🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 باز در پیرامون صوفیگری (تکهی دو از چهار)
صوفیان عامیهاشان هیچ نمیدانند «وحدت وجود» چیست. دانشورانشان هم هر یکی سخن دیگری دربارهی آن گفتهاند. ولی اگر به کنه مقصودشان برسیم ، چنانکه گفتیم ، میگویند : «خدایی نیست و ما خود خداییم». این شعرها نمیدانم از مولوی یا از کیست :
آنها که طلبکار خدایید خدایید بیرون ز شما نیست شمایید شمایید
چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید وندر طلب گم نشده بهر چرایید
در خانه نشینید و مگردید به هر سو زیرا که شما خانه و هم خانه خدایید
چیزی که هست بیشترشان این معنی را باین روشنی بزبان نیاورند. زیرا از مردمان میترسند. اینست آن را در لفافههایی میپیچانند و تا بتوانند نمیگزارند درویشان عامی اینها را بفهمند. ولی پس از نوشتن گفتارهای پیش ، یکی از یاران (آقای آدرَم) کتابی آورد بنام «کشفالحقایق» که چون گرفتم دیدم دربارهی «مهربابا» و کارهای اوست که در هندوستان دستگاه صوفیگری درچیده و چون سالهاست سخن نمیگوید : «شاه خاموش» نامیده شده.
در این کتاب که بیگمان با آگاهی بلکه با کمک خود «مهربابا» نوشته گردیده ، بیباک و بیپروا همین معنی «وحدت وجود» را برشته میکشد تا آنجا که آشکاره مینویسد :
«روزی شخصی از شَت مهربابا بر حسب کاوش و درک و فهم حقیقت پرسید که ای قبلهی عالمیان ، از دعوای خدایی و نبوت و پیغمبری تو تکان و سکتهی سختی بمردم وارد آمده و از شنیدن این کلمه و جمله همه رم مینمایند تکلیف چیست؟.. شت مهربابا جواب داد که از قول من بمدعیان و مخالفین بگو که من نه فقط میگویم که من خدایم بلکه فریاد میزنم که من خدایم ، تو خدایی ، او خداست ، ما خداییم ، شما خدایید ، ایشان خدایند ، دوستان خدایند و دشمنان و مخالفین هم خدایند. بلکه من هم از گفتار آنها رم مینمایم و در شگفت و تعجبم از شنیدن اینکه آنها خود را مخلوق دانسته و میخوانند و خود را همین جسم یک ذرع یا دو ذرعی میدانند و من نه فقط خود را خدا خوانده و خدا میبینم بلکه سایرین هم هر یک بالانفراد خدایند و خدا هم خود آنهایند و فرقی میان من و آنها نیست. ولی افسوس که بآن پی نبرده خدائیت خود را نمیدانند باین جهت مرا توهین و سرزنش مینمایند و سرزنش من سرزنش خود آنهاست و غیبت من غیبت خود ایشانست. پس ، از این غیبت چه اثر و ملالتی برای من خواهد بود».
ببینید با چه بیباکی و آشکاری سخن میراند و همه را «خدا» میخواند. سزای این گزافهبافیست که یک روز هم داروین برخیزد و بمردمان بگوید : شما همهتان زادهی بوزینهاید. آن بالا پریدن را چنین پایین افتادن درپی بایستی.
در همان کتاب بارها مهربابا را «خدای ما» میخواند. با این حال جای شگفت است که در یک فصل دیگر گفتگو از جستجوی خدا و از رسیدن باو میکند و چنین مینویسد که مهربابا بخدا پیوسته. دانسته نیست اینها با آنچه در بالا آوردیم چه سازش دارد؟! اگر همه خدایید چه نیاز به جستجوی خداست؟!. بگفتهی شاعرِ خودتان «چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید؟!» اگر مهربابا خود خداست چه نیاز برسیدن بخدا داشته؟! بخود رسیدن معنایی ندارد .. ما نمیدانیم این تناقضگویی چه معنایی دارد؟!.
شگفتتر آنکه در این کتاب برانگیختگان را ـ از زردشت و موسا و عیسا و محمد ـ با صوفیان درهم میآمیزند و آنها را نیز از «خدارسیدگان» میشمارند ، و چنین وامینمایند که آنها نیز دعوای خدایی داشتهاند. مثلاً چنین مینویسند : «همان خدایی که در صحرای عربستان بلباس محمد درآمده و پیغام انا رسول الله بلکه انا الله را بتمام عالم منتشر ساخته ...» در حالی که چنین سخنانی به برانگیختگان هیچ سازش ندارد. زیرا در هیچ جا از آنان ـ بویژه از پیغمبر اسلام ـ گفتگوی پیوستن بخدا یا مانند این شنیده نشده است. صوفیان از خُرد و بزرگ چون دروغ را بد نمیشمارند و یکی از سرمایههاشان دروغبافیست ، اینجا هم از دروغبافی خودداری ننمودهاند.
.
🔸 باز در پیرامون صوفیگری (تکهی دو از چهار)
صوفیان عامیهاشان هیچ نمیدانند «وحدت وجود» چیست. دانشورانشان هم هر یکی سخن دیگری دربارهی آن گفتهاند. ولی اگر به کنه مقصودشان برسیم ، چنانکه گفتیم ، میگویند : «خدایی نیست و ما خود خداییم». این شعرها نمیدانم از مولوی یا از کیست :
آنها که طلبکار خدایید خدایید بیرون ز شما نیست شمایید شمایید
چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید وندر طلب گم نشده بهر چرایید
در خانه نشینید و مگردید به هر سو زیرا که شما خانه و هم خانه خدایید
چیزی که هست بیشترشان این معنی را باین روشنی بزبان نیاورند. زیرا از مردمان میترسند. اینست آن را در لفافههایی میپیچانند و تا بتوانند نمیگزارند درویشان عامی اینها را بفهمند. ولی پس از نوشتن گفتارهای پیش ، یکی از یاران (آقای آدرَم) کتابی آورد بنام «کشفالحقایق» که چون گرفتم دیدم دربارهی «مهربابا» و کارهای اوست که در هندوستان دستگاه صوفیگری درچیده و چون سالهاست سخن نمیگوید : «شاه خاموش» نامیده شده.
در این کتاب که بیگمان با آگاهی بلکه با کمک خود «مهربابا» نوشته گردیده ، بیباک و بیپروا همین معنی «وحدت وجود» را برشته میکشد تا آنجا که آشکاره مینویسد :
«روزی شخصی از شَت مهربابا بر حسب کاوش و درک و فهم حقیقت پرسید که ای قبلهی عالمیان ، از دعوای خدایی و نبوت و پیغمبری تو تکان و سکتهی سختی بمردم وارد آمده و از شنیدن این کلمه و جمله همه رم مینمایند تکلیف چیست؟.. شت مهربابا جواب داد که از قول من بمدعیان و مخالفین بگو که من نه فقط میگویم که من خدایم بلکه فریاد میزنم که من خدایم ، تو خدایی ، او خداست ، ما خداییم ، شما خدایید ، ایشان خدایند ، دوستان خدایند و دشمنان و مخالفین هم خدایند. بلکه من هم از گفتار آنها رم مینمایم و در شگفت و تعجبم از شنیدن اینکه آنها خود را مخلوق دانسته و میخوانند و خود را همین جسم یک ذرع یا دو ذرعی میدانند و من نه فقط خود را خدا خوانده و خدا میبینم بلکه سایرین هم هر یک بالانفراد خدایند و خدا هم خود آنهایند و فرقی میان من و آنها نیست. ولی افسوس که بآن پی نبرده خدائیت خود را نمیدانند باین جهت مرا توهین و سرزنش مینمایند و سرزنش من سرزنش خود آنهاست و غیبت من غیبت خود ایشانست. پس ، از این غیبت چه اثر و ملالتی برای من خواهد بود».
ببینید با چه بیباکی و آشکاری سخن میراند و همه را «خدا» میخواند. سزای این گزافهبافیست که یک روز هم داروین برخیزد و بمردمان بگوید : شما همهتان زادهی بوزینهاید. آن بالا پریدن را چنین پایین افتادن درپی بایستی.
در همان کتاب بارها مهربابا را «خدای ما» میخواند. با این حال جای شگفت است که در یک فصل دیگر گفتگو از جستجوی خدا و از رسیدن باو میکند و چنین مینویسد که مهربابا بخدا پیوسته. دانسته نیست اینها با آنچه در بالا آوردیم چه سازش دارد؟! اگر همه خدایید چه نیاز به جستجوی خداست؟!. بگفتهی شاعرِ خودتان «چیزی که نکردید گم از بهر چه جویید؟!» اگر مهربابا خود خداست چه نیاز برسیدن بخدا داشته؟! بخود رسیدن معنایی ندارد .. ما نمیدانیم این تناقضگویی چه معنایی دارد؟!.
شگفتتر آنکه در این کتاب برانگیختگان را ـ از زردشت و موسا و عیسا و محمد ـ با صوفیان درهم میآمیزند و آنها را نیز از «خدارسیدگان» میشمارند ، و چنین وامینمایند که آنها نیز دعوای خدایی داشتهاند. مثلاً چنین مینویسند : «همان خدایی که در صحرای عربستان بلباس محمد درآمده و پیغام انا رسول الله بلکه انا الله را بتمام عالم منتشر ساخته ...» در حالی که چنین سخنانی به برانگیختگان هیچ سازش ندارد. زیرا در هیچ جا از آنان ـ بویژه از پیغمبر اسلام ـ گفتگوی پیوستن بخدا یا مانند این شنیده نشده است. صوفیان از خُرد و بزرگ چون دروغ را بد نمیشمارند و یکی از سرمایههاشان دروغبافیست ، اینجا هم از دروغبافی خودداری ننمودهاند.
.
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری)
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی هفت)
اینست تاریخچهی پیدایش کیش شیعی (کیش شیعی که امروز هست). بدینسان از سدهی دوم هجری پیدایش یافته و در بغداد و دیگر شهرهای عراق ، و همچنین در برخی از شهرهای ایران ، پیروانی داشته. چون بنیاد آن بگزافه و پندار گزارده شده بود ، هرچه زمان میگذشته چیزها بآن افزوده میشده :
امامان دانشهای گذشته و آینده را میدانستهاند ، زبان چهارپایان و مرغان را میشناختهاند ، از ناپیدا آگاه میبودهاند ، رشتهی کارهای جهان را در دست میداشتهاند ، آرامش زمین و آسمان بسته به بودن یک امام است ، روزی خوردن مردم بپاس هستی او میباشد. (1)
همچنین در دشمنی با سه خلیفه و دیگر سران اسلام که پایهی دیگری از آن کیش میباشد ، اندازه نشناخته روز بروز پافشارتر میگردیدهاند. در قرآن هرچه ستایش هست ازآنِ امامان خود دانسته هرچه نکوهش هست دربارهی آن سه خلیفه میشماردهاند.
در این میان دو چیز به پیشرفت این کیش میافزوده : یکی نام نیک امام علیبنابیطالب ، دیگری داستان دلسوز کربلا.
امام علیبنابیطالب ، مرد بزرگی میبوده و ستودگیهای بسیار میداشته. شیعیان از نام نیک او سود جسته چنین وامینمودند که پیروان اویند. آن مرد بزرگ را بنیادگزار شیعیگری نشان داده و چنین میفهمانیدند که جدایی سُنی از شیعی از زمان آن امام ، و بر سر خلیفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز یافته ، و این کشاکشها و دشمنیها بپاس او میباشد. از آنسوی دربارهی آن امام نیز بگزافهسرایی برخاسته او را هم از جایگاهش بیرون میبردند : «پیغمبر گفته با دوستاری علی هیچ گناهی زیان نتواند رسانید» (2) ، «خدا گفته دوستاری علی دژ منست و هر که به دژ من درآید از خشم من ایمن خواهد بود». (3) در این باره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسیار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : این داستان از روزی که روی داد مایهی خشم و افسوس بیشتر مسلمانان گردید و کسان بسیاری بخونخواهی برخاستند و خونها ریخته شد. ولی شیعیان جعفری از آن به بهرهجویی سیاسی پرداخته با برپا کردن بزمهای سوگواری یاد آن را تازه نگه داشتند و در این باره سخنان شگفتی بمیان آوردند : «هر کسی بگرید و یا بگریاند و یا خود را گریان وانماید بهشت برایش بایا[=واجب] باشد».
بر سر خاکهای امام علیبنابیطالب و حسینبنعلی و دیگران گنبدها افراشتند و آنها را زیارتگاه گردانیدند. به هر یکی زیارتنامهها پدید آوردند : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زیارت کرده».
اینها ـ این گزافهگوییها ـ اگرهم از زمان جعفربنمحمد و جانشینان او ، و از زبان آنان بوده بیگمان چیزها بآن افزوده گردیده. بیگمان روز بروز در رویِش و بالِش میبوده.
گذشته از اینها ، آن سبکباری که در شیعیگری از بایاهای سخت اسلام میبود ، و یک شیعی از جهاد و نماز آدینه و مانند اینها آسوده میگردید و بلکه میتوانست نمازی نخواند و روزهای نگیرد و از هیچ بدی نپرهیزد و با رفتن بزیارت حسین و با گریستن باو همهی گناهان خود را بیامرزاند ، آن نویدهایی که دربارهی میانجیگری امامان در روز رستاخیز و رفتن همهی شیعیان ببهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرینش که شیعیان دربارهی خود باور میداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری میپنداشتند ، آن دستگاه جانشین امام و سررشتهداری و فرمانروایی که ملایان شیعه برای خود ساخته بودند ، هر یکی انگیزهی دیگری برای کشانیدن مردم سادهدرون بسوی شیعیگری و پایداری آنان در این کیش میبوده.
پابرگیها :
1ـ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتْ الأَرْضُ وَ السَّمَاءُ وَ بِيُمْنِه رُزِقَ الوَرَى.
2ـ حُبُّ عَلِيّ حَسَنَةٌ لاَ تَضَرُّ مَعَهَا سَيِّئَةٌ.
3ـ ولاَيَةُ عَليِّبنأبيطالب حِصْنِيْ فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِيْ أَمِنَ مِنْ عَذَابِيْ.
.
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی هفت)
اینست تاریخچهی پیدایش کیش شیعی (کیش شیعی که امروز هست). بدینسان از سدهی دوم هجری پیدایش یافته و در بغداد و دیگر شهرهای عراق ، و همچنین در برخی از شهرهای ایران ، پیروانی داشته. چون بنیاد آن بگزافه و پندار گزارده شده بود ، هرچه زمان میگذشته چیزها بآن افزوده میشده :
امامان دانشهای گذشته و آینده را میدانستهاند ، زبان چهارپایان و مرغان را میشناختهاند ، از ناپیدا آگاه میبودهاند ، رشتهی کارهای جهان را در دست میداشتهاند ، آرامش زمین و آسمان بسته به بودن یک امام است ، روزی خوردن مردم بپاس هستی او میباشد. (1)
همچنین در دشمنی با سه خلیفه و دیگر سران اسلام که پایهی دیگری از آن کیش میباشد ، اندازه نشناخته روز بروز پافشارتر میگردیدهاند. در قرآن هرچه ستایش هست ازآنِ امامان خود دانسته هرچه نکوهش هست دربارهی آن سه خلیفه میشماردهاند.
در این میان دو چیز به پیشرفت این کیش میافزوده : یکی نام نیک امام علیبنابیطالب ، دیگری داستان دلسوز کربلا.
امام علیبنابیطالب ، مرد بزرگی میبوده و ستودگیهای بسیار میداشته. شیعیان از نام نیک او سود جسته چنین وامینمودند که پیروان اویند. آن مرد بزرگ را بنیادگزار شیعیگری نشان داده و چنین میفهمانیدند که جدایی سُنی از شیعی از زمان آن امام ، و بر سر خلیفه بودن او با ابوبکر و عمر آغاز یافته ، و این کشاکشها و دشمنیها بپاس او میباشد. از آنسوی دربارهی آن امام نیز بگزافهسرایی برخاسته او را هم از جایگاهش بیرون میبردند : «پیغمبر گفته با دوستاری علی هیچ گناهی زیان نتواند رسانید» (2) ، «خدا گفته دوستاری علی دژ منست و هر که به دژ من درآید از خشم من ایمن خواهد بود». (3) در این باره سخنانی هست که اگر نوشته شود کتاب بسیار بزرگی گردد.
اما داستان دلسوز کربلا : این داستان از روزی که روی داد مایهی خشم و افسوس بیشتر مسلمانان گردید و کسان بسیاری بخونخواهی برخاستند و خونها ریخته شد. ولی شیعیان جعفری از آن به بهرهجویی سیاسی پرداخته با برپا کردن بزمهای سوگواری یاد آن را تازه نگه داشتند و در این باره سخنان شگفتی بمیان آوردند : «هر کسی بگرید و یا بگریاند و یا خود را گریان وانماید بهشت برایش بایا[=واجب] باشد».
بر سر خاکهای امام علیبنابیطالب و حسینبنعلی و دیگران گنبدها افراشتند و آنها را زیارتگاه گردانیدند. به هر یکی زیارتنامهها پدید آوردند : «هر که حسین را در کربلا زیارت کند مانند کسی است که خدا را در عرشش زیارت کرده».
اینها ـ این گزافهگوییها ـ اگرهم از زمان جعفربنمحمد و جانشینان او ، و از زبان آنان بوده بیگمان چیزها بآن افزوده گردیده. بیگمان روز بروز در رویِش و بالِش میبوده.
گذشته از اینها ، آن سبکباری که در شیعیگری از بایاهای سخت اسلام میبود ، و یک شیعی از جهاد و نماز آدینه و مانند اینها آسوده میگردید و بلکه میتوانست نمازی نخواند و روزهای نگیرد و از هیچ بدی نپرهیزد و با رفتن بزیارت حسین و با گریستن باو همهی گناهان خود را بیامرزاند ، آن نویدهایی که دربارهی میانجیگری امامان در روز رستاخیز و رفتن همهی شیعیان ببهشت داده شده بود ، آن برتری از گوهر و آفرینش که شیعیان دربارهی خود باور میداشتند و خود را از سرشت بهتر و پاکتری میپنداشتند ، آن دستگاه جانشین امام و سررشتهداری و فرمانروایی که ملایان شیعه برای خود ساخته بودند ، هر یکی انگیزهی دیگری برای کشانیدن مردم سادهدرون بسوی شیعیگری و پایداری آنان در این کیش میبوده.
پابرگیها :
1ـ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتْ الأَرْضُ وَ السَّمَاءُ وَ بِيُمْنِه رُزِقَ الوَرَى.
2ـ حُبُّ عَلِيّ حَسَنَةٌ لاَ تَضَرُّ مَعَهَا سَيِّئَةٌ.
3ـ ولاَيَةُ عَليِّبنأبيطالب حِصْنِيْ فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِيْ أَمِنَ مِنْ عَذَابِيْ.
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش سوم : غفلت از آینده)
🔸 1ـ گذشته و آینده (تکهی یک از دو)
راهرو همیشه باید چشمش بسوی جلو باز باشد و همواره باید پروای آن بخش راه را که هنوز نپیموده کند و از پشت سر تنها بآزمایشهایی[تجربه] که بدست آورده بسنده نموده و از آنها دربارهی بازماندهی راه سود جوید.
در زندگانی نیز آدمیان باید همواره چشم بسوی آینده دارند و هوش و خرد خود را دربارهی آن بکار بیندازند و از گذشته جز بآزمایشهایی که بدست آوردهاند نپردازند.
گروه خردمند و هوشیار آن گروهیند که همیشه گذشته را گذشته و سپری شده گرفته باندیشهی آینده پردازند و در هر کاری که پیش میگیرند نتیجهی آخرین را فراموش نسازند.
ولی پوشیده نباید داشت که شرقیان امروز کمتر پروای آینده را دارند و این ناپروایی بآینده خطای بزرگی از شرقیان است و زیانهای بزرگی را دربر خواهد داشت. بویژه از این حیث که شرقیان راه دیرین زندگانی خود را رها کرده براه ناشناس نوینی درآمدهاند و در این راهِ ناآزموده است که بدانسان بیپروایی مینمایند.
اگر چین و ژاپن و آن پیرامونها را که آگاهی درستی از آنها نداریم کنار بگزاریم در دیگر کشورهای شرق از هند و افغان و ایران و ترک و عراق و مصر و سوریا در همهی اینها توجهی که بآینده هست بیش از آن نیست که هر کشوری میکوشد خود را بپایهی اروپا برساند. از این گذشته همهی گفتگوها از زمانهای گذشته میباشد.
اگر بگوییم شرق هرگز بگمراهی امروز نبوده بیجا نگفتهایم. امروز پیشروان کاروان شرق بیش از این نمیخواهند که شرقیان پی غربیان را گرفته سر بپایین افکنده از دنبال آنان راه پویند. ولی این خود زبونی است. زبونی بسیار ناروایی.
هر گروهی که از دنبال دیگران افتادند همیشه در دنبال خواهند ماند. افتادن از پی دیگران شایستهی کسانی است که بهره از آزادگی و گردنفرازی ندارند.
اگر اروپا بحال امروز نیفتاده و گرفتاریهایی که اکنون دارد پیدا نکرده بود باز زیبندهی شرق نبود که پیروی او را بپذیرد.
این شایستهی کوران است که دامن پیشروی را گرفته از دنبال او راه پویند و خودشان پروای راه نکنند. خدا ما را بینا آفریده و باید هر گامی که برمیداریم خودمان زیر پای خود را بیازماییم. نیز همیشه پیش روی خود را پاییده هر کجا که گودال یا لجنزاری پیداست هنوز بآن نرسیده راه را برگردانیم.
ما از اروپا فنون و صنایع را دربایست[=لازم] داریم که گرفتهایم و میگیریم و هرگز این باعث آن نخواهد بود که در دیگر زمینهها نیز پیروی اروپا نماییم.
این اندیشهی کج از مغز شرقیان بیرون نمیرود که پیشرفت اروپا در صنایع و فنون ، دلیل آن نیست که در قانونگزاری و شناختن نیک و بدِ زندگانی نیز پیش رفته باشند. زهی گمراهی گروهی که چون کسانی را در ماشینسازی استاد مییابند در همهی کارهای خود بپیروی آنان میگرایند.
.
🔸 1ـ گذشته و آینده (تکهی یک از دو)
راهرو همیشه باید چشمش بسوی جلو باز باشد و همواره باید پروای آن بخش راه را که هنوز نپیموده کند و از پشت سر تنها بآزمایشهایی[تجربه] که بدست آورده بسنده نموده و از آنها دربارهی بازماندهی راه سود جوید.
در زندگانی نیز آدمیان باید همواره چشم بسوی آینده دارند و هوش و خرد خود را دربارهی آن بکار بیندازند و از گذشته جز بآزمایشهایی که بدست آوردهاند نپردازند.
گروه خردمند و هوشیار آن گروهیند که همیشه گذشته را گذشته و سپری شده گرفته باندیشهی آینده پردازند و در هر کاری که پیش میگیرند نتیجهی آخرین را فراموش نسازند.
ولی پوشیده نباید داشت که شرقیان امروز کمتر پروای آینده را دارند و این ناپروایی بآینده خطای بزرگی از شرقیان است و زیانهای بزرگی را دربر خواهد داشت. بویژه از این حیث که شرقیان راه دیرین زندگانی خود را رها کرده براه ناشناس نوینی درآمدهاند و در این راهِ ناآزموده است که بدانسان بیپروایی مینمایند.
اگر چین و ژاپن و آن پیرامونها را که آگاهی درستی از آنها نداریم کنار بگزاریم در دیگر کشورهای شرق از هند و افغان و ایران و ترک و عراق و مصر و سوریا در همهی اینها توجهی که بآینده هست بیش از آن نیست که هر کشوری میکوشد خود را بپایهی اروپا برساند. از این گذشته همهی گفتگوها از زمانهای گذشته میباشد.
اگر بگوییم شرق هرگز بگمراهی امروز نبوده بیجا نگفتهایم. امروز پیشروان کاروان شرق بیش از این نمیخواهند که شرقیان پی غربیان را گرفته سر بپایین افکنده از دنبال آنان راه پویند. ولی این خود زبونی است. زبونی بسیار ناروایی.
هر گروهی که از دنبال دیگران افتادند همیشه در دنبال خواهند ماند. افتادن از پی دیگران شایستهی کسانی است که بهره از آزادگی و گردنفرازی ندارند.
اگر اروپا بحال امروز نیفتاده و گرفتاریهایی که اکنون دارد پیدا نکرده بود باز زیبندهی شرق نبود که پیروی او را بپذیرد.
این شایستهی کوران است که دامن پیشروی را گرفته از دنبال او راه پویند و خودشان پروای راه نکنند. خدا ما را بینا آفریده و باید هر گامی که برمیداریم خودمان زیر پای خود را بیازماییم. نیز همیشه پیش روی خود را پاییده هر کجا که گودال یا لجنزاری پیداست هنوز بآن نرسیده راه را برگردانیم.
ما از اروپا فنون و صنایع را دربایست[=لازم] داریم که گرفتهایم و میگیریم و هرگز این باعث آن نخواهد بود که در دیگر زمینهها نیز پیروی اروپا نماییم.
این اندیشهی کج از مغز شرقیان بیرون نمیرود که پیشرفت اروپا در صنایع و فنون ، دلیل آن نیست که در قانونگزاری و شناختن نیک و بدِ زندگانی نیز پیش رفته باشند. زهی گمراهی گروهی که چون کسانی را در ماشینسازی استاد مییابند در همهی کارهای خود بپیروی آنان میگرایند.
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
در پیرامون فلسفه.pdf
894.4 KB
🔸 در پیرامون فلسفه
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 باز در پیرامون صوفیگری (تکهی سه از چهار)
در آن کتاب ، چنانکه شیوهی صوفیانست ، بگزافگویی نیز میپردازد و چنین مینویسد که «امور الهی» سپرده بدرویشان و صوفیانست. میگوید : «مثلاً جنگ اروپا بلکه عالم که همه دیدند و هر کس جهت و سببی برای حدوث آن اقامه نمود نبود مگر از کارهای یکی از این فقیران و خدارسیدگان که بارها میگفت دنیا را آتش زده میروم و همان روزی هم که از این دنیا رحلت نمود اعلان صلح باطراف عالم منتشر شد ...».
نیک اندیشید که این مرد چه دروغ بزرگی را بقالب میزند. جنگ جهانگیر 1914 که درمیانهی آلمان و اتریش با فرانسه و روس و انگلیس درگرفت و پس از چهار سال با شکست آلمان پایان یافت این میگوید کار یکی از درویشان بوده. من نمیدانم در برابر چنین دروغی چه بنویسم؟!.. این از جاهاییست که آدمی از سخن درمیماند و نمیداند چه بگوید. این بدان میماند که شما در آرزوی ساختن یک خانهای باشید و سالها بخود و خاندانتان سختی داده پولی پسانداز کنید ، و چون باندازهی کفایت رسید آجر و گچ و آهک و تیرِ آهنی و در و پنجره و دیگر افزارها بخرید و گِلکار[=بنّا] و کارگر بگمارید و چند ماهی بکوشید و بکوشند تا خانهای ساخته گردد ، و آنگاه یک گدای راهنشینی جلو شما را گیرد و چنین گوید : «آن خانه را من برای شما ساختم ها !» ، آیا شما در پاسخ او درنمیمانید؟!.. آیا بیک شگفتی ژرفی فرورفته بافسوس و دریغ نمیپردازید؟!..
جنگ جهانگیر 1914 نتیجهی پیشامدهای تاریخی گذشته بود که از سالیان دراز بسیج افزار میکردند. در سال1870 که فرانسه شکست سختی از آلمان خورد و از پا افتاد دولت امپراتوری روس آیندهی روس را بیمناک دیده این دریافت که نیرومندی روزافزون آلمان خطری برای آن کشور میباشد ، و اینبود دست همدستی بسوی فرانسه دراز کرده درخواست پیمان کرد و فرانسه آن را با خوشی پذیرفت. از آنسوی انگلیس نیز با همهی دشمنیهای تاریخی با فرانسه سود خود را در پیوستن بآنان دید. از اینجا آن سه دولت باهم یکی گردیدند و آلمان نیز با اتریش و ایتالیا همدستی نموده در برابر آنان ایستاد. این دودستگی سالها درمیان بود و چون میدانستند که سرانجام بجنگ خواهد کشید هردو سو کارخانههای افزارِ جنگسازی را بکار انداخته بسیج[=تدارک] افزار میکردند ، سپاهیان تربیت مینمودند ، نقشههای جنگی میکشیدند ، و این آمادگی روز بروز بیشتر میشد تا آنکه در سال 1914 که هر دو سو آماده ایستاده و درپی بهانه میگشتند داستان کشته شدن ولیعهد اتریش در سراجوا[=سارایوو ، کرسی بوسنی هرزگوین کنونی] با دست یک آزادیخواه سِربی[صرب] بهانه بدست داد و لشگرها بتکان آمد و افزارهای بسیجیده بکار رفت و آن جنگ و کشتار آغاز یافت.
اکنون آن فقیر چه دستی در این پیشامدها داشته که گفته شود کار او بود. آیا کینه را بمیان آلمان و فرانسه او انداخته؟! آیا روس و انگلیس را بهمدستی با فرانسه او برانگیخته؟! آیا توپها و تفنگها و دیگر افزارها را او ساخته؟! آیا سربازها و افسرها را او تربیت کرده؟! آیا نقشهی جنگی را او کشیده؟!. یا خیر ، کشتن ولیعهد اتریش با دستور وی بوده؟!. آخر از چه راه در آن جنگ دخالت داشته که گفته شود کار او بوده؟!. ما که میبینیم آن جنگ در نتیجهی یک رشته علتها و کوششها پیش آمده و جریان یافته و در هیچ جای آن دخالتی از گُلِ مولای هندوستان نمیبینیم ، پس چگونه باور کنیم که جنگ را او پدید آورده؟!. آنگاه آن درویش را از این جنگ چه مقصدی بوده؟!. چه نتیجه را میخواسته؟!. از شکست آلمان به یک درویش هندی چه توانستی بود؟!.
این دروغها در شرق از بس فراوان بوده زشتیش از میان برخاسته. صوفیان از نخست مدعی بودهاند که تاج و تخت را بپادشاهانْ آنان میدهند ، و حافظ در برابر آنها بدعوا برخاسته که رندان قلندر در میخانه نیز آن کار را میکنند (ستانند و دهند افسر شاهنشاهی) ولی باید دانست که این از یکسو بخدا دروغ بستن و خود گناه بزرگی میباشد. این کسان بیدین و خداناشناس بودهاند که بچنین دروغی گستاخی نمودهاند! از یکسو نیز اینها ننگ است و همینها راه میدهد که اروپاییان بشرقیان با دیدهی توهین نگرند و آنان را مردمانی پندارپرست و سبکمغز شمارند.
شما خود بیندیشید آیا شرمآور نیست که کسی در هندوستان نشیند و خواری و زبونی و پراکندگی و بدبختی آن مردم را بروی خود نیاورد و سر افراشته چنین گوید : کارهای جهان در دست منست؟!. خدا کارها را بدست من سپرده؟!. آیا نخواهند گفت : پس ای بیدرد بهر چه مردم خود را از آن زبونی و بدبختی رها نمیگردانی؟!.
👇
🔸 باز در پیرامون صوفیگری (تکهی سه از چهار)
در آن کتاب ، چنانکه شیوهی صوفیانست ، بگزافگویی نیز میپردازد و چنین مینویسد که «امور الهی» سپرده بدرویشان و صوفیانست. میگوید : «مثلاً جنگ اروپا بلکه عالم که همه دیدند و هر کس جهت و سببی برای حدوث آن اقامه نمود نبود مگر از کارهای یکی از این فقیران و خدارسیدگان که بارها میگفت دنیا را آتش زده میروم و همان روزی هم که از این دنیا رحلت نمود اعلان صلح باطراف عالم منتشر شد ...».
نیک اندیشید که این مرد چه دروغ بزرگی را بقالب میزند. جنگ جهانگیر 1914 که درمیانهی آلمان و اتریش با فرانسه و روس و انگلیس درگرفت و پس از چهار سال با شکست آلمان پایان یافت این میگوید کار یکی از درویشان بوده. من نمیدانم در برابر چنین دروغی چه بنویسم؟!.. این از جاهاییست که آدمی از سخن درمیماند و نمیداند چه بگوید. این بدان میماند که شما در آرزوی ساختن یک خانهای باشید و سالها بخود و خاندانتان سختی داده پولی پسانداز کنید ، و چون باندازهی کفایت رسید آجر و گچ و آهک و تیرِ آهنی و در و پنجره و دیگر افزارها بخرید و گِلکار[=بنّا] و کارگر بگمارید و چند ماهی بکوشید و بکوشند تا خانهای ساخته گردد ، و آنگاه یک گدای راهنشینی جلو شما را گیرد و چنین گوید : «آن خانه را من برای شما ساختم ها !» ، آیا شما در پاسخ او درنمیمانید؟!.. آیا بیک شگفتی ژرفی فرورفته بافسوس و دریغ نمیپردازید؟!..
جنگ جهانگیر 1914 نتیجهی پیشامدهای تاریخی گذشته بود که از سالیان دراز بسیج افزار میکردند. در سال1870 که فرانسه شکست سختی از آلمان خورد و از پا افتاد دولت امپراتوری روس آیندهی روس را بیمناک دیده این دریافت که نیرومندی روزافزون آلمان خطری برای آن کشور میباشد ، و اینبود دست همدستی بسوی فرانسه دراز کرده درخواست پیمان کرد و فرانسه آن را با خوشی پذیرفت. از آنسوی انگلیس نیز با همهی دشمنیهای تاریخی با فرانسه سود خود را در پیوستن بآنان دید. از اینجا آن سه دولت باهم یکی گردیدند و آلمان نیز با اتریش و ایتالیا همدستی نموده در برابر آنان ایستاد. این دودستگی سالها درمیان بود و چون میدانستند که سرانجام بجنگ خواهد کشید هردو سو کارخانههای افزارِ جنگسازی را بکار انداخته بسیج[=تدارک] افزار میکردند ، سپاهیان تربیت مینمودند ، نقشههای جنگی میکشیدند ، و این آمادگی روز بروز بیشتر میشد تا آنکه در سال 1914 که هر دو سو آماده ایستاده و درپی بهانه میگشتند داستان کشته شدن ولیعهد اتریش در سراجوا[=سارایوو ، کرسی بوسنی هرزگوین کنونی] با دست یک آزادیخواه سِربی[صرب] بهانه بدست داد و لشگرها بتکان آمد و افزارهای بسیجیده بکار رفت و آن جنگ و کشتار آغاز یافت.
اکنون آن فقیر چه دستی در این پیشامدها داشته که گفته شود کار او بود. آیا کینه را بمیان آلمان و فرانسه او انداخته؟! آیا روس و انگلیس را بهمدستی با فرانسه او برانگیخته؟! آیا توپها و تفنگها و دیگر افزارها را او ساخته؟! آیا سربازها و افسرها را او تربیت کرده؟! آیا نقشهی جنگی را او کشیده؟!. یا خیر ، کشتن ولیعهد اتریش با دستور وی بوده؟!. آخر از چه راه در آن جنگ دخالت داشته که گفته شود کار او بوده؟!. ما که میبینیم آن جنگ در نتیجهی یک رشته علتها و کوششها پیش آمده و جریان یافته و در هیچ جای آن دخالتی از گُلِ مولای هندوستان نمیبینیم ، پس چگونه باور کنیم که جنگ را او پدید آورده؟!. آنگاه آن درویش را از این جنگ چه مقصدی بوده؟!. چه نتیجه را میخواسته؟!. از شکست آلمان به یک درویش هندی چه توانستی بود؟!.
این دروغها در شرق از بس فراوان بوده زشتیش از میان برخاسته. صوفیان از نخست مدعی بودهاند که تاج و تخت را بپادشاهانْ آنان میدهند ، و حافظ در برابر آنها بدعوا برخاسته که رندان قلندر در میخانه نیز آن کار را میکنند (ستانند و دهند افسر شاهنشاهی) ولی باید دانست که این از یکسو بخدا دروغ بستن و خود گناه بزرگی میباشد. این کسان بیدین و خداناشناس بودهاند که بچنین دروغی گستاخی نمودهاند! از یکسو نیز اینها ننگ است و همینها راه میدهد که اروپاییان بشرقیان با دیدهی توهین نگرند و آنان را مردمانی پندارپرست و سبکمغز شمارند.
شما خود بیندیشید آیا شرمآور نیست که کسی در هندوستان نشیند و خواری و زبونی و پراکندگی و بدبختی آن مردم را بروی خود نیاورد و سر افراشته چنین گوید : کارهای جهان در دست منست؟!. خدا کارها را بدست من سپرده؟!. آیا نخواهند گفت : پس ای بیدرد بهر چه مردم خود را از آن زبونی و بدبختی رها نمیگردانی؟!.
👇
شگفتتر آنست که همان مهربابا در آموزشگاه انگلیسی درس خوانده و از دانشهای اروپا بهره یافته و کسی نمیگوید : ای مرد گمراه آن دانشها کجا و این سخنان تو کجا؟!. آن دانشها که نشان میدهد در جهان هیچ کاری بیانگیزه نتواند بود ، نشان میدهد که یک کاری که امروز رخ داده نتیجهی هزارها کاریست که رخ داده و گذشته ، نشان میدهد که یک مردمی تا نکوشند به نتیجهای نخواهند رسید ، نشان میدهد که یک تودهای تا شایسته نگردند از زندگیِ آزاد و سرفرازانه بهره نخواهند داشت ، آن دانشها کجا و این گزافههای شاخدار تو کجاست؟!. پس مردم باید از یکسو بروند و آن دانشها را بخوانند و از یکسو نیز این گزافههای شما را یاد گرفته به دل سپارند؟!.
.
🔶 «بخوانند و داوری کنند» (شیعیگری)
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی هشت)
یک چیز دیگری که میباید در اینجا یاد کنیم آنست که «باطنیگری» که پدید آمده از همین شیعیگری میبود ، و باطنیان در دشمنی با مسلمانان و در بهمزدن یگانگی و همدستی آنان چند گام بالاتر از شیعیان گزارده بودند ، در زمانهای دیرتر ، شیعیگری چیزهای بسیاری را از باطنیگری گرفته است. از این گذشته کوششهایی که باطنیان در راه بدست آوردن خلافت کردند ، و نیروهایی که اندوختند ، و فرمانرواییهایی که در مصر و یمن و ایران و دیگر جاها بنیاد گزاردند ، در رواج شیعیگری و در گستاخی و بیباکی شیعیان کارگر بوده است. ولی ما چون در این کتاب از باطنیگری سخن نراندیم ، اینست از آمیختگی شیعیگری با آن نیز سخن نمیرانیم. این را باید در کتاب جداگانهای نوشت (1) .
اما رواج شیعیگری در ایران : این خود تاریخ درازی داشته که ما ناچاریم در اینجا فهرست آن را یاد کنیم :
باید دانست از روزی که عرب به ایران دست یافت انبوهی از ایرانیان چیرگی آنان را برنتافته برای رهایی بکوششهایی برمیخاستند ، بویژه در زمان بنیامیه که چون فشار ایشان بیشتر میبود ، دشمنی ایرانیان با عرب بیشتر شده بود ، و علویان که با بنیامیه مینبردیدند و میکوشیدند ، ایرانیان «لا لحب علی بل لبغض معاویه» (2) هوادار علویان میبودند ؛ از اینرو شیعیگری در ایران زمینه آماده میداشت و کسانی از علویان که گریخته باینجا درآمدند در مازندران و گیلان فرمانرواییها بنیاد گزاردند.
سپس آلبویه که پادشاهی بنیاد نهاده تا بغداد پیش رفتند ، اینان چه از روی باور و چه از راه سیاست ، هواداری از شیعیگری نمودند و در عراق و ایران برواج این کیش بسیار افزودند.
در زمان سلجوقیان ، چون پادشاهان آن خاندان سُنّی میبودند ، از رواج شیعیگری کاست. سپس در زمان مغول ، چون خاندان چنگیز به یک دین پابسته نمیبودند بار دیگر شیعیگری در ایران برواج افزود ، و یکی از پادشاهان بزرگ ایشان (سلطانمحمد خدابنده) خود شیعی گردید و سکه بنام دوازده امام زد.
پس از برافتادن مغولان سربداران که در خراسان برخاستند ، و مرعشیان که در مازندران پیدا شدند ، و قرهقویونلویان که به بخش بزرگی از ایران فرمان راندند ، کیش شیعی میداشتند و پیشرفت آن را در ایران بیشتر گردانیدند. سید محمد مُشَعشَع در خوزستان که دعوای مهدیگری میداشت شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته بدآموزیهای نوی را بمیان مردم انداخت. (3)
پابرگیها (از ویراینده) :
1 ـ دربارهی باطنیان كتابهای «راه رستگاری» و «دردها و درمانها» (بخش یکم ، گفتار «بیماری گزارش») دیده شود.
2ـ معنی : نه از دوستی با علی بلکه از کینهی معاویه
3ـ شرح اندیشهها و کارهای این شیخ در کتاب «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» آمده است.
.
🔸 گفتار یکم : شیعیگری چگونه پیدا شده؟... (تکهی هشت)
یک چیز دیگری که میباید در اینجا یاد کنیم آنست که «باطنیگری» که پدید آمده از همین شیعیگری میبود ، و باطنیان در دشمنی با مسلمانان و در بهمزدن یگانگی و همدستی آنان چند گام بالاتر از شیعیان گزارده بودند ، در زمانهای دیرتر ، شیعیگری چیزهای بسیاری را از باطنیگری گرفته است. از این گذشته کوششهایی که باطنیان در راه بدست آوردن خلافت کردند ، و نیروهایی که اندوختند ، و فرمانرواییهایی که در مصر و یمن و ایران و دیگر جاها بنیاد گزاردند ، در رواج شیعیگری و در گستاخی و بیباکی شیعیان کارگر بوده است. ولی ما چون در این کتاب از باطنیگری سخن نراندیم ، اینست از آمیختگی شیعیگری با آن نیز سخن نمیرانیم. این را باید در کتاب جداگانهای نوشت (1) .
اما رواج شیعیگری در ایران : این خود تاریخ درازی داشته که ما ناچاریم در اینجا فهرست آن را یاد کنیم :
باید دانست از روزی که عرب به ایران دست یافت انبوهی از ایرانیان چیرگی آنان را برنتافته برای رهایی بکوششهایی برمیخاستند ، بویژه در زمان بنیامیه که چون فشار ایشان بیشتر میبود ، دشمنی ایرانیان با عرب بیشتر شده بود ، و علویان که با بنیامیه مینبردیدند و میکوشیدند ، ایرانیان «لا لحب علی بل لبغض معاویه» (2) هوادار علویان میبودند ؛ از اینرو شیعیگری در ایران زمینه آماده میداشت و کسانی از علویان که گریخته باینجا درآمدند در مازندران و گیلان فرمانرواییها بنیاد گزاردند.
سپس آلبویه که پادشاهی بنیاد نهاده تا بغداد پیش رفتند ، اینان چه از روی باور و چه از راه سیاست ، هواداری از شیعیگری نمودند و در عراق و ایران برواج این کیش بسیار افزودند.
در زمان سلجوقیان ، چون پادشاهان آن خاندان سُنّی میبودند ، از رواج شیعیگری کاست. سپس در زمان مغول ، چون خاندان چنگیز به یک دین پابسته نمیبودند بار دیگر شیعیگری در ایران برواج افزود ، و یکی از پادشاهان بزرگ ایشان (سلطانمحمد خدابنده) خود شیعی گردید و سکه بنام دوازده امام زد.
پس از برافتادن مغولان سربداران که در خراسان برخاستند ، و مرعشیان که در مازندران پیدا شدند ، و قرهقویونلویان که به بخش بزرگی از ایران فرمان راندند ، کیش شیعی میداشتند و پیشرفت آن را در ایران بیشتر گردانیدند. سید محمد مُشَعشَع در خوزستان که دعوای مهدیگری میداشت شیعیگری را با باطنیگری درهم آمیخته بدآموزیهای نوی را بمیان مردم انداخت. (3)
پابرگیها (از ویراینده) :
1 ـ دربارهی باطنیان كتابهای «راه رستگاری» و «دردها و درمانها» (بخش یکم ، گفتار «بیماری گزارش») دیده شود.
2ـ معنی : نه از دوستی با علی بلکه از کینهی معاویه
3ـ شرح اندیشهها و کارهای این شیخ در کتاب «تاریخ پانصدسالهی خوزستان» آمده است.
.
🔸 پیام رئیس جمهور آمریکا درباره «ماه مقدس محرم»
🔸 جو بایدن آغاز ماه محرم - ماه رونق دکان آخوندی - را گرامی داشت.
🔸 «بدآموزیها» و «کیشهای پوسیده» افزاری در دست دولتهای جهانگیر غربی
🔸 سیاست «زور و نیرنگ» چیست؟!
.
🔸 جو بایدن آغاز ماه محرم - ماه رونق دکان آخوندی - را گرامی داشت.
🔸 «بدآموزیها» و «کیشهای پوسیده» افزاری در دست دولتهای جهانگیر غربی
🔸 سیاست «زور و نیرنگ» چیست؟!
.
🔸 پیام رئیس جمهور آمریکا درباره «ماه مقدس محرم»
🔸 جو بایدن آغاز ماه محرم - ماه رونق دکان آخوندی - را گرامی داشت.
انگیزه چنین پیامی از رئیسجمهور آمریکا چیست؟! نمایشهای بیخردانه و دژخویانه محرمی که با پیشرفت زندگانی ناسازگار و خرد و آزادگی از آنها بیزار است، گرامیداشت و ستایش از آن چه انگیزهای دارد؟! باشد کسانی این را یک سیاست دلجویانه ساده برای خوشامد مسلمانان یا شیعیان بدانند ولی داستان باین سادگی نیست. اینها نمودهای خردی از یک سیاست ریشهدار ژرفی میباشد.
شادروان کسروی سیاست دولتهای غربی را سیاست «زور و نیرنگ» مینامید. این پیام بایدن نمودی از بخش «نیرنگ» آن سیاست است. پشتیبانی غربیان از کیشهای پوسیده و پندارهای بیخردانه در کشورهای اسلامی در قالب این سیاست فهمیده میشود. سرمایهداران غربی از این افزار برای جلوگیری از شورش آزادیخواهانه و استقلالطلبانه در این کشورها، باز نگهداشتن درهای بازارهای آنها بروی کالاهای خود و تاراج کانهای این کشورها ، پست و توسریخور نگهداشتن تودههای اسلامی و جلوگیری از «صنعتیشدن» و پیشرفت آنها بهره میجویند.
انگلیسیها این سیاست «نیرنگ» را در زمان مشروطه برای خاموش ساختن آتش شورش بکار بستند. همین افزار را پس از «تجاوز» بهایران در جنگ جهانی دوم بدست مزدورانی همچون فروغی، سهیلی، هژیر، ساعد و مانند آنها بکار بردند که در نتیجه آن بهآخوندهای رافضی پروبال داده و آنها را دوباره بجان این کشور و مردم انداختند.
دولتهای سرمایهداری غربی برای سرکوبی جنبشهای میهنپرستانه در میان ایرانیان و عربها، افزار «اسلامگرایی» را در این کشورها بسود خود یافتند که نتیجه آن ساختن یا پروردن دستههایی مانند «اخوانالمسلمین» و «فدائیان اسلام» در میان ایرانیان و عربها بود.
این سیاست شوم سرمایهداران غربی با پیشامدن آنچه «شوک نفتی» نامیدهاند ، رنگ و بوی تندتری گرفت. سی سالی که از پایان جنگ جهانی دوم گذشت و ویرانیهای جنگ بازسازی گردید، دوره «رونق» برای آنها بپایان رسید و نشانههای بحران آغاز شد، بحرانی که سیاستهای برخی کشورها در آمریکای جنوبی و آسیا در راه استقلال اقتصادی و صنعتیشدن، در آن هناینده بود و «شوک نفتی» و افزایش بهای نفت آن را سختتر گردانید.
نشانههای هشدار از پرتقال نمودار گردید - جایی که دولت آن در پی افزایش بهای نفت و گرفتاری مالی در سال 1353 با کودتای «دستچپی» برافتاد. همزمان نشانههای «بحران» در ایتالیا نمودار شده و کار بر فرانسویها و آلمان غربیها و انگلیسیها نیز دشوار گردید. برای بکار انداختن دوباره چرخهای اقتصاد غرب، باز نگهداشتن درهای کشورها بروی کالاهایشان و جلوگیری از رواج «قوانین حمایتی» و سیاستهای استقلالطلبانه اقتصادی، باید بهای نفت کاهش یافته و جلوی صنعتی شدن و استقلال اقتصادی کشورها گرفته میشد.
در این زمان انگیزه براندازی شوروی نیز در کار بود. سرمایهداری برای اینکه در زیر کالاهای فزون برنیاز خود مدفون نگردد، باید گسترش یابد. سرمایهداری بهپیشروی در بازارهای دولتهای سوسیال نیز چشم دوخته بود. افزون بر اینها، انگیزههای «استراتژیکی» و نظامی نیز در کار بود.
برای یافتن چاره چنین بحرانی بود که «کمیسیون سهجانبه» را پدید آورده و همانها «جیمی کارتر» را برکشیده و به رئیسجمهور گردیدن او کمک کردند و چارههایی اندیشیدند که نشانههای آن بزودی در رویدادهای ایران و کشورهای همسایهاش آشکار گردید.
در نتیجه همین چارهاندیشیها و سیاستها بود که عربستان را واداشتند در نشست 1355 اوپک در دوحه قطر ، با پیشنهاد ایران برای افزایش بهای نفت کارشکنی نماید. پس از آن در 1356 ذوالفقارعلیبوتو در پاکستان برانداخته شده و ضیاءالحق بر سرکار آمد. سپس سازمانهای جاسوسی و سرمایهداران غربی شاهکار خود را در 1357 در ایران نشان دادند. جایی که جاسوسان و دستگاه تبلیغاتی شوم آنها مانند رادیو بیبیسی فارسی بکار افتاده و از فرانسه ارمغان شومی برای سادهدلان و فریبخواران فرستادند : «خمینی» و «حکومت آخوندی».
سازمانهای جاسوسی غربی در افغانستان برای رویارویی با شوروی از همین افزار سود جسته و در آنجا «جهاد اسلامی» براه انداختند که نتیجه آن ویرانی آن سامان و پرورش دستههایی همچون «القاعده» و «طالبان» بود. سپس «کدخدای اسلامپناه» ، مأموریت دیگری برای پروردگان خود یافت. آنها را بهمراه همکاران ایرانیشان، ببوسنی و هرزگوین فرستادند تا در آنجا در کنار یکدیگر بسود سیاستهای «کدخدا» ، «جهاد» نمایند.
این سیاست همچنان دنبال میشود و غربیان همچنان این افزار را برای پیشبردن سیاستهای خود و سرکوبی آزادیخواهان بکار میبرند که در نتیجه آن از پاکستان و افغانستان گرفته تا آفریقا همچنان در آتش چنین سیاست شومی میسوزند. بگفتار بیش از این دامنه نمیدهیم. آنچه ما را بیادآوری این رویدادها واداشت، پیام «محرمی» بایدن بود.
.
🔸 جو بایدن آغاز ماه محرم - ماه رونق دکان آخوندی - را گرامی داشت.
انگیزه چنین پیامی از رئیسجمهور آمریکا چیست؟! نمایشهای بیخردانه و دژخویانه محرمی که با پیشرفت زندگانی ناسازگار و خرد و آزادگی از آنها بیزار است، گرامیداشت و ستایش از آن چه انگیزهای دارد؟! باشد کسانی این را یک سیاست دلجویانه ساده برای خوشامد مسلمانان یا شیعیان بدانند ولی داستان باین سادگی نیست. اینها نمودهای خردی از یک سیاست ریشهدار ژرفی میباشد.
شادروان کسروی سیاست دولتهای غربی را سیاست «زور و نیرنگ» مینامید. این پیام بایدن نمودی از بخش «نیرنگ» آن سیاست است. پشتیبانی غربیان از کیشهای پوسیده و پندارهای بیخردانه در کشورهای اسلامی در قالب این سیاست فهمیده میشود. سرمایهداران غربی از این افزار برای جلوگیری از شورش آزادیخواهانه و استقلالطلبانه در این کشورها، باز نگهداشتن درهای بازارهای آنها بروی کالاهای خود و تاراج کانهای این کشورها ، پست و توسریخور نگهداشتن تودههای اسلامی و جلوگیری از «صنعتیشدن» و پیشرفت آنها بهره میجویند.
انگلیسیها این سیاست «نیرنگ» را در زمان مشروطه برای خاموش ساختن آتش شورش بکار بستند. همین افزار را پس از «تجاوز» بهایران در جنگ جهانی دوم بدست مزدورانی همچون فروغی، سهیلی، هژیر، ساعد و مانند آنها بکار بردند که در نتیجه آن بهآخوندهای رافضی پروبال داده و آنها را دوباره بجان این کشور و مردم انداختند.
دولتهای سرمایهداری غربی برای سرکوبی جنبشهای میهنپرستانه در میان ایرانیان و عربها، افزار «اسلامگرایی» را در این کشورها بسود خود یافتند که نتیجه آن ساختن یا پروردن دستههایی مانند «اخوانالمسلمین» و «فدائیان اسلام» در میان ایرانیان و عربها بود.
این سیاست شوم سرمایهداران غربی با پیشامدن آنچه «شوک نفتی» نامیدهاند ، رنگ و بوی تندتری گرفت. سی سالی که از پایان جنگ جهانی دوم گذشت و ویرانیهای جنگ بازسازی گردید، دوره «رونق» برای آنها بپایان رسید و نشانههای بحران آغاز شد، بحرانی که سیاستهای برخی کشورها در آمریکای جنوبی و آسیا در راه استقلال اقتصادی و صنعتیشدن، در آن هناینده بود و «شوک نفتی» و افزایش بهای نفت آن را سختتر گردانید.
نشانههای هشدار از پرتقال نمودار گردید - جایی که دولت آن در پی افزایش بهای نفت و گرفتاری مالی در سال 1353 با کودتای «دستچپی» برافتاد. همزمان نشانههای «بحران» در ایتالیا نمودار شده و کار بر فرانسویها و آلمان غربیها و انگلیسیها نیز دشوار گردید. برای بکار انداختن دوباره چرخهای اقتصاد غرب، باز نگهداشتن درهای کشورها بروی کالاهایشان و جلوگیری از رواج «قوانین حمایتی» و سیاستهای استقلالطلبانه اقتصادی، باید بهای نفت کاهش یافته و جلوی صنعتی شدن و استقلال اقتصادی کشورها گرفته میشد.
در این زمان انگیزه براندازی شوروی نیز در کار بود. سرمایهداری برای اینکه در زیر کالاهای فزون برنیاز خود مدفون نگردد، باید گسترش یابد. سرمایهداری بهپیشروی در بازارهای دولتهای سوسیال نیز چشم دوخته بود. افزون بر اینها، انگیزههای «استراتژیکی» و نظامی نیز در کار بود.
برای یافتن چاره چنین بحرانی بود که «کمیسیون سهجانبه» را پدید آورده و همانها «جیمی کارتر» را برکشیده و به رئیسجمهور گردیدن او کمک کردند و چارههایی اندیشیدند که نشانههای آن بزودی در رویدادهای ایران و کشورهای همسایهاش آشکار گردید.
در نتیجه همین چارهاندیشیها و سیاستها بود که عربستان را واداشتند در نشست 1355 اوپک در دوحه قطر ، با پیشنهاد ایران برای افزایش بهای نفت کارشکنی نماید. پس از آن در 1356 ذوالفقارعلیبوتو در پاکستان برانداخته شده و ضیاءالحق بر سرکار آمد. سپس سازمانهای جاسوسی و سرمایهداران غربی شاهکار خود را در 1357 در ایران نشان دادند. جایی که جاسوسان و دستگاه تبلیغاتی شوم آنها مانند رادیو بیبیسی فارسی بکار افتاده و از فرانسه ارمغان شومی برای سادهدلان و فریبخواران فرستادند : «خمینی» و «حکومت آخوندی».
سازمانهای جاسوسی غربی در افغانستان برای رویارویی با شوروی از همین افزار سود جسته و در آنجا «جهاد اسلامی» براه انداختند که نتیجه آن ویرانی آن سامان و پرورش دستههایی همچون «القاعده» و «طالبان» بود. سپس «کدخدای اسلامپناه» ، مأموریت دیگری برای پروردگان خود یافت. آنها را بهمراه همکاران ایرانیشان، ببوسنی و هرزگوین فرستادند تا در آنجا در کنار یکدیگر بسود سیاستهای «کدخدا» ، «جهاد» نمایند.
این سیاست همچنان دنبال میشود و غربیان همچنان این افزار را برای پیشبردن سیاستهای خود و سرکوبی آزادیخواهان بکار میبرند که در نتیجه آن از پاکستان و افغانستان گرفته تا آفریقا همچنان در آتش چنین سیاست شومی میسوزند. بگفتار بیش از این دامنه نمیدهیم. آنچه ما را بیادآوری این رویدادها واداشت، پیام «محرمی» بایدن بود.
.
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش سوم : غفلت از آینده)
🔸 1ـ گذشته و آینده (تکهی دو از دو)
این نکته را هم در اینجا باید دانست که خبطهایی که امروز در زندگانی روی میدهد و یک راه غلطی پیش گرفته میشود زیان آن پس از سی و چهل سال بلکه در پارهای کارها پس از صد سال نمایان میشود و از اینجاست که هر مردمی همیشه باید نگران آیندهی خود باشند و راهی را که میپویند هوشیار باشند که انجام آن چه خواهد بود و آیا پس از سی و چهل سال آیندگان چه نتیجه از کارهای امروزی خواهند دید. (1)
این کار بیشک برای شرقیان پیش خواهد آمد که چیزهایی را که امروز با صد گونه ستایش و نوید رواج میدهند پس از نیم قرن و یک قرن مردم گرفتار گزندهای آن گردیده صد نفرین برواج دهندگان آن خواهند فرستاد.
یک مثالی برای این موضوع یاد کرده بآن بسنده میکنیم : مصریان که در راه اروپاییگری جلوتر از بسیار دیگران میباشند در سی و چهل سال پیش هیاهوها بر سر درس خواندن جوانان برپا میکردند و هر کسی که قلم بدست میگرفت پیش از هر چیزی بستایش دارالفنونهای اروپا برخاسته چه گزافهها که نمیسرودند و چه ریشخندها و سرکوفتها که بر برادران مصری خود روا نمیشماردند.
در سایهی آن ستایشها و این سرکوفتها بود که هر بقال و عطار و برزگر و سوداگر پسران خود را پی درس فرستاده از دبستان بدبیرستان و از دبیرستان بدارالفنون بکشانند و کنون پس از نیم قرن نتیجه آن شده که هزارها [و] دههزارها جوانان از دبیرستانها و دارالفنونها بیرون آمده و چون هیچ یکی از ایشان بکار و پیشهای آشنا نمیباشد و جز بدرد پشت میز نشینی و مفتخواری نمیخورد و از سوی دیگر بودجهی هنگفت دولت از عهدهی آن همه بیکارگان زودرنج و دیرپسند برنمیآید اینست که همگی با بدبختی و ویلگردی دست بگریبان میباشند و چهبسا که کار بخودکشی میانجامد.
اینست میوهی آن درختهای ناآزمودهای که باغبانان بلهوس در نیم قرن پیش کاشتهاند. اینست پایان آن راه کجی که پدران پیمودهاند و گرفتاری آن بهرهی پسران گردیده. (2)
راهروی که چشم رویهم گزارده تنها بعنوان اینکه دیگری پیش ازو از آن راه گذر کرده کورکورانه قدم برمیدارد چه شگفت که دمادم بیفتد و از گودالی بگودالی درغلتد؟! چه شگفت که ناگهان چشم باز کرده خویشتن را درون لجنزاری دریابد و رهایی از آن نتواند؟!
گروهی که هوش و خرد خود را از کار انداخته بافتادن از دنبال دیگران بسنده مینمایند چه شگفت که در هر گام خطای تازهای نمایند؟! چه شگفت که فرزندان خود را بدبخت و تیرهروز گردانند؟
سخن کوتاه کنیم : تاریکی و روشنی آیندهی شرق بسته به بنیادی است که امروز در این هنگام جنبش برای زندگانی گزارده شود. ...
پابرگیها :
1ـ بیگمان هر خوانندهی باریکبینی چند نمونهی روشنی از پیشامدهای دهههای اخیر بیاد دارد که گواه این سخنان میباشد.
2ـ آیا اگر روزی بکارنامهی دانشگاه آزاد ایران رسیدگی شود زیانی که نمونهاش در مصر پدیدار گردیده از همین دانشگاه بدختران و پسران و در نتیجه به تودهی ما نرسیده؟! و آیا سود اندک آن در برابر چنین زیانهای سترگی ناچیز نخواهد نمود؟!
.
🔸 1ـ گذشته و آینده (تکهی دو از دو)
این نکته را هم در اینجا باید دانست که خبطهایی که امروز در زندگانی روی میدهد و یک راه غلطی پیش گرفته میشود زیان آن پس از سی و چهل سال بلکه در پارهای کارها پس از صد سال نمایان میشود و از اینجاست که هر مردمی همیشه باید نگران آیندهی خود باشند و راهی را که میپویند هوشیار باشند که انجام آن چه خواهد بود و آیا پس از سی و چهل سال آیندگان چه نتیجه از کارهای امروزی خواهند دید. (1)
این کار بیشک برای شرقیان پیش خواهد آمد که چیزهایی را که امروز با صد گونه ستایش و نوید رواج میدهند پس از نیم قرن و یک قرن مردم گرفتار گزندهای آن گردیده صد نفرین برواج دهندگان آن خواهند فرستاد.
یک مثالی برای این موضوع یاد کرده بآن بسنده میکنیم : مصریان که در راه اروپاییگری جلوتر از بسیار دیگران میباشند در سی و چهل سال پیش هیاهوها بر سر درس خواندن جوانان برپا میکردند و هر کسی که قلم بدست میگرفت پیش از هر چیزی بستایش دارالفنونهای اروپا برخاسته چه گزافهها که نمیسرودند و چه ریشخندها و سرکوفتها که بر برادران مصری خود روا نمیشماردند.
در سایهی آن ستایشها و این سرکوفتها بود که هر بقال و عطار و برزگر و سوداگر پسران خود را پی درس فرستاده از دبستان بدبیرستان و از دبیرستان بدارالفنون بکشانند و کنون پس از نیم قرن نتیجه آن شده که هزارها [و] دههزارها جوانان از دبیرستانها و دارالفنونها بیرون آمده و چون هیچ یکی از ایشان بکار و پیشهای آشنا نمیباشد و جز بدرد پشت میز نشینی و مفتخواری نمیخورد و از سوی دیگر بودجهی هنگفت دولت از عهدهی آن همه بیکارگان زودرنج و دیرپسند برنمیآید اینست که همگی با بدبختی و ویلگردی دست بگریبان میباشند و چهبسا که کار بخودکشی میانجامد.
اینست میوهی آن درختهای ناآزمودهای که باغبانان بلهوس در نیم قرن پیش کاشتهاند. اینست پایان آن راه کجی که پدران پیمودهاند و گرفتاری آن بهرهی پسران گردیده. (2)
راهروی که چشم رویهم گزارده تنها بعنوان اینکه دیگری پیش ازو از آن راه گذر کرده کورکورانه قدم برمیدارد چه شگفت که دمادم بیفتد و از گودالی بگودالی درغلتد؟! چه شگفت که ناگهان چشم باز کرده خویشتن را درون لجنزاری دریابد و رهایی از آن نتواند؟!
گروهی که هوش و خرد خود را از کار انداخته بافتادن از دنبال دیگران بسنده مینمایند چه شگفت که در هر گام خطای تازهای نمایند؟! چه شگفت که فرزندان خود را بدبخت و تیرهروز گردانند؟
سخن کوتاه کنیم : تاریکی و روشنی آیندهی شرق بسته به بنیادی است که امروز در این هنگام جنبش برای زندگانی گزارده شود. ...
پابرگیها :
1ـ بیگمان هر خوانندهی باریکبینی چند نمونهی روشنی از پیشامدهای دهههای اخیر بیاد دارد که گواه این سخنان میباشد.
2ـ آیا اگر روزی بکارنامهی دانشگاه آزاد ایران رسیدگی شود زیانی که نمونهاش در مصر پدیدار گردیده از همین دانشگاه بدختران و پسران و در نتیجه به تودهی ما نرسیده؟! و آیا سود اندک آن در برابر چنین زیانهای سترگی ناچیز نخواهد نمود؟!
.
بدبختیهای توده پی دی اف12.pdf
327.2 KB
🔸 بدبختی توده و ریشهی آن
🔅 تکهی دوازدهم
🔹 دربارهی صوفیان و درویشان
🔹 یک پیام و پاسخ آن
🔹 تلگراف از مراغه یا پاسخ یک کس بیفرهنگ
همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔅 تکهی دوازدهم
🔹 دربارهی صوفیان و درویشان
🔹 یک پیام و پاسخ آن
🔹 تلگراف از مراغه یا پاسخ یک کس بیفرهنگ
همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔸 توئیت سفارتخانه روس در سالگرد پیمان شوم 1907 روس و انگلیس درباره ایران
🔸 پیکره معنیدار سفیر روس و انگلیس در سالگرد پیمان شوم 1907 (1286 خورشیدی) و تجاوز بیشرمانه 1941 (1320 خورشیدی)
🔸نمایش سازش شوم روس و انگلیس درباره ایران
🔸 پیمان اوت 1907 چه بود؟!
🔸از همچشمی و نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در ایران چه میدانید؟!
🔸 یک پیام تلخ و تکاندهنده برای توده خفته در روزهای سرگرمی با نمایشهای محرمی
.
🔸 پیکره معنیدار سفیر روس و انگلیس در سالگرد پیمان شوم 1907 (1286 خورشیدی) و تجاوز بیشرمانه 1941 (1320 خورشیدی)
🔸نمایش سازش شوم روس و انگلیس درباره ایران
🔸 پیمان اوت 1907 چه بود؟!
🔸از همچشمی و نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در ایران چه میدانید؟!
🔸 یک پیام تلخ و تکاندهنده برای توده خفته در روزهای سرگرمی با نمایشهای محرمی
.