🔶 دفتر «خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟»
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 5)
آیا این بدخواهی با کشور و توده نیست که کسانی چنین اندیشههای کجی را ترویج نمایند؟!. آیا از اینها جز زیان چه نتیجهای در دست تواند بود؟!.. امروز در این جهانی که تودهها در راه زندگانی با همدیگر سختترین نبردها را میکنند آیا خیانتکاری نیست که شما چنین بدآموزیهایی را که همهاش سخن از مستی و سستی میراند در دلها جا دهید؟!.. آیا این دشمنی با توده و کشور شمرده نمیشود؟!..
آیا این داستان از کجا سرچشمه میگیرد؟!.. این هیاهو دربارهی خیام از کجا برخاسته؟!. من نمیخواهم پردهدری کنم همین اندازه مینویسم : کسانی در این راه دانسته و فهمیده گام برمیدارند. و آنان خواستشان سسـت گردانیدن این تودهی بیچاره است و این داستان و مانندهایش را وسیلهی نیکی برای کار خود میشناسند ، دیگران نیز نافهمیده و نادانسته پیروی از ایشان میکنند. اینها همه دامست همه دانه است.
اگر بخواهند کسی را فریب دهند و سوارش گردند آشکاره نگویند که میخواهیم ترا فریب دهیم یا میخواهیم بگردنت سوار گردیم ، با سخنانی سرگرمش دارند و قصد خود را بکار بندند. شنیدهام در هندوستان مارگیرانی هستند که چون بخواهند ماری را بگیرند میروند در جایی نزدیک بسوراخ آن مینشینند و نایی بلب گرفته سراییدن میآغازند. مار که آواز نای شنود سر از سوراخ بیرون آورد و کمکم بمارگیران نزدیک شود و یکبار خود را در درون سبد میبیند که میگیرند و دندانش را کنند و افزار کارش گردانند. اینان نیز همین رفتار را میکنند. یک نام «مفاخر» بگوشها میخوانند و صد بدآموزی زهرناک را در دلها جا میدهند. اینها چیزهاییست که همه باید بفهمند ، حقایقیست که همه باید بدانند. بفهمند و بدانند و بیش از این فریب بدخواهان نخورند ، بیش از این ریشهی خود را نکنند.
میدانم کسانی باز به رنجش خواهند برخاست. اینست میگویم : اگر ایرادی یا پاسخی دارند با زبان ادب بنویسند. کسانی که از در الواطی و پستنهادی درآیند ما را بآنان پاسخی نخواهد بود.
میدانم کسانی همین سخن را ناشنیده گرفته و همهی این دلیلهای ما را نادیده انگاشته بجای پاسخ بهیاهو خواهند برخاست که بخیام توهین شده. این مایهی افسوس است که یک خیامی حق داشته است که بخدای جهان توهین کند ، به خرد و فهم و دانش ریشخند نماید ، اینهمه بدآموزیها را برشتهی شعر کشد ، ولی کسی حق ندارد با دلیل باو ایراد گیرد یا بدآموزیش را بازنماید. راستیرا مایهی افسوس است و دوباره تکرار میکنم که ما باین هیاهوها اهمیتی نخواهیم داد و از سخن خود نخواهیم بازگشت.
ما نیک میدانیم که بیشتر مردم اینها را نمیدانند و اینست پیروی از بدخواهان مینمایند. این را بارها آزمودهایم و اینست امیدمندیم که بسیاری از اینان از این سخنان تکانی خواهند خورد و از آن راه گمراهی بازخواهند گشت. بارها از کسانی پرسیدهام آخر این خیام چه میگوید؟!.. دیدهام پاسخی نمیتوانند. روزی به یکی گفتم : خیام چه میگوید که اینهمه نامش بزبانها افتاده؟.. گفت فلسفهی مخصوصی دارد. گفتم : چه فلسفهای؟.. گفت : میگوید من نمیدانم از کجا آمدهام و بکجا میروم. گفتم : اگر میدانست میشد فلسفه. ندانستن که فلسفه نیست. پیرهزنهای روستایی نیز نمیدانند که از کجا آمدهاند و بکجا میروند. بسیار خوب ، نمیداند از کجا آمده و بکجا میرود ، چه کار باید کرد؟..گفت : میگوید : باید دم را غنیمت دانست و بخوشی گذرانید. گفتم آیا این فلسفه است؟!.. پس بگویید شما فلسفه را به چه معنی میآورید؟.. اگر فلسفه بمعنی اندیشهها یا دستورهای بخردانه است اینکه بسیار بیخردانه میباشد. این شیوهی هر بیغیرت و بیدردست که پروای گذشته و آینده نمیکند ، تنها در اندیشهی خوشی آن دم میباشد ، ولی خردمند باغیرت چنین رفتاری را بخود نتواند پسندید.
.
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟.. (تکهی 5)
آیا این بدخواهی با کشور و توده نیست که کسانی چنین اندیشههای کجی را ترویج نمایند؟!. آیا از اینها جز زیان چه نتیجهای در دست تواند بود؟!.. امروز در این جهانی که تودهها در راه زندگانی با همدیگر سختترین نبردها را میکنند آیا خیانتکاری نیست که شما چنین بدآموزیهایی را که همهاش سخن از مستی و سستی میراند در دلها جا دهید؟!.. آیا این دشمنی با توده و کشور شمرده نمیشود؟!..
آیا این داستان از کجا سرچشمه میگیرد؟!.. این هیاهو دربارهی خیام از کجا برخاسته؟!. من نمیخواهم پردهدری کنم همین اندازه مینویسم : کسانی در این راه دانسته و فهمیده گام برمیدارند. و آنان خواستشان سسـت گردانیدن این تودهی بیچاره است و این داستان و مانندهایش را وسیلهی نیکی برای کار خود میشناسند ، دیگران نیز نافهمیده و نادانسته پیروی از ایشان میکنند. اینها همه دامست همه دانه است.
اگر بخواهند کسی را فریب دهند و سوارش گردند آشکاره نگویند که میخواهیم ترا فریب دهیم یا میخواهیم بگردنت سوار گردیم ، با سخنانی سرگرمش دارند و قصد خود را بکار بندند. شنیدهام در هندوستان مارگیرانی هستند که چون بخواهند ماری را بگیرند میروند در جایی نزدیک بسوراخ آن مینشینند و نایی بلب گرفته سراییدن میآغازند. مار که آواز نای شنود سر از سوراخ بیرون آورد و کمکم بمارگیران نزدیک شود و یکبار خود را در درون سبد میبیند که میگیرند و دندانش را کنند و افزار کارش گردانند. اینان نیز همین رفتار را میکنند. یک نام «مفاخر» بگوشها میخوانند و صد بدآموزی زهرناک را در دلها جا میدهند. اینها چیزهاییست که همه باید بفهمند ، حقایقیست که همه باید بدانند. بفهمند و بدانند و بیش از این فریب بدخواهان نخورند ، بیش از این ریشهی خود را نکنند.
میدانم کسانی باز به رنجش خواهند برخاست. اینست میگویم : اگر ایرادی یا پاسخی دارند با زبان ادب بنویسند. کسانی که از در الواطی و پستنهادی درآیند ما را بآنان پاسخی نخواهد بود.
میدانم کسانی همین سخن را ناشنیده گرفته و همهی این دلیلهای ما را نادیده انگاشته بجای پاسخ بهیاهو خواهند برخاست که بخیام توهین شده. این مایهی افسوس است که یک خیامی حق داشته است که بخدای جهان توهین کند ، به خرد و فهم و دانش ریشخند نماید ، اینهمه بدآموزیها را برشتهی شعر کشد ، ولی کسی حق ندارد با دلیل باو ایراد گیرد یا بدآموزیش را بازنماید. راستیرا مایهی افسوس است و دوباره تکرار میکنم که ما باین هیاهوها اهمیتی نخواهیم داد و از سخن خود نخواهیم بازگشت.
ما نیک میدانیم که بیشتر مردم اینها را نمیدانند و اینست پیروی از بدخواهان مینمایند. این را بارها آزمودهایم و اینست امیدمندیم که بسیاری از اینان از این سخنان تکانی خواهند خورد و از آن راه گمراهی بازخواهند گشت. بارها از کسانی پرسیدهام آخر این خیام چه میگوید؟!.. دیدهام پاسخی نمیتوانند. روزی به یکی گفتم : خیام چه میگوید که اینهمه نامش بزبانها افتاده؟.. گفت فلسفهی مخصوصی دارد. گفتم : چه فلسفهای؟.. گفت : میگوید من نمیدانم از کجا آمدهام و بکجا میروم. گفتم : اگر میدانست میشد فلسفه. ندانستن که فلسفه نیست. پیرهزنهای روستایی نیز نمیدانند که از کجا آمدهاند و بکجا میروند. بسیار خوب ، نمیداند از کجا آمده و بکجا میرود ، چه کار باید کرد؟..گفت : میگوید : باید دم را غنیمت دانست و بخوشی گذرانید. گفتم آیا این فلسفه است؟!.. پس بگویید شما فلسفه را به چه معنی میآورید؟.. اگر فلسفه بمعنی اندیشهها یا دستورهای بخردانه است اینکه بسیار بیخردانه میباشد. این شیوهی هر بیغیرت و بیدردست که پروای گذشته و آینده نمیکند ، تنها در اندیشهی خوشی آن دم میباشد ، ولی خردمند باغیرت چنین رفتاری را بخود نتواند پسندید.
.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی هشتم
5ـ تا قرآن درمیانست اسلام برپاست
آخرین بهانهشان اینست. چون به یکایک گفتههاشان پاسخ داده شد آن زمان این را پیش کشند و چنین گویند : «کتاب اسلام قرآنست و تا آن درمیان باشد اسلام برپاست» ، و یا چنین گویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم».
باید پرسید : کتاب کدام اسلام قرآن است؟!. اگر اسلام نخست را میگویید از آن بشما چه؟!. شما کجا و آن اسلام کجا؟!. اگر این کیشهای گوناگون و درهم امروزی را که اسلام شما همینهاست میگویید ، قرآن کتاب اینها نیست.
به هر حال با بودن قرآن بوده که اینهمه گمراهیها و نادانیها پدید آمده. اگر قرآن توانستی جلو گمراهیها را گیرد تاکنون گرفته بودی. شما از قرآن چه بهره خواهید داشت ، در حالی که هر یکی از کیشهای گوناگون از قرآن دلیل میآورد و هر یکی خود را از روی قرآن میشمارد؟!.
اینکه میگویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم» ، پاسخش اینست که چرا تاکنون بدست نیاورده بودید؟!. چرا با بودن قرآن اصل را کنار گزارده فرع را گرفته بودید؟!.
این یکی از نادانیهای مسلمانانست که در توی گمراهیها و آلودگیها میزیند و آنها را درنمییابند ، و همیشه در برابر چشم خود پاکی اسلام نخست و مسلمانان نخست را میدارند. دربارهی قرآن نیز همین رفتار را میکنند ، بآن کتاب مینازند و هیچگاه دوری خود را از آن بیاد نمیآورند. دشواریهایی را که کیشهای پراکنده در برابر هنایش آن کتاب پدید آورده بدیده نمیگیرند.
میبینی یکی میآید و میپرسد : مگر در قرآن نگفته : «ولا تشرکوا بالله احدا»؟!.(1) میگویم : در قرآن چنین آیهای هست. میگوید : «پس شما چگونه مینویسید مسلمانان مشرکند؟!». آدم درمیماند چه پاسخ دهد و چگونه نادانی اینان را بخودشان فهماند ، امروز انبوه مسلمانان در «شرک» فرورفتهاند ، و شیعیان که این پرسنده از ایشانست ، بنیاد کیششان بمردهپرستی و خداناشناسیست. با این حال خود را پیرو درست قرآن پنداشتهاند و «لا تشرکوا بالله احدا» را دلیل میآورند.
پاسخ داده میگویم : راستست. چنین آیهای در قرآن هست. ولی در برابر آن در کیش شما «من زار الحسین فی کربلا کان کمن زارالله فی عرشه»(2) هست ، «نحن صنایع ربنا و الناس بعد صنایع لنا»(3) هست ، «بوجوده ثبتت الارض و السماء بیمنه رزق الوری»(4) هست. در برابر آن گنبدهای مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و بقیع و دیگر جاها هست که شما از صدها فرسنگ راه آهنگ آنها میکنید و در برابرشان گردن کج گردانیده آمرزش گناه و گشایش کار میخواهید.
میگویند : «مگر اینها شرکست؟!».
میگویم : «اگر اینها شرک نیست پس شرک چیست؟!».
میباید دانست از زمانی که محمد بن عبدالوهاب نجدی برخاسته و جنگهای وهابیان و کارهای ایشان رخ داده ، تکانی درمیان مسلمانان پدید آمده ، و در هر کجا گروهی هوادار گفتههای محمد بن عبدالوهاب بودهاند و در هر کجا دستهای بنام «قرآنیان» پدید آمدهاند که بگفتهی خودشان خواستهاند قرآن را بخوانند و بفهمند و باورهای خود را با آن بسنجند. از این دستهها در شهرهای ایران نیز پدید آمده.
1ـ کسی را هَنباز [=شریک] خدا نشناسید.
2 ـ هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانندهی آنست که خدا را بروی عرش زیارت کرده.
3 ـ ما ساختههای خداییم و سپس مردم ساختههای ما میباشند.
4 ـ با هستی اوست که زمین پایدار میباشد و بپاس اوست که بمردم روزی میرسد.
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی هشتم
5ـ تا قرآن درمیانست اسلام برپاست
آخرین بهانهشان اینست. چون به یکایک گفتههاشان پاسخ داده شد آن زمان این را پیش کشند و چنین گویند : «کتاب اسلام قرآنست و تا آن درمیان باشد اسلام برپاست» ، و یا چنین گویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم».
باید پرسید : کتاب کدام اسلام قرآن است؟!. اگر اسلام نخست را میگویید از آن بشما چه؟!. شما کجا و آن اسلام کجا؟!. اگر این کیشهای گوناگون و درهم امروزی را که اسلام شما همینهاست میگویید ، قرآن کتاب اینها نیست.
به هر حال با بودن قرآن بوده که اینهمه گمراهیها و نادانیها پدید آمده. اگر قرآن توانستی جلو گمراهیها را گیرد تاکنون گرفته بودی. شما از قرآن چه بهره خواهید داشت ، در حالی که هر یکی از کیشهای گوناگون از قرآن دلیل میآورد و هر یکی خود را از روی قرآن میشمارد؟!.
اینکه میگویند : «اصل اسلام را از روی قرآن بدست آوریم» ، پاسخش اینست که چرا تاکنون بدست نیاورده بودید؟!. چرا با بودن قرآن اصل را کنار گزارده فرع را گرفته بودید؟!.
این یکی از نادانیهای مسلمانانست که در توی گمراهیها و آلودگیها میزیند و آنها را درنمییابند ، و همیشه در برابر چشم خود پاکی اسلام نخست و مسلمانان نخست را میدارند. دربارهی قرآن نیز همین رفتار را میکنند ، بآن کتاب مینازند و هیچگاه دوری خود را از آن بیاد نمیآورند. دشواریهایی را که کیشهای پراکنده در برابر هنایش آن کتاب پدید آورده بدیده نمیگیرند.
میبینی یکی میآید و میپرسد : مگر در قرآن نگفته : «ولا تشرکوا بالله احدا»؟!.(1) میگویم : در قرآن چنین آیهای هست. میگوید : «پس شما چگونه مینویسید مسلمانان مشرکند؟!». آدم درمیماند چه پاسخ دهد و چگونه نادانی اینان را بخودشان فهماند ، امروز انبوه مسلمانان در «شرک» فرورفتهاند ، و شیعیان که این پرسنده از ایشانست ، بنیاد کیششان بمردهپرستی و خداناشناسیست. با این حال خود را پیرو درست قرآن پنداشتهاند و «لا تشرکوا بالله احدا» را دلیل میآورند.
پاسخ داده میگویم : راستست. چنین آیهای در قرآن هست. ولی در برابر آن در کیش شما «من زار الحسین فی کربلا کان کمن زارالله فی عرشه»(2) هست ، «نحن صنایع ربنا و الناس بعد صنایع لنا»(3) هست ، «بوجوده ثبتت الارض و السماء بیمنه رزق الوری»(4) هست. در برابر آن گنبدهای مشهد و قم و عبدالعظیم و بغداد و سامره و کربلا و نجف و بقیع و دیگر جاها هست که شما از صدها فرسنگ راه آهنگ آنها میکنید و در برابرشان گردن کج گردانیده آمرزش گناه و گشایش کار میخواهید.
میگویند : «مگر اینها شرکست؟!».
میگویم : «اگر اینها شرک نیست پس شرک چیست؟!».
میباید دانست از زمانی که محمد بن عبدالوهاب نجدی برخاسته و جنگهای وهابیان و کارهای ایشان رخ داده ، تکانی درمیان مسلمانان پدید آمده ، و در هر کجا گروهی هوادار گفتههای محمد بن عبدالوهاب بودهاند و در هر کجا دستهای بنام «قرآنیان» پدید آمدهاند که بگفتهی خودشان خواستهاند قرآن را بخوانند و بفهمند و باورهای خود را با آن بسنجند. از این دستهها در شهرهای ایران نیز پدید آمده.
1ـ کسی را هَنباز [=شریک] خدا نشناسید.
2 ـ هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانندهی آنست که خدا را بروی عرش زیارت کرده.
3 ـ ما ساختههای خداییم و سپس مردم ساختههای ما میباشند.
4 ـ با هستی اوست که زمین پایدار میباشد و بپاس اوست که بمردم روزی میرسد.
.
✴️ گواهی پاکدلانه
🔸 بقلم یک کارگر
سلام
من در چند سال گذشته که گوشیهای هوشمند و اینترنت در ایران رو به گسترش نهاد با نوشتههای آقای کسروی آشنا شدم به این صورت که شنیده بودم شخصی به صراحت بنای مخالفت با حکومت ملایان نهاده.
بدگمانی من به حکومت و رفتار ملایان سبب شد که با جستجو در اینترنت کتاب شیعیگری آقای کسروی را مطالعه کنم.
نیاز است اشاره کنم من قبل از مطالعهی این کتاب کسی بودم که در نماز جماعت شرکت میکردم ، به زیارت گنبد و بارگاهها میرفتم. چند بار بعد از زیارتِ قم با پای پیاده به مسجد جمکران رفته و آن نماز طولانی تحیت را میخواندم و شرکت در مراسم مذهبی شیعه را برای خود سرمایهای میدانستم. چه گویم که کاملاً شستشوی مغزی شده بودم.
اینک که فکر میکنم میبینم ، یکی از اسباب بدبختی ما ایرانیان این است که در هر شهر و روستا تریبونی (منبر) در اختیار این ملایان قرار گرفته که این تودهی بدبخت را هر روز رو به زوال میبرد.
بدتر از همه آنکه بزرگترهایمان یا بهتر گویم قربانیان قبل از ما ، ما را به شرکت در این مراسم تشویق میکنند.
اما خوشبختانه امروزه دیگر با پیشرفت علم و سهولت ارتباطات کسی نمیتواند مثل گذشته با توقیف کتابها و روزنامههای ما (پرچم و پیمان) مانع باهمادمان شود.
و خدا را شکر که روز به روز منبر ملایان پستتر میگردد.
ادامهی سخن : بعد از حدود دو سال من دوباره یا شاید چندباره کتاب شیعیگری را مطالعه کردم در هر بار مطالعه هَنایش این کتاب در من نمایان میگردید.
از عزیزانی که جدیداً قدم در این راه میگذارند خواهشمندم مطالب را چندین بار مطالعه کنند و آنطور که آقای کسروی گفته سه اصل روان پاک و فهم و خرد را پایه قرار داده داوری کنند.
بعد از آشنایی و عضویت در کانال و کتابخانهی پاکدینی شروع به مطالعهی کتابهای آقای کسروی کردم.
آنچه بیش از هر کتابی در من هنایید و حس میهندوستی و آزادگی و آتش غیرت و مردانگی را در من شعلهور کرد کتاب تاریخ مشروطه و تاریخ هجدهسالهی آذربایجان بود که مطالعهی آن برای هر ایرانی لازم است.
اصلاً باید این کتاب در مدارس تدریس شود. هر خبری از اوضاع مملکت و تطبیق آن با کتاب تاریخ به من نشان میدهد که ما اکنون در حال تکرار تاریخ هستیم.
خواستم از این نامه نحوهی آشناییام با پاکدینی بود اما تبدیل به نامهی درد و دل شد.
سخن طولانی شد ببخشید.
محمدرضا از آذربایجان
.
🔸 بقلم یک کارگر
سلام
من در چند سال گذشته که گوشیهای هوشمند و اینترنت در ایران رو به گسترش نهاد با نوشتههای آقای کسروی آشنا شدم به این صورت که شنیده بودم شخصی به صراحت بنای مخالفت با حکومت ملایان نهاده.
بدگمانی من به حکومت و رفتار ملایان سبب شد که با جستجو در اینترنت کتاب شیعیگری آقای کسروی را مطالعه کنم.
نیاز است اشاره کنم من قبل از مطالعهی این کتاب کسی بودم که در نماز جماعت شرکت میکردم ، به زیارت گنبد و بارگاهها میرفتم. چند بار بعد از زیارتِ قم با پای پیاده به مسجد جمکران رفته و آن نماز طولانی تحیت را میخواندم و شرکت در مراسم مذهبی شیعه را برای خود سرمایهای میدانستم. چه گویم که کاملاً شستشوی مغزی شده بودم.
اینک که فکر میکنم میبینم ، یکی از اسباب بدبختی ما ایرانیان این است که در هر شهر و روستا تریبونی (منبر) در اختیار این ملایان قرار گرفته که این تودهی بدبخت را هر روز رو به زوال میبرد.
بدتر از همه آنکه بزرگترهایمان یا بهتر گویم قربانیان قبل از ما ، ما را به شرکت در این مراسم تشویق میکنند.
اما خوشبختانه امروزه دیگر با پیشرفت علم و سهولت ارتباطات کسی نمیتواند مثل گذشته با توقیف کتابها و روزنامههای ما (پرچم و پیمان) مانع باهمادمان شود.
و خدا را شکر که روز به روز منبر ملایان پستتر میگردد.
ادامهی سخن : بعد از حدود دو سال من دوباره یا شاید چندباره کتاب شیعیگری را مطالعه کردم در هر بار مطالعه هَنایش این کتاب در من نمایان میگردید.
از عزیزانی که جدیداً قدم در این راه میگذارند خواهشمندم مطالب را چندین بار مطالعه کنند و آنطور که آقای کسروی گفته سه اصل روان پاک و فهم و خرد را پایه قرار داده داوری کنند.
بعد از آشنایی و عضویت در کانال و کتابخانهی پاکدینی شروع به مطالعهی کتابهای آقای کسروی کردم.
آنچه بیش از هر کتابی در من هنایید و حس میهندوستی و آزادگی و آتش غیرت و مردانگی را در من شعلهور کرد کتاب تاریخ مشروطه و تاریخ هجدهسالهی آذربایجان بود که مطالعهی آن برای هر ایرانی لازم است.
اصلاً باید این کتاب در مدارس تدریس شود. هر خبری از اوضاع مملکت و تطبیق آن با کتاب تاریخ به من نشان میدهد که ما اکنون در حال تکرار تاریخ هستیم.
خواستم از این نامه نحوهی آشناییام با پاکدینی بود اما تبدیل به نامهی درد و دل شد.
سخن طولانی شد ببخشید.
محمدرضا از آذربایجان
.
شادروان مسعود مقدم از پشتیبانان پیمان
پرچم دربارهی او چنین مینویسد :
آقای مسعود مقدم در هواداری از پیمان و دلبستگی بآن پیروی به پدر ارجمندش (آقای ضیاء مقدم) کردهاند. این جوان یکی از هواداران هنایندهی پیمان و یکی از کوشندگان برجستهی راه پاکدینیست. این جوان چه هنگامی که در تهران میبود و چه اکنون که در تبریز است همیشه میکوشد و همیشه همراهانی با خود میدارد.
آن سَهش که به نیکی جهان و به آمیغها در دلهای این جوانان پدید آمده و همچون آتش زبانه میزند ، سهش ورجاوندیست ، سهشی خداییست. از این سهشهای پاکست که یک نیروی خدایی پدیدار گردیده نادانیها و گمراهیها را از پیش خواهد برداشت.
پرچم دربارهی او چنین مینویسد :
آقای مسعود مقدم در هواداری از پیمان و دلبستگی بآن پیروی به پدر ارجمندش (آقای ضیاء مقدم) کردهاند. این جوان یکی از هواداران هنایندهی پیمان و یکی از کوشندگان برجستهی راه پاکدینیست. این جوان چه هنگامی که در تهران میبود و چه اکنون که در تبریز است همیشه میکوشد و همیشه همراهانی با خود میدارد.
آن سَهش که به نیکی جهان و به آمیغها در دلهای این جوانان پدید آمده و همچون آتش زبانه میزند ، سهش ورجاوندیست ، سهشی خداییست. از این سهشهای پاکست که یک نیروی خدایی پدیدار گردیده نادانیها و گمراهیها را از پیش خواهد برداشت.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 31
3) داستان محسن جهانسوز و همراهان او : در اینجا چنین وانمود شده که جهانسوز و همراهانش بیهیچ گناهی گرفتار شدهاند و مختار برایشان دوسیه[=پرونده] ساخته است. ولی آیا حقیقت اینست؟!. این جوانان که تنها بنام احساسات تند و اندیشههای خام دسته میبستند و بخیالهایی میافتادند هیچ زیانی نداشتند و بایستی آنان را بحال خودشان گزارند؟!. در سیاست کشورداری چنین چیزی رواست؟!.
باید دانست من محسن جهانسوز را میشناسم. آن جوانْ سراپا احساسات بود و کشته شدن او یکی از داستانهاییست که مرا سخت متأثر کرده. شرح گرفتاری و محاکمه و کشته شدن او را که یکی از همراهانش (آقای سیروس) مینوشت ما در روزنامهی پرچم بچاپ رسانیدیم و بارها بآن جوان غیرتمند دلسوزی کردیم و بسیاری از همراهان او اکنون با من مربوطند و روزنامهی پرچم را راه میبرند. لیکن با اینحال نمیتوان گفت که چرا مختار ، جهانسوز و همراهانش را دستگیر کرده و بزندان انداخته؟.
من از شما میپرسم : جهانسوز چه میگفت؟ گرفتم که او و همراهانش که همگی جوانان ناآزمودهای بودند یک روزی تفنگهای خود را برداشته بیرون میریختند و شهر را تصرف کرده اختیار دولت را بدست میآوردند ـ پس از آن چه کاری میکردند؟!. از کدام سیاست خارجی آگاه بودند؟!. کدام اصلاح اجتماعی یا دینی را در نظر داشتند؟!. آنها نیز یا بایستی همچون رضاشاه کشور را با زور و فشار راه برند و یا آن را بدست هرج و مرج سپارند. جز از این هیچ نتیجهای بدست نیامدی و بلکه برخاستن خود آنان آشوب بسیار بزرگی پدید آوردی. پس چه جای نکوهشست که شهربانی جلوشان گرفته است؟!.
برای اینکه دانسته شود این جوانان چقدر ناآزمودهاند یک مثلی یاد میکنم : همان همراهان جهانسوز که از زندان بیرون آمده بودند چند تن بنزد من آمدند و چنین گفتند : ما نوشتههای شما را میخوانیم و میپذیریم و میخواهیم که با شما همراهی کنیم. چیزی که هست شما کند میروید ما باید تند برویم. گفتم اینکه میگویید من کند میروم و باید تند رفت یک تعبیر مجازیست ، ما که حقیقتاً راه نمیپیماییم که بدویم و یا گامهای بزرگتری برداریم تا تندروی باشد و مقصود شما حاصل شود. بگویید چه کار کنیم که تندروی محسوب شود ، بالاخره شما از من چه میخواهید؟.. ، چون این را گفتم خاموش گردیدند. چه ، راستی این بود که خود نیز نمیدانستند. سپس گفتند باید در روزنامه سخنان تندی نوشت. گفتم از سخنان تند چه نتیجه تواند بود؟!. گرفتم که تندیهایی کردم و نوشتم : باید خاینین را کشت ، باید ریشهی مرتجعین را کند.
یا داد زدم : ایران جاویدانست ، تمدن ایران فلانست ، فرهنگ ایران بَهمانست. همچون روزنامههای دیگر اینها را مکرر گردانیم چه سودی تواند داشت! اگر ما میخواهیم از این گرفتاریها رها گردیم باید ببینیم سرچشمهی آنها چیست و از راهش بچاره پردازیم و این کار با هیاهو و تندنویسی انجام نمیگیرد. چون اینها را گفتم ، همگی رام شدند و اکنون مدتیست که با من کار میکنند.
مقصودم آنست که این جوانان یک نقشهای ندارند ولی چون گرفتاری کشور را میبینند خودداری نمیتوانند و به یک جوش و جنبشی برمیخیزند و اگر جلوگیری نشود ، قهریست که کشور را بسوی هرج و مرج میبرند. ایراد من بآقای غفاری از این راه است که بجای آنکه از تندی جهانسوز بکاهد و او را به یک راه کوشش سودمندی بیندازد قدری هم تحریکش کرده و جوان بدبخت را دچار آن سرنوشت گردانیده.
با اینحال من بکشتن جهانسوز متأسفم. از او گناهی که موجب کشتن باشد سر نزده ، و اگر از آقای مختار یا از دیگر متهمین دربارهی یاران او شکنجه یا زجرهایی نیز رخ داده من هواداری از آنها ندارم و باید کیفر یابند ، سخن من دربارهی گرفتن و تعقیب کردن ایشانست که ناگزیری بوده.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 31
3) داستان محسن جهانسوز و همراهان او : در اینجا چنین وانمود شده که جهانسوز و همراهانش بیهیچ گناهی گرفتار شدهاند و مختار برایشان دوسیه[=پرونده] ساخته است. ولی آیا حقیقت اینست؟!. این جوانان که تنها بنام احساسات تند و اندیشههای خام دسته میبستند و بخیالهایی میافتادند هیچ زیانی نداشتند و بایستی آنان را بحال خودشان گزارند؟!. در سیاست کشورداری چنین چیزی رواست؟!.
باید دانست من محسن جهانسوز را میشناسم. آن جوانْ سراپا احساسات بود و کشته شدن او یکی از داستانهاییست که مرا سخت متأثر کرده. شرح گرفتاری و محاکمه و کشته شدن او را که یکی از همراهانش (آقای سیروس) مینوشت ما در روزنامهی پرچم بچاپ رسانیدیم و بارها بآن جوان غیرتمند دلسوزی کردیم و بسیاری از همراهان او اکنون با من مربوطند و روزنامهی پرچم را راه میبرند. لیکن با اینحال نمیتوان گفت که چرا مختار ، جهانسوز و همراهانش را دستگیر کرده و بزندان انداخته؟.
من از شما میپرسم : جهانسوز چه میگفت؟ گرفتم که او و همراهانش که همگی جوانان ناآزمودهای بودند یک روزی تفنگهای خود را برداشته بیرون میریختند و شهر را تصرف کرده اختیار دولت را بدست میآوردند ـ پس از آن چه کاری میکردند؟!. از کدام سیاست خارجی آگاه بودند؟!. کدام اصلاح اجتماعی یا دینی را در نظر داشتند؟!. آنها نیز یا بایستی همچون رضاشاه کشور را با زور و فشار راه برند و یا آن را بدست هرج و مرج سپارند. جز از این هیچ نتیجهای بدست نیامدی و بلکه برخاستن خود آنان آشوب بسیار بزرگی پدید آوردی. پس چه جای نکوهشست که شهربانی جلوشان گرفته است؟!.
برای اینکه دانسته شود این جوانان چقدر ناآزمودهاند یک مثلی یاد میکنم : همان همراهان جهانسوز که از زندان بیرون آمده بودند چند تن بنزد من آمدند و چنین گفتند : ما نوشتههای شما را میخوانیم و میپذیریم و میخواهیم که با شما همراهی کنیم. چیزی که هست شما کند میروید ما باید تند برویم. گفتم اینکه میگویید من کند میروم و باید تند رفت یک تعبیر مجازیست ، ما که حقیقتاً راه نمیپیماییم که بدویم و یا گامهای بزرگتری برداریم تا تندروی باشد و مقصود شما حاصل شود. بگویید چه کار کنیم که تندروی محسوب شود ، بالاخره شما از من چه میخواهید؟.. ، چون این را گفتم خاموش گردیدند. چه ، راستی این بود که خود نیز نمیدانستند. سپس گفتند باید در روزنامه سخنان تندی نوشت. گفتم از سخنان تند چه نتیجه تواند بود؟!. گرفتم که تندیهایی کردم و نوشتم : باید خاینین را کشت ، باید ریشهی مرتجعین را کند.
یا داد زدم : ایران جاویدانست ، تمدن ایران فلانست ، فرهنگ ایران بَهمانست. همچون روزنامههای دیگر اینها را مکرر گردانیم چه سودی تواند داشت! اگر ما میخواهیم از این گرفتاریها رها گردیم باید ببینیم سرچشمهی آنها چیست و از راهش بچاره پردازیم و این کار با هیاهو و تندنویسی انجام نمیگیرد. چون اینها را گفتم ، همگی رام شدند و اکنون مدتیست که با من کار میکنند.
مقصودم آنست که این جوانان یک نقشهای ندارند ولی چون گرفتاری کشور را میبینند خودداری نمیتوانند و به یک جوش و جنبشی برمیخیزند و اگر جلوگیری نشود ، قهریست که کشور را بسوی هرج و مرج میبرند. ایراد من بآقای غفاری از این راه است که بجای آنکه از تندی جهانسوز بکاهد و او را به یک راه کوشش سودمندی بیندازد قدری هم تحریکش کرده و جوان بدبخت را دچار آن سرنوشت گردانیده.
با اینحال من بکشتن جهانسوز متأسفم. از او گناهی که موجب کشتن باشد سر نزده ، و اگر از آقای مختار یا از دیگر متهمین دربارهی یاران او شکنجه یا زجرهایی نیز رخ داده من هواداری از آنها ندارم و باید کیفر یابند ، سخن من دربارهی گرفتن و تعقیب کردن ایشانست که ناگزیری بوده.
.
🔸 اگر ما میخواهیم از این گرفتاریها رها گردیم باید ببینیم سرچشمهی آنها چیست و از راهش بچاره پردازیم و این کار با هیاهو و تندنویسی انجام نمیگیرد.
🔅 برای پیوستن به کانال پاکدینی ، اینجا را بنوازید.
🔅 برای پیوستن به کانال پاکدینی ، اینجا را بنوازید.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکهی چهارم)
«... روز هشتم اردیبهشت که آن حادثه رخ داد و من به بیمارستان انتقال یافتم یکی از نگرانیهای من این بود که ادارهی شهربانی یا دستهای دیگری قضیه را بجریانات سیاسی مربوط گردانند و بنام طرفداری از ملایان که متأسفانه از سه سال پیش جزو سیاست دولتهای متزلزل این کشور بدبخت گردیده بقضیه رنگ دیگر دهند. از اینرو هنوز در بهداری بودم که بکسانی که از جمعیت ما آمده بودند گفتم پیش از هر کاری قضیه را بادارهی روزنامهها آگاهی دهند. هنوز زخمها کاملاً بسته نشده بود که این کار انجام گرفت.
همان روز پیشامدها بیاساس نبودن بدگمانی مرا باثبات رسانید. زیرا دانسته شد که کلانتری یک (که متأسفانه قراین بسیار بشرکت کارمندان آن در جنایت بدست آمده) و نمایندهی دادسرای نظامی اصرار دارند که چنان وانمود کنند که تپانچهها هر دو در دست من و همراهانم بوده و آن ما بودهایم که حمله بردهایم و برای آنکه موضوع را بماسانند گلوله خوردن مرا بکلی انکار کنند.
اینبود دیده شد بدکتر بیمارستان تلفن میکنند که موضوع گلوله خوردن را تصدیق نکند. بادارههای روزنامه از شهربانی تلفن میشود که چیزی در آن باره ننویسند. یک تلفن از مرکز مجهولی بکار افتاده گاهی بنام دربار و گاهی بنام معاون نخستوزیر بهمه جا دستور میدهد.(1)
فردا دانسته شد بآقایان دکتر قزلایاغ و دکتر شریفی پزشکان قانونی فشار آوردهاند که موضوع گلوله خوردن را تصدیق نکنند. بآقای دکتر رضا نور که عکس برداشته بود تهدید کردهاند.
آنچه از همه بدتر بود اینکه دو تن جوانی را که همراه من بودند و تپانچه از دست جانی گرفته و مرا از مرگ نجات داده بودند با جانیها در یک ردیف گرفته آنها را نیز بازداشت کردند. اگر روشان میشد دربارهی خود من نیز قرار بازداشت صادر میکردند.
این رفتار شهربانی که سرهنگ نقدی دادستان دادسرای نظامی وقت شرکت در آن داشت مرا بسیار آزرده گردانید. خدا میداند که پانزده و شانزده زخمی که داشتم و از این پهلو بآن پهلو نمیتوانستم گردید آن زحمت را بمن نداشت که این رفتار شرمآور شهربانی و آقای سرهنگ نقدی.
من سرچشمهی این سیاست بسیار بیخردانه را میدانم. از روزی که رضاشاه رفته رجال سیاسی و کارکنان ادارات ما محض به توهم آنکه دولت انگلیس محافظهکار است و طرفدار ملاهاست به یک چنین رفتار کشور ویرانکُن برخاستهاند و با یک توهم خود را و فرزندان خود را بزیر دست ملایان هیچنافهم سفیه میاندازند. این سیاست بسیار خنک رجال سیاسی و کارکنان اداری ما تا حدی شرمآور است که من عارم میآید گفتگو از آن کنم.
من از زخمی شدن خود تأسف نداشتم. زیرا از آن روزی که باین کوششها برخاستم پیشبینی کرده بودم که چنین وحشیگریها نیز رخ دهد. آنچه مرا آزرده میگردانید رفتار شهربانی و دولت بود. هنگامی که نمایندهی شهربانی بنزد من آمده پرسید : (شرح منازعه چه بوده) این کلمهی منازعه که از روی قصد گفته میشد بیش از گلولهها بمن تأثیر کرد و جهان روشن را در نظرم تیره گردانید.
چند تن جوان پست نافهم با تحریک ملایان و دیگران نقشه کشیده و دست بهم داده روز روشن در خیابان ده دوازده تن بسر من ریختهاند و دو گلوله زدهاند با چاقو از سیزده جا زخمی گردانیدهاند. در یک چنین پیشامدی شهربانی که مسؤول کشف جرائم است با جانیها مساعدت میکنند و قضیه را منازعه نامیده میخواهد رنگ آن را تغییر دهد که هم کمکی بجانیها کند و جرم را خفیفتر گرداند و هم توهینی بمن رساند. میخواهد چنان وانماید که من در خیابان ایستاده با یک سیدک گدایی مجادله کردهام و تپانچه کشیدهام و طرف نزاع شدهام ـ افسوس باین کشور بدبخت افسوس...»
پس از آن ، کسروی در گفتار دیگری که برای خواندن در نشست روزنامهنویسان آماده کرده بود و در ماهنامهی شهریور 1324 بچاپ رسیده ، با اشاره به این پیشامد ننگآور و پشتیانی حکومت از جنایتکاران ، چنین میگوید :
(1) : در این باره در دفتر «چرا کسروی را کشتند؟» شرح بیشتر داده شده.
(تکهی چهارم)
«... روز هشتم اردیبهشت که آن حادثه رخ داد و من به بیمارستان انتقال یافتم یکی از نگرانیهای من این بود که ادارهی شهربانی یا دستهای دیگری قضیه را بجریانات سیاسی مربوط گردانند و بنام طرفداری از ملایان که متأسفانه از سه سال پیش جزو سیاست دولتهای متزلزل این کشور بدبخت گردیده بقضیه رنگ دیگر دهند. از اینرو هنوز در بهداری بودم که بکسانی که از جمعیت ما آمده بودند گفتم پیش از هر کاری قضیه را بادارهی روزنامهها آگاهی دهند. هنوز زخمها کاملاً بسته نشده بود که این کار انجام گرفت.
همان روز پیشامدها بیاساس نبودن بدگمانی مرا باثبات رسانید. زیرا دانسته شد که کلانتری یک (که متأسفانه قراین بسیار بشرکت کارمندان آن در جنایت بدست آمده) و نمایندهی دادسرای نظامی اصرار دارند که چنان وانمود کنند که تپانچهها هر دو در دست من و همراهانم بوده و آن ما بودهایم که حمله بردهایم و برای آنکه موضوع را بماسانند گلوله خوردن مرا بکلی انکار کنند.
اینبود دیده شد بدکتر بیمارستان تلفن میکنند که موضوع گلوله خوردن را تصدیق نکند. بادارههای روزنامه از شهربانی تلفن میشود که چیزی در آن باره ننویسند. یک تلفن از مرکز مجهولی بکار افتاده گاهی بنام دربار و گاهی بنام معاون نخستوزیر بهمه جا دستور میدهد.(1)
فردا دانسته شد بآقایان دکتر قزلایاغ و دکتر شریفی پزشکان قانونی فشار آوردهاند که موضوع گلوله خوردن را تصدیق نکنند. بآقای دکتر رضا نور که عکس برداشته بود تهدید کردهاند.
آنچه از همه بدتر بود اینکه دو تن جوانی را که همراه من بودند و تپانچه از دست جانی گرفته و مرا از مرگ نجات داده بودند با جانیها در یک ردیف گرفته آنها را نیز بازداشت کردند. اگر روشان میشد دربارهی خود من نیز قرار بازداشت صادر میکردند.
این رفتار شهربانی که سرهنگ نقدی دادستان دادسرای نظامی وقت شرکت در آن داشت مرا بسیار آزرده گردانید. خدا میداند که پانزده و شانزده زخمی که داشتم و از این پهلو بآن پهلو نمیتوانستم گردید آن زحمت را بمن نداشت که این رفتار شرمآور شهربانی و آقای سرهنگ نقدی.
من سرچشمهی این سیاست بسیار بیخردانه را میدانم. از روزی که رضاشاه رفته رجال سیاسی و کارکنان ادارات ما محض به توهم آنکه دولت انگلیس محافظهکار است و طرفدار ملاهاست به یک چنین رفتار کشور ویرانکُن برخاستهاند و با یک توهم خود را و فرزندان خود را بزیر دست ملایان هیچنافهم سفیه میاندازند. این سیاست بسیار خنک رجال سیاسی و کارکنان اداری ما تا حدی شرمآور است که من عارم میآید گفتگو از آن کنم.
من از زخمی شدن خود تأسف نداشتم. زیرا از آن روزی که باین کوششها برخاستم پیشبینی کرده بودم که چنین وحشیگریها نیز رخ دهد. آنچه مرا آزرده میگردانید رفتار شهربانی و دولت بود. هنگامی که نمایندهی شهربانی بنزد من آمده پرسید : (شرح منازعه چه بوده) این کلمهی منازعه که از روی قصد گفته میشد بیش از گلولهها بمن تأثیر کرد و جهان روشن را در نظرم تیره گردانید.
چند تن جوان پست نافهم با تحریک ملایان و دیگران نقشه کشیده و دست بهم داده روز روشن در خیابان ده دوازده تن بسر من ریختهاند و دو گلوله زدهاند با چاقو از سیزده جا زخمی گردانیدهاند. در یک چنین پیشامدی شهربانی که مسؤول کشف جرائم است با جانیها مساعدت میکنند و قضیه را منازعه نامیده میخواهد رنگ آن را تغییر دهد که هم کمکی بجانیها کند و جرم را خفیفتر گرداند و هم توهینی بمن رساند. میخواهد چنان وانماید که من در خیابان ایستاده با یک سیدک گدایی مجادله کردهام و تپانچه کشیدهام و طرف نزاع شدهام ـ افسوس باین کشور بدبخت افسوس...»
پس از آن ، کسروی در گفتار دیگری که برای خواندن در نشست روزنامهنویسان آماده کرده بود و در ماهنامهی شهریور 1324 بچاپ رسیده ، با اشاره به این پیشامد ننگآور و پشتیانی حکومت از جنایتکاران ، چنین میگوید :
(1) : در این باره در دفتر «چرا کسروی را کشتند؟» شرح بیشتر داده شده.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی نهم
این یک برداشت نیکنماییست و بیرون خوشی میدارد. ولی درونش ناخوشست و جز هودههای ناستوده از آن بدست نیامده ، و این با چند شُوند است که در پایین با کوتاهی یاد میکنیم :
1) اینان با قرآن آن رفتار را میکنند که بنیادگزاران کیشها و آموزاکها کردهاند. بنیادگزاران کیشها و آموزاکها آیههای قرآن را بدلخواه معنی کرده و هر آیهای را که با گفتههای خود ناسازگار یافتهاند بگزارش پرداختهاند ، اینان نیز همین رفتار را میکنند. مثلاً یک شیعی چون قرآنی میگردد بجای آنکه باورهای خود را با قرآن بسنجد قرآن را با باورهای خود میسنجد ، مثلاً در قرآن که در دو جا آشکارا میگوید : «لَا أَعْلَمُ الْغَیبَ»(1) سردستهی قرآنیان با من گفتگو کرده میگفت : «ای من عندی»(2) .
2) قرآن پاسخده بسیاری از گمراهیهای این زمان ـ از صوفیگری و خراباتیگری و جبریگری و مادّیگری و مانند اینها ـ نیست ، و آنان که دلهاشان پر از این گمراهیها نیز هست از خواندن قرآن و از سر سپاردن بآن ، هودهای در این باره بدست نمیآورند و دودل و گیجسر میمانند.
3) بسیاری از دستورهای ارجدار قرآن ـ همچون باهمی و یگانگی مسلمانان ، جنگیدن با بیدینان ، فرمان بردن از اولوالأمر ، و پرداختن زکات و مانند اینها ـ بیزمینه گردیده. اینست از خواندن آیههایی دربارهی اینها و از گفتگو کردن ، جز دور شدن از زمان و از خواهاکهای آن نتیجه برنمیدارند.
4) از دلبستگیای که به قرآن پیدا میکنند هر سخن ارجداری که شنیدند و هر دانشی که دانستند در زیر آیههای آن جا میدهند ، و این را که جز نادانی و نافهمی نیست کار نیکی میپندارند.
5) همین دستاویزی گردیده که خود را رستگار میپندارند و بهیچ سخنی ، اگرچه با دلیل باشد ، گوش نمیدهند و بهیچ راهنمایی گردن نمیگزارند. بلکه بهمین دستاویز به هر کسی برتری میفروشند.
رویهمرفته بجای سود بردن زیان میبرند و بجای نیک شدن بدتر میگردند. این چیزیست که ما نیک آزمودهایم. آری وهابیان از رو آوردن به قرآن به نتیجهی نیکی رسیدهاند و خود درمیان مسلمانان بهترین گروه میباشند ، و این در سایهی آن بود که از یکسو محمد بن عبدالوهاب مردی دانشمند میبوده و معنی قرآن را بهتر از دیگران میفهمیده ، و از یکسو مردم بیاباننشین عرب کسان سادهای میبودهاند و دلهاشان باندازهی دیگران آلوده نمیبوده.
کوتاهسخن : قرآن یکی از بهانهها در دست مسلمانانست ، و این کتاب که روزی مایهی رستگاری تودهها بوده امروز دستاویزی برای پافشاری در گمراهی و ایستادگی در برابر رستگاری میباشد.
دربارهی قرآن گیجسریهای بسیاری درمیان مسلمانانست و من برای روشنی سخن داستانی را در اینجا مینویسم :
چندی پیش یکی از ملایان بنزد من آمده چنین میگوید : «شما اگر به قرآن دعوت میکردید بهتر بود». گفتم : آن دعوت را شما کنید. اگر این کار چندان آسانست که یک کسی بسر خود برخیزد و خواهش این و آن را هم بپذیرد ، شما گام پیش گزارید و مردمان را به قرآن خوانید. دیگر چرا بمن دستور میدهید؟!. این کی بوده که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!.
1ـ ناپیدا نمیدانم. سورهی انعام (6) ، آیهی 50 [و سورهی هود (11) ، آیهی 31].
2 ـ از پیش خودم ـ میخواهد بگوید پیغمبر که گفته «ناپیدا نمیدانم» خواستش این بوده که از پیش خود نمیدانم وگرنه از پیش خدا میدانم.
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی نهم
این یک برداشت نیکنماییست و بیرون خوشی میدارد. ولی درونش ناخوشست و جز هودههای ناستوده از آن بدست نیامده ، و این با چند شُوند است که در پایین با کوتاهی یاد میکنیم :
1) اینان با قرآن آن رفتار را میکنند که بنیادگزاران کیشها و آموزاکها کردهاند. بنیادگزاران کیشها و آموزاکها آیههای قرآن را بدلخواه معنی کرده و هر آیهای را که با گفتههای خود ناسازگار یافتهاند بگزارش پرداختهاند ، اینان نیز همین رفتار را میکنند. مثلاً یک شیعی چون قرآنی میگردد بجای آنکه باورهای خود را با قرآن بسنجد قرآن را با باورهای خود میسنجد ، مثلاً در قرآن که در دو جا آشکارا میگوید : «لَا أَعْلَمُ الْغَیبَ»(1) سردستهی قرآنیان با من گفتگو کرده میگفت : «ای من عندی»(2) .
2) قرآن پاسخده بسیاری از گمراهیهای این زمان ـ از صوفیگری و خراباتیگری و جبریگری و مادّیگری و مانند اینها ـ نیست ، و آنان که دلهاشان پر از این گمراهیها نیز هست از خواندن قرآن و از سر سپاردن بآن ، هودهای در این باره بدست نمیآورند و دودل و گیجسر میمانند.
3) بسیاری از دستورهای ارجدار قرآن ـ همچون باهمی و یگانگی مسلمانان ، جنگیدن با بیدینان ، فرمان بردن از اولوالأمر ، و پرداختن زکات و مانند اینها ـ بیزمینه گردیده. اینست از خواندن آیههایی دربارهی اینها و از گفتگو کردن ، جز دور شدن از زمان و از خواهاکهای آن نتیجه برنمیدارند.
4) از دلبستگیای که به قرآن پیدا میکنند هر سخن ارجداری که شنیدند و هر دانشی که دانستند در زیر آیههای آن جا میدهند ، و این را که جز نادانی و نافهمی نیست کار نیکی میپندارند.
5) همین دستاویزی گردیده که خود را رستگار میپندارند و بهیچ سخنی ، اگرچه با دلیل باشد ، گوش نمیدهند و بهیچ راهنمایی گردن نمیگزارند. بلکه بهمین دستاویز به هر کسی برتری میفروشند.
رویهمرفته بجای سود بردن زیان میبرند و بجای نیک شدن بدتر میگردند. این چیزیست که ما نیک آزمودهایم. آری وهابیان از رو آوردن به قرآن به نتیجهی نیکی رسیدهاند و خود درمیان مسلمانان بهترین گروه میباشند ، و این در سایهی آن بود که از یکسو محمد بن عبدالوهاب مردی دانشمند میبوده و معنی قرآن را بهتر از دیگران میفهمیده ، و از یکسو مردم بیاباننشین عرب کسان سادهای میبودهاند و دلهاشان باندازهی دیگران آلوده نمیبوده.
کوتاهسخن : قرآن یکی از بهانهها در دست مسلمانانست ، و این کتاب که روزی مایهی رستگاری تودهها بوده امروز دستاویزی برای پافشاری در گمراهی و ایستادگی در برابر رستگاری میباشد.
دربارهی قرآن گیجسریهای بسیاری درمیان مسلمانانست و من برای روشنی سخن داستانی را در اینجا مینویسم :
چندی پیش یکی از ملایان بنزد من آمده چنین میگوید : «شما اگر به قرآن دعوت میکردید بهتر بود». گفتم : آن دعوت را شما کنید. اگر این کار چندان آسانست که یک کسی بسر خود برخیزد و خواهش این و آن را هم بپذیرد ، شما گام پیش گزارید و مردمان را به قرآن خوانید. دیگر چرا بمن دستور میدهید؟!. این کی بوده که کوشنده یکی باشد و دستور دهنده یکی؟!.
1ـ ناپیدا نمیدانم. سورهی انعام (6) ، آیهی 50 [و سورهی هود (11) ، آیهی 31].
2 ـ از پیش خودم ـ میخواهد بگوید پیغمبر که گفته «ناپیدا نمیدانم» خواستش این بوده که از پیش خود نمیدانم وگرنه از پیش خدا میدانم.
.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 32
خلاصهی دفاع من دربارهی پروندههای توقیف آنست که آنچه که با دستور زبانی یا کتبی شاه و مربوط بامور دولتی بوده نمیتوان بآقای مختار یا بدیگری دربارهی آنها ایراد گرفت. ما همگی میدانیم که رئیس شهربانی نمیتوانست در برابر شاه بایستد و بگوید این کار چون خلاف قانونست من نمیکنم. یک رئیس شهربانی ناگزیر از فرمانبرداری بوده. اما اگر دربارهی کسانی از روی اغراض شخصی یک تعدی کردهاند البته باید سزاشان ببینند.
اما دربارهی پروندههای اتهام قتل ، من پیش از آنکه بیانات دوم دادستان را بشنوم میدانستم که این پرونده پوچست و دلیلی برای اتهام در آنها نیست ولی چون بیانات دادستان را شنیدم پوچی آنها در نظرم بیشتر مجسم گردید. زیرا دادستان بجای آنکه بایرادهای ما پاسخی دهد به یک رشته سخنان سستتر دیگری پرداخت ، مثلاً دربارهی کشتن نصرتالدوله دلیلهای پایین را شمرد :
1ـ حسینقلی و همراهانش پیش از رفتن به سمنان وجهی بعنوان انعام گرفتهاند ـ پاسخ این دلیل مکرر داده شده زیرا در آن قبضها تصریح شده وجهی که پرداخته شده در مقابل خدمت «انجام داده شده» بوده است و احتمال اینکه در مقابل کشتن فیروز که سپس بایستی انجام دهند بوده نمیرود. گذشته از آنکه ما میدانیم حسینقلی و همراهانش که مأمورین دیرین شهربانی بودهاند جهت نداشت پیش از انجام یک امری پاداشی در برابر آن باینان داده شود اساساً این مستبعد است که بگوییم باین مأمورین از تهران دستور کشتن نصرتالدوله را داده بودند. بر فرض آنکه کشتن را قبول کنیم چنین امری را قبول نتوانیم کرد.
2ـ ابوطالب چون مزاحم بوده به تهران بازگردانیدهاند ـ آری ابوطالب را به تهران بازگردانیدهاند ولی این ملازمه ندارد که قصد کشتن داشتهاند. چنانکه از پرونده پیداست او را میگفتهاند به بیرون سخن میبرد و باین عنوان از آنجا دورش ساختهاند.
3ـ از تهران مأمورین مخصوص فرستادهاند ـ عجب دلیلی ذکر شد. این را آقای مختار و دیگران توضیح دادند که برای نگهداری «تحت نظرها» یک ادارهی خاصی و مأمورین خاصی بوده و ما خود نیز میدانیم که زیر نظر گرفتن یک مردی همچون نصرتالدوله کار آژانهای بیسواد و ناآگاه سمنان نبوده و البته بایستی برای نگهداری او مأمورین آزموده و آگاهی از تهران فرستاده گردد.
4ـ درها و پنجرهها را تیغه کردهاند ـ پنجره نبوده از در نیز تنها یکی را تیغه کردهاند. این هم یک امر بسیار عادی بوده. خانه دو در داشته مأمورین برای آسانی کار خود یکی را تیغه کردهاند. نظیر این بسیار بوده و هیچ ملازمهای با کشتن ندارد. چند سال پیش که آقای علی دشتی مبغوض گردید و بایستی مأمورین شهربانی او را در خانهی خودش در تحت نظر نگه دارند خانهی او نیز دو در داشته که مأمورین یکی را تیغه کرده بودهاند.
5 ـ سگ را بیرون کردهاند ـ مأمورین از سگ میترسیدهاند و آن را بیرون کردهاند ، هیچ دلالتی بقصد کشتن ندارد. زیرا بر فرض داشتن چنان قصدی سگ چه ممانعتی میتوانست؟!.
6 ـ او را از طبقهی بالا بپایین آوردهاند ـ این نیز یک امر عادیست. چون در طبقهی بالا نظارت دشوارتر است بطبقهی پایین آوردهاند و شاید هم در ضمن قصد توهین و اذیت داشتهاند ولی ملازمه با قصد کشتن ندارد. زیرا در بالا هم میتوانستند کشت.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 32
خلاصهی دفاع من دربارهی پروندههای توقیف آنست که آنچه که با دستور زبانی یا کتبی شاه و مربوط بامور دولتی بوده نمیتوان بآقای مختار یا بدیگری دربارهی آنها ایراد گرفت. ما همگی میدانیم که رئیس شهربانی نمیتوانست در برابر شاه بایستد و بگوید این کار چون خلاف قانونست من نمیکنم. یک رئیس شهربانی ناگزیر از فرمانبرداری بوده. اما اگر دربارهی کسانی از روی اغراض شخصی یک تعدی کردهاند البته باید سزاشان ببینند.
اما دربارهی پروندههای اتهام قتل ، من پیش از آنکه بیانات دوم دادستان را بشنوم میدانستم که این پرونده پوچست و دلیلی برای اتهام در آنها نیست ولی چون بیانات دادستان را شنیدم پوچی آنها در نظرم بیشتر مجسم گردید. زیرا دادستان بجای آنکه بایرادهای ما پاسخی دهد به یک رشته سخنان سستتر دیگری پرداخت ، مثلاً دربارهی کشتن نصرتالدوله دلیلهای پایین را شمرد :
1ـ حسینقلی و همراهانش پیش از رفتن به سمنان وجهی بعنوان انعام گرفتهاند ـ پاسخ این دلیل مکرر داده شده زیرا در آن قبضها تصریح شده وجهی که پرداخته شده در مقابل خدمت «انجام داده شده» بوده است و احتمال اینکه در مقابل کشتن فیروز که سپس بایستی انجام دهند بوده نمیرود. گذشته از آنکه ما میدانیم حسینقلی و همراهانش که مأمورین دیرین شهربانی بودهاند جهت نداشت پیش از انجام یک امری پاداشی در برابر آن باینان داده شود اساساً این مستبعد است که بگوییم باین مأمورین از تهران دستور کشتن نصرتالدوله را داده بودند. بر فرض آنکه کشتن را قبول کنیم چنین امری را قبول نتوانیم کرد.
2ـ ابوطالب چون مزاحم بوده به تهران بازگردانیدهاند ـ آری ابوطالب را به تهران بازگردانیدهاند ولی این ملازمه ندارد که قصد کشتن داشتهاند. چنانکه از پرونده پیداست او را میگفتهاند به بیرون سخن میبرد و باین عنوان از آنجا دورش ساختهاند.
3ـ از تهران مأمورین مخصوص فرستادهاند ـ عجب دلیلی ذکر شد. این را آقای مختار و دیگران توضیح دادند که برای نگهداری «تحت نظرها» یک ادارهی خاصی و مأمورین خاصی بوده و ما خود نیز میدانیم که زیر نظر گرفتن یک مردی همچون نصرتالدوله کار آژانهای بیسواد و ناآگاه سمنان نبوده و البته بایستی برای نگهداری او مأمورین آزموده و آگاهی از تهران فرستاده گردد.
4ـ درها و پنجرهها را تیغه کردهاند ـ پنجره نبوده از در نیز تنها یکی را تیغه کردهاند. این هم یک امر بسیار عادی بوده. خانه دو در داشته مأمورین برای آسانی کار خود یکی را تیغه کردهاند. نظیر این بسیار بوده و هیچ ملازمهای با کشتن ندارد. چند سال پیش که آقای علی دشتی مبغوض گردید و بایستی مأمورین شهربانی او را در خانهی خودش در تحت نظر نگه دارند خانهی او نیز دو در داشته که مأمورین یکی را تیغه کرده بودهاند.
5 ـ سگ را بیرون کردهاند ـ مأمورین از سگ میترسیدهاند و آن را بیرون کردهاند ، هیچ دلالتی بقصد کشتن ندارد. زیرا بر فرض داشتن چنان قصدی سگ چه ممانعتی میتوانست؟!.
6 ـ او را از طبقهی بالا بپایین آوردهاند ـ این نیز یک امر عادیست. چون در طبقهی بالا نظارت دشوارتر است بطبقهی پایین آوردهاند و شاید هم در ضمن قصد توهین و اذیت داشتهاند ولی ملازمه با قصد کشتن ندارد. زیرا در بالا هم میتوانستند کشت.
.
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکهی پنجم)
«... حقیقت آنست كه این دولتها بهیچ تكانی در این كشور و توده خرسند نیستند و مردم را با این حال بدبختی (بلكه بدبختتر از این) میخواهند تا جایی كه برای خود باز كرده وزارت و سررشتهداری كشور را ویژهی خود ساختهاند پایدار ماند ، و چون ما تكانی در توده پدید میآوریم این بآنها برمیخورد و از اینجاست كه با ما بنای مخالفت را میگزارند.
ما از این هم گله نداریم. بسیار رخ داده دولت با فلان جمعیت مخالف بوده. چیزی كه هست در این مخالفت دولت نباید وظیفهی اساسی خود را فراموش كند. نباید قانونها را زیر پا گزارد. نباید در نبرد و مخالفت از مقام خود سوء استفاده كند.
اینهاست آنچه ما گله داریم. در این یك سال و نیم در وقایعی كه بزیان ما رخ داده وزراء تا توانستهاند قانون را اجراء نكردهاند. در مخالفت با ما از نیروی دولتی خود سوءاستفاده نمودهاند.
نخست بار كه این رفتار زشت از دولت سر زد پس از حادثهی شوم بهمنماه 1322 بود. چنانكه شنیدهاید در آن هنگام در تبریز انتخابات در جریان بود و ملاها و بهاییها و صوفیها و حاجیهای انباردار كه همه با ما دشمن بودند با ابوالحسن ثقةالاسلامی و دیگر كاندیدها دست بهم داده با ساختن دروغ رسوایی بنام «قرآنسوزانی» مردم عامی را شورانیدند و در نتیجهی آن كانون آزادگان در تبریز تاراج یافت و سوزانیده شد و آقایان ضیاء مقدم و اسلامی و مسعودی در مراغه و تبریز و میاندوآب گزند بسیار دیدند. آنچه مایهی افسوس بیشتر گردید این بود كه دانسته شد یاور[=سرگرد] ضیایی كفیل شهربانی تبریز و امینی نام كلانتر بازار و همچنان رئیس عدلیهی مراغه در این جرایم شركت داشتهاند.
چون آگاهی داشتیم كه حاجیها برای تحریك غائله صدهزار ریال پول خرج كردهاند ، پنداشته میشد این شركت مأمورین شهربانی و عدلیه با اشرار بخاطر پولهاییست كه گرفتهاند. ولی چون حادثه بمركز انعكاس یافت و من ناچار بودم برای گفتگو بوزارتخانهها یا بادارهی كل شهربانی بروم و چند بار هم با ساعد نخستوزیرِ آن روز ملاقات كرده دانسته شد خیانت عمق بیشتر داشته است. زیرا دیده شد این وزیران نه تنها از آن پیشامد تأسف ندارند ، خشنود از آن میباشند ، و از بس مردان كممایهاند خودداری نتوانسته خشنودی خود را بآشكار میاندازند.
در نتیجهی این رفتار ایشان اشرار مورد تعقیب نشدند و دادستان تبریز با صد بیشرافتی در برابر جرایم مشهوده خود را بنافهمی و ناشنوایی زد. از سوی دیگر یك ماه بیشتر در تبریز و مراغه وحشیگریها دنباله داشت و كفیل شهربانی تبریز محرك و مدیر آنها بود.
در آن هنگام خیانتی از ساعد و همكاران او سر زد كه فراموش نشدنیست. اینها كه دیپلماتند و زیركند تدبیر اندیشیدند كه جنبش و كوشش ما را یك موضوع مذهبی جلوه داده چنین وانمایند كه ما مذهبی پدید آوردهایم و اختلاف بمیان مردم میاندازیم.
ما كه راه پیدا كرده میكوشیم این تودهی بدبخت را از چنگال اختلافات بیرون آوریم و به یك چنین كار بزرگی برخاستهایم ساعد مراغهای آن صورت ننگین را باین كوششهای ما میداد.
ما كه برای تكان دادن بجهان والاترین اندیشهها را دنبال میكنیم و انعكاس گفتهها و كوششهای ما باروپا و آمریكا افتاده ساعد خاماندیشه میخواست با آن تدبیر خنك ما را خفه گرداند و رنجهای چند سالهی ما را هدر سازد.
یكی از خیانتهای ساعد بازداشت پرچم بود. روزی دیدیم نامهای از فرمانداری نظامی آوردند كه چون روزنامهی شما توهین به دین مبین اسلام كرده بازداشت میشود. پرسیدیم : در كدام شماره؟... در كدام گفتار؟... تا مدتی پاسخ نمیدادند. سپس كه ناچار شدند ، گفتاری را نشان دادند كه زیر عنوان «دین از این چیزها والاتر است» نوشته شده و در دو شماره بچاپ رسیده و من دلم میخواست آقایان آن گفتار را میخواندند تا بدانند داستان چیست؟. گفتار نامبرده برعكس تهمت فرماندار نظامی در دفاع از دینست و ما در آن گفتار بكسانی كه به دین ایراد میگیرند پاسخها دادهایم.
ببینید كار جهان بكجا كشیده : ساعد مراغهای كه در همهی عمر خود یك بار رویش را بنام مسلمانی نشُسته و فروغ اسلام از روزنهی خانهی او نتابیده بمن كه همهی عمر خود را با هواداری از دین و خداشناسی بسر بردهام تهمت توهین باسلام میزند. روی بیشرمی سیاه بادا ! از آن هنگام یك سال و نیم میگذرد هنوز پرچم در بازداشت است.
(تکهی پنجم)
«... حقیقت آنست كه این دولتها بهیچ تكانی در این كشور و توده خرسند نیستند و مردم را با این حال بدبختی (بلكه بدبختتر از این) میخواهند تا جایی كه برای خود باز كرده وزارت و سررشتهداری كشور را ویژهی خود ساختهاند پایدار ماند ، و چون ما تكانی در توده پدید میآوریم این بآنها برمیخورد و از اینجاست كه با ما بنای مخالفت را میگزارند.
ما از این هم گله نداریم. بسیار رخ داده دولت با فلان جمعیت مخالف بوده. چیزی كه هست در این مخالفت دولت نباید وظیفهی اساسی خود را فراموش كند. نباید قانونها را زیر پا گزارد. نباید در نبرد و مخالفت از مقام خود سوء استفاده كند.
اینهاست آنچه ما گله داریم. در این یك سال و نیم در وقایعی كه بزیان ما رخ داده وزراء تا توانستهاند قانون را اجراء نكردهاند. در مخالفت با ما از نیروی دولتی خود سوءاستفاده نمودهاند.
نخست بار كه این رفتار زشت از دولت سر زد پس از حادثهی شوم بهمنماه 1322 بود. چنانكه شنیدهاید در آن هنگام در تبریز انتخابات در جریان بود و ملاها و بهاییها و صوفیها و حاجیهای انباردار كه همه با ما دشمن بودند با ابوالحسن ثقةالاسلامی و دیگر كاندیدها دست بهم داده با ساختن دروغ رسوایی بنام «قرآنسوزانی» مردم عامی را شورانیدند و در نتیجهی آن كانون آزادگان در تبریز تاراج یافت و سوزانیده شد و آقایان ضیاء مقدم و اسلامی و مسعودی در مراغه و تبریز و میاندوآب گزند بسیار دیدند. آنچه مایهی افسوس بیشتر گردید این بود كه دانسته شد یاور[=سرگرد] ضیایی كفیل شهربانی تبریز و امینی نام كلانتر بازار و همچنان رئیس عدلیهی مراغه در این جرایم شركت داشتهاند.
چون آگاهی داشتیم كه حاجیها برای تحریك غائله صدهزار ریال پول خرج كردهاند ، پنداشته میشد این شركت مأمورین شهربانی و عدلیه با اشرار بخاطر پولهاییست كه گرفتهاند. ولی چون حادثه بمركز انعكاس یافت و من ناچار بودم برای گفتگو بوزارتخانهها یا بادارهی كل شهربانی بروم و چند بار هم با ساعد نخستوزیرِ آن روز ملاقات كرده دانسته شد خیانت عمق بیشتر داشته است. زیرا دیده شد این وزیران نه تنها از آن پیشامد تأسف ندارند ، خشنود از آن میباشند ، و از بس مردان كممایهاند خودداری نتوانسته خشنودی خود را بآشكار میاندازند.
در نتیجهی این رفتار ایشان اشرار مورد تعقیب نشدند و دادستان تبریز با صد بیشرافتی در برابر جرایم مشهوده خود را بنافهمی و ناشنوایی زد. از سوی دیگر یك ماه بیشتر در تبریز و مراغه وحشیگریها دنباله داشت و كفیل شهربانی تبریز محرك و مدیر آنها بود.
در آن هنگام خیانتی از ساعد و همكاران او سر زد كه فراموش نشدنیست. اینها كه دیپلماتند و زیركند تدبیر اندیشیدند كه جنبش و كوشش ما را یك موضوع مذهبی جلوه داده چنین وانمایند كه ما مذهبی پدید آوردهایم و اختلاف بمیان مردم میاندازیم.
ما كه راه پیدا كرده میكوشیم این تودهی بدبخت را از چنگال اختلافات بیرون آوریم و به یك چنین كار بزرگی برخاستهایم ساعد مراغهای آن صورت ننگین را باین كوششهای ما میداد.
ما كه برای تكان دادن بجهان والاترین اندیشهها را دنبال میكنیم و انعكاس گفتهها و كوششهای ما باروپا و آمریكا افتاده ساعد خاماندیشه میخواست با آن تدبیر خنك ما را خفه گرداند و رنجهای چند سالهی ما را هدر سازد.
یكی از خیانتهای ساعد بازداشت پرچم بود. روزی دیدیم نامهای از فرمانداری نظامی آوردند كه چون روزنامهی شما توهین به دین مبین اسلام كرده بازداشت میشود. پرسیدیم : در كدام شماره؟... در كدام گفتار؟... تا مدتی پاسخ نمیدادند. سپس كه ناچار شدند ، گفتاری را نشان دادند كه زیر عنوان «دین از این چیزها والاتر است» نوشته شده و در دو شماره بچاپ رسیده و من دلم میخواست آقایان آن گفتار را میخواندند تا بدانند داستان چیست؟. گفتار نامبرده برعكس تهمت فرماندار نظامی در دفاع از دینست و ما در آن گفتار بكسانی كه به دین ایراد میگیرند پاسخها دادهایم.
ببینید كار جهان بكجا كشیده : ساعد مراغهای كه در همهی عمر خود یك بار رویش را بنام مسلمانی نشُسته و فروغ اسلام از روزنهی خانهی او نتابیده بمن كه همهی عمر خود را با هواداری از دین و خداشناسی بسر بردهام تهمت توهین باسلام میزند. روی بیشرمی سیاه بادا ! از آن هنگام یك سال و نیم میگذرد هنوز پرچم در بازداشت است.
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی دهم
سپس پرسیدم : آیا قرآن امروز درمیان قرآنیان روانست؟!. از پاسخ درمانده ندانست چه گوید. گفتم : ناگفته پیداست که روان نیست. امروز کمتر یکی از دستورهای قرآنست که بکار بسته میشود. مثلاً قرآن میگوید : «قَاتِلُوا الَّذِینَ یلُونَکم مِّنَ الْکفَّارِ ...»(1) ، دستور میدهد که مسلمانان با نامسلمانانی که در نزدیکی آنان میباشند همیشه در جنگ باشند. امروز مسلمانان جنگِ با نامسلمانان بماند ، در آرزوی جداسری و آزادی خود نیستند و با خرسندی و خشنودی در زیر دست بیگانگان میزیند. قرآن میگوید : «أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الْأَمْرِ مِنکمْ»[2] ، که فرمانبرداری از خلیفه را به هر کسی بایا[=واجب] میشمارد. امروز در جهان اسلام خلیفهای نیست ، آن روزهایی که میبود ما فراموش نکردهایم که مسلمانان با وی چه رفتاری میکردند ، فراموش نکردهایم که جنگهایی که برمیخاست مسلمانان هند و مراکش تفنگهای خود را برداشته و با سپاه خلیفه (سلطان عثمانی) میجنگیدند ، فراموش نکردهایم که در جنگ جهانگیر گذشته عربها بخلیفه نافرمانی نمودند و با دشمنان او که دولتهای بزرگ اروپا باشند همدستی کرده بجنگ پرداختند. اینبود ارجی که مسلمانان به «اولوالأمر» میگزاردند. قرآن از شعرگویی نکوهش میکند[3] و مسلمانان ـ بویژه درسخوانندگانشان ـ شعر را یکی از ستودگیهای خود میشمارند. قرآن از بادهخواری نهی میکند[4] و مسلمانان باده را بجای آب میخورند. بسخن دراز چه نیاز : ما دیدیم که در بیشتر از کشورهای اسلامی به قرآن و دستورهای آن شوریدند و از اروپا «قانون اساسی» آورده بجای آن روان گردانیدند. پس بیگفتگوست که قرآن درمیان خود قرآنیان روان نیست. من میپرسم : چرا چنین شده؟!. چرا قرآن بخود قرآنیان اثر نمیکند؟!. شما پاسخ این را بگویید.
گفت : «عقیدهها سست گردیده ، مردم بد شدهاند».
گفتم : «نخست میپرسم چرا مردم سستباور یا بد شدهاند؟ هر چیزی در جهان شُوندی دارد آیا شُوند این چیست؟!. دوم میگویم : مردم همیشه بدند و این دینست که باید مردم را از بدی بیرون آورد. قرآن آنروزی که بیرون آمد مردم بدتر از اکنون میبودند. عربها بت میپرستیدند ، دخترهای خود را میکشتند ، داشته و خانهی یکدیگر را تاراج میکردند. ولی قرآن آنان را از بدیها بیرون آورده از مردم نافهم و بتپرست عربستان مردان پاکدل و جانفشانی همچون علی و ابوبکر و عمر و عمّار و اباذر و عبدالله رواحه و خالد ولید و دیگران پدید آورد. این هنایش آنروزی قرآن بود ولی امروز کمترین هنایشی نمیدارد و ملایان قرآن را از اینسر تا آنسر میخوانند و کمترین پروایی نمینمایند. این از چه روست؟!.
شما میگویید : چرا مردم را به قرآن نمیخوانید؟ من میگویم : اگر بخوانم خواهند آمد؟!. آنهمه ملایان و دیگران که هستند و همگیشان میکوشند ، و آنهمه کتابها دربارهی اسلام و قرآن نوشتهاند و مینویسند آیا کارگر میافتد و کسانی از مسیحیان یا از دیگران به قرآن میگرایند؟!. من گرفتم که گراییدند و آمدند ، آیا بهتر از خود قرآنیان خواهند بود؟!. شما نخست شُوند بیپروایی مسلمانان را به قرآن و دستورهای آن روشن گردانید تا بدانیم چه باید کرد.
این را گفتم و خاموش ایستادم که پاسخی شنوم و او چون دید ناچار است پاسخی بدهد چنین گفت : «مردم عمل نمیکنند!».
گفتم باز پاسخ عامیانه دادی. آخر چرا عمل نمیکنند؟!. صد میلیون مسلمان با آن باوری که دربارهی قرآن میدارند و آن را کتاب آسمانی خود میپندارند ، چه شده که دستورهایش را بکار نمیبندند؟!. آیا این یک شُوندی نداشته است؟. من شُوند این را از شما میپرسم.
از آنسوی به چه چیز عمل کنند؟. مثلاً شمشیرها را کشیده نامسلمانان را بکشند؟!. به «اولوالأمری» که نیست فرمانبری نمایند؟!.. ادارههای مالیات و بانکها را بهم زده بگرفتن خمس و زکات پردازند؟!.. دانشهای نوین را که با گفتههای قرآن سازشی نمیدارد بکنار گزارند؟!.. با دیگران کاری نداریم بگو ببینم خود تو دستورهای قرآن را یکایک بکار میبندی؟!.
1ـ با بیدینانی که بشما نزدیکند بجنگ پردازید. سورهی یونس (9) آیهی 123.
[2 ـ سورهی نساء (4) ، آیهی 59. ـ و
3 ـ «و شاعران را گمراهان پیروی کنند.» سورهی شعراء (26) ، آیهی 224 ـ و
4 ـ «از تو دربارهی باده و گروبندی[=قمار] میپرسند ، بگو در آنها گناهی بزرگ است.» سورهی بقره (2) ، آیهی 219 ـ و]
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی دهم
سپس پرسیدم : آیا قرآن امروز درمیان قرآنیان روانست؟!. از پاسخ درمانده ندانست چه گوید. گفتم : ناگفته پیداست که روان نیست. امروز کمتر یکی از دستورهای قرآنست که بکار بسته میشود. مثلاً قرآن میگوید : «قَاتِلُوا الَّذِینَ یلُونَکم مِّنَ الْکفَّارِ ...»(1) ، دستور میدهد که مسلمانان با نامسلمانانی که در نزدیکی آنان میباشند همیشه در جنگ باشند. امروز مسلمانان جنگِ با نامسلمانان بماند ، در آرزوی جداسری و آزادی خود نیستند و با خرسندی و خشنودی در زیر دست بیگانگان میزیند. قرآن میگوید : «أَطِیعُوا اللَّهَ وَأَطِیعُوا الرَّسُولَ وَأُولِی الْأَمْرِ مِنکمْ»[2] ، که فرمانبرداری از خلیفه را به هر کسی بایا[=واجب] میشمارد. امروز در جهان اسلام خلیفهای نیست ، آن روزهایی که میبود ما فراموش نکردهایم که مسلمانان با وی چه رفتاری میکردند ، فراموش نکردهایم که جنگهایی که برمیخاست مسلمانان هند و مراکش تفنگهای خود را برداشته و با سپاه خلیفه (سلطان عثمانی) میجنگیدند ، فراموش نکردهایم که در جنگ جهانگیر گذشته عربها بخلیفه نافرمانی نمودند و با دشمنان او که دولتهای بزرگ اروپا باشند همدستی کرده بجنگ پرداختند. اینبود ارجی که مسلمانان به «اولوالأمر» میگزاردند. قرآن از شعرگویی نکوهش میکند[3] و مسلمانان ـ بویژه درسخوانندگانشان ـ شعر را یکی از ستودگیهای خود میشمارند. قرآن از بادهخواری نهی میکند[4] و مسلمانان باده را بجای آب میخورند. بسخن دراز چه نیاز : ما دیدیم که در بیشتر از کشورهای اسلامی به قرآن و دستورهای آن شوریدند و از اروپا «قانون اساسی» آورده بجای آن روان گردانیدند. پس بیگفتگوست که قرآن درمیان خود قرآنیان روان نیست. من میپرسم : چرا چنین شده؟!. چرا قرآن بخود قرآنیان اثر نمیکند؟!. شما پاسخ این را بگویید.
گفت : «عقیدهها سست گردیده ، مردم بد شدهاند».
گفتم : «نخست میپرسم چرا مردم سستباور یا بد شدهاند؟ هر چیزی در جهان شُوندی دارد آیا شُوند این چیست؟!. دوم میگویم : مردم همیشه بدند و این دینست که باید مردم را از بدی بیرون آورد. قرآن آنروزی که بیرون آمد مردم بدتر از اکنون میبودند. عربها بت میپرستیدند ، دخترهای خود را میکشتند ، داشته و خانهی یکدیگر را تاراج میکردند. ولی قرآن آنان را از بدیها بیرون آورده از مردم نافهم و بتپرست عربستان مردان پاکدل و جانفشانی همچون علی و ابوبکر و عمر و عمّار و اباذر و عبدالله رواحه و خالد ولید و دیگران پدید آورد. این هنایش آنروزی قرآن بود ولی امروز کمترین هنایشی نمیدارد و ملایان قرآن را از اینسر تا آنسر میخوانند و کمترین پروایی نمینمایند. این از چه روست؟!.
شما میگویید : چرا مردم را به قرآن نمیخوانید؟ من میگویم : اگر بخوانم خواهند آمد؟!. آنهمه ملایان و دیگران که هستند و همگیشان میکوشند ، و آنهمه کتابها دربارهی اسلام و قرآن نوشتهاند و مینویسند آیا کارگر میافتد و کسانی از مسیحیان یا از دیگران به قرآن میگرایند؟!. من گرفتم که گراییدند و آمدند ، آیا بهتر از خود قرآنیان خواهند بود؟!. شما نخست شُوند بیپروایی مسلمانان را به قرآن و دستورهای آن روشن گردانید تا بدانیم چه باید کرد.
این را گفتم و خاموش ایستادم که پاسخی شنوم و او چون دید ناچار است پاسخی بدهد چنین گفت : «مردم عمل نمیکنند!».
گفتم باز پاسخ عامیانه دادی. آخر چرا عمل نمیکنند؟!. صد میلیون مسلمان با آن باوری که دربارهی قرآن میدارند و آن را کتاب آسمانی خود میپندارند ، چه شده که دستورهایش را بکار نمیبندند؟!. آیا این یک شُوندی نداشته است؟. من شُوند این را از شما میپرسم.
از آنسوی به چه چیز عمل کنند؟. مثلاً شمشیرها را کشیده نامسلمانان را بکشند؟!. به «اولوالأمری» که نیست فرمانبری نمایند؟!.. ادارههای مالیات و بانکها را بهم زده بگرفتن خمس و زکات پردازند؟!.. دانشهای نوین را که با گفتههای قرآن سازشی نمیدارد بکنار گزارند؟!.. با دیگران کاری نداریم بگو ببینم خود تو دستورهای قرآن را یکایک بکار میبندی؟!.
1ـ با بیدینانی که بشما نزدیکند بجنگ پردازید. سورهی یونس (9) آیهی 123.
[2 ـ سورهی نساء (4) ، آیهی 59. ـ و
3 ـ «و شاعران را گمراهان پیروی کنند.» سورهی شعراء (26) ، آیهی 224 ـ و
4 ـ «از تو دربارهی باده و گروبندی[=قمار] میپرسند ، بگو در آنها گناهی بزرگ است.» سورهی بقره (2) ، آیهی 219 ـ و]
.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 33
7ـ گزارشهای دروغی دربارهی بیماری نصرتالدوله دادهاند ـ من نمیدانم این دادستان از کجا آمده؟!. نمیدانم برای چه این عجایب و غرایب را از خودش نشان میدهد؟!. آری این یکی از دلیلهاییست که در کیفرخواست ذکر شده ولی وکلای مدافع پاسخهای قطعی بآن دادند. آقای مجیدی نامههای خود نصرتالدوله را خواند که همیشه از بیماری ناله مینوشته است. همچنین نامههای شهربانی سمنان (که در نظر دادستان مورد هیچ بدگمانی نیست) خوانده شد که دربارهی بیماری فیروز نوشته است و ما میبینیم از تهران برایش دارو فرستادهاند ، پزشک فرستادهاند. در آنجا نیز دکتر معتمدی معالجش بوده و تصدیق بیماری او را کرده است. این مدارک و دلایل در پرونده موجود است که دادستان اگر بیغرض بود بایستی خودش اینها را ببیند و در کیفرخواست ادعا نکند که گزارش دروغی دربارهی بیماری فیروز دادهاند و بر فرض که در پرونده ندیده بوده پس از آنکه وکلای مدافع پاسخ دادند و آن مدارک را به رخش کشیدند بایستی بخطای خود پی برد و آن موضوع را بیکبار کنار گزارد ، نه اینکه سماجت کند و دوباره بگوید : گزارشهای دروغی دربارهی بیماری فیروز دادهاند. گویا این آقا با زبان حال میگوید : من سخنیست گفتهام و گذشته ، شما هم باید بپذیرید و از آنهمه دلایل صرفنظر کنید.
8 ـ محمد را بحمام فرستاده آخرین مانع را از میان برداشتهاند ـ این عبارت تعجبآورتر از عبارت پیشین است و این یکی از مواردیست که باید هر کس از تعجب و تأثر خودداری ننماید.
من در دفعهی گذشته هم گفتم که چون در خواندن ادعانامه باین قسمت رسیدم که روزی که میخواستهاند نصرتالدوله را بکشند عقیلیپور ، محمدْ آشپز او را بحمام برده ، با خود گفتم چیزهای دیگر بماند باین چه باید گفت؟!. اگر مأمورین سوءقصدی نداشتهاند برای چه محمد را با عقیلیپور بیرون فرستادهاند؟!. ولی سپس که پرونده را خواندم دیدم عجب تحریفی بکار بردهاند و از همینجا فهمیدم که بنیاد این پرونده جز بتحریف حقایق و اعمال دسیسه نمیباشد زیرا حقیقت آنست که اولاً محمدِ آشپز هر روز به هر کجا که میرفته بایستی یکی از مأمورین همراه او باشد. این را خود محمد گفته که اگر برای سبزی خریدن میرفتم بایستی یک مأموری همراه باشد ، پس همراهی عقیلیپور با محمد در رفتن بحمام یک امر عادی بوده ثانیاً در آن روز درخواست رفتن بحمام را خود محمد نموده نه آنکه عقیلیپور او را باجبار برده باشد. فولادی که در نظر بازپرس و دادستان راستگو بوده و در حقیقت گفتههای اوست که ملاک قضیه گرفته شده در این باره توضیحات داده ، خود محمد نیز آن را تأیید کرده. اینک عبارت پرسش و پاسخ از فولادی را از پرونده یادداشت کردهام و نقل مینمایم :
س ـ در آن روز که عقیلیپور ، محمد را بحمام برد آیا بر حسب تقاضای محمد بود یا عقیلیپور بمنظور دیگری بحمام برد؟!.
ج ـ هر دو تقاضا داشتند که بحمام بروند بخصوص محمد دو سه روز قبل هم این تقاضا را کرده و چون نصرتالدوله پرستارش منحصر بهمین بود بنده اجازه ندادم.
اینست نمونهای از تحریفکاریهای بازپرس ، و عجب است که من دفعهی گذشته این را شرح دادم ولی دادستان با کمال سماجت باز همان استدلال را پیش میکشد. گویا این مرد با این سماجتهای خود بما میگوید : یک کاریست که ما برای مصلحت خود کردهایم و شما هم باید از فهم و وجدان و انصاف خود چشم پوشیده موافقت کنید. ولی تقاضای بسیار بیجاییست که میکند.
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 33
7ـ گزارشهای دروغی دربارهی بیماری نصرتالدوله دادهاند ـ من نمیدانم این دادستان از کجا آمده؟!. نمیدانم برای چه این عجایب و غرایب را از خودش نشان میدهد؟!. آری این یکی از دلیلهاییست که در کیفرخواست ذکر شده ولی وکلای مدافع پاسخهای قطعی بآن دادند. آقای مجیدی نامههای خود نصرتالدوله را خواند که همیشه از بیماری ناله مینوشته است. همچنین نامههای شهربانی سمنان (که در نظر دادستان مورد هیچ بدگمانی نیست) خوانده شد که دربارهی بیماری فیروز نوشته است و ما میبینیم از تهران برایش دارو فرستادهاند ، پزشک فرستادهاند. در آنجا نیز دکتر معتمدی معالجش بوده و تصدیق بیماری او را کرده است. این مدارک و دلایل در پرونده موجود است که دادستان اگر بیغرض بود بایستی خودش اینها را ببیند و در کیفرخواست ادعا نکند که گزارش دروغی دربارهی بیماری فیروز دادهاند و بر فرض که در پرونده ندیده بوده پس از آنکه وکلای مدافع پاسخ دادند و آن مدارک را به رخش کشیدند بایستی بخطای خود پی برد و آن موضوع را بیکبار کنار گزارد ، نه اینکه سماجت کند و دوباره بگوید : گزارشهای دروغی دربارهی بیماری فیروز دادهاند. گویا این آقا با زبان حال میگوید : من سخنیست گفتهام و گذشته ، شما هم باید بپذیرید و از آنهمه دلایل صرفنظر کنید.
8 ـ محمد را بحمام فرستاده آخرین مانع را از میان برداشتهاند ـ این عبارت تعجبآورتر از عبارت پیشین است و این یکی از مواردیست که باید هر کس از تعجب و تأثر خودداری ننماید.
من در دفعهی گذشته هم گفتم که چون در خواندن ادعانامه باین قسمت رسیدم که روزی که میخواستهاند نصرتالدوله را بکشند عقیلیپور ، محمدْ آشپز او را بحمام برده ، با خود گفتم چیزهای دیگر بماند باین چه باید گفت؟!. اگر مأمورین سوءقصدی نداشتهاند برای چه محمد را با عقیلیپور بیرون فرستادهاند؟!. ولی سپس که پرونده را خواندم دیدم عجب تحریفی بکار بردهاند و از همینجا فهمیدم که بنیاد این پرونده جز بتحریف حقایق و اعمال دسیسه نمیباشد زیرا حقیقت آنست که اولاً محمدِ آشپز هر روز به هر کجا که میرفته بایستی یکی از مأمورین همراه او باشد. این را خود محمد گفته که اگر برای سبزی خریدن میرفتم بایستی یک مأموری همراه باشد ، پس همراهی عقیلیپور با محمد در رفتن بحمام یک امر عادی بوده ثانیاً در آن روز درخواست رفتن بحمام را خود محمد نموده نه آنکه عقیلیپور او را باجبار برده باشد. فولادی که در نظر بازپرس و دادستان راستگو بوده و در حقیقت گفتههای اوست که ملاک قضیه گرفته شده در این باره توضیحات داده ، خود محمد نیز آن را تأیید کرده. اینک عبارت پرسش و پاسخ از فولادی را از پرونده یادداشت کردهام و نقل مینمایم :
س ـ در آن روز که عقیلیپور ، محمد را بحمام برد آیا بر حسب تقاضای محمد بود یا عقیلیپور بمنظور دیگری بحمام برد؟!.
ج ـ هر دو تقاضا داشتند که بحمام بروند بخصوص محمد دو سه روز قبل هم این تقاضا را کرده و چون نصرتالدوله پرستارش منحصر بهمین بود بنده اجازه ندادم.
اینست نمونهای از تحریفکاریهای بازپرس ، و عجب است که من دفعهی گذشته این را شرح دادم ولی دادستان با کمال سماجت باز همان استدلال را پیش میکشد. گویا این مرد با این سماجتهای خود بما میگوید : یک کاریست که ما برای مصلحت خود کردهایم و شما هم باید از فهم و وجدان و انصاف خود چشم پوشیده موافقت کنید. ولی تقاضای بسیار بیجاییست که میکند.
.
خراباتیان_که_بودند_و_چه_میگفتند؟_ب3.pdf
201.2 KB
🔸 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟
بخش سوم (پایان)
🔹 ما را با موسیقی دشمنی نیست
🔹 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
بخش سوم (پایان)
🔹 ما را با موسیقی دشمنی نیست
🔹 خراباتیان که بودند و چه میگفتند؟
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
✴️ چگونگی ترور یکم کسروی
(تکهی ششم)
رفتار زشت دیگری از دولت ، [در] پیشامد هشتم اردیبهشت امسال رخ داد. آقایان آن پیشامد را بیش یا كم شنیدهاند ... ببینید چه داستانیست : ده دوازده تن اشرار ، روز روشن ، درمیان خیابان ، بمن حمله كرده دو گلوله به تنم زده سیزده یا چهارده زخم چاقو و سنگ بسر و رو و تنم رسانیدهاند ، در چنین داستانی شهربانی بجای آنكه بپیشامد اهمیت دهد و جانیها را جدا جدا بازداشته از تبانی جلو گیرد و ببازجوییهای نهانی پرداخته ریشهی جنایت را بدست آورد تلاش میكند كه داستان را وارونه نشان داده چنان وانماید كه من میخواستهام فلان سیدك را بكشم و تپانچه كشیدهام و مردم ریختهاند او را از دست من گرفتهاند و برای آنكه باین قضیهی خاینانهی خود پیشرفت دهد گلوله خوردن مرا بیكبار انكار میكند. بروزنامهها تلفن میكند كه در آن موضوع چیزی ننویسند ، بدكتر شاهرخی پزشك بیمارستان نجمیه و بدكتر قزل ایاغ و دكتر امامی شریفی پزشكان قانونی فشار میآورد در آن باره گواهی ندهند ، بدكتر رضا نور كه عكس از تن من برداشته بود سخت میگیرد ، دو تن جوانی را كه همراه من بوده و تپانچه را از دست ضارب درآورده و مرا از دست مرگ رهانیدهاند با جانیها یكسان گرفته قرار بازداشت میدهد. پس از آنكه روزنامهها حقیقت امر را بدست آورده مكرر انتشار داده بودند اعلامیهی سراپا دروغ و رسوایی منتشر میكند كه جز روزنامهی اطلاعات در جای دیگری بچاپ نرسید ، ببینید از یك شهربانی كه خود مسئول كشف جرایم بوده چنین رفتاری تا چه اندازه زشت است.
باید برای آگاهی آقایان و بانوان بگویم كه من پیشامد را كوچك شمردم و اكنون هم كوچك میشمارم. كسی كه با نادانیهای توده به نبرد برمیخیزد باید تصادف با اینگونه وحشیگریها را نیز پیشبینی كند.
آن روز گلولهها كه به تن من خورد یك كلمه نگفتم. با آنكه نزدیك بیست دقیقه بیشتر با گروه اشرار در كشاكش بودیم و آن زخمهای سنگ و چاقو نیز به تن من رسید كه خون همچنان فرومیریخت سستی بخود راه ندادم و هنگامی كه بكلانتری رفتیم آنجا نیز چیزی دربارهی گلوله بزبان نیاوردم و تنها در رفتن به بهداری بود كه درمیان راه گفتم : «از جای گلوله خون فرومیریزد». دو تن جوان كه با من بودند تا آن هنگام در این باره چیزی نمیدانستند. دیده بودند كه تپانچه دو بار باز شد. ولی رسیدن یا نرسیدن گلوله را نمیدانستند.
همین نگفتن و پنهان داشتن من بود كه كلانتری [بخش]یك را بطمع انداخت كه قضیه را وارونه نشان دهد.
چون نمیدانست گلوله بمن ، آن هم از پشت سر خورده برای حمایت بجانیها برداشت پرونده را چنان برداشت كه تپانچه را من كشیدهام كه خواستهام سیدك را بكشم مردم او را از دست من گرفتهاند ، و سپس كه گفتگو از گلوله بمیان آمد چون آن را منافی با برداشت خود دید بهمدستی ادارهی آگاهی و سرهنگ نقدی دادستان نظامی بآن تشبثات رسوا برخاست.
بانوان و آقایان بیگمان بدانند كه این رفتار شهربانی مرا بیشتر از زخمها آزرده گردانید. این چه داستانیست؟!... این چه كشوریست؟!... آیا نیروی دولتی بدست این كسان برای چنین سوءاستفادههایی سپرده شده؟!... این رفتار گذشته از زشتیش مسلم بود كه غایلههای دیگری درپی خواهد داشت. اشرار هنگامی كه این حمایت را از كارمندان خاین دولت دیدند پیدا بود كه تا چه اندازه جسور خواهند گردید». (1)
(1) : ماهنامهی شهریور ماه 1324 ، گفتار آقای کسروی در نشست روزنامهنویسان
(تکهی ششم)
رفتار زشت دیگری از دولت ، [در] پیشامد هشتم اردیبهشت امسال رخ داد. آقایان آن پیشامد را بیش یا كم شنیدهاند ... ببینید چه داستانیست : ده دوازده تن اشرار ، روز روشن ، درمیان خیابان ، بمن حمله كرده دو گلوله به تنم زده سیزده یا چهارده زخم چاقو و سنگ بسر و رو و تنم رسانیدهاند ، در چنین داستانی شهربانی بجای آنكه بپیشامد اهمیت دهد و جانیها را جدا جدا بازداشته از تبانی جلو گیرد و ببازجوییهای نهانی پرداخته ریشهی جنایت را بدست آورد تلاش میكند كه داستان را وارونه نشان داده چنان وانماید كه من میخواستهام فلان سیدك را بكشم و تپانچه كشیدهام و مردم ریختهاند او را از دست من گرفتهاند و برای آنكه باین قضیهی خاینانهی خود پیشرفت دهد گلوله خوردن مرا بیكبار انكار میكند. بروزنامهها تلفن میكند كه در آن موضوع چیزی ننویسند ، بدكتر شاهرخی پزشك بیمارستان نجمیه و بدكتر قزل ایاغ و دكتر امامی شریفی پزشكان قانونی فشار میآورد در آن باره گواهی ندهند ، بدكتر رضا نور كه عكس از تن من برداشته بود سخت میگیرد ، دو تن جوانی را كه همراه من بوده و تپانچه را از دست ضارب درآورده و مرا از دست مرگ رهانیدهاند با جانیها یكسان گرفته قرار بازداشت میدهد. پس از آنكه روزنامهها حقیقت امر را بدست آورده مكرر انتشار داده بودند اعلامیهی سراپا دروغ و رسوایی منتشر میكند كه جز روزنامهی اطلاعات در جای دیگری بچاپ نرسید ، ببینید از یك شهربانی كه خود مسئول كشف جرایم بوده چنین رفتاری تا چه اندازه زشت است.
باید برای آگاهی آقایان و بانوان بگویم كه من پیشامد را كوچك شمردم و اكنون هم كوچك میشمارم. كسی كه با نادانیهای توده به نبرد برمیخیزد باید تصادف با اینگونه وحشیگریها را نیز پیشبینی كند.
آن روز گلولهها كه به تن من خورد یك كلمه نگفتم. با آنكه نزدیك بیست دقیقه بیشتر با گروه اشرار در كشاكش بودیم و آن زخمهای سنگ و چاقو نیز به تن من رسید كه خون همچنان فرومیریخت سستی بخود راه ندادم و هنگامی كه بكلانتری رفتیم آنجا نیز چیزی دربارهی گلوله بزبان نیاوردم و تنها در رفتن به بهداری بود كه درمیان راه گفتم : «از جای گلوله خون فرومیریزد». دو تن جوان كه با من بودند تا آن هنگام در این باره چیزی نمیدانستند. دیده بودند كه تپانچه دو بار باز شد. ولی رسیدن یا نرسیدن گلوله را نمیدانستند.
همین نگفتن و پنهان داشتن من بود كه كلانتری [بخش]یك را بطمع انداخت كه قضیه را وارونه نشان دهد.
چون نمیدانست گلوله بمن ، آن هم از پشت سر خورده برای حمایت بجانیها برداشت پرونده را چنان برداشت كه تپانچه را من كشیدهام كه خواستهام سیدك را بكشم مردم او را از دست من گرفتهاند ، و سپس كه گفتگو از گلوله بمیان آمد چون آن را منافی با برداشت خود دید بهمدستی ادارهی آگاهی و سرهنگ نقدی دادستان نظامی بآن تشبثات رسوا برخاست.
بانوان و آقایان بیگمان بدانند كه این رفتار شهربانی مرا بیشتر از زخمها آزرده گردانید. این چه داستانیست؟!... این چه كشوریست؟!... آیا نیروی دولتی بدست این كسان برای چنین سوءاستفادههایی سپرده شده؟!... این رفتار گذشته از زشتیش مسلم بود كه غایلههای دیگری درپی خواهد داشت. اشرار هنگامی كه این حمایت را از كارمندان خاین دولت دیدند پیدا بود كه تا چه اندازه جسور خواهند گردید». (1)
(1) : ماهنامهی شهریور ماه 1324 ، گفتار آقای کسروی در نشست روزنامهنویسان
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
📣 بازپسین پراکنش کتاب «راه رستگاری» آماده شده است.
🔸 این کتاب دورنمایی از پاکدینی است که خواننده را با یک رشته از حقایق و خواستهای بنیادی پاکدینی آشنا میگرداند.
🔸 این کتاب را به کسانی که میخواهند با شاهراه پاکدینی آشنا گردند پیشنهاد میکنیم.
📘 از اینجا کتاب را دریافت کنید.
🔸 این کتاب دورنمایی از پاکدینی است که خواننده را با یک رشته از حقایق و خواستهای بنیادی پاکدینی آشنا میگرداند.
🔸 این کتاب را به کسانی که میخواهند با شاهراه پاکدینی آشنا گردند پیشنهاد میکنیم.
📘 از اینجا کتاب را دریافت کنید.
Telegram
کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
📘 راه رستگاری
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
📊 شمار ساتها : ۱۲۹
🔹 بازپسین پراکنش : اسفند ۱۳۹۹
🔹 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد…
🖌 احمد کسروی
🔍 جستار : آیین زندگانی ، آفریدگار ، برانگیختگان ، دین ، کیشها ، گمراهیها ، جان و روان ، کار و پیشه
📊 شمار ساتها : ۱۲۹
🔹 بازپسین پراکنش : اسفند ۱۳۹۹
🔹 کتابخانهی پاکدینی
🔸 این کتاب از سوی «باهَماد پاکدینان» و بدست «کوشاد…
🔶 در پیرامون اسلام
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی یازدهم
چون همچنان خاموش میایستاد و بسخن برنمیخاست من نیز بگفتگو دنباله ندادم ، زیرا آنان خواستشان فهمیدن و پذیرفتن نیست و آن فهم و بینشی که نتیجه از گفتههای ما گیرند نمیدارند. چنانکه گفتم قرآن را دستاویزی ساختهاند و گیجسرانه سخنانی میگویند. لیکن چون میدانم خوانندگان خواهند خواست که شُوند سستباوری مسلمانان ، و بیپروایی آنان به قرآن و دستورهایش را بدانند ، اینست به پرسشی که از آن ملا کردم و درماند خود پاسخ مینویسم :
باید دانست بنیادگزار اسلام از میان عرب برخاست که گمراهی بزرگشان بتپرستی میبود. قرآن بآن گمراهی پرداخته پاسخهای برندهای داد : «أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ»(1) ، «أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا ینفَعُکمْ شَیئًا وَلَا یضُرُّکمْ»(2) ، و بسیار مانند اینها ... بخش بزرگی از قرآن در این باره میباشد. از اینرو مردم سادهی عرب از گمراهی رهیدند و با دلهای پاک و باورهای استوار بکوشش و جانفشانی پرداختند. در آن روز درمیان مسلمانان کتابی جز قرآن نمیبود و آموزاکهایی جز آموزاکهای قرآن رواج نمیداشت. مسلمانان با دلهای سادهی پاک قرآن را میخواندند و از دستورهای بسیار ارجدار آن میسَهیدند[3] .
لیکن سپس در جهان اسلام آشفتگیهایی رخ نمود و گمراهیهای بسیار ریشهدار و زهرآلودی ، یکی پس از دیگری پدید آمد. پیش از همه ، گروه شیعه برخاستند که دستگاه دیگری در برابر اسلام درچیدند ، و اینان قرآن را افزاری برای پیشرفت کار خود گرفته بآیههای آن بدلخواه معنی دادند و هرچه را خواستند بگزارش کشیدند. همگام ایشان باطنیان پیدا شدند ، و اینان راه بدتری را پیش گرفته چنین گفتند : «قرآن را بیرونی هست و درونی هست و درون آن را جز ما کسی نداند». بدینسان بیکباره آن کتاب وَرجاوَند[=مقدس] را از ارج و هنایش انداختند ، و افزار دست بدآموزان و فریبکاران گردانیدند. پس از آن فلسفهی یونان درمیان مسلمانان رواج یافت و این از ریشه با دین ناسازگار میبود و هر کسی که بآن میگرایید دین را خُرد و بیارج شناخته رو میگردانید. همچنان صوفیگری که از روم برخاست و این نیز از هر باره با اسلام و قرآن نسازنده میبود ، درمیان مسلمانان پراکنده گردید. پس از آن درمیان مسلمانان ایران خراباتیگری پیدا شد و این زهرآلودترین بدآموزیها را در دلهای مردمان جا میداد و آنان را از دین بیزار میگردانید.
بدینسان گمراهیها پیاپی شدند و اینها به قرآن چیره درآمده از هنایش آن کاستند ، و بهمین شُوند اسلام ناتوان گردید و بسیار از دستورهای آن از کار افتاد.
میباید گفت : مسلمانان اگرچه قرآن را کتاب خود میشماردند بدستورهای آن باور استواری نمیداشتند ، و دلهاشان پر از آموزاکهایی بآخشیج قرآن میبود. اینست پیروی درستی از آن نمیتوانستند کرد و دستورهایش را بکار نمیتوانستند بست.
این دربارهی زمانهای پیش است. در زمان ما چیزهای دیگری بآنها افزوده شده. در این زمان سیل مادّیگری برخاسته که بزرگترین و ریشهدارترین گمراهیهای جهانست و این گمراهی همهی دینها را از ریشه بتکان آورده. از آنسوی در سایهی پیشرفت دانشها ، دربارهی چگونگی گیتی (آسمان و زمین و ستارگان و مانندهای اینها) ، ناسازگاری درمیان قرآن و دیگر کتابهای دینی با آن دانشها نمودار گردیده و این اگرهم ایرادی بآن کتابها نیست ناچاریست که از ارجشان بکاهد. از آنسو در این زمان بنیادگزاریهای سیاسی اسلام بیکبار بهم خورده و چنانکه گفتم بسیاری از دستورهای قرآن بیزمینه گردیده. اینها چیزهاییست که به شُوندهای گذشته افزوده شده و اینست بیکبار قرآن را از هنایش انداخته.
اینکه کسانی میگویند : «تا قرآن هست اسلام برپاست» ، بیکبار از اینها ناآگاهند.
کوتاهسخن : اینها بهانههاییست که مسلمانان در برابر سخنان ما میدارند ، و چنانکه یکایک بازنمودیم همگی بیارج و بیپا میباشد ، و از همه بیخردانهتر و بیپاتر دعوی بازگردانیدن دین بگوهر خود میباشد که در آن باره سپس هم سخن خواهیم راند.
1ـ آیا میپرستید بچیزی که خود تراشیدهاید؟! سورهی الصافات (37) ، آیهی 95.
2 ـ آیا خدا را گزارده میپرستید به چیزی که نه سودی بشما تواند داد و نه زیانی تواند رسانید؟! سورهی الأنبیاء (21) ، آیهی 66.
[3 ـ سهیدن (همچون جهیدن) = احساس کسی برانگیخته شدن ؛ سَهِش = احساس ـ و]
.
🔸 گفتار دوم : بهانههایی که مسلمانان میآورند - تکهی یازدهم
چون همچنان خاموش میایستاد و بسخن برنمیخاست من نیز بگفتگو دنباله ندادم ، زیرا آنان خواستشان فهمیدن و پذیرفتن نیست و آن فهم و بینشی که نتیجه از گفتههای ما گیرند نمیدارند. چنانکه گفتم قرآن را دستاویزی ساختهاند و گیجسرانه سخنانی میگویند. لیکن چون میدانم خوانندگان خواهند خواست که شُوند سستباوری مسلمانان ، و بیپروایی آنان به قرآن و دستورهایش را بدانند ، اینست به پرسشی که از آن ملا کردم و درماند خود پاسخ مینویسم :
باید دانست بنیادگزار اسلام از میان عرب برخاست که گمراهی بزرگشان بتپرستی میبود. قرآن بآن گمراهی پرداخته پاسخهای برندهای داد : «أَتَعْبُدُونَ مَا تَنْحِتُونَ»(1) ، «أَفَتَعْبُدُونَ مِن دُونِ اللَّهِ مَا لَا ینفَعُکمْ شَیئًا وَلَا یضُرُّکمْ»(2) ، و بسیار مانند اینها ... بخش بزرگی از قرآن در این باره میباشد. از اینرو مردم سادهی عرب از گمراهی رهیدند و با دلهای پاک و باورهای استوار بکوشش و جانفشانی پرداختند. در آن روز درمیان مسلمانان کتابی جز قرآن نمیبود و آموزاکهایی جز آموزاکهای قرآن رواج نمیداشت. مسلمانان با دلهای سادهی پاک قرآن را میخواندند و از دستورهای بسیار ارجدار آن میسَهیدند[3] .
لیکن سپس در جهان اسلام آشفتگیهایی رخ نمود و گمراهیهای بسیار ریشهدار و زهرآلودی ، یکی پس از دیگری پدید آمد. پیش از همه ، گروه شیعه برخاستند که دستگاه دیگری در برابر اسلام درچیدند ، و اینان قرآن را افزاری برای پیشرفت کار خود گرفته بآیههای آن بدلخواه معنی دادند و هرچه را خواستند بگزارش کشیدند. همگام ایشان باطنیان پیدا شدند ، و اینان راه بدتری را پیش گرفته چنین گفتند : «قرآن را بیرونی هست و درونی هست و درون آن را جز ما کسی نداند». بدینسان بیکباره آن کتاب وَرجاوَند[=مقدس] را از ارج و هنایش انداختند ، و افزار دست بدآموزان و فریبکاران گردانیدند. پس از آن فلسفهی یونان درمیان مسلمانان رواج یافت و این از ریشه با دین ناسازگار میبود و هر کسی که بآن میگرایید دین را خُرد و بیارج شناخته رو میگردانید. همچنان صوفیگری که از روم برخاست و این نیز از هر باره با اسلام و قرآن نسازنده میبود ، درمیان مسلمانان پراکنده گردید. پس از آن درمیان مسلمانان ایران خراباتیگری پیدا شد و این زهرآلودترین بدآموزیها را در دلهای مردمان جا میداد و آنان را از دین بیزار میگردانید.
بدینسان گمراهیها پیاپی شدند و اینها به قرآن چیره درآمده از هنایش آن کاستند ، و بهمین شُوند اسلام ناتوان گردید و بسیار از دستورهای آن از کار افتاد.
میباید گفت : مسلمانان اگرچه قرآن را کتاب خود میشماردند بدستورهای آن باور استواری نمیداشتند ، و دلهاشان پر از آموزاکهایی بآخشیج قرآن میبود. اینست پیروی درستی از آن نمیتوانستند کرد و دستورهایش را بکار نمیتوانستند بست.
این دربارهی زمانهای پیش است. در زمان ما چیزهای دیگری بآنها افزوده شده. در این زمان سیل مادّیگری برخاسته که بزرگترین و ریشهدارترین گمراهیهای جهانست و این گمراهی همهی دینها را از ریشه بتکان آورده. از آنسوی در سایهی پیشرفت دانشها ، دربارهی چگونگی گیتی (آسمان و زمین و ستارگان و مانندهای اینها) ، ناسازگاری درمیان قرآن و دیگر کتابهای دینی با آن دانشها نمودار گردیده و این اگرهم ایرادی بآن کتابها نیست ناچاریست که از ارجشان بکاهد. از آنسو در این زمان بنیادگزاریهای سیاسی اسلام بیکبار بهم خورده و چنانکه گفتم بسیاری از دستورهای قرآن بیزمینه گردیده. اینها چیزهاییست که به شُوندهای گذشته افزوده شده و اینست بیکبار قرآن را از هنایش انداخته.
اینکه کسانی میگویند : «تا قرآن هست اسلام برپاست» ، بیکبار از اینها ناآگاهند.
کوتاهسخن : اینها بهانههاییست که مسلمانان در برابر سخنان ما میدارند ، و چنانکه یکایک بازنمودیم همگی بیارج و بیپا میباشد ، و از همه بیخردانهتر و بیپاتر دعوی بازگردانیدن دین بگوهر خود میباشد که در آن باره سپس هم سخن خواهیم راند.
1ـ آیا میپرستید بچیزی که خود تراشیدهاید؟! سورهی الصافات (37) ، آیهی 95.
2 ـ آیا خدا را گزارده میپرستید به چیزی که نه سودی بشما تواند داد و نه زیانی تواند رسانید؟! سورهی الأنبیاء (21) ، آیهی 66.
[3 ـ سهیدن (همچون جهیدن) = احساس کسی برانگیخته شدن ؛ سَهِش = احساس ـ و]
.
🔶 دفاع در دیوان کیفر
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 34
دادستان چنین میگوید که محمد را وادار کردهاند بسرش حنا بندد تا در حمام دیر کند و مأمورین کار خود را بپایان رسانند و من تعجب دارم که این را از کجا میگوید؟!. چگونه معقولست که کسی را بحنا بستن مجبور گردانند؟!. آنچه در پرونده است اینست که محمد با دلخواه خود حنا بسته ، چنانکه عقیلیپور نیز بسته و این عادت بسیاری از مو سفیدانست و هرگز پای اجبار درمیان نبوده.
عجبتر آنکه مظفر فیروز در اینجا قضیه را وارونه گردانیده چنین گفت که محمد کچل است و اساساً سرش مو ندارد تا حنا ببندد و ما نمیدانیم بکدام یکی از سخنان اینها باور کنیم.
ولی این محمد چه کچل است و چه مودار ، یک ضربت مهمی بپروندهسازی بازپرس و دادستان وارد آورده و در حقیقت باید گفت تمام رشتههای آنها را پشم گردانیده و در اینجاست که باید گفت : حقیقت در پرده نمیماند زیرا همان محمد چون داستان بازگشتن خود را از حمام شرح داده چنین گفته : من چون باتاق وارد شدم طبیب بالاسر آقا ایستاده بود و دیدم آقا چشمهایش را باز کرد و دوباره بست و تسلیم کرد. اینکه دلیل آشکار است که نصرتالدوله تا برگشتن محمد زنده بود ، و آنچه دادستان میگوید که او را خفه کرده و سپس بدنبال پزشک و محمد فرستادهاند بکلی دروغست و این گواهی محمد یکی از چیزهایی است که دادستان بکلی نادیده انگاشته و باآنکه ما ایراد گرفتیم پاسخی بآن نتوانست.
در حالی که همان گفتهی محمد تأیید شده با گواهی دکتر. زیرا دکتر معتمدی که پزشک معالج فیروزمیرزا بوده در یک گواهی که با خط و امضای خود اوست و در حاشیه رئیس شهربانی سمنان (که مورد اعتماد خود دادسراست) صحت آن را تصدیق نموده ، همان گفتههای محمد را با این عبارت گواهی میدهد : «امروز که 20/10/16 است دو ساعت بغروب که ببالین مریض آمدم در حال اغماء بود آنچه عملیاتی که بایستی شود شد نتیجه حاصل نگردید و در نتیجهی مرض قلبی فوت گردید».
شما از این دادستان بپرسید : برای چه بآن گواهی محمد ترتیب اثر نکردهاید؟. برای چه باین تصدیق دکتر قیمتی قایل نشدهاید؟!. شما چه عذری دارید که دلایل باین روشنی را که با دلایل روشن دیگر تأیید میشود بکنار گزارید و بگفتهی خودتان دلایل را غربال کنید؟!. شما میگویید : من نمایندهی جامعه هستم. نمایندهی جامعه باید پیرو حقیقت باشد نه پیرو اغراض این و آن.
این تصدیق دکتر معتمد (1) یک داستان دیگری دارد که دیروز کشف شده. در پروندهی شهربانی فیروز سه فقره نوشته بامضای دکتر معتمد هست دربارهی اینکه مرگ فیروز طبیعی و در نتیجهی مرض قلبی بوده. یکی از آنها با خط و امضای خود دکتر که شهربانی سمنان نیز صحت آن را تصدیق نموده ، دوم با خط دیگری ولی بامضای دکتر در همان زمینه ، سوم باز با خط و امضای خود دکتر دایر باجازهی دفن که این را هم شهربانی سمنان تصدیق کرده.
پابرگی از ویراینده :
1ـ همان معتمدی
.
🔸 متن دفاع آقای کسروی در دیوان کیفر ـ تکهی 34
دادستان چنین میگوید که محمد را وادار کردهاند بسرش حنا بندد تا در حمام دیر کند و مأمورین کار خود را بپایان رسانند و من تعجب دارم که این را از کجا میگوید؟!. چگونه معقولست که کسی را بحنا بستن مجبور گردانند؟!. آنچه در پرونده است اینست که محمد با دلخواه خود حنا بسته ، چنانکه عقیلیپور نیز بسته و این عادت بسیاری از مو سفیدانست و هرگز پای اجبار درمیان نبوده.
عجبتر آنکه مظفر فیروز در اینجا قضیه را وارونه گردانیده چنین گفت که محمد کچل است و اساساً سرش مو ندارد تا حنا ببندد و ما نمیدانیم بکدام یکی از سخنان اینها باور کنیم.
ولی این محمد چه کچل است و چه مودار ، یک ضربت مهمی بپروندهسازی بازپرس و دادستان وارد آورده و در حقیقت باید گفت تمام رشتههای آنها را پشم گردانیده و در اینجاست که باید گفت : حقیقت در پرده نمیماند زیرا همان محمد چون داستان بازگشتن خود را از حمام شرح داده چنین گفته : من چون باتاق وارد شدم طبیب بالاسر آقا ایستاده بود و دیدم آقا چشمهایش را باز کرد و دوباره بست و تسلیم کرد. اینکه دلیل آشکار است که نصرتالدوله تا برگشتن محمد زنده بود ، و آنچه دادستان میگوید که او را خفه کرده و سپس بدنبال پزشک و محمد فرستادهاند بکلی دروغست و این گواهی محمد یکی از چیزهایی است که دادستان بکلی نادیده انگاشته و باآنکه ما ایراد گرفتیم پاسخی بآن نتوانست.
در حالی که همان گفتهی محمد تأیید شده با گواهی دکتر. زیرا دکتر معتمدی که پزشک معالج فیروزمیرزا بوده در یک گواهی که با خط و امضای خود اوست و در حاشیه رئیس شهربانی سمنان (که مورد اعتماد خود دادسراست) صحت آن را تصدیق نموده ، همان گفتههای محمد را با این عبارت گواهی میدهد : «امروز که 20/10/16 است دو ساعت بغروب که ببالین مریض آمدم در حال اغماء بود آنچه عملیاتی که بایستی شود شد نتیجه حاصل نگردید و در نتیجهی مرض قلبی فوت گردید».
شما از این دادستان بپرسید : برای چه بآن گواهی محمد ترتیب اثر نکردهاید؟. برای چه باین تصدیق دکتر قیمتی قایل نشدهاید؟!. شما چه عذری دارید که دلایل باین روشنی را که با دلایل روشن دیگر تأیید میشود بکنار گزارید و بگفتهی خودتان دلایل را غربال کنید؟!. شما میگویید : من نمایندهی جامعه هستم. نمایندهی جامعه باید پیرو حقیقت باشد نه پیرو اغراض این و آن.
این تصدیق دکتر معتمد (1) یک داستان دیگری دارد که دیروز کشف شده. در پروندهی شهربانی فیروز سه فقره نوشته بامضای دکتر معتمد هست دربارهی اینکه مرگ فیروز طبیعی و در نتیجهی مرض قلبی بوده. یکی از آنها با خط و امضای خود دکتر که شهربانی سمنان نیز صحت آن را تصدیق نموده ، دوم با خط دیگری ولی بامضای دکتر در همان زمینه ، سوم باز با خط و امضای خود دکتر دایر باجازهی دفن که این را هم شهربانی سمنان تصدیق کرده.
پابرگی از ویراینده :
1ـ همان معتمدی
.