخن رانده است. گ.آ.
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی سی‌‌وششم)

🔶کلمات بنده و چاکر از کی به ایران وارد شده؟!
(بخش یک از یک)

از یکی از خوانندگان از تبریز

اگر درست در مطلب باریک شویم خواهیم دید كلمه‌های بنده و چاكر عیناً ترجمه‌ی تحت‌اللفظی عبد و غلام عربی و جانشین همان كلمات است و این دو لفظ بردگی و بندگی كه از مرز كشور ما گذشته و از صفات كدامین قوم بوده و كی بما سرایت كرده سخنانیست كه نظر دقت مورخین و نویسندگان را بیش از هر چیز جلب می‌نماید.

اما در اینكه رواج دهنده‌ی اینگونه كلمات شعرا ، ادباء ما بوده هیچ شك و شبهه نیست و اگر آقایان عصبانی نشوند دلایل و علل آنها را شرح خواهم داد. (در اینجا مقصود نگارنده شعرا و ادبا و كسان دیگری كه سخنهای سودمند گفته‌اند نیست و خدا نكرده قصد توهین و تحقیر هم به هیچ یك از آقایان ندارم كه فردا جامه چاك كرده و بگویند : بمفاخر ما توهین شده!).

باری برگردیم بكلمات : بنده ، چاكر ، كنیز ، جان‌نثار ، خانزاد ، كمترین ، كمینه ، غلام و امثال و نظایر آن كه در سخنان روزمره و در نامه‌های عادی ما معمول است و توجهی هم به غلامرضا و غلامحسین و غلامعلی و عباسقلی و جعفرقلی و شاهقلی و نجفقلی و آقاقلی و حضرت قلی و خانقلی‌ها نماییم.

آیا اینها ترجمه‌ی تحت‌اللفظی عبدالرضا و عبدالحسین و عبدالعباس و عبدالجعفر و غیره نیست؟ آیا معنای آقاقلی و حضرتقلی و خانقلی و بیك‌قلی غیر از اینست كه صاحبان آنها بنده و بندگان آقا و حضرت و خان و بیك و میرزا و غیره هستند.

خدایا این داغ بردگی را ، كه به پیشانی ما زده؟ مگر لباس بندگی از روز نخست بقامت ایرانی دوخته شده! و ما باید تا عمر داریم در زیر این الفاظ بی‌معنا و موهون جان بسپاریم و كی ما بخود خواهیم آمد و باین كلمات فاتح خواهیم شد.

وقتی که گفته شد این كلمات را قبلاً ادبای ما از عربی ترجمه و با یك رنگ و روغنی بجامعه تحمیل و معمول نموده‌اند سخن درست و حقیقی است. توده‌ای كه قرنها در زیر بار استبداد زندگی كند چاپلوسی یكی از اخلاق رایجه درمیان ایشان باشد. ولی از انصاف نباید گذشت كه در این باره مسئولیت بیشتر بگردن شعراست زیرا آنان كه ستایشگری را پیشه‌ی خود ساخته‌اند در این راه تندتر از دیگران گامها برداشته‌اند.

من خود بسیاری از شعرا را می‌شناسم كه برای خوشایند درباریان وقت نه اینكه خودشان را بنده خوانده‌اند بلكه عبید (بنده‌ی كوچك) گفته و برخی بقدری در مداهنه تند رفته‌اند كه آدم خجالت می‌كشد سخنان آنان را بقلم بیاورد. مثلاً حاجی‌لطفعلی‌خان آذر در آتشكده‌ی خود می‌نویسد از درباریان شاه‌عباس یك نفر شاعری كه خیلی هم شیرین زبان بوده تخلص خود را برای خوشایند شاه «سگ» گذاشته بود و این شعر هم از اوست :
سحر آمدم به كویت بشكار رفته بودی
تو كه «سگ» نبرده بودی به چه كار رفته بودی؟

شما را بخدا ای خوانندگان گرامی ، ‌آیا اینگونه شعرا احساسات و غرور ملی را خفه نمی‌نمایند ، آیا اشعار آنها سراسر تملق و چاپلوسی نیست؟ واقعاً بسوزد مداهنه‌ای كه عزت نفس ایرانی را بباد فنا داده. شما ای خوانندگان هیچ دیده‌اید دهاتیهای صاف و بیسواد در سخنگویی بگویند : چاكر جان‌نثار یا فدوی خاكزاد یا تصدقت شوم و قربانت برم.

پس معلوم شد كه مروّج این كلمات منحوسه كیها هستند. و اگر واقعاً در موقع تكلم معنای حقیقی این كلمات را در نظر بگیریم كه زهی بدبختی است چه آدم بمانند خود ، چگونه بنده‌ و ذلیل می‌شود و اگر این كلمات تعارفات است و معنای حقیقی از آنها ملحوظ نیست این چه سفاهت و تعصب جاهلانه است مگر نمی‌شود بجای بنده «من» گفت؟

روزی یك نفر بدوست خودش «قربانت شوم» خطاب نمود. در همراهی نگارنده شخص خارجی‌ای بود و زبان فارسی را هیچ نمی‌دانست از من پرسید او چه می‌گوید : همینكه من به وی ترجمه نمودم خیلی تعجب نمود و گفت مگر در ایران سر آدم را مثل گوسفند بریده و زیر پای دوستان خود قربان می‌نمایند؟!
گفتم نه ، آن هم از آن كلماتی است كه معنی ندارد ولی معمول است.

خلاصه این موضوع رشته‌ی درازی دارد و همانطور كه وقتی در پیمان نوشته می‌شد : «من از خان و میرزا بیزارم» كنون وقت [آن] است كه در پرچم نوشته شود من از بنده و چاكر و امثال آن بیزارم تا یواش‌یواش مردم به بندگی خاتمه داده و در كلمات و مكاتبات عوض بنده «من» و عوض جنابعالی «شما» گفته و بنویسند و اولیاء امور هم پیشنهادی بمجلس نموده و مانند القاب و عنوانها [كه در زمان رضاشاه لغو شد] اینگونه كلمات بی‌معنی را لغو نمایند.
از تبریز : ح ـ د


👇
پرچم : بنویسنده سپاس می‌گزاریم : اینگونه كلمات بسیار است و هر یكی یادگار دوره‌های زبونی و بدبختی می‌باشد. مثلاً همان «قربانت شوم» یادگار زمانهای بت‌پرستی است كه مردم می‌پنداشته‌اند خدایانشان حسودند و بدارایی و خوشبختی مردم حسد می‌برند و بآنان بلا می‌فرستند اینبود برای جلوگیری قربانیهایی برای خدایان می‌گزاردند : گوسفند سر می‌بریدند ، عطریات می‌سوزانیدند ، چیزهای گرانبها در معبد آن خدایان می‌آویختند. این داستان قربانی از آن زمان بازمانده و خود یادگار یك عقیده‌ی بسیار پست و شومی می‌باشد و شما آن را ببینید كه درمیان ایرانیان اینهمه رواج دارد : «قربانت بروم» ، «تصدقت شوم» ، «بلا گردانت باشم» ، «فدایت گردم».

عبارت «بچشم» یا «بروی چشم» یا «بروی سر» یادگار زمانهاییست كه چون در جنگ اسیر می‌گرفته‌اند و آنها را نزد پادشاه یا سرکرده می‌آورده‌اند پای خود را بروی سر یا چشم آنها می‌گزارده. چنان عادت پست و شومی یادگارش از میان ایرانیان نرفته است و پیاپی بر سر زبان دارند : «قدم بروی چشم گزاردید» «بروی چشمم جا دارید». مانند اینها را بسیار توان پیدا كرد.

🔸اما درباره‌ی برانداختن آنها بجای آنكه از دولت یا از مجلس درخواستی بشود خود ما با یك تكانی می‌توانیم اینها را از میان ببریم. ما از سالها اینها را كنار گزارده‌ایم و اگر پافشاری كنیم دیگران هم كنار خواهند گزاشت.

بهتر است در این زمینه هم گفتارهایی فرستاده شود كه ما در پرچم بچاپ رسانیم. [1]
(پرچم روزانه شماره‌ی 115)

[1] : کوشاد تلگرام : ما نیز جا دارد اینجا از یک عادت ناپسندی که پس از سال 57 رواج گرفته سخن بمیان آوریم. این عادت که امروز برخیها ، دیگران را حج رفته و نرفته با عنوان «حاج آقا» و «حاج خانم» می‌خوانند. ما باید رفتارهای خود را براهنمایی خرد درست گردانیم و درپی چنین عنوانهایی نباشیم. امروز با حالی که کشور و توده دارد و نباید ارز را نابجا صرف کرد ، پول را بیهوده به کیسه‌ی بیگانگان ریختن از زیانمندترین کارهاست. بویژه کیسه‌ی کشوری که با ما دشمنانه رفتار می‌کند. کشوری که رفتار زشت و خواری‌آوری با ما داشته و از آنسو خود بر سر گنج نفت و درآمدهای هنگفت حج نشسته ، حج رفتن چراغی را که به خانه رواست به مسجد بردنست. اینست بکار بردن این عنوانها نیز زشت است و آنان نیز که از دیگران خواهان شنیدن اینهایند انتظارشان بسیار پوچست.
1ـ «ما بهترین دمکراسی جهان را داریم».

2ـ بفرموده‌ی مقام معظم رهبری ...
ـ همانطور که حضرت آقا فرموده‌اند ...
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
آخوندک سعیدی که سرپرست بارگاه معصومه در قم می‌باشد نخست که دستورهای وزارت بهداشت را می‌شنید گمان داشت میتواند همچنان آن بتخانه و یا دکان خود و مانندگانش را باز نگاه دارد. این سخنانی است که به گزارشگر پیش از دستور موکد بسته شدن حرم گفته :
«ما این حرم مقدس را دارالشفاء میدانیم. دارالشفاء یعنی مردم بیایند اینجا از امراض روحی و جسمی شفا بگیرند. بنابراین باید اینجا باز باشد. باید باقوت مردم بیایند».
👇👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
لیکن سپس که صدها کسان به کرونا دچار شدند و به این کهنه‌مغزان فهماندند اگر از دستورهای بهداشتی ستاد پیشگیری (مقابله با کرونا) سرپیچد مردم و نیز خود و پیرامونیانش نیز با بیم مرگ روبرو خواهد بود ، بیکبار برنگی دیگر درآمده و لبهای خود را پاک کرده و تو گویی او نبود که آن پافشاریهای بیخردانه را میکرد. این بار ببینید چه میگوید :
«ما به لحاظ شرایط امسال کاری کردیم که بتوانیم از این حرم مطهر برای شما زائران و عزیزانی که مشتاق زیارت حضرت معصومه سلام الله علیها هستید از طریق رسانه‌ها و رسانه‌ی ملی و فضای مجازی بتوانید زیارت کنید و مطالب و برنامه‌های متنوعی را که برایتان تدارک دیده‌اند با همکاری خوب شبکه‌ی ملی و شبکه‌ی استانی نور برای شما قابل دسترسی باشد و به خانه‌ی شما عزیزان بیاید».

زیارت مجازی هم جواز گرفت.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در روزهای نخست که کرونا بیمارانی را کشته بیمها بدلها انداخته بود ولی هنوز ستاد مقابله با کرونا برپا نشده بود ، حسین روازاده ، این دکتر قالبی و این شیاد چنین گفت :
«من اعلام آمادگی می‌کنم شخصاً خودم ورود می‌کنم آنجایی که این بیمارها هستند. و درمانشان را آنجا شروع می‌کنیم و ببینید چقدر سریع درمان می‌شوند»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پس چه شد که میخواستی «ورود کنی به آنجایی که این بیمارها هستند»؟!. چه خیره‌رو و بیشرمند این خیانتکاران. حکومت ملایان در این چهل سال پیاپی ادعاها کرده و دروغها گفته و ناگزیر سست‌نهادان و تیره‌درونان نیز همینها را یاد گرفته‌اند.
این هم یکی از پیرامونیان این حکومت است که این درسش را خوب روان می‌باشد. کسی است که فرزندان دو تن از آخوندهایی که مرده‌اند ، مرگ پدرشان را از رهگذر دستورهای «طب» پوسیده‌ی او می‌دانند.
در هر جای جهان به چنین کسانی مجال سخنرانی یا بهتر بگوییم گمراه گردانیدن مردم را نمی‌دهند. اگر هم در جمعی چنین سخنانی را گفت ، به دادگاهش می‌کشند و کیفرش می‌دهند.
چگونه می‌شود این کسان که به روشنی می‌بینیم جان مردم را به بیم می‌اندازند به این سان آزادانه هرچه میخواهند میگویند؟! و آنگاه که به ادعاشان کار نمی‌بندند بنام دغلکار و کلاهبردار هم دستگیر نمی‌شوند چه رسد به نام جانی؟!.
از همه افسوس آورتر آن عنوانی است که پیش از نام او می‌آورند : «حکیم دکتر»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حکومت ملایان گذشته از کشتار و بند کردن آزادیخواهان و ویرانی زیست بوم و اقتصاد و دشمن‌تراشیهای سراسر زیانمند در سیاست ، از دیده‌ی خویها نیز هرچه ناستودگی بوده درمیان مردم رواج داده.
مثلاً از بس سخنان بی‌دلیل و پا در هوا و بیخردانه در این چهل سال بیرون ریخته‌اند بسیاری از مردم نیز خو کرده‌اند بدانسان که سخنان بادلیل و پرمغز درمیانشان کم گردیده.
این آخوند (بطحایی) اندکی پیش از مرگش به بیماری کرونا ، سخن بی‌دلیلی بزبان می‌آورد : امریکا چون دید زورش به اقتصاد و نیروی نظامی چین نمی‌رسد این ویروس را ساخت.

این بدبخت چون نشانه‌های بیماری درو نمایان شده پنداشته با تربت کربلا درمان تواند کرد! با چنان حالی به پزشکان هم زباندرازی می‌کند!
این هم دیگر سخنان سبک‌مغزانه‌‌اش : «آخر این ویروس چیزی است که ما ازش بترسیم؟ ... او (ویروس) از ما ضعیفتر است. ولی ویروس در واقع پایینترین (؟) موجود زنده است. کوچکترین موجود زنده. به اندازه‌ی سر سوزنی.»

یک عمر با آن کتابهای فرومایه‌ی کیشی سر کردن و آموزاکهای آنها را نشخوار کردن مجال آگاه شدن از پیرامونشان را از اینان گرفته. اینست می‌بینید یک شاگرد راهنمایی از اینها بهتر می‌فهمد.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکه‌ی 26

آ ـ اجازه فرمایید سئوالهایی كنیم : اگر دین باین معنیست پس تكلیف خداشناسی و عبادت چیست؟!. مگر اینها جزو دین نیست؟!.

ج ـ من هم می‌خواستم بپرسم : پس موضوع آخرت چه خواهد بود؟!. آیا نباید در فكر آخرت باشیم؟!.

د ـ من سخنم بپایان نرسیده بود. می‌خواستم اینها را نیز بگویم. ما گفتیم : دین شناختن جهان و زندگانیست. هنگامی كه ما باین جهان دقت می‌كنیم و اندیشه بكار می‌بریم می‌بینیم این دستگاه خودسر نتواند بود. می‌بینیم در این جهان نظم و حكمتی هست كه از خود او سر نتوانستی زد. می‌بینیم ما باین جهان بی‌اختیار می‌آییم و بی‌اختیار می‌رویم. اینها را می‌بینیم و ناچار می‌شویم اقرار كنیم كه در پشت سر این دستگاه ، دستگاه دیگری هست و این جهان را پدیدآورنده و گرداننده‌ای می‌باشد. شناختن جهان كه می‌گوییم ، اینها نیز جزو آنست.

ما خدا را با فهم و اندیشه‌ی خود می‌شناسیم. باز با همان فهم و اندیشه می‌دانیم كه جز خدا كسی را در كارهای این جهان دستی نیست. مثلاً در مذهب شیعه دست چهارده‌معصوم را در كارهای جهان داخل دانسته‌اند. كتابهای شما پر است از «آداب توسل به ائمه و طلب حاجت از ایشان».

الان بارگاههایی كه در نجف و كربلا و قم و مشهد و دیگر جاها هست شیعیان دسته دسته بزیارت می‌روند و از آن قبرها حاجت می‌خواهند.

این عقیده‌ی عموم شیعه است. شیخی‌ها و كریمخانی‌ها یك قدم بالاتر گزارده‌اند و خلقت آسمان و زمین و مردم و حیوانات و اداره كردن آنها را به امامها نسبت داده‌اند.

ما با فهم و اندیشه‌ی خود می‌دانیم كه اینها دروغ و بیپاست. زیرا ما می‌دانیم كه آن امامان كه می‌گویند همچون دیگران بوده‌اند ، بی‌اختیار باین جهان آمده بی‌اختیار رفته‌اند. همان امام جعفر صادقِ شما كه سرچشمه‌ی این حرفها او را باید شناخت ، چندان عاجز بود كه دعوی امامت یا خلافت كه می‌كرد به پیروان می‌سپرد كه پنهان دارند و تقیه كنند. همان امام پسرش اسماعیل را بی‌اندازه دوست می‌داشت و اینبود او را نامزد جانشینی گردانید. با اینحال اسماعیل جوانمرگ شد و او نتوانست جلو گیرد. پس چگونه می‌توان پنداشت كه در كارهای جهان دخالت داشته‌اند؟!

ماننده‌ی همین ایراد را ما به بهائیها می‌گیریم. میرزا حسین‌علی بهاء كه خود را خدا می‌خواند در كتاب خود می‌گوید : من در آفریدن جهان و اداره كردن آن جانشین خدا بوده‌ام. «الذی كان مقام نفسه فی الخلق والامر». ما می‌گوییم : این سخن گزافه است و گوینده‌ی آن جز یك نادانی نتواند بود. زیرا مـا می‌دانیم كه همان بهاء ماننده‌ی دیگر مردم می‌بود. بی‌اختیار باین جهان آمد و بی‌اختیار رفت. در ایران گرفتند و بزندانش انداختند و سپس به بغداد تبعیدش كردند. از بغداد نیز عثمانیها تبعیدش كرده به استانبول بردند. از آنجا به اَدِرنَه روانه ساختند. از آنجا به عَكّا فرستادند. چنین مردی ناتوان چگونه جانشین خدا بوده و جهان را آفریده؟!.

خنده‌آور است كه همان بهاء از یكسو پیاپی از مظلومیت شكایت می‌كند. از یكسو درِ گزاف و لاف را باز كرده دعویی خدایی می‌كند. همین رفتار را شما درباره‌ی امامانتان می‌كنید. از یكسو به مظلومیت آنها روضه می‌خوانید و آه و ناله بلند می‌كنید و از یكسو می‌گویید اختیار جهان در دست ایشان بوده.

در اینجاست كه ما می‌گوییم : «دین شناختن معنی جهان و زندگانیست». اگر این مردم دین داشتند و معنی جهان و زندگانی را می‌دانستند آن نمی‌كردند كه صدها فرسنگ راه بروند و در برابر فلان بارگاه ایستند و از او حاجت بخواهند. آن نمی‌كردند كه یك دسته از دیگران جدا شوند و خود را بهائی نامند و همچون بهاء مردی را بخدایی شناسند. اینها همه از ندانستن معنی جهان است.