پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
[1] : ورجاوند = ارجمند از دیده‌ی دین (دین بمعنای راست آن) ، مقدس.
کتاب «ما چه می‌خواهیم؟»
✴️ خدا با ماست

🔶 چگونه و از چه راه آفریدگار بما یاری می‌کند؟

(بخش پنجم)

می‌دانم اینها را که می‌نویسم نخست به چَخِش[=مجادله] و هایهوی خواهند پرداخت و سپس که درماندند و پاسخی نتوانستند چنین خواهند گفت : ما نیز همین را می‌گوییم ، مگر ائمه‌ی ما نفرموده‌اند : «أبَی اللهُ أن یجرِی الامور الاّ بِأسبابها».[1] یکی از رفتارهای شگفت آنان همینست که هرچه را که شنیدند و ناچار شدند بپذیرند خواهند گفت : «ما نیز همین را می‌گفتیم». دلهای آنان انبانیست که همه چیز در آن هست. ولی باید پرسید : «اگر امامان شما چنان گفته‌اند و آن سخن راستست و شما بآن باور می‌دارید پس بهر چه نمی‌گزارید مردم بزندگی از راهش کوشند؟!.. بهر چه مردم را بکارهای بیهوده‌ای که هَنایشی[اثر] در زندگی ندارد وامی‌دارید؟!.. بهر چه بمردم می‌گویید : بدولت مالیات ندهید ، بسربازی نروید؟!.. بهر چه با مشروطه دشمنی می‌کنید؟!.. بهر چه با دانشها به نبرد می‌پردازید؟!.. امروز مایه‌ی نیرومندی دولت و آبادی کشور اینهاست که شما با همه‌ی آنها دشمنی می‌نمایید. با اینحال در برابر ما ایستاده می‌گویید : ما نیز گفته‌ی شما را می‌گوییم : «أبَی اللهُ أن یجرِی الامور الاّ بِأسبابها». بیشرمی شما تا بجایی رسید که پاسبانان که شب تا بامداد در خیابان می‌گردند و بیخوابی و سرما را بخود هموار می‌گردانند تا مردم در خانه‌های خود آسوده بخوابند ، شما می‌گویید کارشان و پولشان «حرام» است و بدوزخ خواهند رفت ، ولی از آنسوی اگر شبی دزدی بخانه‌تان بیاید و چیزهایی ببرد فردا بکلانتری تاخته فریاد و هایهوی بلند می‌کنید و داراک[=مال] خود می‌طلبید و ناسازگاری آن سخن و این رفتار را درنمی‌یابید ، و پس از همه‌ی اینها «أبَی اللهُ أن یجرِی الامور الاّ بِأسبابها» را به رخ ما می‌کشید و من نمی‌دانم بشما چه نامی دهم.

این هم بگویم که تنها این نادانان نیستند که آیین خدا را نمی‌شناسند. بیشتری از جوانان درسخوانده و بسیاری از روزنامه‌نویسان نیز بآن نادانی دچار می‌باشند. زیرا اینان نیز بجای آنکه سرچشمه‌ی گرفتاریهای توده را بشناسند و از راهش بکوشش پردازند ، بجای آنکه هر یک نخست بخود پرداخته از آلودگیها پاک شوند و سپس بپاک گردانیدن دیگران کوشند ، بجای آنکه گردن بآمیغها گزارند و همگی به یک راه درآیند ، بجای آنکه هوسهای بیهوده را بکنار نهاده پیروی از خرد کنند ، تنها بهیاهو و تندنویسی بس می‌کنند و از ناله و فریاد نتیجه می‌خواهند. اینان نیز در گمراهی و نادانی فرورفته‌اند. بارها دیده می‌شود می‌گویند : «باید تند نوشت ، باید نترسید». می‌پندارند که از تند نوشتن و باین و آن تاختن سودی خواهد بود.

از سخن خود دور نیفتیم : این بسیار راستست که در این جهان هیچ چیزی بی‌انگیزه‌ نتواند بود ، هیچ کاری بیرون از آیین سپهر[=طبیعت] رخ نتواند داد. اینکه ما می‌گوییم : «خدا با ماست» ، خواستمان آنست که خدا این کار ما را خواسته و زمینه‌ی پیشرفت آن را «با انگیزه و افزار» بروی ما گشاده. زیرا در این راه که ما می‌باشیم و دست بهم داده می‌کوشیم ، همه‌ آمیغها را بازمی‌نماییم ، همه سود جهانیان را نشان می‌دهیم. ما معنی راست و درست جهان و زندگی را روشن گردانیده یک شاهراهی برای زیستن بهمگی نشان می‌دهیم. این یک چیز ساده‌ای نیست. این فیروزی جز با خواست خدا نتوانستی بود. هزاران کسان در این زمینه بسخن پرداخته و یا براهنمایی کوشیده‌اند ، ولی کدام یک را چنین فیروزی رخ داده؟!..

این راهی که ما می‌پیماییم ، با دانشها ، با سود و زیان زندگی ، با خدا و آیین او ، با هر سه بهمبستگی می‌دارد ، با اینحال کسی کمترین خرده‌ای در آنها پیدا نخواهد کرد. امروز در روی زمین دانشکده‌ها با هزارها ، و دانشمندان با ملیونها شمرده می‌شوند ، و زمانی نیست که سخنانی ، راست و کجش پوشیده تواند ماند.

در همین گفتار ، من ایرادهایی بملایان و پیروانشان گرفته‌ام. ولی آنان یک ایرادی بگفته‌های ما پیدا نخواهند کرد. ماننده‌ی همین سخن را بدیگران نیز توانیم گفت.

[1] : (اصول کافی ، جلد۱، سات ۱۸۳) : خدا ‌پرهیز دارد كه كارها بدون اسباب فراهم آید.
✴️ یك داوری پاكدلانه و دانشمندانه

ما ایرانیان بیشترِ توجهمان باشعاری است كه لفظاً و از حیث تركیب جملات ، شیرین و دلنشین و دارای مزایای عروضی و بدیعی است خاصه نزد جوانان و مردم بلهوس مضامینش دایر بساده و باده و هزل و شوخی و ساز و طرب بوده باشد. چنانكه اغلب دیده می‌شود كمتر كسی اشعار حكیمانه‌ی ساده و پندآمیز را كه مخالف هوای نفسانی است برغبت بخواند و این خود نشان می‌دهد ما در شعر جز آرایش ظاهر و مطالب هوس‌آمیز و شهوت‌انگیز مطلوب دیگری نمی‌جوییم و اگر امروز طرفداران شعر مضامین پندآمیز و حكیمانه‌ی بعضی از شعرا را برای خودشان سپر قرار داده و اتصالاً برخ آزادگان می‌كشند از این راه نیست كه اینها همیشه بدینگونه اشعار علاقمند بوده‌اند. صدها دلیل اقامه توان كرد كه همه‌ی دلبستگی آنها بگفته‌های بلهوسانه و آرایش بوده كه از جمله خود كاملاً بیاد داریم در مكتبهای سابق همیشه معلمین برای خواندن شاگردان اشعار هوس‌آمیز را بعذر اینكه تولید ذوق شعری می‌كند بسایر اشعار ترجیح می‌دادند.

و همچنین تا این اواخر در مجامع ادبا و در باب ذوق شعری اغلب تعریفات و ستایش از اشعاری بود كه دارای آرایش و مضامین هوس‌آمیز بودند و جز در مقام تمثیل ، كسی رغبت بخواندن شعر حكیمانه نمی‌كرد. حال كه طرفداران شعر در جواب آزادگان عاجز مانده‌اند چاره جز این ندارند آنچه را دیروز مورد توجهشان نبوده امروز برای خود مستمسك قرار بدهند.

و این تمایل باشعار هوس‌آمیز نیز امریست فطریِ نیروهای بهیمی و با خود نفس انسانی ، چنانكه می‌بینیم بعللی چند كه نزد ارباب بصیرت روشن است قویتر و تواناتر از نیروی روانی انسان نهاده شده و علل مادی بسیاری نیز از خارج همیشه آنها را تقویت می‌نمایند. لذا غالباً نفس انسانی ببدیها و بلهوسیها متمایل و بسهولت سوی نیكیها میل نمی‌كند مگر اینكه مقدمات و مرقبات آن چنانكه پیمان مشروحاً ذكر كرده فراهم آید. همینجا است كه تربیت و تهذیب بر فطرت می‌چربد.

و ما اینمعنی را در همه‌ی كارهای نفسانی و روانی مشهود می‌داریم و همین معنی است كه طرفداران شعر و شاعری را تا این درجه علاقمند ساخته و این شور و غوغا را مدتی است راه انداخته‌اند و این هم فطریِ انسان است ، امر غیرمنتظری كه ناگهان پیش آمد شدیداً تولید استیحاش[= نگرانی] و ابتكار كرده و مدتی از آن در اضطراب و در افكارش پافشاری می‌نمایند ولی در عین حال رفته رفته بدان انس گرفته و حرارتش بمرور مُنطفی[= فرو مرده] شود و بالاخره روزی می‌رسد كه حال نوین برایش از عادیات گردد و آنهمه پافشاری و استنكاف را كنار گزارد.

من بارها تجربه كرده‌ام مطلبی كه در ابتدا از قبول آن استنكاف داشته‌ام چون مدتی بر آن گذشته ، خود بخود عقیده‌ی قبلی را محو و خود جانشین آن شده است. چون آقای كسروی این موضوع را بغتتاً [= بناگاه] و بدون آنكه كسی انتظار آن را داشته باشد مطرح قرار داده و شروع بانتقاد شعرا نمودند و با آنهمه ایمان و اعتقادی كه مردم باشعار عموماً و شعرهای سعدی و حافظ بالخصوص داشتند با یكحال شگفت‌آوری آنان را متشنج ساخت و ممكن نبود همه‌ی آنها ، با اندك تأمل و تعقلی ، حقیقت را دریافته و پی باشتباه خود ببرند. حال كه سالها است رفته رفته از تشنجشان كاسته و بسیاری از آنان در نتیجه‌ی دلایل منطقی باشتباه خود و دیگران متوجه شده‌اند بدیهی است پرطول نخواهد كشید دیگران نیز بمرور بآزادگان گرویده و برای برانداختن بنیان اینگونه اشعار اقدام اساسی بكنند.

كشف حقایق نیز مانند همه‌ی طبیعیات مطیع قانون تكامل است. مادام كه پوشیده و پنهان است كسی بدان پی نتواند برد چون بحكم مرهونیت وقت مكشوف گردید هیچ قوه و نیرویی قادر بكتمان و انكار آن نیست و هرچه در اطرافش تحاشی[= حاشا كردن] رود خود بالطبیعه بهمه‌ی موانع چربیده و روز بروز فاشتر گردد.
پری‌رخ تاب مستوری ندارد چو در بندی سر از روزن درآرد
ما جنس بشر جزئی از اجزاء طبیعتیم و مقاومت جزء در مقابل نیروی كل میسر نیست.

شگفت آنجا است اكنون اشخاصی از اینگونه اشعار طرفداری كرده و گویندگان را از جمله مفاخر ملی ما می‌شمارند كه خود را از مطلعین مقتضیات عهد جدید انگاشته و مدعی دانش در امور زندگانی و تمدن نوین می‌باشند. معهذا اهمیتی بمضرات و مفاسد قسمت اعظم این شعرها كه دایر باصول تصوف و خراباتیگری و بی‌قیدی و بی‌مبالاتی است نداده و اینهمه لطمه و صدمه را كه اینگونه اشعار از هفت و هشت قرن باینطرف باخلاق ما وارد آورده بسیار سهل و بی‌اهمیت می‌شمرند و اصرار دارند حقایقی را كه آقای كسروی با یك قوه‌ی موهبتی امروز متوجه آنها گردیده و از این راه خدمت بزرگی بعالم شرق انجام داده‌اند با گِل بیندایند و دوره‌ی گمراهی ما را باز مدتها ادامه بدهند ولی خود در اشتباهند. بذری را كه آقای كسروی در مزرع حقیقت‌طلب دلهای هوشمندان افشانده نه چنان در كار نشو نما است كه بدین یاوه‌گوییها از نمو خود بازایستد.

👇
من كه خود یكی از دوستاران شعر و شاعری بودم و گاه هم چیزهایی بهم می‌بافتم پس از اینكه پیمان را خواندم دیدم قسمتی از این مفاسد كه آقای كسروی شرح داده همیشه در خاطره‌ی من خلجان داشته الا اینكه در اثر فقدان قوت نفس و عدم اتكاء بافكار خود ، دل آن را نداشته‌ام كه در مقابل عقاید عمومی ترتیب اثری بآنها داده و زبان بانتقاد بگشایم.

در هر حال با اندك تأملی در اطراف موضوع منتقل بحقیقت امر گردیده و ترك شعر و شاعری گفتم و محاكمه‌ی اینكار در محكمه‌ی درونم پرطول نكشید و در اندك زمانی افكار و احساسات سابقم در مقابل دلایل منطقی آقای كسروی محكوم و امروز كاملاً معتقدم كه منشاء اینهمه مفاسد اخلاقی و شیوع مناهی در كشور ما همین اشعار و دواوین شعرای صوفی مشرب و خراباتی می‌باشد و این مفاخر ملی ما كاری را برای ما انجام داده‌اند كه از هیچ دشمنی برنیاید.

(فردا بخش دیگر و پایانی این گفتار خواهد آمد)
شادروان محمد اصولی

او از یاران خوزستان و از پشتیبانان پیمان بوده است.
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 15 از بخش ششم

🔸بهانه‌ی «دین را باصل خود برمی‌گردانیم» ـ 1

بهانه‌ی دیگرشان : می‌گویند : «دین را باصل خود برمی‌گردانیم.» پس از آنكه دستشان از دیگر بهانه كوتاه گردید این را پیش می‌كشند.

می‌گوییم : نخست این بهانه‌ایست و كسی از شما هیچگاه دست از كیش خود نخواهد برداشت و بچنان كاری نخواهد برخاست. اینكه كسانی امروز بچنین دعوایی برخاسته‌اند جز دكاندارانی نیستند و اگر راستی را خواهیم این را یك كالای نوینی پیدا كرده‌اند و مایه‌ی گرمی بازار خود ساخته‌اند.

اینان را اگر بخودشان گزاریم صد سال دیگر باین دستاویز مردم را فریب دهند و از كار و زندگی بازدارند.

دوم : این نه كاریست كه شما یا دیگران بتوانید. دین را كه از گوهر خود بیرون آورده تا شما بآن بازگردانید؟!.. شما مگر باین كیشها یا باین دینهای فرعی بدلخواه خود آمده‌اید كه اكنون چون نمی‌خواهید از آن بازگردید؟!.. شما با فهم خود یك چیزهایی را دین دانسته‌اید و پذیرفته‌اید ، و كنون مگر فهم خود را دیگر خواهید گردانید؟!..

چنان گستاخانه می‌گویند : «دین را باصلش بازگردانیم» ، كه تو گویی سخن از آب خوردن می‌رانند. تو گویی دو چیزیست در آنجا ایستاده : یكی «اصل دین» دیگری «فرع دین» و اینان چون می‌بینند فرع دین را كه گرفته بودند درست نبوده كنون می‌خواهند بازگردند و آن یكی را بگیرند. تو گویی كالایی از بازار خریده‌اند و «بدل» درآمده می‌خواهند بفروشنده بازگردانند و یكی كه «اصل» باشد بگیرند. اینان همه چیز را آسان شمارند ، و از همینجا پایگاه فهم و اندازه‌ی خرد آنان دانسته می‌شود.

اگر كسی بگوید : «فلان كوه را بردارم و بكنار گزارم» بیشتر گزافه نباشد تا گفتن اینان : «دین را باصلش بازگردانیم».

اگر شما را آن فهم و دریافت است كه اصل دین را از فرعش بشناسید پس چرا تاكنون اصل را نگرفته و «فرع» را رها نكرده‌اید؟!. چرا پس از گفتن ماست كه بچنین اندیشه‌ای می‌افتید؟!.

این بهانه یك تاریخچه‌ای دارد ، و آن اینكه از زمان سید جمال‌الدین اسدآبادی و شیخ محمد[عبده] مفتی مصر یك عنوان «اصلاح دین» بمیان آمده و نتیجه آن شده كه كسانی از ملایان بچنان آرزویی افتاده و بكوششهایی ـ كوششهای بی‌نتیجه‌ای برخاسته‌اند ، و بسیاری هم تنها بآرزوی آن بس كرده و عنوان «مصلح» را بخود بسته‌اند بی‌آنكه بكاری پردازند.

پس از پیدایش مشروطه در ایران و پیشامد كشاكش میانه‌ی دین و زندگانی رواج این اندیشه بیشتر گردیده و كار بجایی رسیده كه بیشتر ملایان و ملازادگان بآن پرداخته‌اند. ولی اینان نه تنها یك كار سودمندی نتوانسته‌اند زیانهای بزرگی هم از كارشان پدید آمده و چون در اینجا فرصت گفتگو از كارهای آنان نیست گزارده و می‌گذریم ، و تنها این را می‌گوییم كه اینان در آن كوششها یا آرزوهای «اصلاحی» نیز خواستشان نه اینست كه این كیشهای پراكنده را از میان بردارند و بگرفتاریها و آلودگیها چاره اندیشند ، بلكه خواست آنان وارونه‌ی اینست. باین معنی آنان می‌خواهند این كیشها كه هست آرایه‌هایی بآنها بندند و برخی چیزهای زننده را از آنها دور گردانند و بدینسان باستواری آن كیشها بیفزایند. مثلاً علمای شیعی كه باصلاح برمی‌خیزند نه آنست كه می‌خواهند داستان سنی و شیعی كه بیكبار بی‌نتیجه و بی‌انگیزه است از میان رود و فراموش گردد و مردم دیگر بداستانهای هزاروسیصد سال پیش نپردازند و یك رشته نامهای بیهوده را از یاد برند ، اینها چیزهاییست كه از اندیشه‌ی هیچ یكی از آنان نمی‌گذرد ، بلكه خواست آنان اینست كه مثلاً بردن مرده‌ها به قم و نجف كه بسیار زننده است و بزبانها افتاده از میان رود ، و از آنسوی می‌كوشند كه برای كیش شیعی فلسفه‌هایی بتراشند و چنین نشان دهند كه فرنگیها آن را می‌پسندند و مثلاً برای داستان امام‌زمان سودهایی بشمارند و چنین گویند كه چشم براه ناپیدایی داشتن ، یك توده را همیشه زنده دارد. اینست معنی «اصلاح» آنان.[1]

[1] : اين رشته سر دراز داشته و دارد و دانسته نيست تا كجا پيش خواهد رفت. زيرا ما مي‌دانيم كه پس از نويسنده نيز كسانی همين راه «اصلاحات» را پوييده‌اند و اين سخن نويسنده بدرستی جای خود را يافته كه ايشان نه درپی برانداختن كيش آلوده و گمراه خود بلكه درپی نوآرايی و پدید آوردن گزارش (تأویل) های تازه برای آن بوده‌اند. بيگمان خواننده‌ی آگاه ، خود يكی دو نمونه از اينگونه «مصلحان» سراغ دارد.
کتاب «ما چه می‌خواهیم؟»
✴️ خدا با ماست

🔶 چگونه و از چه راه آفریدگار بما یاری می‌کند؟

(بخش ششم)

این پرسش را که شما می‌کنید من نیز کرده و تا پاسخ نشنیده‌ام بکار برنخاسته‌ام. «آمیغ‌پژوهی»[1] یکی از گُهریترین[اصلی] خویهای آدمیست. هر مردی که روان و خردش بیکاره نگردیده ، خود در جستجوی آمیغهاست ، و همینکه این گفته‌های ما را بشنود ، همچون تشنه‌ای که بآب رسد آن را خواهد پذیرفت و در راه پیشرفت آن بکوشش و همراهی خواهد برخاست. در جهان همه‌ی پیشرفتها از این راه بوده.

امروز ملیونها مردان بافهم و خرد هستند که در جستجوی چنین آمیغهایند ، و نمونه‌اش جانفشانیهاییست که از یاران ما (بویژه از جوانان) پدیدار می‌باشد. در جهان نیرو تنها نیروی توپ و تفنگ نیست و نیروهای دیگری هست که توپ و تفنگ را از کار تواند انداخت.

از آن سوی امروز گرفتاریهایی که در جهانست جز نتیجه‌ی گمراهیها نیست. این کیشهای گوناگون و این نافهمیها که از پیشروان آنها پدیدار است و آن دسته‌بندیهای سیاسی و آن جنگها و کشاکشها که درمیان دولتهاست ؛ اینها بیش از همه نتیجه‌ی روشن نبودن آمیغهاست. کیشها از اینجاست که معنی راست دین را نمی‌شناسند ، و این کشاکشها از آنجا که معنی زندگانی را نمی‌دانند. اینست ما چون معنی راست جهان و زندگانی را که همان دینست روشن می‌گردانیم و خود راه چاره باین گرفتاریها باز می‌کنیم ، این ناگزیریست که هر خردمند پاکدرونی که از این گرفتاریها دلگیر است با ما همراه و هم‌آواز خواهد گردید.

این خود دلیل استواریست. ولی در اینجا دلیل دیگری هم هست که بهتر است آن را نیز روشن گردانم :

چنانکه می‌دانیم آدمیان از روزی که پیدا شده‌اند همیشه رو بسوی پیشرفت و بهتری داشته‌اند ، و کنون نیز می‌دارند. آیین پیشرفت در همه چیز روانست. بگفته‌ی دانشمندان روزی بوده که آدمیان در غارها و جنگلها می‌زیسته‌اند که هیچ یکی از افزارها و کاچالهای کنونی را نداشته ، هیچ یکی از کشاورزی و درختکاری و دامپروری و خانه‌سازی و مانند اینها را نشناخته ، از دانشها و آگاهیها بیکبار بی‌بهره می‌بوده‌اند ، پوشاک و گُستراک [2] نمی‌داشته‌اند ، خوراک جز از میوه‌های جنگلی نمی‌خورده‌اند ، زبان برای سخن گفتن نیز درمیانشان نمی‌بوده.

چیزی که هست از همان آغاز پیدایش رو بسوی پیشرفت و بهتری داشته‌اند و هر زمان گامهای دیگری در آن راه برمی‌داشته‌اند تا امروز باینجا رسیده‌اند که هستند ، و ما اگر بخواهیم تنها نامهای افزارها و کاچالهای[اثاث] ایشان را بشماریم و یا فهرستی از دانشها و آگاهیهای آنان دهیم ، باید ساتهای[صفحه] بسیار را سیاه گردانیم.

این چیزیست که دانشمندان درباره‌ی آدمیان می‌گویند و با دلیلها روشن می‌گردانند ، و چون آنان در این زمینه بگشادگی و درازی سخن رانده‌اند ما بهمین چند جمله بس کرده نیازی بسخن درازی نمی‌بینیم. آنچه می‌باید بگوییم آنست که این پیشرفت آدمیان همیشه از دو رشته باید بود :
یکی از راه افزارسازی و افزودن بشکوه بیرونی زندگانی و جلو رفتن در دانشها و آگاهیها (که می‌باید آن را راه دانشها بنامیم).

دیگری از راه شناختن معنی راست زندگانی و آدمیگری و زیستن بآیین خرد و بهره یافتن از آسایش و خرسندی (که می‌باید آن را راه دین بخوانیم).

این دو رشته یکی نیست و از هم جداست. ولی بیکدیگر بسته می‌باشند و همیشه باید توأم باشند تا نتیجه بدست آید وگرنه از پیشرفت در رشته‌ی یکمِ تنها ، نتیجه‌ی درستی در دست نتواند بود.[3]

[1] : آمیغ‌پژوهی = حقیقت‌جویی ، حقیقت‌پرستی
[2] : گُستر + اک = آنچه گسترند ، مانند : فرش ، گلیم و ...
[3] : نتواند بود (bud) = نتواند بودن.
.
دفتر «خدا با ماست»
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
هر كه را دیدید كه دوباره رخت سیدی یا ملایی پوشیده بدانید یك آدم باآزرمی[=باشرفی] نیست و از نیرنگبازی میخواهد بهره‌مندیهای نامشروعی كند و اینست او را خوار دارید و از این پیره‌زنان و مانندگان ایشان كه از دیدن عمامه دلهایشان بتكان می‌آید و بپاسداریهایی می‌پردازند جلو گیرید. آنان می‌پندارند از این پاسداری خدا را خشنود میگردانند. حقیقت را بفهمانید كه خدا از این نادانیها بیزار است.

ناتوانی خردها را ببینید : بدانش ، نیكوكاری ، پارسایی ، خردمندی ، كاردانی ، دلیری و دیگر مانند اینها كمترین ارجی گزارده نمی‌شود و بچند گز تنزیف سیاه و سفید ارج گزارده می‌شود. بدبخت از بس كه از خدا دور است گمان میكند رشته‌ی اختیار جهان در دست این تنزیفهاست و می‌ترسد اگر پاسداری نكند آسیب بیند اینست با یك دل لرزان بپاسداریهایی می‌پردازد.
(پرچم روزانه شماره‌ی227)
«از همین افسانه‌ی مهدی تاکنون صد آشوب برپا گردیده و یک نمونه از آنها آشوب بابیگری بوده. یک سید شیرازی به هوس مهدیگری افتاده و آوازی برآورده و مردم چون چشم به راه میبوده‌اند یک دسته گرد او را گرفته اند ، و آن بیمایه به عربی بافیهای خنک و بیمعنایی پرداخته ، و پس از کشاکشها و خونریزیها که خود او یکی از کشته شدگان بوده ، اکنون نتیجه آنست که گروهی بنام بهایی یا ازلی که در تیره مغزی و گمراهی بالاتر از شیعیانند پدید آمده اند و با صد بدی زندگی بسر میبرند. این یکی از میوه های تلخ آن درخت سیاست بوده.»

چپ : بهاءالله
راست بالا : سیدعلی‌محمد باب
راست میانه : یکی از زیارتگاههای بهاییان
راست پایین : عبدالبهاء فرزند بهاءالله هنگام دریافت لقب «سر» از دولت انگلستان

«شیعیگری یا بخوانند و داوری کنند»
✴️ ریشه‌ی بدبختیها (تکه‌ی پنجاه‌وچهارم)

🔶 سازمان پرورش افكار لازم است
(بخش یک از یک)

🔹کوشاد تلگرام : این نوشته در پاسخ بخواننده‌ای است که راه درمان خویهای بد مردم را پدید آوردن «سازمان پرورش افكار[1] » می‌نمود و آن را پیش می‌نهاد و همچنین دو تن دیگر که به خرابی وضع ادارات ایراد گرفته چاره نشان می‌دادند.

🔸پرچم : آقای عمادی بدانند كه ما با این كوششهای خود به «پرورش اندیشه‌ها» پرداخته‌ایم و بسازمان دیگری نیاز نیست.

🔸هر چیزی سرمایه لازم دارد. پرورش اندیشه‌ها بسته به آنست كه یك دسته‌ای با اندیشه‌های راست و سودمند باشند و دست بهم داده ‌اندیشه‌های دیگران را نیز راست گردانند. شما اگر می‌خواهید یك سپاه مرتب و آراسته‌ای پدید آورید باید یك دسته افسرانی را كه خود دانش و سرمایه دارند وادارید كه هر كدام گروهی را از جوانان تربیت كنند و در فنون جنگی آموخته گردانند وگرنه راه دیگری نخواهید داشت. چنین انگارید كه شما افسرانی ندارید ولی پافشاری می‌كنید كه باید سپاهی ترتیب داده شود آیا چه نتیجه‌ای از این پیدا می‌شود جز از آنكه هر كس با یك ترتیب من‌درآورده‌ای گروهی را ورزیده گرداند و یك سپاهی پدید آید كه جز بدرد مسخره و خنده نخورد.

شما می‌گویید : «پرورش افكار» و هیچ نمی‌اندیشید كه پرورندگان كه‌ها باشند؟.. شگفتتر آنست كه این داستان یك بار آزموده گردیده. در چند سال پیش یك دستگاهی بهمین نام پدید آوردند و خرجهای گزافی را بگردن گرفتند ولی چون سرمایه‌ای درمیان نبود نتیجه آن شد كه بیست و سی تن بمیان افتادند و بمردم نطقهایی كردند : یكی از شاه‌پرستی سخن راند و در كشورِ مشروطه شاه را یگانه امیدگاه مردم نشان داد ، دیگری از پرورش ذوق (كه ما هیچ نمی‌دانیم ذوق چیست؟) گفتگو كرد ، سومی از مقامات سعدی و حافظ سخن راند ، چهارمی ستایشهای گزافه‌آمیز از تیمور لنگ سروده او را «دارای اخلاق پیغمبری» نامید ، پنجمی از رادیو [2] گفتگو كرد ، ششمی از حجامت سخن راند و مردم را خندانید ... این شد نتیجه‌ی پرورش اندیشه‌ها و جز این نبایستی بود. چنانكه امروز هم اگر بخواهند از همان راه بیایند همان نتیجه را خواهند گرفت و جز پریشان‌گوییهای خنك سودی در دست نخواهد بود.

🔸راه درست پرورش اندیشه‌ها همینست كه ما حقایق مهمی را نشر می‌كنیم و این باعث است كه صدها و هزارها مردان و جوانان باور و اندیشه یكی گردانند و سپس هر یكی در نوبت خود آموزگار توده باشند و همه را دارای یك اندیشه گردانند.

آقای عمادی و دیگران نیز باید این راه را تقویت كنند و از این راه بكنار نروند. آن گفتارهایی كه آقایان حكمی‌زاده و محیط [3] درباره‌ی خرابی ادارات و راه چاره‌ی آنها نوشتند ما بنام همراهی بچاپ رسانیدیم وگرنه دوباره می‌گوییم :

🔸تا كارها از ریشه درست نگردد تنها یك بخشی از آن درست نخواهد گردید.

امروز با حال كنونی ، ادارات اصلاح‌پذیر نیست. یك توده‌ی اینچنانی اداراتش بهتر از آن نتواند بود.

آقایان محیط و حکمی‌زاده ایراد گرفته‌اند كه بسیاری از كاركنان ادارات پول دولت را حرام و دزدیدن آن را بخود حلال می‌شمارند. این یك ایراد بزرگیست. از یك توده‌ی اینچنانی چشم رستگاری نتوان داشت ولی باید فراموش نساخت كه این در اساس كیش آنهاست و
🔸این ایرادها كه شما می‌گیرید اگر نتیجه دهد جز این نخواهد بود كه از كیش [دست] بردارد و این زمان هم گرفتار مادّیگری گردیده باز دزدی را زشت نخواهد شمرد و اگر چاره بخواهیم راه آنست كه معنی درست دین روشن گردد و این كیشها كه خود گمراهیست از میان رود و این همانست كه در جزو كوششهای ماست.

آقای عمادی هوادار جدی فرهنگ هستند. میگویند باید فرهنگ را تعمیم داد ولی هیچ اندیشیده‌اند كه كدام فرهنگ؟.. اگر مقصودشان فرهنگ كنونیست نتیجه‌ی آن همانست كه خودشان در همین گفتار شرح داده‌اند. اگر فرهنگ دیگری را می‌گویند آن كه وجود ندارد و باید بكوشیم بوجود آوریم.

اینها را می‌نویسم و مقصودم آنست كه آقایان شتاب در كار كنند و اندیشه‌های خود را بچیزهای جزیی صرف نكنند. راه نیكی همینست كه ما پیش گرفته‌ایم و باید همه‌ی نیرو و توان خود را در این راه بكار بریم.

🔸ما اگر از همین یاران خود چند هزار تن آموزگار پدید آوریم خواهیم توانست همه‌ی اندیشه‌ها را اصلاح كنیم و این زمینه‌ی دیگر اصلاحات را فراهم خواهد گردانید. الحق باید در این راه كوشیم.
(پرچم روزانه شماره‌ی 192)

[1] : «سازمان پرورش افکار» اداره‌ای در زمان رضاشاه بود که مردم را به خواستها و تصمیمهای دولت آشنا می‌کرد و می‌کوشید با برگزاری سخنرانیها و جشنهایی ایشان را با دولت همراه و هم‌اندیشه گرداند.
[2] : همانا خواست «اهمیت رادیو» بوده. در آن هنگام هنوز ایران رادیو نداشت.
[3] : حکمی‌زاده همانست که کتاب «اسرار هزارساله» را نوشته. محیط نیز جوان روشن‌اندیشی بود که در دادگاه «مقصران شهربانی» یکی از وکیلان او را گمارده بودند.
✴️ یك داوری پاكدلانه و دانشمندانه

(بخش پایانی)

عجب‌تر آنكه در اوایل مشروطه بسیاری از شعرای معاصر تجدد در شعر را گاه در برهم زدن قافیه و وزن دانسته و گاهی نیز در هر غزلی برای هر یك از مصراعهای یك بیت قافیه‌ی مخصوص ایجاد و بر اشكالات شعر و شاعری می‌فزودند و بدون اینكه متوجه مضامین خانه برانداز اشعار اسلاف بشوند هنری كه از خود می‌نمودند این بود كه معدودی از اصطلاحات دوره‌ی مشروطه را از قبیل تمدن و آزادی و میهن‌پرستی با همان مضامین فسادآمیز آمیخته و در اشعار خود بكار برند و آن را از بهترین اصلاحات شعری می‌دانستند.

تا دست غیبی آقای كسروی را برانگیخت كه پرده از روی حقایق بردارد و ملل شرقی را بر اشتباهات هشتصد ساله‌ی خود متوجه ساخته و شاهراه اصلاحات مادی و معنوی را برویشان باز كند.

من مدتها در این اندیشه مستغرق بودم كه با وجود اینهمه كتاب اخلاقی كه در عالم اسلامی تألیف شده و اشعاری كه هزاران شاعر در اینمعنی گفته و با همه‌ی وعاظ و خطبا كه اتصالاً در مساجد و منابر بنصیحت و اندرز می‌پردازند علت چیست كه همه‌ی آنها بی‌اثر مانده و روحیات ما روز بروز فاسدتر می‌گردد و حتا مكرر قلم برداشته و خواسته‌ام در اطراف این انحطاط اخلاقی بسخن پردازم چون وارد موضوع شده‌ام دیده‌ام بآنطورها كه در نظر دارم میسر نیست مطالب متناقض و مختلفی را كه اسلاف بعنوان نصیحت و راهنمایی بهم آمیخته‌اند در عصر حاضر بهم وفق داده و گفتاری بنویسم كه با عقل سلیم درست آید و بالاخره نیز عملی و برای زندگانی بشر مفید باشد.

تا در این بین مهنامه‌ی پیمان منتشر گردید و چون بیانات حقیقت‌نمای آقای كسروی را در این باره خواندم دانستم كه اساساً مایه‌ی خرابی اخلاق ما همین نصایح و اندرزهای ضد و نقیض است كه از صاحبان افكار و عقاید گوناگون جهان نشأت یافته و بدبختانه همه‌ی آنها در فرقه‌ی ناجیه‌ی شیعه جمع گشته و چنانكه پیمان می‌گوید یكدیگر را خنثی و بلا اثر كرده و پیروی‌كنندگان را هاج و واج و آواره گزارده كه بهتر آن دیده‌اند از همه‌ی آنها دست شسته و هرآنچه وهمی‌تر و خرافاتی‌تر است برگزینند یا با حكم وقت و ساعت آنچه را مقتضی دیدند بكار برند و خودشان را از رنج عقیده‌ی راسخ برهانند : گاه صوفی مشرب بوده و در عوالم علوی سیر نمایند و وقتی خراباتی شده و نسبت بدنیا و آخرت بیقید و بیعلاقه باشند و دم را غنیمت شمرند چنانكه اشعار و افكار شعرای ما نمونه‌ی كامل از همین رویه می‌باشد و ما ایرانیان در این خصوص مربای[تربیت یافته] آنهاییم كه خلاصه‌ی ماده‌ی آنها را در كتاب وجود ما توان خواند.[1]
از شادروان ناصر روایی

کوشاد تلگرام : شادروان ناصر دفتر روایی از پیمانیان بوده و پیش از چاپ نامه‌اش در پرچم در دهم دیماه 1321بدرود زندگانی گفت. ناصر روایی از دلسوزان و بزرگان شهر خلخال بشمار می‌آید و جای خشنودیست که نیکیهایی که به شهر خود کرده فراموش نشده چنانکه در اینترنت نشان آنها هست.

پرچم همراه با گرامیداشت یاد او چنین می‌نویسد :
«... این نیكمرد عربی را می‌دانست و فارسی را بسیار نیك می‌نوشت و از تاریخ و دیگر مانند آن بهره‌مند می‌بود. ولی ما نیكیهای گرانبهاتر از اینها از وی دیدیم و آن اینكه بشعر دلبستگی بسیار می‌داشت و خود شاعر می‌بود. با اینحال چون ما در پیمان بخرده‌گیری از شعر پرداختیم او نه تنها همچون دیگران رنجیدگی ننمود ، با نوشته‌های پاكدلانه‌ی خود بیاری پرداخت. چنانكه در روزهای آخر زندگانی خود هم یك گفتاری فرستاده كه ما در این شماره بچاپ می‌رسانیم. نیز یك گفتاری در همین زمینه بیكی از روزنامه‌های تبریز فرستاده بود كه بچاپ رسیده و ما اگر جا داشتیم در یكی از شماره‌های آینده آن را خواهیم آورد.
شادروان ناصر روایی درباره‌ی دین نیز همین پاكدلی را نشان داد. زیرا با آنكه همچون دیگران گرفتار پندارهای گوناگون كیشی می‌بوده ، در این زمینه نیز با گفته‌های پیمان همداستانی نمود و همانا با یك دین پاكی از جهان رفت». [2]
ما نیز یادش را گرامی می‌داریم. این را ناگفته نگزاریم كه شیوه‌ی نوشتن او با آنكه استوارست ولی از دیده‌ی بكار بردن واژه‌های دشوار و بیگانه‌ی عربی ، نمونه‌ایست از شیوه‌ی نویسش دوره‌ی رضاشاهی. كسانی كه امروز فارسی را ساده‌تر و آسانتر می‌یابند ، این را از تأثیر «زبان پاك» روی نویسندگان بعدی بدانند.

[1] : پرچم نیمه ماهه سات 32
[2] : پرچم نیمه ماهه سات 8
.
شادروان ناصر روایی
از پشتیبانان پیمان و نویسنده‌ی گفتار بالا
✴️ ما چه می‌خواهیم؟..

🖌 احمد کسروی

📖 مهنامه‌ی پیمان

تکه‌ی 16 از بخش ششم

🔸بهانه‌ی «دین را باصل خود برمی‌گردانیم» ـ 2

چنانكه گفتیم در پیش آنان دین پرداختن بیاد درگذشتگانیست ، و برای اینكه آن درگذشتگان را هرچه بزرگتر گردانند می‌كوشند نشان دهند كه آنان همه‌ی دانشهای امروزی را می‌دانسته‌اند و آگاهی هم داده‌اند. این نتیجه‌ای را كه ما از دین می‌خواهیم و درپی رستگاری جهان و سرفرازی شرقیان می‌باشیم آنان هیچ نفهمیده‌اند و در «اصلاح» دین هم هوشیار آن نمی‌باشند.

اما عنوان «برگردانیدن دین بگوهر خود» این عنوان تازه‌ایست كه از پیمان یاد گرفته‌اند و معنایش را هم نمی‌دانند ، و شما چنین انگارید كه كسانی از آنان بچنان كاری خواهند برخاست ، بدینسان كه چند تن گرد هم نشسته و گفتگو از این خواهند كرد كه چه چیزها در گوهر دین بوده كه آنها را بگیرند و چه چیزها نبوده كه نگیرند ، بیگمان نتیجه‌ی این كار آن خواهد بود كه هرچه را كه هر یكی بخواهد ، بگوید از گوهر دینست. مثلاً صوفی خواهد گفت : صوفیگری از زمان خود پیغمبر است و از گوهر دین می‌باشد. شیعی خواهد گفت : سلمان و ابوذر و مقداد از زمان خود پیغمبر شیعه‌ی علی بودند. همچنین دیگران. آن مرد می‌گفت : خدا هم شیخیست ، پیغمبر هم شیخی بود ، امامان هم شیخی بودند.(1)

داستان آن شیرفروش است كه آب بشیر می‌ریخت و می‌آورد و می‌فروخت و سوگندهای دروغ می‌خورد ، و چون خریداران همه دانستند و او رسوا گردید ، آوازه انداخت كه توبه كرده‌ام و دیگر آب بشیر نخواهم ریخت و سوگند دروغ نخواهم خورد و پول گرد آورده بكربلا خواهم رفت ، ولی باز هم آب بشیر می‌ریخت و چون ایراد می‌گرفتند سوگندها می‌خورد كه خالص است ، و می‌گفت : «شیر خالص همینطور می‌شود شما بیجهت بدگمان شده‌اید».

فراموش نمی‌كنم بیست سال پیش كه در تبریز قیام خیابانی رخ داد و ما یك دسته بتهران آمدیم روزی با شادروان شریف‌الدوله بعبدالعظیم رفتیم ، و در آنجا در خیابان غوغایی شنیدیم و مردم انبوهی دیدیم ، و چون نزدیك شده جستجو كردیم درویشی ماری در دست می‌داشت و غوغا بر سر آن مار بود. درویش چون دستگاه درچیده گفته : «امروز بشما یك مار دوسر نشان خواهم داد» و باین بهانه مردم انبوهی بسر خود گرد آورده و پول بسیاری گرفته و در پایان یك ماری با سری پهن از قوطی بیرون آورده و مردم غوغا نموده می‌گویند این مار دوسر نیست و او پافشاری نموده می‌گوید : «مار دوسره همین طور می‌شود».

خوانندگان در شگفت خواهند بود كه ما چنین داستانهایی را یاد می‌كنیم. اینها ناگزیریست. از بس بهانه پی بهانه می‌آورند و هر زمان رنگ دیگری بسخن می‌دهند ما ناگزیریم برای روشنی سخن ـ برای آنكه پرده از نیرنگهای آنان برداریم ـ باین مثلها و داستانها پردازیم.

ببینید چه داستانیست : سالها مردم را فریب داده و با یك رشته پندارهای بیپا از كار بازداشته‌اند ، و كنون ما چون ایراد می‌گیریم و كجیهاشان برخشان می‌كشیم بجای آنكه بخود آیند و بدی كار خود را بگردن گیرند ، بیدرنگ اندیشه‌ی نیرنگ دیگر كرده می‌گویند : «دین را باصلش بازگردانیم». همه بآن می‌كوشند كه دستگاهشان بهم نخورد و بازارشان از گرمی نیفتد ، تاكنون از فرع دین نان می‌خوردند و كنون می‌خواهند از اصل آن نان بخورند.

می‌خواهند باین بهانه جلو ایرادهای ما را بگیرند ، و فردا هم هر چیزی را که بسود خود یافتند و مایه‌ی گرمی بازار شمردند بگویند در اصل دین هم بوده و هر چیزی را كه بی‌سود یافتند بگویند دیگران بدین افزوده‌اند ، و اگر كسی ایراد گرفت پاسخ دهند كه «اصل دین همین طور بوده».

اینست آنچه می‌خواهند. از كه می‌ترسند؟!. از چه باك می‌دارند؟! چرا نكنند؟!. كسانی كه جز درپی خوشیهای خود نیستند چرا هر زمان بهانه‌ی دیگری پیش نیاورند؟!. كار بجایی رسیده كه روضه‌خوان و جنازه‌كش نیز سخن از «اصل دین» می‌راند كه تو گویی در اصل دین اینها نیز بوده!

این كارها زیانش بیش از آنست كه پنداشته می‌شود ، و ما در جای دیگر باز باین زمینه درآمده و زیانهای آن را روشن خواهیم گردانید.

(1) : در جای ديگری هم نوشته‌ام در تبريز شيخی با متشرع چَخِش[= مجادله] می‌كردند و شيخی دست بزمين كوفته اين سخنان را می‌گفت.