پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
اگر میوه‌ی این هیاهوها و بزرگداشتها تشویق و سرگرم گردانیدن جوانان با شعر و شاعری نیست ، پس چیست؟!..
آیا ده یک این کوششها و بزرگداشتها برای دانشمندان و پژوهشگران و مخترعان بکار می‌رود؟!..
«ما كه نخواهیم توانست در برابر دیگران با قوه و قدرت عرض اندام كنیم. برای ما یك راه باز است ، و آن اینكه ادبیات و تمدن قدیم خودمان را بگوش دنیا برسانیم و جلب احترام برای خود كنیم. در اروپا ما را با سعدی و حافظ و خیام و فردوسی می‌شناسند. باید ما نیز هرچه می‌توانیم باینها اهمیت دهیم».
اینها سخنانی بوده كه پرفسور صدیق بیست و چند سال پیش هنگامی كه از اروپا بازمیگشت در تبریز در سالن دبیرستان دولتی بزبان آورده و چنین گفته بود : «بهمین جهت من در اروپا با پرفسور براون همدست می‌بودم و بنشر ادبیات ایران میكوشیدیم». یك بار هم من این سخن را از زبان فروغی شنیدم.
(در پیرامون «ادبیات» ، نشست یکم)
🔶 زندگانی من
🔸 30ـ چگونه بعدلیه رفتم (تکه‌ی دو از دو)

در همان روزها کسانی از هواداران خیابانی میهمانیها می‌دادند و مرا می‌خواندند و خواستشان برداشتن رنجش از میان می‌بود. از کسانی که در این میانجیگریها پا درمیان می‌داشت اسدآقاخان می‌بود. این جوان که در جنگهای مشروطه یکی از گُردان گردیده و در جنگ روس دلیریهای بنام کرده و با دیگران به استامبول رفته و این زمان به تبریز بازگشته و درمیان دمکراتها می‌بود با من دوستی بسیار نزدیک می‌داشت و چون از هواداران خیابانی می‌بود می‌کوشید رنجش مرا از میان بَرَد و در میهمانیها او نیز می‌بود.

شبی را شادروان آقامیرآقا رابط که مرد ساده و نیکی می‌بود میهمانی باشکوهی داده بود. آن شب پس از شام تا پس از نیمه‌ شب نشستیم و شوخیهایی نیز بمیان آمد ، یکی از شوخیها که رفت این بود که حاجی‌ناظم نامی که اکنون در تبریز زنده است یکی از همراهان خیابانی می‌بوده و ما یکی از ایرادها همراهی او را می‌شمردیم. این مرد در زمان صمدخان خود را باو بسته بسیاهکاریهایی برخاسته بود. از اینرو کمیته‌ی دمکرات او را یکی از کشتنیها می‌شناخت و در روزنامه‌ی تجدد نامش را وارونه می‌نوشتند و بارها برای کشتنش رفته بودند. ولی او زیرکی نموده خود را نگه داشته بود. چون با سلطانزاده آشنایی می‌داشت روزی مرا بخانه‌ی خود خوانده بود. رفتیم دیدم در یک اتاقی زندگی می‌کند و چند تن تفنگچی در پیرامون خود گمارده. سگی بزرگ در حیاط رها کرده. خود نیز تفنگی در پهلویش گزارده. ما را خوانده بود که در نزد خیابانی و نوبری میانجی باشیم که از کشتن او درگذرند. ما نیز چون بیرون آمدیم من بدستیاری فیوضات پیامی بشادروان خیابانی فرستادم. به هر حال او را نکشتند و او این زمان یکی از همراهان خیابانی گردیده بود و بماها زباندرازی می‌کرد.

آن شب نیز سخنانی می‌گفت و شوخیهایی می‌کرد. از جمله به خیابانی گفت : «آقا شیخ ، من آن باغچه‌ای که می‌دارم گفته‌ام دری از آن به خیابان باز کنند که آنجا را «باغ ملت» گردانم. خودم نیز یک صندلی پهلوی در گزارده برویش خواهم نشست که اگر مستبدی (بدخواه مشروطه) خواست بدرون بیاید بسینه‌اش بزنم و بگویم : اینجا جای تو نیست». من گفتم : «آقای حاجی‌ناظم ، کار خوبیست. ولی باید صندلی خودتان را از بیرون در بگزارید». او نفهمید. ولی خیابانی و دیگران خندیدند.

با این میانجیگریهای نیکخواهان ، برخی از یاران خیابانی کینه‌ی ما را در دل می‌داشتند. از جمله فیوضات که هم رئیس مدرسه‌ی متوسطه و هم دستیار رئیس فرهنگ می‌بود رفتار دشمنانه آغاز کرده بود. من دیدم با آنحال باید از رفتن بمدرسه خودداری کنم. رئیس فرهنگ دکتر صحت‌السلطنه مردی بسیار مهربان و نیکوکار و خود از دوستان من می‌بود. ولی نیکی و مهربانی او در این هنگام کاری از پیش نتوانستی برد. چون بیکاریهای تابستان پایان می‌یافت من بر آن شدم که چون درسها آغاز یابد کناره‌جویی نویسم و دیگر نروم. ولی در اندیشه می‌بودم که به چه کار دیگری پردازم.

در همان روزها آقای رکن‌الملک (1) که «رئیس استیناف آذربایجان» شده بود به تبریز رسید و چون بخانه‌ی مصدق‌الملک «مدعی‌العموم استیناف» (2) درآمده بود من نیز بدیدنش رفتم. میزبان مرا بناهار نگه داشت و سر ناهار مرا به رکن‌الملک می‌شناسانید که «از سران حزبست. خود نیز عربی را خوب می‌داند و فقه خوانده ...». از اینگونه ستایشها می‌کرد. رکن‌الملک گفت : «پس بهتر است بعدلیه بیایند». من گفتم : «راستست من فقه خوانده‌ام. ولی قانون نمی‌دانم که بعدلیه توانم آمد». گفت : «قانون را ما نیز نمی‌دانستیم خواندیم و دانستیم». چون چنان می‌دانستم که از راه «تعارف» است دیگر پاسخ ندادم و در شگفت شدم که دیدم دو روز دیگر پاکتی از عدلیه آوردند که چون باز کردم دیدم «ابلاغ عضویت من در عدلیه» است.

می‌خواستم نپذیرم. ولی طلیعه و دیگر آشنایانم که در عدلیه می‌بودند مرا واداشتند که پذیرفتم و از روز سه‌شنبه 24 شهریور 1298 بعدلیه رفتم. این پیشامد مرا از برخورد با فیوضات و دیگران بازداشت. ولی کینه‌ی آنان را فزونتر گردانید.

پابرگیها :
1ـ آقای صدر ، رییس شعبه‌ي دیوان کشور.
2ـ مصدق جهانشاهی که وکیل مجلس شده بود.
🔶 زبان ایرانی (سال ششم مهنامه‌ی پیمان) - 208
🔸 کلمه‌هایی که می‌خواهیم

5) سپهر

یکی از کلمه‌هایی که در شعرها بسیار بکار رفته ولی معنای روشنی از آن خواسته نشده کلمه‌ی «سپهر» است. این را گاهی بمعنی چرخ و گاهی بمعنی آسمان و گاهی بیک معنی دیگری بکار برده‌اند. در جایی که هر یکی از اینها خود نام داشته است.

ما آنچه درباره‌ی‌ این کلمه درست میدانیم آنست که این را بمعنی «طبیعت» بکار بریم. زیرا کلمه‌ی طبیعت گذشته از آنکه بفارسی بیگانه است در جدا کردن کلمه‌هایی از آن نیز دشواریهایی هست.

اینست نیاز بسیار بیک کلمه‌ی فارسی درمیانست و این کلمه خود فارسی و بِهمان معنی است و تنها بکار بردن و شناخته گردانیدن دربایست است که می‌باید آن را ما بگردن گیریم.

می‌باید دانست طبیعت بدو معنی بکار می‌رود : یکی معنی بزرگ خود که این جهان و دستگاه آن باشد. دیگری بمعنی خاصیت : مثلاً میگویند : «طبیعت فلان چیز اینست» ما سپهر را بآن معنی نخست خواهیم آورد. برای معنی دوم خواهش میکنم کسانی که یک نام فارسی می‌شناسند یادآوری کنند و این خواهش را بیش از همه از آقای عمادی میکنیم که آگاهی فراوان در این زمینه‌ها میدارند.
✴️ شعر و شاعری
(تکه‌ی یازدهم)

🔶 بیهوده‌گویان را بخود بازگزارید
(بخش 3 از 3)

در همان زمینه‌ی شعر ما صدها كس را توانیم شمرد ، كه در نتیجه‌ی خواندن گفتارهای پیمان و پرچم از شاعری پشیمان شده آن را ترك گفته‌اند و آنچه سروده بودند از میان برده‌اند.

شیراز كه مركز شعر دوستی ایرانست ما كسان بسیاری را داریم كه با گفته‌های پیمان همداستان می‌باشند چنانكه در چند روز پیش پاسخی را كه آقای غیاثی بیك گفتارنویس تهرانی داده بود در پرچم بچاپ رسانیدیم.

آن آقای آگاه كه نامش را بردیم یكی از شاعران بوده‌اند و با اینحال بتازگی نامه‌ای بیکی از دوستان خود در تهران (آقای محمدكریم فرهنگ) نوشته و از شاعری بیزاری نموده و برای آنكه خوانندگان چگونگی را بدانند كه اثر حقایق چیست و كسانی از روی چه بینش و آگاهی با این گفته‌ها همراهی می‌نمایند بهتر می‌دانیم آن نامه را در این شماره بچاپ رسانیم. همین نامه و مانند آن ، پاسخ نیكی بآن سخنان زشت و پوچیست كه برخی نافهمان می‌نویسند.

نامه‌ی آقای آگاه
دوست گرامی آقای فرهنگ
می‌خواهم نامه را بگله از شما بیآغازم ، خواهید گفت چرا چه كرده‌ام كه جای گله باز باشد؟ می‌گویم گله‌ام اینست كه شما از هشت سال باز با نوشته‌های آقای كسروی سروكار داشته و مرا بی‌بهره گزارده‌ای در صورتی كه می‌توانستید با فرستادن یك دوره از نوشته‌های ایشان از این شاهراه آگاهم نمایی كه زودتر ، از این دام پندار و انگارهای شاعری آسوده شده باشم. راستی راستی وقتی كه آدم كلاه را قاضی می‌كند و وضع پیش از دیدن نوشته‌های پیمان [را] با وضع پس از دیدن آن مقایسه می‌كند می‌بیند كه زیر بار خرافات نزدیك بهلاكت بود و اكنون كه رها گردیده خود را آسوده و سبكبار می‌بیند. شاید بفرمایید چرا در وهله‌ی اول كه مهنامه را خواندی این اعتراف را نكردی. می‌گویم نمی‌خواستم نسنجیده اعترافی كنم كه بعد پشیمان شوم و راهی نداشته باشم. باور بفرمایید كه [كتاب] «راه رستگاری» را بیش از سه بار آن هم بدقت و شماره‌های پرچم را برخی دو بار و برخی را بیشتر از آغاز تا انجام خواندم و در نوشته‌های آن باریك شدم و دیدم راهی جز قبول كردن گفتار این پاكمرد نیست و باید با كمال خوشرویی و با پیشانی باز بگفته‌هایش گردن گزاریم چنانكه همین كار را كردم و چند روز پیش دفتر اشعار خود را كه گمان می‌كردم بزرگترین سرمایه‌ی دنیوی و اخروی من خواهد بود جلو گزاردم و كلیه‌ی اشعاری كه از سبوی پندار و انگار تراویده بود قلم بركشیدم و یكی از آشنایان از این كارم ملامت نمود باو گفتم دلایلی خردپذیر مرا وادار باین كار كرده اگر برهان نیرومندی داری كه مرا از این اراده بازدارد بگو تا بدانم. در پاسخ من پرت و پلاهای زیادی گفت كه ارزش نوشتن ندارد و برای نمونه یكی از آنها را با جوابی كه باو دادم می‌نویسم و آن این بود كه گفت اقلاً یك یادبودی هست كه از آدمی می‌ماند گفتم هر یادبودی كه خوب نیست از آدمی بازماند یادبودی كه باعث گمراهی مردم است نماندنش اولی است و این بآن می‌ماند که کسی برای اینکه یادبودی از او بازماند در رهگذر مردم چاهی حفر كند و یا آثاری كه نشانه‌ی زشتی اخلاق و پستی كردارش است بجای گزارد. بسیار بیخردیست افعالی را كه اگرهم خدا نكرده از آدمی سر زند باید پنهان ماند و از تكرارش دوری كند و توبه نماید ، بدون اینكه مرتكب شده باشد بخود بندد و بصورت شعر درآورد و بیادگار گزارد. مثل اینست كه كسی دزدی نكرده باشد ولی با نظم یا نثر دزدیهایی كه در مخیله درست می‌كند برشته‌ی نوشتن بیاورد و چون درست نگاه كنیم اعمال و افعالی كه بعضی از شعرا بخود نسبت داده‌اند عیناً مثل همین است که کسی دزدی نکرده باشد و نسبت دزدی بخود بدهد و اقرار نماید و الا نمی‌توان گفت همه‌ی شعرا شاهدباز و باده‌خوار بوده‌اند بلكه برای پیدا كردن مضمون خود را باین خواریها انداخته‌اند و چون سخنم باینجا رسید از من خواست كه «راه رستگاری» را باو بدهم بخواند و من یک جلد «راه رستگاری» كه داشتم باو بخشیدم که بخواند.
16/2/21 «آگاه»
(پرچم روزانه شماره‌های100 و 101)