Emruz ce b^yad kard 5.pdf
128.9 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش پنجم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 11
کوتاهشدهی سخنان ما تا اینجا اینهاست :
ـ مردم در اعتراضهای خیابانیشان بروشنی گفتند که این حکومت را نمیخواهند. حکومت نیز نمیتواند مدعی باشد که برعکس اعتراض کنندگان ، مردمِ دیگر او را میخواهند. زیرا در آن حال باید این را با یک همهپرسی یا رفراندوم آزاد زیر نظر سازمانهای بیطرف جهانی ثابت کند که بیگمان نخواهد کرد. پس چنانکه خمینی به شاه ایراد میگرفت که مردم پنجاه سال پیش چه بسا تو را و شاهی را خواستهاند ، ولی حق نداشتهاند بجای ما تصمیم بگیرند ، مردم هم امروز همین را به این حکومت میگویند که گیریم چهل سال پیش به «جمهوری اسلامی» رای دادند ، چه ربطی دارد که بر مبنای چنان رایی شما به ما نسل کنونی حکومت کنید؟! بماند که مردم به «جمهوری اسلامی» با توصیفهایی رای دادند که در آن زمان از زبان پیشوایان در روزنامهها نوشته میشد و در سخنرانیهای رادیو و تلویزیون شنیده میشد و اینها به منزلهی «ضمانت اجرایی» آن حکومت میبود. ولی آنچه سپس دیدند همه بخلاف آن وعدهها بود.
ـ شما بریدههای روزنامههای سالهای 57 و دیرتر را پیاپی میبینید که مردم در پیامرسانها میگزارند و در واقع به رخ این حکومت میکشند. پس اینها فراموش شدنی نیست. شما آقایان محمد خاتمی ، مهاجرانی ، جلایی پور ، تاج زاده ، روحانی ، نوبخت ، جهانگیری ، مطهری ، باهنر ، لاریجانیها و بسیار کسان دیگر از تیپ شما فردا همان سرنوشت را خواهید یافت که سنجابی ، ابراهیم یزدی ، صادق خلخالی ، قطب زاده ، بازرگان ، بنیصدر ، رجوی و مانندگانشان یافتند. چنانکه پرده از کارهای ایشان کنار رفته و دربارهی آنها امروز مردم داوری میکنند ، فردا دربارهی شما نیز داوری تاریخی خواهد بود. اگر میخواهید نام نیکی از شما بماند نباید به مردم پشت کنید.
ـ ما نمیگوییم اختلافات میان مردم و حکومت با کدخدامنشی حل خواهد شد. چنین چیزی با ماهیتی که حکومت دارد نشدنی است. ما میگوییم : باید کاری کرد که به خونریزی راه نگشود. باید هر دو سو به هم فرصت اندیشیدن دهند. گفتیم در حکومت و نیز در قانون اساسی «گاف»های بزرگی داده شده و به گفتهی یکی از آزادیخواهان فصل سوم و پنجم آن بیکباره متروک مانده است. در چنین حالی پیداست «حقوق شهروندی» با امضای رئیسجمهور جز نمایشی بیش نبوده.
این قانون اساسی راه را برای دیکتاتوری هموار کرده. اکنون باید مردم و حکومت با منطق پیش بیایند. باید بر احساسات خود غلبه کنند و در هر قدمی مصالح کشور را در نظر گیرند.
باید کار اساسیتری کرد تا مردم قانع شوند که حکومت از این راه رفتهی چهل ساله دست خواهد کشید. تا این نشانه به آشکار نیفتد گرهی که بکار حکومت و مردم افتاده گشادنی نیست. کشور از بحرانها بیرون نخواهد آمد.
گفتند بیست سال طول میکشد که کشور آباد گردد. ولی 39 سال گذشت و همه گونه امکانات هم داشتند ، کار کشور به این ویرانی کشیده است. از این پس دولتیان ما امید به چه میبندند؟! آیا انتظار معجزهای را دارند؟! ببینید شما یک نقاشی را به خانه آورده و ازو میخواهید اتاقها را رنگ بزند. لیکن روزها میگذرد و میبینید کارش پیش نمیرود : رنگ دلخواهتان را میگویید نمیتواند بسازد ، بتونهکاری را بسیار ناشیانه انجام میدهد و بسا از فرط ناکاردانی دیوارها را از روز نخست هم ناصافتر میگرداند. به همه جا رنگ میپاشد ، همه جا را با گرد و رنگ میآلاید. صبح دیر میآید عصر زود میرود ، ظهر پس از ناهار یک ساعت چرت میزند. در همان حال ویرانگری پیاپی از رضایت مشتریانش برای شما لافها میزند ، آیا به چنان سخنانی بها داده اجازه میدهید باز هم بکار ادامه دهد؟!
این حکومت هم جز آنکه میخواست اتوبوس و برق و آب را مجانی کند و میگفت پول نفت را که رژیم گذشته از شما ربوده به مردم خواهد رسانید ، تأکیدش بیشتر روی آن بود که اخلاقیاتی که از شما دریغ کردهاند به شما بازمیگردانیم. برای مثال حکومت پیش را به رواج «فحشا» متهم میکرد. دروغ بیشرمانه است اگر کسی بگوید امروز اخلاقیات مردم بهتر از روزیست که اینان حکومت را بدست گرفتند. اینست آن چیزی که بیشترین تأکیدش روی آن بود. اگر بخواهیم این حکومت را با مثال آن نقاش ناشی درستتر نشان دهیم باید به ناشیگریهای او این را نیز بیفزاییم که گاهی هم شما میبینید اسباب خانهتان را میدزدد که دیگر جای دودلی و تأمل نمیگزارد که از خانه بیرونش کنید.
ـ باید با گامهایی حکومت را واداشت که راه دیکتاتوری را بازگردد و به عنوان یک «نمونه» از کسانی که در حکومت نفوذی دارند خواستیم شورای نگهبان در گام نخست بیکباره برداشته شود و بودجهی امسال به سود مردم تغییر یابد ، آزادیهای تصریح شده در قانون اساسی محترم شمارده و بکار بسته شود. این خواست حداقلی مردم تواند بود.
کوتاهشدهی سخنان ما تا اینجا اینهاست :
ـ مردم در اعتراضهای خیابانیشان بروشنی گفتند که این حکومت را نمیخواهند. حکومت نیز نمیتواند مدعی باشد که برعکس اعتراض کنندگان ، مردمِ دیگر او را میخواهند. زیرا در آن حال باید این را با یک همهپرسی یا رفراندوم آزاد زیر نظر سازمانهای بیطرف جهانی ثابت کند که بیگمان نخواهد کرد. پس چنانکه خمینی به شاه ایراد میگرفت که مردم پنجاه سال پیش چه بسا تو را و شاهی را خواستهاند ، ولی حق نداشتهاند بجای ما تصمیم بگیرند ، مردم هم امروز همین را به این حکومت میگویند که گیریم چهل سال پیش به «جمهوری اسلامی» رای دادند ، چه ربطی دارد که بر مبنای چنان رایی شما به ما نسل کنونی حکومت کنید؟! بماند که مردم به «جمهوری اسلامی» با توصیفهایی رای دادند که در آن زمان از زبان پیشوایان در روزنامهها نوشته میشد و در سخنرانیهای رادیو و تلویزیون شنیده میشد و اینها به منزلهی «ضمانت اجرایی» آن حکومت میبود. ولی آنچه سپس دیدند همه بخلاف آن وعدهها بود.
ـ شما بریدههای روزنامههای سالهای 57 و دیرتر را پیاپی میبینید که مردم در پیامرسانها میگزارند و در واقع به رخ این حکومت میکشند. پس اینها فراموش شدنی نیست. شما آقایان محمد خاتمی ، مهاجرانی ، جلایی پور ، تاج زاده ، روحانی ، نوبخت ، جهانگیری ، مطهری ، باهنر ، لاریجانیها و بسیار کسان دیگر از تیپ شما فردا همان سرنوشت را خواهید یافت که سنجابی ، ابراهیم یزدی ، صادق خلخالی ، قطب زاده ، بازرگان ، بنیصدر ، رجوی و مانندگانشان یافتند. چنانکه پرده از کارهای ایشان کنار رفته و دربارهی آنها امروز مردم داوری میکنند ، فردا دربارهی شما نیز داوری تاریخی خواهد بود. اگر میخواهید نام نیکی از شما بماند نباید به مردم پشت کنید.
ـ ما نمیگوییم اختلافات میان مردم و حکومت با کدخدامنشی حل خواهد شد. چنین چیزی با ماهیتی که حکومت دارد نشدنی است. ما میگوییم : باید کاری کرد که به خونریزی راه نگشود. باید هر دو سو به هم فرصت اندیشیدن دهند. گفتیم در حکومت و نیز در قانون اساسی «گاف»های بزرگی داده شده و به گفتهی یکی از آزادیخواهان فصل سوم و پنجم آن بیکباره متروک مانده است. در چنین حالی پیداست «حقوق شهروندی» با امضای رئیسجمهور جز نمایشی بیش نبوده.
این قانون اساسی راه را برای دیکتاتوری هموار کرده. اکنون باید مردم و حکومت با منطق پیش بیایند. باید بر احساسات خود غلبه کنند و در هر قدمی مصالح کشور را در نظر گیرند.
باید کار اساسیتری کرد تا مردم قانع شوند که حکومت از این راه رفتهی چهل ساله دست خواهد کشید. تا این نشانه به آشکار نیفتد گرهی که بکار حکومت و مردم افتاده گشادنی نیست. کشور از بحرانها بیرون نخواهد آمد.
گفتند بیست سال طول میکشد که کشور آباد گردد. ولی 39 سال گذشت و همه گونه امکانات هم داشتند ، کار کشور به این ویرانی کشیده است. از این پس دولتیان ما امید به چه میبندند؟! آیا انتظار معجزهای را دارند؟! ببینید شما یک نقاشی را به خانه آورده و ازو میخواهید اتاقها را رنگ بزند. لیکن روزها میگذرد و میبینید کارش پیش نمیرود : رنگ دلخواهتان را میگویید نمیتواند بسازد ، بتونهکاری را بسیار ناشیانه انجام میدهد و بسا از فرط ناکاردانی دیوارها را از روز نخست هم ناصافتر میگرداند. به همه جا رنگ میپاشد ، همه جا را با گرد و رنگ میآلاید. صبح دیر میآید عصر زود میرود ، ظهر پس از ناهار یک ساعت چرت میزند. در همان حال ویرانگری پیاپی از رضایت مشتریانش برای شما لافها میزند ، آیا به چنان سخنانی بها داده اجازه میدهید باز هم بکار ادامه دهد؟!
این حکومت هم جز آنکه میخواست اتوبوس و برق و آب را مجانی کند و میگفت پول نفت را که رژیم گذشته از شما ربوده به مردم خواهد رسانید ، تأکیدش بیشتر روی آن بود که اخلاقیاتی که از شما دریغ کردهاند به شما بازمیگردانیم. برای مثال حکومت پیش را به رواج «فحشا» متهم میکرد. دروغ بیشرمانه است اگر کسی بگوید امروز اخلاقیات مردم بهتر از روزیست که اینان حکومت را بدست گرفتند. اینست آن چیزی که بیشترین تأکیدش روی آن بود. اگر بخواهیم این حکومت را با مثال آن نقاش ناشی درستتر نشان دهیم باید به ناشیگریهای او این را نیز بیفزاییم که گاهی هم شما میبینید اسباب خانهتان را میدزدد که دیگر جای دودلی و تأمل نمیگزارد که از خانه بیرونش کنید.
ـ باید با گامهایی حکومت را واداشت که راه دیکتاتوری را بازگردد و به عنوان یک «نمونه» از کسانی که در حکومت نفوذی دارند خواستیم شورای نگهبان در گام نخست بیکباره برداشته شود و بودجهی امسال به سود مردم تغییر یابد ، آزادیهای تصریح شده در قانون اساسی محترم شمارده و بکار بسته شود. این خواست حداقلی مردم تواند بود.
ـ برخلاف لافهایی که حکومت از اخلاقیات میزد و «حکومت عدل علی» را الگو و آرمان خود نشان میداد ، دزدان بسیاری با گستاخی و آزادی بسیار به تاراج کشور پرداختند و چون با آنها نبردی نرفت ، این نشان میدهد که خود حکومت با آنها همدست بوده است. اگر ذرهای شرم بود میبایست ترک جایگاه میکردند و اعتراف مینمودند که کار کشورداری از دستشان برنمیآید.
ـ بیادشان آوردیم که حکومت جز آنکه مردم را چهل سال است «برده» فرض کرده ، به خود این حق را قائل شده که بر مال و ناموس و جانشان نیز مسلط شود. به آسانی سربریدن مرغ ، جوانان آزاده و پرشور کشور را در کوتاه زمانی نابود کردند و این ننگ هرگز از دامنشان پاک نخواهد شد.
ـ گفتیم که روی سخن ما با کسانی است که دستشان به خون و جنایتها آلوده نشده. این سخنان با آنهاست و از آنهاست که میخواهیم هر کاری میتوانند بکنند تا این سیر که به دیکتاتوری ننگینی انجامیده بازگردد و نشانههایی از دمکراسی آشکار گردد.
ـ مردم درست است که بیش از همه از تنگناهای اقتصادی جانشان به لب رسیده و میخروشیدند ولی چنانکه دریابند شما براستی گامهایی در بازگشت از دیکتاتوری برمیدارید و در کارتان نیرنگ نیست و با ایشان رو راستید ، باز هم صبر و تحمل خواهند کرد. زیرا در آن امید میبینند ولی در حکومت کنونی هیچ امیدی نمیبینند.
ـ بسیاری از گرفتاریهای ما ریشهاش در دیکتاتوریست و این دلیلست که باید بروی دمکراسی بیشتر از هر چیز دیگر پافشاری کرد. زیرا اگر برای مثال یکی از درخواستهای مردم مانند پرداخت «حقوقهای معوقه» انجام شود ، آیا مردم به این اندازه راضی خواهند شد؟! آیا درد کشور تنها چنان گرفتاریهایی است؟! آیا همهی مشکلات با یک پرداخت حقوق حل خواهد شد؟! آیا مردم ندانستهاند که اقتصاد کشور بیکباره ویران و همچون کیسهی پوسیدهای است که امروز یک جایش را وصله کنند فردا جای دیگرش پاره خواهد گردید؟!
گفتیم بیشتر این گرفتاریها از رهگذر نبود دمکراسی است و پیشنهادمان هم اینست که از هر راهی هست از دیکتاتوری باید بازگشت. از کسانی که در سه قوه دلشان با مردم یکی است خواستیم از هر راهی هست بکوشند که حکومت را وادارند از راهی که آمده هرچند به آرامی بازگردد. در این زمینه ما را سخنانی هست که هنوز نگفتهایم و چون موضوع مفصلی است برای فرصتی دیگر گزاردهایم.
ـ از پیشوایان اعتراضها خواستیم از کسانی که درپی آشوبند جلو گیرند. به مردم بفهمانند که از اتحاد و همدستی و نظم بسیار کارها برمیآید حال آنکه از آشوب و هرج و مرج جز بهانه بدست بهانهجویان دادن و اعتراضها را به بیراهه کشانیدن و امنیت و یکپارچگی ملی را به خطر انداختن سودی برنیاید.
ـ حکومت کالای ارزشمندی بنام اعتماد مردم را برای ناراستیهای خود خرج کرد و از میان برد. چیزی که به این آسانی دیگر بازنمیگردد. به نظر ما آسیبی که از این رهگذر به ایران خورده از اختلاسها نخورده. دولتهای آینده همه گونه راستکاری باید پیشه کنند تا این «چینی بند زده» از هم نپاشد. از آنسو حکومت آبروی ایران را در پیش جهانیان بر زمین ریخت. چنین چیزهایی به آسانی بدست نیامده و به آسانی بازنخواهد آمد. جمهوری اسلامی کاری کرد که امروز نام ایرانی با تروریست در جهان همرده میایستد. اصل بر برائت است : همه بیگناهند مگر خلافش ثابت شود. ولی یک ایرانی در خارج کشور یک تروریست یا پشتیبان او شمارده میشود مگر خلافش را ثابت کند. آیا ایرانی سزاوار چنین خواریهایی بود؟!
ـ به کسانی که گمراهیهای حکومت را میپذیرند ولی همچنان در دولتها در خدمت حکومت هستند گفتیم دلیلی ندارد که شما به جای خدمت به مردم به کسانی خدمت کنید که اختیار را از مردم گرفته و به شما نیز میدان نمیدهند. اگر دیدید با همهی پیشامدهایی که رخ داده و پافشاری شما هنوز حاضر نیستند از خودکامگی دست بردارند بهتر است کناره گیرید. این کارتان پیوستن به مردم ، خودکامگان را از نیرو انداختن و باارزشتر از خدمتیست که گمان دارید به مردم میکنید. حقیقت اینست که بنام خدمت به مردم به خودکامگی یاری میرسانید.
ـ سخنی هست که میگوید : مرد هشیار از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود. خردمند یک اشتباه را دوبار مرتکب نمیشود. این حکومت شورش 88 را با رسوایی بسیار پشت سر گزارد و اکنون در کار تکرار همان اشتباهست. شما کسانی که دستهاتان به جنایات آلوده نیست ، اگر خردمندید ، هم خود از یاری رسانیدن به چنین حکومتی دست بردارید و هم او را به بازگشتن از راه آمده وادارید.
ـ این شیوهی سیاست خارجی که از رقابت جبههی شرق (روس و چین) با غرب (اتحادیهی اروپا و آمریکا) بخواهند بهرهبرداری کنند ، اشتباه است. چنین سیاست اشتباهی را برخی دولتهای کوچک در گذشته در پیش داشتهاند و آزمایش خود را که جز زیان نبوده پس داده. اگر فرصت بدست آمد در این زمینه سخنانی خواهیم راند. اکنون گزارده میگذریم.
ـ بیادشان آوردیم که حکومت جز آنکه مردم را چهل سال است «برده» فرض کرده ، به خود این حق را قائل شده که بر مال و ناموس و جانشان نیز مسلط شود. به آسانی سربریدن مرغ ، جوانان آزاده و پرشور کشور را در کوتاه زمانی نابود کردند و این ننگ هرگز از دامنشان پاک نخواهد شد.
ـ گفتیم که روی سخن ما با کسانی است که دستشان به خون و جنایتها آلوده نشده. این سخنان با آنهاست و از آنهاست که میخواهیم هر کاری میتوانند بکنند تا این سیر که به دیکتاتوری ننگینی انجامیده بازگردد و نشانههایی از دمکراسی آشکار گردد.
ـ مردم درست است که بیش از همه از تنگناهای اقتصادی جانشان به لب رسیده و میخروشیدند ولی چنانکه دریابند شما براستی گامهایی در بازگشت از دیکتاتوری برمیدارید و در کارتان نیرنگ نیست و با ایشان رو راستید ، باز هم صبر و تحمل خواهند کرد. زیرا در آن امید میبینند ولی در حکومت کنونی هیچ امیدی نمیبینند.
ـ بسیاری از گرفتاریهای ما ریشهاش در دیکتاتوریست و این دلیلست که باید بروی دمکراسی بیشتر از هر چیز دیگر پافشاری کرد. زیرا اگر برای مثال یکی از درخواستهای مردم مانند پرداخت «حقوقهای معوقه» انجام شود ، آیا مردم به این اندازه راضی خواهند شد؟! آیا درد کشور تنها چنان گرفتاریهایی است؟! آیا همهی مشکلات با یک پرداخت حقوق حل خواهد شد؟! آیا مردم ندانستهاند که اقتصاد کشور بیکباره ویران و همچون کیسهی پوسیدهای است که امروز یک جایش را وصله کنند فردا جای دیگرش پاره خواهد گردید؟!
گفتیم بیشتر این گرفتاریها از رهگذر نبود دمکراسی است و پیشنهادمان هم اینست که از هر راهی هست از دیکتاتوری باید بازگشت. از کسانی که در سه قوه دلشان با مردم یکی است خواستیم از هر راهی هست بکوشند که حکومت را وادارند از راهی که آمده هرچند به آرامی بازگردد. در این زمینه ما را سخنانی هست که هنوز نگفتهایم و چون موضوع مفصلی است برای فرصتی دیگر گزاردهایم.
ـ از پیشوایان اعتراضها خواستیم از کسانی که درپی آشوبند جلو گیرند. به مردم بفهمانند که از اتحاد و همدستی و نظم بسیار کارها برمیآید حال آنکه از آشوب و هرج و مرج جز بهانه بدست بهانهجویان دادن و اعتراضها را به بیراهه کشانیدن و امنیت و یکپارچگی ملی را به خطر انداختن سودی برنیاید.
ـ حکومت کالای ارزشمندی بنام اعتماد مردم را برای ناراستیهای خود خرج کرد و از میان برد. چیزی که به این آسانی دیگر بازنمیگردد. به نظر ما آسیبی که از این رهگذر به ایران خورده از اختلاسها نخورده. دولتهای آینده همه گونه راستکاری باید پیشه کنند تا این «چینی بند زده» از هم نپاشد. از آنسو حکومت آبروی ایران را در پیش جهانیان بر زمین ریخت. چنین چیزهایی به آسانی بدست نیامده و به آسانی بازنخواهد آمد. جمهوری اسلامی کاری کرد که امروز نام ایرانی با تروریست در جهان همرده میایستد. اصل بر برائت است : همه بیگناهند مگر خلافش ثابت شود. ولی یک ایرانی در خارج کشور یک تروریست یا پشتیبان او شمارده میشود مگر خلافش را ثابت کند. آیا ایرانی سزاوار چنین خواریهایی بود؟!
ـ به کسانی که گمراهیهای حکومت را میپذیرند ولی همچنان در دولتها در خدمت حکومت هستند گفتیم دلیلی ندارد که شما به جای خدمت به مردم به کسانی خدمت کنید که اختیار را از مردم گرفته و به شما نیز میدان نمیدهند. اگر دیدید با همهی پیشامدهایی که رخ داده و پافشاری شما هنوز حاضر نیستند از خودکامگی دست بردارند بهتر است کناره گیرید. این کارتان پیوستن به مردم ، خودکامگان را از نیرو انداختن و باارزشتر از خدمتیست که گمان دارید به مردم میکنید. حقیقت اینست که بنام خدمت به مردم به خودکامگی یاری میرسانید.
ـ سخنی هست که میگوید : مرد هشیار از یک سوراخ دوبار گزیده نمیشود. خردمند یک اشتباه را دوبار مرتکب نمیشود. این حکومت شورش 88 را با رسوایی بسیار پشت سر گزارد و اکنون در کار تکرار همان اشتباهست. شما کسانی که دستهاتان به جنایات آلوده نیست ، اگر خردمندید ، هم خود از یاری رسانیدن به چنین حکومتی دست بردارید و هم او را به بازگشتن از راه آمده وادارید.
ـ این شیوهی سیاست خارجی که از رقابت جبههی شرق (روس و چین) با غرب (اتحادیهی اروپا و آمریکا) بخواهند بهرهبرداری کنند ، اشتباه است. چنین سیاست اشتباهی را برخی دولتهای کوچک در گذشته در پیش داشتهاند و آزمایش خود را که جز زیان نبوده پس داده. اگر فرصت بدست آمد در این زمینه سخنانی خواهیم راند. اکنون گزارده میگذریم.
ـ گفتیم تا مردمی دشمن مشترکی دارند نایگانگی درمیانشان نمایان نمیشود و چنانکه در شورش 57 یا شورش مردم مصر علیه حسنی مبارک دیده شد میانشان شکافی روی نداد. این از آن روست که در آنچه «نمیخواهند» یگانگی (اتحاد) دارند ولی هنگامی که آنچه نخواستهاند از میان میرود ، نوبت به آنچه «خواهانش هستند» میرسد. در اینجاست که پراکندگیها (تفرقه) نمایان میگردد و کار از دستشان بیرون میرود.
ـ برخی سادهانگارانه میگویند : خوب ، دمکراسی برای همینست که بتوانند در همان حال که یک آرمان و یک راه ندارند باهم «تعامل» کنند و صلاح کشور را بدیده گیرند. ما با این سخن مخالف نیستیم ولی خوبست بدانند که ما در جهان واقعیات زندگی میکنیم نه پندارها. پیش از برافتادن شاه در سال 57 نیز همین سخنان رفت. همه منتظر آن بودند که شاه برود و دمکراسی خرامان بیاید و مردم به او درآویزند. پس چه شد که مردم به آرزوهاشان نرسیدند؟! همین را دربارهی مصریان و دیگر مردمان نیز که تجربیات مشابهی داشتهاند میتوان گفت.
ما در گفتار گذشته از جزئیات این گرفتاری سخنی نراندیم و تنها از خردمندان تیرهها و پیشوایانِ اعتراضهای خیابانی خواستیم که به موضوع یگانگی توجه داشته باشند و بکوشند ریشهی پراکندگیها را شناخته و به آن مجال رشد ندهند.
ولی باید از پیشنیازهای دمکراسی هم سخن گفت. اینها را از نبودن فرصت فروگزاردیم. ولی باید به آنها نیز بپردازیم.
(در گفتار آینده از این موضوع هم سخن خواهیم راند.)
ـ برخی سادهانگارانه میگویند : خوب ، دمکراسی برای همینست که بتوانند در همان حال که یک آرمان و یک راه ندارند باهم «تعامل» کنند و صلاح کشور را بدیده گیرند. ما با این سخن مخالف نیستیم ولی خوبست بدانند که ما در جهان واقعیات زندگی میکنیم نه پندارها. پیش از برافتادن شاه در سال 57 نیز همین سخنان رفت. همه منتظر آن بودند که شاه برود و دمکراسی خرامان بیاید و مردم به او درآویزند. پس چه شد که مردم به آرزوهاشان نرسیدند؟! همین را دربارهی مصریان و دیگر مردمان نیز که تجربیات مشابهی داشتهاند میتوان گفت.
ما در گفتار گذشته از جزئیات این گرفتاری سخنی نراندیم و تنها از خردمندان تیرهها و پیشوایانِ اعتراضهای خیابانی خواستیم که به موضوع یگانگی توجه داشته باشند و بکوشند ریشهی پراکندگیها را شناخته و به آن مجال رشد ندهند.
ولی باید از پیشنیازهای دمکراسی هم سخن گفت. اینها را از نبودن فرصت فروگزاردیم. ولی باید به آنها نیز بپردازیم.
(در گفتار آینده از این موضوع هم سخن خواهیم راند.)
تاریخ و پندهایش
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهودهای میشماردند و بر آفریدگار ایرادها میگرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود میساختند، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج میدادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده. ...
👇👇
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
اینها در زمانهای نزدیكی ، یكی پس از دیگری پیدا شد و رواج یافت. در قرن پنجم پس از همه خراباتیگری پیدا شد. یك دسته آفرینش را دستگاه بیهودهای میشماردند و بر آفریدگار ایرادها میگرفتند و چنین میگفتند : ما نمیدانیم از كجا آمدهایم و بكجا خواهیم رفت و ما را جز این نباید كه گذشته را فراموش كرده و آینده را بیاد نیاورده و دمی را كه در آنیم غنیمت شماریم و خود را بدامن خرابات (میخانه) انداخته بخوشی كوشیم و پروای هیچ چیز نكنیم. این سخنی بود كه میگفتند و خرد و اندیشه و دانش و مردمی و غیرت همه را ریشخند میكردند و همه را فدای یك پندار كج خود میساختند، و این بدآموزیها را با شعرهای بس شیوایی میان مردم رواج میدادند. از سرشناسان اینان یكی خیام و دیگری حافظ بوده. ...
👇👇
t^rixo pandh^yaw -4-6.pdf
141.8 KB
تاریخ و پندهایش
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
تاریخچهی گرفتاریهای ایران
6ـ4) خراباتیگری
#کانال_احمد_کسروی
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
🌐 https://kasravi-ahmad.blogspot.com
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
1 goftãre yekom Nãderwãh.pdf
103.7 KB
گفتار یکم (احمد کسروی)
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 6.pdf
132.2 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش ششم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 12
دیروز گفتههای ده بخش نخست را کوتاه گردانیدیم و در یک گفتار آوردیم. درمیان نوشتارهای خود از برخی زمینهها سخن نراندیم تا اینکه رشتهی گفتار گسیخته نشود. اکنون میباید در آن بارهها سخنانی بمیان آوریم. در هر زمینه به کوتاهی خواهیم کوشید تا عمده سخنان بمیان آید. در گفتارها و در کتابهامان این زمینهها بیشتر و بهتر بازنموده شده است.
یکی از سخنانی که تنها به اشاره از آن گذشتیم این بود که میهنپرستی درمیان ایرانیان کمتوان است. شادروان عزتالله سحابی هنگامی که شصت سال کوشش سیاسی را پشت سر گزارده بود ، گزارشگری ازو پرسید : به نظر شما مهمترین کمبودی که در کشور باعث درماندگی ماست چه میباشد؟ و او تو گویی پاسخ را از پیش آماده داشته گفت : «نبود عِرق ملی».
ممکنست کسانی جنگ هشت سالهی ایران با عراق و دیگر جنبشها را جلو چشم آورده با این سخن ما مخالف باشند ولی بدانند که ما نیز آنها را بدیده داشته و فراموش نکردهایم و از فداکاری هممیهنان خود در چنان رویدادهایی آگاهیم. لیکن در اینجا نه احساسات تند و جوشان بلکه یک حس همبستگی همیشگی را بدیده داریم.
«این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا مینشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار میشویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت میبریم ، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست میآوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره میجوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست دادهاند می کوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!..»
(کتاب «امروز چاره چیست؟» صفحهی 37 = «چاره 37»)
اکنون این پرسش پرسیده خواهد شد که چرا در یک کشوری مانند ژاپن میهنپرستی نیرومند و در کشور ما ناتوان است؟! بیگمان علتهای این بسیار است و به همهی آنها پرداختن خود یک پروژهی پژوهشی است. ولی علتهای عمدهی آن در ناچیز بودن سرمایهی اجتماعی در ایران خلاصه میگردد که خود معلول و آن را علتهای چندی است که باید در آنباره در جای دیگری گفتگو کنیم. لیکن یکی از عمدهترین آنها که ناچار به گفتگو از آنیم بها ندادن به دمکراسی یا مشروطه در این کشور است.
«در ایران چهل سالست رژیم مشروطه برپا گردیده. ولی چنانکه چند بار تکرار کردیم تاکنون انبوه مردم معنی آن را ندانستهاند و طبیعیست که قدرش هم نمیشناسند. در حقیقت پس از چهل سال هنوز مشروطه در ایران اجرا نشده».(چاره 39)
جای افسوس است که اکنون پس از یک صد و یازده سال از جنبش و گرفتن فرمان مشروطه هنوز این سخن جای خود را دارد و بتاریخ نپیوسته.
«مشروطه تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست. مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست. مشروطه معنایش آنست که یک توده میخواهد خودش کارهای خود را اداره کند. میخواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانوادهای خودش برای خودش انجام میدهد. ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمیچرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست.
ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیهای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت میخواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری مینامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده میشد و او پادشاه بود که با میل و ارادهی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایهی خدا» میشناختند و فرمان میبردند و تکلیفی هم نداشتند. باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفتهاند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کردهاند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجهی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشتهی کارهای کشور را بدست گرفتهاند.
دیروز گفتههای ده بخش نخست را کوتاه گردانیدیم و در یک گفتار آوردیم. درمیان نوشتارهای خود از برخی زمینهها سخن نراندیم تا اینکه رشتهی گفتار گسیخته نشود. اکنون میباید در آن بارهها سخنانی بمیان آوریم. در هر زمینه به کوتاهی خواهیم کوشید تا عمده سخنان بمیان آید. در گفتارها و در کتابهامان این زمینهها بیشتر و بهتر بازنموده شده است.
یکی از سخنانی که تنها به اشاره از آن گذشتیم این بود که میهنپرستی درمیان ایرانیان کمتوان است. شادروان عزتالله سحابی هنگامی که شصت سال کوشش سیاسی را پشت سر گزارده بود ، گزارشگری ازو پرسید : به نظر شما مهمترین کمبودی که در کشور باعث درماندگی ماست چه میباشد؟ و او تو گویی پاسخ را از پیش آماده داشته گفت : «نبود عِرق ملی».
ممکنست کسانی جنگ هشت سالهی ایران با عراق و دیگر جنبشها را جلو چشم آورده با این سخن ما مخالف باشند ولی بدانند که ما نیز آنها را بدیده داشته و فراموش نکردهایم و از فداکاری هممیهنان خود در چنان رویدادهایی آگاهیم. لیکن در اینجا نه احساسات تند و جوشان بلکه یک حس همبستگی همیشگی را بدیده داریم.
«این سرزمین ماست ، اینجا خانه ماست. ما اینجا مینشینیم و زندگی میکنیم و از آبش و هوایش برخوردار میشویم ، در کوه و دشتش میگردیم و لذت میبریم ، زمینهایش را میکاریم و خوراک بدست میآوریم ، از کانهایش و از جنگلهایش بهره میجوییم. هرچه داریم از اینجاست. باید قدرش بدانیم و بآبادیش کوشیم.
هر مردمی میهنی دارند و اینجا هم میهن ماست. آنها که هزارها سالست استقلال خود را از دست دادهاند می کوشند که آن را بدست آورند. ما که داریم چگونه از دست دهیم؟!..»
(کتاب «امروز چاره چیست؟» صفحهی 37 = «چاره 37»)
اکنون این پرسش پرسیده خواهد شد که چرا در یک کشوری مانند ژاپن میهنپرستی نیرومند و در کشور ما ناتوان است؟! بیگمان علتهای این بسیار است و به همهی آنها پرداختن خود یک پروژهی پژوهشی است. ولی علتهای عمدهی آن در ناچیز بودن سرمایهی اجتماعی در ایران خلاصه میگردد که خود معلول و آن را علتهای چندی است که باید در آنباره در جای دیگری گفتگو کنیم. لیکن یکی از عمدهترین آنها که ناچار به گفتگو از آنیم بها ندادن به دمکراسی یا مشروطه در این کشور است.
«در ایران چهل سالست رژیم مشروطه برپا گردیده. ولی چنانکه چند بار تکرار کردیم تاکنون انبوه مردم معنی آن را ندانستهاند و طبیعیست که قدرش هم نمیشناسند. در حقیقت پس از چهل سال هنوز مشروطه در ایران اجرا نشده».(چاره 39)
جای افسوس است که اکنون پس از یک صد و یازده سال از جنبش و گرفتن فرمان مشروطه هنوز این سخن جای خود را دارد و بتاریخ نپیوسته.
«مشروطه تنها بودن قانونها و مجلس شورا نیست. مشروطه بیک معنی عالیتر دیگریست. مشروطه معنایش آنست که یک توده میخواهد خودش کارهای خود را اداره کند. میخواهد کسی باو فرمان نراند.
برای آنکه سخن روشن باشد باید دانست ما در زندگانی دو رشته کارها داریم : یکی کارهای خصوصی ، دیگری کارهای عمومی. مثلاً ما باید خانه داشته باشیم ، خواربار تهیه کنیم ، رخت خریم ، کفش خریم ، اگر ناخوش شدیم بنزد پزشک رویم. اینها کارهاییست که هر خانوادهای خودش برای خودش انجام میدهد. ولی بدیهیست که زندگانی تنها با اینها نمیچرخد. بیک رشته کارهای دیگری هم نیاز هست.
ما در این شهر که هستیم باید آن را پاکیزه داریم ، باید دزدان را مانع شویم ، از شیوع بیماریها جلو گیریم ، عدلیهای باشد که اگر دو کس دعوا داشتند بآنجا رجوع کنند ، راهها امنیت میخواهد تا کاروانها بیایند و بروند ، باید با کشورهای همسایه رابطه داشته باشیم و پیمانها بندیم. باین رشته کارها نیز نیاز هست و اینهاست که ما کارهای عمومی یا کارهای کشوری مینامیم.
در زمانهای گذشته این کارها بیک تن سپرده میشد و او پادشاه بود که با میل و ارادهی خود کشور را اداره میکرد ، بمردم نیز فرمان میراند. مردم او را «سایهی خدا» میشناختند و فرمان میبردند و تکلیفی هم نداشتند. باین معنی مردم در آن روز نه اراده و اختیاری در کارهای کشور داشتند و نه مسئول بودند. مسئول تنها پادشاه بود.
این ترتیب هزارها سال در جریان بوده تا خردمندانی برخاسته و چنین گفتهاند : چرا یک تن بدیگران فرمان راند؟!.. چرا مردم خودشان کارهای کشور را اداره نکنند؟!.. اینها را گفته با دلیل ثابت کردهاند که یک پادشاه هر قدر هوشیار و خردمند باشد نخواهد توانست مصالح کشور را چنانکه شایسته است تشخیص دهد ، نخواهد توانست کارها را از راهش بانجام رساند.
در نتیجهی این مشروطه پیدا شده. باین معنی ، این حرفها در مردم تأثیر کرده که در همه جا بشورش برخاسته و دستگاه استبدادی پادشاهان را برانداخته خودشان رشتهی کارهای کشور را بدست گرفتهاند.
پس در مشروطه افراد خودشان کارهای کشور را اداره میکنند. هر فردی از ایشان مسئولیتی بگردن دارد ، هر فردی باید بکشور و کارهای آن علاقهمند باشد و هر زمان که نیاز افتاد از فداکاری با جان و مال بازنایستد. این وظیفهی اوست ، این باو واجب است.
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده. کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند. اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواستهاند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچهها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از تودههای پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحدهی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره میشوند. اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقهمندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایستهی مشروطه نیست». میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(چاره 39 تا 41)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
ولی در ایران کم کسی مشروطه را باین معنی فهمیده. کم کسی خود را در برابر کشور و توده مسئول میداند. اگر حقیقت را بخواهیم کسانی که در ایران پیشگام شدند و مشروطه را روان گردانیدند ، آنها نیز مشروطه را باین معنی نمیدانستند. اینست نخواستهاند بمردم نیز بفهمانند.
بهرحال در ایران امروز یکی از کارهای بسیار مهم اینست که کتابچهها نوشته شود و سخنرانیها در رادیو بعمل آید و بمردم معنی مشروطه فهمانیده شود.
مشروطه والاترین شکل حکومت است.
امروز بیشتری از تودههای پیشرفته و بزرگ جهان ـ از کشورهای متحدهی آمریکا و انگلستان و فرانسه و دیگران ـ با مشروطه اداره میشوند. اینها باید بمردم فهمانیده شود.
فهمیدن مردم معنی مشروطه را و علاقهمندی آنها بکشور و کارهای کشوری تأثیر محسوس خواهد داشت و بسیاری از دشواریهای امروزی را آسان خواهد گردانید.
گاهی کسانی میگویند : «این توده شایستهی مشروطه نیست». میگویم : باید کوشید و آنها را شایسته گردانید ، نه اینکه از مشروطه چشم پوشید».
(چاره 39 تا 41)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
آیا شما میپندارید اگر ما یا دیگری آواز بلند كنیم :
«ای ایرانیان متحد بشوید ، دست بهم بدهید ..» نتیجه خواهد داد؟!...
مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراكندگی افتادهاند كه با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!.
چنان كاری مانند آنست كه شما یك بیماری را ببینید و باو اندرز دهید كه «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید كه نتیجه بدست خواهد آمد و این ندانید كه او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده كه با میل و دلخواه از آن بازگردد.
اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده كه آنهمه گفتارها و داد و فریادها كه از آغاز مشروطه در روزنامهها در همان زمینهی یگانگی نوشته شده كمترین سودی ندارد؟!.
(پرچم روزانه شمارهی 251)
«ای ایرانیان متحد بشوید ، دست بهم بدهید ..» نتیجه خواهد داد؟!...
مگر ایرانیان با دلخواه و اختیار خود باین پراكندگی افتادهاند كه با دلخواه و اختیار خود نیز از آن دست بردارند؟!.
چنان كاری مانند آنست كه شما یك بیماری را ببینید و باو اندرز دهید كه «تندرست شو! دست از بیماری بردار!» و شرحی از سودهای تندرستی برای او بسرایید ، و چنین پندارید كه نتیجه بدست خواهد آمد و این ندانید كه او با میل و دلخواه خود بیمار نگردیده كه با میل و دلخواه از آن بازگردد.
اگر اینگونه آوازها سودی داشت پس چه شده كه آنهمه گفتارها و داد و فریادها كه از آغاز مشروطه در روزنامهها در همان زمینهی یگانگی نوشته شده كمترین سودی ندارد؟!.
(پرچم روزانه شمارهی 251)
محمدجواد اکبرین: دادستان کل کشور تمام خبرهای مربوط به خودکشیها را تکذیب کرد؛ در ۸۸ هم از همان اول همه چیز را تکذیب کردند بعدها اما مجبور شدند برای مهار واکنشها به فجایعِ فاششده، بازداشتگاه کهریزک را ببندند. فقط مانده بود پزشکی که شاهد بقیهی جنایتها بود! او هم خودکشی کرد و مشکل حل شد.
در ۸۸ حتی بعد از انتشار نام دهها قربانی و تایید خانوادههایشان و انتشار برخی ویدئوها، باز هم صادق لاریجانی گفت اعتراضات فقط یک کشته داشت؛ آن هم ندا آقاسلطان بود که آن را هم به صحنهسازیِ انگلیسیها نسبت داد!
(از کانال صدای مردم)
در ۸۸ حتی بعد از انتشار نام دهها قربانی و تایید خانوادههایشان و انتشار برخی ویدئوها، باز هم صادق لاریجانی گفت اعتراضات فقط یک کشته داشت؛ آن هم ندا آقاسلطان بود که آن را هم به صحنهسازیِ انگلیسیها نسبت داد!
(از کانال صدای مردم)
Forwarded from اتچ بات
«برخی» از اندوختههای نفتی «برخی» از مؤمنین «حکومت عدل علی» که به گفتهی CNN به فهرست آن بدستیاری یکی از کارمندان ایرانی بانکهای مالزی دست یافته است.
(سرچشمه : صدای مردم)
(سرچشمه : صدای مردم)
Telegram
attach 📎
2 goftãre dovvom Nãderwãh.pdf
87.8 KB
گفتار دوم (احمد کسروی)
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
(پیوستها)
#کانال_احمد_کسروی
#نادرشاه
🌐 @pakdini
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
Emruz ce b^yad kard 7.pdf
132.9 KB
امروز چه باید کرد؟
بخش هفتم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
بخش هفتم
#کانال_احمد_کسروی
# امروز_چه_باید_کرد؟
🌐 @pakdini
🌐 @ketabSudmand
✉️ farhixt@gmail.com
🆔 @Ahmad_Kasravi
شورش مردم در دیماه 96 ـ 13
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست. مردم مکلفند که کشور را اداره کنند. آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطهخواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلیمیرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر مانندهی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همهی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند. این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همهی مردم دارای رشد سیاسی نشدهاند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست.
(چاره 30)
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت میخواهد ، یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشهدار آبرومند».
(چاره 29)
یکی از بهترین مثالهای چنین جمعیتی در جایی که انبوه توده رشد سیاسی نیافته و دچار تیرهها ، زبانها و نژادهای رنگارنگ و تبعیضهای طبقاتی (کاست) است ، حزب کنگرهی هند میباشد که دهها سال آن کشور «پرکشاکش» را با شایستگی راه برد.
از 90 سال پیش از استقلال (1857) حس میهنپرستی و عزت نفس در هندیان رفته رفته بیدار میگردید.
این حزب چند سالی پس از آنکه در 1885 بنیاد گزارده شد خانهی میهنپرستان گردید و پیش از پیوستن گاندی به آن (1901) بزرگانی به بیداری میهنپرستی خفتهی هندیان و استقلال هندوستان کوشیده بودند که از بنامترین ایشان گُخال و تیلاک اند.
امروز که این حکومت در ایران بدینسان با مردم خونریزانه و ستمگرانه رفتار میکند آدم بیاد فرمانروایی انگلیسیان بر هندوستان میافتد. آنها نیز چون کشور بزرگی را با سپاهیان کمشماری زیردست گردانیده بودند بسیار بخود مغرور بودند. هندوستان را تاراج و شورشهای چندی را سرکوب کردند ، خونها بسیار ریختند ، نیرنگها بسیار زدند و هیچگاه گمان نمیکردند مستعمرهای بتواند یوغ زیردستی ایشان را از گردن باز کند ولی سرانجام میهنپرستان هندی پیروز گردیدند و ایشان ناچار هندوستان را با خواری ترک کردند.
اکنون ببینیم آن جمعیتی که سخنش را راندیم چه باشد و چه کند.
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد. باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ... از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامهی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ، و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ، بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند. دربارهی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامههاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان تودهی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت میآیند باید برای خود سودی منظور ندارند. مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند. بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند. مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشهها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین میپندارند که به هر کاری که میآیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشهای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهنپرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها میاندازد ، پول درمیآورد ، ثروت میاندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهنپرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(چاره 34)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
«در مشروطه راه بردن کشور بگردن مردمست. مردم مکلفند که کشور را اداره کنند. آن روزی که ما در ایران شوریدیم و بیرق مشروطهخواهی افراشتیم ، معنای آن شورش این بود که بمحمدعلیمیرزا و امیر بهادر و دیگران میگفتیم : شما بروید ، ما خودمان این کشور را راه خواهیم برد. معنی مشروطه همینست.
اکنون ما یا باید از مشروطه دست بکشیم و این قانونها را کنار گزاریم و یک نفر مانندهی ناصرالدینشاه را بیاوریم و بگوییم بنشین و با استبداد این کشور را اداره کن و هرچه دلت خواست آن را بکار بند ، و یا خودمان مکلف باشیم که کارها را اداره کنیم.
بدیهیست که این دومی را خواهیم کرد و اکنون سخن در آنست که یک توده کشور را چطور اداره میکنند؟..
بدیهیست که همهی مردم آن استعداد را ندارند که در کارهای سیاسی و اجتماعی دخالت کنند و اظهار عقیده نمایند. این بگردن یک دسته از هوشمندان و غیرتمندانست که پا پیش گزارند و باهم اندیشه یکی کنند و کشور را راه برند.
تا در یک توده همهی مردم دارای رشد سیاسی نشدهاند ، باید جمعیتی باشد و آنها را اداره کند ، و این ناچاریست.
(چاره 30)
«امروز برای نجات ایران یک جمعیت میخواهد ، یک جمعیت ایرانخواه بیطرف ، یک جمعیت ریشهدار آبرومند».
(چاره 29)
یکی از بهترین مثالهای چنین جمعیتی در جایی که انبوه توده رشد سیاسی نیافته و دچار تیرهها ، زبانها و نژادهای رنگارنگ و تبعیضهای طبقاتی (کاست) است ، حزب کنگرهی هند میباشد که دهها سال آن کشور «پرکشاکش» را با شایستگی راه برد.
از 90 سال پیش از استقلال (1857) حس میهنپرستی و عزت نفس در هندیان رفته رفته بیدار میگردید.
این حزب چند سالی پس از آنکه در 1885 بنیاد گزارده شد خانهی میهنپرستان گردید و پیش از پیوستن گاندی به آن (1901) بزرگانی به بیداری میهنپرستی خفتهی هندیان و استقلال هندوستان کوشیده بودند که از بنامترین ایشان گُخال و تیلاک اند.
امروز که این حکومت در ایران بدینسان با مردم خونریزانه و ستمگرانه رفتار میکند آدم بیاد فرمانروایی انگلیسیان بر هندوستان میافتد. آنها نیز چون کشور بزرگی را با سپاهیان کمشماری زیردست گردانیده بودند بسیار بخود مغرور بودند. هندوستان را تاراج و شورشهای چندی را سرکوب کردند ، خونها بسیار ریختند ، نیرنگها بسیار زدند و هیچگاه گمان نمیکردند مستعمرهای بتواند یوغ زیردستی ایشان را از گردن باز کند ولی سرانجام میهنپرستان هندی پیروز گردیدند و ایشان ناچار هندوستان را با خواری ترک کردند.
اکنون ببینیم آن جمعیتی که سخنش را راندیم چه باشد و چه کند.
«اولاً این جمعیت باید دارای حقیقت باشد. باین معنی یک دسته از روی فهم و بینش احتیاجات ایران را بدیده گیرند ... از روی اینها موادی تهیه کنند که برنامهی زندگانی توده و سیاست کشور باشد ، و خودشان آنها را بپذیرند و محترم شمارند و آرزومند اجرایش باشند ، بکوششهای خود قیمت داده برای فداکاری در آن راه آماده باشند. دربارهی آن مواد کتابها نویسند ، سخنرانیها کنند ، روزنامههاشان آنها را دنبال کند ، تا بدینسان تودهی انبوه را آگاه گردانند و با خود همراه سازند و زمینه برای اجرای مواد آماده گردانند.
ثانیاً کسانی که باین جمعیت میآیند باید برای خود سودی منظور ندارند. مقصودشان آن نباشد که پارتی پیدا کنند و از فلان اداره کار بگیرند ، در فلان وزارتخانه مدیرکل باشند. بنام غیرت و مردانگی پا بمیان نهند و خواستشان این باشد که بیست ملیون مردم را از بدبختی رهانند. مزدی که برای خود در نظر گیرند جز نیکنامی و شهرت تاریخی نباشد.
در این کشور از بس اندیشهها کوتاه شده ، بیشتر مردم چنین میپندارند که به هر کاری که میآیند باید برای خود سودی منظور دارند. کوشیدن در راه کشور و توده در نزد آنها دارای معنی نیست. دخالت در کارهای توده و سودجویی از آن راه در ایران پیشهای گردیده.
این دبستان فساد در ایران از سالهاست تأسیس یافته و پیاپی شاگرد بیرون میدهد. فلان آقا میهنپرست است. چه کار میکند؟.. به اینجا و آنجا میدود ، آواز بآوازها میاندازد ، پول درمیآورد ، ثروت میاندوزد ، تحصیل جاه و شکوه میکند.
بهترین میهنپرستان در این کشور کسانیند که تا زیان یا ترسی درمیان نباشد ـ غلط یا درست ـ بسود میهن میکوشند. ولی اگر ترسی یا زیانی درمیان بود بخود حق میدهند که میهن و سود آن را فراموش کنند و بخاموشی گرایند ، بلکه اگر نیاز افتاد بزیان آن هم بکوشند».
(چاره 34)
(به این گفتار فردا ادامه خواهیم داد)
نیكیای كه از راهش نباشد بدیست.
...
دربارهی روزنامهها همین را توان گفت : گرفتم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقهمندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه میپیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد.
زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری مینویسد. بلكه بسیاری آنچه امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجهی این تناقضنویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها مصادف میباشند.
زیرا آن پراكندگی اندیشهها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمهی همه دردهاست ، با این رفتار روزنامهها فزونی مییابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.
بسیاری از روزنامهنویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانستهاند.
من بارها میبینم كسی گفتاری نوشته میآورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشتهایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظر شما بود این هم نظریهی منست».
ولی اینها همه نادرست است و این روزنامهنویسان و نویسندگان بیآنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با تودهی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند.
در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمیآیند.
(پرچم روزانه شمارهی 115)
...
دربارهی روزنامهها همین را توان گفت : گرفتم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقهمندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه میپیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد.
زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری مینویسد. بلكه بسیاری آنچه امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند و پیداست كه در نتیجهی این تناقضنویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها مصادف میباشند.
زیرا آن پراكندگی اندیشهها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمهی همه دردهاست ، با این رفتار روزنامهها فزونی مییابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.
بسیاری از روزنامهنویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانستهاند.
من بارها میبینم كسی گفتاری نوشته میآورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشتهایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظر شما بود این هم نظریهی منست».
ولی اینها همه نادرست است و این روزنامهنویسان و نویسندگان بیآنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با تودهی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند.
در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمیآیند.
(پرچم روزانه شمارهی 115)