✴️ حقایق زندگی (تکهی سیویکم)
🔶 خدا مردان را برای كارهایی آفریده و زنان را برای كارهایی (بخش 2 از 2)
من اینها را به اجمال یاد كردم. ولی هر یكی ضرر بزرگی میباشد. بخصوص زیان دوم كه بسیار بزرگست و ما نباید از آن چشم پوشیم. ما امروز از چند جهت بفزونی نفوس نیاز داریم و باید یكی از آرزوهای خود ، این را گیریم كه بفزونی نفوس بكوشیم. با اینحال چه سزاست كه دختران شوهر نكنند و در ادارهها بكار پردازند و یا شوهرداران بجای بچه زاییدن و پروردن بماشیننویسی یا دفترداری برخیزند؟!..
اساساً باید پرسید : این كار برای چیست؟!.. برای چیست كه ما در اداره كارها را بمردان نسپارده بزنان ارجاع كنیم؟!.. آیا كارها فزونست و مردها كفایت نمیكنند؟!.. آیا همچون دیگران در جنگ میباشیم و مردان را بمیدان جنگ فرستادهایم و میخواهیم جاهای آنها را پر كنیم؟!.. آیا زنها بهتر از مردها میكوشند و بهتر از آنها از عهده برمیآیند؟!.. آیا كدام یكی از اینهاست؟!..
اگر هیچ یكی از اینها نیست آیا جز هوس اروپاییگری علتی برای آن توان پنداشت؟!.. اینكه چند سال پیش ، پس از برداشته شدن چادر در اندك زمانی چند صد تن زنان و دختران را در ادارات گنجانیدند ، آیا عنوانش جز این بود كه چون در اروپا هست ما هم باید داشته باشیم؟!..
یك كاریست بسیار عبث و بیجهت و اینهمه زیانها را دربر دارد ، و اینست باید متروك گردد و از میان رود. این یكی از مقاصد ما میباشد و باید اجرا گردانیم. این یك كاری كه مایهی سرفرازی ایرانیان باشد نیست.
من هنوز از زیانهای اخلاقیش گفتگو نكردم. یك دختری درمیان مردان همیشه در معرض لغزش است و به هر حال كمترین زیان این كار آنست كه این دختران خانهداری و شوهرداری نخواهند توانست. اینها كه خود را با مردان در یك عرض میبینند و بمساوی آنان كار میكنند و حقوق میگیرند ، اینان كه سر از میان مردان درمیآورند و همیشه خطابهای چاپلوسانهی جوانان را میشنوند یك غروری پیدا خواهند كرد كه مانع از خانهداری و شوهرداری خواهد بود و مایهی بدبختی آنان خواهد گردید.
زنهای ایران میبایست از حجاب بیرون آیند. آن حجاب زیانهای بسیاری داشت. این یكی از نیكیهای شاه گذشته است و باید بنامش در تاریخ بماند. ولی نمیبایست دختران بادارهها كشیده شوند. باین هیچ نیازی نبود.
یك چیز شگفتی اینست كه هنوز بسیاری آن رفع حجاب را نپذیرفتهاند و شما میبینید كه از چندی پیش بسیاری از زنها بچادر بازگشتهاند و گاهی در روزنامهها نیز به برخی نوشتههای لوسی در این زمینه برمیخوریم. از آنسوی یك دسته نه تنها رفع حجاب ، رفع شرم و آبرو نیز كردهاند و هر روز باید دخترانشان با توالت و آراستگی كیف بدست در ساعت هشت روانهی اداره گردند و پدران این اندازه حمیت نشان ندهند كه باری از توالت جلو گیرند. این یك نمونهای از بیترتیبی اندیشههاست. بلكه باید گفت یك نمونهای از بیچارگی توده است.
شما هر روز در اتوبوس یا در خیابان باین منظره برمیخورید كه یك زن چهل یا پنجاه سالهای همه جای خود را پوشانیده و روی خود را نیز با روسری یا با چادر میگیرد ، ولی دخترش یا عروسش در پهلویش با سینه و بازوهای باز و سر و روی آراسته و توالت كرده مینشیند یا راه میرود. این دو تن از یك خانه بیرون آمدهاند آن یكی هوسش آن را میخواهد و این یكی این را. دربند هیچ چیزی جز از هوسهای خود نیستند.
روزی یك مادری را با دخترش با این ترتیب دیدم. چون از آشنایان بودند گفتم : چرا از هم جدا میافتید؟!.. اگر شما به بهشت خواهید رفت دخترت را هم ببر. اگر او بدوزخ خواهد رفت مادرش را هم ببرد.
در چند شمارهی پیش نوشتهای را در پرچم چاپ كردیم كه مینویسد : زنان تهران چون بقم میرسند از قطار راهآهن پیاده نشده تغییر وضع داده خود را بصورت ده سال و بیست سال پیش درمیآورند و با این حال بقم وارد میشوند. این بازیها خنك و لوس معنایش چیست؟!..
دربارهی زنانِ ادارهرو كسانی میگویند : درخواست كنیم اینها را بیرون كنند. میگویم : چنین درخواستی را نخواهند پذیرفت و بهانههایی از كنترات و خوابیدن كار خواهند آورد. راه بهترش آنست كه با گفتن و نوشتن زمینه برای آن آماده گردانیم. اگر ما بگوییم و بنویسیم بسیاری از خود آن زنان و دختران پا خواهند كشید.
🔸ما باید همیشه باین كوشیم كه اندیشهها را تغییر دهیم و آنها را باصلاح آوریم. اساس آنست. باید در مجلسها و جلسهها بجای گفتگوهای بیهودهی دیگر باین سخنان پردازیم. باید همیشه با پراكندگی اندیشهها و گمراهی آنها در نبرد باشیم.
و آنگاه چنانكه نوشتم این یكی از مقاصد ماست و باید روزی بیاید و اجرا گردد.
(پرچم روزانه شمارهی 66)
🔶 خدا مردان را برای كارهایی آفریده و زنان را برای كارهایی (بخش 2 از 2)
من اینها را به اجمال یاد كردم. ولی هر یكی ضرر بزرگی میباشد. بخصوص زیان دوم كه بسیار بزرگست و ما نباید از آن چشم پوشیم. ما امروز از چند جهت بفزونی نفوس نیاز داریم و باید یكی از آرزوهای خود ، این را گیریم كه بفزونی نفوس بكوشیم. با اینحال چه سزاست كه دختران شوهر نكنند و در ادارهها بكار پردازند و یا شوهرداران بجای بچه زاییدن و پروردن بماشیننویسی یا دفترداری برخیزند؟!..
اساساً باید پرسید : این كار برای چیست؟!.. برای چیست كه ما در اداره كارها را بمردان نسپارده بزنان ارجاع كنیم؟!.. آیا كارها فزونست و مردها كفایت نمیكنند؟!.. آیا همچون دیگران در جنگ میباشیم و مردان را بمیدان جنگ فرستادهایم و میخواهیم جاهای آنها را پر كنیم؟!.. آیا زنها بهتر از مردها میكوشند و بهتر از آنها از عهده برمیآیند؟!.. آیا كدام یكی از اینهاست؟!..
اگر هیچ یكی از اینها نیست آیا جز هوس اروپاییگری علتی برای آن توان پنداشت؟!.. اینكه چند سال پیش ، پس از برداشته شدن چادر در اندك زمانی چند صد تن زنان و دختران را در ادارات گنجانیدند ، آیا عنوانش جز این بود كه چون در اروپا هست ما هم باید داشته باشیم؟!..
یك كاریست بسیار عبث و بیجهت و اینهمه زیانها را دربر دارد ، و اینست باید متروك گردد و از میان رود. این یكی از مقاصد ما میباشد و باید اجرا گردانیم. این یك كاری كه مایهی سرفرازی ایرانیان باشد نیست.
من هنوز از زیانهای اخلاقیش گفتگو نكردم. یك دختری درمیان مردان همیشه در معرض لغزش است و به هر حال كمترین زیان این كار آنست كه این دختران خانهداری و شوهرداری نخواهند توانست. اینها كه خود را با مردان در یك عرض میبینند و بمساوی آنان كار میكنند و حقوق میگیرند ، اینان كه سر از میان مردان درمیآورند و همیشه خطابهای چاپلوسانهی جوانان را میشنوند یك غروری پیدا خواهند كرد كه مانع از خانهداری و شوهرداری خواهد بود و مایهی بدبختی آنان خواهد گردید.
زنهای ایران میبایست از حجاب بیرون آیند. آن حجاب زیانهای بسیاری داشت. این یكی از نیكیهای شاه گذشته است و باید بنامش در تاریخ بماند. ولی نمیبایست دختران بادارهها كشیده شوند. باین هیچ نیازی نبود.
یك چیز شگفتی اینست كه هنوز بسیاری آن رفع حجاب را نپذیرفتهاند و شما میبینید كه از چندی پیش بسیاری از زنها بچادر بازگشتهاند و گاهی در روزنامهها نیز به برخی نوشتههای لوسی در این زمینه برمیخوریم. از آنسوی یك دسته نه تنها رفع حجاب ، رفع شرم و آبرو نیز كردهاند و هر روز باید دخترانشان با توالت و آراستگی كیف بدست در ساعت هشت روانهی اداره گردند و پدران این اندازه حمیت نشان ندهند كه باری از توالت جلو گیرند. این یك نمونهای از بیترتیبی اندیشههاست. بلكه باید گفت یك نمونهای از بیچارگی توده است.
شما هر روز در اتوبوس یا در خیابان باین منظره برمیخورید كه یك زن چهل یا پنجاه سالهای همه جای خود را پوشانیده و روی خود را نیز با روسری یا با چادر میگیرد ، ولی دخترش یا عروسش در پهلویش با سینه و بازوهای باز و سر و روی آراسته و توالت كرده مینشیند یا راه میرود. این دو تن از یك خانه بیرون آمدهاند آن یكی هوسش آن را میخواهد و این یكی این را. دربند هیچ چیزی جز از هوسهای خود نیستند.
روزی یك مادری را با دخترش با این ترتیب دیدم. چون از آشنایان بودند گفتم : چرا از هم جدا میافتید؟!.. اگر شما به بهشت خواهید رفت دخترت را هم ببر. اگر او بدوزخ خواهد رفت مادرش را هم ببرد.
در چند شمارهی پیش نوشتهای را در پرچم چاپ كردیم كه مینویسد : زنان تهران چون بقم میرسند از قطار راهآهن پیاده نشده تغییر وضع داده خود را بصورت ده سال و بیست سال پیش درمیآورند و با این حال بقم وارد میشوند. این بازیها خنك و لوس معنایش چیست؟!..
دربارهی زنانِ ادارهرو كسانی میگویند : درخواست كنیم اینها را بیرون كنند. میگویم : چنین درخواستی را نخواهند پذیرفت و بهانههایی از كنترات و خوابیدن كار خواهند آورد. راه بهترش آنست كه با گفتن و نوشتن زمینه برای آن آماده گردانیم. اگر ما بگوییم و بنویسیم بسیاری از خود آن زنان و دختران پا خواهند كشید.
🔸ما باید همیشه باین كوشیم كه اندیشهها را تغییر دهیم و آنها را باصلاح آوریم. اساس آنست. باید در مجلسها و جلسهها بجای گفتگوهای بیهودهی دیگر باین سخنان پردازیم. باید همیشه با پراكندگی اندیشهها و گمراهی آنها در نبرد باشیم.
و آنگاه چنانكه نوشتم این یكی از مقاصد ماست و باید روزی بیاید و اجرا گردد.
(پرچم روزانه شمارهی 66)
✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 8
(بهر 2 از 3)
🔸مبارزه سزاوار انسان نیست.🔸
در جهان بیشتر مشقات از کشاکش و مبارزه بوجود میآید. این بلای مبارزه ، دشمن بزرگی برای انسانها است. باید کوشید و تا جایی که میشود آن را کمتر کرد.
انسانها برای چه مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکشند؟! مگر در روی زمین جا برای همگی نیست؟! مگر به همگی خوراک و پوشاک نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا با یکدیگر دلسوزی و خیرخواهی ننمایند؟!
آن سگها و گرگهایند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه و کشمکش سزاوار آدم نیست.
🔸🔸🔸
همچنین باید دانست که در سالهای اخیر این مبارزه هرچه بیشتر شده و تحول دو سه قرن گذشتهی اروپا در دانش و صنعت یکی از نتیجههایش شدت گرفتن این بلا شده است.
این خود مبحثی است که ماشینآلات و دستگاههای تازهای که اروپاییان اختراع کردهاند هر یک از آنها سبب آسانی کارهای زندگی میشود. مثلاً خودرو راهی را که اسب در دو هفته میپیمود در یک روز میپیماید. ماشینهای ریسندگی و بافندگی با یک کارگر کار ده نفر را انجام میدهد و همین طور در امثال اینها. ولی از طرف دیگر میبینیم از روزی که این دستگاهها و ماشینها اختراع و بکار گرفته شده ، زندگی روزبروز دشوارتر گردیده. در همان اروپا بسیاری از مردم بدترین وضع را دارند.
علت این چیست؟! چرا چنین شده؟! چرا از دستگاهها و اختراعات نوین یا از پیشرفت تند دانشها نتیجهی وارونه بدست میآید؟.. این موضوع یک معمایی گردیده. ولی حقیقت قضیه آنست که گفتیم. تحولات اروپا در دانشها و صنایع در عین حالی که این ماشینآلات و دستگاهها را برای آسانی کارهای زندگی اختراع کرده بلای «مبارزهی آدمیان» را نیز زیادتر کرده.
چرا پیشرفت دانشها مبارزهی آدمیان را زیادتر کرده؟.. باید این را نیز روشن کنیم :
چنانکه گفتیم از وقتی که دانشها در اروپا پیشرفت کرد خطای مادّیگری بمیان آمده و این خطا یک گمراهی بزرگی شده دنبالهها پیدا کرد. دانشمندان که جهان را جز همین دستگاه محسوس مادّی نمیشناختند انسان را نیز جز همین تن و جان محسوس بحساب نیاوردند ، و منشاء امیال و کارهای او را (مانند حیوانات) خودخواهی دانسته او را ناگزیر از مبارزه و کشاکش تصور کردند. به گمان آنان انسان راهی جز این ندارد که درپی منافع شخصی و خوشی خود باشد و با دیگران با مبارزه و کشاکش زندگی کند. از این جهت به یک خطا ـ یا بهتر گویم : گمراهی ـ دیگری دچار شده زندگی را جز «مبارزهی زندهها با یکدیگر» (تنازع بقا) و جهان را جز «میدان مبارزه»ی آنان ندانستند ، و در همین زمینه به گفتههای بسیاری مبادرت کرده هیاهو بمیان مردمان انداختند : «زندگی جنگ است» ، «ضعیف خوراک قوی میباشد» ، «هر کسی باید دنبال خوشیهای خود باشد و ملاحظهی کسی و چیزی را نکند».
این هیاهو به جهان و مردمان آن بسیار گران تمام شد. زیرا طمع و خودخواهی که از عادات سرکش گوهر جانی است به این ترتیب ، محرک و پشتیبانی برای خود پیدا کرد و با یک غلبه و تسلطی به خودنمایی پرداخت. آن گفتههای دانشمندان ، نفت به آتش طمع و خودخواهی ریختن بود. در زمانی کوتاه چه در اروپا و چه در جاهای دیگر طمعکاران و پولپرستان به تلاش افتادند و بکوششهای سختی پرداختند.
از طرف دیگر ماشینها و کارخانهها نیز وسایل خوبی برای اینان شد. زیرا بوسیلهی آنها در زمانهای کوتاهی به آسانی توانستند ثروتهای گزافی اندوزند و پستی و بلندی در درآمدها و بهرهمندی از نعمتهای زندگی را در میان مردم هرچه بیشتر کنند.
به این ترتیب مبارزه در میان مردمان شدیدتر و زندگانی دشوارتر شده. آن ماشینها و دستگاهها که اروپاییان برای آسانی زندگانی اختراع کردهاند (از خودرو ، هواپیما ، راهآهن ، تلفن ، تلویزیون و مانند اینها) نیز در راه مبارزه بکار میرود. مثلاً خودرو که امروز در سراسر جهان راه افتاده تنها برای آن نیست که در برابر طبیعت بکار رود و راه را نزدیکتر کند ، برای این نیز هست که طمعکاران و پولاندوزان در کشاکشها و رقابتهای خود بکار برند و از این شهر بآن شهر بتازند و سودجوییها کنند. این ماشینهای ریسندگی یا بافندگی یا مانند آن که در همه جا بکار افتاده تنها برای آن نیست که در ریسیدن و بافتن از زحمت آدمیان کم کنند ، برای این نیز هست که وسیلهای در دست سرمایهداران باشد که هر کدام با داشتن چند ماشینی ، هزاران کارگر را بیکار گذارند و راه زندگی را بروی آنان ببندند.
اینست راز آنکه در دهههای اخیر مبارزهی آدمیان هرچه زیادتر و دشواری زندگانی بیشتر شده. اینست راز آنکه از دستگاههای نوین نتیجهی معکوس گرفته شده و از پیشرفت دانشها بجای سود زیان بدست آمده است.
.
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 8
(بهر 2 از 3)
🔸مبارزه سزاوار انسان نیست.🔸
در جهان بیشتر مشقات از کشاکش و مبارزه بوجود میآید. این بلای مبارزه ، دشمن بزرگی برای انسانها است. باید کوشید و تا جایی که میشود آن را کمتر کرد.
انسانها برای چه مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکشند؟! مگر در روی زمین جا برای همگی نیست؟! مگر به همگی خوراک و پوشاک نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا با یکدیگر دلسوزی و خیرخواهی ننمایند؟!
آن سگها و گرگهایند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه و کشمکش سزاوار آدم نیست.
🔸🔸🔸
همچنین باید دانست که در سالهای اخیر این مبارزه هرچه بیشتر شده و تحول دو سه قرن گذشتهی اروپا در دانش و صنعت یکی از نتیجههایش شدت گرفتن این بلا شده است.
این خود مبحثی است که ماشینآلات و دستگاههای تازهای که اروپاییان اختراع کردهاند هر یک از آنها سبب آسانی کارهای زندگی میشود. مثلاً خودرو راهی را که اسب در دو هفته میپیمود در یک روز میپیماید. ماشینهای ریسندگی و بافندگی با یک کارگر کار ده نفر را انجام میدهد و همین طور در امثال اینها. ولی از طرف دیگر میبینیم از روزی که این دستگاهها و ماشینها اختراع و بکار گرفته شده ، زندگی روزبروز دشوارتر گردیده. در همان اروپا بسیاری از مردم بدترین وضع را دارند.
علت این چیست؟! چرا چنین شده؟! چرا از دستگاهها و اختراعات نوین یا از پیشرفت تند دانشها نتیجهی وارونه بدست میآید؟.. این موضوع یک معمایی گردیده. ولی حقیقت قضیه آنست که گفتیم. تحولات اروپا در دانشها و صنایع در عین حالی که این ماشینآلات و دستگاهها را برای آسانی کارهای زندگی اختراع کرده بلای «مبارزهی آدمیان» را نیز زیادتر کرده.
چرا پیشرفت دانشها مبارزهی آدمیان را زیادتر کرده؟.. باید این را نیز روشن کنیم :
چنانکه گفتیم از وقتی که دانشها در اروپا پیشرفت کرد خطای مادّیگری بمیان آمده و این خطا یک گمراهی بزرگی شده دنبالهها پیدا کرد. دانشمندان که جهان را جز همین دستگاه محسوس مادّی نمیشناختند انسان را نیز جز همین تن و جان محسوس بحساب نیاوردند ، و منشاء امیال و کارهای او را (مانند حیوانات) خودخواهی دانسته او را ناگزیر از مبارزه و کشاکش تصور کردند. به گمان آنان انسان راهی جز این ندارد که درپی منافع شخصی و خوشی خود باشد و با دیگران با مبارزه و کشاکش زندگی کند. از این جهت به یک خطا ـ یا بهتر گویم : گمراهی ـ دیگری دچار شده زندگی را جز «مبارزهی زندهها با یکدیگر» (تنازع بقا) و جهان را جز «میدان مبارزه»ی آنان ندانستند ، و در همین زمینه به گفتههای بسیاری مبادرت کرده هیاهو بمیان مردمان انداختند : «زندگی جنگ است» ، «ضعیف خوراک قوی میباشد» ، «هر کسی باید دنبال خوشیهای خود باشد و ملاحظهی کسی و چیزی را نکند».
این هیاهو به جهان و مردمان آن بسیار گران تمام شد. زیرا طمع و خودخواهی که از عادات سرکش گوهر جانی است به این ترتیب ، محرک و پشتیبانی برای خود پیدا کرد و با یک غلبه و تسلطی به خودنمایی پرداخت. آن گفتههای دانشمندان ، نفت به آتش طمع و خودخواهی ریختن بود. در زمانی کوتاه چه در اروپا و چه در جاهای دیگر طمعکاران و پولپرستان به تلاش افتادند و بکوششهای سختی پرداختند.
از طرف دیگر ماشینها و کارخانهها نیز وسایل خوبی برای اینان شد. زیرا بوسیلهی آنها در زمانهای کوتاهی به آسانی توانستند ثروتهای گزافی اندوزند و پستی و بلندی در درآمدها و بهرهمندی از نعمتهای زندگی را در میان مردم هرچه بیشتر کنند.
به این ترتیب مبارزه در میان مردمان شدیدتر و زندگانی دشوارتر شده. آن ماشینها و دستگاهها که اروپاییان برای آسانی زندگانی اختراع کردهاند (از خودرو ، هواپیما ، راهآهن ، تلفن ، تلویزیون و مانند اینها) نیز در راه مبارزه بکار میرود. مثلاً خودرو که امروز در سراسر جهان راه افتاده تنها برای آن نیست که در برابر طبیعت بکار رود و راه را نزدیکتر کند ، برای این نیز هست که طمعکاران و پولاندوزان در کشاکشها و رقابتهای خود بکار برند و از این شهر بآن شهر بتازند و سودجوییها کنند. این ماشینهای ریسندگی یا بافندگی یا مانند آن که در همه جا بکار افتاده تنها برای آن نیست که در ریسیدن و بافتن از زحمت آدمیان کم کنند ، برای این نیز هست که وسیلهای در دست سرمایهداران باشد که هر کدام با داشتن چند ماشینی ، هزاران کارگر را بیکار گذارند و راه زندگی را بروی آنان ببندند.
اینست راز آنکه در دهههای اخیر مبارزهی آدمیان هرچه زیادتر و دشواری زندگانی بیشتر شده. اینست راز آنکه از دستگاههای نوین نتیجهی معکوس گرفته شده و از پیشرفت دانشها بجای سود زیان بدست آمده است.
.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)
🔸 ٢ـ حزب توده : (تکهی 7)
میدانم بسیاری از خوانندگان تصور خواهند کرد که من از انگلیسها دفاع میکنم. ولی اینطور نیست. من با انگلیسها کاری ندارم. آنها خودشان دفاع کنند. من مقصودم اینست شما که این راه را پیش گرفتهاید و آلودگیهای خود را بِرو نیاورده تمام گناهها را بگردن انگلیسها یا دیگران میاندازید ، از این راه بجایی نخواهید رسید. شما که میخواهید هر کسی هر خیانتی خواست بکند ولی بِرو نیاورده خود را معصوم و بیگناه جلوه دهد و در آخر گناه را بگردن انگلیسها اندازد ، با این ترتیب شما همیشه در توی بدبختی خواهید ماند.
من وقتی که خوب میاندیشم میبینم شما میخواهید با طبیعت بجنگید ، میخواهید قانون آن را بهم زنید ، میخواهید نیک نباشید و از جهان نیکی بینید.
روزی به یکی گفتم : «شما از یکسو از دست ارتجاع ناله میکنید و فریاد میکشید و از یکسو بارتجاع کمک میکنید. آن حاجی آقا حسین بروجردی[1] که شما آنهمه تجلیل کردهاید ، در بروجرد کسی از ترس او بحمام نمره نمیتواند رفت».
گفت : «ما با آن مقصد بزرگی که داریم باید با احساسات عمومی مماشات کنیم».
گفتم : «کیست که برای گناه خود عذری نتواند آورد و یا باغراض خود رختی نتواند پوشانید؟!.. ولی آیا حقیقت تغییر خواهد یافت؟!.. آیا طبیعت فریب خواهد خورد؟!..»
بیش از این بسخن دامنه نمیدهم. در ایران در این زمینه مبالغه شده و آنچه من دانستهام سران حزب توده در این زمینه مبالغهشان بیشتر است. آنها کارهای نیکی را که در ایران رخ داده همچنان بانگلیسها منسوب میسازند و بآنها نیز با نظر بدبینی مینگرند. مثلاً جنبش مشروطه را آنها یکسره از ناحیهی انگلیس میشناسند. در حالی که چنان نیست و این اشتباهی از ایشان است.
جنبش مشروطه در همهی کشورها رخ داده بود ، در ایران هم بایستی رخ دهد. از زمان ناصرالدینشاه چنین اندیشهای به ایران راه یافت و صدها کسان جان خود را بخطر انداخته به پیشرفت آن اندیشه کوشیدند. چیزی که بود چون زمینهای آماده گردید و نتیجه نزدیک شد ، انگلیسها آن را با سیاست خود موافق یافته کمک کردند و برخی از هواداران خود را درمیان آزادیخواهان وارد گردانیدند.
در پیشرفت مشروطه در ایران بیش از همه کوششهای مردانهی علیمسیوها و حاجی علی دوافروشها و سید حسینخان عدالتها و دلاوریهای ستارخانها و باقرخانها و یِفرِمخانها و حیدر عمواُغلیها دخالت داشته است که به انگلیس و سیاست آن کمترین ارتباطی نداشتهاند.
آدم وقتی که با سران حزب توده صحبت میکند میبیند در نظر آنها در جهان جز دو رشته کار نیست : یک رشته کارهایی که انگلیسها از نظر حفظ سیاست سرمایهداری خود میکنند. رشتهی دیگر کارهایی که شورویها برای مبارزه با سرمایهداری انجام میدهند. دیگران هیچ کارهاند و دارای هیچ اختیاری نمیباشند.
مثلاً دربارهی رضاشاه آنها عقیده دارند که جز آلتی در دست سیاست انگلیس نبوده است و هرچه کرده بدلخواه آنها کرده. در حالی که چنین نیست.
همه میدانیم که رضاشاه لشگرکشی بخوزستان کرد و آن مخالف سیاست انگلیسها ، بلکه مخالف میل آنها بود و کار باعتراض و یادداشت دادن انجامید.
در محاکمهی مختاری که حزب توده در آن دخالت داشت ، پروندهی شهربانی شیخ خزعل بدست افتاده دانسته گردید که در سال ١٩١٤ که جنگ با آلمان و عثمانی آغاز شده بود ، انگلیسها با خزعل پیمانی بسته بودهاند که بر طبق آن خزعل در تحت حمایت انگلیس باشد و با دستور آنها رفتار کند و انگلیسها نیز حکومت خوزستان را در خانوادهی شیخ ، ارثی و دائمی شناسند.
با اینحال رضاشاه لشگر بر سر خزعل فرستاده ترتیب او را بهم زد و دولت را در خوزستان دارای اقتدار گردانید. در آن قضیه ، سید حسن مدرس مخالف رضاشاه بود ، که چه در مجلس و چه در بیرون ، کارشکنیهای بسیار کرده آشکار به خزعل حمایت نشان میداد.
با اینحال شما رضاشاه را آلت سیاست انگلیسها میشمارید و مدرس را یکی از قهرمانان ملت بحساب میآورید. اینست نمونهای از وارونه بودن حقایق در این کشور.
[1] : همان «آیتالله بروجردی» که سپس مرجع تقلید شیعیان ایران شد.
.
🔸 ٢ـ حزب توده : (تکهی 7)
میدانم بسیاری از خوانندگان تصور خواهند کرد که من از انگلیسها دفاع میکنم. ولی اینطور نیست. من با انگلیسها کاری ندارم. آنها خودشان دفاع کنند. من مقصودم اینست شما که این راه را پیش گرفتهاید و آلودگیهای خود را بِرو نیاورده تمام گناهها را بگردن انگلیسها یا دیگران میاندازید ، از این راه بجایی نخواهید رسید. شما که میخواهید هر کسی هر خیانتی خواست بکند ولی بِرو نیاورده خود را معصوم و بیگناه جلوه دهد و در آخر گناه را بگردن انگلیسها اندازد ، با این ترتیب شما همیشه در توی بدبختی خواهید ماند.
من وقتی که خوب میاندیشم میبینم شما میخواهید با طبیعت بجنگید ، میخواهید قانون آن را بهم زنید ، میخواهید نیک نباشید و از جهان نیکی بینید.
روزی به یکی گفتم : «شما از یکسو از دست ارتجاع ناله میکنید و فریاد میکشید و از یکسو بارتجاع کمک میکنید. آن حاجی آقا حسین بروجردی[1] که شما آنهمه تجلیل کردهاید ، در بروجرد کسی از ترس او بحمام نمره نمیتواند رفت».
گفت : «ما با آن مقصد بزرگی که داریم باید با احساسات عمومی مماشات کنیم».
گفتم : «کیست که برای گناه خود عذری نتواند آورد و یا باغراض خود رختی نتواند پوشانید؟!.. ولی آیا حقیقت تغییر خواهد یافت؟!.. آیا طبیعت فریب خواهد خورد؟!..»
بیش از این بسخن دامنه نمیدهم. در ایران در این زمینه مبالغه شده و آنچه من دانستهام سران حزب توده در این زمینه مبالغهشان بیشتر است. آنها کارهای نیکی را که در ایران رخ داده همچنان بانگلیسها منسوب میسازند و بآنها نیز با نظر بدبینی مینگرند. مثلاً جنبش مشروطه را آنها یکسره از ناحیهی انگلیس میشناسند. در حالی که چنان نیست و این اشتباهی از ایشان است.
جنبش مشروطه در همهی کشورها رخ داده بود ، در ایران هم بایستی رخ دهد. از زمان ناصرالدینشاه چنین اندیشهای به ایران راه یافت و صدها کسان جان خود را بخطر انداخته به پیشرفت آن اندیشه کوشیدند. چیزی که بود چون زمینهای آماده گردید و نتیجه نزدیک شد ، انگلیسها آن را با سیاست خود موافق یافته کمک کردند و برخی از هواداران خود را درمیان آزادیخواهان وارد گردانیدند.
در پیشرفت مشروطه در ایران بیش از همه کوششهای مردانهی علیمسیوها و حاجی علی دوافروشها و سید حسینخان عدالتها و دلاوریهای ستارخانها و باقرخانها و یِفرِمخانها و حیدر عمواُغلیها دخالت داشته است که به انگلیس و سیاست آن کمترین ارتباطی نداشتهاند.
آدم وقتی که با سران حزب توده صحبت میکند میبیند در نظر آنها در جهان جز دو رشته کار نیست : یک رشته کارهایی که انگلیسها از نظر حفظ سیاست سرمایهداری خود میکنند. رشتهی دیگر کارهایی که شورویها برای مبارزه با سرمایهداری انجام میدهند. دیگران هیچ کارهاند و دارای هیچ اختیاری نمیباشند.
مثلاً دربارهی رضاشاه آنها عقیده دارند که جز آلتی در دست سیاست انگلیس نبوده است و هرچه کرده بدلخواه آنها کرده. در حالی که چنین نیست.
همه میدانیم که رضاشاه لشگرکشی بخوزستان کرد و آن مخالف سیاست انگلیسها ، بلکه مخالف میل آنها بود و کار باعتراض و یادداشت دادن انجامید.
در محاکمهی مختاری که حزب توده در آن دخالت داشت ، پروندهی شهربانی شیخ خزعل بدست افتاده دانسته گردید که در سال ١٩١٤ که جنگ با آلمان و عثمانی آغاز شده بود ، انگلیسها با خزعل پیمانی بسته بودهاند که بر طبق آن خزعل در تحت حمایت انگلیس باشد و با دستور آنها رفتار کند و انگلیسها نیز حکومت خوزستان را در خانوادهی شیخ ، ارثی و دائمی شناسند.
با اینحال رضاشاه لشگر بر سر خزعل فرستاده ترتیب او را بهم زد و دولت را در خوزستان دارای اقتدار گردانید. در آن قضیه ، سید حسن مدرس مخالف رضاشاه بود ، که چه در مجلس و چه در بیرون ، کارشکنیهای بسیار کرده آشکار به خزعل حمایت نشان میداد.
با اینحال شما رضاشاه را آلت سیاست انگلیسها میشمارید و مدرس را یکی از قهرمانان ملت بحساب میآورید. اینست نمونهای از وارونه بودن حقایق در این کشور.
[1] : همان «آیتالله بروجردی» که سپس مرجع تقلید شیعیان ایران شد.
.
✴️ حقایق زندگی (تکهی سیودوم)
🔶 یکی از اندیشههای خام (بخش 1 از 2)
یك سخن شگفتی كه از سالها درمیان ایرانیان میگردد آنست كه كسانی میگویند : «باید مردم را باسواد گردانید. چارهی دردها اینست». یا میگویند : «باید بمعارف تعمیم داد». این سخنها پس از مشروطه بزبانها افتاده. زیرا پیش از مشروطه همهی كسان بافهم درد ایران را استبداد و بیقانونی میدانستند و این بود سالها كوشیدند تا بمشروطه جریان دادند. ولی در آن میان موانع بسیاری در جلو پیشرفت دیدند و همان مشروطه كه برای ایران لازمترین چیزی بود ، از مردم دربارهی آن بیپرواییها ، بلكه دشمنیها و كارشكنیها دیدند ،
🔸در این هنگام بود كه پی بردند در این توده یك دردی هست و چون آن را نمیشناختند و علت و چارهاش را نمیدانستند گمانشان به بیسوادی رفته آن را سرچشمهی درماندگیها و بدبختیها شماردند
و این بود میگفتند : «باید مردم را باسواد گردانید» و دبستانها را «كارخانهی آدمسازی» نامیده امیدها و آرزوهای بسیاری بآنها میبستند.
ولی این گفته بسیار خامست. زیرا سواد چیست؟!.. سواد آنست كه كسی خواندن و نوشتن را بداند. این خود چیز سودمندیست و یك هنری از آدمی شمرده میشود. ولی ارزشی را كه گویندگان آن سخن میدهند و سواد را چارهی دردها میشمارند ندارد. سواد مقدمهی آنست كه یك كسی كتابهای سودمندی بخواند و حقایق زندگی را یاد بگیرد تا بوسیلهی این دانش و آگاهی دریافتها و نیروهای خدادادیش رشد كند و فهم و خردش فزونی یابد ، سواد برای اینست.
پس باید دید آیا در زبان فارسی چنان كتابهایی هست؟.. یک کتابهایی که بمردم حقایق زندگانی را یاد دهد و بفهم و خرد خدادادی آنان كمك كند پیدا میشود؟.. ما كه چنین كتابهایی را سراغ نداشتیم و از آنسوی صدها بلكه هزارها كتاب گمراه كننده و خردـ بر بادـ ده را میشناسیم كه خانهها و كتابخانهها را پر گردانیده است.
اگر بخواهیم سخن بدرازی نینجامد باید بگوییم :
🔸از هزار سال پیش پیاپی سیلهای گمراهی و بدآموزی باین سرزمین رو آورده و گذشته ، ولی گل و لای آنها در گودال كتابها رویهم آمده و درهم آمیخته.
در این هزار سال در ایران كشاكش سنی و شیعه ، زد و خورد معتزله و اشاعره ، فلسفهی یونان ، باطنیگری ، صوفیگری ، خراباتیگری ، علیاللهیگری ، شیخیگری ، بهاییگری ، پس از همهی آنها مادیگری ـ یكی پس از دیگری پیدا شده و اینها در كتابها بهم آمیخته و درهم گردیده. از آنسوی شاعران هرچه از دلشان گذشته یا از كسی شنیدهاند شعر گردانیده و در دیوانها جا دادهاند. اینست حال اجمالی كتابها. كنون بگویید از باسواد شدن و اینها را خواندن جز زیان چه سودی تواند بود؟!..
چه سودی تواند بود كه یك دختری باسواد گردد و اینهمه رمانهای گمراه كنندهی بیناموسانه را بخواند؟!.. چه سودی تواند بود كه یك جوانی درس خواند و آنگاه دیوان سراپا بیشرمانهی ایرج[میرزا] را بدست گیرد؟!.. چه سودی تواند بود كه جوانی باسواد گردد و از كتابها صدها جملهها و شعرهایی را كه دربارهی جبریگری گفته شده در مغز آكند؟!.. چه سودی تواند بود كه كسی این فلسفههای بیغیرتی را یاد گیرد؟!.. : «این نیز بگذرد» ، «با هر كه خصومت نتوان كرد بساز» ، «بر من و تو درِ اختیار نگشاده» ، «روزی مقدر است» ، «بدین شكستگی ارزد بصد هزار درست» ، «اگر تیغ عالم بجنبد زجای نبُرد رگی تا نخواهد خدای» ، «خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو» ، «خوش باش ندانی ز كجا آمدهای مِی خور كه ندانی بكجا خواهی رفت» ، «الامور مرهونه باوقاتها » ، «عرفتالله بفسخ العزایم» ، «ترید و ارید و مایكون الا ماارید» ـ چه سودی تواند بود كه كسی اینها و هزار مانند اینها را یاد گیرد؟!..
🔶 یکی از اندیشههای خام (بخش 1 از 2)
یك سخن شگفتی كه از سالها درمیان ایرانیان میگردد آنست كه كسانی میگویند : «باید مردم را باسواد گردانید. چارهی دردها اینست». یا میگویند : «باید بمعارف تعمیم داد». این سخنها پس از مشروطه بزبانها افتاده. زیرا پیش از مشروطه همهی كسان بافهم درد ایران را استبداد و بیقانونی میدانستند و این بود سالها كوشیدند تا بمشروطه جریان دادند. ولی در آن میان موانع بسیاری در جلو پیشرفت دیدند و همان مشروطه كه برای ایران لازمترین چیزی بود ، از مردم دربارهی آن بیپرواییها ، بلكه دشمنیها و كارشكنیها دیدند ،
🔸در این هنگام بود كه پی بردند در این توده یك دردی هست و چون آن را نمیشناختند و علت و چارهاش را نمیدانستند گمانشان به بیسوادی رفته آن را سرچشمهی درماندگیها و بدبختیها شماردند
و این بود میگفتند : «باید مردم را باسواد گردانید» و دبستانها را «كارخانهی آدمسازی» نامیده امیدها و آرزوهای بسیاری بآنها میبستند.
ولی این گفته بسیار خامست. زیرا سواد چیست؟!.. سواد آنست كه كسی خواندن و نوشتن را بداند. این خود چیز سودمندیست و یك هنری از آدمی شمرده میشود. ولی ارزشی را كه گویندگان آن سخن میدهند و سواد را چارهی دردها میشمارند ندارد. سواد مقدمهی آنست كه یك كسی كتابهای سودمندی بخواند و حقایق زندگی را یاد بگیرد تا بوسیلهی این دانش و آگاهی دریافتها و نیروهای خدادادیش رشد كند و فهم و خردش فزونی یابد ، سواد برای اینست.
پس باید دید آیا در زبان فارسی چنان كتابهایی هست؟.. یک کتابهایی که بمردم حقایق زندگانی را یاد دهد و بفهم و خرد خدادادی آنان كمك كند پیدا میشود؟.. ما كه چنین كتابهایی را سراغ نداشتیم و از آنسوی صدها بلكه هزارها كتاب گمراه كننده و خردـ بر بادـ ده را میشناسیم كه خانهها و كتابخانهها را پر گردانیده است.
اگر بخواهیم سخن بدرازی نینجامد باید بگوییم :
🔸از هزار سال پیش پیاپی سیلهای گمراهی و بدآموزی باین سرزمین رو آورده و گذشته ، ولی گل و لای آنها در گودال كتابها رویهم آمده و درهم آمیخته.
در این هزار سال در ایران كشاكش سنی و شیعه ، زد و خورد معتزله و اشاعره ، فلسفهی یونان ، باطنیگری ، صوفیگری ، خراباتیگری ، علیاللهیگری ، شیخیگری ، بهاییگری ، پس از همهی آنها مادیگری ـ یكی پس از دیگری پیدا شده و اینها در كتابها بهم آمیخته و درهم گردیده. از آنسوی شاعران هرچه از دلشان گذشته یا از كسی شنیدهاند شعر گردانیده و در دیوانها جا دادهاند. اینست حال اجمالی كتابها. كنون بگویید از باسواد شدن و اینها را خواندن جز زیان چه سودی تواند بود؟!..
چه سودی تواند بود كه یك دختری باسواد گردد و اینهمه رمانهای گمراه كنندهی بیناموسانه را بخواند؟!.. چه سودی تواند بود كه یك جوانی درس خواند و آنگاه دیوان سراپا بیشرمانهی ایرج[میرزا] را بدست گیرد؟!.. چه سودی تواند بود كه جوانی باسواد گردد و از كتابها صدها جملهها و شعرهایی را كه دربارهی جبریگری گفته شده در مغز آكند؟!.. چه سودی تواند بود كه كسی این فلسفههای بیغیرتی را یاد گیرد؟!.. : «این نیز بگذرد» ، «با هر كه خصومت نتوان كرد بساز» ، «بر من و تو درِ اختیار نگشاده» ، «روزی مقدر است» ، «بدین شكستگی ارزد بصد هزار درست» ، «اگر تیغ عالم بجنبد زجای نبُرد رگی تا نخواهد خدای» ، «خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو» ، «خوش باش ندانی ز كجا آمدهای مِی خور كه ندانی بكجا خواهی رفت» ، «الامور مرهونه باوقاتها » ، «عرفتالله بفسخ العزایم» ، «ترید و ارید و مایكون الا ماارید» ـ چه سودی تواند بود كه كسی اینها و هزار مانند اینها را یاد گیرد؟!..
✴️ حقایق زندگی (تکهی سیوسوم)
🔶 یکی از اندیشههای خام (بخش 2 از 2)
جز زیان چه سودی دارد كه كسی باسواد گردد و در كتابها در یكجا بخواند :
«الاسماء تنزل من السماء» و در جای دیگر بیند : «برعكس نهند نام زنجی كافور»
در یكجا بخواند : «هر كسی آن دِرَوَد عاقبت كار كه كشت» و در جای دیگر بیند : «گر زمین را بآسمان دوزی ندهندت زیاده از روزی» ،
در یكجا بخواند : «قرار در كف آزادگان نگیرد مال» در جای دیگر بیند : «امروز كه داری اندیشهی فردا كن»؟!..
این گفتههای متناقض جز گیجسری چه نتیجه تواند داد؟!..
شما تنها این دو شعر را با خرد خود بداوری گزارید.
ناسزایی را چو بینی بختیار عاقلان تسلیم كردند اختیار
باش تا دستش ببندد روزگار پس بكام دوستان چشمش درآر
آیا این دستور با مردمی و گردنفرازی سازگار است؟!.. این خود شیوهی مردم زبون و پستنهاد است كه چون كسی را چیره دیدند در برابر او بخاموشی و فروتنی گرایند و بستمهایش گردن گزارند و چاپلوسی و ستایشگری كنند. ولی چون روزی رسید و او گرفتاری پیدا كرد آن زمانست كه شمشیر ناتوانكشی را از غلاف درآورده پیاپی بر سرش نوازند. كنون شما ببینید كه آقای شاعر این زبونی و پستی را یك فلسفهی اخلاقی گردانیده و با یك زبان شیوایی بمردم یاد میدهد.
🔸🔸یك دسته مردم باشرافت و گردنفراز باید درست بوارونهی این دستور شاعر رفتار كنند. باین معنی كه كسی كه بستمگری برخاسته و چیرگی مینماید در برابرش ایستند و از مرگ نترسیده جلوگیری كنند. ولی چون افتاد و ناتوان گردید دیگر ناتوانكشی ننماید و از روی عدالت بمحاكمهاش كشند. اینست دستوری كه باید بمردم داد. شاعر وارونهی این را گفته و شما چون نیك اندیشید ، امروز انبوه ایرانیان به همان گفتهی شاعر رفتار میكنند. چیزی كه هست فرقی میانهی ناسزا و سزا نگزارده ، یك مردی را چه نیك باشد و چه بد ، همینكه چیره میبینند : بیكبار گردن میگزارند و بندهوار فرمانبری میكنند ، بیآنكه خود او بخواهد زبان بچاپلوسی باز میكنند. ولی همینكه او میافتد بیكبار برگشته نامردانه پردهدریها مینمایند.
چنانكه همین رفتار را با شاه گذشته [رضاشاه] كردند ، كه تا نیرومند و توانا بود آن ستایشگریها و فروتنیها مینمودند و همینكه در نتیجهی پیشامدهای شهریور ماه ناتوان گردید و برافتاد بیكبار زبانها به بدگویی و پردهدری باز گردید.
اساساً باید گفت : یك دسته از ایرانیان (بخصوص از همان طبقهی ادبا و فضلا) در این رفتار آزموده شدهاند كه بیآنكه خود متوجه باشند این رفتار از آنان سرمیزند. همچون رقاصان آزموده و كاركرده كه همینكه آواز موسیقی بلند شد بیآنكه خود توجه كنند و بیآنكه نیاز باندیشه و تصمیم باشد ، دستها و پاهاشان بحركت میآید و مطابق هوای موسیقی رقص میكنند. شاید یك رقاص در همانحال فكرش در جای دیگر است ، و با اینحال چون ورزیده است اعضایش حركات را بخوبی و درستی ادا میكند. ایرانیان بدبخت نیز از بس در این كار ورزیده گردیدهاند بیآنكه خود بفهمند بیاختیار این رفتار از آنان سرمیزند. یك كسی همینكه نیرومند گردید بی اختیار بسوی او میگرایند و در برابر دستورهایش ، چه نیك و چه بد ، جز گردنگزاری و فرمانبرداری نمینمایند. ولی همینكه از نیرو افتاد بیكبار میبینید قیافهها دیگر گردیده و لحنها عوض شده و از فردا همینكه بهمدیگر میرسند بیمقدمه چنین میگویند : «دیدی این ظالم چه كارها میكرد ، دیدی خدا چگونه انتقام گرفت؟».
(پرچم روزانه شمارهی 96)
🔶 یکی از اندیشههای خام (بخش 2 از 2)
جز زیان چه سودی دارد كه كسی باسواد گردد و در كتابها در یكجا بخواند :
«الاسماء تنزل من السماء» و در جای دیگر بیند : «برعكس نهند نام زنجی كافور»
در یكجا بخواند : «هر كسی آن دِرَوَد عاقبت كار كه كشت» و در جای دیگر بیند : «گر زمین را بآسمان دوزی ندهندت زیاده از روزی» ،
در یكجا بخواند : «قرار در كف آزادگان نگیرد مال» در جای دیگر بیند : «امروز كه داری اندیشهی فردا كن»؟!..
این گفتههای متناقض جز گیجسری چه نتیجه تواند داد؟!..
شما تنها این دو شعر را با خرد خود بداوری گزارید.
ناسزایی را چو بینی بختیار عاقلان تسلیم كردند اختیار
باش تا دستش ببندد روزگار پس بكام دوستان چشمش درآر
آیا این دستور با مردمی و گردنفرازی سازگار است؟!.. این خود شیوهی مردم زبون و پستنهاد است كه چون كسی را چیره دیدند در برابر او بخاموشی و فروتنی گرایند و بستمهایش گردن گزارند و چاپلوسی و ستایشگری كنند. ولی چون روزی رسید و او گرفتاری پیدا كرد آن زمانست كه شمشیر ناتوانكشی را از غلاف درآورده پیاپی بر سرش نوازند. كنون شما ببینید كه آقای شاعر این زبونی و پستی را یك فلسفهی اخلاقی گردانیده و با یك زبان شیوایی بمردم یاد میدهد.
🔸🔸یك دسته مردم باشرافت و گردنفراز باید درست بوارونهی این دستور شاعر رفتار كنند. باین معنی كه كسی كه بستمگری برخاسته و چیرگی مینماید در برابرش ایستند و از مرگ نترسیده جلوگیری كنند. ولی چون افتاد و ناتوان گردید دیگر ناتوانكشی ننماید و از روی عدالت بمحاكمهاش كشند. اینست دستوری كه باید بمردم داد. شاعر وارونهی این را گفته و شما چون نیك اندیشید ، امروز انبوه ایرانیان به همان گفتهی شاعر رفتار میكنند. چیزی كه هست فرقی میانهی ناسزا و سزا نگزارده ، یك مردی را چه نیك باشد و چه بد ، همینكه چیره میبینند : بیكبار گردن میگزارند و بندهوار فرمانبری میكنند ، بیآنكه خود او بخواهد زبان بچاپلوسی باز میكنند. ولی همینكه او میافتد بیكبار برگشته نامردانه پردهدریها مینمایند.
چنانكه همین رفتار را با شاه گذشته [رضاشاه] كردند ، كه تا نیرومند و توانا بود آن ستایشگریها و فروتنیها مینمودند و همینكه در نتیجهی پیشامدهای شهریور ماه ناتوان گردید و برافتاد بیكبار زبانها به بدگویی و پردهدری باز گردید.
اساساً باید گفت : یك دسته از ایرانیان (بخصوص از همان طبقهی ادبا و فضلا) در این رفتار آزموده شدهاند كه بیآنكه خود متوجه باشند این رفتار از آنان سرمیزند. همچون رقاصان آزموده و كاركرده كه همینكه آواز موسیقی بلند شد بیآنكه خود توجه كنند و بیآنكه نیاز باندیشه و تصمیم باشد ، دستها و پاهاشان بحركت میآید و مطابق هوای موسیقی رقص میكنند. شاید یك رقاص در همانحال فكرش در جای دیگر است ، و با اینحال چون ورزیده است اعضایش حركات را بخوبی و درستی ادا میكند. ایرانیان بدبخت نیز از بس در این كار ورزیده گردیدهاند بیآنكه خود بفهمند بیاختیار این رفتار از آنان سرمیزند. یك كسی همینكه نیرومند گردید بی اختیار بسوی او میگرایند و در برابر دستورهایش ، چه نیك و چه بد ، جز گردنگزاری و فرمانبرداری نمینمایند. ولی همینكه از نیرو افتاد بیكبار میبینید قیافهها دیگر گردیده و لحنها عوض شده و از فردا همینكه بهمدیگر میرسند بیمقدمه چنین میگویند : «دیدی این ظالم چه كارها میكرد ، دیدی خدا چگونه انتقام گرفت؟».
(پرچم روزانه شمارهی 96)
✴️ ورجاوندبنیاد
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 8
(بهر 3 از 3)
🔸مبارزه سزاوار انسان نیست.🔸
در جهان بیشتر مشقات از کشاکش و مبارزه بوجود میآید. این بلای مبارزه ، دشمن بزرگی برای انسانها است. باید کوشید و تا جایی که میشود آن را کمتر کرد.
انسانها برای چه مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکشند؟! مگر در روی زمین جا برای همگی نیست؟! مگر به همگی خوراک و پوشاک نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا با یکدیگر دلسوزی و خیرخواهی ننمایند؟!
آن سگها و گرگهایند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه و کشمکش سزاوار آدم نیست.
🔸🔸🔸
بماند آنکه دولتهای بزرگ اروپا ، با دلگرمی به اختراع جنگافزارهای جدید هر یکی بآرزوی جهانگیری افتادهاند ، و با یکدیگر بجنگهای نابود کننده میپردازند و هر چند سالی یک بار کشتارگاهها برپا میکنند که این خود شکل دیگری از همان مبارزه است و این نیز در سالهای اخیر بسیار شدیدتر شده.[1]
این وضع دنیاست که امروز میلیونها مردان و جوانان خون همدیگر را میریزند ، و دانشها بیشتر از هر کاری در راه ویرانی جهان و نابودی جهانیان بکار میرود ، و چون این جنگ جهانی پایان یابد ناچاری است که کشاکش گرسنگان و سیران ، میلیونرها و بیچیزها ، کارگران و کارفرمایان ، درخواهد گرفت. ما فراموش نکردهایم که در ده یا دوازده سال پیش گرسنگان در شهرهای اروپا به چه تظاهراتی دست میزدند. فراموش نکردهایم که در هر کشوری در یک طرف هزاران و صدهزاران مردم از گرسنگی میمردند و یا خود را میکشتند و در طرف دیگر خواربار از نداشتن خریدار بدریا ریخته میشد.[2]
کار بجایی رسیده که بسیاری از اروپاییان از دانشها (بلکه بگفتهی خودشان از تمدن) نفرت نموده آرزو میکنند که جهانیان بار دیگر به نادانی و بیتمدنی بازگردند.
ما میگوییم : اینها همه نتیجهی بلای مبارزهای است که در میان انسانها افتاده ، و چاره جز این نیست که کوشش کنیم و آن را از میان برداریم و یا هرچه بتوانیم کمتر کنیم.
آدمها برای چه با هم مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکِشند؟! مگر در روی زمین برای همه جا نیست؟! مگر خوراک و پوشاک به همگی نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا دلسوزی و خیرخواهی نکنند؟!
میگویند : مبارزه و کشاکش در ذات آدم گذاشته شده. میگویم : شما انسان را نشناختهاید. انسان اگر بر اثر گوهر جانی به مبارزه گرایش مییابد ، در برابر آن گوهر روانی را دارد که او را به دلسوزی و نیکخواهی تشویق میکند. قدر و بهای انسان با این گوهر است ، و زندگیش بیش از همه باید با این گوهر باشد. آن سگها و گرگها هستند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه سزاوار انسان نیست.
[1] : باید توجه داشت که نویسنده ، اینها را در زمانی نوشته (1943) که اروپا با راه انداختن دو جنگ جهانی ، خود و کشورهای دیگر جهان را به شدت ویران میکردند. ویرانیهای جنگ جهانی دوم یک سود داشت و آن اینکه اروپاییان دانستند که اگر جنگ سومی درگیرد ، ویرانیهای آن دهها برابر ویرانیهای این بوده و جبرانش دیگر بسیار سخت خواهد بود. عبرتی که آنها گرفتند برای آسایش خودشان بود. به این معنی که از دشمنی با یکدیگر دست کشیدند و به آشتی گرایش نشان دادند. حتی برای برپا کردن اتحادیهی اروپا دهها سال کوشش کردند.
ولی متأسفانه اثر آن عبرت دست کشیدن از طمع و خودخواهی و همچنین جنگ در سراسر جهان نبود. کارخانههای اسلحهسازیشان تعطیل نشد. تحقیقات برای ساخت اسلحهها و بمبهای خطرناک جدید متوقف نشد. دست از چنگ انداختن به دیگر کشورها نکشیدند. بجای آنکه با یکدیگر به جنگ پردازند تلاش کردند اسلحههای نوینشان را به کشورهای جهان سوم بفروشند و سودهای هنگفت ببرند. روشن است که نتیجهی چنان نیتی ، افروختن آتش جنگ در آن کشورها بود.
گذشته از کشاکشهای خونین فراوان میان اقوام و مردمان جهان سوم ، دهها جنگ بزرگ پس از جنگ جهانی دوم در جهان براه افتاده که جنگ هشت سالهی ایران و عراق یکی از آنهاست.
[2] : اشاره به سالهای بسیار تلخ «بحران بزرگ» در جهان بویژه در اروپا و آمریکاست که از 1929 شروع و تا جنگ جهانی دوم (1939) ادامه داشت. در آن سالها هنوز جنگی رخ نداده بدبختی در جهان بیداد میکرد. از یک طرف در همان اروپا و آمریکا مردم میلیون میلیون از گرسنگی میمردند و از طرف دیگر صدهزاران تُن قهوه را بدریا ریختند (در برزیل) و در استرالیا هزاران گوسفند را زنده آتش زدند.
(بزبان عادی)
(بخش یکم : دربارهی جهان و انسان)
🔸تکهی 8
(بهر 3 از 3)
🔸مبارزه سزاوار انسان نیست.🔸
در جهان بیشتر مشقات از کشاکش و مبارزه بوجود میآید. این بلای مبارزه ، دشمن بزرگی برای انسانها است. باید کوشید و تا جایی که میشود آن را کمتر کرد.
انسانها برای چه مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکشند؟! مگر در روی زمین جا برای همگی نیست؟! مگر به همگی خوراک و پوشاک نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا با یکدیگر دلسوزی و خیرخواهی ننمایند؟!
آن سگها و گرگهایند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه و کشمکش سزاوار آدم نیست.
🔸🔸🔸
بماند آنکه دولتهای بزرگ اروپا ، با دلگرمی به اختراع جنگافزارهای جدید هر یکی بآرزوی جهانگیری افتادهاند ، و با یکدیگر بجنگهای نابود کننده میپردازند و هر چند سالی یک بار کشتارگاهها برپا میکنند که این خود شکل دیگری از همان مبارزه است و این نیز در سالهای اخیر بسیار شدیدتر شده.[1]
این وضع دنیاست که امروز میلیونها مردان و جوانان خون همدیگر را میریزند ، و دانشها بیشتر از هر کاری در راه ویرانی جهان و نابودی جهانیان بکار میرود ، و چون این جنگ جهانی پایان یابد ناچاری است که کشاکش گرسنگان و سیران ، میلیونرها و بیچیزها ، کارگران و کارفرمایان ، درخواهد گرفت. ما فراموش نکردهایم که در ده یا دوازده سال پیش گرسنگان در شهرهای اروپا به چه تظاهراتی دست میزدند. فراموش نکردهایم که در هر کشوری در یک طرف هزاران و صدهزاران مردم از گرسنگی میمردند و یا خود را میکشتند و در طرف دیگر خواربار از نداشتن خریدار بدریا ریخته میشد.[2]
کار بجایی رسیده که بسیاری از اروپاییان از دانشها (بلکه بگفتهی خودشان از تمدن) نفرت نموده آرزو میکنند که جهانیان بار دیگر به نادانی و بیتمدنی بازگردند.
ما میگوییم : اینها همه نتیجهی بلای مبارزهای است که در میان انسانها افتاده ، و چاره جز این نیست که کوشش کنیم و آن را از میان برداریم و یا هرچه بتوانیم کمتر کنیم.
آدمها برای چه با هم مبارزه میکنند؟! برای چه از دست هم میکِشند؟! مگر در روی زمین برای همه جا نیست؟! مگر خوراک و پوشاک به همگی نمیرسد؟! چرا بجای آن به هم کمک نکنند؟! چرا دلسوزی و خیرخواهی نکنند؟!
میگویند : مبارزه و کشاکش در ذات آدم گذاشته شده. میگویم : شما انسان را نشناختهاید. انسان اگر بر اثر گوهر جانی به مبارزه گرایش مییابد ، در برابر آن گوهر روانی را دارد که او را به دلسوزی و نیکخواهی تشویق میکند. قدر و بهای انسان با این گوهر است ، و زندگیش بیش از همه باید با این گوهر باشد. آن سگها و گرگها هستند که باید با مبارزه زندگی کنند. مبارزه سزاوار انسان نیست.
[1] : باید توجه داشت که نویسنده ، اینها را در زمانی نوشته (1943) که اروپا با راه انداختن دو جنگ جهانی ، خود و کشورهای دیگر جهان را به شدت ویران میکردند. ویرانیهای جنگ جهانی دوم یک سود داشت و آن اینکه اروپاییان دانستند که اگر جنگ سومی درگیرد ، ویرانیهای آن دهها برابر ویرانیهای این بوده و جبرانش دیگر بسیار سخت خواهد بود. عبرتی که آنها گرفتند برای آسایش خودشان بود. به این معنی که از دشمنی با یکدیگر دست کشیدند و به آشتی گرایش نشان دادند. حتی برای برپا کردن اتحادیهی اروپا دهها سال کوشش کردند.
ولی متأسفانه اثر آن عبرت دست کشیدن از طمع و خودخواهی و همچنین جنگ در سراسر جهان نبود. کارخانههای اسلحهسازیشان تعطیل نشد. تحقیقات برای ساخت اسلحهها و بمبهای خطرناک جدید متوقف نشد. دست از چنگ انداختن به دیگر کشورها نکشیدند. بجای آنکه با یکدیگر به جنگ پردازند تلاش کردند اسلحههای نوینشان را به کشورهای جهان سوم بفروشند و سودهای هنگفت ببرند. روشن است که نتیجهی چنان نیتی ، افروختن آتش جنگ در آن کشورها بود.
گذشته از کشاکشهای خونین فراوان میان اقوام و مردمان جهان سوم ، دهها جنگ بزرگ پس از جنگ جهانی دوم در جهان براه افتاده که جنگ هشت سالهی ایران و عراق یکی از آنهاست.
[2] : اشاره به سالهای بسیار تلخ «بحران بزرگ» در جهان بویژه در اروپا و آمریکاست که از 1929 شروع و تا جنگ جهانی دوم (1939) ادامه داشت. در آن سالها هنوز جنگی رخ نداده بدبختی در جهان بیداد میکرد. از یک طرف در همان اروپا و آمریکا مردم میلیون میلیون از گرسنگی میمردند و از طرف دیگر صدهزاران تُن قهوه را بدریا ریختند (در برزیل) و در استرالیا هزاران گوسفند را زنده آتش زدند.
🔶 سرنوشت ایران چه خواهد بود؟ (احمد کسروی)
🔸 ٢ـ حزب توده : (تکهی 8)
اگر رضاشاه افزار دست انگلیسها بوده پس چرا برای ایران آرتش تهیه کرد؟!.. چرا ایلات را بتحت اقتدار دولت درآورد؟!.. چرا زنها را از چادر و چاقچور بیرون کشید؟!.. چرا از قمهزنی و زنجیرزنی و دیگر رسواییها جلو گرفت؟!..
شما از یکسو میگویید انگلیسها طرفدار ارتجاعند و از یکسو رضاشاه را که کارهایش بضد ارتجاع بوده آلت دست انگلیسها میخوانید. من نمیدانم این دو سخن باهم چگونه سازگار است؟!.
میدانم خواهند گفت : از رضاشاه دفاع میکند. ولی چنین نیست. رضاشاه اگر دفاع لازم داشته پسرش شاه ایرانست. ایشان بهتر میتوانند دفاع از پدرشان کنند.
من از حقیقت دفاع میکنم ، از تاریخ ایران دفاع میکنم. در این چند سال تاریخ هم لگدمال شد و راهش گم گردید. من عادت نکردهام سخنی را بر خلاف حقیقت بشنوم و بدفاع قادر باشم و خودداری نشان دهم.
من از رضاشاه جز زیان و گزند ندیدم. از این شاه جانشینش هم کمترین نیکی ندیدهام و اگر بگویم بدی هم دیدهام دور نرفتهام. این دلیل حقیقتپرستی منست که از کسانی که بدی دیدهام هواداری نشان میدهم و از گفتن حقایق بازنمیایستم.
رشته را از دست ندهیم. چنانکه گفتم این دو اشتباه در ایران ریشه دوانیده : یکی اینکه ایرانیان قادر نیستند خودشان خود را راه برند. دیگری آنکه همهی کارهای ایران را انگلیسها میکنند. اینها باعث شده که در این کشور تمایل بدولت شوروی بیشتر گردیده.
ولی باز باید گفت : اینها اشتباه است. جهت ندارد ایرانیان خودشان خود را راه نتوانند برد. اینها چه چیزشان از دیگران کمتر است؟!.. اگر گرفتاریهایی هست باید بچارهی آنها کوشید. دربارهی دخالت انگلیسها نیز مبالغه میشود. قضیه بیش از آن نیست که بیشتری از وزرای ایران از سستنهادی پیروی از نظر آنها میکنند. بر فرض که انگلیسها چیزهایی دربارهی ما میخواهند ، ما هنگامی که گردن نگزاریم و زیر بار تحمیل نرویم قضیه پایان پذیرفته.
اینها ایرادهاییست که بحزب توده از نظر تشکیل و مرام وارد است. اما از نظر عمل ، بدیهیست که اقدام و رفتار تابع اندیشه و مرام است.
ما دیدیم از هنگامی که آقا سید ضیاء از فلسطین آمد این دو دسته باهم کشاکش آغازیدند. دو سال و نیم چند روزنامه از آن سو و چند روزنامه از این سو باهم نبرد کردند. هزارها تُن کاغذ سیاه کردند ، سخنان زشت بهم نوشتند ، توهینهای بسیار کردند ، سرانجام نتیجه اینست که کشور را میدان جنگ و خونریزی ساختهاند.
آدم وقتی که فکر میکند آیا کشاکش بر سر چه بوده نمیتواند بخود پاسخ درستی بدهد. وقتی که بجستجو میپردازد میبیند تنها دو موضوع در روزنامههای توده انعکاس یافته :
یکی آنکه آقا سید ضیاء مرتجع است. میگویم : بسیار خوب ، ولی شما که با ارتجاع مبارزه ندارید. آنگاه دربارهی ارتجاع اینهمه هایهوی چیست؟!.. میتوانستید شما هم یک دفترچه در برابر «شعائر ملی» آقا سید ضیاء بنویسید و انتشار دهید و اثر آن را از میان برید.
دیگری آنکه آقا سید ضیاء هوادار سیاست یکطرفه است. میگویم : بسیار خوب. ولی چنانکه هواداری از سیاست یکطرفه غلط است ، هواداری از سیاست دوطرفه نیز غلط است. ایرانیان باید در اندیشهی خود باشند. مال متوفی نیست که بر سر تقسیم آن کشاکش باشد.
ظاهر قضیه اینست که کشاکش بر سر منافع انگلیس و روس است. آقا سید ضیاء کارکن انگلیس میباشد و حزب توده کارکن روس ، عقیدهی اکثر مردم نیز بر اینست. اکثر مردم این کشاکش را جز بر سر منافع دیگران نمیدانند.
ولی چون میاندیشم و درمیان حزب توده آن جوانان بافهم و حساس را بجلو چشم میآورم ، میبینم این راست نیست. ناچار میشوم بگویم اشتباه درمیانست. جوانان ایرانی نمیتوانند کشور را با این حال بدبختی ببینند و چاره را هم در تمایل بدولت شوروی میپندارند ، و این تمایلست که آنها را تا باینجا میرساند.
به هر حال در این گرفتاری که برای ایران پیش آمده چه حزب توده و چه آقا سید ضیاء و همدستان او مسئولیت عمده را دارند.
.
🔸 ٢ـ حزب توده : (تکهی 8)
اگر رضاشاه افزار دست انگلیسها بوده پس چرا برای ایران آرتش تهیه کرد؟!.. چرا ایلات را بتحت اقتدار دولت درآورد؟!.. چرا زنها را از چادر و چاقچور بیرون کشید؟!.. چرا از قمهزنی و زنجیرزنی و دیگر رسواییها جلو گرفت؟!..
شما از یکسو میگویید انگلیسها طرفدار ارتجاعند و از یکسو رضاشاه را که کارهایش بضد ارتجاع بوده آلت دست انگلیسها میخوانید. من نمیدانم این دو سخن باهم چگونه سازگار است؟!.
میدانم خواهند گفت : از رضاشاه دفاع میکند. ولی چنین نیست. رضاشاه اگر دفاع لازم داشته پسرش شاه ایرانست. ایشان بهتر میتوانند دفاع از پدرشان کنند.
من از حقیقت دفاع میکنم ، از تاریخ ایران دفاع میکنم. در این چند سال تاریخ هم لگدمال شد و راهش گم گردید. من عادت نکردهام سخنی را بر خلاف حقیقت بشنوم و بدفاع قادر باشم و خودداری نشان دهم.
من از رضاشاه جز زیان و گزند ندیدم. از این شاه جانشینش هم کمترین نیکی ندیدهام و اگر بگویم بدی هم دیدهام دور نرفتهام. این دلیل حقیقتپرستی منست که از کسانی که بدی دیدهام هواداری نشان میدهم و از گفتن حقایق بازنمیایستم.
رشته را از دست ندهیم. چنانکه گفتم این دو اشتباه در ایران ریشه دوانیده : یکی اینکه ایرانیان قادر نیستند خودشان خود را راه برند. دیگری آنکه همهی کارهای ایران را انگلیسها میکنند. اینها باعث شده که در این کشور تمایل بدولت شوروی بیشتر گردیده.
ولی باز باید گفت : اینها اشتباه است. جهت ندارد ایرانیان خودشان خود را راه نتوانند برد. اینها چه چیزشان از دیگران کمتر است؟!.. اگر گرفتاریهایی هست باید بچارهی آنها کوشید. دربارهی دخالت انگلیسها نیز مبالغه میشود. قضیه بیش از آن نیست که بیشتری از وزرای ایران از سستنهادی پیروی از نظر آنها میکنند. بر فرض که انگلیسها چیزهایی دربارهی ما میخواهند ، ما هنگامی که گردن نگزاریم و زیر بار تحمیل نرویم قضیه پایان پذیرفته.
اینها ایرادهاییست که بحزب توده از نظر تشکیل و مرام وارد است. اما از نظر عمل ، بدیهیست که اقدام و رفتار تابع اندیشه و مرام است.
ما دیدیم از هنگامی که آقا سید ضیاء از فلسطین آمد این دو دسته باهم کشاکش آغازیدند. دو سال و نیم چند روزنامه از آن سو و چند روزنامه از این سو باهم نبرد کردند. هزارها تُن کاغذ سیاه کردند ، سخنان زشت بهم نوشتند ، توهینهای بسیار کردند ، سرانجام نتیجه اینست که کشور را میدان جنگ و خونریزی ساختهاند.
آدم وقتی که فکر میکند آیا کشاکش بر سر چه بوده نمیتواند بخود پاسخ درستی بدهد. وقتی که بجستجو میپردازد میبیند تنها دو موضوع در روزنامههای توده انعکاس یافته :
یکی آنکه آقا سید ضیاء مرتجع است. میگویم : بسیار خوب ، ولی شما که با ارتجاع مبارزه ندارید. آنگاه دربارهی ارتجاع اینهمه هایهوی چیست؟!.. میتوانستید شما هم یک دفترچه در برابر «شعائر ملی» آقا سید ضیاء بنویسید و انتشار دهید و اثر آن را از میان برید.
دیگری آنکه آقا سید ضیاء هوادار سیاست یکطرفه است. میگویم : بسیار خوب. ولی چنانکه هواداری از سیاست یکطرفه غلط است ، هواداری از سیاست دوطرفه نیز غلط است. ایرانیان باید در اندیشهی خود باشند. مال متوفی نیست که بر سر تقسیم آن کشاکش باشد.
ظاهر قضیه اینست که کشاکش بر سر منافع انگلیس و روس است. آقا سید ضیاء کارکن انگلیس میباشد و حزب توده کارکن روس ، عقیدهی اکثر مردم نیز بر اینست. اکثر مردم این کشاکش را جز بر سر منافع دیگران نمیدانند.
ولی چون میاندیشم و درمیان حزب توده آن جوانان بافهم و حساس را بجلو چشم میآورم ، میبینم این راست نیست. ناچار میشوم بگویم اشتباه درمیانست. جوانان ایرانی نمیتوانند کشور را با این حال بدبختی ببینند و چاره را هم در تمایل بدولت شوروی میپندارند ، و این تمایلست که آنها را تا باینجا میرساند.
به هر حال در این گرفتاری که برای ایران پیش آمده چه حزب توده و چه آقا سید ضیاء و همدستان او مسئولیت عمده را دارند.
.