«با پولهای وزارت فرهنگ و با تشویقهای آن ، دیوانهای شعرای گذشته را پیاپی بیرون آورده بچاپ میرسانیدند. هر شهری به بزرگ گردانیدن شعرای خود كوشیده بروی قبرهای آنان گنبد و بارگاه میافراشتند.»
🔶 زندگانی من
🔸 27ـ خشکسالی و گرسنگی (تکهی دو از دو)
یک بدی دیگر در آنجا این میبود که چون بازرسان بسرشماری بینوایان آمده بودند مردم نافهم و نادان بگمان آنکه خواستشان مالیات بستنست از شمارهی باشندگان[=ساکنان] هر خانهای بسیار کاسته بودند ، و اکنون که پی بچگونگی میبردند چاره جز نالیدن و زاریدن نمییافتند.
یک شب که من بخانه بازمیگشتم دیدم در میدان کوی گروه انبوهی از بینوایان ، از زن و مرد ، گرد آمدهاند و چون مرا دیدند آواز بهم انداخته بگله و ناله پرداختند که ما گرسنه ماندهایم ، ما سرپرست نمیداریم. چون سر راهم را گرفته بودند ناچار شدم بایستم و گوش دهم ، و چون نام پدرم را برده میگفتند : «اگر آن زنده بودی خرسندی دادی که ما را با اینحال بیند؟!». این سخنان مرا تکان داد. گفتم : از فردا بآسوده گردانیدن شما کوشم ، و چون بخانه رفتم تا یک ساعت در اندیشه میبودم و بحال بدبختی مردم افسوس میخوردم. میگفتم : اینان کسانی میباشند که تا دیروز با انگیزش ملایان مرا بیدین دانسته هر گونه آزارم میرسانیدند. برادرانم که بدبستان میروند هر روز جلو آنها را گرفته بدگوییها میکردند. اکنون که درمانده شدهاند رو بمن میآورند. من باید پذیرم و بآنان نیکی دریغ ندارم. ولی مردمی با اینحال کارشان بکجا تواند رسید؟!. من بآنان نیکی خواهم کرد ولی چون گرسنگی بگذرد باز مرا بیدین دانسته آن ملایان را که در چنین روزی کمترین دستگیری بآنان نمینمایند دیندار خواهند شناخت. چنین مردمی جز نابودی به چه چیزی سزندهاند؟!. آن شب را با این اندیشهها بسر میبردم.
فردای آن به «کمیسیون اَرزاق» رفته چگونگی را گفتم و چنین نهادیم که دکان نانوایی را بخود من سپارند و برای سرشماری دوباره بازرسان فرستند. همین کارها را هم کردند. از آنسوی من در هُکماوار حاجیمحمدجعفر بادامچی و حاجیعباس و دیگران را بخانهی خود خواندم ، و کمیسیونی برپا گردانیدیم و پتهها چاپ کرده بدست خانوادهها دادیم ، و چون زورمندان ، از قزاق و لوتی و دیگران گردن نمیگزاردند یک هفته بیشتر رنجها بردیم تا کار را براه انداختیم. شادروان حاجیعباس و دیگران نان را بدوش خود کشیده از در خانهها به بینوایان میدادند و آنان که پول نمیداشتند از کیسهی خود زیان میکشیدند. قزاقان بزور قمه و تپانچهی خود فریفته و بپشتیبانی ادارهشان پشتگرم میبودند ، و از اینرو گاهی فرصت یافته دکان نانوایی را تاراج میکردند و در سایهی این کار آن شب میبایست دویست خانه گرسنه بمانند و شب هنگام سر راه مرا گرفته بدادخواهی و ناله پردازند.
یک روز ناچار شدم قزاقی را در جلو نانوایی کتک زدم و همان روز بشهربانی رفته چگونگی را بآقای میرزاعبداللهخان بهرامی رئیس شهربانی گفتم. در آن سال درمیان آن گرفتاریها یکی از خوشبختیهای تبریز این بود که مرد بسیار کاردان و توانایی همچون آقای بهرامی رئیس شهربانی میبود. کارهای این مرد در تبریز هر کدام داستانی میدارد. در این باره همانکه سخن مرا شنید درزمان[=بیدرنگ] دستور داد قزاقهای تاراجگر را از قزاقخانه بخواهند. قزاقخانه ایستادگی میداشت. ولی در سایهی پافشاری آقای بهرامی ناچار شده رختهای آنها را کنده و همه را بشهربانی فرستاد. در اینجا آنان را به سهپایه بسته تازیانه زدند. دوستی من با آقای بهرامی از همانجا آغاز یافته است.
بدینسان کار ما پیش رفت. ولی قزاقان که در آن کوی دستهای میبودند سخت بدشمنی برخاستند. شبی بخانهی ما آمده و پیش از آنکه ما بیدار شویم بازگشته بودند. شبی دیگر بخانهی حاجیمحمدجعفر رفته بودند که کار بتپانچه انداختن و هایهوی کشیده بود.
شگفت است که ملایان که نان دولت را حرام دانسته چند ماه پیش مردم را از نزدیک شدن بازمیداشتند اکنون آنان هم فشار آورده پته میطلبیدند که از نان دولت بخرند. این بود اندازهی دینداری ایشان.
🔸 27ـ خشکسالی و گرسنگی (تکهی دو از دو)
یک بدی دیگر در آنجا این میبود که چون بازرسان بسرشماری بینوایان آمده بودند مردم نافهم و نادان بگمان آنکه خواستشان مالیات بستنست از شمارهی باشندگان[=ساکنان] هر خانهای بسیار کاسته بودند ، و اکنون که پی بچگونگی میبردند چاره جز نالیدن و زاریدن نمییافتند.
یک شب که من بخانه بازمیگشتم دیدم در میدان کوی گروه انبوهی از بینوایان ، از زن و مرد ، گرد آمدهاند و چون مرا دیدند آواز بهم انداخته بگله و ناله پرداختند که ما گرسنه ماندهایم ، ما سرپرست نمیداریم. چون سر راهم را گرفته بودند ناچار شدم بایستم و گوش دهم ، و چون نام پدرم را برده میگفتند : «اگر آن زنده بودی خرسندی دادی که ما را با اینحال بیند؟!». این سخنان مرا تکان داد. گفتم : از فردا بآسوده گردانیدن شما کوشم ، و چون بخانه رفتم تا یک ساعت در اندیشه میبودم و بحال بدبختی مردم افسوس میخوردم. میگفتم : اینان کسانی میباشند که تا دیروز با انگیزش ملایان مرا بیدین دانسته هر گونه آزارم میرسانیدند. برادرانم که بدبستان میروند هر روز جلو آنها را گرفته بدگوییها میکردند. اکنون که درمانده شدهاند رو بمن میآورند. من باید پذیرم و بآنان نیکی دریغ ندارم. ولی مردمی با اینحال کارشان بکجا تواند رسید؟!. من بآنان نیکی خواهم کرد ولی چون گرسنگی بگذرد باز مرا بیدین دانسته آن ملایان را که در چنین روزی کمترین دستگیری بآنان نمینمایند دیندار خواهند شناخت. چنین مردمی جز نابودی به چه چیزی سزندهاند؟!. آن شب را با این اندیشهها بسر میبردم.
فردای آن به «کمیسیون اَرزاق» رفته چگونگی را گفتم و چنین نهادیم که دکان نانوایی را بخود من سپارند و برای سرشماری دوباره بازرسان فرستند. همین کارها را هم کردند. از آنسوی من در هُکماوار حاجیمحمدجعفر بادامچی و حاجیعباس و دیگران را بخانهی خود خواندم ، و کمیسیونی برپا گردانیدیم و پتهها چاپ کرده بدست خانوادهها دادیم ، و چون زورمندان ، از قزاق و لوتی و دیگران گردن نمیگزاردند یک هفته بیشتر رنجها بردیم تا کار را براه انداختیم. شادروان حاجیعباس و دیگران نان را بدوش خود کشیده از در خانهها به بینوایان میدادند و آنان که پول نمیداشتند از کیسهی خود زیان میکشیدند. قزاقان بزور قمه و تپانچهی خود فریفته و بپشتیبانی ادارهشان پشتگرم میبودند ، و از اینرو گاهی فرصت یافته دکان نانوایی را تاراج میکردند و در سایهی این کار آن شب میبایست دویست خانه گرسنه بمانند و شب هنگام سر راه مرا گرفته بدادخواهی و ناله پردازند.
یک روز ناچار شدم قزاقی را در جلو نانوایی کتک زدم و همان روز بشهربانی رفته چگونگی را بآقای میرزاعبداللهخان بهرامی رئیس شهربانی گفتم. در آن سال درمیان آن گرفتاریها یکی از خوشبختیهای تبریز این بود که مرد بسیار کاردان و توانایی همچون آقای بهرامی رئیس شهربانی میبود. کارهای این مرد در تبریز هر کدام داستانی میدارد. در این باره همانکه سخن مرا شنید درزمان[=بیدرنگ] دستور داد قزاقهای تاراجگر را از قزاقخانه بخواهند. قزاقخانه ایستادگی میداشت. ولی در سایهی پافشاری آقای بهرامی ناچار شده رختهای آنها را کنده و همه را بشهربانی فرستاد. در اینجا آنان را به سهپایه بسته تازیانه زدند. دوستی من با آقای بهرامی از همانجا آغاز یافته است.
بدینسان کار ما پیش رفت. ولی قزاقان که در آن کوی دستهای میبودند سخت بدشمنی برخاستند. شبی بخانهی ما آمده و پیش از آنکه ما بیدار شویم بازگشته بودند. شبی دیگر بخانهی حاجیمحمدجعفر رفته بودند که کار بتپانچه انداختن و هایهوی کشیده بود.
شگفت است که ملایان که نان دولت را حرام دانسته چند ماه پیش مردم را از نزدیک شدن بازمیداشتند اکنون آنان هم فشار آورده پته میطلبیدند که از نان دولت بخرند. این بود اندازهی دینداری ایشان.
riweye badbaxtihã 10.pdf
255.9 KB
«ریشهی بدبختیها 10» عنوان بیستوسومین دسته از گفتارهای پرچم روزانه است که در این فایل یکجا گرد آوردهایم.
🔶 زبان ایرانی (سال ششم مهنامهی پیمان) - 201
🔸 در پیرامون زبان (تکهی 5)
یک انگیزهی دیگر اینکه نامهایی که از خود زبان درست شود مردم معنای آن را نیز فهمند وانگاه آن را درست بزبان رانند. مثلاً ما چون نام آن افزار را دوربین گزاردهایم هر شنونده معنی آن را فهمیده و داند که دوربین چیست و نیاز به پرسش پیدا نکند ولی اگر آن را «نظاره» بنامیم مردم معنایش را نفهمند وانگاه کلمه را بغلط روان کنند.
انگیزههای دیگر نیز هست ولی بهمینها بس میکنیم و خواستمان اینست که ما اگر بیرون کردن کلمههای بیگانه را میخواستیم از روی این اندیشهها و مانند اینها بود. ولی کسانی که امروز بمیان افتادهاند بیکبار از اینها ناآگاهند و بهمین بس میکنند که این را برداشته و آن را بگزارند. مثلاً کسانیکه بجای «کلمه»ی عربی «واژه» را که از برهان قاطع برداشتهاند بکار میبرند شما بپرسید چه سودی از آن میخواهند؟!.. آیا چه جدایی میانهی کلمه و واژه میپندارند؟!. از آنسوی اگر راستی را بخواهیم «واژه» هم فارسی نیست. زیرا گذشته از آنکه در هیچ جا بکار نرفته و کسی از آن آگاه نبوده و تنها در فرهنگها دیده میشود چنانکه از برهان قاطع پیداست کلمه آرامی است و از شمار«هزوارش» میباشد. نویسندهی برهان قاطع که هزوارشهای پهلوی را در هندوستان از موبدان زردشتی شنیده بوده در فرهنگ خود میآورد و این هم از آنهاست. هرچه هست شما جدایی میانهی «کلمه» و «واژه» نتوانید یافت و از این عوض کردن سودی در دست نخواهد بود جز اینکه واژه چون تازه است تا دیری مردم آن را نخواهند فهمید.
ببینید کسانی که بدرست کردن زبان برخاستهاند از درست کردن تنها «عوض گردانیدن کلمهها» را میشناسند و در آن هم بدینسان ناآگاهی از خود نشان میدهند ، چه رسد بآنکه از آشفتگیهای دیگر زبان که بسیار بزرگتر و شناختش بسیار سختتر است آگاه باشند.
از اینرو ما ناگزیر بودیم باین کوششها امید نبسته و رشتهی کوششهای خود را در این باره از دست ندهیم و چنانکه خوانندگان آگاهند در این کوششها تنها بعوض گردانیدن کلمهها بس نکردیم و قاعدههایی یکی پس از دیگری گزارده و پیشرفت دادیم. بهترین نمونه داستان گونههای سیزدهگانهی گذشته و چهارگانهی اکنون است که بیکبار از میان رفته بود و ما گذشته از آنکه معنیهای آنها را بازنمودیم و روشن گردانیدیم در نوشتههای خود همهی آنها را بکار بردیم. وانگاه درِ دیگری برای جدایی گزاردن درمیان کلمههای نزدیک بهم باز کرده و یک رشته از آنها را روشن گردانیدیم.
🔸 در پیرامون زبان (تکهی 5)
یک انگیزهی دیگر اینکه نامهایی که از خود زبان درست شود مردم معنای آن را نیز فهمند وانگاه آن را درست بزبان رانند. مثلاً ما چون نام آن افزار را دوربین گزاردهایم هر شنونده معنی آن را فهمیده و داند که دوربین چیست و نیاز به پرسش پیدا نکند ولی اگر آن را «نظاره» بنامیم مردم معنایش را نفهمند وانگاه کلمه را بغلط روان کنند.
انگیزههای دیگر نیز هست ولی بهمینها بس میکنیم و خواستمان اینست که ما اگر بیرون کردن کلمههای بیگانه را میخواستیم از روی این اندیشهها و مانند اینها بود. ولی کسانی که امروز بمیان افتادهاند بیکبار از اینها ناآگاهند و بهمین بس میکنند که این را برداشته و آن را بگزارند. مثلاً کسانیکه بجای «کلمه»ی عربی «واژه» را که از برهان قاطع برداشتهاند بکار میبرند شما بپرسید چه سودی از آن میخواهند؟!.. آیا چه جدایی میانهی کلمه و واژه میپندارند؟!. از آنسوی اگر راستی را بخواهیم «واژه» هم فارسی نیست. زیرا گذشته از آنکه در هیچ جا بکار نرفته و کسی از آن آگاه نبوده و تنها در فرهنگها دیده میشود چنانکه از برهان قاطع پیداست کلمه آرامی است و از شمار«هزوارش» میباشد. نویسندهی برهان قاطع که هزوارشهای پهلوی را در هندوستان از موبدان زردشتی شنیده بوده در فرهنگ خود میآورد و این هم از آنهاست. هرچه هست شما جدایی میانهی «کلمه» و «واژه» نتوانید یافت و از این عوض کردن سودی در دست نخواهد بود جز اینکه واژه چون تازه است تا دیری مردم آن را نخواهند فهمید.
ببینید کسانی که بدرست کردن زبان برخاستهاند از درست کردن تنها «عوض گردانیدن کلمهها» را میشناسند و در آن هم بدینسان ناآگاهی از خود نشان میدهند ، چه رسد بآنکه از آشفتگیهای دیگر زبان که بسیار بزرگتر و شناختش بسیار سختتر است آگاه باشند.
از اینرو ما ناگزیر بودیم باین کوششها امید نبسته و رشتهی کوششهای خود را در این باره از دست ندهیم و چنانکه خوانندگان آگاهند در این کوششها تنها بعوض گردانیدن کلمهها بس نکردیم و قاعدههایی یکی پس از دیگری گزارده و پیشرفت دادیم. بهترین نمونه داستان گونههای سیزدهگانهی گذشته و چهارگانهی اکنون است که بیکبار از میان رفته بود و ما گذشته از آنکه معنیهای آنها را بازنمودیم و روشن گردانیدیم در نوشتههای خود همهی آنها را بکار بردیم. وانگاه درِ دیگری برای جدایی گزاردن درمیان کلمههای نزدیک بهم باز کرده و یک رشته از آنها را روشن گردانیدیم.
✴️ شعر و شاعری
(تکهی چهارم)
🔶 یك رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است
(بخش 1 از 3)
ما بشاعران دو ایراد میگیریم : یكی آنكه شعر را یك چیز جداگانه میشمارند و به بیهودهگویی میپردازند (چنانكه این ایراد را در گفتارهای پیش شرح دادیم) دیگری اینكه هر شاعری خود را در یك رشته زشتكاریهایی آزاد میشمارد. بیكاری ، نان از دست دیگران خوردن ، ستایشگری و چاپلوسی ، هجو و دشنام ، گزافه و دروغ ، چیزهاییست كه نود در صد شاعران گرفتار بودهاند و عیبی بخود نشماردهاند. این شگفت كه مردم نیز اینها را بآنان ایراد نگرفتهاند. از نخست شاعری در ایران با این بدیها توأم بوده و همچنان تا بزمان ما رسیده. و چون اینها گناههای بزرگی میباشد ما از هر كدام جداگانه سخن میرانیم :
1) بیكاری و نان از دست دیگران خوردن : چنانكه گفتهایم [1] بیكاری خود یكی از گناهانست. از دیدهی حقیقت دزدی با بیكاری چندان تفاوتی ندارد. دزد و بیكار هر دو مفت میخورند ، هر دو از دسترنج دیگران بهره برده عوض نمیدهند. یك كسی اگر پولدار است و از بینیازی پی كار نمیرود گناهكار است ، چه رسد بآنكه بیپول و نیازمند باشد و برای نان خود چشم بدست دیگران دوزد كه گناه اندر گناهست.
نود درصد از شعرای ایران این گناه اندر گناه را مرتكب شدهاند. زیرا چون شعر را پیشه ساختهاند ناگزیر پی كاری یا پیشهای نتوانستهاند روند. از آنسوی چون نیازمند بودهاند ناگزیر شدهاند نان از دست دیگران بخورند. بدینسان دو زشتی را توأم گردانیدهاند. بلكه بسیاری از آنان در این اندازه نایستاده زبان بدرخواست پول از این و از آن باز كردهاند كه باید گفت ننگ گدایی را بخود هموار گردانیدهاند.
در سی و چند سال پیش مشهدیمحمدآقا نامی صابونپز از باكو بتهران آمده و در اینجا با شعرا آمیزش كرده و در نتیجهی تشویق ایشان از صابونپزی دست برداشته و شاعر گردیده كه با پول گرفتن از این و از آن زندگی میكرده. سپس از اینجا به اسپهان رفته و چون اسپهانیان باو پولی نمیدادهاند شعرهایی در شكایت از ایشان سروده و چنین میگوید : «من صابونپز بودم از آن دست كشیده شاعر گردیدم و ندانستم كه مردم قدر هنر را نمیدانند ...». در روزنامهی تربیت كه شعرهای او را بچاپ رسانیده ، به ركنالملك نایبالحكومهی اسپهان سفارش میكند كه قدر آن ادیب را بدانند و به او پولی برسانند.
در چند شماره پیش داستان آن مردی را نوشتیم كه نود سال عمر كرده و چون شاعر بود همهی آن را با بیكاری بسر برده و در خانههای این و آن زیسته بود. نیز نوشتیم كه با این گناهان بزرگ او را فیلسوف مینامیدند و پس از مرگش در روزنامهها ستایش بسیار مینوشتند.
شگفتتر از همه كار انوری است كه در شعرهای خود شرح میدهد كه هر پیشهای برای انجام یكی از نیازمندیهای زندگانیست كه اگر نباشد مردم معطل خواهند ماند. بجز از شاعری كه هیچ یكی از نیازمندیهای زندگی را انجام نمیدهد. سپس میگوید : «نان ز كنّاسی خوردی بهتر بود كز شاعری». لیكن با این دانستنِ حقیقت ، باز از شاعری دست نكشیده و پی كاری نرفته است.
2) ستایشگری و چاپلوسی : ستایشگری خود یكی از زشتیهاست. چنین كاری جز نشان پستی خوی نتواند بود. ولی باید دانست كه پسندیدن یا خرسند بودن جز از ستایشگری میباشد. شما اگر كارهای یكی كسی را میپسندید و از او خرسند میباشید در دلتان او را دوست میدارید و در همه جا ازو هواداری مینمایید و از همراهی و كمك تا آنجا كه میتوانید بازنایستید. این كار ناستوده نیست.
لیكن ستایشگری جز این میباشد. ستایشگری آنست كه شاعر بیآنكه از كارهای كسی آگاه باشد تا آنها را بپسندد و از درون دل راضی باشد ، زبان بستایشهایی ازو باز میكند ، و در این كار خود جدایی میان نیكان و بدان نمیگزارد.
مثلاً یك شاعری كه یك پادشاهی را ستایش میكند ، هیچگاه دربند نخواهد بود كه آن پادشاه نیكست یا بد است ، این در ستایشگری شرط نیست. چهبسا شاعری در ستایش یك پادشاهی قصیده بسراید ولی در پشت سر به او نفرین كند.
(تکهی چهارم)
🔶 یك رشته زشتیهایی نیز با شعرسرایی توأم است
(بخش 1 از 3)
ما بشاعران دو ایراد میگیریم : یكی آنكه شعر را یك چیز جداگانه میشمارند و به بیهودهگویی میپردازند (چنانكه این ایراد را در گفتارهای پیش شرح دادیم) دیگری اینكه هر شاعری خود را در یك رشته زشتكاریهایی آزاد میشمارد. بیكاری ، نان از دست دیگران خوردن ، ستایشگری و چاپلوسی ، هجو و دشنام ، گزافه و دروغ ، چیزهاییست كه نود در صد شاعران گرفتار بودهاند و عیبی بخود نشماردهاند. این شگفت كه مردم نیز اینها را بآنان ایراد نگرفتهاند. از نخست شاعری در ایران با این بدیها توأم بوده و همچنان تا بزمان ما رسیده. و چون اینها گناههای بزرگی میباشد ما از هر كدام جداگانه سخن میرانیم :
1) بیكاری و نان از دست دیگران خوردن : چنانكه گفتهایم [1] بیكاری خود یكی از گناهانست. از دیدهی حقیقت دزدی با بیكاری چندان تفاوتی ندارد. دزد و بیكار هر دو مفت میخورند ، هر دو از دسترنج دیگران بهره برده عوض نمیدهند. یك كسی اگر پولدار است و از بینیازی پی كار نمیرود گناهكار است ، چه رسد بآنكه بیپول و نیازمند باشد و برای نان خود چشم بدست دیگران دوزد كه گناه اندر گناهست.
نود درصد از شعرای ایران این گناه اندر گناه را مرتكب شدهاند. زیرا چون شعر را پیشه ساختهاند ناگزیر پی كاری یا پیشهای نتوانستهاند روند. از آنسوی چون نیازمند بودهاند ناگزیر شدهاند نان از دست دیگران بخورند. بدینسان دو زشتی را توأم گردانیدهاند. بلكه بسیاری از آنان در این اندازه نایستاده زبان بدرخواست پول از این و از آن باز كردهاند كه باید گفت ننگ گدایی را بخود هموار گردانیدهاند.
در سی و چند سال پیش مشهدیمحمدآقا نامی صابونپز از باكو بتهران آمده و در اینجا با شعرا آمیزش كرده و در نتیجهی تشویق ایشان از صابونپزی دست برداشته و شاعر گردیده كه با پول گرفتن از این و از آن زندگی میكرده. سپس از اینجا به اسپهان رفته و چون اسپهانیان باو پولی نمیدادهاند شعرهایی در شكایت از ایشان سروده و چنین میگوید : «من صابونپز بودم از آن دست كشیده شاعر گردیدم و ندانستم كه مردم قدر هنر را نمیدانند ...». در روزنامهی تربیت كه شعرهای او را بچاپ رسانیده ، به ركنالملك نایبالحكومهی اسپهان سفارش میكند كه قدر آن ادیب را بدانند و به او پولی برسانند.
در چند شماره پیش داستان آن مردی را نوشتیم كه نود سال عمر كرده و چون شاعر بود همهی آن را با بیكاری بسر برده و در خانههای این و آن زیسته بود. نیز نوشتیم كه با این گناهان بزرگ او را فیلسوف مینامیدند و پس از مرگش در روزنامهها ستایش بسیار مینوشتند.
شگفتتر از همه كار انوری است كه در شعرهای خود شرح میدهد كه هر پیشهای برای انجام یكی از نیازمندیهای زندگانیست كه اگر نباشد مردم معطل خواهند ماند. بجز از شاعری كه هیچ یكی از نیازمندیهای زندگی را انجام نمیدهد. سپس میگوید : «نان ز كنّاسی خوردی بهتر بود كز شاعری». لیكن با این دانستنِ حقیقت ، باز از شاعری دست نكشیده و پی كاری نرفته است.
2) ستایشگری و چاپلوسی : ستایشگری خود یكی از زشتیهاست. چنین كاری جز نشان پستی خوی نتواند بود. ولی باید دانست كه پسندیدن یا خرسند بودن جز از ستایشگری میباشد. شما اگر كارهای یكی كسی را میپسندید و از او خرسند میباشید در دلتان او را دوست میدارید و در همه جا ازو هواداری مینمایید و از همراهی و كمك تا آنجا كه میتوانید بازنایستید. این كار ناستوده نیست.
لیكن ستایشگری جز این میباشد. ستایشگری آنست كه شاعر بیآنكه از كارهای كسی آگاه باشد تا آنها را بپسندد و از درون دل راضی باشد ، زبان بستایشهایی ازو باز میكند ، و در این كار خود جدایی میان نیكان و بدان نمیگزارد.
مثلاً یك شاعری كه یك پادشاهی را ستایش میكند ، هیچگاه دربند نخواهد بود كه آن پادشاه نیكست یا بد است ، این در ستایشگری شرط نیست. چهبسا شاعری در ستایش یك پادشاهی قصیده بسراید ولی در پشت سر به او نفرین كند.