ایرانیان کار دشمنان را آسان گردانیده و با داشتن چنین دوستانی (حافظ و خیام و سعدی و مانندگان ایشان) خود دشمن خویشتن میباشند و بینیاز از بدخواهان بیگانه میتوانند ریشهی خود را بکنند. بیجهت نیست که بیگانگان اینهمه به حافظ و خیام و سعدی و مولوی «دلبسته»اند.
دانسته یا نادانسته ریشهی این توده را میکنند و باک از بدبختی و تیرهروزی مردم ندارند.
باید نیک اندیشید و برای این پرسش پاسخ یافت :
تودهای که بزرگانش به چنین زیانکاریها مشغولند ، کی روی خرسندی و رستگاری را خواهند دید؟!.
تودهای که بزرگانش به چنین زیانکاریها مشغولند ، کی روی خرسندی و رستگاری را خواهند دید؟!.