پاکدینی ـ احمد کسروی
7.54K subscribers
8.66K photos
494 videos
2.28K files
1.79K links
🔔 برای پاسخ شکیبا باشید.

کتابخانه پاکدینی
@Kasravi_Ahmad

تاریخ مشروطه ایران
@Tarikhe_Mashruteye_Iran

اینستاگرام
instagram.com/ketab.pakdini

کتاب سودمند
@KetabSudmand

یوتیوب
youtube.com/@pakdini

دونیت :
https://t.me/pakdini/25890
Download Telegram
‌✴️ یک خبری در بی‌بی‌سی فارسی امروز درآمده که میگوید ، کیارش نامی از ایران فیلم زیر را فرستاده و نوشته : «هی میگیم دولت بده حکومت بده زمین بده زمان بده ، اما ما خود مردم همه چیز رو از ریشه میزنیم. مردم تشنه‌ی یه قطره آب ... بعد یک سری‌ها کارشون هر روز شستن کوچه و خیابان با آب مصرفی! اصلاً انگار اینجا نیستن از همه چیز بی خبرن. بهشون هم گفتیم باهامون برخورد میکنن که مال خودمونه به شما چه؟»

علتی ندارد به این فیلم و خبر شک کنیم زیرا خود بارها چنین چیزهایی را دیده‌ایم. این زن نمونه‌ی نافهمی یک دسته از مردم است که تو گویی در جهان دیگری زندگی میکنند. تو گویی نه میدانند این آب از کجا می‌آید ، آب تصفیه شده و لوله‌کشی چیست ، نه میدانند مردم و توده یعنی چه ، زندگانی توده‌ای و سود و زیان توده یعنی چه ، کشور یعنی چه ، قانون یعنی چه ، دولت یعنی چه. صرفه‌جویی یعنی چه ، منابع ملی یعنی چه. هیچیک از اینها را نمی‌دانند. بلکه تنها نامی از اینها را شنیده‌اند. بیشتر اینها مغزشان پر است از تعلیمات ملایی مانند استخاره و نماز و احکام روزه و گونه‌های دعا و زیارت و پیشامد کربلا و مرگ امام رضا و دخیل بستن و از مرده حاجت خواستن و اینگونه چیزها که کمترین کمکی به زندگانی توده‌ای نمی‌کند.
اینها آن اندازه پرتند که گمان میکنند با پول دادن منابع ملی را می‌توانند دارا شوند و بدتر آنکه هدر گردانند.

فرستنده در پایان نوشته : «اداره‌ی آب و فاضلاب هم که بیانیه داده جز خواهش و تبلیغ برای الگوی مصرف کاری از ما برنمیاد...». باید گفت : جز این هم نیست. دولتها که نمی‌توانند بالا سر هر یک فردی یک مأموری از خود بگزارندکه ناظر بر کارهای او باشد. آن مردمی که باور دارند همه‌ی کارها را باید دولت کند ،‌ آن مردمی که گمان دارند دولت همه کاری می‌تواند بکند ، در نتیجه گرفتار همین نابسامانیها می‌شوند و راستی آنست که حق گله هم ندارند.

✴️ اگر توده‌ی ایرانی به آن پایه از شایندگی رسید که اختیار زندگی خود را بدست گرفت ، آنگاه میتواند گامهای بعدی را نیز برای آسایش و بهتری زندگانی خود بردارد.
برای مثال ، جز شما که رفته و تذکر داده‌اید کسان دیگری هم در کویتان پیدا شوند که دست بدست هم دهید و جلو کارهای خلاف برخاسته از چنین نافهمیهایی را با دلیل و تذکر و اگر نتیجه نداد با احترام نکردن به متخلفان و تنها گزاشتنشان بگیرید ، آن زمان پلیس خود خواهید بود و کشور از این بدبختیها رفته رفته دور خواهد شد. وگرنه با این گله کردنها کمترین دردی درمان نخواهد گردید. سراسر زندگی ایرانیان گله‌گزاریست. آیا تاکنون این گله‌گزاریها کوچکترین گرهی از کار کشور گشاده که از این پس بگشاید؟!

✴️ نکته‌ی دیگر در پایان سخن ،‌ درباره‌ی خود فرستنده است. ما از ایرانیان در شگفت می‌شویم که یک خبرگزاری بیگانه را «محرم راز» و گره‌گشای گرفتاریهای کشور میدانند.
پیشتر چون رسانه‌های دولتی دهها دروغ گفته بودند مردم اعتماد خود را به آنان از دست داده و برای آگاهی از خبرهای درون و بیرون کشور از خبرگزاریهای بیگانه سود می‌بردند. ولی سپس که پیامرسانها راه افتاد و رواج بسیار گرفت ، خبرگزاریهای ایرانی مستقل بسیاری پدیدار شدند. ما می‌پرسیم : یکی از اینها به اندازه‌ی بی‌بی‌سی دارای اعتبار نبوده که شما خبر و فیلم به او می‌فرستید؟! اگر آن زن از روی نادانی و اینکه آموزگارانش ملایان بود‌ه‌اند بدانسان رفتار میکند ، شما که بیگمان درسخوانده و دانش اندوخته‌اید چرا اینهمه به ایرانیگری بیپروایید؟!

این بما گران می‌افتد که می‌بینیم ایرانیان این خبرگزاریهای بیگانه را همچون خویش و نزدیک خود می‌پندارند و به آنها ـ آن هم رایگان ـ خوراک خبری میدهند. بجاست شما که بحال مردم دلسوزی میکنید ، یک جستجویی هم بکنید تا بدانید بی‌بی‌سی در برافتادن رضاشاه و سپس برافتادن رژیم محمدرضاشاه چه اندازه مؤثر بوده است. باید دانست که این خبرگزاری بیرونش هرچه میخواهد باشد ، جز برای سیاست و سود دولت بریتانیا کار نمی‌کند. تاکنون هم سود ایشان در زیان ما بوده. دیگر خبرگزاریها از فرانسه و وی اُ ای و دیگران نیز برای سود کشورشان میکوشند نه برای آسایش ما و شما.
✴️ نیكی‌ای كه از راهش نباشد بدیست. ...

درباره‌ی روزنامه‌ها همین را توان گفت : گرفتم كه هر یك از نویسندگان آنها بتوده و كشور دلسوز و علاقه‌مندند و مقصودشان پند و راهنمایی بمردم میباشد ، ولی راهی را كه می‌پیمایند جز زیان نتیجه نتواند داد.

زیرا هر یك از آنها بضد سخنان آن دیگری می‌نویسد. بلكه بسیاری آنچه امروز نوشته فردا متناقض آن را بچاپ میرساند

و پیداست كه در نتیجه‌ی این تناقض‌نویسیها مردم نه تنها سودی نمیتوانند برداشت بلكه با زیانها مصادف میباشند.

زیرا آن پراكندگی اندیشه‌ها و درماندگی مغزها كه گفتیم سرچشمه‌ی همه دردهاست ، با این رفتار روزنامه‌ها فزونی می‌یابد و پریشانی و درماندگی بیشتر میگردد.

✴️ بسیاری از روزنامه‌نویسها و نویسندگان از این نتیجه ناآگاهند و چنین سخنی را تاكنون نشنیده و ندانسته‌اند.

من بارها می‌بینم كسی گفتاری نوشته می‌آورد كه ما در روزنامه بچاپ رسانیم. و چون میگویم : ما خودمان ضد این را نوشته‌ایم میگوید : «چه عیب دارد ، بگزارید مطالب متنوع باشد» یا میگوید : «آن نظر شما بود اینهم نظریه‌ی منست».

ولی اینها همه نادرست است و این روزنامه‌نویسان و نویسندگان بی‌آنكه خود بدانند و بخواهند بدیها با توده‌ی خود میكنند و در این روز درماندگی بار دوش آنان را هرچه سنگینتر میگردانند.

در جایی كه میتوانند بسیار سودمند باشند و نیكیها نموده نامی از خود بیادگار گزارند بدینسان زیانمند درمی‌آیند.

(پرچم روزانه شماره‌ی 115)
📗 بهائیگری (بخش چهاردهم)

در پوچی سخنان سید باب و در غلط‌آمیز بودن آنها همین بس که بهاءالله که غلط‌بافی و پوچگوییش را نشان خواهیم داد ، آنها را مایه‌ي رسوایی دانسته و دستور داده که از میان برند و نگزارند بدست مردم بیفتد.

ما را در اینجا فرصت آنکه از پوچی گفته‌های سید باب و از غلطهای آنها سخن رانیم نیست. تنها برای نمونه بخشهایی از آن گفته‌ها را در پایین آورده ، داوری درباره‌ي آنها را بخود خوانندگان بازمی‌گزاریم :

یکی از کتابهایی که سید باب در آغاز کار خود نوشته و آن را همچون قرآن معجزه‌ي خود گردانیده «تفسیر سوره‌ي کوثر» است که بنام سید یحیا دارابی نوشته. برخی از جمله‌های آن کتاب اینهاست :

فانظر لطرف البدء الی ما اردت ان ارشحناک من آیات الختم ان کنت سکنت فی ارض اللاهوت و قرأت تلک السورة المبارکة فی البحر الاحدیه وراء قلزم الجبروت فایقن کل حروفها حرف واحدة و کل یغایر الفاظها و معانیها ترجع الی نقطة واحدة لان هنا لک المقام الفؤاد و رتبة مشعر التوحید... و ان ذلک هو الا کسیر الاحمر الذی من ملکه یملک ملک الاخرة و الاولی فورب السموات و الارض لم یعدل کلها کتب کاظم علیه السلام و قبل احمد صلوات الله علیه1 فی معارف الالهیة و الشئونات القدوسیه و المکفهرات الا فریدوسیه بحرف انا اذا القیت الیک باذن الله فاعرف قدرها و اکتمها بمثل عینیک الاعن اهلها فانالله و انا الی ربنا لمنقلبون و ان کنت سکنت فی ظل المشیة مقام الارادة علی ارض الجبروت و تقرأ تلک السورة المبارکة فاعرف فی الکلمة الاولی من الالف ماء الایداع ثم من النون هواء الاختراع ثم من الالف الظاهر ماء الانشاء ثم رکن المخزون المقدم لظهور الارکان الثالثة حرف الغیب بعنصر التراب... و انی لواردت ان افصل حرفا من ذلک البحر المواج الزاخر الاجاج لنفد المداد و انکسر الاقلام و لانفاد لما الهمنی الله فی معناه.

باری ، باب چندی در شیراز در خانه‌ي خود گوشه‌نشین می‌بود تا در فارس وبا افتاد و مردم بحال خود پرداختند و از آنسوی منوچهرخان معتمدالدوله والی اسپهان که از گروندگان یا از گرایندگان به باب می‌بود ، سوارگانی فرستاد که نهانی باب را از خانه‌اش بیرون آوردند و به اسپهانش بردند. در اینجا باب آسوده می‌زیست و معتمدالدوله ازو نگهبانی می‌کرد. ولی چون شش ماه کمابیش گذشت ، معتمدالدوله بدرود زندگی گفت و جانشین او که برادرزاده‌اش می‌بود ، باب را نگهداری ننموده چگونگی را بتهران به محمدشاه و حاجی میرزا آقاسی نوشت. همچنان ملایان اسپهان بحاجی میرزا آقاسی نامه‌ای نوشتند ، و چون پاسخی که حاجی میرزا آقاسی بنامه‌ي آنان در تاریخ 11 محرم 1263 داده نسخه‌ي آ‌ن در دستست ، آن را در پایین می‌آوریم :

خدمت علمای اعلام و فضلای ذوی‌العز و الاحترام ، مصدع می‌شود که در باب شخص شیرازی که خود را باب و نایب امام نامیده ، نوشته بودند که چون ضال مضل است بر حسب مقتضیات دین و دولت لازم است مورد سیاست اعلیحضرت قدر قدرت قضا شوکت شاهنشاه اسلام پناه روح‌العالمین فداه شود تا آينده را عبرتی باشد. آن دیوانه‌ي جاهل جاعل دعوی نیابت نکرده بلکه دعوی نبوت کرده زیرا که از روی کمال نادانی و سخافت رأی در مقابل با آنکه آيه‌ي شریفه‌ي فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ دلالت دارد که مقابله‌ی یک سوره‌ی اقصر محال است ، کتابی از مزخرفات جمع کرده و قرآن نامیده و حال آنکه لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الْإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُوا بِمِثْلِ هَذَا الْقُرْآنِ لَا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا چه رسد بقرآنِ آن نادان که بجای کهیعص مثلاً کاف ، ها ، جیم ، دال ، نوشته و بدین نمط مزخرفات و اباطیل ترتیب داده. بلی ، حقیقت احوال او را من بهتر می‌دانم که چون اكثر این طایفه‌ی شیخی را مداومت به چرس2 و بنگ است جمیع گفته‌ها و کرده‌های او از روی نشئه‌ی حشیش است که آن بدکيش به این خيالات باطل افتاده و من فکری که برای سیاست او کرده‌ام اینست که او را به ماکو فرستم که در قلعه‌ي ماکو حبس مؤبد باشد. اما کسانی که به او گرویده‌اند و متابعت کرده‌اند مقصرند. شما چند نفر از تابعین او را پیدا کرده بمن نشان بدهید تا آنها مورد تنبیه و سیاست شوند. باقی ایام فضل و افاضت مستدام باد.3

پابرگیها :
1ـ خواستش سیدکاظم و شیخ احمد است.
2ـ مادّه‌ي‌ مخدري‌ است‌ كه‌ از مالش‌ دادن‌ سرشاخه‌هاي‌ گياه‌ شاهدانه‌ با دست‌ يا روي‌ پارچه‌ بدست‌ مي‌آيد و آن‌ را با توتون‌ يا تنباكو مي‌كشند. (فرهنگ معين) ـ و
3ـ این نامه از کتاب «امیرکبیر و ایران» آورده شده و از تاریخ آن پیداست که پیش از مرگ معتمدالدوله (که در ربیع‌الاولی آن سال درگذشت) بوده. می‌توان پنداشت که نامه رسیده ولی معتمدالدوله از فرستادن باب خودداری کرده تا پس از مرگ او برادرزاده‌اش فرستاده.
‌📘 در پاسخ حقیقتگو

🖌 احمد کسروی

✴️ 37ـ زیانهای پراکنده‌اندیشی کدامست؟ [بخش دوم]
و چون يك زمينه با گفت و شنود روشنتر گردد در پايانِ گفتار گفت و شنودي را كه در سال پيش مرا با يكي رو داده در اينجا مي‌آورم و اين نمونه‌ايست كه چگونه اينان معني هيچ چيز را نمي‌فهمند و گيج‌وار تكاني بخود مي‌دهند و زندگي بسر مي‌برند : مردي نزد من آمده با بودن كساني چنين گفت : من مي‌خواهم نويسنده باشم و يك رشته گفتارهايي درباره‌ی ...
mã dar zendegi nãcãr nistim 2.pdf
93.4 KB
ما در زندگی ناچار نیستیم و چاره داریم
(بخش پایانی)
(گفتاری از پرچم روزانه)
‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار پنجم
✴️ چگونه كلمبوس به اروپا بازگشت؟..
(تکه‌ی یکم)
رو آوردن كلمبوس و همراهانش باروپا ـ توفان سخت و نومیدی ـ نامه‌ی كلمبوس به ایزابل ـ جزیره‌ی سانت ماریا ـ توفان سخت دیگر ـ پذیرایی كلمبوس در پرتغال
📗 بهائیگری (بخش پانزدهم)

از روی این دستور ، باب را بسوارانی سپردند که به تبریز بردند و از آنجا به ماکو بردند که چند ماه در بند می‌بود و سپس از آنجا به دز چَهریق که در نزدیکی مرز ایران و عثمانی و در دست كردان شکّاک می‌بود روانه گردانیدند.

چون در این هنگام سه سال بیشتر از آغاز برخاستن باب گذشته و آوازه‌ي او بهمه‌ي شهرها افتاده بود ، و از آنسوی ملا حسین بشرویه‌ای شهر بشهر گردیده مردم را می‌شورانید و همچنین قرةالعین و ملا محمدعلی قدوس و دیگران بمیان آمده بودند و رویهم‌رفته تکان بزرگی در مردم دیده می‌شد ، حاجی میرزا آقاسی چنین اندیشید که این شور و تکان در مردم بيش از همه نتیجه‌ي آنست که باب در زندانست و مردم سخنان او را نشنیده از دور مهر می‌ورزند. این اندیشه چندان دور نمی‌بود زیرا راستی را مردم از باب و از سخنانش آگاهی نمی‌داشتند و آن شور و هیاهو بیش از همه بنام امام زمان و به پیروی از ملایان شیخی می‌بود.

به هر حال حاجی میرزا آقاسی به تبریز دستور فرستاد که باب را بآنجا آورند و نشستی با بودن ملایان برپا گردانند و از او پرسشهایی کنند و سخنانش را دانند. در تبریز این دستور را بکار بستند و باب را از چَهریق خواسته نشستی برای گفتگو در پیش ناصرالدین میرزای ولیعهد که جوانی شانزده ساله می‌بود برپا گردانیدند.

مجتهد بزرگ تبریز در این هنگام میرزا احمد می‌بود که سردسته‌ي متشرعان شمرده می‌شد (چنانکه نامش را برده‌ایم). او به این نشست نیامد. از شیخیان ملا محمد مَمَقانی آمد. ملایان دیگر نامهاشان خواهد آمد.

این نشست که در سال 1263 رخ داده یک نشست تاریخی بیمانندی بوده. کسی که دعوی مهدیگری می‌داشته ، علمای بزرگ یک کیشی گرد آمده با بودن ولیعهد کشور با او گفتگو کرده‌اند. آیا چه پرسیده‌اند و او چه پاسخی داده؟.. چه دلیلها بمهدیگری خود نشان داده؟..

گفتگوهای آن مجلس را در ناسخ‌التواریخ و دیگر تاریخهای قاجاری نوشته‌اند. نیز میرزا محمد تنكابنی از ملایان آن زمان در قصص‌العلماء آورده. نوشته‌ي اینها یکسان است و همه می‌رساند که باب بسیار بیمایه می‌بوده و اینست هرچه پرسیده‌اند پاسخی نتوانسته و درماندگی نشان داده. بابيان و بهائیان نیز ایرادی به اینها نگرفته نوشته‌هاشان دروغ نشمارده‌اند. تنها گله کرده‌اند که پرسشها بیرون از زمینه می‌بوده.

راستی هم اینست که این نشست چنانکه بیمایگی باب را رسانیده ، بیمایگی ملایان را نیز روشن گردانیده. زیرا از کسی که دعوی امام یا مهدی بودن می‌داشته ، برخی پرسشهایی کرده‌اند که اگر پاسخ دادی باز هم مهدی یا امام نبودی. برخی از این پرسشها به چیستان ماننده‌تر است تا به یک پرسش خردمندانه.

گله‌ی بابيان و بهائیان بیجاست. زیرا سید باب اگر راستگو بودی و نیرویی از سوی خدا داشتی ، توانستی از جلوی ملایان درآید و بگوید : «این پرسشها بیرون از زمینه است و من برای چیستان‌گشایی برنخاسته‌ام». چنان فرصت بی‌مانند که برايش پیش آمده بود ، توانستی بسخن پردازد و بگوید : من از سوی خدا برخاسته‌ام و جهان را بنیکی خواهم آورد. سخنان من این است و دلیلهایم آن می‌باشد. توانستی با دلیلها زبان ملایان را ببندد و جا در دلها برای خود باز کند.
ولی دیده می‌شود بیچاره هیچی نتوانسته و جز نمی‌دانم و نمی‌توانم پاسخی نداشته. از آنسوی با غلط‌بافیها و سخنان سست و خنک خود ، زبان ریشخند ملایان و دیگران را بخود باز گردانیده و بار دیگر کار بچوب خوردن و «غلط کردم» گفتن انجامیده.

به هر حال ما درباره‌ي آن نشست تاریخی یک سند ارجداری در دست می‌داریم. چگونگی آنکه ، گزارش نشست را که ولیعهد بپدرش محمدشاه نوشته ، نسخه‌ي آن بدست افتاده (که گفته می‌شود اکنون در کتابخانه‌ي مجلس است) ، و میرزا ابوالفضل گلپایگانی که بنامترین ملایان بهائی می‌بود آن را در کتاب «کشف‌الغطاء» که با دستور عبدالبهاء نوشته و بچاپ رسانیده آورده و ما از کتاب او برداشته‌ایم.

این سند از هر باره ارجدار و استوار است. زیرا نوشته‌ي رسمی دولتیست. گزارشیست که ولیعهدی برای آگاه بودن شاهی نوشته. پیداست که گمان دروغ و گزاف کمتر توان برد. از آنسو خود بهائیان این را استوار داشته پذیرفته‌اند که جای ایرادی از سوی ایشان نتواند بود. گذشته از اینها با آنچه ناسخ‌التواریخ و قصص‌العلماء نوشته‌اند یکیست. آنها بدرازی نوشته‌اند و این کوتاهتر گردانیده. اینست ما همان را در اینجا می‌آوریم :
📗 کتاب پندارها از فردا پراکنده میشود.

👇👇


«چون اين كتاب درباره‌ي خانواده‌هاست و بيش از همه با بانوان بستگي دارد آن را به بانوان پاكدين ارمغان مي‌گردانم.» كسروي




در پيرامون اين دفتر

ما چون برآنيم كه بنياد زندگاني آدمي از هر باره بروي پايه‌ي آميغها گزارده شود ، با همه‌ي نادانيها از هر گونه و به هر نامي كه باشد در جنگ مي‌باشيم. جنگ ما با بديها و نادانيهاست كه درفش افراشته سخت مي‌كوشيم و از پاي نخواهيم نشست تا پيروز گرديم. و چون يك رشته‌ي بزرگي از نادانيها پندارهاي گوناگونيست كه درميان توده‌ها رواج يافته ، اينست با آنها نيز درنبرديم و اين كتاب درباره‌ي آنها است.
اين كتاب نخست برويه‌ي گفتارهايي در روزنامه‌ي پرچم بچاپ مي‌رسيد كه ناانجام ماند ، سپس در سال ١٣٢٢ برويه‌ی كتاب چاپ يافت. چون نسخه‌هاي آن در همان موقع پايان پذيرفت و كساني از تهران و شهرستانها آن را مي‌خواستند ، اينست دوباره بچاپ دوم آن برخاستيم.
دفتر پرچم


14ـ هر كاري را بايد از راهش و با افزارش كرد.

جهان از روي يك آييني مي‌گردد ، آييني كه هيچگاه ديگر نگردد. بيرون از آيين جهان چيزي نتواند بود.
هر كاري را بايد از راهش و با افزارش كرد. آنان كه بكارهاي بيراهي برمي‌خيزند با خدا مي‌جنگند. مردمي كه در انديشه‌ي زندگي نبوده چشم براه پيشامدها مي‌دوزند جز بدبختي بهره نخواهند يافت.
خدا آدميان را آفريده و در كارهاشان آزاد گزارده. دروغست آنچه مي‌گويند : بودنيها بوده. دروغست آنچه مي‌گويند : بدبختي يا نيكبختي هر كسي بسرش نوشته شده.
هر كسي به هر كاري كوشد هوده خواهد برداشت. ولي كوشش از راهش و با افزارش بايد بود.
بند ١٤ ـ بخش يكم ـ ورجاوند بنياد


هر كاري را بايد از راهش و با افزارش كرد.

«ورجاوند بنياد» كه كتابيست همه‌ي سخنان ما را دربر داشته (و خواهد داشت) ، بسياري از گفته‌ها در آن نياز بشرح درازي دارد. با آنكه در خود كتاب در زير هر شماره‌اي شرحي براي آن نوشته شده باز برخي از آنها بشرح درازتري نيازمند است. اينست ما براي برخي از آنها شرحي در دفتر جداگانه مي‌نويسيم.
از جمله اين كتاب شرح برخي از جمله‌هاي شماره‌ی ١٤ است كه زير عنوان «هر كاري را بايد از راهش و با افزارش كرد» آغاز مي‌يابد.
ما نتوانسته‌ايم در اين كتاب همه‌ي پندارهايي را كه درميان مردمست ، بگفتگو گزاريم. ولي از آنچه بگفتگو گزارده‌ايم حال آن ديگرها نيز دانسته خواهد شد.
پايه‌ی همه‌ي اين گفتگوها دو چيز است :
يكي آنكه اينجهان از روي يك آييني مي‌گردد و آن آيين هيچگاه ديگر نشود. اينست بايد مردمان آن را نيك شناسند و در كارها و كوششهاي خود بديده گيرند ، و بچيزهايي كه بيرون از آن آيينست دل نبندند و بآنها نزديك نشوند ، وگرنه رنجهاشان بيهوده شده و خود در زندگاني پس افتند. فال و پيشگويي و جادوگري و دعانويسي و ماننده‌هاي اينها همه بيرون از آيين جهانست.
ديگري اينكه بخش بزرگي از دين شناختن همان آيين خداست. در دين چنانكه خدا را مي‌شناسيم بايد آيين او را نيز بشناسيم. اين فيروزي بزرگي در جهانست كه مردمان آيين خدا يا بهتر گوييم : «آيين گردش جهان» را بشناسند.
اينست مي‌گوييم : كساني كه مي‌خواهند معني راست دين را بدانند و از آيين جهان آگاه باشند بهترين راه خواندن همان كتاب «ورجاوند بنياد» مي‌باشد.
دفتر پرچم


فهرست

گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟..
١ـ پيشگويي
٢ـ فالگيري
3ـ ستاره‌شماري
4ـ چهره‌بيني و كف‌بيني
5ـ استخاره
گفتار دوم : آيا توان از جادو هوده‌اي برداشت؟..
1ـ جادو
2ـ جنگيري
3ـ دعانويسي
گفتار سوم : آيا چيزهايي خوش‌شگون يا بدشگون تواند بود؟..
گفتار چهارم : آيا در خواب آينده را توان ديد؟..
گفتار پنجم : آيا با مردگان گفتگو توان داشت؟..
گفتار ششم : آيا رشته‌ي كارها در دست خود آدميان نيست؟..
‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار پنجم
✴️ چگونه كلمبوس به اروپا بازگشت؟..
(تکه‌ی دوم)
به هر حال كلمبوس پنج روز در میهمانی بسر برده چون می‌خواست هرچه زودتر خود را باسپانیا رساند ، پس از گرفتن اجازه از شاه پرتغال از آنجا روانه گردید و روز پانزدهم ماه مارچ 1493 بود كه پس از هفت ماه و یازده روز سفر به بندر پالوس بازگشت.
مردم همانكه شنیدند دسته دسته به بندر شتافتند و با كلمبوس و دیگران دیدار كردند و از تماشای هندویان و دیگر دیدنیها كه همراه آورده شده بود شگفتیها نمودند. در شهر شادمانی آغاز یافت. ناقوسها در كلیساها بآواز درآمد ، توپها غرش آغاز كرد ، مردم بهیجان و هلهله برخاستند.
بیاد آن یگانه مرد
👇👇
📗 بهائیگری (بخش شانزدهم)

هوالله تعالی شأنه
«قربان خاک پای مبارکت شوم. در باب باب که فرمان قضا جریان صادر شده بود که علمای طرفین را حاضر کرده با او گفتگو نمایند ، حسب‌الحکم همایون ، محصل فرستاده با زنجیر از ارومیه آورده به کاظم‌خان سپرد و رقعه بجناب مجتهد نوشت که آمده به ادله و براهین و قوانین دین مبین گفت و شنید کنند. جناب مجتهد در جواب نوشتند که از تقریرات جمعی معتمدین و ملاحظه‌ي تحریرات این شخص بیدین ، کفرِ او اظهر من الشمس و واضح من الامس است. بعد از شهادت شهود تکلیف داعی مجدداً در گفت و شنیدنیست. لهذا جناب آخوند ملامحمد و ملامرتضا قلی را احضار نمود و در مجلس از نوکران این غلام امیر اصلانخان و میرزا یحیا و کاظمخان نیز ایستادند. اول حاجی ملامحمود پرسید که مسموع می‌شود که تو می‌گویی من نایب امام هستم و بابم و بعضی کلمات گفته[ای] که دلیل بر امام بودن ، بلکه پیغمبری تست. گفت بلی حبیب من قبله‌ی من نایب امام هستم و باب هستم و آنچه گفته‌ام و شنیده‌اید راست است ، اطاعت من بر شما لازم است بدلیل ادخلو الباب سجدا و لکن این کلمات را من نگفته‌ام آنکه گفته است ، گفته است. پرسیدند گوینده کيست؟.. جواب داد آنکه بکوه طور تجلی کرد. روا باشد اناالحق از درختی ، چرا نبود روا از نیکبختی ، منی درمیان نیست اینها را خدا گفته است. بنده بمنزله‌ي شجره‌ي طور هستم. آن وقت درو خلق می‌شد ، الان در من خلق می‌شود و بخدا قسم کسی که از صدر اسلام تاکنون انتظار او را می‌کشید ، منم. آنکه چهل‌هزار علماء منکر او خواهند شد ، منم. پرسیدند این حدیث در کدام کتاب است که چهل‌هزار علماء منکر خواهند گشت. گفت اگر چهل‌هزار نباشد ، چهارهزار که هست. ملا مرتضا ‌قلی گفت بسیار خوب تو از این قرار صاحب الامری اما در احادیث هست و ضروریِ مذهب است که آن حضرت از مکه ظهور خواهند فرمود و نقبای جن و انس با چهل و پنج‌هزار جنیان ایمان خواهند آورد و مواریث انبیاء از قبیل زره‌ داود و نگین سلیمان و ید بیضاء با آن جناب خواهند بود ، کو عصای موسا ، و کو ید بیضاء؟ جواب داد که من مأذون بآوردن اینها نیستم. جناب آخوند ملامحمد گفت : غلط کردی که بدون اذن آمدی بعد از آن پرسیدند که از معجزات و کرامات چه داری. گفت اعجاز من اینست که برای عصای خود آيه نازل می‌کنم. و شروع کرد بخواندن این فقره بسم الله الرحمن الرحیم سبحان الله القدوس السبوح الذی خلق السموات و الارض کما خلق هذه العصا آية من آیاته. اعراب کلمات را بقاعده‌ي نحو غلط خواند ، تاء سموات را بفتح خواند. گفتند مکسور بخوان. آنگاه الارض را مکسور خواند.1 امیر اصلانخان عرض کرد اگر این قبیل فقرات از جمله آیات باشد ، من هم توانم تلفیق کرد و عرض کرد الحمدالله الذی خلق العصاء کما خلق الصباح و المساء. باب خجل شد. بعد از آن حاجی ملامحمود پرسید که در حدیث وارد است که مأمون از جناب رضا علیه السلام سئوال نمود که دلیل بر خلافت جد شما چیست؟.. حضرت فرمود آيه‌ي انفسنا. مأمون گفت لولا نسائنا. حضرت فرمود لولا ابنائنا. این سئوال و جواب را تطبیق بکن و مقصود را بیان نما. ساعتی تأمل نموده جواب نگفت. بعد از این ، مسائلی از فقه و سایر علوم پرسیدند. جواب گفتن نتوانست. حتا از مسائل بدیهیه‌ي فقه از قبیل شک و سهو سئوال نمودند ، ندانست و سر بزیر افکند. باز از آن سخنهای بیمعنی آغاز کرد که همان نورم که به طور تجلی کرد. زیرا که در حدیث است که آن نور ، نور یکی از شیعیان بوده است. این غلام گفت از کجا که آن شیعه‌ی تو بوده؟.. شاید نور ملامرتضا قلی بوده. بیشتر شرمگین شد و سر بزیر افکند. چون مجلس گفتگو تمام شد ، جناب شیخ الاسلام را احضار کرده باب را چوب مضبوط زده ، تنبیه معقول نموده و توبه و بازگشت و از غلطهای خود انابه و استغفار کرد و التزام پا به مهر سپرده که دیگر این غلطها نکند و الان محبوس و مقید است. منتظر حکم اعلیحضرت اقدس همایون شهریاری روح العالمین فداه است. امر ، امر همایونی است. انتهی».

پابرگیها :
1ـ عبدالبهاء در کتاب «مقاله‌ی سیاح» در این باره چنین می‌نویسد : «نکته‌ي نحوی گرفتند احتجاج بقرآن نمود و اتیان بمثل[مانند آوردن] منافی قواعد نحو از آن بیان کرد». ببینید که چگونه داستان را بنحو دیگری انداخته و دروغی از خود بآن افزوده. زیرا چنانکه پیداست به باب غلط نحوی گرفته‌اند ـ غلطهای بسیار آشکار ـ (نه نکته) آنگاه باب درمانده و پاسخی نتوانسته. نه آنکه پاسخ گفته و از قرآن نیز ماننده‌هایی یاد کرده. این یک نمونه است که چگونه ناچار شده‌اند تاریخ را کج گردانند و بداستانها رنگهای دیگر دهند.
📗 پندارها ـ گفتار يكم : آيا توان پيشگويي كرد؟.. 1


بنام پاكْ‌آفريدگار

پيشگويي و فالگيري و رمل و ستاره‌شماري و كف‌بيني و چهره‌بيني و جادوگري و افسونگري و شعبده‌بازي و دعانويسي و جنگيري و گفتگو با مردگان و مُروا و مُرغُوا و مانند اينها همه كارهاي زيانمند و بيرون از آيين سپهر است ، و چون سرچشمه‌ي آنها پندار مي‌باشد همه را در اينجا زير عنوان «پندارها» گرد آورده‌ايم. ولي چون از روي چِبود بچند رشته است ما هر رشته را جدا گرفته در گفتار جداگانه سخن خواهيم راند. كسروي

گفتار يكم
آيا توان پيشگويي كرد؟..

آيا توان پيشگويي كرد؟.. توان از آينده يا از ناپيدا آگاه گرديد؟.. آيا در آدمي چنان نيرويي هست؟.. يا در بيرون چنين راهي يافته شود؟..
باين پرسشها جز پاسخ «نه» نتوان داد ، پيشگويي نتوان كرد ، از آينده يا از ناپيدا آگاه نتوان گرديد ، در آدمي چنان نيرويي نيست ، در بيرون چنين راهي يافته نشود.
ولي درميان مردم يك رشته كارهايي در اين زمينه رواج مي‌دارد و ما از يكايك آنها سخن خواهيم راند :
١ـ پيشگويي :
اين آرزو در نهاد هر كسي نهاده كه از آينده آگاه باشد و كارهايي را كه پيش خواهد آمد بداند. يك پيشامد بزرگي كه پيش آيد (همچون جنگ كنوني) هر كس در جستجوي پايان آن بوده آرزوي دانستن آن را خواهد داشت.
ولي چنانكه گفتيم چنان نيرويي در آدمي ، و يا افزاري در بيرون نيست ، و اين نشدنيست كه كسي آينده را بداند و يا از ناپيدا آگاه گردد.
آري توان از ديدن برخي چيزها به نتيجه‌ي آنها پي برد. مثلاً يك پزشك گاهي از ديدن حال بيماري تواند دانست كه آيا بهبود خواهد يافت يا خواهد مرد. در جنگي كه ميانه‌ي دو دولت درمي‌گيرد ، اگر كسي از اندازه‌ي نيروي هر دولتي و از اندازه‌ي پافشاري توده‌هاي آنها و از اين چيزها آگاه باشد ، بآساني تواند پايان جنگ را دريابد و فيروز از نافيروز بشناسد. ما هميشه از آمدن و نيامدن باران بفراواني يا كميابي خواربار در سال آينده پي مي‌بريم.
اينها را توان دانست. ليكن اينها پيش‌بيني است نه پيشگويي. بايد جدايي گزاشت ميانه‌ي پيش‌بيني و پيشگويي. دوباره مي‌گويم : پيشگويي نشدنيست. كساني كه به پيشگويي برمي‌خيزند از ناتواني روانهاي ايشانست. گاهي هم شياداني از اين راه سود جويند و مردم را فريفته پول گيرند. تا چهار سال پيش در تهران «صفا» نامي را مي‌ديدم كه بخانه‌ها مي‌رفت و با پيشگويي پولها از مردم مي‌گرفت.
روزي هم بنزد من آمد ، و چون از آينده سخنان بسياري مي‌گفت ، گفتم : اگر شما گذشته‌ي مرا بگوييد و من راست يابم آينده را هم باور خواهم كرد. گفت : شما از نژاد پادشاهي هستيد. گفتم : خاندان ما سيد بوده‌اند. گفت : از سوي مادر بآن پادشاه مي‌رسيد. گفتم : نامش چه مي‌بوده؟.. در چه زماني پادشاهي مي‌كرده؟.. پاسخي نتوانست و چون از من سردي مي‌ديد برخاست و رفت.
كساني مي‌پندارند اگر يكي سختيها بخود دهد (رياضت كشد) درو نيرويي براي دانستن آينده و آگاه بودن از ناپيدا پديد آيد. ولي اين پندار است ، و ما كسي را نمي‌شناسيم كه با سختي‌كشي چنان نيرويي پيدا كرده باشد. هرچه مي‌شنويم لافست.
فلان قطب مي‌گفته كه از آينده آگاهست ، ولي دليلي براستي اين سخن درميان نمي‌بوده. در همين زمان ما قطبها فراوانند و سختي‌كشيدگان بسيار مي‌باشند. بيازماييد آيا از حال جهان در ده سال ديگر ما را آگاه توانند گردانيد؟!..
كساني حال جوكيان هند را دليل آورده مي‌گويند : جوكيان سختيهاي توانفرسايي بخود دهند. مثلاً يكي بروي يك پا ايستد و سالها همچنان بسر دهد. ديگري با يك دست از درخت آويزان باشد و چند سال همچنان ماند. در نتيجه‌ي اين سختي‌كشيها نيرويي در ايشان پديد آيد كه از آينده آگاه باشند و ناپيدا دانند و از راز هر كسي آگاهي دهند.
hame ciz rã midãnand o hic ciz rã nemidãnand.pdf
97.9 KB
همه چیز را میدانند و هیچ چیز را نمیدانند
(گفتاری از پرچم روزانه)
‌✴️ پیدایش آمریکا
گفتار پنجم
✴️ چگونه كلمبوس به اروپا بازگشت؟..
(تکه‌ی سوم)
كلمبوس اشتباه خود را همچنان دنبال می‌كرد. او خود را پیدا كننده‌ی آمریكا نمی‌شناخت. توجه او بسوی هندوستان بود و نمونه‌هایی را كه با خود آورده بود ، از فلز و گیاه و جانور ، با آنچه از هندوستان در دست می‌بود بسنجش می‌گزاشت و از این راه می‌خواست ثابت نماید كه بمقصود خود رسیده و آنجا كه كشف كرده جزو هندوستانست.