پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
495 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
در روزهای نخست که کرونا بیمارانی را کشته بیمها بدلها انداخته بود ولی هنوز ستاد مقابله با کرونا برپا نشده بود ، حسین روازاده ، این دکتر قالبی و این شیاد چنین گفت :
«من اعلام آمادگی می‌کنم شخصاً خودم ورود می‌کنم آنجایی که این بیمارها هستند. و درمانشان را آنجا شروع می‌کنیم و ببینید چقدر سریع درمان می‌شوند»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
پس چه شد که میخواستی «ورود کنی به آنجایی که این بیمارها هستند»؟!. چه خیره‌رو و بیشرمند این خیانتکاران. حکومت ملایان در این چهل سال پیاپی ادعاها کرده و دروغها گفته و ناگزیر سست‌نهادان و تیره‌درونان نیز همینها را یاد گرفته‌اند.
این هم یکی از پیرامونیان این حکومت است که این درسش را خوب روان می‌باشد. کسی است که فرزندان دو تن از آخوندهایی که مرده‌اند ، مرگ پدرشان را از رهگذر دستورهای «طب» پوسیده‌ی او می‌دانند.
در هر جای جهان به چنین کسانی مجال سخنرانی یا بهتر بگوییم گمراه گردانیدن مردم را نمی‌دهند. اگر هم در جمعی چنین سخنانی را گفت ، به دادگاهش می‌کشند و کیفرش می‌دهند.
چگونه می‌شود این کسان که به روشنی می‌بینیم جان مردم را به بیم می‌اندازند به این سان آزادانه هرچه میخواهند میگویند؟! و آنگاه که به ادعاشان کار نمی‌بندند بنام دغلکار و کلاهبردار هم دستگیر نمی‌شوند چه رسد به نام جانی؟!.
از همه افسوس آورتر آن عنوانی است که پیش از نام او می‌آورند : «حکیم دکتر»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
حکومت ملایان گذشته از کشتار و بند کردن آزادیخواهان و ویرانی زیست بوم و اقتصاد و دشمن‌تراشیهای سراسر زیانمند در سیاست ، از دیده‌ی خویها نیز هرچه ناستودگی بوده درمیان مردم رواج داده.
مثلاً از بس سخنان بی‌دلیل و پا در هوا و بیخردانه در این چهل سال بیرون ریخته‌اند بسیاری از مردم نیز خو کرده‌اند بدانسان که سخنان بادلیل و پرمغز درمیانشان کم گردیده.
این آخوند (بطحایی) اندکی پیش از مرگش به بیماری کرونا ، سخن بی‌دلیلی بزبان می‌آورد : امریکا چون دید زورش به اقتصاد و نیروی نظامی چین نمی‌رسد این ویروس را ساخت.

این بدبخت چون نشانه‌های بیماری درو نمایان شده پنداشته با تربت کربلا درمان تواند کرد! با چنان حالی به پزشکان هم زباندرازی می‌کند!
این هم دیگر سخنان سبک‌مغزانه‌‌اش : «آخر این ویروس چیزی است که ما ازش بترسیم؟ ... او (ویروس) از ما ضعیفتر است. ولی ویروس در واقع پایینترین (؟) موجود زنده است. کوچکترین موجود زنده. به اندازه‌ی سر سوزنی.»

یک عمر با آن کتابهای فرومایه‌ی کیشی سر کردن و آموزاکهای آنها را نشخوار کردن مجال آگاه شدن از پیرامونشان را از اینان گرفته. اینست می‌بینید یک شاگرد راهنمایی از اینها بهتر می‌فهمد.
🔶 گفت و شنید - (بخش دوم)
🔸 تکه‌ی 26

آ ـ اجازه فرمایید سئوالهایی كنیم : اگر دین باین معنیست پس تكلیف خداشناسی و عبادت چیست؟!. مگر اینها جزو دین نیست؟!.

ج ـ من هم می‌خواستم بپرسم : پس موضوع آخرت چه خواهد بود؟!. آیا نباید در فكر آخرت باشیم؟!.

د ـ من سخنم بپایان نرسیده بود. می‌خواستم اینها را نیز بگویم. ما گفتیم : دین شناختن جهان و زندگانیست. هنگامی كه ما باین جهان دقت می‌كنیم و اندیشه بكار می‌بریم می‌بینیم این دستگاه خودسر نتواند بود. می‌بینیم در این جهان نظم و حكمتی هست كه از خود او سر نتوانستی زد. می‌بینیم ما باین جهان بی‌اختیار می‌آییم و بی‌اختیار می‌رویم. اینها را می‌بینیم و ناچار می‌شویم اقرار كنیم كه در پشت سر این دستگاه ، دستگاه دیگری هست و این جهان را پدیدآورنده و گرداننده‌ای می‌باشد. شناختن جهان كه می‌گوییم ، اینها نیز جزو آنست.

ما خدا را با فهم و اندیشه‌ی خود می‌شناسیم. باز با همان فهم و اندیشه می‌دانیم كه جز خدا كسی را در كارهای این جهان دستی نیست. مثلاً در مذهب شیعه دست چهارده‌معصوم را در كارهای جهان داخل دانسته‌اند. كتابهای شما پر است از «آداب توسل به ائمه و طلب حاجت از ایشان».

الان بارگاههایی كه در نجف و كربلا و قم و مشهد و دیگر جاها هست شیعیان دسته دسته بزیارت می‌روند و از آن قبرها حاجت می‌خواهند.

این عقیده‌ی عموم شیعه است. شیخی‌ها و كریمخانی‌ها یك قدم بالاتر گزارده‌اند و خلقت آسمان و زمین و مردم و حیوانات و اداره كردن آنها را به امامها نسبت داده‌اند.

ما با فهم و اندیشه‌ی خود می‌دانیم كه اینها دروغ و بیپاست. زیرا ما می‌دانیم كه آن امامان كه می‌گویند همچون دیگران بوده‌اند ، بی‌اختیار باین جهان آمده بی‌اختیار رفته‌اند. همان امام جعفر صادقِ شما كه سرچشمه‌ی این حرفها او را باید شناخت ، چندان عاجز بود كه دعوی امامت یا خلافت كه می‌كرد به پیروان می‌سپرد كه پنهان دارند و تقیه كنند. همان امام پسرش اسماعیل را بی‌اندازه دوست می‌داشت و اینبود او را نامزد جانشینی گردانید. با اینحال اسماعیل جوانمرگ شد و او نتوانست جلو گیرد. پس چگونه می‌توان پنداشت كه در كارهای جهان دخالت داشته‌اند؟!

ماننده‌ی همین ایراد را ما به بهائیها می‌گیریم. میرزا حسین‌علی بهاء كه خود را خدا می‌خواند در كتاب خود می‌گوید : من در آفریدن جهان و اداره كردن آن جانشین خدا بوده‌ام. «الذی كان مقام نفسه فی الخلق والامر». ما می‌گوییم : این سخن گزافه است و گوینده‌ی آن جز یك نادانی نتواند بود. زیرا مـا می‌دانیم كه همان بهاء ماننده‌ی دیگر مردم می‌بود. بی‌اختیار باین جهان آمد و بی‌اختیار رفت. در ایران گرفتند و بزندانش انداختند و سپس به بغداد تبعیدش كردند. از بغداد نیز عثمانیها تبعیدش كرده به استانبول بردند. از آنجا به اَدِرنَه روانه ساختند. از آنجا به عَكّا فرستادند. چنین مردی ناتوان چگونه جانشین خدا بوده و جهان را آفریده؟!.

خنده‌آور است كه همان بهاء از یكسو پیاپی از مظلومیت شكایت می‌كند. از یكسو درِ گزاف و لاف را باز كرده دعویی خدایی می‌كند. همین رفتار را شما درباره‌ی امامانتان می‌كنید. از یكسو به مظلومیت آنها روضه می‌خوانید و آه و ناله بلند می‌كنید و از یكسو می‌گویید اختیار جهان در دست ایشان بوده.

در اینجاست كه ما می‌گوییم : «دین شناختن معنی جهان و زندگانیست». اگر این مردم دین داشتند و معنی جهان و زندگانی را می‌دانستند آن نمی‌كردند كه صدها فرسنگ راه بروند و در برابر فلان بارگاه ایستند و از او حاجت بخواهند. آن نمی‌كردند كه یك دسته از دیگران جدا شوند و خود را بهائی نامند و همچون بهاء مردی را بخدایی شناسند. اینها همه از ندانستن معنی جهان است.
حسینعلی بهاء
(که در فرسته‌ی بالا ازو نام برده شده)
🔶 زبان ایرانی - 147
🔸 معنيهاي پنداري (سال چهارم) – 2

فراموش نمي‌كنم پانزده (1) سال پيش كه بتهران آمدم و با كساني آشنا شدم در خيابان و هر كجا كه بيكي از آشنايان برميخوردم و او همراهي با خود داشت و ميخواست آن همراهش را بشناساند چنين مي‌گفت : «آقا ميرزا فلان يكي از جوانان بسيار حساس ايرانست ...» در شگفت بودم كه اين كلمه آن رواج را از كجا يافته؟.. بيگمان خود گويندگان معناي درستي براي آن در دل نداشتند. «حس» در عربي معنايي دارد ولي اينان آن را نمي‌خواستند و يك چيزي ميگفتند كه جز در پندار خودشان هستي نداشت و ما اگر ببازپرس برميخاستيم ناگزير آن معني از ميان رفته همان مي‌شد كه ما از كلمه‌ی غيرتمند مي‌فهميم.
در چندي پيش يكي از من مي‌پرسيد : براي انصاف در فارسي چه نام هست؟ گفتم : شما بگوييد انصاف چيست و آن را درست روشن كنيد تا من نامش را در فارسي پيدا كنم و چون درماند و پاسخي نتوانست گفتم : انصاف معناي جداگانه‌اي نيست. همانست كه ما از كلمه‌ي «دادگري» يا «عدل» ميخواهيم. انصاف در عربي بمعني دو نيم كردن است ولي سپس معناي دادگري پيدا نموده. چگونگي اينست كه مردي با انباز يا با برادر خود خواسته يا كالايي كه درميان داشته دادگرانه دو نيم كرده. از آنجا «دو نيم كردن» بمعناي دادگري آمده ولي چون كلمه عربي است و مردم در ايران پي بريشه و معناي نخستين آن نبرده‌اند چون شنيده‌اند در دلهاي خود يك معناي پنداري ديگري برايش پديد آورده‌اند. به هرحال ما امروز نياز نداريم در فارسي نام جدايي در برابر آن داشته باشيم. كلمه‌هاي دادگري و مردمي و پاكدلي آن را ميرساند.
يكي ديگر از اين گونه كلمه‌ها «ذوق» است. در گفتگو با كساني همينكه براي سخن خود دليل ندارند دست بدامن ذوق ميزنند ولي اگر برگردي بپرسي ذوق چيست درمي‌مانند. در اينجا هم چگونگي اينست كه ذوق در عربي بمعني چشيدن است. بدانسان كه ما چيزهايي را با چشيدن ميدانيم شيرين يا تلخ يا شور است كساني خواسته‌اند چنين بگويند كه در آنها نيرويي هست كه نيك و بد را بي‌آنكه بدليل نياز باشد درمي‌يابند. ولي اين خود لاف و پندار است. بهمين دليل كه ديده مي‌شود در يك چيز اين ميگويد نيكست و آن ميگويد بد. اگر راستي را چنان نيرويي در آدمي بود بايستي در همه باشد و بايستي دوتيرگي پيدا نشود.
در اين داستان زبان كساني كلمه‌هاي درست را بدستاويز «ذوق» نمي‌پذيرند و كساني كلمه‌هاي نادرست را مي‌پذيرند. پس ذوق جز پندار نيست.
من انكار ندارم كه كسي كه در يك رشته‌اي رنج برد در آن زمينه سررشته‌اي بدست او بيايد كه ديگران ندارند و چه‌بسا چيزي را بي‌آنكه بجستجو نياز پيدا كند دريابد. ولي اين جز از آن معناي پنداريست كه براي «ذوق» دارند و بهتر است اين را همان «سررشته» بناميم بدانسان كه در زبان توده ناميده مي‌شود.

1ـ اين گفتار در خرداد 1316 چاپ شده. ـ و
✴️ کوشاد تلگرام : سال 98 سالی پر از رنج و سختی و تلخکامی بود. در آخرین ماهها بیماری کوید ـ 19 یا کرونا نیز بر رنج و تلخکامیها افزود. در سال 99 نیز همراهمان خواهد بود تا آنکه با رعایت نکات بهداشتی و پیشگیریهایی ایرانیان بتوانند سال 99 را برای خود سالی فیروزمند‌ گردانند.
در چنین حالی ما به هم‌میهنانمان نمی‌توانیم «شادباش» بگوییم. کانال را با پیکره‌هایی از گل به مناسبت «سال نو» می‌آراییم ولی بجای روزبه نوروز چشم براه روز جهانی چیرگی بر کوید ـ 19 خواهیم بود. آن روز روزبه جهانی و برای ما هم نوروز خواهد بود.
چون شرایط امروز با سالی که لشگرهای دو کشور بیگانه (انگلیس و روس) به کشورمان درآمدند و آتش جنگ دمادم به ایران نزدیک می‌گردید مانندگی دارد ، پیام سال نو زیر را از روزنامه‌ی پرچم بتاریخ 29 اسفند 1320 می‌آوریم.
از تاریخ نوشته درست هفتاد و هشت سال می‌گذرد. لیکن تو گویی سخن از حال کنونی ما میراند.
✴️ سال نو فرامیرسد

سال كهن 1320 بپایان آمده سال نوین 1321 فرامیرسد.

سال نوین فرامیرسد چنین پیداست كه یك سال پرآشوب و رنجی خواهد بود و ما نیز در سهم خود رنجهایی خواهیم دید و سختیهایی خواهیم كشید.

شیوه‌ی همگانیست كه در این هنگام بدوستان و آشنایان دعا گویند و پیام «شادباش» فرستند. ما بجای شادباش و دعا میگوییم : بیایید ای ایرانیان ، این سال را برای خود سال نیكی و فیروزی گردانیم.

با این گرفتاریها ما را جای «شادی» نیست. دعا هم از ما نخواهند پذیرفت. ولی در دست خود ماست كه در این یك سال چند گامی بسوی پیش رویم و بدینسان آن را سال نیكی و فیروزی سازیم.

با این آشفتگیها كه در جهانست ، و با این جنگها و خونریزیها كه در شرق و غرب درگرفته ، ناگزیر است كه با سختیهایی دچار خواهیم بود. و سال دیگر در چنین روزی اگر پشت سر برگردیم و نگاهی كنیم خواهیم دید یك سال پررنجی را گذرانیده‌ایم و هیچ نتیجه‌ای در دست نداریم. ولی اگر به نیكیها كوشیم نتیجه‌ای را در دست خواهیم داشت و از رنجکشی چندان افسوس نخواهیم خورد ، و این یك مایه‌ی سرفرازی برای ما خواهد بود كه در چنان هنگام پرآشوبی به پیشرفت پرداخته چند گامی را بجلو برداشته‌ایم. من بجای «شادباش» این پیام را میفرستم.

بدانید ای ایرانیان ، ما بدیم كه از جهان بدی می‌بینیم. در این دستگاه جدایی میان این و آن نیست. خدا یك دسته را برای زبردستی و یك دسته را برای زیردستی نیافریده. این نتیجه‌ی حال و كار خود توده است كه گرفتار گردیده.

بیایید در این یك سال بنیكی كوشیم و چند گامی در این راه پیش رویم. بیایید از راهش بچاره‌ی دردها كوشیم.

خواهید گفت : نیكی چیست؟.. میگویم : نیكی در اینجا نخست دانستن حقایق زندگانی و دوم دست بهم دادن و در راه آنها تلاش بكار بردنست.

🔸درد بزرگ ایرانیان ندانستن حقایق زندگانیست. چون حقایق را نمیدانند از هم پراكنده‌اند ، در كارها سستند ، بكشور خود علاقه كم دارند ، در برابر حوادث تنها بگله و ناله بس میكنند و در كوشش به تقلیدهای صوری كه از اروپاییان مینمایند امید می‌بندند ، هر كسی خود را راهنما می‌شمارد ، هر كسی پیشنهادها میكند. اینها همه نفهمیدن معنی زندگانیست.

نمیگویم : دردهای دیگری نیست ، دردهای دیگر فراوان است. ولی پایه‌ی جملگی این ، ناآشنایی بحقایق است.

من میگویم : بیایید این یك سال را بیاد گرفتن حقایق زندگانی كوشیم ، بیایید یك رشته قواعدی را برای زندگانی بگفتگو گزاریم ، و نیك بدانیم ، و در پیرامون آنها یكدل و یكزبان باشیم. این باشد گام‌هایی كه در این یك سال پرشور تاریخی بسوی پیش برداریم.

من میدانم بسیاری از این سخن من خواهند رنجید ، و اینكه میگویم نمیدانند و نمی‌شناسند بغرور آنها خواهد برخورد. ولی حقیقت از میان نخواهد رفت. دوباره میگویم : این توده راه زندگانی را گم كرده. این مردم حقایق زندگانی را نمیدانند. دوباره درخواست میكنم : بیایید این یك سال را بباز كردن یك راهی بكوشیم.

آنان كه بخود مغرورند و این گفته‌های ما بآنان سنگین می‌افتد بركنار مانند. روی سخن ما بآن كسانیست كه از غرور دورند و گرفتاری این توده را دیده و دل پر از درد میدارند. باین غیرتمندانست كه پیام میفرستیم. از آنانست كه چشم همراهی میداریم.
(پرچم روزانه شماره‌ی 50 آدینه 29 اسفند ماه 1320)
✴️ پیمان یك نو سال

راهنمای ارجمند پاكدینان
برای نخست بار از این راه دور سَهِشهای بی‌آلایش پاكدینانه‌ی خود را ارمغان میدارم. خدا را سپاس كه در 15 سالگی براهنمایی پدرم باین راه ورجاوند پاكدینی درآمده و آمیغهای آن را دریافته‌ام. بپدرم نیز سپاسگزارم كه بایای پدری را درباره‌ی من بانجام رسانیده و مرا از آغاز زندگانی بدریافت آمیغها راه نموده. اكنون كه راه پاكدینی را كه یگانه راه رستگاری است آشنا شده‌ام با خدای خود پیمان می‌بندم «خدا با ماست گویان» در پراكندن آمیغها و نبرد با گمراهیها تا آنجا كه از من برآید خودداری ننموده در آن راه پروای رنج و آسیب ننمایم.
تفریش ـ یوسف دفتری
(ماهنامه‌ی آذر 24)