اینها [کسانی که هر گونه گرد آمدن مردم بسر خود را اتحاد می‌پندارند] تنها مربوط شدن صد تن یا كمتر یا بیشتر را بهمدیگر یگانگی[=اتحاد] می‌شناسند.

در حالی كه آن یگانگی نیست و خود سودی ندارد. زیرا یك دسته‌ای كه با آن ترتیب بهم مربوط شوند و درمیان ایشان اشتراكی در اندیشه و باور و آرزو نباشد با یك پیشامدی پراكنده گردند و اساساً از چنین دسته‌ای كاری ساخته نگردد.

از تاریخ دلیلهای بسیار برای این گفته پیدا توان كرد.

در آغاز مشروطه روزنامه‌ها پیاپی مردم را به «اتحاد و اتفاق» دعوت میكردند. هر روز گفتارها بود كه در این زمینه نوشته می‌شد.

نویسندگان بجای آنكه معنی درست مشروطه را بمردم بفهمانند و حقایق را شرح داده تصرف در اندیشه‌های آنان كنند و از این راه «یگانگی و همدستی» در میان ایشان پدید آورند ، هر روز فشار آورده بمردم میگفتند : «اتحاد كنید» و «دست برادری بهم دهید» و «اعتصموا بحبل الله» و مانند اینها. آن وقت داستانها از یگانگی و همدستی توده‌های اروپایی می‌سرودند.

در نتیجه‌ی این كار مردم در تهران و دیگر جاها بتكان آمده آرزو میكردند كه همدستی نمایند. ولی چه می‌كردند؟... مثلاً در یك مسجدی پانصد تن گرد می‌آمدند و یكی پا می‌شد و ستایش از «اتحاد» میكرد و بالاخره همگی پیمان می‌بستند كه «متحد» باشند و باهم برادری نمایند ، و سپس برداشته بتهران یا بشهرهای دیگر تلگرافهای گزافه‌آمیز می‌كردند كه ما مردم فلان شهر ده هزار نفر متحد شده‌ایم و پیمان برادری بسته‌ایم.

در حالی كه دلهای آنها پر از اندیشه‌های گوناگون بود و در نهان كمترین وسیله برای همدستی و یگانگی باهم نداشتند ،

و این بود پس از چند ماهی همینكه در تهران حاجی شیخ فضل الله نوری و در نجف سیدكاظم یزدی با مشروطه مخالفت نمودند همان كسان بمیانشان دوتیرگی افتاده و دسته‌ی انبوهی از آنان كه دیروز بنام مشروطه‌خواهی اتحاد كرده بودند امروز مشروطه‌خواهان را بیدین شناختند و در تبریز و برخی شهرهای دیگر تفنگهای خود را برداشته بكشتن مشروطه‌خواهان برخاستند.

این بود پایان آن پیمانهای اتحاد كه باهم می‌بستند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 68)

‌📘 افسران ما

💎 نشست دوم ـ سرچشمه‌ی بدیها وزارت جنگ است
بخش پنجم

آنگاه اگر سرچشمه‌ي كارها رضاشاه ميبوده و او نافهمانه ايران را بچنان جنگي مي‌كشانيده و وزيران چنانكه گفته‌ي خودشانست آن را بد دانسته خرسندي نمي‌داشته‌اند ، چشده كه از كار كناره نجسته‌اند تا پايشان در ميان نباشد؟!. اگر آنان كناره جستندي ، بيش از آن چه بودي كه چند روزي در زندان باشند ، و يا چند دشنامي از شاه بشنوند؟!. آيا چنين ترسي بهانه براي ايشان توانستي بود؟!.
...

‌📘 در پاسخ حقیقتگو

🖌 احمد کسروی

✴️ 14ـ آیا نباید بچاره‌ی پراکندگیها کوشید؟! [بخش دوم]
شما را در انديشه مي‌گزارم و سخن خود را دنبال مي‌كنم. اين آسيبهاي چهارگانه كه شمردم ـ يا يك كلمه بگويم : ناسازگاري‌ای كه ميانه‌ي دين و زندگاني پديد آمده گذشته از آنكه خود زيان بس بيمناك بزرگيست يك زيان ديگري هم درپي مي‌دارد ، و آن اينكه از آغاز مشروطه كه كشاكش ميانه‌ي دين و زندگاني بي‌پرده‌تر گرديد و انبوهي ...

‌✴️ تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش دوم
2ـ مشایخ محمره
3 ✴️ جنگ انگلیس با ایران و دست یافتن ایشان بر محمره و اهواز
(بخش یکم)
در زمان قاجاریان جنگهایى كه فتحعلیشاه با روس كرده شكست خورد بر آبروى ایران برخورده و چون در زمان ناصرالدینشاه با انگلیس جنگ كرده شكست یافتند دیگر آبرویى براى ایران بازنماند.
این جنگ داستان درازى دارد و درخور آن است كه در كتاب جداگانه نگاشته شود. ما در اینجا تنها از یك بخش آن گفتگو داشته و باختصار یاد خواهیم كرد.

ما از دیگران تندروتریم

بزرگی آنست كه كسی یك كار سودمند و بزرگی را برای توده انجام دهد.

مثلاً اگر دشمنان بكشور رو آورده‌اند یك كسی از جان بگذرد و جلو بیفتد و مردم را بتكان آورد و بجلو دشمن شتابد و آنها را برگرداند ،

یا اگر خشكسالی و كمیابی روی داده و فقرا دچار گرسنگی گردیده‌اند یك كسی خود از داراییش بگذرد و دیگران را نیز بپول دادن وادارد و بینوایان را از مرگ و نابودی نجات دهد ،

و یا اگر گمراهی و نادانی بتوده چیره گردیده ، كسی بنبرد و كوشش برخیزد و رنج و آسیب بخود هموار گرداند و توده را از گمراهی و نادانی ، برهایی رساند.

با این كارها و مانند اینهاست كه كسی بزرگ تواند بود.

آن كسان چه كرده‌اند كه بزرگ شده‌اند؟!

آیا كسی با سخنان پریشان و پراكنده و ضد هم بزرگ می‌شود؟!

آیا كسی كه در زمان مغول زیسته و در آن روزگار اندوه و شیون خاندانها ، كمترین تأثری از خود نشان نداده بلكه همه دم از خوشی و یارپرستی زده و بالاخره زبان بستایش آباقاخان (ایلخانی) گشاده بزرگ تواند بود؟!..

از اینگونه پرسشها میكنیم درمانده میگوید :
اگر اینها بزرگ نیستند پس چرا شرقشناسان اینهمه تجلیل آنها را می‌نمایند؟!

میگویم :‌ شرقشناسان میخواهند شما را اغفال كنند و نگزارند از آلودگیهای زمان مغول بیرون آیید.

شما باید خودتان بیندیشید و بفهمید كه سود و زیانتان چیست.

(پرچم روزانه شماره‌ی 126)

زیر این فیلم چنین آمده : یک نمازگزار افراطی خواسته ثابت کند که خدا بندگان مؤمن را دوست دارد و نمی‌گزارد به آنها آسیب برسد. اینبوده علت نمایش بیخردانه ی او.

⚡️هشدار : صحنه‌ی دلخراش دارد. ⚡️
👇👇👇👇👇

در این نافهمیها گناهکار درجه‌ی یک آخوندها هستند. دینی که آخوندها به مردم یاد داده‌اند سراسر نافهمی و خواری و گمراهی است. سراسر زیان به زندگانیست. در جایی که پیشوایان مردم آخوندهای نادان باشند چنین چیزهایی چه شگفت است؟!

‌📘 در پاسخ حقیقتگو

🖌 احمد کسروی

✴️ 15ـ آیا خدا جهان را بخود بازگزارده؟! [بخش یکم]
حقيقتگو مي‌نويسد : «از سخنان شما برمي‌آيد كه مردم امروز نيز نهايت نياز را براهنما دارند» ، و از اين در شگفت مي‌شود. راست گفته‌اند : بدهكار را چون بخود گزاري كم‌كم طلبكار مي‌شود. يك دسته پندارپرست نيز چون نكوهش نشنوند كم‌كم پندارهاي خود را چيزهاي بسيار پايداري انگارند و بيكبار خود را فريب دهند. اين سخن او درست بدان مي‌ماند كه بيماري بپزشك بگويد آقاي دكتر من از گفته‌هاي شما چنين مي‌فهمم كه بايد اكنون هم كه بيمارم دارو بنوشم. آيا پزشك باين گفته‌ي او چه پاسخ خواهد داد جز آنكه بر ناداني او افسوس خورد؟!
...

‌📘 افسران ما

💎 نشست دوم ـ سرچشمه‌ی بدیها وزارت جنگ است
بخش ششم

چنانكه نوشته شد و همه دانستند سرلشكران استانها تلگراف كرده آگاهي ميداده‌‌اند كه آمادگيهايي در مرز از سوي دولت همسايه پديدار است و دستور مي‌خواسته‌اند. وزارت جنگ بآنها پاسخی نمیداده. تلگراف سرلشکر مطبوعی بچاپ رسید که در پانزدهم مرداد با «رمز» بستاد آرتش آگاهیها میداده و دستور میخواسته و ستاد آرتش پاسخي بآن نداده. سرلشكر ...

یگانگی بسته به آنست كه ‌اندیشه‌ها یكی باشد

‌✴️ تاریخ پانصد ساله‌ی خوزستان
بخش دوم
2ـ مشایخ محمره
4 ✴️ جنگ انگلیس با ایران و دست یافتن ایشان بر محمره و اهواز
(بخش دوم)
درباره‌ی ابزار كار هم یاور فراهانى مى‌نویسد كه از روز نخست بیل و كلنگ نداشته و براى ساختن سنگر تیر و چوب پیدا نمى‌كردند و اینست كه سنگر كم ساخته بودند.
دست یافتن انگلیس بر شهر بوشهر در زمستان بوده (جنورى  ١٨57 )[جمادی‌الاول 1273] ولى در نزدیكیهاى جشن نوروز آهنگ محمره مى‌نمایند.

ما میخواهیم ایرانیان حقایق زندگانی را دریافته در پیرامون آن یگانگی نمایند و در راه نشر آن حقایقست كه بشاعران برخورده بدآموزیهای آنان را سنگ راه خود یافته خورد میكنیم.

ما میگوییم : «هر مردمی باید بآبادی كشور خود و نگهداری آن بكوشند».

این یكی از حقایقست كه میخواهیم در دلها جا دهیم ولی شاعران همگی ضد این را گفته‌اند.

همگی آنها مردم را بجبریگری و بی‌پروایی و مستی شبانه‌روزی خوانده‌اند اینست ما ناگزیر می‌شویم آنها را براندازیم.

همچنین بیكایك كیشها از بهائیگری و باطنیگری و صوفیگری و آن دیگرها كه مایه‌ی پراكندگی[تفرقه] و گمراهی است پرداخته ایرادهای خود را مینویسیم.

راه یگانگی[اتحاد] اینست. زیرا آنچه مردمی را بیک راه تواند آورد حقایقست.

(پرچم روزانه شماره‌ی 251)

‌📘 در پاسخ حقیقتگو

🖌 احمد کسروی

✴️ 15ـ آیا خدا جهان را بخود بازگزارده؟! [بخش دوم]
اين فلسفه از روزي كه پايش بشرق رسيده كساني بدشمني برخاسته‌اند و بلكه خونهايي نيز در سر آن ريخته شده. ليكن همه‌ي آنها عنوان كشاكش داشته است و كسي گره از كار نگشاده و راه گمراهي فيلسوفان را نشان نداده. يك بدآموزي‌ كه پيدا مي‌شود شما يك بار آن مي‌كنيد كه بدشمني برخيزيد و در همه‌جا از آن بد گوييد و مردم را بر آن شورانيد. يك بار نيز اين مي‌كنيد كه با دليل بيپايي آن را روشن سازيد و مردمان را از دودلي بيرون آوريد. درباره‌ي ...