سال نو 1400.pdf
181.3 KB
🔶 دفتر «در پیرامون مادّیگری» (احمد کسروی)
🔸 تکهی 11
کسانی میگویند : این آرزویی بیش نیست و هرگز آدمیان از کشاکش بازنایستند. میگویم : این از نادانی شماست. یک رشته پندارهای بیپا را در مغز خود جا دادهاید و از هیچ راهی نمیخواهید آنها را رها کنید. این نادانی شما را بس که همیشه آدمی را بپای جانوران میبرید و جدایی بسیار روشنی را که درمیانست درنمییابید. این از کوردلی شماست که بسخن بیبنیاد این و آن از جا دررفته آن نمیکنید که چشم باز کرده نگاهی بپیرامون خود بیندازید و از خویشتن و کارهای خویشتن ناآگاهید. تاریخ را نگاه کنید چه بسیار قرنهایی که آدمیان همه بهمدستی زیست میکردهاند و کشاکش میان ایشان بسیار اندک بوده. در همین کشور ما چه فراوان کسانی بودند که همهی عمر را بدستگیری از درماندگان و ناتوانان بسر میبردند و هر ساله بخشی از دارایی خود را از بهر بیچیزان جدا میکردند. همواره در جستجوی بینوایان بودند که از دست ایشان گیرند. بجای کشاکش و زیانکاری با همدیگر در نیکوکاری بهم پیشی میگرفتند. خود را گرسنه گزارده نان بدیگری میبخشیدند. تاریخ مشرق پر از این داستانهاست و ما نمونههایی بسیار نیکی را از آن با دیده دیدهایم و فراموش نکردهایم.
هنوز امروز هم بنیاد زندگی در شرق بیشتر بدستگیری و همدستی است. بزرگا نادانی که کسانی اینها را بینند و به پیروی از گمراهی این و آن همه گفتگوی «نبرد زندگانی» بر زبان دارند و اینگونه سخنان خام بر زبان رانند. و این بدتر که اینان بادبزن بدست گرفته آتش کشاکش را میانهی آدمیان هرچه فروزانتر میگردانند. چون نیکی از دستشان برنمیآید باری آن نمیکنند که از بدی بازایستند!
سخن کوتاه کنیم : آدمی اگر از تن و جان با جانوران یکی است از روان و خرد از آنها جداست و این سرشت روانی او کمنیروتر از سرشت جانیش نیست. بلکه اگر پای یک آموزگار خدایی درمیان باشد این سرشت بسیار نیرومندتر گردد و تن و جان را رام خود سازد. نیز از این سرشت است که آدمی برگزیدهی آفریدگان بشمار میرود.
آنچه را که از نارواییهای جهانْ شوپنهاور و باخنر و نتچه دریافتهاند ما نیز میدانیم و در جای دیگری این گفتهایم که با همهی سامان و آراستگی که در گیتی پدیدار است در زندگانی زندگان (از جانوران و آدمیان همگی) پارهای نابسامانیها نمایان میباشد. چیزی که هست ما میگوییم آفریدگار خرد بآدمیان بخشیده و چارهی این نابسامانیها را باو واگزارده است. این خود نوازش بسیار گرانبهایی از آفریدگار است مر آدمیان را که آنان را برگزیده و یک رشته از کارها را بایشان سپرده است.
روشنتر بگویم : آفریدگار مار و کژدم و مگس و پشه و گرگ و پلنگ و روباه و بسیار از اینگونه جانوران آزارنده آفریده و در سرشت آدمیان آز و خودخواهی و ستمگری و بسیار از این خویهای ناستوده گزارده و توانا و ناتوان را دچار یکدیگر ساخته و همهی اینها نارواییهاست. ولی در برابر آنها آدمی را برگزیده و سردستهی آفریدگان گردانیده و خرد باو بخشیده و توانایی داده که برهنمایی آن بچارهی اینها کوشد و جهان را بسامان آورد.
بدان میماند که کسی گروهی از بستگان خود را براه تاریک و ناهمواری روانه گرداند. ولی چراغی بدست دهد که در روشناییِ آن ناهمواریهای راه را پیدا کنند و آنها را بهمواری آورند. پیداست در چنین داستانی این راهروان بجای خرده گرفتن و نالیدن باید ارج آن چراغ را شناسند و بروشنایی آن راه را بآسانی پیمایند و دست بهم داده بچارهی آن ناهمواریها کوشند.
بیش از این بسخن دامنه نمیدهیم. در زمینهی آدمی و شناختن سرشت او این گفتار جان و روان که ما مینگاریم روشنترین آگاهی است و بسیاری از سخنان ما بر روی این بنیاد است. کسانی که میخواهند آدمی را بشناسند و معنی گفتههای ما را بدانند باید این زمینه را نیک بیندیشند و به دل سپارند. دربارهی آیین زندگانی و راهنماییهای خرد نیز ما را گفتههای بس استواری در کتاب «آیین» بویژه در بخش نخست آن میباشد ، بهتر است خوانندگان آن را بخوانند.
🔸 تکهی 11
کسانی میگویند : این آرزویی بیش نیست و هرگز آدمیان از کشاکش بازنایستند. میگویم : این از نادانی شماست. یک رشته پندارهای بیپا را در مغز خود جا دادهاید و از هیچ راهی نمیخواهید آنها را رها کنید. این نادانی شما را بس که همیشه آدمی را بپای جانوران میبرید و جدایی بسیار روشنی را که درمیانست درنمییابید. این از کوردلی شماست که بسخن بیبنیاد این و آن از جا دررفته آن نمیکنید که چشم باز کرده نگاهی بپیرامون خود بیندازید و از خویشتن و کارهای خویشتن ناآگاهید. تاریخ را نگاه کنید چه بسیار قرنهایی که آدمیان همه بهمدستی زیست میکردهاند و کشاکش میان ایشان بسیار اندک بوده. در همین کشور ما چه فراوان کسانی بودند که همهی عمر را بدستگیری از درماندگان و ناتوانان بسر میبردند و هر ساله بخشی از دارایی خود را از بهر بیچیزان جدا میکردند. همواره در جستجوی بینوایان بودند که از دست ایشان گیرند. بجای کشاکش و زیانکاری با همدیگر در نیکوکاری بهم پیشی میگرفتند. خود را گرسنه گزارده نان بدیگری میبخشیدند. تاریخ مشرق پر از این داستانهاست و ما نمونههایی بسیار نیکی را از آن با دیده دیدهایم و فراموش نکردهایم.
هنوز امروز هم بنیاد زندگی در شرق بیشتر بدستگیری و همدستی است. بزرگا نادانی که کسانی اینها را بینند و به پیروی از گمراهی این و آن همه گفتگوی «نبرد زندگانی» بر زبان دارند و اینگونه سخنان خام بر زبان رانند. و این بدتر که اینان بادبزن بدست گرفته آتش کشاکش را میانهی آدمیان هرچه فروزانتر میگردانند. چون نیکی از دستشان برنمیآید باری آن نمیکنند که از بدی بازایستند!
سخن کوتاه کنیم : آدمی اگر از تن و جان با جانوران یکی است از روان و خرد از آنها جداست و این سرشت روانی او کمنیروتر از سرشت جانیش نیست. بلکه اگر پای یک آموزگار خدایی درمیان باشد این سرشت بسیار نیرومندتر گردد و تن و جان را رام خود سازد. نیز از این سرشت است که آدمی برگزیدهی آفریدگان بشمار میرود.
آنچه را که از نارواییهای جهانْ شوپنهاور و باخنر و نتچه دریافتهاند ما نیز میدانیم و در جای دیگری این گفتهایم که با همهی سامان و آراستگی که در گیتی پدیدار است در زندگانی زندگان (از جانوران و آدمیان همگی) پارهای نابسامانیها نمایان میباشد. چیزی که هست ما میگوییم آفریدگار خرد بآدمیان بخشیده و چارهی این نابسامانیها را باو واگزارده است. این خود نوازش بسیار گرانبهایی از آفریدگار است مر آدمیان را که آنان را برگزیده و یک رشته از کارها را بایشان سپرده است.
روشنتر بگویم : آفریدگار مار و کژدم و مگس و پشه و گرگ و پلنگ و روباه و بسیار از اینگونه جانوران آزارنده آفریده و در سرشت آدمیان آز و خودخواهی و ستمگری و بسیار از این خویهای ناستوده گزارده و توانا و ناتوان را دچار یکدیگر ساخته و همهی اینها نارواییهاست. ولی در برابر آنها آدمی را برگزیده و سردستهی آفریدگان گردانیده و خرد باو بخشیده و توانایی داده که برهنمایی آن بچارهی اینها کوشد و جهان را بسامان آورد.
بدان میماند که کسی گروهی از بستگان خود را براه تاریک و ناهمواری روانه گرداند. ولی چراغی بدست دهد که در روشناییِ آن ناهمواریهای راه را پیدا کنند و آنها را بهمواری آورند. پیداست در چنین داستانی این راهروان بجای خرده گرفتن و نالیدن باید ارج آن چراغ را شناسند و بروشنایی آن راه را بآسانی پیمایند و دست بهم داده بچارهی آن ناهمواریها کوشند.
بیش از این بسخن دامنه نمیدهیم. در زمینهی آدمی و شناختن سرشت او این گفتار جان و روان که ما مینگاریم روشنترین آگاهی است و بسیاری از سخنان ما بر روی این بنیاد است. کسانی که میخواهند آدمی را بشناسند و معنی گفتههای ما را بدانند باید این زمینه را نیک بیندیشند و به دل سپارند. دربارهی آیین زندگانی و راهنماییهای خرد نیز ما را گفتههای بس استواری در کتاب «آیین» بویژه در بخش نخست آن میباشد ، بهتر است خوانندگان آن را بخوانند.
✴️ چه کسانی را شرقشناسان بزرگ میدارند؟
آقای کسروی ، در این چند سالی که شما در مهنامهی پیمان و کنون در پرچم دربارهی باورها و اندیشههای پراکنده که سرچشمهی آنها شعرهای زیانمند است نکوهش نمودهاید دشمنان تنها چیزی که توانستهاند بگویند این بوده : «شعر و شاعری سالها در ایران معمول بوده و شاعران همیشه نزد مردم گرامی بودهاند و بزرگان آنان را ستایش میکردند و پادشاهان از بخشش زر و سیم بآنها دریغ نمیگفتند چه شده که در این سالیان دراز کسی بمخالفت برنخاسته و بعکس شرقشناسان اروپایی هم به بزرگی آنان اعتراف کردهاند».
این سخن باین میماند که بتپرستی کهنهترین دینهاست و همیشه عدهای از مردم جهان بتپرست بودهاند و این گفته را دلیل این بداند که بتپرستی بهترین کیشهاست. در پاسخ آنانی که گفتههای شرقشناسان را دلیل میآورند باید گفت : شرقشناسان هم در راه پراکندگی اندیشههای ما و از هم گسیختن و سست کردن پایهی کشور ما کوشیدهاند ، برای اینکه خواست خود را نیکوتر و آسانتر انجام دهند. یکی از شرقشناسان که بسیار مشهور است ادوارد براون میباشد که باید گفت باعث جنبش شعر و شاعری در ایران در سالهای اخیر کتابهای او بوده. این شرقشناس بنام میباشد. یکی از کسانی که ما در کتابهای او تعریفش را میخوانیم میرزا باقر بواناتی بوده که پرفسور براون او را استاد زبان فارسی خود میشمارد و من در یک مجلهی آمریکایی خواندم که دربارهی آن مرد ایرانی چنین مینویسد :
بهترین همدم ادوارد براون بود ، و دانشمندی و بزرگی این مردک بیغیرت را چنین شرح میدهد :
«این مرد از اهل فارس بود. مردی بود جهاندیده چندین بار دین عوض کرده از شیعگی بدرویشی پیوسته و بعد مسیحی شده و نام خود را (جان) گذاشته سپس لامذهب گشته بعد بدین کلیمی گرویده و خود را ابراهیم نامیده و عاقبت از خود ایجاد دینی نموده که ترکیبی از عیسویت و اسلام بود. چون در شعر معطر تخلص میکرد لقب «ابراهیم جان معطر» را بنام خود افزوده بود. این آدم عجیب تمام استعداد و پول خود را صرف نوشتن رسالات در تبلیغ و ترویج دین و مذهب خود میکرد.
کنون بیندیشید ببینید که چگونه مرد بیغیرتی را شاعر بزرگ و دانشمند معرفی میکنند و چندین بار تغییر دین کردن او را دلیل دانشمندی و بزرگیش میخوانند. دربارهی قصیدههای سودمند او چنین نوشتهاند ، مخلوط عجیبی است از افکار پریشان و پندارهای عجیب و غریب هزار شیر علفخوار و دیو زرد و خرس و یأجوج و مأجوج و مجاهدین صلیبی و پیغمبران بنیاسرائیل و حکمای قدیم و اولیاء و اصفیا و اقطاب و جنگجویان باستان و افسانههای عبریان و شطحیات عرفا و متصوفه و طعن و لعن و پیشگوییها و داستانهای پهلوانان شاهنامه و الهیات مذهب عیسوی. خلاصه از هر قبیل مطلبی که یک نفر ایرانی جهان دیدهی کتاب خواندهی تربیت شده از زمان بچگی شنیده و خوانده و یاد گرفته است و تمام اینها را بزبان مغلق و مشکل و نامأنوسی که باسوادترین مردم ایران هم نمیتواند درست بفهمد بنظم کشیده این آش شله قلمکار را برای براون میخواند.
این نمونهایست از گفتهی شرقشناسان اروپایی و شناساندن و از داوری ایشان دربارهی یاوهگویان ایران. کنون آیا با بودن همهی اینها باز هم میتوان بگفتهی شرقشناسان اعتماد کرد و آنان را پیشوایان اندیشه و عقیدهی خود گرفت؟! من نمیخواهم بیکبار تندی کنم و بگویم آنها سودشان در زیان ماست. میگویم : ما را چه شده که سود و زیان خود را خودمان تشخیص ندهیم و چشم بدهان بیگانگان دوزیم؟! چه شده که برهنمایی خرد و فهم خود گردن نگزاریم؟! چرا این نکنیم که با یک تکانی خود را از دست این آلودگیها که عنوان بدست بیگانگان میدهد آسوده گردانیم. من بیپروا میگویم که ما ایرانیان دیگر گول نمیخوریم. پرده از سیاهکاری سیاهکاران برداشته شده. رادیوی تهران هم نمیتواند با مانند سخن بیمغز و بیدلیل که شب سهشنبه 10 شهریور گفت ما را از راه خویش بازدارد. حقیقتاً جای افسوس است که رادیوی تهران هم بیاوهگویی برخیزد و از شاعران پشتیبانی کند و بگوید : «آنانی که گستاخانه به شعرا حمله میکنند نادانند».
نادانی از این بالاتر میشود که دلیلها را ناشنیده گیرند و بیدلیل بسخن پردازند؟! این بود یکی از نمونههای گفتار شرقشناسان که بیخردانی بآنها افتخار میکنند و میرزا محمد باقر بواناتی هم مردی است که بدانشمندی و بزرگی میشناسانند. اگر ایرانیان رفتار این مرد پستنهاد را به بهانهی اینکه اروپاییان از او خوبیها نوشتهاند سرمشق زندگانی سازند ایران چه صورتی بخود میگیرد و آنهایی که گفتههای زهرآلود شرقشناسان را دلیل بیاورند چه پاسخ میدهند؟
بروجرد ـ حسن چهرهنگار
(پرچم روزانه ش 200)
(عنوان این گفتار برگزیدهی ماست)
آقای کسروی ، در این چند سالی که شما در مهنامهی پیمان و کنون در پرچم دربارهی باورها و اندیشههای پراکنده که سرچشمهی آنها شعرهای زیانمند است نکوهش نمودهاید دشمنان تنها چیزی که توانستهاند بگویند این بوده : «شعر و شاعری سالها در ایران معمول بوده و شاعران همیشه نزد مردم گرامی بودهاند و بزرگان آنان را ستایش میکردند و پادشاهان از بخشش زر و سیم بآنها دریغ نمیگفتند چه شده که در این سالیان دراز کسی بمخالفت برنخاسته و بعکس شرقشناسان اروپایی هم به بزرگی آنان اعتراف کردهاند».
این سخن باین میماند که بتپرستی کهنهترین دینهاست و همیشه عدهای از مردم جهان بتپرست بودهاند و این گفته را دلیل این بداند که بتپرستی بهترین کیشهاست. در پاسخ آنانی که گفتههای شرقشناسان را دلیل میآورند باید گفت : شرقشناسان هم در راه پراکندگی اندیشههای ما و از هم گسیختن و سست کردن پایهی کشور ما کوشیدهاند ، برای اینکه خواست خود را نیکوتر و آسانتر انجام دهند. یکی از شرقشناسان که بسیار مشهور است ادوارد براون میباشد که باید گفت باعث جنبش شعر و شاعری در ایران در سالهای اخیر کتابهای او بوده. این شرقشناس بنام میباشد. یکی از کسانی که ما در کتابهای او تعریفش را میخوانیم میرزا باقر بواناتی بوده که پرفسور براون او را استاد زبان فارسی خود میشمارد و من در یک مجلهی آمریکایی خواندم که دربارهی آن مرد ایرانی چنین مینویسد :
بهترین همدم ادوارد براون بود ، و دانشمندی و بزرگی این مردک بیغیرت را چنین شرح میدهد :
«این مرد از اهل فارس بود. مردی بود جهاندیده چندین بار دین عوض کرده از شیعگی بدرویشی پیوسته و بعد مسیحی شده و نام خود را (جان) گذاشته سپس لامذهب گشته بعد بدین کلیمی گرویده و خود را ابراهیم نامیده و عاقبت از خود ایجاد دینی نموده که ترکیبی از عیسویت و اسلام بود. چون در شعر معطر تخلص میکرد لقب «ابراهیم جان معطر» را بنام خود افزوده بود. این آدم عجیب تمام استعداد و پول خود را صرف نوشتن رسالات در تبلیغ و ترویج دین و مذهب خود میکرد.
کنون بیندیشید ببینید که چگونه مرد بیغیرتی را شاعر بزرگ و دانشمند معرفی میکنند و چندین بار تغییر دین کردن او را دلیل دانشمندی و بزرگیش میخوانند. دربارهی قصیدههای سودمند او چنین نوشتهاند ، مخلوط عجیبی است از افکار پریشان و پندارهای عجیب و غریب هزار شیر علفخوار و دیو زرد و خرس و یأجوج و مأجوج و مجاهدین صلیبی و پیغمبران بنیاسرائیل و حکمای قدیم و اولیاء و اصفیا و اقطاب و جنگجویان باستان و افسانههای عبریان و شطحیات عرفا و متصوفه و طعن و لعن و پیشگوییها و داستانهای پهلوانان شاهنامه و الهیات مذهب عیسوی. خلاصه از هر قبیل مطلبی که یک نفر ایرانی جهان دیدهی کتاب خواندهی تربیت شده از زمان بچگی شنیده و خوانده و یاد گرفته است و تمام اینها را بزبان مغلق و مشکل و نامأنوسی که باسوادترین مردم ایران هم نمیتواند درست بفهمد بنظم کشیده این آش شله قلمکار را برای براون میخواند.
این نمونهایست از گفتهی شرقشناسان اروپایی و شناساندن و از داوری ایشان دربارهی یاوهگویان ایران. کنون آیا با بودن همهی اینها باز هم میتوان بگفتهی شرقشناسان اعتماد کرد و آنان را پیشوایان اندیشه و عقیدهی خود گرفت؟! من نمیخواهم بیکبار تندی کنم و بگویم آنها سودشان در زیان ماست. میگویم : ما را چه شده که سود و زیان خود را خودمان تشخیص ندهیم و چشم بدهان بیگانگان دوزیم؟! چه شده که برهنمایی خرد و فهم خود گردن نگزاریم؟! چرا این نکنیم که با یک تکانی خود را از دست این آلودگیها که عنوان بدست بیگانگان میدهد آسوده گردانیم. من بیپروا میگویم که ما ایرانیان دیگر گول نمیخوریم. پرده از سیاهکاری سیاهکاران برداشته شده. رادیوی تهران هم نمیتواند با مانند سخن بیمغز و بیدلیل که شب سهشنبه 10 شهریور گفت ما را از راه خویش بازدارد. حقیقتاً جای افسوس است که رادیوی تهران هم بیاوهگویی برخیزد و از شاعران پشتیبانی کند و بگوید : «آنانی که گستاخانه به شعرا حمله میکنند نادانند».
نادانی از این بالاتر میشود که دلیلها را ناشنیده گیرند و بیدلیل بسخن پردازند؟! این بود یکی از نمونههای گفتار شرقشناسان که بیخردانی بآنها افتخار میکنند و میرزا محمد باقر بواناتی هم مردی است که بدانشمندی و بزرگی میشناسانند. اگر ایرانیان رفتار این مرد پستنهاد را به بهانهی اینکه اروپاییان از او خوبیها نوشتهاند سرمشق زندگانی سازند ایران چه صورتی بخود میگیرد و آنهایی که گفتههای زهرآلود شرقشناسان را دلیل بیاورند چه پاسخ میدهند؟
بروجرد ـ حسن چهرهنگار
(پرچم روزانه ش 200)
(عنوان این گفتار برگزیدهی ماست)
شادروان سروش از پشتیبانان پیمان
پرچم دربارهی او چنین نوشته :
آقای سروش با همهی کمسالی و با آنکه از دو سال باز به پیمان و راه آن گراییده ، در این چندگاهه از آزمایشها گذشته است. این جوان با آنکه در نشستهای تهران همیشه آماج ریشخندهای تلخ بیفرهنگان و بدنهادان بوده فهم و دانش خود را از دست نداده و پایداری نموده و گذشته از خود ، کسان بافهم دیگری را با آمیغها[=حقایق] آشنا گردانیده.
پرچم دربارهی او چنین نوشته :
آقای سروش با همهی کمسالی و با آنکه از دو سال باز به پیمان و راه آن گراییده ، در این چندگاهه از آزمایشها گذشته است. این جوان با آنکه در نشستهای تهران همیشه آماج ریشخندهای تلخ بیفرهنگان و بدنهادان بوده فهم و دانش خود را از دست نداده و پایداری نموده و گذشته از خود ، کسان بافهم دیگری را با آمیغها[=حقایق] آشنا گردانیده.
✴️ حقایق ، چراغ راه ما
(بخش 2 از 2)
مثال دیگر دربارهی دین است. پاکدینی سخنان بسیاری از هر گوشهی این جستار رانده تا آن را از تاریکی بیرون آورَد و روشن گردانَد که دین در بنیاد به چه معنی است. دین چیست و کیش چیست؟ چه جدایی میان این دو است؟ همبستگی میان دین و قانون چیست؟ آیا قانون جای دین را تواند گرفت؟ آیا دین ما را از قانون بینیاز تواند گردانید؟ همبستگی میان دین و دانش چیست؟ آیا دانش ما را از دین بینیاز تواند گردانید؟ چه جدایی میان دینها بوده و این جدایی از چیست؟ علت آنکه امروز انبوه مردم از دینها رو گردانند چیست؟ آنها که از دینها بیزاری میجویند چه میگویند؟ و دهها پرسش دیگر در این جستار که به آنها پاسخ گفته. خوانندگان در این زمینه توانند کتاب «ورجاوندْ بنیاد» (یا بکوتاهی : بنیاد) را بخوانند.
دربارهی فرهنگ ، نخست معنی آن روشن گردیده. سپس به کارهای وزارت فرهنگ آن زمان (کارهایی که امروز به سه وزارتخانه همچون وزارت ارشاد ، وزارت آموزش و پرورش و وزارت علوم ، تحقیقات و فنآوری بخشیده شده) پرداخته شده و بایاهای (وظیفه) «دستگاه فرهنگ» (نظام آموزشی کشور) در زمینهی پرورش نوجوانان و جوانان شرح داده شده و یک برنامهی فراگیر بیمانندی برای این خواست در آنجا پیشنهاد شده. همچنین ایرادهای برنامهی آموزشی وزارت فرهنگ نشان داده شده ـ ایرادهایی که با گذشت هشتاد سال کمابیش هنوز هم هست و کشور و مردم گزندهای جبرانناپذیری از آن یافتهاند. گذشته از این ، دو دفتر «فرهنگ است یا نیرنگ؟» و «فرهنگ چیست؟» که هر دو کمبرگاند ، با آوردن دلیلهایی خیانت بنیادگزاران و دست اندرکاران وزارت فرهنگ را نیز به آشکار آوردهاند.
همینست جستارهای تمدن و ادبیات که به یکمی در یکی دو گفتار پرداخته شده ولی دربارهی دومی چندین گفتار و دفتر و کتاب نوشته گردید تا معنی درست ادبیات روشن گردد.
دربارهی شعر نیز نخست معنی آن روشن گردیده است. همین معنی شعر را کسی نمیدانست و چون دانسته گردید از هایهوی هواداران شعر و تندروان ایشان بسیار کاسته شد و جوانان پرشماری که به آن دام نیرنگ درافتاده بودند از آن جَسته با پاکدینان که پرداختن به بیهودهگویی را زیانمند میدانستند ، همراه گردیدند. بیشتر آنان پی بردند که شعر هرچه هست «وحی» یا «نغمهی فرشتگان» نیست و هَنایِش (تأثیر) آن را ـ بدانسان که در ایران به دیوانگی رسیده بود ـ در جلوگیری از پیشرفتهای دانشی و صنعتی کشور و از آن مهمتر بدخوییهای مردم دریافتند.
در کتاب ورجاوند بنیاد و نیز «کار و پیشه و پول» خواننده درمییابد که بسیاری از گرفتاریهایی که ایرانیان در زمینهی اقتصادی و اخلاقی دچارش شدهاند و هزاران بدبختی همچون بیکاری ، بیچیزی ، کوچ روستاییان به شهرها و «حاشیهنشینی» ، کوچ برجستگان کشور که بنام «فرار مغزها» شناخته شده ، قاچاق ، مفتخوری ، کاهش زناشویی ، فزونی طلاق ، اعتیاد ، فحشا ، خودکشی ، افسردگی ، فساد ادارات ، زندانهای بیجهت ، رفتن آبروها و پاشیدگی خانوادهها ، کلاهبرداریها و فزونی گرفتن همه گونه بزهکاریها و گرفتاریهای بسیار دیگر که ما تنها رویهی آشکار آنها را میبینیم ، میتوانست با بدیده گرفتن فورمولهای سادهای که شرح داده شده پیش نیاید و زندگانی ما هفتاد سال پیش براه راست و درست خود بیفتد.
👇
(بخش 2 از 2)
مثال دیگر دربارهی دین است. پاکدینی سخنان بسیاری از هر گوشهی این جستار رانده تا آن را از تاریکی بیرون آورَد و روشن گردانَد که دین در بنیاد به چه معنی است. دین چیست و کیش چیست؟ چه جدایی میان این دو است؟ همبستگی میان دین و قانون چیست؟ آیا قانون جای دین را تواند گرفت؟ آیا دین ما را از قانون بینیاز تواند گردانید؟ همبستگی میان دین و دانش چیست؟ آیا دانش ما را از دین بینیاز تواند گردانید؟ چه جدایی میان دینها بوده و این جدایی از چیست؟ علت آنکه امروز انبوه مردم از دینها رو گردانند چیست؟ آنها که از دینها بیزاری میجویند چه میگویند؟ و دهها پرسش دیگر در این جستار که به آنها پاسخ گفته. خوانندگان در این زمینه توانند کتاب «ورجاوندْ بنیاد» (یا بکوتاهی : بنیاد) را بخوانند.
دربارهی فرهنگ ، نخست معنی آن روشن گردیده. سپس به کارهای وزارت فرهنگ آن زمان (کارهایی که امروز به سه وزارتخانه همچون وزارت ارشاد ، وزارت آموزش و پرورش و وزارت علوم ، تحقیقات و فنآوری بخشیده شده) پرداخته شده و بایاهای (وظیفه) «دستگاه فرهنگ» (نظام آموزشی کشور) در زمینهی پرورش نوجوانان و جوانان شرح داده شده و یک برنامهی فراگیر بیمانندی برای این خواست در آنجا پیشنهاد شده. همچنین ایرادهای برنامهی آموزشی وزارت فرهنگ نشان داده شده ـ ایرادهایی که با گذشت هشتاد سال کمابیش هنوز هم هست و کشور و مردم گزندهای جبرانناپذیری از آن یافتهاند. گذشته از این ، دو دفتر «فرهنگ است یا نیرنگ؟» و «فرهنگ چیست؟» که هر دو کمبرگاند ، با آوردن دلیلهایی خیانت بنیادگزاران و دست اندرکاران وزارت فرهنگ را نیز به آشکار آوردهاند.
همینست جستارهای تمدن و ادبیات که به یکمی در یکی دو گفتار پرداخته شده ولی دربارهی دومی چندین گفتار و دفتر و کتاب نوشته گردید تا معنی درست ادبیات روشن گردد.
دربارهی شعر نیز نخست معنی آن روشن گردیده است. همین معنی شعر را کسی نمیدانست و چون دانسته گردید از هایهوی هواداران شعر و تندروان ایشان بسیار کاسته شد و جوانان پرشماری که به آن دام نیرنگ درافتاده بودند از آن جَسته با پاکدینان که پرداختن به بیهودهگویی را زیانمند میدانستند ، همراه گردیدند. بیشتر آنان پی بردند که شعر هرچه هست «وحی» یا «نغمهی فرشتگان» نیست و هَنایِش (تأثیر) آن را ـ بدانسان که در ایران به دیوانگی رسیده بود ـ در جلوگیری از پیشرفتهای دانشی و صنعتی کشور و از آن مهمتر بدخوییهای مردم دریافتند.
در کتاب ورجاوند بنیاد و نیز «کار و پیشه و پول» خواننده درمییابد که بسیاری از گرفتاریهایی که ایرانیان در زمینهی اقتصادی و اخلاقی دچارش شدهاند و هزاران بدبختی همچون بیکاری ، بیچیزی ، کوچ روستاییان به شهرها و «حاشیهنشینی» ، کوچ برجستگان کشور که بنام «فرار مغزها» شناخته شده ، قاچاق ، مفتخوری ، کاهش زناشویی ، فزونی طلاق ، اعتیاد ، فحشا ، خودکشی ، افسردگی ، فساد ادارات ، زندانهای بیجهت ، رفتن آبروها و پاشیدگی خانوادهها ، کلاهبرداریها و فزونی گرفتن همه گونه بزهکاریها و گرفتاریهای بسیار دیگر که ما تنها رویهی آشکار آنها را میبینیم ، میتوانست با بدیده گرفتن فورمولهای سادهای که شرح داده شده پیش نیاید و زندگانی ما هفتاد سال پیش براه راست و درست خود بیفتد.
👇
آنهایی که از گرفتاریهای شهرهای پرجمعیت و روستاهای ویران کشور ، مانند راهبندان خیابانها ـ «ترافیک سنگین» و آلودگی کُشندهی هوا در شهر و نبود کار و رفاه در روستاها و کوچ روستاییان به شهرها آگاهند و نیز همهی کسانی که بکشاورزی و بازرگانی و کارخانهداری یا هرگونه تولیدی مشغولند و به بیدادگری اقتصادی (یا «اقتصاد بیمار») اعتراضها دارند ، همینکه آنها را خوانند چه بسا انگشت افسوس بدندان فشارند و بر پشت دستشان کوبند ، زیرا دریابند که دهها سال است شاهراهی برویشان گشاده بوده ولی از رهگذر بدخواهان کشور زبانها و قلمها بسته بوده و در نتیجه مردم از آنها آگاه نشدهاند.
چنانکه گفتیم ظاهر آن جستارها سخنان سادهای مینماید. از اینرو دور نیست کسانی آنها را نخوانده چنین پندارند که اینها چیزهایی نیست که جنبشی بنامش برپا گردد و کتابها نوشته شده و کانالها برایش بنیاد گزاشته شود. گمان کنند که آنها چیزهای پیشپا افتادهایست. اینها نه چیزهایی است که یک درسخوانده نداند. لیکن باید دانست که این ظاهر کار است. همینکه از ایشان مثلاً پرسیده شود : «بزرگی» چیست؟ چه کسی را میتوان بزرگ دانست؟ یا تمدن و ادبیات که اینهمه در نوشتهها و سخنرانیها میآید به چه معنیست ، درمیمانند و سخنی نتوانند گفت.
برای مثال ، همان «بزرگ» و «بزرگی» که در بیرون ساده و پیش پا افتاده مینماید ، هنگامی که نیک روشن گردد دانسته میگردد که این توده صد سالست از شناخته نبودن معنی آن ، فریب نابودکنندهای خورده و ما امروز باید بهای بسیار گزافی برایش بپردازیم. این تازه جز آنست که ما را با چنان فریبی یک سده از پیشرفت بازداشتهاند. ...
اکنون به آغاز سخن بازگردیم. آنچه باعث است که پاکدینی یک شاهراه زندگانی بشمار آید و در راهش جنبشی برخیزد و کوششها رود تا این آواز به گوش مردمان رسد ، اینست که در هر کدام از زمینههایی که شمردیم و نیز در دهها زمینهی دیگری که یاد نکردیم ، حقایقی را یاد میدهد که یک پاکدین به دستیاری آنها به یک بینشی در زمینههای مهم زندگی و اجتماع میرسد. چندان که در زمینههای اجتماعی و سیاسی دارای معیارهایی میگردد که در شناخت پیشامدها و انگیزههای آنها او را یاری میدهد.
مانند آنست که شاگردی که بدرس فیزیک میپردازد و برخی حقایق را از قانون اهرمها ، قانونهای ارشمیدس ، پاسکال ، برنولی ، کشش ، برق ، مغناتیس ، ترمودینامیک ، نور ، ریاضیِ بُردارها ، قانونهای سهگانهی نیوتن و مانندهای آن یاد میگیرد ، این باعث است که بسیار چیزها که همهروزه جلو چشمش رخ میداده ولی علت آنها را درنمییافته ، اکنون یکایک درمییابد و دیگر برایش ناآشنا و شگفت نمینماید. بلکه بسیار چیزها را که با آنها هیچگاه روبرو نشده ، همینکه بیند میتواند علتش را دریابد (به شرط آنکه آن جستار را خوانده قانونهایش را نیک یاد گرفته باشد).
پایان
چنانکه گفتیم ظاهر آن جستارها سخنان سادهای مینماید. از اینرو دور نیست کسانی آنها را نخوانده چنین پندارند که اینها چیزهایی نیست که جنبشی بنامش برپا گردد و کتابها نوشته شده و کانالها برایش بنیاد گزاشته شود. گمان کنند که آنها چیزهای پیشپا افتادهایست. اینها نه چیزهایی است که یک درسخوانده نداند. لیکن باید دانست که این ظاهر کار است. همینکه از ایشان مثلاً پرسیده شود : «بزرگی» چیست؟ چه کسی را میتوان بزرگ دانست؟ یا تمدن و ادبیات که اینهمه در نوشتهها و سخنرانیها میآید به چه معنیست ، درمیمانند و سخنی نتوانند گفت.
برای مثال ، همان «بزرگ» و «بزرگی» که در بیرون ساده و پیش پا افتاده مینماید ، هنگامی که نیک روشن گردد دانسته میگردد که این توده صد سالست از شناخته نبودن معنی آن ، فریب نابودکنندهای خورده و ما امروز باید بهای بسیار گزافی برایش بپردازیم. این تازه جز آنست که ما را با چنان فریبی یک سده از پیشرفت بازداشتهاند. ...
اکنون به آغاز سخن بازگردیم. آنچه باعث است که پاکدینی یک شاهراه زندگانی بشمار آید و در راهش جنبشی برخیزد و کوششها رود تا این آواز به گوش مردمان رسد ، اینست که در هر کدام از زمینههایی که شمردیم و نیز در دهها زمینهی دیگری که یاد نکردیم ، حقایقی را یاد میدهد که یک پاکدین به دستیاری آنها به یک بینشی در زمینههای مهم زندگی و اجتماع میرسد. چندان که در زمینههای اجتماعی و سیاسی دارای معیارهایی میگردد که در شناخت پیشامدها و انگیزههای آنها او را یاری میدهد.
مانند آنست که شاگردی که بدرس فیزیک میپردازد و برخی حقایق را از قانون اهرمها ، قانونهای ارشمیدس ، پاسکال ، برنولی ، کشش ، برق ، مغناتیس ، ترمودینامیک ، نور ، ریاضیِ بُردارها ، قانونهای سهگانهی نیوتن و مانندهای آن یاد میگیرد ، این باعث است که بسیار چیزها که همهروزه جلو چشمش رخ میداده ولی علت آنها را درنمییافته ، اکنون یکایک درمییابد و دیگر برایش ناآشنا و شگفت نمینماید. بلکه بسیار چیزها را که با آنها هیچگاه روبرو نشده ، همینکه بیند میتواند علتش را دریابد (به شرط آنکه آن جستار را خوانده قانونهایش را نیک یاد گرفته باشد).
پایان
🔶 دفتر «سخنرانی کسروی در انجمن ادبی»
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 7
ولی از آنسوی آیا میتوان از زشتیهای اشعار انوری چشم پوشید؟! تذکرهنویسان او را یکی از شعرای بزرگ شمردهاند ولی ما چون نگاه میکنیم از هر باره این مرد رسوایی و بیآبروگری بار آورده. آنچه از دیدهی سخنوریست مضمونهایی که او بکار برده خِرد از آنها بیزارست. پادشاهی که در یک گوشهی خراسان فرمانروا بوده در ستایش او چه رواست که بر آسمانها تاخته و دستبردها کرده شود؟! این چه سخنیست که کسی بگوید :
گر ثور چو عقرب نشدی ناقص و بیچشم
در قبضهی شمشیر نشاندی دبران را
ستایش یک پادشاه کجا و این گفتگوها کجا؟! چرا از فزونی سپاهش نگفته؟! چرا از پهناوری خاکش سخن نرانده؟ چرا خویهای نیک یا بد او یاد نکرده؟!
آیا دور از خرد نیست که کسی بگوید :
از ناصیهی کاهربا گرچه طبیعی است
سعی تو فرو شوید رنگ یرقان را؟
آیا سنجر میتوانست طبیعت چیزها را تغییر دهد؟!
از دیدهی نکوخویی و گردنفرازی نگاه میکنیم : آیا تا این اندازه چاپلوسی سزاست؟! از دیدهی ایرانیگری مینگریم : آیا ستایش یک پادشاه ترک بیگانه دور از غیرت ایرانیگری نیست؟!
از دیدهی مسلمانی مینگریم : آیا از یک مسلمانی سزا است که بگوید :
به تیغ کین تو آن را که کشته کرد اجل
خدای زنده نگرداندش بنفخهی صور
آیا براستی روز رستاخیز خدا کسانی را که سنجر کشته زنده نخواهد گردانید؟!
این شاعر بیآزرمی را تا آنجا رسانیده که من از یاد شعرهای او در این انجمن شرم میکنم. آیا قطعهی او را که میگوید :
قاصد خویش را فرستادم
بتو پنهان پیامکی دادم
خواندهاید؟! آیا شعر او را در هجو مادرش شنیدهاید؟!
آیا اینها بیآزرمی نیست؟ اگر اینها بیآزرمی نیست پس بیآزرمی چیست؟!
آیا شما قصیدهی مختاری غزنوی را دربارهی غلام سیاه خود خواندهاید؟! آیا این مرد آن بیشرافتی[ای] را که کرده و برای خوشایند این و آن زشتترین ننگ را بخود بسته سزاوار نفرین نیست؟! آیا نباید از چنین پستنهادانی بد گفت و بیزاری نمود؟!
چرا اینان آن همه پستنهادیها که نمودهاند یک قصیده هم در ستایش ایران نسرودهاند؟! اگر بگویید در آن زمان چنین رسمی نبوده میگویم پس چرا فردوسی پیش از آنها گفته : گر ایران نباشد تن من مباد؟! چرا گفته : هنر نزد ایرانیان است و بس؟ یا صد شعر دیگر که ما در شهنامه پیدا میکنیم.
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 7
ولی از آنسوی آیا میتوان از زشتیهای اشعار انوری چشم پوشید؟! تذکرهنویسان او را یکی از شعرای بزرگ شمردهاند ولی ما چون نگاه میکنیم از هر باره این مرد رسوایی و بیآبروگری بار آورده. آنچه از دیدهی سخنوریست مضمونهایی که او بکار برده خِرد از آنها بیزارست. پادشاهی که در یک گوشهی خراسان فرمانروا بوده در ستایش او چه رواست که بر آسمانها تاخته و دستبردها کرده شود؟! این چه سخنیست که کسی بگوید :
گر ثور چو عقرب نشدی ناقص و بیچشم
در قبضهی شمشیر نشاندی دبران را
ستایش یک پادشاه کجا و این گفتگوها کجا؟! چرا از فزونی سپاهش نگفته؟! چرا از پهناوری خاکش سخن نرانده؟ چرا خویهای نیک یا بد او یاد نکرده؟!
آیا دور از خرد نیست که کسی بگوید :
از ناصیهی کاهربا گرچه طبیعی است
سعی تو فرو شوید رنگ یرقان را؟
آیا سنجر میتوانست طبیعت چیزها را تغییر دهد؟!
از دیدهی نکوخویی و گردنفرازی نگاه میکنیم : آیا تا این اندازه چاپلوسی سزاست؟! از دیدهی ایرانیگری مینگریم : آیا ستایش یک پادشاه ترک بیگانه دور از غیرت ایرانیگری نیست؟!
از دیدهی مسلمانی مینگریم : آیا از یک مسلمانی سزا است که بگوید :
به تیغ کین تو آن را که کشته کرد اجل
خدای زنده نگرداندش بنفخهی صور
آیا براستی روز رستاخیز خدا کسانی را که سنجر کشته زنده نخواهد گردانید؟!
این شاعر بیآزرمی را تا آنجا رسانیده که من از یاد شعرهای او در این انجمن شرم میکنم. آیا قطعهی او را که میگوید :
قاصد خویش را فرستادم
بتو پنهان پیامکی دادم
خواندهاید؟! آیا شعر او را در هجو مادرش شنیدهاید؟!
آیا اینها بیآزرمی نیست؟ اگر اینها بیآزرمی نیست پس بیآزرمی چیست؟!
آیا شما قصیدهی مختاری غزنوی را دربارهی غلام سیاه خود خواندهاید؟! آیا این مرد آن بیشرافتی[ای] را که کرده و برای خوشایند این و آن زشتترین ننگ را بخود بسته سزاوار نفرین نیست؟! آیا نباید از چنین پستنهادانی بد گفت و بیزاری نمود؟!
چرا اینان آن همه پستنهادیها که نمودهاند یک قصیده هم در ستایش ایران نسرودهاند؟! اگر بگویید در آن زمان چنین رسمی نبوده میگویم پس چرا فردوسی پیش از آنها گفته : گر ایران نباشد تن من مباد؟! چرا گفته : هنر نزد ایرانیان است و بس؟ یا صد شعر دیگر که ما در شهنامه پیدا میکنیم.
🔶 دفتر «در پیرامون مادّیگری» (احمد کسروی)
🔸 تکهی 12
در گفتار پیش داستان «جان و روان» را عنوان نموده گفتیم این داستان رخنهی بزرگی در بنیاد فلسفهی مادّی پدید میآورد. زیرا بنیاد آن فلسفه و آخرین نتیجهاش اینست که جهان هستی جز مادّه و نمایشهای آن نیست و بیرون از مادّه چیز دیگری هستی ندارد باآنکه ما در کالبد آدمی «روان» را مییابیم که نه از جهان مادّه است و اینکه نتچه و باخنر و شوپنهاور و دیگر آموزگاران مادّیگری «روان» را در کالبد خود نشناختهاند نمونهی خامی اندیشههای ایشان میباشد. این نیز گفتیم که گفتگو با آن اندازه بپایان نرسد و گره مادّیگری بآن آسانی باز نشود و باید در پیرامون خود جهان بسخن پرداخت و زمینه را از هر باره روشن ساخت و اینست در اینجا گفتار را دنبال خواهیم کرد.
چیزی که هست یکی از دانشمندان که پیمان را میخواند سخنانی سروده و بر عنوان جان و روان خردههایی گرفته که باید آن را بیاوریم و پاسخ بنگاریم و اینست نخست بآن میپردازیم.
این گفتهها دربارهی «جان و روان» روشنترین و درستترین آگاهیست و هرچه در پیرامون آن سخنرانی شود سزاست. آدمی را چه بهتر از اینکه خویشتن را نیک بشناسد.
ما در این باره میگوییم : جانوران از درنده و چرنده و پرنده یک تن و یک جان دارند. ولی آدمیان گذشته از تن و جان دارای روان نیز میباشند. میگوییم : کارهای جانوران و همهی جنبشهای ایشان از روی خودخواهی (حب ذات) است. آدمی نیز یک رشته کارهایش از آنان است لیکن یک رشتهی دیگری از کارها که ازآنِ «روان» اوست از روی خودخواهی نیست و این است ما روان را بیرون از جهان مادّه میشناسیم.
این کوتاهشدهی گفتههای ماست و آن دانشمند چنین میگوید : «آن کارهایی که شما بنام روان میشمارید درست است. آدمیان غم همدیگر را خورند و دست یکدیگر را گیرند. مردی که بگرسنهای برمیخورد نان خود را به وی داده خویشتن گرسنه روز میگزارد. اینها ویژهی آدمی است جانوران این کارها را ندارند. لیکن اینها از برتری آدمیست. چه نیازی دارید به یک گوهر جداگانهای دل بندید؟!.. چرا این نمیکنید آنها را از والاتری آدمی بشناسید؟! همان گوهر که در جانوران است جان یا روان یا به هر نامی که میخوانید ـ در آدمی نیز همانست و بس. چیزی که هست آدمی در پایگاه والاتر از جانوران میباشد و این کارها نتیجهی همان والاتری است».
ما از نخست پیشبینی کرده میدانستیم چنین خردهای بر گفتار ما خواهند گرفت. چه این چیزیست باندیشهی هر باریکبین رسد و ما خرسندیم آن را از زبان یکی از هواداران پاکدل مهنامه میشنویم که در اینجا بپاسخ آن برمیخیزیم.
🔸 تکهی 12
در گفتار پیش داستان «جان و روان» را عنوان نموده گفتیم این داستان رخنهی بزرگی در بنیاد فلسفهی مادّی پدید میآورد. زیرا بنیاد آن فلسفه و آخرین نتیجهاش اینست که جهان هستی جز مادّه و نمایشهای آن نیست و بیرون از مادّه چیز دیگری هستی ندارد باآنکه ما در کالبد آدمی «روان» را مییابیم که نه از جهان مادّه است و اینکه نتچه و باخنر و شوپنهاور و دیگر آموزگاران مادّیگری «روان» را در کالبد خود نشناختهاند نمونهی خامی اندیشههای ایشان میباشد. این نیز گفتیم که گفتگو با آن اندازه بپایان نرسد و گره مادّیگری بآن آسانی باز نشود و باید در پیرامون خود جهان بسخن پرداخت و زمینه را از هر باره روشن ساخت و اینست در اینجا گفتار را دنبال خواهیم کرد.
چیزی که هست یکی از دانشمندان که پیمان را میخواند سخنانی سروده و بر عنوان جان و روان خردههایی گرفته که باید آن را بیاوریم و پاسخ بنگاریم و اینست نخست بآن میپردازیم.
این گفتهها دربارهی «جان و روان» روشنترین و درستترین آگاهیست و هرچه در پیرامون آن سخنرانی شود سزاست. آدمی را چه بهتر از اینکه خویشتن را نیک بشناسد.
ما در این باره میگوییم : جانوران از درنده و چرنده و پرنده یک تن و یک جان دارند. ولی آدمیان گذشته از تن و جان دارای روان نیز میباشند. میگوییم : کارهای جانوران و همهی جنبشهای ایشان از روی خودخواهی (حب ذات) است. آدمی نیز یک رشته کارهایش از آنان است لیکن یک رشتهی دیگری از کارها که ازآنِ «روان» اوست از روی خودخواهی نیست و این است ما روان را بیرون از جهان مادّه میشناسیم.
این کوتاهشدهی گفتههای ماست و آن دانشمند چنین میگوید : «آن کارهایی که شما بنام روان میشمارید درست است. آدمیان غم همدیگر را خورند و دست یکدیگر را گیرند. مردی که بگرسنهای برمیخورد نان خود را به وی داده خویشتن گرسنه روز میگزارد. اینها ویژهی آدمی است جانوران این کارها را ندارند. لیکن اینها از برتری آدمیست. چه نیازی دارید به یک گوهر جداگانهای دل بندید؟!.. چرا این نمیکنید آنها را از والاتری آدمی بشناسید؟! همان گوهر که در جانوران است جان یا روان یا به هر نامی که میخوانید ـ در آدمی نیز همانست و بس. چیزی که هست آدمی در پایگاه والاتر از جانوران میباشد و این کارها نتیجهی همان والاتری است».
ما از نخست پیشبینی کرده میدانستیم چنین خردهای بر گفتار ما خواهند گرفت. چه این چیزیست باندیشهی هر باریکبین رسد و ما خرسندیم آن را از زبان یکی از هواداران پاکدل مهنامه میشنویم که در اینجا بپاسخ آن برمیخیزیم.
✴️ خیام شاعر و خیام دانشمند
(بخش 1 از 6)
ما در این کانال بارها از خراباتیگری یاد کرده و آن را از زیانمندترین بدآموزیها برای یک توده شماردهایم. همچنین از دو تن از پیشگامان آن ، خیام و حافظ ، شعرها آوردهایم تا خوانندگان به معنی آنها نیک بیندیشند و به زیانهاشان پروا کنند.
گاهی برخی از خوانندگان بما یادآوری کردهاند که خیام دانشمند بزرگی بوده و به این مردم و کشور از راه دانش پیشرفتهی ریاضی و ستارهشناسیاش خدمتها کرده و اینست نميسزد ما نامش بنکوهش ببریم. برخی از آنها سخن از این راندهاند که خیامِ دانشمند و شاعر یک تن نمیباشند و احتمال بسیار آنست که خیام ریاضیدان کس دیگری بوده و این شعرها ازو نیست.
خوانندگان پروا کنند که زمینهی یادشده یک پژوهش تاریخیست و پژوهندگان تاریخ باید به آن پردازند. سخن ما از شخص نیست. پروای ما به شیوایی یا وزن شعری و اینگونه چیزها نیز نیست. بارها گفتهایم که پروای ما تنها به زیان چنان شعرهاییست. سخن ما تنها از تأثیر آن شعرها بر رفتار کسانیست که آنها را میخوانند و میشنوند. هیچگاه نخواستهایم (و نمیبایست) به شخص شاعر بپردازیم و بررسیها از حال و زندگانی او بداریم.
دربارهی شعرهای خیام و بدآموزیهای خراباتیگری در سال دوم مهنامهی پیمان گفتارها و پرسش و پاسخهای چندی آمده و خوانندگانی به آن گفتگو پیوسته آنها نیز سخنانی به شعر یا به نثر به مهنامه فرستادهاند. در آنجا کسروی دربارهی خیامِ دانشمند و اینکه آیا چنان کسی میتوانسته این شعرها را بسراید اشارهوار سخنانی رانده که آنها را برای روشنتر شدن گفتارِ خود در زیر میآوریم :
«پیمان : مقصود از خیام در این گفتار و دیگر نگارشهای پیمان خیام رباعیگوست كه امروز صدها رباعی بنام او شهرت یافته نه خیام ریاضیدان نیشابوری و این سخن برای آن میگوییم كه ما یقین نداریم این رباعیها از خیام نیشابوری باشد بلكه سخت دشوار میشماریم كه ازو باشد.
خیام نیشابوری در زمان ملكشاه سلجوقی میزیست و در آن زمان در ایران هنوز خردها تا این اندازه پست نبوده كه كسی لب بچنین سرسامهایی باز كند. اگر هم یك تن چنین كاری میكرد ناگزیر میشد كه گفتههای خود را پنهان دارد وگرنه مردم خون او را هدر میشماردند.
آنچه ما میپنداریم این رباعیها یادگار زمان مغول است كه خردها بیاندازه پست گردیده و كسان بیعار و بیرگ فراوان پدید آمده بود. سرایندهی آنها نیز كسی یا كسانی از خراباتیان آسمان جل بیسر و پا بوده كه با دریوزه گردی یا از راههای پست دیگر روزانه یك درهمی بدست آورده و در میخانهها والمیده مست و بیخود «ادبیات» میبافتند. بهرحال این رباعیها از هر كه هست اوست كه ما خیام مینامیم و نكوهش ازو دریغ نمیداریم و این گفتار كه در این شماره چاپ كردیم گفتارهای دیگری را درپی خواهد داشت».[1]
«دربارهی خیام كه در شمارهی پیش نوشتیم نباید رباعیها از او باشد دوباره این نكته را یادآوری میكنم كه ما هرچه بیشتر جستیم بیشتر دریافتیم كه رباعیات كه بنام خیام شهرت یافته بیشتر آنها یادگار زمان مغول میباشد. در آن زمان اینگونه اندیشهها رواج بسیار داشت كسانی هم برباعیسرایی برخاستهاند. و گرنه از خیام نیشابوری كه در زمان ملكشاه سلجوقی میزیسته و در فن ریاضی و علم نجوم از استادان بشمار میرفته هرگز باور كردنی نیست كه این شعرها سر بزند. نیز زمان او چنین سخنانی را برنمیتافته. ولی در زمان مغول چون هر گونه دشمنی با اسلام آزاد بوده هر كس هرچه میخواست میگفت اینست كه این شعرها پدید آمده تا آنجا كه گفته شود :
ای سید هاشمی چرا دوغِ ترش در شرع حلالست و می ناب حرام
كسانی كه جستجو از تاریخچهی خیام دانشمند نیشابوری میكنند بر ایشانست كه این نكته را فراموش نكرده بكوشند و دامن آن دانشمند اسلامی را از لكهی این نسبت ننگین پاك سازند».[2]
* * *
«دربارهی خیام کسی از دانشمند مزبور بد نگفته بلکه گفته شده بسیاری از رباعیها که به نام او شهرت یافته از او نیست و چون این رباعیها مردم را به تنبلی و بیکارگی و مِیخوارگی تحریص میکند انتشار آن درمیان توده جز زیان سود دیگری ندارد. آیا آقایان خلاف این عقیده را دارند؟!».[3]
[1] ـ (206376)
[2] ـ (207420) دانستنیست محیط طباطبایی در این زمینه بررسی کرده و به این نتیجه رسیده که این دو ، خیام دانشمند و شاعر ، دو کس جدایی بودهاند. (نک. خیامی یا خیام ، محمد محیط طباطبایی ، ققنوس ، تهران 1370)
[3] ـ سخنرانی کسروی در انجمن ادبی (سات 2)
(بخش دوم این گفتار فردا خواهد آمد)
.
(بخش 1 از 6)
ما در این کانال بارها از خراباتیگری یاد کرده و آن را از زیانمندترین بدآموزیها برای یک توده شماردهایم. همچنین از دو تن از پیشگامان آن ، خیام و حافظ ، شعرها آوردهایم تا خوانندگان به معنی آنها نیک بیندیشند و به زیانهاشان پروا کنند.
گاهی برخی از خوانندگان بما یادآوری کردهاند که خیام دانشمند بزرگی بوده و به این مردم و کشور از راه دانش پیشرفتهی ریاضی و ستارهشناسیاش خدمتها کرده و اینست نميسزد ما نامش بنکوهش ببریم. برخی از آنها سخن از این راندهاند که خیامِ دانشمند و شاعر یک تن نمیباشند و احتمال بسیار آنست که خیام ریاضیدان کس دیگری بوده و این شعرها ازو نیست.
خوانندگان پروا کنند که زمینهی یادشده یک پژوهش تاریخیست و پژوهندگان تاریخ باید به آن پردازند. سخن ما از شخص نیست. پروای ما به شیوایی یا وزن شعری و اینگونه چیزها نیز نیست. بارها گفتهایم که پروای ما تنها به زیان چنان شعرهاییست. سخن ما تنها از تأثیر آن شعرها بر رفتار کسانیست که آنها را میخوانند و میشنوند. هیچگاه نخواستهایم (و نمیبایست) به شخص شاعر بپردازیم و بررسیها از حال و زندگانی او بداریم.
دربارهی شعرهای خیام و بدآموزیهای خراباتیگری در سال دوم مهنامهی پیمان گفتارها و پرسش و پاسخهای چندی آمده و خوانندگانی به آن گفتگو پیوسته آنها نیز سخنانی به شعر یا به نثر به مهنامه فرستادهاند. در آنجا کسروی دربارهی خیامِ دانشمند و اینکه آیا چنان کسی میتوانسته این شعرها را بسراید اشارهوار سخنانی رانده که آنها را برای روشنتر شدن گفتارِ خود در زیر میآوریم :
«پیمان : مقصود از خیام در این گفتار و دیگر نگارشهای پیمان خیام رباعیگوست كه امروز صدها رباعی بنام او شهرت یافته نه خیام ریاضیدان نیشابوری و این سخن برای آن میگوییم كه ما یقین نداریم این رباعیها از خیام نیشابوری باشد بلكه سخت دشوار میشماریم كه ازو باشد.
خیام نیشابوری در زمان ملكشاه سلجوقی میزیست و در آن زمان در ایران هنوز خردها تا این اندازه پست نبوده كه كسی لب بچنین سرسامهایی باز كند. اگر هم یك تن چنین كاری میكرد ناگزیر میشد كه گفتههای خود را پنهان دارد وگرنه مردم خون او را هدر میشماردند.
آنچه ما میپنداریم این رباعیها یادگار زمان مغول است كه خردها بیاندازه پست گردیده و كسان بیعار و بیرگ فراوان پدید آمده بود. سرایندهی آنها نیز كسی یا كسانی از خراباتیان آسمان جل بیسر و پا بوده كه با دریوزه گردی یا از راههای پست دیگر روزانه یك درهمی بدست آورده و در میخانهها والمیده مست و بیخود «ادبیات» میبافتند. بهرحال این رباعیها از هر كه هست اوست كه ما خیام مینامیم و نكوهش ازو دریغ نمیداریم و این گفتار كه در این شماره چاپ كردیم گفتارهای دیگری را درپی خواهد داشت».[1]
«دربارهی خیام كه در شمارهی پیش نوشتیم نباید رباعیها از او باشد دوباره این نكته را یادآوری میكنم كه ما هرچه بیشتر جستیم بیشتر دریافتیم كه رباعیات كه بنام خیام شهرت یافته بیشتر آنها یادگار زمان مغول میباشد. در آن زمان اینگونه اندیشهها رواج بسیار داشت كسانی هم برباعیسرایی برخاستهاند. و گرنه از خیام نیشابوری كه در زمان ملكشاه سلجوقی میزیسته و در فن ریاضی و علم نجوم از استادان بشمار میرفته هرگز باور كردنی نیست كه این شعرها سر بزند. نیز زمان او چنین سخنانی را برنمیتافته. ولی در زمان مغول چون هر گونه دشمنی با اسلام آزاد بوده هر كس هرچه میخواست میگفت اینست كه این شعرها پدید آمده تا آنجا كه گفته شود :
ای سید هاشمی چرا دوغِ ترش در شرع حلالست و می ناب حرام
كسانی كه جستجو از تاریخچهی خیام دانشمند نیشابوری میكنند بر ایشانست كه این نكته را فراموش نكرده بكوشند و دامن آن دانشمند اسلامی را از لكهی این نسبت ننگین پاك سازند».[2]
* * *
«دربارهی خیام کسی از دانشمند مزبور بد نگفته بلکه گفته شده بسیاری از رباعیها که به نام او شهرت یافته از او نیست و چون این رباعیها مردم را به تنبلی و بیکارگی و مِیخوارگی تحریص میکند انتشار آن درمیان توده جز زیان سود دیگری ندارد. آیا آقایان خلاف این عقیده را دارند؟!».[3]
[1] ـ (206376)
[2] ـ (207420) دانستنیست محیط طباطبایی در این زمینه بررسی کرده و به این نتیجه رسیده که این دو ، خیام دانشمند و شاعر ، دو کس جدایی بودهاند. (نک. خیامی یا خیام ، محمد محیط طباطبایی ، ققنوس ، تهران 1370)
[3] ـ سخنرانی کسروی در انجمن ادبی (سات 2)
(بخش دوم این گفتار فردا خواهد آمد)
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
ورجاوند بنیاد.pdf
869.4 KB
🔸 وَرجاوَندْبنیاد
🖌 احمد کسروی
🔹 این کتاب بنیاد پاکدینیست.
🔅 معنی راست دین و آگاهی از آیین جهان
🖌 احمد کسروی
🔹 این کتاب بنیاد پاکدینیست.
🔅 معنی راست دین و آگاهی از آیین جهان
🔶 دفتر «سخنرانی کسروی در انجمن ادبی»
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 8
نپندارید که انوری و مختاری چون خراسانی هستند من از ایشان بد میگویم. مرا تعصبی دربارهی این گوشه و آن گوشهی ایران نیست. من از قطران شاعر آذربایجان هم بیزاری دارم. این مرد که سراسر عمر خود را در دربارها بسر داده و اگر همهی شعرها که بنام او میخوانند ازو باشد یازده ممدوح عوض کرده و سراسر گفتههایش ستایش و چاپلوسی است آیا چه ارزشی دارد که ما امروز بدان ببالیم! من زمانی که بتاریخ آذربایجان پرداخته بودم تاریخچهی زندگی او را هم مینوشتم سپس که او را شناختم بیکبار یادش را فراموش ساختم. کنون هم بار دیگر میگویم که آذربایجان ازو بیزار است. برای آذربایجان مایهی سرفرازی شمسالدین خطیب بس! ستارخان بس! باقرخان بس! اسدآقا بس!
آیا این سزاوار بوده که شعرای چاپلوس و طمعکار برای درهم و دینار ، پادشاهان نامی تاریخ ایران را از دارا و جمشید و کیخسرو و انوشیروان و دیگران همه را زیر پای طغرل و سنجر و سنقر و طغا و بوغا بگزارند که آن یکی را دربان و آن یکی را غلام و سومی را پردهدار و چهارمی را غاشیهکش (1) گردانند؟ آیا روا بوده که یاوهگویانی دامنهی یاوهگویی را تا آنجا بکشانند که روانهای مردگان را بدینسان بیازارند؟ آیا اینان چه کار مهمی را انجام دادهاند که ما از آنهمه خطاهای ننگین ایشان چشم بپوشیم؟! آیا این سخنان زشت و پست که این نامردان بنام ستایش پادشاهان ترک بیرون ریختهاند درخور آنست که ما آنها را ادبیات بشماریم؟! آیا ما بیجا میگوییم که باید این دیوانها را آتش زد و دامن تاریخ ایران را از چرک و ننگ آنها پاک ساخت؟!
شما آیا نشنیدهاید که شاعری در برابر یک مرد ترک حاکم ارزنجان خود را سگ ساخته و ازو استخوان خواسته در آنجا که میگوید :
با فلک آندم که نشینی بخوان
پیش من افکن قدری استخوان
کاخر لاف سگیت میزنم
دبدبهی بندگیت میزنم
آیا ما نباید امروز ایراد به آن نامرد گرفته ازو بیزاری جوییم؟! اگر ما این بیزاری را نجوییم آیا دلیل آن نخواهد بود که ما از آن سیاهکاری خرسندی داریم؟! آیا این باعث آن نخواهد بود که صدها فرومایگان دیگر پیروی از آن نامرد نمایند و نام ایرانیان را در جهان پست کنند؟
دریغا که تمیز نیک و بد از میان برخاسته! دریغا که این سیاهکاریها جای ادبیات را گرفته! آیا ما بیجا میگوییم که معنی ادبیات در ایران در پردهی تاریکی بوده؟ آیا برای ایران اینگونه ادبیات ننگآلود دربایست است یا سرفرازی و نام نیک؟! آیا یک مردمی از این ننگینکاریها چه سودی میتواند برداشت؟
پابرگی :
1ـ غاشیه = روپوش زین اسب. ـ ویراینده
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 8
نپندارید که انوری و مختاری چون خراسانی هستند من از ایشان بد میگویم. مرا تعصبی دربارهی این گوشه و آن گوشهی ایران نیست. من از قطران شاعر آذربایجان هم بیزاری دارم. این مرد که سراسر عمر خود را در دربارها بسر داده و اگر همهی شعرها که بنام او میخوانند ازو باشد یازده ممدوح عوض کرده و سراسر گفتههایش ستایش و چاپلوسی است آیا چه ارزشی دارد که ما امروز بدان ببالیم! من زمانی که بتاریخ آذربایجان پرداخته بودم تاریخچهی زندگی او را هم مینوشتم سپس که او را شناختم بیکبار یادش را فراموش ساختم. کنون هم بار دیگر میگویم که آذربایجان ازو بیزار است. برای آذربایجان مایهی سرفرازی شمسالدین خطیب بس! ستارخان بس! باقرخان بس! اسدآقا بس!
آیا این سزاوار بوده که شعرای چاپلوس و طمعکار برای درهم و دینار ، پادشاهان نامی تاریخ ایران را از دارا و جمشید و کیخسرو و انوشیروان و دیگران همه را زیر پای طغرل و سنجر و سنقر و طغا و بوغا بگزارند که آن یکی را دربان و آن یکی را غلام و سومی را پردهدار و چهارمی را غاشیهکش (1) گردانند؟ آیا روا بوده که یاوهگویانی دامنهی یاوهگویی را تا آنجا بکشانند که روانهای مردگان را بدینسان بیازارند؟ آیا اینان چه کار مهمی را انجام دادهاند که ما از آنهمه خطاهای ننگین ایشان چشم بپوشیم؟! آیا این سخنان زشت و پست که این نامردان بنام ستایش پادشاهان ترک بیرون ریختهاند درخور آنست که ما آنها را ادبیات بشماریم؟! آیا ما بیجا میگوییم که باید این دیوانها را آتش زد و دامن تاریخ ایران را از چرک و ننگ آنها پاک ساخت؟!
شما آیا نشنیدهاید که شاعری در برابر یک مرد ترک حاکم ارزنجان خود را سگ ساخته و ازو استخوان خواسته در آنجا که میگوید :
با فلک آندم که نشینی بخوان
پیش من افکن قدری استخوان
کاخر لاف سگیت میزنم
دبدبهی بندگیت میزنم
آیا ما نباید امروز ایراد به آن نامرد گرفته ازو بیزاری جوییم؟! اگر ما این بیزاری را نجوییم آیا دلیل آن نخواهد بود که ما از آن سیاهکاری خرسندی داریم؟! آیا این باعث آن نخواهد بود که صدها فرومایگان دیگر پیروی از آن نامرد نمایند و نام ایرانیان را در جهان پست کنند؟
دریغا که تمیز نیک و بد از میان برخاسته! دریغا که این سیاهکاریها جای ادبیات را گرفته! آیا ما بیجا میگوییم که معنی ادبیات در ایران در پردهی تاریکی بوده؟ آیا برای ایران اینگونه ادبیات ننگآلود دربایست است یا سرفرازی و نام نیک؟! آیا یک مردمی از این ننگینکاریها چه سودی میتواند برداشت؟
پابرگی :
1ـ غاشیه = روپوش زین اسب. ـ ویراینده
🔶 دفتر «در پیرامون مادّیگری» (احمد کسروی)
🔸 تکهی 13
چنانکه گفتیم عنوان گفتههای ما اینست که از آدمی دو رشته کارها سر میزند. یک رشته کارهایی که از روی خودخواهی میباشد و نتیجهی آن کشاکش است. چنانکه توانایان بر ناتوانان چیرگی نمایند و زورمندان ستمگری کنند. آزمندان خواسته[=مال] اندوزند. دزدان و راهزنان دارایی مردم را ربایند. دغلبازان سادهدلان را فریب دهند و از اینگونه کارها. یک رشتهی دیگر کارهایی که از راه غمخواری و دستگیری و از خود گذشتگی است. چنانکه توانایان دست ناتوانان را گیرند. تندرستان غم بیماران را خورند. یکی که گرسنه است دیگری نانش را به وی داده خویشتن با گرسنگی روز گزارد. مردی که گرفتار سیل دمان و یا آتش سوزانست دیگری از جان گذشته برهایی وی کوشد.
این دو رشته کارها از جنس خود از هم جداست. روشنتر بگویم : هر رشتهای از جنس دیگری میباشد و این نشدنیست که همگی از یک سرچشمه برخیزد. اگر آدمی و جانوران درست از یک گوهر بودندی و تنها در پایگاه ، جدایی داشتندی آن خیم خودخواهی که سرچشمهی آن رشته کارهای خودخواهانه است کمی[=نقص] یافتی و هرگز این نشدی که یک خیم دیگری آخشیج[=ضد] آن ـ خیم غمخواری و از خود گذشتگی ـ پدید آمدی. برتری یا والاتری بیش از این نتیجه نتواند داد که کم را بیش و ناتوان را توانا و کُنْد را تند گرداند.
وآنگاه در آدمی چنانکه از یکسو خیم از خود گذشتگی پدید آمده از سوی دیگر همان خیم خودخواهی بیکم و کاست بجاست که هر کدام دلیل دیگری بر نبودن والاتریست. اگر راستی را بخواهیم باید گفت سرشت تن و جان بدانسان که در جانوران بوده در آدمی هم هست. چیزی که هست سرشت دیگری با دریافتها و درخواستهای جداگانه بآن افزوده شده است.
ما از نخست گفتیم این کارهای آخشیج هم که از آدمی سر میزند و خویهای ستوده و ناستوده که دو ردهست از یک گوهر نتواند بود. همیشه دو سرشتی از کارها و دریافتهای آدمی نمودار است. با یکی در خشم شده مشت بَرو مینوازد و بیدرنگ پشیمان گردیده پوزش میخواهد. از بینوایی بر سر رهگذر دستگیری ننموده درمیگذرد و پس از چند گامی پشیمان گشته پس میگردد. از نادانی بیآزرمی دیده و دل پر از کینه ساخته و آرزو میکند باو کیفر دهد لیکن چیزی از درون جلو را میگیرد. بارها رو داده که دزدی سراغ کالایی گرفته و بجستجوی آن شبانه از دیوار بالا رفته و خود را بآن رسانیده ولی چون خواسته دست یازد پشیمان گردیده و خود را بازپس کشیده. این دریافتها و کارهای وارونه از یک گوهر چگونه سر میزند؟!.. یک چیزی چگونه برمیانگیزد و بازمیدارد؟!.
در جای دیگری نیز نوشتهام : حاج ابوالقاسم نامی در تبریز بآزمندی شناخته بود و قران قران پول میاندوخت و باآنکه ببازرگانی و برزگری هر دو میپرداخت و درآمد سرشاری داشت بر خود و فرزندانش سخت گرفته با زندگانی ساده روز میگزاشت. مردم او را نکوهش میکردند و بدگوییها مینمودند. در سال نایابی 1298 که گرسنگی همهی شهرهای ایران را فراگرفت در تبریز هم کار بس سخت بود. در چنان زمانی که پدران و مادران از فرزندان خود بیزاری مینمودند همان حاج ابوالقاسم را غیرت و مردمی بجوش آمده دست دهش باز نمود و پول و نان فراوان بدرماندگان بخشید و شاید چندین صد کس را از مرگ آزاد ساخت.
از این سنجشها و آزمایشهاست که میتوان پی بگوهر آدمی برد. از چشم رویهم نهادن و در دریای بیپایان پندار فرورفتن و بافندگی کردن و «نفس ناطقه» درست کردن نتیجهای در دست نتواند بود.
🔸 تکهی 13
چنانکه گفتیم عنوان گفتههای ما اینست که از آدمی دو رشته کارها سر میزند. یک رشته کارهایی که از روی خودخواهی میباشد و نتیجهی آن کشاکش است. چنانکه توانایان بر ناتوانان چیرگی نمایند و زورمندان ستمگری کنند. آزمندان خواسته[=مال] اندوزند. دزدان و راهزنان دارایی مردم را ربایند. دغلبازان سادهدلان را فریب دهند و از اینگونه کارها. یک رشتهی دیگر کارهایی که از راه غمخواری و دستگیری و از خود گذشتگی است. چنانکه توانایان دست ناتوانان را گیرند. تندرستان غم بیماران را خورند. یکی که گرسنه است دیگری نانش را به وی داده خویشتن با گرسنگی روز گزارد. مردی که گرفتار سیل دمان و یا آتش سوزانست دیگری از جان گذشته برهایی وی کوشد.
این دو رشته کارها از جنس خود از هم جداست. روشنتر بگویم : هر رشتهای از جنس دیگری میباشد و این نشدنیست که همگی از یک سرچشمه برخیزد. اگر آدمی و جانوران درست از یک گوهر بودندی و تنها در پایگاه ، جدایی داشتندی آن خیم خودخواهی که سرچشمهی آن رشته کارهای خودخواهانه است کمی[=نقص] یافتی و هرگز این نشدی که یک خیم دیگری آخشیج[=ضد] آن ـ خیم غمخواری و از خود گذشتگی ـ پدید آمدی. برتری یا والاتری بیش از این نتیجه نتواند داد که کم را بیش و ناتوان را توانا و کُنْد را تند گرداند.
وآنگاه در آدمی چنانکه از یکسو خیم از خود گذشتگی پدید آمده از سوی دیگر همان خیم خودخواهی بیکم و کاست بجاست که هر کدام دلیل دیگری بر نبودن والاتریست. اگر راستی را بخواهیم باید گفت سرشت تن و جان بدانسان که در جانوران بوده در آدمی هم هست. چیزی که هست سرشت دیگری با دریافتها و درخواستهای جداگانه بآن افزوده شده است.
ما از نخست گفتیم این کارهای آخشیج هم که از آدمی سر میزند و خویهای ستوده و ناستوده که دو ردهست از یک گوهر نتواند بود. همیشه دو سرشتی از کارها و دریافتهای آدمی نمودار است. با یکی در خشم شده مشت بَرو مینوازد و بیدرنگ پشیمان گردیده پوزش میخواهد. از بینوایی بر سر رهگذر دستگیری ننموده درمیگذرد و پس از چند گامی پشیمان گشته پس میگردد. از نادانی بیآزرمی دیده و دل پر از کینه ساخته و آرزو میکند باو کیفر دهد لیکن چیزی از درون جلو را میگیرد. بارها رو داده که دزدی سراغ کالایی گرفته و بجستجوی آن شبانه از دیوار بالا رفته و خود را بآن رسانیده ولی چون خواسته دست یازد پشیمان گردیده و خود را بازپس کشیده. این دریافتها و کارهای وارونه از یک گوهر چگونه سر میزند؟!.. یک چیزی چگونه برمیانگیزد و بازمیدارد؟!.
در جای دیگری نیز نوشتهام : حاج ابوالقاسم نامی در تبریز بآزمندی شناخته بود و قران قران پول میاندوخت و باآنکه ببازرگانی و برزگری هر دو میپرداخت و درآمد سرشاری داشت بر خود و فرزندانش سخت گرفته با زندگانی ساده روز میگزاشت. مردم او را نکوهش میکردند و بدگوییها مینمودند. در سال نایابی 1298 که گرسنگی همهی شهرهای ایران را فراگرفت در تبریز هم کار بس سخت بود. در چنان زمانی که پدران و مادران از فرزندان خود بیزاری مینمودند همان حاج ابوالقاسم را غیرت و مردمی بجوش آمده دست دهش باز نمود و پول و نان فراوان بدرماندگان بخشید و شاید چندین صد کس را از مرگ آزاد ساخت.
از این سنجشها و آزمایشهاست که میتوان پی بگوهر آدمی برد. از چشم رویهم نهادن و در دریای بیپایان پندار فرورفتن و بافندگی کردن و «نفس ناطقه» درست کردن نتیجهای در دست نتواند بود.
🔶 دفاع کسروی در دیوان کیفر
🔹 این رشته گفتارها دفاعهای احمد کسروی از سرپاس مختاری و پزشک احمدی است که در چند شمارهی نامهی پرچم (روزانه و هفتگی) چاپ شده است و در اینجا یکجا میآید.
کوشاد تلگرام
🔸 محاکمهی مختاری ـ دیباچه
امروزها در بیشتر روزنامهها گفتگو از محاکمهی مختاری و همدستان او میشود. ما باین موضوع علاقهای را که دیگران نشان میدهند نداریم. اگر بناست کارهایی که برخلاف قانون در زمان شاه گذشته رخ داده رسیدگی شود ، تنها داستان مختاری نیست و این جای پرسش است که چرا تنها این یکی را دنبال میکنند ، و ما در حیرتیم که چرا مردم این نکته را درنمییابند؟!. چرا اینقدر چشمبسته هستند؟!.
یک چیزی که ما نمیپسندیم اینست که درمیان این شور و هیاهو تاریخ خود را فراموش مینمایند ، چیزهایی را که با دیده ، دیده و یا از نزدیک شنیدهاند نادیده و ناشنیده میانگارند.
امروز شیوهی مردم و قاعدهای که برای دوستی و دشمنی خود برگزیدهاند آنست که هر کسی که در زمان شاه گذشته سختی کشیده و یا به حبس رفته و یا کشته شده او را نیک بدانند و مظلوم شناسند و «مرحوم» خوانند و هواداری و دلسوزی نشان دهند. کار بجایی رسیده که من میبینم کمکم نام تاراجگران لر و بویراحمدی و شاهسون و کُرد بمیان میآید که بآنان ستم رفته و کسانی از خود آنان یا از هوادارانشان سر برآورده دم از ستمدیدگی میزنند و شاه گذشته را ستمگر خود میخوانند. در اینجاست که آدمی بدرماندگی و بیچارگی این توده دلش میسوزد. در اینجاست که میبیند اینها بسیار بینوایند.
یک کسی که چند روزی در زمان شاه گذشته بزندان رفته دیگر همه چیز را فراموش میکند و تنها کینهی خود را در نظر میگیرد و با یک احساسات خودخواهانه بصدها کارهای نیکی که در زمان آن شاه انجام گرفته نیز با دیدهی بدبینی مینگرد.
هرچه هست ما با این شیوهی رفتار ایرانیان موافق نیستیم و اینها را جز بزیان خود آنان نمیشناسیم و اینست در این هیاهویی که برخی روزنامهها در این چند روزه برانگیختهاند همراهی نمینماییم و نخواهیم نمود. در روزهای محاکمه نیز تنها جریان آن را با صورت نطقهای وکلا و دیگران خواهیم آورد بیآنکه خود اظهار احساساتی نماییم.
از آنسوی ما بجای این هیاهو بیادآوری برخی موضوعهای تاریخی خواهیم پرداخت و از جمله تاریخ شیخ خزعل و کارهای او را در زیر عنوان «شیخ خزعلخان که بود» برشتهی نوشتن خواهیم کشید.
🔹 این رشته گفتارها دفاعهای احمد کسروی از سرپاس مختاری و پزشک احمدی است که در چند شمارهی نامهی پرچم (روزانه و هفتگی) چاپ شده است و در اینجا یکجا میآید.
کوشاد تلگرام
🔸 محاکمهی مختاری ـ دیباچه
امروزها در بیشتر روزنامهها گفتگو از محاکمهی مختاری و همدستان او میشود. ما باین موضوع علاقهای را که دیگران نشان میدهند نداریم. اگر بناست کارهایی که برخلاف قانون در زمان شاه گذشته رخ داده رسیدگی شود ، تنها داستان مختاری نیست و این جای پرسش است که چرا تنها این یکی را دنبال میکنند ، و ما در حیرتیم که چرا مردم این نکته را درنمییابند؟!. چرا اینقدر چشمبسته هستند؟!.
یک چیزی که ما نمیپسندیم اینست که درمیان این شور و هیاهو تاریخ خود را فراموش مینمایند ، چیزهایی را که با دیده ، دیده و یا از نزدیک شنیدهاند نادیده و ناشنیده میانگارند.
امروز شیوهی مردم و قاعدهای که برای دوستی و دشمنی خود برگزیدهاند آنست که هر کسی که در زمان شاه گذشته سختی کشیده و یا به حبس رفته و یا کشته شده او را نیک بدانند و مظلوم شناسند و «مرحوم» خوانند و هواداری و دلسوزی نشان دهند. کار بجایی رسیده که من میبینم کمکم نام تاراجگران لر و بویراحمدی و شاهسون و کُرد بمیان میآید که بآنان ستم رفته و کسانی از خود آنان یا از هوادارانشان سر برآورده دم از ستمدیدگی میزنند و شاه گذشته را ستمگر خود میخوانند. در اینجاست که آدمی بدرماندگی و بیچارگی این توده دلش میسوزد. در اینجاست که میبیند اینها بسیار بینوایند.
یک کسی که چند روزی در زمان شاه گذشته بزندان رفته دیگر همه چیز را فراموش میکند و تنها کینهی خود را در نظر میگیرد و با یک احساسات خودخواهانه بصدها کارهای نیکی که در زمان آن شاه انجام گرفته نیز با دیدهی بدبینی مینگرد.
هرچه هست ما با این شیوهی رفتار ایرانیان موافق نیستیم و اینها را جز بزیان خود آنان نمیشناسیم و اینست در این هیاهویی که برخی روزنامهها در این چند روزه برانگیختهاند همراهی نمینماییم و نخواهیم نمود. در روزهای محاکمه نیز تنها جریان آن را با صورت نطقهای وکلا و دیگران خواهیم آورد بیآنکه خود اظهار احساساتی نماییم.
از آنسوی ما بجای این هیاهو بیادآوری برخی موضوعهای تاریخی خواهیم پرداخت و از جمله تاریخ شیخ خزعل و کارهای او را در زیر عنوان «شیخ خزعلخان که بود» برشتهی نوشتن خواهیم کشید.
✴️ خیام شاعر و خیام دانشمند
(بخش 2 از 6)
بدینسان راه و کار ما روشنست. زیرا از دیدهی خرد هیچ فرقی نیست که این شعرها از یک دانشمند یا یک لات بیسر و پا باشد. کوشش ما نشان دادن بدآموزیهای خراباتیگریست ـ خواه آن بدآموزی از خیام دانشمند باشد خواه دیگری.
تا جایی که روی سخن با خردمندان داریم همین اندازه شرح بس است و به بیش از آن نیازی نیست. لیکن چه باید کرد که بدخواهان ایران و شرق سخت در تکاپویند که با مغالطه کوششهای ما را بیاثر گردانند؟!. میکوشند با بکار بستن نیرنگهایی آب را گلآلود گردانیده ماهیهای خود را بگیرند؟!. چه باید کرد که بیبیسی آن بنگاه دسیسهساز ، آن دشمن ایران و شرق ، با نیرنگهایی از جمله وانمودن آنکه خیام «شاعری ریاضیدان» بوده است میکوشد خراباتیان را پاک و ما را به خیامبازی سرگرم گرداند؟!.
ما در گذشته مستندها و گزارشهایی از بیبیسی نشان دادیم که آشکاره به رواج صوفیگری و شیعیگری پرداخته بود. اکنون هم در مستندی که ساخته کوشش او را به رواج خراباتیگری میبینیم. اگر کارهای بیبیسی از سر دلسوزیست چرا دامن صوفیگری و خراباتیگری را رها نمیکند؟! مگر میتوان باور کرد که او زیان آشکار این اندیشهها را نداند؟! اگر اینها بیزیانست و او دلسوز ، چرا صوفیگری و خراباتیگری را درمیان مردم خود رواج نمیدهد؟!
چون بیبیسی هواداری از صوفیگری میکند پس آن را نیک میداند وگرنه اینکه هم صوفی نیست و هم هوادار آنست همان مَثَل «مرگ خوبست ولی برای همسایه» میباشد. این بسیار دشوارست بپذیریم که بیبیسی بنگاه «سخنپراکنی» رسمی کشوری مانند انگلستان که همهی تاریخش با کوشش و پافشاری و از جان گذشتگی پدید آمده صوفی باشد ، با اینهمه ما میانگاریم که چنینست. بیبیسی صوفیست و اینست به صوفیگری باور استوار دارد و به رواج آن میکوشد. جای پرسشست او که صوفیست دم زدنش از خراباتیگری از چه روست؟ اینکه یکی هم صوفی باشد و هم خراباتی ، خود جای شگفتی است و باید بتواند پاسخ خردپذیری بدهد.
همینکه هوادار این دو رشته آموزاک ضد هم میباشد خود جای ایرادست. زیرا صوفی و خراباتی با آنکه هر دو اینجهان را بیارج پنداشتهاند ولی راه این با آن هیچگاه یکی نبوده. این دم از عشق بخدا میزند و به «وحدت وجود» باور دارد و درپی «طی مقامات» کردن ، با ریاضتکشی و تهذیب نفس به خدا پیوستن ، و او را دیدن است و آن درپی دم را غنیمت شمردن ، بخدا و آفرینش زباندرازی کردن ، «شرب مدام» و از خود بیخود شدن. چگونه در یک مغز هر دوی این آموزاکها جا تواند گرفت؟!.
آری «همهرنگی و بیرنگی» درمیان مردم نیز کم نیست ولی فرق است میان بیبیسی و نادانانی که ناسازگاری این دو آموزاک را ندانسته به هر دو دل میبازند. این «همهرنگی و بیرنگیِ» بیبیسی از راه دیگریست. بیبیسی فرصت بدستش بیفتد عَلَم شیعیگری را که با صوفیگری و خراباتیگری ، هر دو ، ناسازگارست برمیافرازد و در پرده تبلیغ آن را نیز میکند. در همین کانال ما ویدئوهایی از ساختههای آنچنانی او گزارده و نکوهش کردهایم.
بیبیسی به سستی خردهای ایرانیان نیک آگاهست و میداند که بیشتر ایرانیان از دریافتهایی که باید دارند تنها گوششان کار میکند. هرچه را چند بار شنیدند آن را بیگفتگو دانسته در دل جای بزرگی برایش باز میکنند و هیچگاه درپی سنجش و شناختن نیک و بد آن نیستند. اینست راز ساختن بیبیسی چنان مستندی را.
خدا را سپاس که کسروی ، آن پاکمرد یگانه ، به بهای جانش راه راست را بما نشان داد و این فهمانید که بیگانگان از ستایش ادبیات زمان مغول چه خواست شومی در سر دارند. این فهمانید و ما را از فریبخواری از شرقشناسان رهانید. وگرنه ما هم امروز مستند بیبیسی و مانندهای آن را دلسوزانه و در جهت «اعتلای فرهنگ متعالی ایران» پنداشته با یک لذتی نشسته تماشا میکردیم.
فهم اینکه خواست بیبیسی از ساخت چنین مستندهایی چیست ، کار آسانی نبوده و هوشیار گردانیدن مردم از چنان نیرنگهایی تنها از خردمند و دانشمند دلیری همچون کسروی برمیآمده که دست خیانتکار شرقشناسان و سررشتهداران و بنگاههای غربی را رو کند.
(فردا بخش سوم این گفتار خواهد آمد)
(بخش 2 از 6)
بدینسان راه و کار ما روشنست. زیرا از دیدهی خرد هیچ فرقی نیست که این شعرها از یک دانشمند یا یک لات بیسر و پا باشد. کوشش ما نشان دادن بدآموزیهای خراباتیگریست ـ خواه آن بدآموزی از خیام دانشمند باشد خواه دیگری.
تا جایی که روی سخن با خردمندان داریم همین اندازه شرح بس است و به بیش از آن نیازی نیست. لیکن چه باید کرد که بدخواهان ایران و شرق سخت در تکاپویند که با مغالطه کوششهای ما را بیاثر گردانند؟!. میکوشند با بکار بستن نیرنگهایی آب را گلآلود گردانیده ماهیهای خود را بگیرند؟!. چه باید کرد که بیبیسی آن بنگاه دسیسهساز ، آن دشمن ایران و شرق ، با نیرنگهایی از جمله وانمودن آنکه خیام «شاعری ریاضیدان» بوده است میکوشد خراباتیان را پاک و ما را به خیامبازی سرگرم گرداند؟!.
ما در گذشته مستندها و گزارشهایی از بیبیسی نشان دادیم که آشکاره به رواج صوفیگری و شیعیگری پرداخته بود. اکنون هم در مستندی که ساخته کوشش او را به رواج خراباتیگری میبینیم. اگر کارهای بیبیسی از سر دلسوزیست چرا دامن صوفیگری و خراباتیگری را رها نمیکند؟! مگر میتوان باور کرد که او زیان آشکار این اندیشهها را نداند؟! اگر اینها بیزیانست و او دلسوز ، چرا صوفیگری و خراباتیگری را درمیان مردم خود رواج نمیدهد؟!
چون بیبیسی هواداری از صوفیگری میکند پس آن را نیک میداند وگرنه اینکه هم صوفی نیست و هم هوادار آنست همان مَثَل «مرگ خوبست ولی برای همسایه» میباشد. این بسیار دشوارست بپذیریم که بیبیسی بنگاه «سخنپراکنی» رسمی کشوری مانند انگلستان که همهی تاریخش با کوشش و پافشاری و از جان گذشتگی پدید آمده صوفی باشد ، با اینهمه ما میانگاریم که چنینست. بیبیسی صوفیست و اینست به صوفیگری باور استوار دارد و به رواج آن میکوشد. جای پرسشست او که صوفیست دم زدنش از خراباتیگری از چه روست؟ اینکه یکی هم صوفی باشد و هم خراباتی ، خود جای شگفتی است و باید بتواند پاسخ خردپذیری بدهد.
همینکه هوادار این دو رشته آموزاک ضد هم میباشد خود جای ایرادست. زیرا صوفی و خراباتی با آنکه هر دو اینجهان را بیارج پنداشتهاند ولی راه این با آن هیچگاه یکی نبوده. این دم از عشق بخدا میزند و به «وحدت وجود» باور دارد و درپی «طی مقامات» کردن ، با ریاضتکشی و تهذیب نفس به خدا پیوستن ، و او را دیدن است و آن درپی دم را غنیمت شمردن ، بخدا و آفرینش زباندرازی کردن ، «شرب مدام» و از خود بیخود شدن. چگونه در یک مغز هر دوی این آموزاکها جا تواند گرفت؟!.
آری «همهرنگی و بیرنگی» درمیان مردم نیز کم نیست ولی فرق است میان بیبیسی و نادانانی که ناسازگاری این دو آموزاک را ندانسته به هر دو دل میبازند. این «همهرنگی و بیرنگیِ» بیبیسی از راه دیگریست. بیبیسی فرصت بدستش بیفتد عَلَم شیعیگری را که با صوفیگری و خراباتیگری ، هر دو ، ناسازگارست برمیافرازد و در پرده تبلیغ آن را نیز میکند. در همین کانال ما ویدئوهایی از ساختههای آنچنانی او گزارده و نکوهش کردهایم.
بیبیسی به سستی خردهای ایرانیان نیک آگاهست و میداند که بیشتر ایرانیان از دریافتهایی که باید دارند تنها گوششان کار میکند. هرچه را چند بار شنیدند آن را بیگفتگو دانسته در دل جای بزرگی برایش باز میکنند و هیچگاه درپی سنجش و شناختن نیک و بد آن نیستند. اینست راز ساختن بیبیسی چنان مستندی را.
خدا را سپاس که کسروی ، آن پاکمرد یگانه ، به بهای جانش راه راست را بما نشان داد و این فهمانید که بیگانگان از ستایش ادبیات زمان مغول چه خواست شومی در سر دارند. این فهمانید و ما را از فریبخواری از شرقشناسان رهانید. وگرنه ما هم امروز مستند بیبیسی و مانندهای آن را دلسوزانه و در جهت «اعتلای فرهنگ متعالی ایران» پنداشته با یک لذتی نشسته تماشا میکردیم.
فهم اینکه خواست بیبیسی از ساخت چنین مستندهایی چیست ، کار آسانی نبوده و هوشیار گردانیدن مردم از چنان نیرنگهایی تنها از خردمند و دانشمند دلیری همچون کسروی برمیآمده که دست خیانتکار شرقشناسان و سررشتهداران و بنگاههای غربی را رو کند.
(فردا بخش سوم این گفتار خواهد آمد)
✴️ پرسشهایی دربارهی امام زمان
شیعیان یا بهتر گوییم : «عثمان بن سعید» (باب یا نایب یکم امام زمان) و پیروانش ، انگیزهی نهان شدن امام ناپیدای خود را «تقیه» و بیم کشته شدن بدست خلیفهی زمانه میگفتند.
ما حق داریم بپرسیم که این «تقیه»ی امامان شیعه و ترس ایشان از کشته شدن چگونه با آن دعاوی پیروانشان در زمینهی «معجزات» و نیروی «خارق العاده»ی امامانشان سازگار تواند بود؟!
همچنین میتوانیم بپرسیم که چگونه تواند بود که کسی را فرزندی باشد و هیچکس او را ندیده و از آن آگاه نباشد؟!
چگونه است که خواهر و برادر امام حسن العسکری نیز بودن چنین فرزندی را انکار نمودند؟!
چگونه است پس از اینکه مادر امام حسن العسکری برای محروم ساختن برادر او (جعفر) از ارث ، ادعا نمود که کنیز امام باردار است ، قاضی در رسیدگی به دعوای ارث میان مادر و جعفر (برادر امام) ، کنیز امام را در خانهای برای زمانی که زنی آبستن تواند بود ، نگهداشت و هیچ نشانی از آبستنی دیده نشد. با این حال، چگونه میتوان دعوای «عثمانبنسعید» را پذیرفت.؟!
چگونه یک آدمی هزارودویست سیصد سال زنده تواند ماند؟!.
اگر دعوای «عثمانبنسعید» خردمندانه و پذیرفتنی بوده ، چرا نویسندگان شیعه ، دورهی پس از درگذشت امام حسن العسکری را دورهی «حیرت یا سرگردانی شیعیان» نامیده و از پراکنده شدن ایشان در دوازده دسته سخن گفتهاند؟!
چرا «توقیعات» امام پنداری که عثمانبنسعید و فرزندش محمدبنعثمان بیرون می آوردند بخط «محمدبنعثمان» بوده. همان خطی که نامهها از زمان امام حسن العسکری نوشته میشده؟! آیا جز اینست که «عثمانبنسعید» و پسرش که در دستگاه امامان شیعه کار میکردهاند ، برای گرفتن «وجوهات» از پیروان سادهدل و زنده نگه داشتن دکان یک کیشِ تباه ، این دروغ شگفت را ساخته بودهاند؟!
از اینها گذشته ، مگر نه اینست که امامان گذشته نیز «تقیه» مینمودهاند و دعاوی خود را نزد دیگران انکار میکردهاند پس چرا برای نجات جان خود «ناپیدا» نشده بودند؟! بدیگر سخن ، با بودن دستور «تقیه» که جعفر بن محمد و فرزندانش بکار میبسته اند ، دیگر چه ترسی داشته اند و چه نیازی به پنهان شدن بوده؟!
مگر نه اینست که عثمانبنسعید و دیگر مدعیان «نیابت امام ناپیدا» نیز «تقیه» میکردهاند و گفتهها و دعاوی خود را جز نزد رافضیان نهان میداشتهاند و هیچ گزند یا آسیبی نیز بآنها نرسیده؟!.؟!.
احمد کسروی در کتاب «التشیع و الشیعه» که بزبان عربی نگاشته ، چنین مینویسد :
«... آنگاه اگر امامتان از ترس جان خود از سوی خلفا پنهان شده پس چرا هنگامی که خاندان شیعی بویه بر بغداد چیره شدند و خلفای بنیعباس فرمانبر ایشان گردیدند ، پیدا نشد؟!.
پس چرا هنگامی که شاه اسماعیل صفوی برخاست و از خون سنیان جویها روان ساخت پیدا نشد؟!
پس چرا در زمان کریمخان زند پیدا نشد و او از بزرگترین پادشاهان ایران بود که سکه بنام امامتان (صاحب الزمان) زد و خود را نماینده (وکیل) از سوی او شمرد؟!.
و پس از همهی اینها چرا امروز پیدا نمیشود که شمار شیعیان به شصتملیون رسیده و بیشترِ ایشان هم از بیُوسَندگان [=منتظران] اویند؟!. » [1]
امروز ما میتوانیم این پرسشهای کسرویِ بزرگ را دنبال نماییم و از بیوسندگان امام پنداری بپرسیم پس چرا زمانی که در ایران ، ملایان شیعه رشتهی اختیار یک کشور بزرگ و توانگر [=ثروتمند] را بدست گرفتند ، پیدا نشد؟!
پس چرا زمانی که حکومت «صدام حسین» در عراق برافتاد و نخستوزیران شیعی در آنجا بر سر کار آمدند ، پیدا نشد؟!
آیا هنوز هم «تقیه» مینماید و از کشته شدن بدست خلفای بنیعباس بیمناک است؟! «أفَلَا تَعْقِلُون» ؟!.
[1] : احمد کسروی ، «التشیع و الشیعه» ، س 42
شیعیان یا بهتر گوییم : «عثمان بن سعید» (باب یا نایب یکم امام زمان) و پیروانش ، انگیزهی نهان شدن امام ناپیدای خود را «تقیه» و بیم کشته شدن بدست خلیفهی زمانه میگفتند.
ما حق داریم بپرسیم که این «تقیه»ی امامان شیعه و ترس ایشان از کشته شدن چگونه با آن دعاوی پیروانشان در زمینهی «معجزات» و نیروی «خارق العاده»ی امامانشان سازگار تواند بود؟!
همچنین میتوانیم بپرسیم که چگونه تواند بود که کسی را فرزندی باشد و هیچکس او را ندیده و از آن آگاه نباشد؟!
چگونه است که خواهر و برادر امام حسن العسکری نیز بودن چنین فرزندی را انکار نمودند؟!
چگونه است پس از اینکه مادر امام حسن العسکری برای محروم ساختن برادر او (جعفر) از ارث ، ادعا نمود که کنیز امام باردار است ، قاضی در رسیدگی به دعوای ارث میان مادر و جعفر (برادر امام) ، کنیز امام را در خانهای برای زمانی که زنی آبستن تواند بود ، نگهداشت و هیچ نشانی از آبستنی دیده نشد. با این حال، چگونه میتوان دعوای «عثمانبنسعید» را پذیرفت.؟!
چگونه یک آدمی هزارودویست سیصد سال زنده تواند ماند؟!.
اگر دعوای «عثمانبنسعید» خردمندانه و پذیرفتنی بوده ، چرا نویسندگان شیعه ، دورهی پس از درگذشت امام حسن العسکری را دورهی «حیرت یا سرگردانی شیعیان» نامیده و از پراکنده شدن ایشان در دوازده دسته سخن گفتهاند؟!
چرا «توقیعات» امام پنداری که عثمانبنسعید و فرزندش محمدبنعثمان بیرون می آوردند بخط «محمدبنعثمان» بوده. همان خطی که نامهها از زمان امام حسن العسکری نوشته میشده؟! آیا جز اینست که «عثمانبنسعید» و پسرش که در دستگاه امامان شیعه کار میکردهاند ، برای گرفتن «وجوهات» از پیروان سادهدل و زنده نگه داشتن دکان یک کیشِ تباه ، این دروغ شگفت را ساخته بودهاند؟!
از اینها گذشته ، مگر نه اینست که امامان گذشته نیز «تقیه» مینمودهاند و دعاوی خود را نزد دیگران انکار میکردهاند پس چرا برای نجات جان خود «ناپیدا» نشده بودند؟! بدیگر سخن ، با بودن دستور «تقیه» که جعفر بن محمد و فرزندانش بکار میبسته اند ، دیگر چه ترسی داشته اند و چه نیازی به پنهان شدن بوده؟!
مگر نه اینست که عثمانبنسعید و دیگر مدعیان «نیابت امام ناپیدا» نیز «تقیه» میکردهاند و گفتهها و دعاوی خود را جز نزد رافضیان نهان میداشتهاند و هیچ گزند یا آسیبی نیز بآنها نرسیده؟!.؟!.
احمد کسروی در کتاب «التشیع و الشیعه» که بزبان عربی نگاشته ، چنین مینویسد :
«... آنگاه اگر امامتان از ترس جان خود از سوی خلفا پنهان شده پس چرا هنگامی که خاندان شیعی بویه بر بغداد چیره شدند و خلفای بنیعباس فرمانبر ایشان گردیدند ، پیدا نشد؟!.
پس چرا هنگامی که شاه اسماعیل صفوی برخاست و از خون سنیان جویها روان ساخت پیدا نشد؟!
پس چرا در زمان کریمخان زند پیدا نشد و او از بزرگترین پادشاهان ایران بود که سکه بنام امامتان (صاحب الزمان) زد و خود را نماینده (وکیل) از سوی او شمرد؟!.
و پس از همهی اینها چرا امروز پیدا نمیشود که شمار شیعیان به شصتملیون رسیده و بیشترِ ایشان هم از بیُوسَندگان [=منتظران] اویند؟!. » [1]
امروز ما میتوانیم این پرسشهای کسرویِ بزرگ را دنبال نماییم و از بیوسندگان امام پنداری بپرسیم پس چرا زمانی که در ایران ، ملایان شیعه رشتهی اختیار یک کشور بزرگ و توانگر [=ثروتمند] را بدست گرفتند ، پیدا نشد؟!
پس چرا زمانی که حکومت «صدام حسین» در عراق برافتاد و نخستوزیران شیعی در آنجا بر سر کار آمدند ، پیدا نشد؟!
آیا هنوز هم «تقیه» مینماید و از کشته شدن بدست خلفای بنیعباس بیمناک است؟! «أفَلَا تَعْقِلُون» ؟!.
[1] : احمد کسروی ، «التشیع و الشیعه» ، س 42
«شیعیگری با آن پیچهایی که خورده و آن رنگهایی که گرفته به این نتیجه رسیده که سررشتهداری یا فرمانروایی در این زمان ازآنِ امام ناپیداست. ملایان آن را گرفته میگویند : «ما جانشینان آن امامیم و فرمانروایی امروز ازآنِ ماست. ...»
... ببینید : سیاست بازیهای آرزومندان خلافت در عربستان ، پس از هزارودویست سال در ایران چه میوههای زهرآلودی پدید میآورد! آیا مردمی با این باورهای شوم روی رستگاری توانند دید؟!... آیا به چنین نادانی در جای دیگر جهان نیز توان برخورد؟!...
اینکه در ایران مشروطه به نتیجهای نرسید و امروز به این حال ننگآور افتاده ، اینکه یک تودهی بیستملیونی بدبخت شده و در کار خود درمانده ، اینکه فرزندان آنگلوساکسون از آنور اقیانوسها برخاسته برای راهبردن این کشور میآیند ، اینها شُوندهایش[سبب] یکی دو تا نیست و بسیار است ، ولی بزرگترین همهی آنها خود شیعیگری و این دعوای ملایان میباشد».
📘 شیعیگری یا «بخوانند و داوری کنند»
... ببینید : سیاست بازیهای آرزومندان خلافت در عربستان ، پس از هزارودویست سال در ایران چه میوههای زهرآلودی پدید میآورد! آیا مردمی با این باورهای شوم روی رستگاری توانند دید؟!... آیا به چنین نادانی در جای دیگر جهان نیز توان برخورد؟!...
اینکه در ایران مشروطه به نتیجهای نرسید و امروز به این حال ننگآور افتاده ، اینکه یک تودهی بیستملیونی بدبخت شده و در کار خود درمانده ، اینکه فرزندان آنگلوساکسون از آنور اقیانوسها برخاسته برای راهبردن این کشور میآیند ، اینها شُوندهایش[سبب] یکی دو تا نیست و بسیار است ، ولی بزرگترین همهی آنها خود شیعیگری و این دعوای ملایان میباشد».
📘 شیعیگری یا «بخوانند و داوری کنند»
«داستان امام ناپیدا گذشته از ایرادهایش زیانهایی نیز به زندگانی دارد. شما با هر شیعی گفتگو از گرفتاریها کنید یا آرزوی نیکی جهان به میان آورید ، بیدرنگ به پاسخ پرداخته خواهد گفت : «باید خودش بیاید و کارها را درست کند». در تبریز گویند : «فدا اولوم ، گرك اوزی گلسون».»
📘 (شیعیگری یا «بخوانند و داوری کنند»)
📘 (شیعیگری یا «بخوانند و داوری کنند»)
🔶 دفتر «سخنرانی کسروی در انجمن ادبی»
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 9
کنون بدورهی مغول میرسیم : در اینجاست که باید دل هر ایرانی آتش بگیرد. در اینجاست که باید حساب شعرا را با ایران پاک کرد! مغول نگو پتیاره! کسی چه داند این نامردان چه آتشی افروختند! ما که امروز در این دورهی آسایش زندگی میکنیم چگونه میتوانیم دریافت حال کسانی را که در برابر چشم خود کودکان را سر بریده و جوانها را به خون آغشته و دختران را پرده دریده یافتند؟! چگونه میتوانیم دریافت حال زمانی را که از سراسر ایران شیون و فریاد بلند گردید؟! در چنان زمانی شعرا چه کردند؟! آیا چه اثری را از خود بیادگار گزاردند؟!
شما میگویید :
ادبیات زبان توده است. میگویم : تودهی ایران در آن روز همه مینالید و همه سوگواری میکرد ولی ادبیات چه میکرد؟! آیا نه آنست که شعرا همچنان دم از باده و ساده زدهاند و جز درپی چاپلوسی نبودهاند؟! کدام قصیده را دارید که ستمهای مغولان را سروده در ناله و شیون صدا بصدای توده درانداخته؟! آیا کدام شاعری است که بر آن کشتارها و خونخواریها سوگواری کرده؟!
شعرای ایران نه تنها صدا بصدای توده درنینداخته و بشیون نپرداختند از روی خوی چاپلوسی که داشتند روی بسوی دربار مغولان آوردند و در ستایش ایلخانان و صاحبدیوانان قصیدهها سرودند بلکه کسانی از ایشان بیشرمی را از اندازه گذرانیده چنگیز را فرستادهی خدا گردانیدند.
ایکاش به این بسنده مینمودند. چه خواهید گفت اگر بدانید که در همان زمان زبونی اسلام شعرای خراباتی فرصت بدست آورده زهر بدآموزیهای خود را به گلوی ایرانیان ریختند؟! آری در همان هنگامِ گرفتاری ایرانیان است که اینان میدان یافته همه دم از مستی و سستی زده و با صد زبان نکوهش کوشش و تلاش کردند! در همین زمان است که فلسفهی «جبریگری» را که برای یک توده جانگزاتر از زهر کشنده میباشد در میان ایرانیان رواج دادند! در همین هنگام است که صد زور بکار برده خواستند که ایرانیان ، گذشته و آینده را فراموش کنند.
من نمیگویم اینان دشمنان ایران بودند میگویم از نادانی و سبکمغزی فریب دشمنان ایران را خورده و بر کشور خود آن کردند که هیچ دشمن بدخواهی نمیکرد.
ایران زبون مغولان گردید ولی باز میکوشید که خود را از چنگال آن خونخواران رها گرداند! در این هنگام است که ما میبینیم شعرا فلسفهی «جبریگری» را دنبال نموده صد پافشاری میکنند.
آیا این نه مانند آنست که بیماری که تن بمرگ نداده به درمان چاره میکوشد و میخواهد خود را از چنگال مرگ رها گرداند نادانی زهری به او نوشانیده بیکبار آسوده و بیتکانش گرداند؟!
🔸 «گفتار دارندهی پیمان در انجمن ادبی» (با اندک کوتاهی) - تکهی 9
کنون بدورهی مغول میرسیم : در اینجاست که باید دل هر ایرانی آتش بگیرد. در اینجاست که باید حساب شعرا را با ایران پاک کرد! مغول نگو پتیاره! کسی چه داند این نامردان چه آتشی افروختند! ما که امروز در این دورهی آسایش زندگی میکنیم چگونه میتوانیم دریافت حال کسانی را که در برابر چشم خود کودکان را سر بریده و جوانها را به خون آغشته و دختران را پرده دریده یافتند؟! چگونه میتوانیم دریافت حال زمانی را که از سراسر ایران شیون و فریاد بلند گردید؟! در چنان زمانی شعرا چه کردند؟! آیا چه اثری را از خود بیادگار گزاردند؟!
شما میگویید :
ادبیات زبان توده است. میگویم : تودهی ایران در آن روز همه مینالید و همه سوگواری میکرد ولی ادبیات چه میکرد؟! آیا نه آنست که شعرا همچنان دم از باده و ساده زدهاند و جز درپی چاپلوسی نبودهاند؟! کدام قصیده را دارید که ستمهای مغولان را سروده در ناله و شیون صدا بصدای توده درانداخته؟! آیا کدام شاعری است که بر آن کشتارها و خونخواریها سوگواری کرده؟!
شعرای ایران نه تنها صدا بصدای توده درنینداخته و بشیون نپرداختند از روی خوی چاپلوسی که داشتند روی بسوی دربار مغولان آوردند و در ستایش ایلخانان و صاحبدیوانان قصیدهها سرودند بلکه کسانی از ایشان بیشرمی را از اندازه گذرانیده چنگیز را فرستادهی خدا گردانیدند.
ایکاش به این بسنده مینمودند. چه خواهید گفت اگر بدانید که در همان زمان زبونی اسلام شعرای خراباتی فرصت بدست آورده زهر بدآموزیهای خود را به گلوی ایرانیان ریختند؟! آری در همان هنگامِ گرفتاری ایرانیان است که اینان میدان یافته همه دم از مستی و سستی زده و با صد زبان نکوهش کوشش و تلاش کردند! در همین زمان است که فلسفهی «جبریگری» را که برای یک توده جانگزاتر از زهر کشنده میباشد در میان ایرانیان رواج دادند! در همین هنگام است که صد زور بکار برده خواستند که ایرانیان ، گذشته و آینده را فراموش کنند.
من نمیگویم اینان دشمنان ایران بودند میگویم از نادانی و سبکمغزی فریب دشمنان ایران را خورده و بر کشور خود آن کردند که هیچ دشمن بدخواهی نمیکرد.
ایران زبون مغولان گردید ولی باز میکوشید که خود را از چنگال آن خونخواران رها گرداند! در این هنگام است که ما میبینیم شعرا فلسفهی «جبریگری» را دنبال نموده صد پافشاری میکنند.
آیا این نه مانند آنست که بیماری که تن بمرگ نداده به درمان چاره میکوشد و میخواهد خود را از چنگال مرگ رها گرداند نادانی زهری به او نوشانیده بیکبار آسوده و بیتکانش گرداند؟!