اینها نوشته و چاپ میشدند که در این کشور ، جامیها و حافظها و انوریها و سعدیها پرورده شوند نه نادرشاهها و لطفعلیخانها و ستارخانها و حیدرعمواغلیها.
چند تن از شرقشناسانی که در زمینهی تصوف و شاعران ایرانی کتاب نوشتهاند.
آیا از خود میپرسید علت این دلبستگی سخت شرقشناسان به زمینههایی همچون شاعران دورهی مغول و صوفیگری چیست؟!