پاکدینی ـ احمد کسروی

✴️ ساختار و ساختارساز ✴️

🖌 نویساد تلگرام

🔸 بخش سه از نه

محمود : آشنایان به تاریخ می‌دانند ما ایرانیان هر گرفتاری و بدبختی داشته‌ایم ریشه‌اش را از حکومت دانسته‌ و آرزو کرده‌ایم که آن حکومت بیفتد و یکی بهتر سر کار بیاید. مثلاً مردم در آخرهای زمان ناصرالدینشاه از او بیزار بودند و کسانی هم که آگاهی نسبی پیدا کرده بودند آرزو می‌کردند که هرچه زودتر سایه‌اش از سر مردم برداشته شود. میرزا رضای کرمانی این آرزوی مردم را عملی کرد و او را کشت. پس از او مظفرالدین‌ میرزا ، پسرش ، بشاهی رسید. این شاه با آنکه نرم‌دل بود و همچون پدرش ستمگری و خونریزی نکرد ولی چون کاردان نبود و کارها را بدست اتابکها و عین‌الدوله‌ها و حاکمان ظالم دیگر سپارده بود. اینبود مردم از او نیز دل خوش نداشتند. در زمان او جنبش مشروطه رخ داد و مردم آرزو می‌کردند با بکار افتادن مشروطه قانونهای خوب گذارده و هم اجرا شود تا به ستمهای قاجاریان پایان دهند. هرچه هست ، مظفرالدین‌شاه با مشروطه همراهی کرد و جلو خواست مردم را نگرفت. ولی زود درگذشت و پسر پستنهادش محمدعلی‌میرزا به شاهی رسید. محمدعلی‌میرزا همه گونه ستم به مردم روا داشت و خون بسیار ریخت تا آنکه مشروطه‌خواهان تهران را گرفتند و او ناچار شد به سفارت روس پناه برد. مردم هم پسر دوازده ساله‌اش احمدمیرزا را به تخت شاهی نشاندند.

در تاریخ آمده که مردم با گرفتن فرمان مشروطه شور و شوق بیمانندی یافته بودند و بیشتر آرزوهای خود را بسیار نزدیک و دست یافتنی می‌دیدند. مردمی که در برابر ناصرالدینشاه‌ها و محمدعلی‌شاه‌ها خود را جز رعیتی ستمکش نمی‌شمردند و می‌بایست برای حفظ جان و مالشان احتیاطهای بسیار می‌کردند ، با دیدن شکست قزاقها (سربازان شاه) و فرار شاه چنان سرخوش از پیروزیهای خود بودند که رسیدن به اروپا را نزدیک می‌دیدند. همیشه این مصرع را به زبان داشتند : «این طفل یک‌شبه ره صدساله می‌رود». پیرها غم آن می‌خوردند که نخواهند ماند تا پیشرفتهای ایران را ببینند.

چون سالهای پادشاهی احمدشاه با نارواییهایی همچون حزب‌بازی ، میدانداری یک مشت پولپرست (از جمله همانها که از انگلیس رشوه گرفته بودند تا پیمان 1919 بسته شود) ، هوچیگری و اوباشیگری و همچنین ناامنیهایی که خانهای محلی و راهزنان در کشور ایجاد کرده بودند گذشت ، مردم از هرچه آزادی بود نفرت کردند و خواستار شدند یک «مشت آهنین» بیاید و بساط حزب‌بازیها و هوچیگریها و راهزنان کشور را برچیند. اینها بود که راه را به پادشاهی رضاشاه هموار کرد. این هم از سرنوشت حکومت احمدشاه.

سپس که رضاشاه حکومت را بدست گرفت ، چون چندی آرزوهای مردم را بکار می‌بست و امنیت را به ایران برگرداند بسیار دوستش داشتند. ولی چون قلع و قمع روزنامه‌های آزادیخواه ، داستان کلاه پهلوی و شاپو و محدود کردن ملایان و گرفتن کار تدریس و قضاوت از آنان و دادنش به دست وزارتخانه‌های فرهنگ و دادگستری انجام گرفت و جلو نمایشهای مذهبی گرفته شد و همچنین داستان رفع حجاب پیش آمد ، مردم با برخی از برنامه‌های دولت همراهی نکردند. اینبود این بار نیز دسته‌هایی خواهان برافتادن آن شاه شدند تا اینکه شهریور1320 رسید و دولتهای روس و انگلیس که ایران را اشغال کرده بودند او را از کشور بیرون بردند. او هم ناچار جای خود را به پسرش ، محمدرضاشاه ، سپارد.

محمدرضاشاه هم هرچه کرد باز دسته‌ای از مردم دوازده سال بعد ، در سال 1332 خواهان آن بودند که برود و حکومت دیگری بر سر کار بیاید. سپس که این خواست انجام نگرفت و از آن طرف ، محمدرضاشاه نیز دیکتاتوری را بیشتر پسندید و بآن راه افتاد ، آرزوی برافتادن حکومت او در دلها نیرومندتر شد. این وضع تا سال 57 پایید تا اینکه زمینه برای برافتادن او نیز فراهم شد و یک انبوهی که گمان می‌کردند با رفتن او ایران گلستان خواهد شد به آرزوشان رسیدند.

سپس خمینی و حکومت ملایان آمدند. اینان نیز نزدیک به 50 سال بر این مردم حکومت کردند تا اینکه مردم از جان سیر و از هرچه حکومت ملایی بود به تنگ آمدند و امروز همه آرزو می‌کنند که اینها هرچه زودتر بروند.

اگر در سال 57 از انقلابیون می‌پرسیدید : «شما که می‌گویید این برود ، از کجا می‌دانید آنکه می‌آید بهتر خواهد بود؟!» ، در جواب می‌گفتند : «بالاتر از سیاهی رنگی نیست. این برود ، هر که بیاید بهتر است». ببینید تنها چون از حکومت شاه بدشان می‌آمد با مرتجعترین و عقب‌مانده‌ترین دسته از مخالفان شاه همدست شدند.

👇

456 views10:32