پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
شعر در ايران

(بخش پایانی)

پليدا آن كسانی كه خدا را «شاهد» بخوانند!

سياهكاری ديگری كه شعرای ايران داشته‌اند آنكه كسانی پندارهای بی‌پای صوفيگری را با اصطلاحات ميخانه بهم درآميخته يك رشته سخنان زشت اندر زشتی پديد آورده‌اند.

صوفيگری در آغاز پيدايش خود «دل از جهان كندن و از خود گذشتن و آزار بكسی نرسانيدن و اين گونه ستوده‌كاريها» بوده.

ولی سپس كسانی آن را مايه‌ی فريب مردم ساخته و يك رشته پندارهای بی‌سر و بن زشتی از وحدت وجود و پيوستن بخدا و مانند اينها بآن درآميخته‌اند و اينست يك دسته صوفيانی پيدا شده‌اند كه براستی از خدا و دين بيگانه و خود دشمنان بزرگ مسلمانی بوده‌اند و زشت‌ترين بدعتها را در ميان مسلمانان پديد آورده‌اند.

👇👇👇👇👇👇
خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

پنجم : شيعيان آن امامان را گرداننده‌ی جهان می‌شمارند. «چهارده معصوم» همه کاره‌ی دستگاه خدايند و در گردانيدن جهان ياوران او ميباشند.

از خود آن امامان سخنانی در اين زمينه ، در کتابها آورده شده که اگرچه نتوان دانست کدامها گفته‌ی ايشان است و کدامها را ديگران افزوده‌اند ، ولی رويهم رفته پيداست که سرچشمه از خودشان بوده.

هرچه هست باور انبوه شيعيان به همينست و در سختيها به آنان رو می‌آورند و گشايش کار ميخواهند. امامان بمانند ، که خويشاوندان آنان را از «حضرت عباس» و «جناب‌ علي‌اکبر» و «زينب» و «ام کلثوم» و «سکينه» و ديگران ـ دست‌اندرکارهاي جهان و ياوران خدا ميپندارند. بلکه در انديشه‌ی شيعيان هر گنبدی گره از کار تواند گشاد ، و هر سقاخانه‌ای «مراد» تواند داد.

اين همه گنبدها که از بزرگ و کوچک برپاست جز برای اين کار نيست. روند و در بَرِ آنها ايستند و گشايش کار خواهند ، آهن‌پاره‌ها را با دست گيرند و تکان دهند و نيازمنديهای خود را از آنها طلبند.

اين سخنان در همه جا بر سر زبانهاست : «توسل به ائمه کن» ، «دست به دامن امام حسين بزن» ، «اگر نجات می‌خواهی در اين در است».

اکنون در تهران بيش از چند هزار گداست ، و اينان کوچه‌ها را ميگردند و در جلو‌ درها ميايستند و پياپی به زبان می‌آورند : «حضرت عباس دردت دوا کند» ، «امام حسين ذليلت نکند» ، «امام بيمار به بستر بيماری نيندازدت» ، «امام غريب قرضهايت ادا کند» ، و مردم به پاس همين گفته‌ها نان و پول به ايشان ميدهند.

پارسال در تهران مرد پاشکسته‌ی لَنگی شال سبز بر سر بسته گدايی ميکرد و همه‌ی دعاهايش از امامزاده داوود ميبود : «امامزاده‌ داوود مرادت دهد ، امامزاده داوود قرضت ادا کند ...».

در چند فرسنگی تهران در يک ديه [همچون پیه = روستا] ناپاکیزه‌ای گنبدی بنام امامزاده داوود هست که همه ساله تابستان تهرانيان رو به آنجا آورند و گوسفندها کُشند و «مرادها» خواهند.

به تازگی که در تهران نمايندگان براي مجلس برگزيده می‌شد ، يک مرد فريبکاری نوشته‌ای چاپ کرده و پراکنده بود که چون به نمايندگی برگزيده شود از ماهانه‌های خود راه امامزاده داوود را شوسه خواهد گردانيد.

اکنون ميبايد پرسيد : آيا مردمی با اين باورها گمراه نيستند؟!... چه گمراهی بالاتر از اين که مردگان هيچکاره را همکار خدا شناسند؟!... ميبايد پرسيد : «چه دليلی هست که امامانتان ياوران خدايند؟!. شما خدا را چه دانسته‌ايد که نيازمند ياورش می‌شماريد؟!...

اکنون اگر از ملايان بپرسيم نخست خواهند گفت : «آری آنان امام ميبودند ، خدا ايشان را از «نور» آفريده بود.

سپس که ايراد گيريم و دليل خواهيم و درمانند ، اينبار چنين خواهند گفت : «اينها عقيده‌ی عوام است».

اين شيوه‌‌ی ايشان است که نخست درباره‌ی گمراهيهای خود به گفتگو درآيند و به چَخِش [=مجادله] پردازند و چون درماندند بيکبار بازگشته گناه را به گردن «عوام» اندازند.

ولی ما ميدانيم که اين باورها از کتابها سرچشمه گرفته ، بلکه چنانکه گفتم «حديثها» در اين باره هست.

بهرحال راهنمای «عوام» ملايانند و اين باورهای بيدينانه را آنان ياد داده‌اند و اکنون هم ميدهند.

همين امروز اگر کسی بيمار باشد و نزد ملايی نام پزشک بَرد درزمان
[= بیدرنگ] خواهد گفت : «طبيب چيست؟!. شفای خود را از ائمه‌ی طاهرين بخواه».
از جستجو در سایتها ، وبلاگها ، صفحات اجتماعی ، کانالهای تلگرام ایرانیان ، این نتیجه بدست میآید که افسوسمندانه بسیاری از هم‌میهنان ما راه کوشش برای میهن را هم نمیدانند. زیرا دیده میشود هرکسی بتنهایی در پی خرده‌گیری و پیشنهاد میباشد. از این بدتر ، کسان بسیاری که این اندازه هم مایه ندارند ، در صفحات دیگران جستجو میکنند و نوشته‌های این و آن را برداشته در صفحه‌‌ی خود انتشار میدهند. شگفتا که کسانی بما نیز نامه فرستاده و از ما «تبادل لینک» میخواهند. تو گویی مسابقه‌ی برخ کشیدن امتیاز است.

ولی این راه کوشش نیست و هیچ سودی از چنین کارهایی بدست نخواهد آمد. زیرا چنانکه کسروی یادآوری کرده :

«در كشور مشروطه يك تن (يا يك فرد) در حكم هيچست. زيرا در كشور مشروطه همه با هم يكسانند ، و اگر چنين باشد كه هر يك تنی اظهارنظر كند ميليونها اظهار نظر درميان خواهد بود ، و چنانكه گفتيم نتيجه‌ی اين جز درهمی كارها و آشفتگی زندگی نخواهد بود.

پس راه آنست كه خردمندان و نيكخواهان باهم يكی گردند و دسته‌ای باشند ، و آنگاه بنام آن دسته هر پيشنهاد دارند بكنند ، هر ايرادی دارند بگيرند. اين از چند جهت بهتر و سزاوارتر است.

از يكسو چون تنها نيستند مطالب را بشور گزارند و سنجيده و پخته گردانند و يك پيشنهاد ارجداری بيرون دهند. از يكسو چون يك دسته‌ای هستند بسخنشان اهميت دهند و ترتيب اثر كنند و كسی هم بضد آن برنخيزد. بالاخره اگر دولت گوش نداد ، چون پيشنهاد كننده يك دسته‌ايست ، توانند پافشاري كنند و پيشرفت آن را بخواهند. اگر مقصود كوشيدن و نتيجه بردنست راهش اين است و بس. ....» (پرچم روزانه شماره‌ی ۲۷)

آری راه کوشش اینست که کسانی که آرمان و اندیشه‌ی یکسانی دارند ، باهم یکی گردند و دسته‌ای باشند ، و آنگاه بنام آن دسته هر پیشنهاد دارند بکنند ، یا هر ایرادی دارند بگیرند. نه اینکه هرکسی بتنهایی صفحه‌ای در اینترنت باز کرده و چیز بنویسد و این را کوشش پندارد.

«پراکندگی برای یک توده مرگست» (پیمان ، سال ششم ، شماره‌ی ۸ ، ص ۴۸۶)

همه‌ی کوشش ما بر اینست که پراکنده‌اندیشی را (که مایه‌ی پراکندگی مردمان همانست ) از میان برداریم و برای این کار سرمایه‌اش را داریم.

ما در زمینه‌ی دین ، اقتصاد ، حقوق ، ادبیات ، پیرایش زبان فارسی ، سیاست و مانند اینها باور به یک رشته حقایقی داریم و کوشش ما نیز در راه تبلیغ و رواج دادن به آنهاست. از خوانندگان نیز خواهشمندیم که سخنان ما را باریک‌بینانه بخوانند هرگاه پرسش یا ایرادی داشتند بنویسند و اگر آنها را راست یافتند ، ایشان نیز در نوبت خود به رواج این حقایق پردازند.

به کسانی که بما نامه نوشته و خواستار «تبادل لینک» هستند پاسخ ما اینست که ، ما راه روشنی در پیش داریم و در آن راه میکوشیم و روشی که ایشان در پیش گرفته‌اند را بیهوده و نادرست میدانیم.
پاسخ به آقای منوچهر عدل

آزادگان اول دفعه‌ايست كه می‌بينند يكی از طرفداران سعدی و مانندش ، درست با ما روبرو شده و گفتگو ميكنند از آقای عدل كه خواستار شكافتن مطلب شده‌اند بسی سپاسگزاريم.

آقای عدل بايد بداند كه آزادگان يعنی آقاي كسروی ـ پرچم ـ پيمان و همينطور برعكس ـ بنابراين من كه يكی از آزادگانم به پاسخ ايرادهای شما می‌پردازم ...

👇👇👇👇👇👇
«شاعر و شعر»

داوری توده ـ ۳۴

آقای کسروی نویسنده‌ی روزنامه‌ی پرچم :

مقاله‌هایی که شما و دیگران درباره‌ی شاعر و شعر در روزنامه درج میفرمایید بیش از نکات دیگر مورد بحث واقع گردیده و در بین توده از خاص و عام هیاهویی راه افتاده ، بعضی بدون برهان و دلیل با شما مخالفت و میگویند آقای کسروی شاعران را به بدی نام برده و برخی حق را بجانب شما دانسته و طرفدار شما هستند. ...

👇👇👇👇👇👇
بقلم نویسنده‌ی ارجمند آقای محمود تفضلی

مقدمه

تاریخ وطن ما دلکش و جذاب است. وقتی که مسیر طولانی آن را که از ماورای ناپیدای قرون بیشمار آغاز شده ، از نشیب و فرازها گذشته ، بلندیها و پستیها بخود دیده ، از کنار پرتگاههای مخوف عبور کرده و عاقبت تا زمان ما کشیده شده است از نظر بگذرانیم ، هزاران ماجرای شورانگیز در آن می‌یابیم که بصورت سایه‌روشنهای یک تابلو پر نقش و نگار چشم را می‌نوازد و دل را بخود مشغول می‌دارد.

در طول تاریخ بزرگ گذشته‌ی ما بسیار چیزها هست که در تاریکی نهفته مانده است. چه مردانگیها ، چه دلاوریها ، چه فداکاریها ، چه بزرگیها ، چه جانبازیها و چه بلندپروازیها که در لابلای صفحات کتاب قطور تاریخ ما می‌توان یافت و چه درسهای ...

👇👇👇👇👇👇
خرده‌ها‌یی که به کیش شیعیگری توان گرفت

ششم : برگزيده پنداشتن شيعيان و از آب و گِل والاتری نشان دادن ايشان ، خود ايراد جداگانهايست ـ سران شيعه که خود را از آب و گل والاتری پنداشته‌اند ، شيعيان را از بازمانده‌ی آن آب و گل وانموده‌اند. [۱]

كسی که شيعی ميگردد و «ولايت علی» را می‌پذيرد از آنست که گوهر پاکی دارد و آنکه نمی‌پذيرد برای آنست که گوهرش ناپاک ميباشد. شيعيان گروه برگزيده‌ای هستند و درآن جهان يکسره به بهشت خواهند رفت.

اين سخنان چندان نابجا بوده که برخی از خود شيعيان زبان به ايراد گشاده‌اند. ما در کتابهاشان می‌بينيم که صفوان جمال که خود يکی از شيعيان ميبوده به بنيادگزار شيعيگری خرده گرفته و چنين گفته :

«شما ميگوييد شيعيان ما در بهشت خواهند بود در حالی که ميان شيعيان گروههايی هستند که گناهکارند و به هر بدی ميپردازند» و او به سخن معنی‌ ديگر داده و چنين پاسخ گفته که شيعی از جهان نرود مگر آنکه به بيماری افتد و يا گرفتار زن بدرفتار و همسايه‌ی دُژکردار [=درشت رفتار] گردد و اينها کفاره‌ی گناهان او باشد و اگر اينها نبود جان کندنش دشوار باشد تا از جهان بيگناه رود.

صفوان دوباره خرده گرفته و گفته «پس ستمهايی که به مردم ميکنند و پولهای ايشان ميخورد چه خواهد بود؟!.» پاسخ داده : «چون حساب مردم روز رستاخيز با ماست اينها را نيز از «خمس» پذيرفته او را از وامداري بيرون خواهيم آورد». [۲]

در برخی کتابها اين را به زمينه‌ی ديگری انداخته چنين گفته‌اند : «روز رستاخيز که به کارنامه‌های مردم يکايک رسيدگی خواهند کرد ، آنچه گناه شيعيانست به گردن سُنّيان و آنچه کَرفه‌ی [=ثواب] سُنّيانست به شيعيان داده اينان را به بهشت و آنان را به دوزخ خواهند فرستاد».

اين گفته‌ها از يکسو مردم را فريفتن و آنان را از راه بردن ، و از يکسو با خدا گستاخی نمودن و دستگاه او را آبدارخانه‌ی خود پنداشتن ميبوده که راستی را گناه بسيار بزرگيست.

به گفته‌ی قرآن : «ستمگرترين مردم کسيست که به خدا دروغ بندد».[۳]

اينکه خدا گروهی را از آب و گِل والاتری آفريده از هر راه که بسنجيد دروغ آشکاريست.

اينکه خدا گروهی را ويژه‌ی خود گردانيده از بديهای آنان چشم پوشد و پاداشهاي گزاف دهد سخنی سراپا زيانست.

اين گفته‌ها ريشه‌ی اسلام را برانداختن و رنجهای پاکمرد عرب را بيهوده گردانيدن بوده است.

[۱] : ان شيعتنا خلقوا من فاضل طينتنا.

[۲] : روی صفوان الجمال انه قال دخلت علی الصادق عليه السلام فقلت جعلت فداك سمعتك تقول شيعتنا فی الجنه و فی الشيعه اقوام يذنبون و يرتكبون الفواحش و يشربون الخمر و يتمتعون فی دنياهم فقال نعم ان الرجل من شيعتنا لا يخرج من الدنيا حتی يبتلی بسقم او بمرض او بدين او بجار يؤذيه او بزوجه سوء فان عوفی من ذلك والا شدد الله عليه النزع حتی يخرج من الدنيا و الذئب عليه فقلت لابد من رد المظالم فقال عليه السلام ان الله عز و جل جعل حساب خلقه يوم القيمه الی محمد و علی فكل ماكان من شيعتنا جعلنا من الخمس فی اموالهم و كل ماكان بينهم و بين خالقهم استوينا هم حتی لايدخل احد من شيعتنا في النار.

[۳] : و من اظلم ممن افتری علی الله كذبا

(کتاب داوری سات ۲۹ از ۱۰۵)
شعر در ايران

(بخش پایانی)

شاعری كه بهجو و دشنام زبان بيآلايد پستی و پليدی خود را نشان داده.

زمينه‌ی ديگری كه شعرا برای چامه‌سرايی خود برگزيده‌اند هجو و دشنام است.

اين كار آن دسته از شعراست كه كار گدايی را بقُلدری رسانيده بوده‌اند.

چنانكه پاره‌ای‌ گدايان چون بخشش نيافت زبان بدشنام و نفرين باز می‌كند اينان نيز برای آنكه توانگران را بترسانند از هجو و دشنام پرهيز نداشته‌اند.

👇👇👇👇👇👇
«سخن ما از بدی گوشتخواری از ديده‌ی «آيين زندگانی» است. از ديده‌ی اينست كه اين جانوران آفريدگان جدايی می‌باشند و حق زندگانی می‌دارند و ما را نمی‌رسد كه آنها را بكشيم» (در پیرامون جانوران)
«اسلام هرچه گرامی بوده ، رستگاری جهانيان و نيكی زندگانی آدميان گرامی‌تر از آنست. نه هرچه در آن دين بوده هميشه بايد بود» (در پیرامون جانوران بازپسین جمله‌ها ـ در زمینه‌ی مراسم حج ـ مانند قربان کردن ـ که امروز نکوهیده است).
پاسخ به آقای منوچهر عدل

نخست بايد بگويم كه از اظهار تأثر خودداری نميتوانم. زيرا اين خود مايه‌ی تأثر است كه در اين كشور بيشتر نويسندگان گذشته از آنكه دربند دليل نمی‌باشند از هيچگونه بيفرهنگی و زباندرازی نيز خودداری نمی‌نمايند. اين بارها رخداده كه تا كسانی زير عنوان پاسخ بآقای كسروی يا پاسخ پيمان و پرچم گفتارهايی نوشته‌اند ولی تنها چيزی كه در آن گفتارها نميتوان يافت پاسخ است. بلكه با ياوه و ناسزا صفحات اين نامه و آن نامه را مانند دلشان سياه گردانيده‌اند. ...

👇👇👇👇👇👇