پاکدینی ـ احمد کسروی
7.53K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.29K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
✴️ بهداشت تنی ـ بهداشت روانی

🖌 کوشاد تلگرام

تکه‌ی 8

🔸 افزودن سربار اروپاپرستی به بار سبک «ادبیات» ـ
2

نویسندگان کتابهای درسی در جاهای دیگری هم از نیرنگ یادشده بهره گرفته از گفته‌های اروپاییان سودهای ناسزا برده‌اند. مثلاً در جای دیگری می‌خواهند فردوسی را به دانش‌آموز ایرانی از زبان فرانسوا کوپه‌ی فرانسوی بشناسانند. یک رشته پندارها و دروغهای سبکی را از زبان او آورده‌اند. تو گویی ما ایرانیان باید فردوسی را نیز از زبان یک اروپایی بشناسیم که می‌گوید :

«تیمور لنگ فاتح ایران و هند گاه سوار بر اسبی ... از میدان جنگ به گورستان می‌رفت و از اسب پیاده می‌شد و تنها درمیان قبرها بگردش می‌پرداخت و هرگاه بر مزار یکی از نیاکان خود یا شاعری بزرگ ، سرداری دلاور و دانشمندی نامدار می‌گذشت ، سر فرود می‌آورد و مزار او را می‌بوسید.

تیمور پس از آنکه شهر توس را گشود ،‌ فرمان داد که از کشتار مردم آن دست بردارند زیرا فردوسی شاعر ایرانی روزگار خود را در آن بسر برده بود. آنگاه تیمور بر سر مزار او شتافت و چون جذبه‌ای اسرارآمیز او را بسوی فردوسی می‌کشید خواست که قبرش را بگشایند :

«مزار شاعر غرق در گُل بود».

تیمور در اندیشه شد که پس از مرگ ، مزار کشورگشایی چون او چگونه خواهد بود. پس ، از راه قره‌قورم بسوی تاتار ـ آنجا که نیای بزرگش چنگیز ، در معبدی آهنین آرمیده است ـ روی آورد.

در برابر زائر نامدار که زانو بر زمین زده و سر فرود آورده بود ، سنگ بزرگی را که بر گور فاتح چین نهاده بودند برداشتند. ولی تیمور ناگهان بر خود لرزید و روی بگردانید :

«گور ستمگر غرق در خون بود». (کتاب 1/201)

تا اینجاست بافته‌های فرانسوا. دانسته نیست چه شده که ما باید تاریخ خود را از یک شاعر فرانسوی یاد بگیریم و این نویسندگان وزارت آموزش و پرورش تا چه اندازه نادان و بی‌درد بوده‌اند که به پندار‌های چنان کسی بها داده آن را در کتاب درسی گنجانیده‌اند. این نوشته پر از دروغ و ناراستی‌ است. نخست ما می‌دانیم که «تیمور با آنکه گرگ درنده‌ای بیش نبود همیشه دم از دینداری زده بمردمفریبی پایبند بود چنانکه به هر کجا که صوفی خانقاه‌نشینی سراغ می‌گرفت بدیدن او شتافت و بدینسان خود را پایبند خدا و دین نشان می‌داد». (پیمان ، سال یکم ، شماره‌ی 7 ، ص 9 ، اسفند 1312)

پس چون در اینگونه رفتارهای تیمور مردمفریبی در کار بوده ، این نوشته‌ی فرانسوا که «تنها درمیان قبرها بگردش می‌پرداخت و هرگاه بر مزار یکی از نیاکان خود یا شاعری بزرگ ، سرداری دلاور و دانشمندی نامدار می‌گذشت ، سر فرود می‌آورد و مزار او را می‌بوسید» ، دور از راستیست. مردمفریبی در تنهایی چه معنی دارد؟! تیمور آن جانور خونخوار کجا و پاسداری به دانشمندان کجا ـ بویژه که مرده باشند؟!

دوم ،‌ توس را نه تیمور بلکه پسرش میرانشاه گشاد که «ده‌هزار سر خواست و چون ده‌هزار مرد پیدا نشد سرهای زنان و بچگان را بریدند». پس اینکه نوشته شده : «فرمان داد که از کشتار مردم آن دست بردارند زیرا فردوسی شاعر ایرانی ، روزگارِ خود را در آن بسر برده بود» ، جز دروغ شاخدار و سراپا فریبی نیست. چنان از دیدار تیمور از خوابگاه فردوسی یاد می‌کند تو گویی این دیدار در سال 1313 خ. یا پس از آن بوده. توس بارها بدست مغولان و ازبکان و نیز پسر پلید تیمور چنان ویران شده بود که جای درست گور فردوسی تا آخرهای سده‌ی نوزدهم میلادی نیک شناخته نمی‌بود. پس چگونه تیمور دستور داد گور را بگشایند؟! و آن را غرق در گل یافت؟! مانند این یاوه را درباره‌ی گور چنگیز سروده است.

خواست از آوردن این تکه‌ها اینست که نخست ماهیت درسهایی که به نوجوانان ما می‌دهند روشنی گیرد و کسانی که آن کتابها را می‌نویسند و می‌خواهند دانش‌آموزان را بدام «ادبیات» بیفکنند نیز شناخته گردند و فریبهاشان را مردم بشناسند. همچنین فریبکاریهای بیگانگان و نقشه‌های خائنانه‌ای که بر سر دارند آشکار گردد.


🌸
فرانسوا کوپه ، شاعر و رماننویس فرانسه‌ای
✴️ صوفیگری و عرفان

بخش هفتم (پایانی)

داستانی دیگر از صوفیان
هم در آنوقت كه شیخ ما ابوسعید (قدس سره) بنیشابور بود حسن مؤدب كه خادم شیخ ما بود از هر كسی چیزی فام[=وام] كرده بود و بر درویشان خرج كرده و چیزی دیرتر پدید می‌آمد و غنیمان تقاضا می‌كردند. یكروز جمله بدر خانقاه آمدند شیخ حسن مؤدب را گفت بگو تا درآیند حسن بیرون شد و ایشان را درآورد چون درآمدند در پیش شیخ خدمت كـردند و بنشستند. كودكـی طواف[= دوره گرد] بر در خانقاه بگذشت و ناطف[= حلوا] آواز می‌داد شیـخ گفت آن طواف را درآرید او را درآوردند ، شیخ گفت آنچه دارد جمله بركش. جمله را بركشیده و پیش شیخ و صوفیان نهاد تا بكار بردند آن كودك طواف گفت زر می‌باید شیخ گفت پدید آید یك ساعت بود دیگر تقاضا كرد شیخ گفت پدید آید سیوم بار تقاضا كرد شیخ همان جواب داد. آن كودك گفت استاد مرا بزند این بگفت و بگریستن ایستاد در حال كسی از در خانقاه درآمد و صره‌ی زر در پیش شیخ نهاد و گفت فلان كس فرستاده است و می‌گوید كه مرا بدعا یاد دار ، شیخ حسن مؤدب را گفت برگیر و بر غنیمان تفرقه كن و بر متقاضیان. حسن زر برگرفت و همه را بداد و زر ناطف آن كودك بداد كه هیچ چیز باقی نماند و هیچ چیز درنبایست و برابر آمد شیخ گفت این زر دربند اشک این كودك بوده است.

پرچم هفتگی : بسیار بیشرمیست كه مردی پی كاری نرود و بمفتخواری و شكم چرانی پردازد و یكدسته از مفتخواران را بسر خود گرد آورد و با نداشتن هیچ درآمدی از این و از آن وام گیرد كه راستی را كلاهبرداریست و آنگاه از بچه‌ای كه اندك سرمایه‌ای می‌داشته و حلوا (یا خوراك دیگری) می‌فروخته و با آن زندگی می‌كرده ، هرچه می‌داشته بنام خریدار از دستش بگیرند و بی آنكه پولی پردازند آن را بخورند و چون بچه پول خواهد بی‌پروایی نمایند و او را بگریه وادارند ، و چون در این میان كسی برسد و پولی آورد آن را معجزه‌ای سازند[و گردن برافراشته به بیخردیها و بیغیرتیهای خود بنازند]. راستی را بسیار بیشرمیست. راستی [را] با خدا ببازی و ریشخند پرداختنست.


.