🔶 حاج آقا !
🔸 (تکهی یک از چهار)
در روزهای بازپسین « دههی فجر» (1393) در شرکتی کاری داشتم. چون دور از شهر بود برای بازگشت از آژانس نزدیکشان تاکسیای خواستم. همینکه سوار شدم رانندهی جوان با سخنانی مانند حاج آقا سلام! ، حاج آقا کجا میروید؟ حاج آقا امروز هوا گرم است ... ، پیاپی مرا حاج آقا خطاب میکرد. سپس گفتگوهایی میانمان پیش آمد که با اندک تغییری مینویسم. او را با الف و خود را با ب نشان دادهام.
در یک فرصت مناسب به او چنین گفتم :
ب ـ شما از روی محبت و احترام بمن حاج آقا میگویید. ولی من پرسشی دارم و آن اینکه اگر شما پول هنگفت و مفتی نصیبتان شود ، و بر فرض بخواهید جهانگردی کنید ، آیا حاضرید آن را بجیب عربهای پولدار بریزید یا آنکه به کشورهای دیگری سفر میکنید؟!
(راننده متوجه قصد من شد. از اینرو گفت :)
الف ـ معلوم است که نه! ولی هرچه جز این بگویم ، فکر میکنم بیاحترامی باشد.
ب ـ چرا بیاحترامی باشد؟! همین آقا و خانم که مردم به همدیگر میگویند مگر چه اشکالی دارد؟!
(سپس سخنان دیگری رفت تا رسید به اینجا :)
الف ـ من همیشه از خدا میخواهم همینکه پولی دستم آمد به دخترهایی که جهیز ندارند کمک بکنم. این خیرش بیشتر است. یکی که میرود حج کمتر از بیست میلیون[1] خرج نمیکند. میدانید با بیست میلیون برای چند تا دختر می شود جهیزیه تهیه کرد؟
ب ـ آفرین بر این فکر خداپسندانهي شما!
الف ـ یک گروهی واقعاً برای زیارت خانهی خدا میروند. ولی خیلیها هم برای اینکه بگویند فلانی حج رفته میروند. ... همین رئیس شرکت ... از دستش آب نمیچکد ولی بارها به حج رفته. هر وقت هم چند روز تعطیل پشت هم میافتد با زن و بچهاش میروند دوبی. شاید بیست بار رفته. آخر این کشورهای عربی جز هوای خشک و کویر چه دارند که اینها میروند آنجا؟! همین دوبی مگر چه دارد؟
ب ـ فروشگاههای بزرگ ، کابارهها و چیزهای دیگر!
الف ـ آره ، پولهاشان را باید آنجا بریزند.
ب ـ ببینید عربستان بیش از دو برابر ما نفت میفروشد ولی جمعیتش پنج یک ایرانست. این به آن معنی است که درآمد سرانهی ایشان از نفت ده برابر ماست. با اینهمه ما به این عنوان که حج واجب است میرویم به آن کشور و هر کدام پول بسیاری را خرج میکنیم. شما گفتید هر حاجی پولی که خرج میکند با آن چند دختر میتوانند جهیزیه تهیه کنند. حالا حسابش را بکنید که سالانه چند صد هزار حاجی چه خرج هنگفتی میکنند و یک کشور از رهگذر اینها چه زیانی میبیند.
اگر این پول صرف اقتصاد کشور شود و میلیونها بیکار صاحب کار شوند و در نتیجه جلو فجایع بسیاری گرفته شود ، خدا راضیتر است یا اینکه دور یک ساختمان سنگی بنام اینکه خانهی خداست بگردیم و یک مشت پولدار را پولدارتر گردانیم؟.. خدا مگر خانه دارد؟!..
.[1] : نه من و نه او از آمار درست حاجیان ایرانی و درآمد عربستان از حج آگاه نبودیم. ولی سپس از سنجش آمارهایی از جمله آن که در نشانی اینترنتی زیر هست ، من خود چیزهای تازهتری دانستم.
پیشنهاد میکنیم شما هم این صفحه را ببینید :
http://economy91pgu.blogfa.com/post/86
🔸 (تکهی یک از چهار)
در روزهای بازپسین « دههی فجر» (1393) در شرکتی کاری داشتم. چون دور از شهر بود برای بازگشت از آژانس نزدیکشان تاکسیای خواستم. همینکه سوار شدم رانندهی جوان با سخنانی مانند حاج آقا سلام! ، حاج آقا کجا میروید؟ حاج آقا امروز هوا گرم است ... ، پیاپی مرا حاج آقا خطاب میکرد. سپس گفتگوهایی میانمان پیش آمد که با اندک تغییری مینویسم. او را با الف و خود را با ب نشان دادهام.
در یک فرصت مناسب به او چنین گفتم :
ب ـ شما از روی محبت و احترام بمن حاج آقا میگویید. ولی من پرسشی دارم و آن اینکه اگر شما پول هنگفت و مفتی نصیبتان شود ، و بر فرض بخواهید جهانگردی کنید ، آیا حاضرید آن را بجیب عربهای پولدار بریزید یا آنکه به کشورهای دیگری سفر میکنید؟!
(راننده متوجه قصد من شد. از اینرو گفت :)
الف ـ معلوم است که نه! ولی هرچه جز این بگویم ، فکر میکنم بیاحترامی باشد.
ب ـ چرا بیاحترامی باشد؟! همین آقا و خانم که مردم به همدیگر میگویند مگر چه اشکالی دارد؟!
(سپس سخنان دیگری رفت تا رسید به اینجا :)
الف ـ من همیشه از خدا میخواهم همینکه پولی دستم آمد به دخترهایی که جهیز ندارند کمک بکنم. این خیرش بیشتر است. یکی که میرود حج کمتر از بیست میلیون[1] خرج نمیکند. میدانید با بیست میلیون برای چند تا دختر می شود جهیزیه تهیه کرد؟
ب ـ آفرین بر این فکر خداپسندانهي شما!
الف ـ یک گروهی واقعاً برای زیارت خانهی خدا میروند. ولی خیلیها هم برای اینکه بگویند فلانی حج رفته میروند. ... همین رئیس شرکت ... از دستش آب نمیچکد ولی بارها به حج رفته. هر وقت هم چند روز تعطیل پشت هم میافتد با زن و بچهاش میروند دوبی. شاید بیست بار رفته. آخر این کشورهای عربی جز هوای خشک و کویر چه دارند که اینها میروند آنجا؟! همین دوبی مگر چه دارد؟
ب ـ فروشگاههای بزرگ ، کابارهها و چیزهای دیگر!
الف ـ آره ، پولهاشان را باید آنجا بریزند.
ب ـ ببینید عربستان بیش از دو برابر ما نفت میفروشد ولی جمعیتش پنج یک ایرانست. این به آن معنی است که درآمد سرانهی ایشان از نفت ده برابر ماست. با اینهمه ما به این عنوان که حج واجب است میرویم به آن کشور و هر کدام پول بسیاری را خرج میکنیم. شما گفتید هر حاجی پولی که خرج میکند با آن چند دختر میتوانند جهیزیه تهیه کنند. حالا حسابش را بکنید که سالانه چند صد هزار حاجی چه خرج هنگفتی میکنند و یک کشور از رهگذر اینها چه زیانی میبیند.
اگر این پول صرف اقتصاد کشور شود و میلیونها بیکار صاحب کار شوند و در نتیجه جلو فجایع بسیاری گرفته شود ، خدا راضیتر است یا اینکه دور یک ساختمان سنگی بنام اینکه خانهی خداست بگردیم و یک مشت پولدار را پولدارتر گردانیم؟.. خدا مگر خانه دارد؟!..
.[1] : نه من و نه او از آمار درست حاجیان ایرانی و درآمد عربستان از حج آگاه نبودیم. ولی سپس از سنجش آمارهایی از جمله آن که در نشانی اینترنتی زیر هست ، من خود چیزهای تازهتری دانستم.
پیشنهاد میکنیم شما هم این صفحه را ببینید :
http://economy91pgu.blogfa.com/post/86
اقتصاد 91 دانشگاه خلیج فارس
30 میلیارد دلار در آمد عربستان از حج!سهم ایران 5 میلیارد دلار!!
براساس آمارهای بانک جهانی، عربستان سعودی سالیانه ۳۰ میلیارد دلار از موسم حج درآمد کسب میکند.
به گزارش خبرنگار اعزامی مهر به سرزمین وحی، کشور عربستان
به گزارش خبرنگار اعزامی مهر به سرزمین وحی، کشور عربستان
بدبختیهای توده و ریشه آن 13.pdf
187.7 KB
🔸 بدبختی توده و ریشهی آن
🖌 احمد کسروی
🔹 پاسخ به یک یاوهگو
🔹 به یک یاوهگوی چندین ارج نباید نهاد
🔹 پاسخ یکی از هواداران صوفیگری
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🖌 احمد کسروی
🔹 پاسخ به یک یاوهگو
🔹 به یک یاوهگوی چندین ارج نباید نهاد
🔹 پاسخ یکی از هواداران صوفیگری
🔅 همهی تکهها یکجا در یک فایل پیدیاف
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی دو)
پرچم : این نامهی بینام و دستینه از مشهد رسیده و ما بیهیچ تغییری (مگر در چند کلمهی زشتی دربارهی آواره که انداختهایم) چاپ کردیم تا نویسندهاش بداند که اشتباه کرده و بهائیان آزادند پاسخ نویسند و ما نیز چاپ میکنیم و این بهانهی ایشان از میان برداشته گردد. نیز خوانندگان بدانند که چه بهائیان و چه دیگران که هر گروهی یک راه دیگری پیش گرفتهاند مایهای ندارند. ببینید ما پرسشهایی کردهایم (مثلاً گفتهایم چرا در یک زمان دو شریعت پیدا شده؟! چرا بهاءالله دعوای خدایی کرده؟!.) بجای آنکه اگر پاسخی دارند بنویسند باین سخنان میپردازند. خوب آقای نویسنده تو که میتوانستی در همین نامهات هر پاسخی داری بنویسی ، این اندازه که آزاد بودی ، چرا ننوشتی؟!.. بچه بهائی بماند ، بزرگان بهائی یک پاسخی بما بدهند.
کسانی که بدینسان در پاسخ ایرادها درمیمانند امیدمندند که پادشاهان اروپا کیش آنان را خواهند پذیرفت ، در اینجاست که آدمی از شگفتی خودداری نمیتواند. ای آقای بهائی امروز در اروپا دانشها بیکبار اندیشهها را دیگر گردانیده و انبوه مردم خدای راستین را نمیپذیرند چه رسد بآنکه بهاءالله را بخدایی باور کنند. آخر نخواهند گفت به چه دلیل؟! نخواهند گفت : او نیز همچون دیگران بیاختیار بجهان آمد و بیاختیار رفت پس چگونه خدا بود؟!.. از آنسوی بهاءالله کدام نادانسته را دانسته گردانیده که اروپاییان دلهای خود را با آن شاد کنند و به دین او گرایند؟! بهاءالله جز آیهبافیهای غلط چه کاری توانسته؟!..
تنها گفتن اینکه : «همگی بار یک دارید و برگ یک شاخسار» مردمان را بسوی دین او خواهد کشانید؟!.. مگر آن را کسی نمیدانست و یک آگاهی تازهای میباشد؟!.. مگر از گفتن آن دشواریها آسان گردیده مردمان همگی دست بهم خواهند داد؟!..
این نکته را به بهائیان بگویم : ما را کمترین دشمنی با شما نیست و از بهاءالله یا از جانشینان او هیچ گونه رنجیدگی نداریم. ما خواستمان آنست که مردم از این گمراهیها و پراکندگیها رها گردند. اگر دین بهائی پیشرفت کرده در این هشتاد و نود سال مردم را از پراکندگی رهانیده بود ، ما امروز بسیار خشنود میگردیدیم. ولی میبینید که نتوانسته و نبایستی بتواند. یک دینی که آنهمه ایراد میگیرند و بیکی پاسخ نمیتوانید داد چگونه پیش تواند رفت؟!.. به آواره یا آیتی بد گفتن بشما چه نتیجه دارد؟. آواره بسیار بد ، ما نیز با شما شریکیم. ولی ایرادهایی بشما گرفت که بیکی هم پاسخ نتوانستید داد و آنگاه تنها آواره نبوده نیکو و صبحی و اقتصاد نیز کتابهایی نوشتند و ایرادهایی گرفتند که به هیچکدام پاسخی ندادید و نتیجهی همین درماندگی از پاسخ ، آنست که هیچ کسی بسوی شما نگراید و خودتان هم سستباور گردیده و درمیان دین و بیدینی درمانید.
آقای بهائی بهتر است شما نخست معنی درست دین را بدانید. دین برای دعواهای گزافهآمیز نیست. برای آنست که گمراهیها را از میان بردارد و مردمان را با حقایق آشنا گرداند. بهاءالله بکدام گمراهی پرداخته؟! بکدام یکی پاسخی داده؟! در زمان او در ایران صوفیگری ، باطنیگری ، خراباتیگری ، فلسفهی یونان ، شیعیگری ، علیاللهیگری رواج داشت و بهاءالله بهیچ یکی از آنها نپرداخته بلکه از همهی آنها استفاده کرده و همه را بهم درآمیخته و سخنان خود را پدید آورده.
به هر حال من بنام هممیهنی بشما میگویم : از آن گمراهی بازگردید. شما بنام همان بهائیگری که هیچ نتیجهای ندارد با کشور خود دشمنی مینمایید و مردم نیز با شما با دیدهی دشمنی و بیگانه مینگرند. شما در اینجهان در رنج و آزارید و در آنجهان نیز نزد خدا شرمنده و سرافکنده خواهید بود. خدا بشما خرد و فهم داده که راست را از دروغ و سود را از زیان بازشناسید. ولی شما به تعصب خرد را کنار نهاده بروی گمراهی پافشاری میکنید.
گذشته گذشته ـ آن روز معنی درست دین دانسته نبود و کسی یک راه روشنی نمیشناخت. ولی امروز که ما با دلیلهای بسیار روشنی با شما سخن میگوییم دیگر جای پافشاری بگمراهی نیست. شما میبینید که با دیگران نیز همین رفتار را داریم و همگی را به پیروی از فهم و خرد و پذیرفتن راستیها میخوانیم.
ببینید جدایی از کجا تا بکجاست. بکیش بهائی آنهمه ایراد میگیرند و شما بیکی پاسخ نمیتوانید داد و ما اینهمه مینویسیم هر که را ایرادی بگفتههای ما هست بنویسد و تاکنون یک ایرادی پیدا نشده و یقین بدانید که نخواهد شد. من بشما پیشنهاد میکنم کتاب «راه رستگاری» را بخوانید. البته چه از راه دین و چه از راه دانش و چه از هر راه دیگری ، بیازمایید که آیا یک ایرادی توانید پیدا کرد؟!.
👇
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی دو)
پرچم : این نامهی بینام و دستینه از مشهد رسیده و ما بیهیچ تغییری (مگر در چند کلمهی زشتی دربارهی آواره که انداختهایم) چاپ کردیم تا نویسندهاش بداند که اشتباه کرده و بهائیان آزادند پاسخ نویسند و ما نیز چاپ میکنیم و این بهانهی ایشان از میان برداشته گردد. نیز خوانندگان بدانند که چه بهائیان و چه دیگران که هر گروهی یک راه دیگری پیش گرفتهاند مایهای ندارند. ببینید ما پرسشهایی کردهایم (مثلاً گفتهایم چرا در یک زمان دو شریعت پیدا شده؟! چرا بهاءالله دعوای خدایی کرده؟!.) بجای آنکه اگر پاسخی دارند بنویسند باین سخنان میپردازند. خوب آقای نویسنده تو که میتوانستی در همین نامهات هر پاسخی داری بنویسی ، این اندازه که آزاد بودی ، چرا ننوشتی؟!.. بچه بهائی بماند ، بزرگان بهائی یک پاسخی بما بدهند.
کسانی که بدینسان در پاسخ ایرادها درمیمانند امیدمندند که پادشاهان اروپا کیش آنان را خواهند پذیرفت ، در اینجاست که آدمی از شگفتی خودداری نمیتواند. ای آقای بهائی امروز در اروپا دانشها بیکبار اندیشهها را دیگر گردانیده و انبوه مردم خدای راستین را نمیپذیرند چه رسد بآنکه بهاءالله را بخدایی باور کنند. آخر نخواهند گفت به چه دلیل؟! نخواهند گفت : او نیز همچون دیگران بیاختیار بجهان آمد و بیاختیار رفت پس چگونه خدا بود؟!.. از آنسوی بهاءالله کدام نادانسته را دانسته گردانیده که اروپاییان دلهای خود را با آن شاد کنند و به دین او گرایند؟! بهاءالله جز آیهبافیهای غلط چه کاری توانسته؟!..
تنها گفتن اینکه : «همگی بار یک دارید و برگ یک شاخسار» مردمان را بسوی دین او خواهد کشانید؟!.. مگر آن را کسی نمیدانست و یک آگاهی تازهای میباشد؟!.. مگر از گفتن آن دشواریها آسان گردیده مردمان همگی دست بهم خواهند داد؟!..
این نکته را به بهائیان بگویم : ما را کمترین دشمنی با شما نیست و از بهاءالله یا از جانشینان او هیچ گونه رنجیدگی نداریم. ما خواستمان آنست که مردم از این گمراهیها و پراکندگیها رها گردند. اگر دین بهائی پیشرفت کرده در این هشتاد و نود سال مردم را از پراکندگی رهانیده بود ، ما امروز بسیار خشنود میگردیدیم. ولی میبینید که نتوانسته و نبایستی بتواند. یک دینی که آنهمه ایراد میگیرند و بیکی پاسخ نمیتوانید داد چگونه پیش تواند رفت؟!.. به آواره یا آیتی بد گفتن بشما چه نتیجه دارد؟. آواره بسیار بد ، ما نیز با شما شریکیم. ولی ایرادهایی بشما گرفت که بیکی هم پاسخ نتوانستید داد و آنگاه تنها آواره نبوده نیکو و صبحی و اقتصاد نیز کتابهایی نوشتند و ایرادهایی گرفتند که به هیچکدام پاسخی ندادید و نتیجهی همین درماندگی از پاسخ ، آنست که هیچ کسی بسوی شما نگراید و خودتان هم سستباور گردیده و درمیان دین و بیدینی درمانید.
آقای بهائی بهتر است شما نخست معنی درست دین را بدانید. دین برای دعواهای گزافهآمیز نیست. برای آنست که گمراهیها را از میان بردارد و مردمان را با حقایق آشنا گرداند. بهاءالله بکدام گمراهی پرداخته؟! بکدام یکی پاسخی داده؟! در زمان او در ایران صوفیگری ، باطنیگری ، خراباتیگری ، فلسفهی یونان ، شیعیگری ، علیاللهیگری رواج داشت و بهاءالله بهیچ یکی از آنها نپرداخته بلکه از همهی آنها استفاده کرده و همه را بهم درآمیخته و سخنان خود را پدید آورده.
به هر حال من بنام هممیهنی بشما میگویم : از آن گمراهی بازگردید. شما بنام همان بهائیگری که هیچ نتیجهای ندارد با کشور خود دشمنی مینمایید و مردم نیز با شما با دیدهی دشمنی و بیگانه مینگرند. شما در اینجهان در رنج و آزارید و در آنجهان نیز نزد خدا شرمنده و سرافکنده خواهید بود. خدا بشما خرد و فهم داده که راست را از دروغ و سود را از زیان بازشناسید. ولی شما به تعصب خرد را کنار نهاده بروی گمراهی پافشاری میکنید.
گذشته گذشته ـ آن روز معنی درست دین دانسته نبود و کسی یک راه روشنی نمیشناخت. ولی امروز که ما با دلیلهای بسیار روشنی با شما سخن میگوییم دیگر جای پافشاری بگمراهی نیست. شما میبینید که با دیگران نیز همین رفتار را داریم و همگی را به پیروی از فهم و خرد و پذیرفتن راستیها میخوانیم.
ببینید جدایی از کجا تا بکجاست. بکیش بهائی آنهمه ایراد میگیرند و شما بیکی پاسخ نمیتوانید داد و ما اینهمه مینویسیم هر که را ایرادی بگفتههای ما هست بنویسد و تاکنون یک ایرادی پیدا نشده و یقین بدانید که نخواهد شد. من بشما پیشنهاد میکنم کتاب «راه رستگاری» را بخوانید. البته چه از راه دین و چه از راه دانش و چه از هر راه دیگری ، بیازمایید که آیا یک ایرادی توانید پیدا کرد؟!.
👇
همه چیز بکنار امروز شما در برابر مادّیگری چه چارهای دارید؟!.. بفلسفهی مادّی چه میگویید؟!. بهاءالله یا جانشینانش کدام پاسخی را بآن دادهاند؟!. تنها گفتن اینکه اقدس و ایقان و اقتدار را بخوان پاسخ به بیدینان خواهد بود؟!. بار دیگر بنام هممیهنی میگویم : از آن گمراهی بازگردید. میگویم : بیایید همدست گردیده با این پراکندگیها و درماندگیها به نبرد پردازیم. بیایید بچارهی دردها کوشیم.
(پرچم روزانه شمارهی 249)
.
(پرچم روزانه شمارهی 249)
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی چهار)
در بسیاری از شهرها روز عاشورا «نخل» گردانیدندی. یک چیز بسیار بزرگ و سنگینی از چوب ساخته «نخل» نامیدندی. هر کویی نخلی داشتی و در آن روز بیست و سی تن یا بیشتر بزیرش رفته آن را برداشتندی و در کوچهها گردانیدندی و چون دو نخل بهم رسیدی بیکدیگر راه نداده به پیکار برخاستندی و سر و روی همدیگر را خستندی. گاهی نیز خون ریختندی.
در شهرهایی که دوتیرگی حیدری و نعمتی از میان نرفته بود ، هر ساله در روز عاشورا پیکار بمیان افتادی و سرها شکسته و تنها کوفته شدی.
از این نادانیها چندان بودی که اگر کسی بشمارد و داستان همه را بنویسد یک کتاب بزرگی باشد. این نادانیها در ایران رواج میداشت تا رضاشاه پهلوی جلو گرفت که ده سال بیشتر ، کم نشانی از این نمایشها دیده شدی. ولی چنانکه میدانیم پس از رفتن او دولت بجلوگیری نمیکوشد و ملایان میکوشند که بار دیگر آنها را رواج دهند و چنانکه میشنویم در بسیاری از شهرها آغاز یافته در محرم همان نمایشها بمیان میآید. (1)
چنانکه گفتیم این کارها زیانهایی را درپی میداشت و اینک آنها را فهرستوار بکوتاهی میشماریم :
1ـ داستانی که هزاروسیصد سال پیش رخ داده بآن پرداختن و بگریه و سوگواری برخاستن ، از خرد رو گردانیدن و آن را لگدمال ساختنست. اینکه پنداشتهاند که خدا از این گریه و زاری خشنود گردد و پاداشها دهد نادانی دیگری از آنان میباشد. خدا از کاری خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخیزد. گریه و مویه به یک داستان کهن هزار ساله چه سودی تواند داد؟!.. چرا خدا بآن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسین ، خودشان پس از یکی دو سال ، پیشامد را فراموش ساختند و بزندگی پرداختند. چنانکه گفتیم علیبنالحسین با یزید آشتی کرد و با او دوستی نمود. سکینه دختر حسین که بگفتهی روضهخوانان در ویرانهی شام مرده است ، و باشد که شیعیان باین مرگ او خروارها اشک ریختهاند ، سالها پس از آن زیسته و زن مصعببنزبیر شده بود که سپس نیز زن عبدالملکبنمروان گردید و با خوشیها زندگی بسر داد.
ولی شیعیان پس از هزاروسیصد سال آن داستان را فراموش نمیکنند و آیا این دلیل روشنی به سبکمغزی و بیخردی یک مردمی شمرده نخواهد بود؟!..
پابرگی :
1ـ جای افسوس فراوانست که محمدرضاشاه پهلوی نتوانست همچون پدرش به جلوگیری از ارتجاع پردازد. بزرگا دردا که به ملایان پر و بال هم میداد و باید گفت مار در آستین پرورد. درین باره کتاب «دولت بما پاسخ دهد؟» دیده شود. ـ ویراینده
.
🔸 (تکهی چهار)
در بسیاری از شهرها روز عاشورا «نخل» گردانیدندی. یک چیز بسیار بزرگ و سنگینی از چوب ساخته «نخل» نامیدندی. هر کویی نخلی داشتی و در آن روز بیست و سی تن یا بیشتر بزیرش رفته آن را برداشتندی و در کوچهها گردانیدندی و چون دو نخل بهم رسیدی بیکدیگر راه نداده به پیکار برخاستندی و سر و روی همدیگر را خستندی. گاهی نیز خون ریختندی.
در شهرهایی که دوتیرگی حیدری و نعمتی از میان نرفته بود ، هر ساله در روز عاشورا پیکار بمیان افتادی و سرها شکسته و تنها کوفته شدی.
از این نادانیها چندان بودی که اگر کسی بشمارد و داستان همه را بنویسد یک کتاب بزرگی باشد. این نادانیها در ایران رواج میداشت تا رضاشاه پهلوی جلو گرفت که ده سال بیشتر ، کم نشانی از این نمایشها دیده شدی. ولی چنانکه میدانیم پس از رفتن او دولت بجلوگیری نمیکوشد و ملایان میکوشند که بار دیگر آنها را رواج دهند و چنانکه میشنویم در بسیاری از شهرها آغاز یافته در محرم همان نمایشها بمیان میآید. (1)
چنانکه گفتیم این کارها زیانهایی را درپی میداشت و اینک آنها را فهرستوار بکوتاهی میشماریم :
1ـ داستانی که هزاروسیصد سال پیش رخ داده بآن پرداختن و بگریه و سوگواری برخاستن ، از خرد رو گردانیدن و آن را لگدمال ساختنست. اینکه پنداشتهاند که خدا از این گریه و زاری خشنود گردد و پاداشها دهد نادانی دیگری از آنان میباشد. خدا از کاری خشنود گردد که بخردانه باشد و سود از آن برخیزد. گریه و مویه به یک داستان کهن هزار ساله چه سودی تواند داد؟!.. چرا خدا بآن پاداش دهد؟!..
شگفتست که بازماندگان حسین ، خودشان پس از یکی دو سال ، پیشامد را فراموش ساختند و بزندگی پرداختند. چنانکه گفتیم علیبنالحسین با یزید آشتی کرد و با او دوستی نمود. سکینه دختر حسین که بگفتهی روضهخوانان در ویرانهی شام مرده است ، و باشد که شیعیان باین مرگ او خروارها اشک ریختهاند ، سالها پس از آن زیسته و زن مصعببنزبیر شده بود که سپس نیز زن عبدالملکبنمروان گردید و با خوشیها زندگی بسر داد.
ولی شیعیان پس از هزاروسیصد سال آن داستان را فراموش نمیکنند و آیا این دلیل روشنی به سبکمغزی و بیخردی یک مردمی شمرده نخواهد بود؟!..
پابرگی :
1ـ جای افسوس فراوانست که محمدرضاشاه پهلوی نتوانست همچون پدرش به جلوگیری از ارتجاع پردازد. بزرگا دردا که به ملایان پر و بال هم میداد و باید گفت مار در آستین پرورد. درین باره کتاب «دولت بما پاسخ دهد؟» دیده شود. ـ ویراینده
.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نخل گردانی در شهر تفت
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
ارزش اشکی که برای امام حسین ریخته شود ...
🔶 «اکنون و آینده ما راست» (بخش چهارم : فلسفه و «ادبیّات»)
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی سه)
گروهی فلسفه را عنوان نموده ، دستهای دین را دستاویز ساخته ، کسانی ستارهشماری (1) یا دیگر زمینهها را پیش گرفته و همگی پنداربافی میکردهاند. من اینک نمونههایی را در اینجا میآورم تا بدانید اندازهی گزافهگویی چه و درجهی کندی خردها کدام بوده :
قاضی صاعد اَندُلُسی که او را یکی از دانشمندان بزرگ میشمارند در کتاب خود دربارهی مردم هند چنین مینگارد : پارهای دانشمندانِ ستارهشماری (نجوم) چنین گفتهاند که دو ستارهی کیوان و تیر (زحل و عطارد) پرورش هندوان را در عهده دارند و از اینکه کیوان پرورش ایشان میکند رنگها سیاه گردیده و از اینکه تیر بکار آنان برمیخیزد خردهاشان درست و دلهاشان پاکیزه شده. نیز کیوان در دوراندیشی و درستفهمی آنان شرکت دارد.
ببینید در این یک سخن چندین گزافه بکار رفته :
ستارههای آسمان پرورش مردمان را بر روی زمین در عهده دارند ـ آیا بِچه دلیل؟!.
پرورش مردم هند را کیوان و تیر بعهده گرفتهاند ـ آیا بِچه دلیل؟!
پرستاری کیوان رنگها را سیاه میسازد ـ آیا بِچه دلیل؟!
پرستاری تیر خردها را درست و دلها را پاکیزه میگرداند ـ آیا بِچه دلیل؟!.
سخنی که سراپایش بافندگیست یکی آن را نوشته و دیگری از زبان او بازمیگوید. اینست اندازهی کندی خردها در آن زمان!
ستارهشماری (علم نجوم) که در آن قرنها رواج بسیار داشت سراپای آن پنداربافیست. آیا چه دلیل هست که ستارههای آسمان دخالت در کار زمین دارند؟! یا چه دلیل هست اگر چهار ستاره در فلان برج گرد آمدند وبا یا خشکسالی در زمین پدید آید؟!.. یا چه جهت دارد که فلان ستاره سعد و بهمان ستاره نحس باشد؟! این از کجاست که کیوان سرد و خشک بشمار رود و ماه سرد و تر؟!.
بدانسان که جولاهی پشت کارگاه نشسته میبافد و جلو میرود اینان نیز پیاپی بافته جلو رفتهاند. این بدتر که در همه جا دعوای آزمایش (تجربه) دارند و ما نمیدانیم سردی و خشکی کیوان را چگونه آزمودهاند! از آنسوی میدانیم که همیشه گفتههای اینان دروغ درآمده و خود آزمایش نادرستی آن گزافهها را نشان داده (2) : با اینهمه شما پستی خردها را تماشا کنید که این یاوهبافیها را «دانش» شمارده و در کتابها مینگاشتهاند.
پابرگیها :
1ـ ستارهشماری خرافه و از ستارهشناسی (هیئت) که خود دانشی است جدا میباشد.
2ـ بارها روی داده که ستارهشماران خبر سیل یا زمینلرز یا تنگسالی داده و هیاهو بمیان مردم انداختهاند و قضا را عکس گفتههای ایشان پدید آمده از جمله ابنعبری که خود او از هواداران اینگونه علمهاست در تاریخ خود مینگارد : «در این سال که سال دویست و هشتاد و چهار باشد ستارهشماران مردم را بترس انداختند که بارانهای انبوه فرود آمده رودها و چشمهها سرشار گردیده بیشتر اقلیمها زیر آب خواهد رفت مگر اقلیم بابل (عراق) که اندکی از آن بیآسیب خواهد ماند. قضا را همان سال باران نیامده خشکسالی و نایابی سختی روی داد و آبهای چاهها نیز فرورفت و کار بآنجا انجامید که مردم بغداد چندین بار برای خواستن باران به بیابانها رفتند». (پ)
.
🔸 1ـ بِچه دانشی باید پرداخت؟.. (تکهی سه)
گروهی فلسفه را عنوان نموده ، دستهای دین را دستاویز ساخته ، کسانی ستارهشماری (1) یا دیگر زمینهها را پیش گرفته و همگی پنداربافی میکردهاند. من اینک نمونههایی را در اینجا میآورم تا بدانید اندازهی گزافهگویی چه و درجهی کندی خردها کدام بوده :
قاضی صاعد اَندُلُسی که او را یکی از دانشمندان بزرگ میشمارند در کتاب خود دربارهی مردم هند چنین مینگارد : پارهای دانشمندانِ ستارهشماری (نجوم) چنین گفتهاند که دو ستارهی کیوان و تیر (زحل و عطارد) پرورش هندوان را در عهده دارند و از اینکه کیوان پرورش ایشان میکند رنگها سیاه گردیده و از اینکه تیر بکار آنان برمیخیزد خردهاشان درست و دلهاشان پاکیزه شده. نیز کیوان در دوراندیشی و درستفهمی آنان شرکت دارد.
ببینید در این یک سخن چندین گزافه بکار رفته :
ستارههای آسمان پرورش مردمان را بر روی زمین در عهده دارند ـ آیا بِچه دلیل؟!.
پرورش مردم هند را کیوان و تیر بعهده گرفتهاند ـ آیا بِچه دلیل؟!
پرستاری کیوان رنگها را سیاه میسازد ـ آیا بِچه دلیل؟!
پرستاری تیر خردها را درست و دلها را پاکیزه میگرداند ـ آیا بِچه دلیل؟!.
سخنی که سراپایش بافندگیست یکی آن را نوشته و دیگری از زبان او بازمیگوید. اینست اندازهی کندی خردها در آن زمان!
ستارهشماری (علم نجوم) که در آن قرنها رواج بسیار داشت سراپای آن پنداربافیست. آیا چه دلیل هست که ستارههای آسمان دخالت در کار زمین دارند؟! یا چه دلیل هست اگر چهار ستاره در فلان برج گرد آمدند وبا یا خشکسالی در زمین پدید آید؟!.. یا چه جهت دارد که فلان ستاره سعد و بهمان ستاره نحس باشد؟! این از کجاست که کیوان سرد و خشک بشمار رود و ماه سرد و تر؟!.
بدانسان که جولاهی پشت کارگاه نشسته میبافد و جلو میرود اینان نیز پیاپی بافته جلو رفتهاند. این بدتر که در همه جا دعوای آزمایش (تجربه) دارند و ما نمیدانیم سردی و خشکی کیوان را چگونه آزمودهاند! از آنسوی میدانیم که همیشه گفتههای اینان دروغ درآمده و خود آزمایش نادرستی آن گزافهها را نشان داده (2) : با اینهمه شما پستی خردها را تماشا کنید که این یاوهبافیها را «دانش» شمارده و در کتابها مینگاشتهاند.
پابرگیها :
1ـ ستارهشماری خرافه و از ستارهشناسی (هیئت) که خود دانشی است جدا میباشد.
2ـ بارها روی داده که ستارهشماران خبر سیل یا زمینلرز یا تنگسالی داده و هیاهو بمیان مردم انداختهاند و قضا را عکس گفتههای ایشان پدید آمده از جمله ابنعبری که خود او از هواداران اینگونه علمهاست در تاریخ خود مینگارد : «در این سال که سال دویست و هشتاد و چهار باشد ستارهشماران مردم را بترس انداختند که بارانهای انبوه فرود آمده رودها و چشمهها سرشار گردیده بیشتر اقلیمها زیر آب خواهد رفت مگر اقلیم بابل (عراق) که اندکی از آن بیآسیب خواهد ماند. قضا را همان سال باران نیامده خشکسالی و نایابی سختی روی داد و آبهای چاهها نیز فرورفت و کار بآنجا انجامید که مردم بغداد چندین بار برای خواستن باران به بیابانها رفتند». (پ)
.
✴️ زمینه تاریخی پیکره سفارتخانه روس و پیام سیاسی آن
🔸 چند نمونه از سازش شوم روس و انگلیس درباره ایران
سفیران روس و انگلیس با پیکرهای که در سالگرد پیمان اوت 1907 میلادی در سفارتخانه روس برداشتند و صندلی آمریکا را نیز در آن میان تهی بنمایش گزاردند، پیامی دادند که برای استقلال و آزادی ایران ناگوار میبود. برای آنکه خوانندگان زمینه تاریخی آن پیکره و پیام سیاسی آن را دریابند، بجاست نگاهی گذرا بریشه تاریخی آن بیاندازیم.
ایران در سراسر سده نوزدهم میدان همچشمی و کشاکش و امتیازطلبی روس و انگلیس میبود تا اینکه در آغاز سده بیستم این دو بسازش رسیده و با پیمان اوت 1907 ایران را میان خود بخش کردند. داستان فشارهای روس و انگلیس در سده نوزدهم بسیار دراز و اندوهانگیز میباشد که موضوع گفتار ما نمیباشد.
دولت آمریکا ، از آغاز سده بیستم ، در پی یافتن جای پایی در ایران و پیرامون آن میبود و برخی کمپانیهای نفتی آمریکایی در پی بستن قرارداد با ایران بودند. این یک همچشمی جهانگیرانه (رقابت امپریالیستی) برای نفوذ در کشورها و بدست آوردن بازارهای آنها و یافتن برتری نظامی و استراتژیک بوده. ولی از همان آغاز ، تلاشهای سرمایهداران و دولت آمریکا با کارشکنیهای انگلیس و کمپانی نفت جنوب روبرو گردید تا جاییکه در میانه گفتگوهای کمپانیهای نفتی آمریکایی با ایران در تیرماه 1303 ، ماژور ایمبری نایب کنسول سفارت آمریکا در تهران کشته شد که در نتیجه آن قرارداد نفتی با کمپانی آمریکایی ناانجام ماند. گفته شده در پشت آن آدمکشی، دست انگلیس و مزدورانش در کار بوده و پیام هشداری بآمریکاییها برای دور ماندن از ایران دربرداشته.
یک نمونه روشن از سازش روس و انگلیس درباره ایران، همدستی «روسیه سوسیالیست» با «انگلیس کاپیتالیست» در حمله بایران در اوت 1941 (سوم شهریور 1320) بود. این حمله کار بسیار زشتی بود که انگیزههای ناسزای جهانگیرانه (امپریالیستی) داشت. همه انگیزههایی که ایندو دشمن تاریخی ایران در آن زمان، از راه رادیو مسکو یا رادیو لندن و دهلی گفتهاند (مانند گرایش رضاشاه بهآلمان و مانند آن) پوچ و دروغ و جزو تبلیغات جنگی میباشد و بیگمان هرآنکه امروز همان تبلیغات جنگی رادیو دهلی و لندن را بازگو نماید و به «توجیه» آن جنایت و تجاوز پردازد، باید او را مزدور بیگانه و بدخواه ایران شناخت.
نمونه دوم از سازش تاریخی روس و انگلیس درباره ایران همسو با پیمان اوت 1907 ، در پیشامدهای آذربایجان نمایان گردید. در پایان جنگ جهانی دوم، شوروی از روی پیمان بهمنماه 1320 با ایران، باید تا ششماه لشکرهای خود را از ایران بیرون میبرد ولی در پایان جنگ روسها از این کار خودداری نمودند و بجای آن چشم آز بخاک ایران دوخته و بساط جمهوری آذربایجان و مهاباد را در اینجا گستردند. در این میان رفتار انگلیس درخور پروا و اندیشه میباشد. در پاسخ این رفتار شوروی، انگلیس نیز برای جداکردن جنوب ایران در پی آن برآمد که «غائله» ساختگی ماننده روسها در جنوب ایران پدید آورد. از آنسو ، فشارهای آمریکا بشوروی در پایان یافتن آن پیشامد شوم و ناگوار هناینده میبود.
رفتار آمریکا در پیشامد آذربایجان بهمبسته با سیاست «جلوگیری از گسترش شوروی» (Containment) بود. در دوره جنگ جهانی دوم، آمریکا و انگلیس و شوروی همپیمانان یکدیگر بودند ولی همین که جنگ جهانی پایان یافت، یک سیاستی بزیان شوروی سوسیالیستی در آمریکای سرمایهداری پدید آمد چنانکه با درگذشت فرانکلین روزولت، جانشین او هری ترومن سیاست سختگیرانهای را در برابر شوروی در پیش گرفت و «جنگ سرد» بدینسان پدید آمد. یکی از نخستین جاها برای آزمایش و اجرای این سیاست در پیشامد آذربایجان ایران بود.
نمونه سوم از سازش تاریخی روس و انگلیس در ایران، در دوره نخستوزیری حاجعلی رزمآرا آشکار گردید. رزمآرا افسر جاهطلبی بود که برای بالا رفتن از پلههای سیاست، خود را بانگلیسها بسته بود. او همان کسی است که در زمانی که رئیس ستاد ارتش بود با بخشنامهای خواندن و ترویج کتابهای کسروی را در ارتش قدغن کرده بود. در دوره نخستوزیری رزمآرای «انگلوفیل» ، قراردادهایی با شوروی بسته شده و دولت ایران بدلجویی از روسها پرداخت. باز در همین دوره بود که سران حزب توده که در زندان بودند، از زندان گریختند که میتوان گفت : گریزانده شدند. افزون براینها، دولت او مستشاران نظامی آمریکا را از ایران بیرون کرده و جلوی پخش برنامههای رادیویی آمریکا را نیز گرفت. آیا انگیزه انجام چنین کارهایی بسود روسها از یک «انگلوفیل» چه بود؟! پاسخ اینست که انگلیسها تنش و درگیری میان ایران و شوروی را زمینه افزایش نفوذ آمریکا در ایران میدانستند و اینست که برای جلوگیری از آن، بهبودی روابط ایران و شوروی را دربایست میشناختند.
(1 از 3)
👇
🔸 چند نمونه از سازش شوم روس و انگلیس درباره ایران
سفیران روس و انگلیس با پیکرهای که در سالگرد پیمان اوت 1907 میلادی در سفارتخانه روس برداشتند و صندلی آمریکا را نیز در آن میان تهی بنمایش گزاردند، پیامی دادند که برای استقلال و آزادی ایران ناگوار میبود. برای آنکه خوانندگان زمینه تاریخی آن پیکره و پیام سیاسی آن را دریابند، بجاست نگاهی گذرا بریشه تاریخی آن بیاندازیم.
ایران در سراسر سده نوزدهم میدان همچشمی و کشاکش و امتیازطلبی روس و انگلیس میبود تا اینکه در آغاز سده بیستم این دو بسازش رسیده و با پیمان اوت 1907 ایران را میان خود بخش کردند. داستان فشارهای روس و انگلیس در سده نوزدهم بسیار دراز و اندوهانگیز میباشد که موضوع گفتار ما نمیباشد.
دولت آمریکا ، از آغاز سده بیستم ، در پی یافتن جای پایی در ایران و پیرامون آن میبود و برخی کمپانیهای نفتی آمریکایی در پی بستن قرارداد با ایران بودند. این یک همچشمی جهانگیرانه (رقابت امپریالیستی) برای نفوذ در کشورها و بدست آوردن بازارهای آنها و یافتن برتری نظامی و استراتژیک بوده. ولی از همان آغاز ، تلاشهای سرمایهداران و دولت آمریکا با کارشکنیهای انگلیس و کمپانی نفت جنوب روبرو گردید تا جاییکه در میانه گفتگوهای کمپانیهای نفتی آمریکایی با ایران در تیرماه 1303 ، ماژور ایمبری نایب کنسول سفارت آمریکا در تهران کشته شد که در نتیجه آن قرارداد نفتی با کمپانی آمریکایی ناانجام ماند. گفته شده در پشت آن آدمکشی، دست انگلیس و مزدورانش در کار بوده و پیام هشداری بآمریکاییها برای دور ماندن از ایران دربرداشته.
یک نمونه روشن از سازش روس و انگلیس درباره ایران، همدستی «روسیه سوسیالیست» با «انگلیس کاپیتالیست» در حمله بایران در اوت 1941 (سوم شهریور 1320) بود. این حمله کار بسیار زشتی بود که انگیزههای ناسزای جهانگیرانه (امپریالیستی) داشت. همه انگیزههایی که ایندو دشمن تاریخی ایران در آن زمان، از راه رادیو مسکو یا رادیو لندن و دهلی گفتهاند (مانند گرایش رضاشاه بهآلمان و مانند آن) پوچ و دروغ و جزو تبلیغات جنگی میباشد و بیگمان هرآنکه امروز همان تبلیغات جنگی رادیو دهلی و لندن را بازگو نماید و به «توجیه» آن جنایت و تجاوز پردازد، باید او را مزدور بیگانه و بدخواه ایران شناخت.
نمونه دوم از سازش تاریخی روس و انگلیس درباره ایران همسو با پیمان اوت 1907 ، در پیشامدهای آذربایجان نمایان گردید. در پایان جنگ جهانی دوم، شوروی از روی پیمان بهمنماه 1320 با ایران، باید تا ششماه لشکرهای خود را از ایران بیرون میبرد ولی در پایان جنگ روسها از این کار خودداری نمودند و بجای آن چشم آز بخاک ایران دوخته و بساط جمهوری آذربایجان و مهاباد را در اینجا گستردند. در این میان رفتار انگلیس درخور پروا و اندیشه میباشد. در پاسخ این رفتار شوروی، انگلیس نیز برای جداکردن جنوب ایران در پی آن برآمد که «غائله» ساختگی ماننده روسها در جنوب ایران پدید آورد. از آنسو ، فشارهای آمریکا بشوروی در پایان یافتن آن پیشامد شوم و ناگوار هناینده میبود.
رفتار آمریکا در پیشامد آذربایجان بهمبسته با سیاست «جلوگیری از گسترش شوروی» (Containment) بود. در دوره جنگ جهانی دوم، آمریکا و انگلیس و شوروی همپیمانان یکدیگر بودند ولی همین که جنگ جهانی پایان یافت، یک سیاستی بزیان شوروی سوسیالیستی در آمریکای سرمایهداری پدید آمد چنانکه با درگذشت فرانکلین روزولت، جانشین او هری ترومن سیاست سختگیرانهای را در برابر شوروی در پیش گرفت و «جنگ سرد» بدینسان پدید آمد. یکی از نخستین جاها برای آزمایش و اجرای این سیاست در پیشامد آذربایجان ایران بود.
نمونه سوم از سازش تاریخی روس و انگلیس در ایران، در دوره نخستوزیری حاجعلی رزمآرا آشکار گردید. رزمآرا افسر جاهطلبی بود که برای بالا رفتن از پلههای سیاست، خود را بانگلیسها بسته بود. او همان کسی است که در زمانی که رئیس ستاد ارتش بود با بخشنامهای خواندن و ترویج کتابهای کسروی را در ارتش قدغن کرده بود. در دوره نخستوزیری رزمآرای «انگلوفیل» ، قراردادهایی با شوروی بسته شده و دولت ایران بدلجویی از روسها پرداخت. باز در همین دوره بود که سران حزب توده که در زندان بودند، از زندان گریختند که میتوان گفت : گریزانده شدند. افزون براینها، دولت او مستشاران نظامی آمریکا را از ایران بیرون کرده و جلوی پخش برنامههای رادیویی آمریکا را نیز گرفت. آیا انگیزه انجام چنین کارهایی بسود روسها از یک «انگلوفیل» چه بود؟! پاسخ اینست که انگلیسها تنش و درگیری میان ایران و شوروی را زمینه افزایش نفوذ آمریکا در ایران میدانستند و اینست که برای جلوگیری از آن، بهبودی روابط ایران و شوروی را دربایست میشناختند.
(1 از 3)
👇
👆
در دوره نخست وزیری اسدالله علم نمونه دیگری از آن همدستی روس و انگلیس دیده شد. بدینسان که از سالها شوروی از ایران میخواست تضمین نماید که پایگاه موشکی در خاک خود بآمریکا نخواهد داد. این کار بدست علم «انگلوفیل» در پاییز 1341 رخ داد و دولت علم چنین تعهدی به روسها داد. بااینکه خاندان علم در قائنات و بیرجند نسل اندر نسل به نوکری انگلیسها شناخته بودند. انگیزه آن کار علم هم همانست که درباره رزمآرا گفته شد: انگلیسها درگیری ایران و شوروی را زمینه افزایش هرچه بیشتر نفوذ آمریکا در ایران میدانستند. خواست ما در اینجا پرداختن بسود و زیان آن کار نیست بلکه میخواهیم سازش روس و انگلیس در ایران و تلاش آنها را برای بیرون کردن رقبا نشان دهیم.
درست است که در دوره «جنگ سرد» ، انگلیس و آمریکا همپیمانان یکدیگر شمرده میشدند ولی باید دانست که درباره ایران یک نبرد پنهان اطلاعاتی و سیاسی سختی میان آنها در پشت پرده سیاست، در کار بود. این نبرد پنهانی تبلیغاتی، اطلاعاتی و سیاسی نمودهای بیرونی بسیاری دارد که برای دریافتن پیام پنهان «صندلی تهی آمریکا» در آن پیکره، میتوان بچند نمونه اشاره نمود.
یک نمونه از چنان نبرد پنهانی میان انگلیس و آمریکا، در داستان نفت در دوره نخستوزیری رزمآرا نمایان شد. در آن زمان برای جلوگیری از گذراندن لایحه الحاقی نفت ، بقرارداد کمپانیهای آمریکایی با ونزوئلا استناد میشد که در آن رسد 50 درصدی برای ونزوئلا شناخته شده بود ولی انگلیسیها در پاسخ، اوضاع نفت در غرب آسیا را با ونزوئلا جدا دانسته و زیر بار سهم 50 درصدی برای ایران یا راه دادن و شریک ساختن کمپانیهای آمریکایی در ایران نمیرفتند بلکه غارت نفت ایران را تنها برای خود میخواستند. در زمستان 1329 آمریکاییها با بستن قرارداد 50 درصدی با عربستان و پراکندن خبر آن، بازی انگلیسها را در ایران بهم زده و بدینسان در راه خواست انگلیسها برای گذراندن لایحه الحاقی و تاراج انحصاری نفت ایران کارشکنی نمودند. همگان میدانند که این نبرد و کشاکش بر سر نفت زمانی پایان یافت که دولت چرچیل پذیرفت کمپانیهای آمریکایی را هم در نفت ایران انباز (شریک) گرداند.
یکی دیگر از نمونههای آن نبرد پنهانی، آشوبکاری خمینی (نوه سیداحمد هندی) در میان سالهای 1341 تا 1343 بود. سالهای پس از 1339 همزمان با بالا گرفتن تلاشهای آمریکا برای افزایش نفوذ در ایران میبود : اصلاحات ارضی در ایران ، سفر پروفسور آرتور پوپ (ایرانشناس و کارمند سیا) بایران و فراهم نمودن زمینه پیدایش کانون مترقی و حزب ایران نوین با دستیاری حسنعلی منصور در همین سالها رخ داد . در این میان انگلیسها هم بیکار ننشسته در پاسخ آن، خمینی و آشوبهای خردادماه 1342 را برانگیختند.
این نبرد پنهانی اطلاعاتی و سیاسی میان انگلیس و آمریکا در زمان گذراندن لایحه ننگین مصونیت مستشاران نظامی آمریکا هم نمود بیرونی یافت. انگلیسها بیدرنگ از این لایحه ننگین بهبهرهبرداری برای خود پرداختند، چنانکه نخستین کار تبلیغی و سیاسی پیرامون این لایحه از سوی مظفر بقایی (سیاستگری بدنام که با سازمانهای جاسوسی غربی بستگی داشته) دیده شد که جزوهای در این زمینه چاپ کرد و نام «کاپیتولاسیون» را بروی آن لایحه نهاد. پس از آن بود که خمینی درباره آن لایحه بسخنرانی پرداخت. چنانکه اکبر هاشمی گفته او بدرخواست خمینی ، «صورت مذاکرات مجلس» درباره لایحه را از جعفر بهبهانی در تهران میگیرد. جعفر بهبهانی (نماینده مجلس) فرزند سیدمحمد بهبهانی آخوند «انگلوفیل» بود ، همان آخوندی که از دستاندرکاران و محرکان کشتن شادروان کسروی بشمار میرود.
نتیجه اینکه خواست پشتپرده این بود که بدستاویز لایحه مصونیت مستشاران آمریکایی یک موج ضدآمریکایی بسود ارباب انگلیسی براه انداخته شود و چنانکه دیده میشود سررشته آن به جاسوسان و مزدوران انگلیس در ایران (مظفر بقایی و جعفر بهبهانی و خمینی) میرسید. بیگمان در بد و ننگین بودن آن لایحه سخنی نیست. گفتگو در آن است که انگلیس از آن برای راه انداختن جنگ تبلیغی و سیاسی بسود نفوذ خود بهره جست.
کشتن حسنعلی منصور هم که از لندن بواشنگتن تغییر قبله داده بود یک نمونه دیگری است که در آن دست انگلیس و مزدوران و جاسوسانش (هیأتهای مؤتلفه، عسگراولادی تازهمسلمان ، اکبر هاشمی و دیگران) پیدا میباشد.
چنانکه بسیاری از آگاهان بتاریخ و سیاست گفتهاند، چاپ کتاب ضدآمریکایی «میراثخوار استعمار» در مهرماه 1343 در درون همین نبرد سیاسی پنهان میان دو دولت جهانگیر غربی (امپریالیست) رخ داد. گفته شده نویسنده آن کتاب دکتر مهدی بهار، زمانی اندام حزب توده بوده (گواه دیگری از همدستی روس و انگلیس در ایران). چنانکه گفته شده چاپ کتاب «فراماسونری در ایران» نوشته اسماعیل رائین در سال 1348-1347و بیرون دادن فهرست نام سیاستگران انگلوفیل و مزدوران کهنکار انگلیس هم پاسخی بآن کتاب مهدی بهار بوده.
(2 از 3)
👇
در دوره نخست وزیری اسدالله علم نمونه دیگری از آن همدستی روس و انگلیس دیده شد. بدینسان که از سالها شوروی از ایران میخواست تضمین نماید که پایگاه موشکی در خاک خود بآمریکا نخواهد داد. این کار بدست علم «انگلوفیل» در پاییز 1341 رخ داد و دولت علم چنین تعهدی به روسها داد. بااینکه خاندان علم در قائنات و بیرجند نسل اندر نسل به نوکری انگلیسها شناخته بودند. انگیزه آن کار علم هم همانست که درباره رزمآرا گفته شد: انگلیسها درگیری ایران و شوروی را زمینه افزایش هرچه بیشتر نفوذ آمریکا در ایران میدانستند. خواست ما در اینجا پرداختن بسود و زیان آن کار نیست بلکه میخواهیم سازش روس و انگلیس در ایران و تلاش آنها را برای بیرون کردن رقبا نشان دهیم.
درست است که در دوره «جنگ سرد» ، انگلیس و آمریکا همپیمانان یکدیگر شمرده میشدند ولی باید دانست که درباره ایران یک نبرد پنهان اطلاعاتی و سیاسی سختی میان آنها در پشت پرده سیاست، در کار بود. این نبرد پنهانی تبلیغاتی، اطلاعاتی و سیاسی نمودهای بیرونی بسیاری دارد که برای دریافتن پیام پنهان «صندلی تهی آمریکا» در آن پیکره، میتوان بچند نمونه اشاره نمود.
یک نمونه از چنان نبرد پنهانی میان انگلیس و آمریکا، در داستان نفت در دوره نخستوزیری رزمآرا نمایان شد. در آن زمان برای جلوگیری از گذراندن لایحه الحاقی نفت ، بقرارداد کمپانیهای آمریکایی با ونزوئلا استناد میشد که در آن رسد 50 درصدی برای ونزوئلا شناخته شده بود ولی انگلیسیها در پاسخ، اوضاع نفت در غرب آسیا را با ونزوئلا جدا دانسته و زیر بار سهم 50 درصدی برای ایران یا راه دادن و شریک ساختن کمپانیهای آمریکایی در ایران نمیرفتند بلکه غارت نفت ایران را تنها برای خود میخواستند. در زمستان 1329 آمریکاییها با بستن قرارداد 50 درصدی با عربستان و پراکندن خبر آن، بازی انگلیسها را در ایران بهم زده و بدینسان در راه خواست انگلیسها برای گذراندن لایحه الحاقی و تاراج انحصاری نفت ایران کارشکنی نمودند. همگان میدانند که این نبرد و کشاکش بر سر نفت زمانی پایان یافت که دولت چرچیل پذیرفت کمپانیهای آمریکایی را هم در نفت ایران انباز (شریک) گرداند.
یکی دیگر از نمونههای آن نبرد پنهانی، آشوبکاری خمینی (نوه سیداحمد هندی) در میان سالهای 1341 تا 1343 بود. سالهای پس از 1339 همزمان با بالا گرفتن تلاشهای آمریکا برای افزایش نفوذ در ایران میبود : اصلاحات ارضی در ایران ، سفر پروفسور آرتور پوپ (ایرانشناس و کارمند سیا) بایران و فراهم نمودن زمینه پیدایش کانون مترقی و حزب ایران نوین با دستیاری حسنعلی منصور در همین سالها رخ داد . در این میان انگلیسها هم بیکار ننشسته در پاسخ آن، خمینی و آشوبهای خردادماه 1342 را برانگیختند.
این نبرد پنهانی اطلاعاتی و سیاسی میان انگلیس و آمریکا در زمان گذراندن لایحه ننگین مصونیت مستشاران نظامی آمریکا هم نمود بیرونی یافت. انگلیسها بیدرنگ از این لایحه ننگین بهبهرهبرداری برای خود پرداختند، چنانکه نخستین کار تبلیغی و سیاسی پیرامون این لایحه از سوی مظفر بقایی (سیاستگری بدنام که با سازمانهای جاسوسی غربی بستگی داشته) دیده شد که جزوهای در این زمینه چاپ کرد و نام «کاپیتولاسیون» را بروی آن لایحه نهاد. پس از آن بود که خمینی درباره آن لایحه بسخنرانی پرداخت. چنانکه اکبر هاشمی گفته او بدرخواست خمینی ، «صورت مذاکرات مجلس» درباره لایحه را از جعفر بهبهانی در تهران میگیرد. جعفر بهبهانی (نماینده مجلس) فرزند سیدمحمد بهبهانی آخوند «انگلوفیل» بود ، همان آخوندی که از دستاندرکاران و محرکان کشتن شادروان کسروی بشمار میرود.
نتیجه اینکه خواست پشتپرده این بود که بدستاویز لایحه مصونیت مستشاران آمریکایی یک موج ضدآمریکایی بسود ارباب انگلیسی براه انداخته شود و چنانکه دیده میشود سررشته آن به جاسوسان و مزدوران انگلیس در ایران (مظفر بقایی و جعفر بهبهانی و خمینی) میرسید. بیگمان در بد و ننگین بودن آن لایحه سخنی نیست. گفتگو در آن است که انگلیس از آن برای راه انداختن جنگ تبلیغی و سیاسی بسود نفوذ خود بهره جست.
کشتن حسنعلی منصور هم که از لندن بواشنگتن تغییر قبله داده بود یک نمونه دیگری است که در آن دست انگلیس و مزدوران و جاسوسانش (هیأتهای مؤتلفه، عسگراولادی تازهمسلمان ، اکبر هاشمی و دیگران) پیدا میباشد.
چنانکه بسیاری از آگاهان بتاریخ و سیاست گفتهاند، چاپ کتاب ضدآمریکایی «میراثخوار استعمار» در مهرماه 1343 در درون همین نبرد سیاسی پنهان میان دو دولت جهانگیر غربی (امپریالیست) رخ داد. گفته شده نویسنده آن کتاب دکتر مهدی بهار، زمانی اندام حزب توده بوده (گواه دیگری از همدستی روس و انگلیس در ایران). چنانکه گفته شده چاپ کتاب «فراماسونری در ایران» نوشته اسماعیل رائین در سال 1348-1347و بیرون دادن فهرست نام سیاستگران انگلوفیل و مزدوران کهنکار انگلیس هم پاسخی بآن کتاب مهدی بهار بوده.
(2 از 3)
👇
👆
بااینکه رویدادهای پس از 1355 در ایران و براندازی شاه با همدستی انگلیس و آمریکا انجام پذیرفت و چنانکه گفتهایم ، نخستین انگیزه آن از میان بردن بحران دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از بینیازی صنعتی ایران و کشورهای مانند آن میبود ولی در میانه همان همدستی نیز، نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در زمینه نفوذ در ایران در کار میبود.
این نبرد سیاسی و اطلاعاتی در آبانماه 1358 بیک پیشامد بزرگی انجامید که از آن روز هنایش بسیار بد و زیانمندی بر سرنوشت ایران گزارده. کارگردان یا بهتر است بگوییم : بازیگر جلوی صحنه در نمایش گروگانگیری سفارتخانه آمریکا ، ملای بدنام و گمانبرانگیزی همچون موسوی خوئینیها بوده که سخنان بسیاری پیرامون او گفته شده. از زمان آن گروگانگیری هم ایستادگی خامنهای را در برابر رابطه یافتن منطقی دوباره ایران با آمریکا که نتیجه یکسره (مستقیم) آن افزایش روزافزون نفوذ ویرانگر روس و انگلیس در ایران بوده ، باید نتیجه خواست اربابان روسی و انگلیسی دانست. این نفوذ ویرانگر بجایی رسیده که چند روز پیش، سفیران روس و انگلیس با چنان پیکرهای آن را برخ کشیدند و در سالگرد پیمان اوت 1907 (تقسیم ایران میان روس و انگلیس) بازگشت بآن فضا را نمایش دادند.
این یک روش سیاستگران غربی است که با پیکره پیام سیاسی میفرستند. نمونههای آن بسیار است که در اینجا فرصت پرداختن بآنها نیست. تنها یک نمونه آن پیکره برژینسکی است که پس از لشکرکشی شوروی بافغانستان، در پاکستان نزدیک مرز افغان (تنگه خیبر) برداشت و بر روی جلد نشریات غربی چاپ گردید. برژینسکی در آنجا در کنار افسران پاکستانی ، تفنگی ساخت چین بدست گرفته و بسوی مرز افغانستان نشانه گرفت و با این ژست از او پیکره برداشتند و بدینسان آغاز «جهاد اسلامی» علیه شوروی را اعلان نمودند. «جهاد»ی که پاکستان و آمریکا و سازمانهای جاسوسی غربی و چین در آن دست داشتند. نتیجه اینکه در جهان سیاست چنین پیکرههایی آگاهانه برداشته میشود و در بردارنده پیام سیاسی میباشد.
گفتنی در این باره بسیار است ولی بسخن بیش از این دامنه نمیدهیم. تنها این چند نمونه را یاد کردیم تا خواننده با زمینه تاریخی آن پیکره سفیران روس و انگلیس در سفارتخانه روس و پیام سیاسی ژرف آن بیشتر و بهتر آشنا گردد. مردم ایران برای اینکه دوباره فریب نخورده و بازیچه دست سازمانهای جاسوسی بیگانه نگردند، باید اندازهای «رشد سیاسی» داشته و از آگاهی و دانش درباره سیاست جهانی بیبهره نباشند.
سخن پایانی اینکه پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و داوری درباره آنها هم بسیار دشوار و نیازمند آگاهی گسترده و بینش ژرف میباشد. اینست که ما این در را در کانال باز میگزاریم و از خوانندگان میخواهیم چنانچه خردهای بر نوشتههای ما دارند بنویسند و چنانچه دیدگاه دیگری دارند و برای آن سند و دلیل در دست دارند، آگاهیهای خود را برشته نوشتن کشیده و برای ما بفرستند تا در کانال بگزاریم.
پایان
(3 از 3)
.
بااینکه رویدادهای پس از 1355 در ایران و براندازی شاه با همدستی انگلیس و آمریکا انجام پذیرفت و چنانکه گفتهایم ، نخستین انگیزه آن از میان بردن بحران دولتهای سرمایهداری اروپای غربی از راه کاهش بهای نفت و جلوگیری از بینیازی صنعتی ایران و کشورهای مانند آن میبود ولی در میانه همان همدستی نیز، نبرد پنهانی انگلیس با آمریکا در زمینه نفوذ در ایران در کار میبود.
این نبرد سیاسی و اطلاعاتی در آبانماه 1358 بیک پیشامد بزرگی انجامید که از آن روز هنایش بسیار بد و زیانمندی بر سرنوشت ایران گزارده. کارگردان یا بهتر است بگوییم : بازیگر جلوی صحنه در نمایش گروگانگیری سفارتخانه آمریکا ، ملای بدنام و گمانبرانگیزی همچون موسوی خوئینیها بوده که سخنان بسیاری پیرامون او گفته شده. از زمان آن گروگانگیری هم ایستادگی خامنهای را در برابر رابطه یافتن منطقی دوباره ایران با آمریکا که نتیجه یکسره (مستقیم) آن افزایش روزافزون نفوذ ویرانگر روس و انگلیس در ایران بوده ، باید نتیجه خواست اربابان روسی و انگلیسی دانست. این نفوذ ویرانگر بجایی رسیده که چند روز پیش، سفیران روس و انگلیس با چنان پیکرهای آن را برخ کشیدند و در سالگرد پیمان اوت 1907 (تقسیم ایران میان روس و انگلیس) بازگشت بآن فضا را نمایش دادند.
این یک روش سیاستگران غربی است که با پیکره پیام سیاسی میفرستند. نمونههای آن بسیار است که در اینجا فرصت پرداختن بآنها نیست. تنها یک نمونه آن پیکره برژینسکی است که پس از لشکرکشی شوروی بافغانستان، در پاکستان نزدیک مرز افغان (تنگه خیبر) برداشت و بر روی جلد نشریات غربی چاپ گردید. برژینسکی در آنجا در کنار افسران پاکستانی ، تفنگی ساخت چین بدست گرفته و بسوی مرز افغانستان نشانه گرفت و با این ژست از او پیکره برداشتند و بدینسان آغاز «جهاد اسلامی» علیه شوروی را اعلان نمودند. «جهاد»ی که پاکستان و آمریکا و سازمانهای جاسوسی غربی و چین در آن دست داشتند. نتیجه اینکه در جهان سیاست چنین پیکرههایی آگاهانه برداشته میشود و در بردارنده پیام سیاسی میباشد.
گفتنی در این باره بسیار است ولی بسخن بیش از این دامنه نمیدهیم. تنها این چند نمونه را یاد کردیم تا خواننده با زمینه تاریخی آن پیکره سفیران روس و انگلیس در سفارتخانه روس و پیام سیاسی ژرف آن بیشتر و بهتر آشنا گردد. مردم ایران برای اینکه دوباره فریب نخورده و بازیچه دست سازمانهای جاسوسی بیگانه نگردند، باید اندازهای «رشد سیاسی» داشته و از آگاهی و دانش درباره سیاست جهانی بیبهره نباشند.
سخن پایانی اینکه پیشامدهای سیاسی بسیار پیچیده است و داوری درباره آنها هم بسیار دشوار و نیازمند آگاهی گسترده و بینش ژرف میباشد. اینست که ما این در را در کانال باز میگزاریم و از خوانندگان میخواهیم چنانچه خردهای بر نوشتههای ما دارند بنویسند و چنانچه دیدگاه دیگری دارند و برای آن سند و دلیل در دست دارند، آگاهیهای خود را برشته نوشتن کشیده و برای ما بفرستند تا در کانال بگزاریم.
پایان
(3 از 3)
.
🔶 حاج آقا !
🔸 (تکهی دو از چهار)
الف ـ درست گفتید. بجای اینکه پولمان را به لبنان و سوریه و عربستان بدهیم ، باید کاری کنیم از این بدبختیها نجات پیدا کنیم. کشور ما پر از بدبختی است. پراید را به ما پانزده میلیون ولی به افغانیها سه میلیون تومان میفروشند.[2] افغانیها بجای دکّه ازش استفاده میکنند. از این ارزانتر هم می شود دکه درست کرد؟. من عکسش را دیدهام. جز صندلی راننده همهی صندلیهایش را برداشته ، روزنامه و دیگر چیزها برای فروش گذاشته. شب هم همه را جمع میکند و به خانهاش میبرد.
من یک جوانی هستم که همه جوره به این مملکت خدمت کردهام. کارت جانبازی ، کارت بسیج و همه جور کارتی هم دارم. درس هم خواندهام. ولی الان باید با همین رانندگی بسازم. آنهم با این وضع بد اقتصادی که روز بروز بدتر میشود. درآمدهامان دیگر کفاف زندگیمان را نمیدهد. آیا سرنوشت ما باید این باشد؟ جوانیم رفت!
دیروز وقت قسط ماشینم بود. هفتصد (هزار) تومان باید قسط میپرداختم که در حسابم بیشتر از دویست(هزار) تومان نبود. حالا هر ماه باید بیست (هزار) تومان جریمهاش را بپردازم.
فقط من نیستم همه ماها همینیم. همکارم کرایهنشین است. دو ماه است کرایهاش را نتوانسته بپردازد. به صاحبخانه میگوید : تا حالا که همیشه درآورده و کرایه را به موقع دادهام. میدانم شما هم قسط و دیگر احتیاجها داری ولی من چه کنم؟ هرچه درمیآورم صرف خورد و خوراکمان میشود. من که پول شما را نمیخواهم بخورم. ...
ببین حاج آقا! من اهل زاهدانم. زاهدان شهر قشنگی است. ولی باید آب خوردن را گالنی بخریم!. شهر هنوز گاز ندارد! آنوقت آب را به عربها میدهند. پول مملکت را برای انرژی هستهای خرج میکنند. به خارجیها میدهند. ... ما هیچ چیزمان درست نیست.
ب ـ بگذارید داستانی برایتان بگویم. دو سه روز پیش همین مسیر را که میرفتم ، یکی از همکارانتان از من پرسید : شما چه خاطرهای از انقلاب دارید؟ آن روزها را بیاد میآورید؟
گفتم : خُب ، خاطره که زیاد هست. ولی یک چیز کلی که دربارهی انقلاب ایران باید بگویم اینست که در جاهایی که انقلاب شده برای رفاه و بهبود زندگیِ اکثر مردم انقلاب شده. به عبارت دیگر درصد زیادی از مردم از انقلاب رضایت پیدا کردهاند. مثلاً در فرانسه یا چین و روسیه که انقلاب شده یک عدهی کمی ـ مثلاً 5 درصد ـ از مردم که به دربار وابسته بودند یا سرمایهدار و زمیندار بزرگ بودند از انقلاب صدمه دیدهاند ولی اکثریت مردم از نتیجههای انقلاب راضی بودهاند. اما در ایران اینطور نشد. بعد از انقلاب شاید سی در صد مردم ناراضی شدند.
الف ـ حاج آقا! ، صد در صد مردم!
ب ـ الان را نمیگویم. مقصودم یکی دو سال بعد از انقلاب بود. مثلاً شما تصورش را بکنید یک کرور از کارمندان دولت را چون موافق عقایدشان نبود به بهانهی آنکه وابسته به رژیم شاهاند ، به عنوان شرمآور « پاکسازی» از ادارهها بیرون انداختند و بجای ایشان نزدیکانشان را که کارها را بلد نبودند آوردند. مخصوصاً یک عدهی بیشماری را فقط برای خبرچینی و جاسوسی در ادارهها و کارخانهها وارد کردند. کارهای کشور که بهم ریخت بجای خود ، صدمههای زیادی که مملکت بخاطر نادانی مدیران بیدانش و ناکاردان دید هم بجای خود ، این حقوقبگیرها یک بار سنگین همیشگی بدوش دولت و مردم شدند.
در حالی که اگر انقلاب مصالح مردم را در نظر میگرفت ، محبتش بدل مردم مینشست و لازم نبود کارهای زشت و وحشیانهای بکنند.
اینکه مردم فکر میکردند هر چیزی که از دست بدهند دست کم اسلام را بدست خواهند آورد ، آخرِ آن اسلام هم این شد که مملکت را سر تا پا فساد گرفته. هر چند ماه یک بار یک خبر اختلاس چند هزار میلیاردی خبر روزنامهها میشود. واقعاً اسلامی که مردم خواهانش بودند این بود؟!
[2] : نمیدانم این آگاهی راست است یا نه. ولی بهر حال گلهی راننده را از بهای گزاف اتومبیل در ایران نشان میدهد.
.
🔸 (تکهی دو از چهار)
الف ـ درست گفتید. بجای اینکه پولمان را به لبنان و سوریه و عربستان بدهیم ، باید کاری کنیم از این بدبختیها نجات پیدا کنیم. کشور ما پر از بدبختی است. پراید را به ما پانزده میلیون ولی به افغانیها سه میلیون تومان میفروشند.[2] افغانیها بجای دکّه ازش استفاده میکنند. از این ارزانتر هم می شود دکه درست کرد؟. من عکسش را دیدهام. جز صندلی راننده همهی صندلیهایش را برداشته ، روزنامه و دیگر چیزها برای فروش گذاشته. شب هم همه را جمع میکند و به خانهاش میبرد.
من یک جوانی هستم که همه جوره به این مملکت خدمت کردهام. کارت جانبازی ، کارت بسیج و همه جور کارتی هم دارم. درس هم خواندهام. ولی الان باید با همین رانندگی بسازم. آنهم با این وضع بد اقتصادی که روز بروز بدتر میشود. درآمدهامان دیگر کفاف زندگیمان را نمیدهد. آیا سرنوشت ما باید این باشد؟ جوانیم رفت!
دیروز وقت قسط ماشینم بود. هفتصد (هزار) تومان باید قسط میپرداختم که در حسابم بیشتر از دویست(هزار) تومان نبود. حالا هر ماه باید بیست (هزار) تومان جریمهاش را بپردازم.
فقط من نیستم همه ماها همینیم. همکارم کرایهنشین است. دو ماه است کرایهاش را نتوانسته بپردازد. به صاحبخانه میگوید : تا حالا که همیشه درآورده و کرایه را به موقع دادهام. میدانم شما هم قسط و دیگر احتیاجها داری ولی من چه کنم؟ هرچه درمیآورم صرف خورد و خوراکمان میشود. من که پول شما را نمیخواهم بخورم. ...
ببین حاج آقا! من اهل زاهدانم. زاهدان شهر قشنگی است. ولی باید آب خوردن را گالنی بخریم!. شهر هنوز گاز ندارد! آنوقت آب را به عربها میدهند. پول مملکت را برای انرژی هستهای خرج میکنند. به خارجیها میدهند. ... ما هیچ چیزمان درست نیست.
ب ـ بگذارید داستانی برایتان بگویم. دو سه روز پیش همین مسیر را که میرفتم ، یکی از همکارانتان از من پرسید : شما چه خاطرهای از انقلاب دارید؟ آن روزها را بیاد میآورید؟
گفتم : خُب ، خاطره که زیاد هست. ولی یک چیز کلی که دربارهی انقلاب ایران باید بگویم اینست که در جاهایی که انقلاب شده برای رفاه و بهبود زندگیِ اکثر مردم انقلاب شده. به عبارت دیگر درصد زیادی از مردم از انقلاب رضایت پیدا کردهاند. مثلاً در فرانسه یا چین و روسیه که انقلاب شده یک عدهی کمی ـ مثلاً 5 درصد ـ از مردم که به دربار وابسته بودند یا سرمایهدار و زمیندار بزرگ بودند از انقلاب صدمه دیدهاند ولی اکثریت مردم از نتیجههای انقلاب راضی بودهاند. اما در ایران اینطور نشد. بعد از انقلاب شاید سی در صد مردم ناراضی شدند.
الف ـ حاج آقا! ، صد در صد مردم!
ب ـ الان را نمیگویم. مقصودم یکی دو سال بعد از انقلاب بود. مثلاً شما تصورش را بکنید یک کرور از کارمندان دولت را چون موافق عقایدشان نبود به بهانهی آنکه وابسته به رژیم شاهاند ، به عنوان شرمآور « پاکسازی» از ادارهها بیرون انداختند و بجای ایشان نزدیکانشان را که کارها را بلد نبودند آوردند. مخصوصاً یک عدهی بیشماری را فقط برای خبرچینی و جاسوسی در ادارهها و کارخانهها وارد کردند. کارهای کشور که بهم ریخت بجای خود ، صدمههای زیادی که مملکت بخاطر نادانی مدیران بیدانش و ناکاردان دید هم بجای خود ، این حقوقبگیرها یک بار سنگین همیشگی بدوش دولت و مردم شدند.
در حالی که اگر انقلاب مصالح مردم را در نظر میگرفت ، محبتش بدل مردم مینشست و لازم نبود کارهای زشت و وحشیانهای بکنند.
اینکه مردم فکر میکردند هر چیزی که از دست بدهند دست کم اسلام را بدست خواهند آورد ، آخرِ آن اسلام هم این شد که مملکت را سر تا پا فساد گرفته. هر چند ماه یک بار یک خبر اختلاس چند هزار میلیاردی خبر روزنامهها میشود. واقعاً اسلامی که مردم خواهانش بودند این بود؟!
[2] : نمیدانم این آگاهی راست است یا نه. ولی بهر حال گلهی راننده را از بهای گزاف اتومبیل در ایران نشان میدهد.
.
Forwarded from کتابخانه پاکدینی (کتابهای احمد کسروی و یاران او)
در پیرامون اسلام.pdf
475.7 KB
🔸 در پیرامون اسلام
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
🖌 احمد کسروی
☀️ اجتماعی
✴️ در پیرامون رویدادهای «افغانستان»
بهتر است از «بازی بزرگ» (1) و رویدادهای دور چشمپوشی نماییم و از بهار 1354 آغاز نماییم و سفر داودخان رئیسجمهور افغانستان را بهایران بیاد آوریم که سرآغاز نزدیکی و دوستی دوباره ایران و افغانستان بود. زمانی که شاه ایران ، داودخان را بدوستی و نزدیکی با ایران و میانجیگری برای از میان برداشتن کشاکشها با پاکستان خواند ولی بیگانگان با دخالتهای ناسزای خود این دوستی و نزدیکی را برنتافتند. نخست روسها با کودتای اردیبهشتماه 1357 و برانداختن داودخان بدخالت پرداختند.
در همان زمان دولتهای سرمایهداری اروپای غربی در پی «شوک نفتی» در مرز ورشکستگی بودند اینست که باید بهای نفت کاسته شده و جلوی صنعتی شدن کشورهای دیگر را میگرفتند. اگر استقلال اقتصادی رواج یابد و درهای کشورها بروی کالاهای کارخانههای غربی بسته شود، سرمایهداری اروپای غربی کالاهای خود را بکجا بفروشد؟! اگر ایران با پشتوانه «پترو دلار» سیاست مستقلی در پیش گرفته و در راه استقلال اقتصادی و صنعتی شدن گام میگزارد و در این زمینه برای کشورهای نفتخیز پیرامون خود «الگو» میگردید، «نظام سرمایهداری» در اروپای غربی چه سرنوشتی مییافت؟! در نتیجه «شاه» باید برانداخته میشد. ولی چه کسی باید جایگزین میگردید که ایران را از افتادن در «بلوک شرق» نگهدارد؟! سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی پاسخ این را هم داشتند. پاسخ «حکومت آخوندی» یا «جمهوری اسلامی» بود.
این بازی سیاستگران غربی یکسال پیش از آن در پاکستان آغاز شده بود : ذوالفقارعلیبوتو را با کودتای ضیاءالحق برانداخته بودند و هواداران «جماعت اسلامی» و مریدان ابوالاعلی مودودی را بر سر کار آورده بودند. اگر برای بازی با برگ «اسلام» در پاکستان «سناریوی کودتا» را نوشتند، در ایران سناریوی «انقلاب اسلامی» ساختگی نوشته شد.
«سناریوی» سازمانهای جاسوسی غربی که در ایران با پیروزی بنمایش درآمد و بانجام رسید، بازی با برگ «اسلام» در افغانستان آغاز گردید. دخالتها و تحریکهای سیا سرانجام شوروی را بلشکرکشی بآن سامان در پاییز 1358 تحریک کرد و در پی آن «جهاد» آغاز گردید و یک دوره تاریکی را در آن سرزمین پدید آورد.
شوروی که از افغانستان بیرون رفت و «جنگ سرد» پایان یافت، افغانستان ماند و دستههای «جهادی» که کابل را گرفتند ولی میان خود بسازش نرسیدند بلکه بجان یکدیگر افتادند. در این میان پاکستان، طالبان را برای چیرگی بر گروههای دیگر و پایان دادن به جنگ داخلی «مجاهدین» پیش انداخت. در همین میانه شوروی از میان رفته و نفت و گاز دریای کاسپین بهعنوان «طعمه» بزرگی برای کمپانیهای نفتی خودنمایی میکرد و طالبان تضمین داده بود که همه گروههای دیگر را جاروب کرده و امنیت را برای گذر خط لوله گاز (از ترکمنستان بسوی پاکستان و هند) فراهم نماید. اینگونه طالبان در افغانستان بر سر کار آمده و «امارت اسلامی» پدید آمد.
(1 از 2)
👇
بهتر است از «بازی بزرگ» (1) و رویدادهای دور چشمپوشی نماییم و از بهار 1354 آغاز نماییم و سفر داودخان رئیسجمهور افغانستان را بهایران بیاد آوریم که سرآغاز نزدیکی و دوستی دوباره ایران و افغانستان بود. زمانی که شاه ایران ، داودخان را بدوستی و نزدیکی با ایران و میانجیگری برای از میان برداشتن کشاکشها با پاکستان خواند ولی بیگانگان با دخالتهای ناسزای خود این دوستی و نزدیکی را برنتافتند. نخست روسها با کودتای اردیبهشتماه 1357 و برانداختن داودخان بدخالت پرداختند.
در همان زمان دولتهای سرمایهداری اروپای غربی در پی «شوک نفتی» در مرز ورشکستگی بودند اینست که باید بهای نفت کاسته شده و جلوی صنعتی شدن کشورهای دیگر را میگرفتند. اگر استقلال اقتصادی رواج یابد و درهای کشورها بروی کالاهای کارخانههای غربی بسته شود، سرمایهداری اروپای غربی کالاهای خود را بکجا بفروشد؟! اگر ایران با پشتوانه «پترو دلار» سیاست مستقلی در پیش گرفته و در راه استقلال اقتصادی و صنعتی شدن گام میگزارد و در این زمینه برای کشورهای نفتخیز پیرامون خود «الگو» میگردید، «نظام سرمایهداری» در اروپای غربی چه سرنوشتی مییافت؟! در نتیجه «شاه» باید برانداخته میشد. ولی چه کسی باید جایگزین میگردید که ایران را از افتادن در «بلوک شرق» نگهدارد؟! سیاستگران و سازمانهای جاسوسی غربی پاسخ این را هم داشتند. پاسخ «حکومت آخوندی» یا «جمهوری اسلامی» بود.
این بازی سیاستگران غربی یکسال پیش از آن در پاکستان آغاز شده بود : ذوالفقارعلیبوتو را با کودتای ضیاءالحق برانداخته بودند و هواداران «جماعت اسلامی» و مریدان ابوالاعلی مودودی را بر سر کار آورده بودند. اگر برای بازی با برگ «اسلام» در پاکستان «سناریوی کودتا» را نوشتند، در ایران سناریوی «انقلاب اسلامی» ساختگی نوشته شد.
«سناریوی» سازمانهای جاسوسی غربی که در ایران با پیروزی بنمایش درآمد و بانجام رسید، بازی با برگ «اسلام» در افغانستان آغاز گردید. دخالتها و تحریکهای سیا سرانجام شوروی را بلشکرکشی بآن سامان در پاییز 1358 تحریک کرد و در پی آن «جهاد» آغاز گردید و یک دوره تاریکی را در آن سرزمین پدید آورد.
شوروی که از افغانستان بیرون رفت و «جنگ سرد» پایان یافت، افغانستان ماند و دستههای «جهادی» که کابل را گرفتند ولی میان خود بسازش نرسیدند بلکه بجان یکدیگر افتادند. در این میان پاکستان، طالبان را برای چیرگی بر گروههای دیگر و پایان دادن به جنگ داخلی «مجاهدین» پیش انداخت. در همین میانه شوروی از میان رفته و نفت و گاز دریای کاسپین بهعنوان «طعمه» بزرگی برای کمپانیهای نفتی خودنمایی میکرد و طالبان تضمین داده بود که همه گروههای دیگر را جاروب کرده و امنیت را برای گذر خط لوله گاز (از ترکمنستان بسوی پاکستان و هند) فراهم نماید. اینگونه طالبان در افغانستان بر سر کار آمده و «امارت اسلامی» پدید آمد.
(1 از 2)
👇
👆
«مجتمع نظامی-صنعتی» آمریکا پس از «جنگ سرد»، باید راه دیگری برای فروش اسلحه و بستن قراردادهای نظامی با دولت آمریکا مییافت و برای آن نیاز بدشمن دیگری بود. «شوروی» از میان رفته بود ولی این بار «جنگ با تروریسم» بهانه خوبی برای لشکرکشی باینسو و آنسو و دستاندازی بکشورهای دیگر و فروش اسلحه و بلعیدن بودجههای نظامی بود. گویا دوره «جنگ با ترور» هم بپایان رسیده و آمریکاییها بهتر دانستهاند، لشکرهای خود را از برخی جاها بیرون برده و برای نگهداری برتری خود در اقیانوس آرام و جاهای دیگر ذخیره سازند.
گویا امروز پس از «جمهوری اسلامی پاکستان» و «جمهوری اسلامی ایران» ، دوباره نوبت به «امارت اسلامی افغانستان» رسیده. در این میان چنین مینماید که همه سهم خود را از خراسان و سیستان کهن برداشتهاند و خرسند گردیدهاند: پاکستان خرسند است، زیرا نزدیک هفتاد سال پس از آن روزهایی که داودخان، پشتونستان بزرگ را آرزو کرده و مرز انگلیسی دیورند با پاکستان را انکار کرد، افغانستان نه تنها خاک خود را پس نگرفت بلکه امروز پاکستان بدست طالبان نفوذ خود را بسراسر آن سامان گسترش داد.
گویا چین - پیشتاز «جهانیسازی» - ناخرسند نیست، زیرا کانها و مواد خام این سرزمین را تاراج خواهد کرد و از سویی، طالبان گوش بفرمان پاکستان است که دوست و وابسته دیرینه چین شمرده میشود و از این رو چنین مینماید که «امارت اسلامی» زیانی بهامنیت ترکستان چین نخواهد داشت.
کمپانیهای آمریکایی خرسندند زیرا دوباره با دلالی و کارچاقکنی زلمای خلیلزاد، تضمین امنیت خط لوله گازی تاپی (ترکمنستان، افغانستان، پاکستان، هند) را از «امارت اسلامی» گرفتهاند.
در این میان بازندگان بزرگ ، تنها ایران و مردم ستمدیده آن سامان هستند. نشانیهایی دیده میشود که گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» (1) و ساختهشدن «امارت افغانستان» میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند. بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند. گویا برآنند که بخشی از مردم خراسان و سیستان کهن را بدرون مرزهای کنونی ایران برانند.
نتیجه جدایی خراسان و سیستان کهن از ایران در «بازی بزرگ» روس و انگلیس ، کوچک و ناتوانتر گردیدن ایران ، بستهشدن آب بروی استانهای شرقی و نابودی و خشکی آنها ، کوچیدن باشندگان مرزهای شرقی و «خالی از سکنه» گردیدن آن گوشه کشور و ... گردید. از آنسو، باشندگان آن سرزمین هم از آن جدایی ، نتیجه نیکی ندیدهاند.
درد مردم ایران و افغان یکسان است. همان چیزهایی که مایه بدبختی و زبونی و خواری ایرانیان گردیده و زمینه نفوذ و دخالت بیگانگان را در ایران فراهم ساخته ، در آنجا نیز هست. همچنانکه ایران نیاز بیک «رستاخیر» یا «رنسانس» میدارد، همسایگان افغان ما نیز چنیناند. جنبش «پاکدینی» همچنانکه درمان دردهای ایران میباشد، درمان دردهای افغانستان نیز هست. رهایی ایران از «شاهراه پاکدینی» میگذرد، برای رهایی افغانان نیز راه دیگری سراغ نداریم.
پانویس:
1. «بازی بزرگ» (The Great Game) نامی است که انگلیسها بروی نبرد اطلاعاتی سیاسی میان خود با روسها در سده نوزدهم در آن سامان نهادهاند. در همین زمان بود که انگلیسها واژه «افغانستان» را ساخته و در همین «بازی بزرگ» بود که خراسان و سیستان را از ایران جدا کرده و «امارت افغانستان» را بهعنوان سپر یا حائل در برابر پیشروی روسها بسوی هند پدید آوردند.
پایان
(2 از 2)
.
«مجتمع نظامی-صنعتی» آمریکا پس از «جنگ سرد»، باید راه دیگری برای فروش اسلحه و بستن قراردادهای نظامی با دولت آمریکا مییافت و برای آن نیاز بدشمن دیگری بود. «شوروی» از میان رفته بود ولی این بار «جنگ با تروریسم» بهانه خوبی برای لشکرکشی باینسو و آنسو و دستاندازی بکشورهای دیگر و فروش اسلحه و بلعیدن بودجههای نظامی بود. گویا دوره «جنگ با ترور» هم بپایان رسیده و آمریکاییها بهتر دانستهاند، لشکرهای خود را از برخی جاها بیرون برده و برای نگهداری برتری خود در اقیانوس آرام و جاهای دیگر ذخیره سازند.
گویا امروز پس از «جمهوری اسلامی پاکستان» و «جمهوری اسلامی ایران» ، دوباره نوبت به «امارت اسلامی افغانستان» رسیده. در این میان چنین مینماید که همه سهم خود را از خراسان و سیستان کهن برداشتهاند و خرسند گردیدهاند: پاکستان خرسند است، زیرا نزدیک هفتاد سال پس از آن روزهایی که داودخان، پشتونستان بزرگ را آرزو کرده و مرز انگلیسی دیورند با پاکستان را انکار کرد، افغانستان نه تنها خاک خود را پس نگرفت بلکه امروز پاکستان بدست طالبان نفوذ خود را بسراسر آن سامان گسترش داد.
گویا چین - پیشتاز «جهانیسازی» - ناخرسند نیست، زیرا کانها و مواد خام این سرزمین را تاراج خواهد کرد و از سویی، طالبان گوش بفرمان پاکستان است که دوست و وابسته دیرینه چین شمرده میشود و از این رو چنین مینماید که «امارت اسلامی» زیانی بهامنیت ترکستان چین نخواهد داشت.
کمپانیهای آمریکایی خرسندند زیرا دوباره با دلالی و کارچاقکنی زلمای خلیلزاد، تضمین امنیت خط لوله گازی تاپی (ترکمنستان، افغانستان، پاکستان، هند) را از «امارت اسلامی» گرفتهاند.
در این میان بازندگان بزرگ ، تنها ایران و مردم ستمدیده آن سامان هستند. نشانیهایی دیده میشود که گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» (1) و ساختهشدن «امارت افغانستان» میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند. بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند. گویا برآنند که بخشی از مردم خراسان و سیستان کهن را بدرون مرزهای کنونی ایران برانند.
نتیجه جدایی خراسان و سیستان کهن از ایران در «بازی بزرگ» روس و انگلیس ، کوچک و ناتوانتر گردیدن ایران ، بستهشدن آب بروی استانهای شرقی و نابودی و خشکی آنها ، کوچیدن باشندگان مرزهای شرقی و «خالی از سکنه» گردیدن آن گوشه کشور و ... گردید. از آنسو، باشندگان آن سرزمین هم از آن جدایی ، نتیجه نیکی ندیدهاند.
درد مردم ایران و افغان یکسان است. همان چیزهایی که مایه بدبختی و زبونی و خواری ایرانیان گردیده و زمینه نفوذ و دخالت بیگانگان را در ایران فراهم ساخته ، در آنجا نیز هست. همچنانکه ایران نیاز بیک «رستاخیر» یا «رنسانس» میدارد، همسایگان افغان ما نیز چنیناند. جنبش «پاکدینی» همچنانکه درمان دردهای ایران میباشد، درمان دردهای افغانستان نیز هست. رهایی ایران از «شاهراه پاکدینی» میگذرد، برای رهایی افغانان نیز راه دیگری سراغ نداریم.
پانویس:
1. «بازی بزرگ» (The Great Game) نامی است که انگلیسها بروی نبرد اطلاعاتی سیاسی میان خود با روسها در سده نوزدهم در آن سامان نهادهاند. در همین زمان بود که انگلیسها واژه «افغانستان» را ساخته و در همین «بازی بزرگ» بود که خراسان و سیستان را از ایران جدا کرده و «امارت افغانستان» را بهعنوان سپر یا حائل در برابر پیشروی روسها بسوی هند پدید آوردند.
پایان
(2 از 2)
.
🔸 گویا دو سده پس از «بازی بزرگ» و ساختهشدن «امارت افغانستان» ، میخواهند آن را براستی «افغانستان» سازند.
🔸 بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند.
🔸گویا دوباره بخشی از باشندگان خراسان و سیستان کهن ، بدرون مرزهای کنونی ایران رانده خواهند شد.
.
🔸 بگفته مدیرکل امور مرزی وزارت کشور جمهوری اسلامی، از دو ماه پیش این روزها را دیده و زمینه نشمین دادن به آوارگان در استانهای مرزی را بسیجیده بودند.
🔸گویا دوباره بخشی از باشندگان خراسان و سیستان کهن ، بدرون مرزهای کنونی ایران رانده خواهند شد.
.
🔶 «بدبختی توده و ریشهی آن»
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی سه از سه)
یادداشت گردآورنده : کسروی به کیشها هر یک ایرادهای پرشمار استواری گرفته و نشان میدهد که اینها از دین و معنی درست آن فرسنگها دور بلکه خود بیدینیاند. همچنین پیش و پس از نوشتن سه کتابِ صوفیگری ، بهائیگری و شیعیگری از پیروان آنها خواسته به ایرادهای او پاسخ گویند. همهی اینها برای آنست که ایرانیان از پراکندگی که بزرگترین علت بدبختی ایشانست رها گردند.
جای افسوس بسیار است که پیروان این کیشها که دهها سالست از پاسخ درماندهاند بجای آنکه بدینسان به بیراه بودن باورهای خود پی برند و خشنود باشند از اینکه آن نوشتهها باعث شده کسان بسیاری از نادانیها رها گردند ، بجای آنکه بدانند با چنان ایرادهایی دیگر دنبال کردن آن کیشها بیخردیست ، تا میتوانند در گمراهی پا میفشارند و برای آنکه از آن درماندگی و زبانبستگی بگمان خود رها گردند ، این زمان همه را فراموش کرده به پاکدینی ایراد میگیرند.
یکی از یاران (شادروان شیشهگر) در همان روزها این رفتار رندانه را با این داستان ملانصرالدین بایشان خرده گرفته :
میگویند ملا در باغی رفته قدری سیب دزدید باغبان او را دید و یخهاش چسبید که چرا سیب دزدیدهای ، جواب داد تو چرا موی سرت سفید است؟!
یکی بگوید : بسیار خوب ، شما آزادید ایراد بگیرید تا اگر توانستید موضوعات تاریکی را بروشنی آورید. لیکن به ایرادهایی که در این کتابها آمده چه کار خواهید کرد؟! آیا میخواهید مردم آنها را نادیده گیرند یا برویتان نیاورند؟! مگر این زمینه ، بازی فوتبال است که بگویید بهترین دفاع حمله است؟!
شما باید در گام نخست آن ایرادها را از خود بازگردانید و راه آن نیز جز این نیست که بیکایک آنها پاسخ خردپذیر دهید. پس از آنست که به ایرادگیری شما گوش خواهند کرد.
گیریم آخرش آنست که شنونده سخن شما را پذیرد ، آیا این پاسخ به ایرادهایی خواهد بود که به شما گرفتهاند؟! آیا همه چیز فراموش گردیده دیگر کسی آنها را به رُختان نخواهد کشید؟!
.
🔸 پاسخ یک بهائی (تکهی سه از سه)
یادداشت گردآورنده : کسروی به کیشها هر یک ایرادهای پرشمار استواری گرفته و نشان میدهد که اینها از دین و معنی درست آن فرسنگها دور بلکه خود بیدینیاند. همچنین پیش و پس از نوشتن سه کتابِ صوفیگری ، بهائیگری و شیعیگری از پیروان آنها خواسته به ایرادهای او پاسخ گویند. همهی اینها برای آنست که ایرانیان از پراکندگی که بزرگترین علت بدبختی ایشانست رها گردند.
جای افسوس بسیار است که پیروان این کیشها که دهها سالست از پاسخ درماندهاند بجای آنکه بدینسان به بیراه بودن باورهای خود پی برند و خشنود باشند از اینکه آن نوشتهها باعث شده کسان بسیاری از نادانیها رها گردند ، بجای آنکه بدانند با چنان ایرادهایی دیگر دنبال کردن آن کیشها بیخردیست ، تا میتوانند در گمراهی پا میفشارند و برای آنکه از آن درماندگی و زبانبستگی بگمان خود رها گردند ، این زمان همه را فراموش کرده به پاکدینی ایراد میگیرند.
یکی از یاران (شادروان شیشهگر) در همان روزها این رفتار رندانه را با این داستان ملانصرالدین بایشان خرده گرفته :
میگویند ملا در باغی رفته قدری سیب دزدید باغبان او را دید و یخهاش چسبید که چرا سیب دزدیدهای ، جواب داد تو چرا موی سرت سفید است؟!
یکی بگوید : بسیار خوب ، شما آزادید ایراد بگیرید تا اگر توانستید موضوعات تاریکی را بروشنی آورید. لیکن به ایرادهایی که در این کتابها آمده چه کار خواهید کرد؟! آیا میخواهید مردم آنها را نادیده گیرند یا برویتان نیاورند؟! مگر این زمینه ، بازی فوتبال است که بگویید بهترین دفاع حمله است؟!
شما باید در گام نخست آن ایرادها را از خود بازگردانید و راه آن نیز جز این نیست که بیکایک آنها پاسخ خردپذیر دهید. پس از آنست که به ایرادگیری شما گوش خواهند کرد.
گیریم آخرش آنست که شنونده سخن شما را پذیرد ، آیا این پاسخ به ایرادهایی خواهد بود که به شما گرفتهاند؟! آیا همه چیز فراموش گردیده دیگر کسی آنها را به رُختان نخواهد کشید؟!
.
🔶 محرم (بخشی از کتاب داوری)
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.
🔸 (تکهی پنج)
2ـ بسینه زدن ، زنجیر بتن کوفتن ، گل بِرو مالیدن ، خاک بسر ریختن ، سر خود شکافتن ، جَستن و افتادن ، نعرهها کشیدن و اینگونه کارها جز نشان دُژخویی(1) و بیابانیگری[=وحشیگری] نیست. شیعیان اینها را هنری پنداشتندی و اگر درمیان تماشاچیان یک یا چند تن اروپایی بودی بنام خودنمایی بیشتر کوفتندی و زدندی و بلندتر نعرهها کشیدندی. ولی راستی آنست که همین نادانیها و مانندهای آن دستاویز بدست اروپاییان داده که ایرانیان و دیگر شرقیان را «نیمهوحشی» شمارند و بزندگانی آزاد شاینده ندانند.
اروپاییان از سالها کوشیدهاند که شرقیان را در نادانیها و دُژخوییهایی که میداشتهاند و میدارند پایدار گردانند و از این رفتار دو نتیجه خواستهاند : یکی آنکه شرقیان در سایهی همین نادانیها ، ناتوان و درمانده باشند و بآسانی گردن به یوغ چیرگی آنان گزارند. دیگری اینکه بهانه در دست باشد و به «نیکخواهان جهان» که در اروپا نیز فراوانند پاسخی توانند داد.
اینکه از صد سال باز اروپاییان که به ایران و هند آمدهاند داستانها از این نمایشها و نادانیهای شیعیان در کتابهاشان نوشتهاند و پیکرهها برداشته بچاپ رسانیدهاند (2) ، اینکه برخی از شرقشناسان بستایشهایی از شیعیگری و از این نمایشها پرداختهاند ، همه از این راه بوده است.
دو تن از شرقشناسان که یکی مسیو ماربین آلمانی و دیگری دکتر جوزف فرانسهای بوده ، در کتابهای خود از کیش شیعی و از این نمایشهای شیعیان ستایشها نوشتهاند ، و اینها عنوانی بدست ملایان داده که آن دو نوشته را که بفارسی ترجمه شده در دفتری بنام «سیاستالحسینیه» بچاپ رسانیدهاند. ولی ما نیک میدانیم که این شرقشناسان از کارکنان سیاسی میباشند و نوشتههاشان جز از راه فریبکاری نیست.
بگفتهی مسیو ماربین ، نصیرالدین توسی کار بسیار نیکی کرده که در زمان تاخت مغولان و در چنان هنگام گرفتاری ، کینهی شیعی و سنّی را فراموش نساخته و مغولان را بسر بغداد برده و کینه از دشمنان خاندان علی جسته است. این بوده آرزویش که شیعیان همیشه چنان باشند و هیچگاه کینهی سنّیان را از دل بیرون نکرده بکارهای دیگری نپردازند.
بگفتهی دکتر جوزف ، شیعیگری در نتیجهی روضهخوانی پیشرفت بسیاری کرده ، و او آرزومند میبوده که شیعیان در این راه ، پیشرفت را از دست ندهند و بشمارهی شیعیان (که بکار سیاست اروپایی نیک میخورند) بیفزایند.
پابرگیها:
1ـ دژخوی = دارای عادت بد توأم با درشتی. ـ ویراینده
2ـ پیكرههایی را كه ما در این كتاب از قمهزنان و قفل بتنان و از جنازهی قاسم و عروس قاسم آوردهایم از مهنامهی «توردوموند» فرانسه است كه هشتاد سال پیش در پاریس بنیاد یافته بود و سالها پراكنده میشد. و آن نیز از كتاب یكی از جهانگردان روسی برداشته. این جهانگرد در قفقاز گردیده و برای آنكه بیابانیگری قفقازیان را نشان دهد از اینگونه پیكرهها برداشته و در كتاب خود بچاپ رسانیده است.
[این سخن دربارهی پیکرههای شمارههای 4 ، 6 ، 10 ، 12 و 13 میباشد که در اصل کتاب بوده. دیگر پیکرهها را ما افزودهایم.]
.