Dast.Busi.Mardani.www.tsvf.orq.ir.3gp
512.9 KB
دستبوسی درویشان گنابادی «مردانی» را
مردانی پس از دکتر تابنده سر درویشان گنابادی بود.
مردانی پس از دکتر تابنده سر درویشان گنابادی بود.
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
نتیجهی آنهمه لاف خداجویی و سیر در آفاق و انفس و از مادّیات بریدن و به معنویات پرداختن آیا بدینسان خواری نمودنست؟!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«در ایران چنین عقیدهای فراوانست كه اگر فلان درویش توجهی كند ، یا بهمان سید دعا خواند ، اثری خواهد داشت و كارها بهتر خواهد بود. ولی اینها همه نادانیست ، همه نافهمیست. كارهای این جهان همه از روی افزار است و هیچ چیزی بیانگیزه نتواند بود. فلان مردی كه بیمار است آن بیماری انگیزهای از درون او دارد و تا انگیزه را با درمان دور نگردانند بهبودی نخواهد یافت ، و دعای سید ، و هوی درویش ، و نذر و قربانی و مانند اینها كمترین اثری نخواهد داشت. این آیینیست كه خدا نهاده و هیچ گاه بهم نخواهد خورد».
نورعلی تابنده (مجذوب علیشاه) قطب صوفیان گنابادی ، دکتر در حقوق از دانشگاه پاریس ، همچنین از معاونان وزارت ارشاد و دادگستری در دورهی دولت موقت بازرگان ، در این کلیپ از خود و پیروانش ستایش میکند.👇
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
اینها نیز از پیروان نورعلی تابندهاند (همان مجذوب علیشاه). فیلم ازآن چند سال پیش است.
یکی پای بندگی را بالاتر گزارده دعوی سگی درگاه او میکند و نه خود بلکه دیگران را نیز سگ او میشمارد و نفس کشیدن را بی اجازهی او حرام میداند!
یکی پای بندگی را بالاتر گزارده دعوی سگی درگاه او میکند و نه خود بلکه دیگران را نیز سگ او میشمارد و نفس کشیدن را بی اجازهی او حرام میداند!
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
«کسانی میگویند : «صوفیان گروه اندکی هستند که در اینجا و آنجا پراکندهاند و درخور آن نیستند که کسی به ایشان پردازد».
ولی این سخن بسیار خامست. زیرا صوفیان اندک نیستند و بسیارند و اکنون در ایران در چند شهر ـ از تهران و مراغه و گناباد و مشهد و شیراز و دیگر جاها ـ دستگاه میدارند.
صوفیان تنها آن درویشان تاج نمدی گیسودار و آن گلمولاهای چرکآلود و دریوزهگرد که تبری و کشکولی بدست میگیرند ، نیستند. هزارها دیگران هستند که بیتاج و گیسو ، بیتبر و کشکول درویشند و مغزهاشان آكنده از بدآموزیهای صوفیگریست.
در میان کارمندان دولت و سران ادارهها ، شما کسان بسیاری را توانید یافت که درویشند و هر یکی خود را از پیروان فلان مستعلیشاه و بهمان عاشقعلیشاه میشمارد. در پشت میز سررشتهداری[=حکومت] توده نشسته و اندیشههایی که در مغزش جا گرفته اینهاست : «ای بابا ، این دنیا چند روزه است. نیک یا بد خواهد گذشت ، بزرگان سر بدنیا فرود نیاوردهاند ...» (این نیز بگذرد یا هو)». ...
(دیباچهی کتاب صوفیگری)
سلطان حسین تابنده قطب سلسله دیگری از صوفیان گناباد بوده است.
ولی این سخن بسیار خامست. زیرا صوفیان اندک نیستند و بسیارند و اکنون در ایران در چند شهر ـ از تهران و مراغه و گناباد و مشهد و شیراز و دیگر جاها ـ دستگاه میدارند.
صوفیان تنها آن درویشان تاج نمدی گیسودار و آن گلمولاهای چرکآلود و دریوزهگرد که تبری و کشکولی بدست میگیرند ، نیستند. هزارها دیگران هستند که بیتاج و گیسو ، بیتبر و کشکول درویشند و مغزهاشان آكنده از بدآموزیهای صوفیگریست.
در میان کارمندان دولت و سران ادارهها ، شما کسان بسیاری را توانید یافت که درویشند و هر یکی خود را از پیروان فلان مستعلیشاه و بهمان عاشقعلیشاه میشمارد. در پشت میز سررشتهداری[=حکومت] توده نشسته و اندیشههایی که در مغزش جا گرفته اینهاست : «ای بابا ، این دنیا چند روزه است. نیک یا بد خواهد گذشت ، بزرگان سر بدنیا فرود نیاوردهاند ...» (این نیز بگذرد یا هو)». ...
(دیباچهی کتاب صوفیگری)
سلطان حسین تابنده قطب سلسله دیگری از صوفیان گناباد بوده است.
✴️ ما چه میخواهیم؟..
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 13 از بخش هفتم
🔸نخست میباید چاره باندیشههای پراکنده کرد ـ 4
از زمینهی سخن دور نیفتیم : ما را بهتر بودی كه در كوششهایی كه مینمودیم هیچ یادی از پیوستگی خود با خدا بمیان نیاوریم و این را بگزاریم تا در پایان كار بآن پردازیم. در جایی كه ما به هر گفتهای دلیلها میآوریم ، و همه بنیكی مردم میكوشیم ، مزد از كسی نمیطلبیم ، نیازی بچنین یادی نمیداشتیم. ولی چند چیز ما را ناگزیر گردانید كه آن را بازنماییم :
نخست آنكه دیدیم كسانی میپندارند سخنانیست كه ما از فهم خود میگوییم و آنان نیز از فهم خود توانند گفت و اینست بمانندهسازی برمیخیزند و همان گفتههای ما را برنگ دیگری میاندازند یا با گفتههای دیگری درهم میآمیزند و چیزهایی پدید میآورند.
دوم این خود بنیادیست كه آدمیان به سرخود رستگار نتوانند بود و كسی را نسزاست كه راهی برای مردم از اندیشهی خود باز نماید. این چیزیست كه آفریدگار برای خود نگاه داشته. ولی دیدیم كسانی از كار ما دچار بدفهمی گردیده و چنین خواهند دانست كاریست ما بسرخود میكنیم و دیگران نیز توانند كرد و این از یكسو آن آیین خدایی را بهم خواهد زد ، و از یكسو نتیجه این را خواهد داد كه بدآموزان و هوسناكان یكی پس از دیگری بچنین هوسی افتند و بتلاشهایی برخیزند و بدینسان پراكندگیهای دیگری میان مردم اندازند. تنها اینها نیست. یك چیزی چون راست نبود ناگزیر زیانهایی از آن برخیزد.
گفتم این كسان كه با ما از در بدخواهی میآیند و دشمنی مینمایند بسیار دورند و بنادانی سخنانی میگویند. این داستان كه بهنگام گمراهی جهان ، یك راه رستگاری بروی مردم باز شود یكی از نشانههای هستی آفریدگار است.
امروز دانشها یك دستگاهی (طبیعت) را نشان میدهد كه همه چیز آن از خودش میباشد. ما میگوییم : در همان دستگاه دست آفریدگار نمودار است و برخی كارهایی كه انگیزههای طبیعی ندارد در آن دیده میشود و همین نشان است كه دستی این دستگاه را میگرداند ، و یكی از آن كارها همین را میشماریم. چنانكه این را در جای دیگری روشن خواهیم گردانید.
نمیدانم كسانی چرا این برنمیتابند كه در چنین زمانی كه هیاهوی مادیگری همه جا را فراگرفته یك مهنامهای بنام «خدا» نوشته گردد و با سخنان استوار پاسخ همهی گمراهیها گفته شود؟!. از این چرا ناخشنودی مینمایند؟!.. امروز در سراسر جهان پیمان یگانه درفشیست كه بنام «خداشناسی» افراشته گردیده. آری مهنامههای دینی بسیار است. لیكن كدام یكیست كه میتواند پاسخ مادیگری را دهد؟! كدام یكیست كه سخنان والاتر از دانشها میراند؟!.. در جای دیگری گفتهام : ارج پیمان در آن نیست كه نام دین میبرد و سخنی از دین میراند. تنها این ، ارج یك كتاب یا مهنامه نتواند بود. باین دلیل كه در بسیار جاها كتابهای دینی با من [1] فروخته میشود. چندی پیش یك مسیونر آمریكایی از تهران میرفته چند صد جلد كتابهای دینی خود را كه بزبان فرانسه و انگلیسی و بسیار قشنگ و نیك چاپ شده بود همه را در یكجا بیك كتابفروشی ببهای كاغذ سیاه فروخته و خود بیش از آن ارزش نمیداشته.
ارج پیمان در آنست كه در همه چیز راستی آن را روشن میگرداند. ما اگر با فلسفهی مادی بگفتگو پرداختیم از در نكوهش و بدگویی كه شیوهی همگیست نیامدیم بلكه بسخنان بالاتر از همان فلسفه پرداخته گره كار را بگشادیم. با فلسفهی یونان همین را كردیم. با خراباتیگری همین را كردیم.
این چیزهاست كه میگویم پیمان تنها میدارد. این چیز است كه میپرسیم چرا كسانی نمیتوانند برتافت؟!
[1] : مَن = واحد وزنی كهن و كمابیش همسنگ سه كیلو بوده.
.
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 13 از بخش هفتم
🔸نخست میباید چاره باندیشههای پراکنده کرد ـ 4
از زمینهی سخن دور نیفتیم : ما را بهتر بودی كه در كوششهایی كه مینمودیم هیچ یادی از پیوستگی خود با خدا بمیان نیاوریم و این را بگزاریم تا در پایان كار بآن پردازیم. در جایی كه ما به هر گفتهای دلیلها میآوریم ، و همه بنیكی مردم میكوشیم ، مزد از كسی نمیطلبیم ، نیازی بچنین یادی نمیداشتیم. ولی چند چیز ما را ناگزیر گردانید كه آن را بازنماییم :
نخست آنكه دیدیم كسانی میپندارند سخنانیست كه ما از فهم خود میگوییم و آنان نیز از فهم خود توانند گفت و اینست بمانندهسازی برمیخیزند و همان گفتههای ما را برنگ دیگری میاندازند یا با گفتههای دیگری درهم میآمیزند و چیزهایی پدید میآورند.
دوم این خود بنیادیست كه آدمیان به سرخود رستگار نتوانند بود و كسی را نسزاست كه راهی برای مردم از اندیشهی خود باز نماید. این چیزیست كه آفریدگار برای خود نگاه داشته. ولی دیدیم كسانی از كار ما دچار بدفهمی گردیده و چنین خواهند دانست كاریست ما بسرخود میكنیم و دیگران نیز توانند كرد و این از یكسو آن آیین خدایی را بهم خواهد زد ، و از یكسو نتیجه این را خواهد داد كه بدآموزان و هوسناكان یكی پس از دیگری بچنین هوسی افتند و بتلاشهایی برخیزند و بدینسان پراكندگیهای دیگری میان مردم اندازند. تنها اینها نیست. یك چیزی چون راست نبود ناگزیر زیانهایی از آن برخیزد.
گفتم این كسان كه با ما از در بدخواهی میآیند و دشمنی مینمایند بسیار دورند و بنادانی سخنانی میگویند. این داستان كه بهنگام گمراهی جهان ، یك راه رستگاری بروی مردم باز شود یكی از نشانههای هستی آفریدگار است.
امروز دانشها یك دستگاهی (طبیعت) را نشان میدهد كه همه چیز آن از خودش میباشد. ما میگوییم : در همان دستگاه دست آفریدگار نمودار است و برخی كارهایی كه انگیزههای طبیعی ندارد در آن دیده میشود و همین نشان است كه دستی این دستگاه را میگرداند ، و یكی از آن كارها همین را میشماریم. چنانكه این را در جای دیگری روشن خواهیم گردانید.
نمیدانم كسانی چرا این برنمیتابند كه در چنین زمانی كه هیاهوی مادیگری همه جا را فراگرفته یك مهنامهای بنام «خدا» نوشته گردد و با سخنان استوار پاسخ همهی گمراهیها گفته شود؟!. از این چرا ناخشنودی مینمایند؟!.. امروز در سراسر جهان پیمان یگانه درفشیست كه بنام «خداشناسی» افراشته گردیده. آری مهنامههای دینی بسیار است. لیكن كدام یكیست كه میتواند پاسخ مادیگری را دهد؟! كدام یكیست كه سخنان والاتر از دانشها میراند؟!.. در جای دیگری گفتهام : ارج پیمان در آن نیست كه نام دین میبرد و سخنی از دین میراند. تنها این ، ارج یك كتاب یا مهنامه نتواند بود. باین دلیل كه در بسیار جاها كتابهای دینی با من [1] فروخته میشود. چندی پیش یك مسیونر آمریكایی از تهران میرفته چند صد جلد كتابهای دینی خود را كه بزبان فرانسه و انگلیسی و بسیار قشنگ و نیك چاپ شده بود همه را در یكجا بیك كتابفروشی ببهای كاغذ سیاه فروخته و خود بیش از آن ارزش نمیداشته.
ارج پیمان در آنست كه در همه چیز راستی آن را روشن میگرداند. ما اگر با فلسفهی مادی بگفتگو پرداختیم از در نكوهش و بدگویی كه شیوهی همگیست نیامدیم بلكه بسخنان بالاتر از همان فلسفه پرداخته گره كار را بگشادیم. با فلسفهی یونان همین را كردیم. با خراباتیگری همین را كردیم.
این چیزهاست كه میگویم پیمان تنها میدارد. این چیز است كه میپرسیم چرا كسانی نمیتوانند برتافت؟!
[1] : مَن = واحد وزنی كهن و كمابیش همسنگ سه كیلو بوده.
.
🔶 از سازمان ملل متحد چه نتیجه تواند بود؟ (بخش یکم)
🔸 1ـ این سازمان چگونه پدید آمده؟.. (تکهی 7)
این جامعهی ملل بود که از سال 1919 که پیمان آن امضاء یافت تا سال 1939 که جنگ جهانگیر دول برخاست بنیاد بسیار بزرگ و ارجمندی بشمار میرفت و امیدگاه نیکخواهان جهان بود.
این جامعه اگرچه بعلت نواقصی که داشت (و ما آنها را یاد خواهیم کرد) نتوانست از جنگ جلو گیرد و نتیجهی اصلی از آن بدست نیامد ، در همان حال یکباره بیهوده و بیکاره نبود. این نکته را نوشتهاند و راست هم هست که جامعهی ملل جنگ را چند سال عقب انداخت.
با آن اوضاعی که درمیان بود جنگ میانهی آلمان و دیگر دولتها بایستی رخ دهد و اگر جامعهی ملل نبودی زودتر از سال 1939 رخ دادی ، و کسی چه داند که در آن حال آخرین نتیجهی جنگ چه بودی.
از این گذشته جامعهی ملل در بیست سال دورهی پایداری خود یک رشته اختلافاتی را درمیان دولتها فیصل داد (مثلاً اختلاف سوئد و فنلاند دربارهی جزیرههای آلاند ، اختلاف یونان و ایتالیا دربارهی جزیرهی کورفو ، گفتگوی ترکیه و عراق دربارهی موصل و بسیار مانند اینها). همچنان جامعه بکوششهای همهجهانی در زمینهی بهداشت پرداخت ، دربارهی کاستن افزارها و آمادگیهای جنگی تلاشها بکار برد.
گذشته از همهی اینها ، جامعهی ملل اگرهم آرزوی نیکخواهان جهان را تأمین نمیکرد باری برپا شدنش خود گامی در راه پیشرفت آن آرزو بشمار میرفت.
از سال 1939 که آلمانها بلهستان تاختند و جنگ جهانگیر دوم آغاز یافت جامعهی ملل بیکبار گمنام شد. در شش سال مدت جنگ نامی ازو شنیده نمیشد و تو گفتیی هیچ نبوده.
لیکن در همان حال اندیشهی اینکه «دولتها نیز تابع قانونهایی باشند و توانایان با ناتوانان از روی دادگری رفتار کنند و سازمانی برای جلوگیری از زورورزی دولتها درمیان باشد» چون ریشه دوانیده بود از میان نرفته نیروی خود را از دست نمیداد.
دولت انگلیس و همدستان او که با همهی چیرگیهای سخت آلمانیها تا نیمههای جنگ ، فیروزی را نصیب خود میشناختند و از همان هنگام برای سالهای پس از جنگ نقشهها میکشیدند و طرحها میریختند ، پایهی این نقشهها و طرحها همان اندیشههای نیکخواهانه بود. اینها نمیخواستند ، و یا بسود خود نمیدانستند که آن اندیشهها از میان رود و یکباره فراموش گردد.
بهترین نشان این ، داستان منشور آتلانتیک است که در سختترین هنگام جنگ پدید آورده شد و خود یکی از شگفتترین داستانهای آن جنگ بود.
در سال1941 هنگامی که آلمانها باوج فیروزی و نیرومندی خود رسیده انگلیس و همدستانش شکست یافته و زمینخورده شمرده میشدند روزولت رئیسجمهور آمریکا و چرچیل نخستوزیر انگلیس ، آن از واشینگتن و این از لندن ، راه افتاده در یک نقطهی ناشناسی از دریا بهم رسیدند و با پیرامونیانی که داشتند فراهم نشستند و هشت مادّهای بروی کاغذ آوردند که بنیاد سیاست آیندهی جهان باشد و همهی پیمانها درمیان دولتها بروی پایههای آن استوار شود ، و آن هشت مادّه را «منشور آتلانتیک» نامیدند.
🔸 1ـ این سازمان چگونه پدید آمده؟.. (تکهی 7)
این جامعهی ملل بود که از سال 1919 که پیمان آن امضاء یافت تا سال 1939 که جنگ جهانگیر دول برخاست بنیاد بسیار بزرگ و ارجمندی بشمار میرفت و امیدگاه نیکخواهان جهان بود.
این جامعه اگرچه بعلت نواقصی که داشت (و ما آنها را یاد خواهیم کرد) نتوانست از جنگ جلو گیرد و نتیجهی اصلی از آن بدست نیامد ، در همان حال یکباره بیهوده و بیکاره نبود. این نکته را نوشتهاند و راست هم هست که جامعهی ملل جنگ را چند سال عقب انداخت.
با آن اوضاعی که درمیان بود جنگ میانهی آلمان و دیگر دولتها بایستی رخ دهد و اگر جامعهی ملل نبودی زودتر از سال 1939 رخ دادی ، و کسی چه داند که در آن حال آخرین نتیجهی جنگ چه بودی.
از این گذشته جامعهی ملل در بیست سال دورهی پایداری خود یک رشته اختلافاتی را درمیان دولتها فیصل داد (مثلاً اختلاف سوئد و فنلاند دربارهی جزیرههای آلاند ، اختلاف یونان و ایتالیا دربارهی جزیرهی کورفو ، گفتگوی ترکیه و عراق دربارهی موصل و بسیار مانند اینها). همچنان جامعه بکوششهای همهجهانی در زمینهی بهداشت پرداخت ، دربارهی کاستن افزارها و آمادگیهای جنگی تلاشها بکار برد.
گذشته از همهی اینها ، جامعهی ملل اگرهم آرزوی نیکخواهان جهان را تأمین نمیکرد باری برپا شدنش خود گامی در راه پیشرفت آن آرزو بشمار میرفت.
از سال 1939 که آلمانها بلهستان تاختند و جنگ جهانگیر دوم آغاز یافت جامعهی ملل بیکبار گمنام شد. در شش سال مدت جنگ نامی ازو شنیده نمیشد و تو گفتیی هیچ نبوده.
لیکن در همان حال اندیشهی اینکه «دولتها نیز تابع قانونهایی باشند و توانایان با ناتوانان از روی دادگری رفتار کنند و سازمانی برای جلوگیری از زورورزی دولتها درمیان باشد» چون ریشه دوانیده بود از میان نرفته نیروی خود را از دست نمیداد.
دولت انگلیس و همدستان او که با همهی چیرگیهای سخت آلمانیها تا نیمههای جنگ ، فیروزی را نصیب خود میشناختند و از همان هنگام برای سالهای پس از جنگ نقشهها میکشیدند و طرحها میریختند ، پایهی این نقشهها و طرحها همان اندیشههای نیکخواهانه بود. اینها نمیخواستند ، و یا بسود خود نمیدانستند که آن اندیشهها از میان رود و یکباره فراموش گردد.
بهترین نشان این ، داستان منشور آتلانتیک است که در سختترین هنگام جنگ پدید آورده شد و خود یکی از شگفتترین داستانهای آن جنگ بود.
در سال1941 هنگامی که آلمانها باوج فیروزی و نیرومندی خود رسیده انگلیس و همدستانش شکست یافته و زمینخورده شمرده میشدند روزولت رئیسجمهور آمریکا و چرچیل نخستوزیر انگلیس ، آن از واشینگتن و این از لندن ، راه افتاده در یک نقطهی ناشناسی از دریا بهم رسیدند و با پیرامونیانی که داشتند فراهم نشستند و هشت مادّهای بروی کاغذ آوردند که بنیاد سیاست آیندهی جهان باشد و همهی پیمانها درمیان دولتها بروی پایههای آن استوار شود ، و آن هشت مادّه را «منشور آتلانتیک» نامیدند.
✴️ ریشهی بدبختیها (تکهی هفتادودوم)
🔶 باز در پیرامون صوفیگری (بخش سه از چهار)
در آن كتاب ، چنانكه شیوهی صوفیانست ، بگزافگویی نیز میپردازد و چنین مینویسد كه «امور الهی» سپرده بدرویشان و صوفیانست. میگوید : «مثلاً جنگ اروپا بلكه عالم كه همه دیدند و هر كس جهت و سببی برای حدوث آن اقامه نمود نبود مگر از كارهای یكی از این فقیران و خدارسیدگان كه بارها میگفت دنیا را آتش زده میروم و همان روزی هم كه از این دنیا رحلت نمود اعلان صلح باطراف عالم منتشر شد ...».
نیك اندیشید كه این مرد چه دروغ بزرگی را بقالب میزند. جنگ جهانگیر 1914 كه درمیانهی آلمان و اتریش با فرانسه و روس و انگلیس درگرفت و پس از چهار سال با شكست آلمان پایان یافت این میگوید كار یكی از درویشان بوده. من نمیدانم در برابر چنین دروغی چه بنویسم؟!.. این از جاهاییست كه آدمی از سخن درمیماند و نمیداند چه بگوید. این بدان میماند كه شما در آرزوی ساختن یك خانهای باشید و سالها بخود و خاندانتان سختی داده پولی پسانداز كنید ، و چون باندازهی كفایت رسید آجر و گچ و آهك و تیرِ آهنی و در و پنجره و دیگر افزارها بخرید و گِلكار[=بنّا] و كارگر بگمارید و چند ماهی بكوشید و بكوشند تا خانهای ساخته گردد ، و آنگاه یك گدای راهنشینی جلو شما را گیرد و چنین گوید : «آن خانه را من برای شما ساختم ها !» ، آیا شما در پاسخ او درنمیمانید؟!.. آیا بیك شگفتی ژرفی فرورفته بافسوس و دریغ نمیپردازید؟!..
جنگ جهانگیر 1914 نتیجهی پیشامدهای تاریخی گذشته بود كه از سالیان دراز بسیج افزار میكردند. در سال1870 كه فرانسه شكست سختی از آلمان خورد و از پا افتاد دولت امپراتوری روس آیندهی روس را بیمناك دیده این دریافت كه نیرومندی روزافزون آلمان خطری برای آن كشور میباشد ، و اینبود دست همدستی بسوی فرانسه دراز كرده درخواست پیمان كرد و فرانسه آن را با خوشی پذیرفت. از آنسوی انگلیس نیز با همهی دشمنیهای تاریخی با فرانسه سود خود را در پیوستن بآنان دید. از اینجا آن سه دولت باهم یكی گردیدند و آلمان نیز با اتریش و ایتالیا همدستی نموده در برابر آنان ایستاد. این دودستگی سالها درمیان بود و چون میدانستند كه سرانجام بجنگ خواهد كشید هردو سو كارخانههای افزارِ جنگسازی را بكار انداخته بسیج[=تدارک] افزار میكردند ، سپاهیان تربیت مینمودند ، نقشههای جنگی میكشیدند ، و این آمادگی روز بروز بیشتر میشد تا آنكه در سال 1914 كه هر دو سو آماده ایستاده و درپی بهانه میگشتند داستان كشته شدن ولیعهد اتریش در سراجوا[=سارایوو] ، كُرسی بوسنی هرزگوین كنونی با دست یك آزادیخواه سِربی[صرب] بهانه بدست داد و لشگرها بتكان آمد و افزارهای بسیجیده بكار رفت و آن جنگ و كشتار آغاز یافت.
اكنون آن فقیر چه دستی در این پیشامدها داشته كه گفته شود كار او بود. آیا كینه را بمیان آلمان و فرانسه او انداخته؟! آیا روس و انگلیس را بهمدستی با فرانسه او برانگیخته؟! آیا توپها و تفنگها و دیگر افزارها را او ساخته؟! آیا سربازها و افسرها را او تربیت كرده؟! آیا نقشهی جنگی را او كشیده؟!. یا خیر ، كشتن ولیعهد اتریش با دستور وی بوده؟!. آخر از چه راه در آن جنگ دخالت داشته كه گفته شود كار او بوده؟!. ما كه میبینیم آن جنگ در نتیجهی یك رشته علتها و كوششها پیش آمده و جریان یافته و در هیچ جای آن دخالتی از گُلِ مولای هندوستان نمیبینیم ، پس چگونه باور كنیم كه جنگ را او پدید آورده؟!.
🔸آنگاه آن درویش را از این جنگ چه مقصدی بوده؟!. چه نتیجه را میخواسته؟!. از شكست آلمان به یك درویش هندی چه توانستی بود؟!.
این دروغها در شرق از بس فراوان بوده زشتیش از میان برخاسته.
صوفیان از نخست مدعی بودهاند كه تاج و تخت را بپادشاهانْ آنان میدهند ، و حافظ در برابر آنها بدعوی برخاسته كه رندان قلندر در میخانه نیز آن كار را میكنند (ستانند و دهند افسر شاهنشاهی) ولی باید دانست كه این از یكسو بخدا دروغ بستن و خود گناه بزرگی میباشد. این كسان بیدین و خداناشناس بودهاند كه بچنین دروغی گستاخی نمودهاند! از یكسو نیز اینها ننگ است و همینها راه میدهد كه اروپاییان بشرقیان با دیدهی توهین نگرند و آنان را مردمانی پندارپرست و سبكمغز شمارند. 1
شما خود بیندیشید آیا شرمآور نیست كه كسی در هندوستان نشیند و خواری و زبونی و پراكندگی و بدبختی آن مردم را بروی خود نیاورد و سر افراشته چنین گوید : كارهای جهان در دست منست؟!. خدا كارها را بدست من سپرده؟!. آیا نخواهند گفت : پس ای بیدرد بهر چه مردم خود را از آن زبونی و بدبختی رها نمیگردانی؟!.
شگفتتر آنست كه همان مهربابا در آموزشگاه انگلیسی درس خوانده و از دانشهای اروپا بهره یافته و كسی نمیگوید : ای مرد گمراه آن دانشها كجا و این سخنان تو كجا؟!.
👇
🔶 باز در پیرامون صوفیگری (بخش سه از چهار)
در آن كتاب ، چنانكه شیوهی صوفیانست ، بگزافگویی نیز میپردازد و چنین مینویسد كه «امور الهی» سپرده بدرویشان و صوفیانست. میگوید : «مثلاً جنگ اروپا بلكه عالم كه همه دیدند و هر كس جهت و سببی برای حدوث آن اقامه نمود نبود مگر از كارهای یكی از این فقیران و خدارسیدگان كه بارها میگفت دنیا را آتش زده میروم و همان روزی هم كه از این دنیا رحلت نمود اعلان صلح باطراف عالم منتشر شد ...».
نیك اندیشید كه این مرد چه دروغ بزرگی را بقالب میزند. جنگ جهانگیر 1914 كه درمیانهی آلمان و اتریش با فرانسه و روس و انگلیس درگرفت و پس از چهار سال با شكست آلمان پایان یافت این میگوید كار یكی از درویشان بوده. من نمیدانم در برابر چنین دروغی چه بنویسم؟!.. این از جاهاییست كه آدمی از سخن درمیماند و نمیداند چه بگوید. این بدان میماند كه شما در آرزوی ساختن یك خانهای باشید و سالها بخود و خاندانتان سختی داده پولی پسانداز كنید ، و چون باندازهی كفایت رسید آجر و گچ و آهك و تیرِ آهنی و در و پنجره و دیگر افزارها بخرید و گِلكار[=بنّا] و كارگر بگمارید و چند ماهی بكوشید و بكوشند تا خانهای ساخته گردد ، و آنگاه یك گدای راهنشینی جلو شما را گیرد و چنین گوید : «آن خانه را من برای شما ساختم ها !» ، آیا شما در پاسخ او درنمیمانید؟!.. آیا بیك شگفتی ژرفی فرورفته بافسوس و دریغ نمیپردازید؟!..
جنگ جهانگیر 1914 نتیجهی پیشامدهای تاریخی گذشته بود كه از سالیان دراز بسیج افزار میكردند. در سال1870 كه فرانسه شكست سختی از آلمان خورد و از پا افتاد دولت امپراتوری روس آیندهی روس را بیمناك دیده این دریافت كه نیرومندی روزافزون آلمان خطری برای آن كشور میباشد ، و اینبود دست همدستی بسوی فرانسه دراز كرده درخواست پیمان كرد و فرانسه آن را با خوشی پذیرفت. از آنسوی انگلیس نیز با همهی دشمنیهای تاریخی با فرانسه سود خود را در پیوستن بآنان دید. از اینجا آن سه دولت باهم یكی گردیدند و آلمان نیز با اتریش و ایتالیا همدستی نموده در برابر آنان ایستاد. این دودستگی سالها درمیان بود و چون میدانستند كه سرانجام بجنگ خواهد كشید هردو سو كارخانههای افزارِ جنگسازی را بكار انداخته بسیج[=تدارک] افزار میكردند ، سپاهیان تربیت مینمودند ، نقشههای جنگی میكشیدند ، و این آمادگی روز بروز بیشتر میشد تا آنكه در سال 1914 كه هر دو سو آماده ایستاده و درپی بهانه میگشتند داستان كشته شدن ولیعهد اتریش در سراجوا[=سارایوو] ، كُرسی بوسنی هرزگوین كنونی با دست یك آزادیخواه سِربی[صرب] بهانه بدست داد و لشگرها بتكان آمد و افزارهای بسیجیده بكار رفت و آن جنگ و كشتار آغاز یافت.
اكنون آن فقیر چه دستی در این پیشامدها داشته كه گفته شود كار او بود. آیا كینه را بمیان آلمان و فرانسه او انداخته؟! آیا روس و انگلیس را بهمدستی با فرانسه او برانگیخته؟! آیا توپها و تفنگها و دیگر افزارها را او ساخته؟! آیا سربازها و افسرها را او تربیت كرده؟! آیا نقشهی جنگی را او كشیده؟!. یا خیر ، كشتن ولیعهد اتریش با دستور وی بوده؟!. آخر از چه راه در آن جنگ دخالت داشته كه گفته شود كار او بوده؟!. ما كه میبینیم آن جنگ در نتیجهی یك رشته علتها و كوششها پیش آمده و جریان یافته و در هیچ جای آن دخالتی از گُلِ مولای هندوستان نمیبینیم ، پس چگونه باور كنیم كه جنگ را او پدید آورده؟!.
🔸آنگاه آن درویش را از این جنگ چه مقصدی بوده؟!. چه نتیجه را میخواسته؟!. از شكست آلمان به یك درویش هندی چه توانستی بود؟!.
این دروغها در شرق از بس فراوان بوده زشتیش از میان برخاسته.
صوفیان از نخست مدعی بودهاند كه تاج و تخت را بپادشاهانْ آنان میدهند ، و حافظ در برابر آنها بدعوی برخاسته كه رندان قلندر در میخانه نیز آن كار را میكنند (ستانند و دهند افسر شاهنشاهی) ولی باید دانست كه این از یكسو بخدا دروغ بستن و خود گناه بزرگی میباشد. این كسان بیدین و خداناشناس بودهاند كه بچنین دروغی گستاخی نمودهاند! از یكسو نیز اینها ننگ است و همینها راه میدهد كه اروپاییان بشرقیان با دیدهی توهین نگرند و آنان را مردمانی پندارپرست و سبكمغز شمارند. 1
شما خود بیندیشید آیا شرمآور نیست كه كسی در هندوستان نشیند و خواری و زبونی و پراكندگی و بدبختی آن مردم را بروی خود نیاورد و سر افراشته چنین گوید : كارهای جهان در دست منست؟!. خدا كارها را بدست من سپرده؟!. آیا نخواهند گفت : پس ای بیدرد بهر چه مردم خود را از آن زبونی و بدبختی رها نمیگردانی؟!.
شگفتتر آنست كه همان مهربابا در آموزشگاه انگلیسی درس خوانده و از دانشهای اروپا بهره یافته و كسی نمیگوید : ای مرد گمراه آن دانشها كجا و این سخنان تو كجا؟!.
👇
🔸آن دانشها كه نشان میدهد در جهان هیچ كاری بیانگیزه نتواند بود ، نشان میدهد كه یك كاری كه امروز رخ داده نتیجهی هزارها كاریست كه رخ داده و گذشته ، نشان میدهد كه یك مردمی تا نكوشند به نتیجهای نخواهند رسید ، نشان میدهد كه یك تودهای تا شایسته نگردند از زندگیِ آزاد و سرفرازانه بهره نخواهند داشت ، آن دانشها كجا و این گزافههای شاخدار تو كجاست؟!. پس مردم باید از یكسو بروند و آن دانشها را بخوانند و از یكسو نیز این گزافههای شما را یاد گرفته به دل سپارند؟!.
1 : آسیب دیگری که نویسنده در جاهای دیگر به آن به گشادی پرداخته اینست که سیاستگرانشان پژوهشکدههای زبان و بررسیهای شرقی راه میاندازند و شرقشناسانی میپرورند و اینها کتابهای بدآموزی از جمله ازآنِ صوفیان را با باریکبینیهایی تفسیر کرده بچاپ میرسانند. زیرا میدانند شرقی فریبخوار چون آن را نوشتهی یک غربی بیابد ، کتاب پربهاییش پنداشته همان را گرفته بزبان خود ترجمه خواهد کرد و به این کار خود هم خواهد بالید. غافل از آنکه آن تخم آغشته به زهر را در کشتزارهای کشورش کاشته هممیهنانش را بدست خود زهرآلود میگرداند.
غربیان از این راه بنابودی شرقیان میکوشند زیرا این کوششها برای نابودی تودههای شرقی از یک ملیون سپاهی بیشتر بکار میآید. اخیراً این کوششها را به آنجا رسانیدهاند که کتاب صوفیگری کسروی را که ایرادهای بنیادبرانداز بصوفیگری است ترجمه و نقد کرده کوشیدهاند بر زیانکاریهای صوفیان پرده کشند. این ترجمه بکار بررسیهای خودشان میآید. ولی چنانکه گفتیم سود دیگرش آنست که ایرانی فریب خورده پندارد چون یک اروپایی آن را نوشته ، بیگمان کتاب انتقادی پرارجیست ، برداشته به فارسی برگرداند که تجلیلی از صوفیگری باشد. یا اینکه همان دستاویزی در دست دهانبینان و سستروانان باشد که بگویند فرنگیها پاسخ کتاب صوفیگری کسروی را دادهاند و بدینسان خود را از رنج خواندن کتاب و پی بردن به حقایق آن برهانند.
1 : آسیب دیگری که نویسنده در جاهای دیگر به آن به گشادی پرداخته اینست که سیاستگرانشان پژوهشکدههای زبان و بررسیهای شرقی راه میاندازند و شرقشناسانی میپرورند و اینها کتابهای بدآموزی از جمله ازآنِ صوفیان را با باریکبینیهایی تفسیر کرده بچاپ میرسانند. زیرا میدانند شرقی فریبخوار چون آن را نوشتهی یک غربی بیابد ، کتاب پربهاییش پنداشته همان را گرفته بزبان خود ترجمه خواهد کرد و به این کار خود هم خواهد بالید. غافل از آنکه آن تخم آغشته به زهر را در کشتزارهای کشورش کاشته هممیهنانش را بدست خود زهرآلود میگرداند.
غربیان از این راه بنابودی شرقیان میکوشند زیرا این کوششها برای نابودی تودههای شرقی از یک ملیون سپاهی بیشتر بکار میآید. اخیراً این کوششها را به آنجا رسانیدهاند که کتاب صوفیگری کسروی را که ایرادهای بنیادبرانداز بصوفیگری است ترجمه و نقد کرده کوشیدهاند بر زیانکاریهای صوفیان پرده کشند. این ترجمه بکار بررسیهای خودشان میآید. ولی چنانکه گفتیم سود دیگرش آنست که ایرانی فریب خورده پندارد چون یک اروپایی آن را نوشته ، بیگمان کتاب انتقادی پرارجیست ، برداشته به فارسی برگرداند که تجلیلی از صوفیگری باشد. یا اینکه همان دستاویزی در دست دهانبینان و سستروانان باشد که بگویند فرنگیها پاسخ کتاب صوفیگری کسروی را دادهاند و بدینسان خود را از رنج خواندن کتاب و پی بردن به حقایق آن برهانند.
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
درویشان قادری و مراسم بیخردانهی ایشان
❗️این کلیپ صحنههای دلخراش دارد.
ولی چون بیخردی این کسان و مراسم سراسر نادانانهی ایشان را نشان میدهد در اینجا میآوریم.
خوانندهای که این را فرستاده نیز خواستش آگاهی مردم از کارهای فرومایهی اینان بوده.
ازو سپاسگزاریم.
❗️این کلیپ صحنههای دلخراش دارد.
ولی چون بیخردی این کسان و مراسم سراسر نادانانهی ایشان را نشان میدهد در اینجا میآوریم.
خوانندهای که این را فرستاده نیز خواستش آگاهی مردم از کارهای فرومایهی اینان بوده.
ازو سپاسگزاریم.
✴️ ما چه میخواهیم؟..
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 1 از بخش هشتم
🔶 یک بار دیگر
کوشاد تلگرام : اين گفتار که فهرستی از خواستهای پيمان تا پایان سال ششم آن بشمارست ، چون به یادآوری گفتارهای «ما چه میخواهيم؟» یاوری میکند ، در پایان کتاب آورده میشود.
چرا به آیینی برای زیست آدمیان نیاز هست؟!
یكی از یاران میگوید : «گاهی با كسانی گفتگو میكنیم میگویند اگر مطالب پیمان آسانتر نوشته میشد بهتر بود. كسانی هم میگویند مطالب پیمان پاشیده است. گاهی بفلسفه ایراد میگیرد. گاهی بشعرا ملامت مینویسد. گاهی از كیشها نكوهش مینماید. ارتباط اینها دانسته نیست».
میگویم : «اینكه میخواهند گفتارها آسانتر باشد ، در چنین زمینههایی سادهتر و آسانتر از این نتوان نوشت. خودِ زمینهها اندیشهبردار است. اینها چیزهاییست كه دیگران میكوشند و با درس خواندن بدست میآورند و براستیها هم نمیرسند. «علوم اجتماعی» كه میگویند در همین زمینه است و راست هم نیست. ما با زبان سادهای راست آن را بازمینماییم.
خوانندگان باید گفتارها را باندیشه خوانند تا نیك دریابند. اگر كسانی میخواهند نیندیشند و بهمان خواندن سرسری بس كنند كوتاهی از خود آنانست و از پیمان نیست.
آمدیم بآنكه میگویند : «مطالب پاشیده است» ، باید دانست ما یك خواست را دنبال میكنیم و همهی سخنان ما در پیرامون آن میباشد و بیگمان همه بهم پیوستگی میدارد.
ما را دو آرمانست : یكی آنكه شرق را از این زبونی و درماندگی برهانیم. دیگری آنكه ببدیهای سراسر جهان چارهای اندیشیم. ولی در كوشش این دو یكی میگردد ، و ما همینكه شرق را نیك گردانیم و براه رستگاری اندازیم جهان نیز بآن راه خواهد درآمد. برای نیكی شرق نیز ، ما نخستین گام روشنی مغزها و نیرومندی خردها را میدانیم.
ما میگوییم : راه زندگی گم شده و مردم گیج و سرگردان بجان هم افتادهاند. میگوییم : این اندیشههای پراكنده همه بزیان جهانیان است.
میگوییم : آدمیان باید اینجهان را بسنجند و بیندیشند و معنی زندگی را بدانند. نیز خود را بشناسند و معنی آدمیگری را بفهمند. نیز چون تودهها پدید آورده باهم میزیند آیینی برای این زیست درمیانشان باشد. آدمی چهارپا نیست كه سر بپایین اندازد و تنها بخوردن و خوابیدن و كامگزاردن بس نماید.
كنون میپرسیم : آیا امروز اینها را میدانند؟.. سه چیز كه گفتیم باید بفهمند و بدانند ، شما هر یكی از آن سه را بگیرید ، خواهید دید یك اندیشهی روشنی دربارهی آن ، درمیان مردم نیست و هر دستهای گیجوار بگمراهی دیگری دچارند.
تنها شناختن جهان و دانستن معنی زندگی را بگیرید ، هر دستهای آن را بگونهی دیگری بازمینمایند.
یك دسته جهان را دستگاه بیهودهای شناخته و معنایی بآن نمیتوانند داد ، و شما چون گفتههای آنان را بخوانید همه گله از نافهمیدن معنی جهان و زندگانی میكنند و بآفرش خرده میگیرند ، و فشارهی گفتههای آنان اینست كه میگویند : «ما نمیدانیم آغاز اینجهان چه بوده است و انجامش چه خواهد بود. ما از كجا آمده و بكجا میرویم. نه خرد راهی بجایی میبرد و نه دانش گره از كار میگشاید».
اینها را میگویند و چنان نتیجه میگیرند : «بهتر است آدمی هیچ نیندیشد و پروای گذشته و آینده ننماید و دمی را كه در آنست گرامی شمرد و بخوشی كوشد و اگر خود خوش نیست با باده چارهی غم كند».
اینان را خراباتیان مینامند و امروز یك دسته پیاپی گفتههای آنان را چاپ میكنند و بدست مردم میدهند ، و انبوهی از جوانان و دیگران مغزهاشان پر از این گفتههاست.
🖌 احمد کسروی
📖 مهنامهی پیمان
تکهی 1 از بخش هشتم
🔶 یک بار دیگر
کوشاد تلگرام : اين گفتار که فهرستی از خواستهای پيمان تا پایان سال ششم آن بشمارست ، چون به یادآوری گفتارهای «ما چه میخواهيم؟» یاوری میکند ، در پایان کتاب آورده میشود.
چرا به آیینی برای زیست آدمیان نیاز هست؟!
یكی از یاران میگوید : «گاهی با كسانی گفتگو میكنیم میگویند اگر مطالب پیمان آسانتر نوشته میشد بهتر بود. كسانی هم میگویند مطالب پیمان پاشیده است. گاهی بفلسفه ایراد میگیرد. گاهی بشعرا ملامت مینویسد. گاهی از كیشها نكوهش مینماید. ارتباط اینها دانسته نیست».
میگویم : «اینكه میخواهند گفتارها آسانتر باشد ، در چنین زمینههایی سادهتر و آسانتر از این نتوان نوشت. خودِ زمینهها اندیشهبردار است. اینها چیزهاییست كه دیگران میكوشند و با درس خواندن بدست میآورند و براستیها هم نمیرسند. «علوم اجتماعی» كه میگویند در همین زمینه است و راست هم نیست. ما با زبان سادهای راست آن را بازمینماییم.
خوانندگان باید گفتارها را باندیشه خوانند تا نیك دریابند. اگر كسانی میخواهند نیندیشند و بهمان خواندن سرسری بس كنند كوتاهی از خود آنانست و از پیمان نیست.
آمدیم بآنكه میگویند : «مطالب پاشیده است» ، باید دانست ما یك خواست را دنبال میكنیم و همهی سخنان ما در پیرامون آن میباشد و بیگمان همه بهم پیوستگی میدارد.
ما را دو آرمانست : یكی آنكه شرق را از این زبونی و درماندگی برهانیم. دیگری آنكه ببدیهای سراسر جهان چارهای اندیشیم. ولی در كوشش این دو یكی میگردد ، و ما همینكه شرق را نیك گردانیم و براه رستگاری اندازیم جهان نیز بآن راه خواهد درآمد. برای نیكی شرق نیز ، ما نخستین گام روشنی مغزها و نیرومندی خردها را میدانیم.
ما میگوییم : راه زندگی گم شده و مردم گیج و سرگردان بجان هم افتادهاند. میگوییم : این اندیشههای پراكنده همه بزیان جهانیان است.
میگوییم : آدمیان باید اینجهان را بسنجند و بیندیشند و معنی زندگی را بدانند. نیز خود را بشناسند و معنی آدمیگری را بفهمند. نیز چون تودهها پدید آورده باهم میزیند آیینی برای این زیست درمیانشان باشد. آدمی چهارپا نیست كه سر بپایین اندازد و تنها بخوردن و خوابیدن و كامگزاردن بس نماید.
كنون میپرسیم : آیا امروز اینها را میدانند؟.. سه چیز كه گفتیم باید بفهمند و بدانند ، شما هر یكی از آن سه را بگیرید ، خواهید دید یك اندیشهی روشنی دربارهی آن ، درمیان مردم نیست و هر دستهای گیجوار بگمراهی دیگری دچارند.
تنها شناختن جهان و دانستن معنی زندگی را بگیرید ، هر دستهای آن را بگونهی دیگری بازمینمایند.
یك دسته جهان را دستگاه بیهودهای شناخته و معنایی بآن نمیتوانند داد ، و شما چون گفتههای آنان را بخوانید همه گله از نافهمیدن معنی جهان و زندگانی میكنند و بآفرش خرده میگیرند ، و فشارهی گفتههای آنان اینست كه میگویند : «ما نمیدانیم آغاز اینجهان چه بوده است و انجامش چه خواهد بود. ما از كجا آمده و بكجا میرویم. نه خرد راهی بجایی میبرد و نه دانش گره از كار میگشاید».
اینها را میگویند و چنان نتیجه میگیرند : «بهتر است آدمی هیچ نیندیشد و پروای گذشته و آینده ننماید و دمی را كه در آنست گرامی شمرد و بخوشی كوشد و اگر خود خوش نیست با باده چارهی غم كند».
اینان را خراباتیان مینامند و امروز یك دسته پیاپی گفتههای آنان را چاپ میكنند و بدست مردم میدهند ، و انبوهی از جوانان و دیگران مغزهاشان پر از این گفتههاست.